چیزی باعث گردن درد می‌شود؟

گردن درد یک شکایت رایج درمیان بخش بزرگی از جمعیت سراسر دنیا و در هر سنی است. این عارضه گاهی می‌تواند چنان ناتوان کننده باشد که حتی انجام ساده ترین کارها را برای شما بسیار دشوار کند. این موضوع می‌تواند ناشی از وجود مشکلات جدی در کمر و یا اعصاب نخاعی شما مانند فشردگی اعصاب، بیرون‌زدگی دیسک، یا مشکلات زمینه ای ستون فقرات باشد.

مشکلات در ستون فقرات گردنی تواند باعث درد در گردن، شانه ها و همچنین بی‌حسی و ضعف در بازوها و دست شود.

البته باید توجه داشت که همه افراد مبتلا به گردن درد نیز دچار درد در بازو و یا دست نمی شوند، اما اگر این موضوع رخ دهد به این عارضه رادیکولوپاتی گردنی می گویند.

درد شانه که به پایین بازو انتشار پیدا می‌کند:

دلایل زیادی برای درد در شانه ها و بازوها و دست ها وجود دارد، از جمله آسیب های فیزیکی، کشیدگی عضلانی، فشردگی عصب و یا مشکلات ستون فقرات گردنی. اعصابی که از ستون فقرات در گردن نشات میگیرند، از شانه‌ها و پایین بازوها عبور می کنند و به دست ها و انگشتان می روند. بنابراین آسیب به این اعصاب می‌تواند باعث دردی شود که به شانه‌ها و بازوها و دست های شما انتشار پیدا می‌کند. یعنی گاهی ممکن است مشکل اصلی در اعصاب ستون فقرات شما و به صورت موضعی وجود داشته باشد. برای تشخیص درد، پزشک ممکن است روش‌های تصویربرداری را برای بررسی عضلات و اعصاب بازوها، شانه‌ها و ستون فقرات شما انجام دهد.

دلایل اصلی درد دیسک گردن و دست چیست؟

علل بالقوه درد گردن و دست عبارت‌اند از:

بالارفتن سن

تصادفات

فشارهای معمول روزانه

آسیب به گردن یا سر

مشکلات طولانی‌مدت گردن

مشکلات در قسمتی از ستون فقرات گردنی می‌تواند باعث درد در گردن و همچنین بی‌حسی و ضعف در بازوها شود.

آسیب ویپلش یا آسیب شلاقی. در این آسیب واردشدن یک نیرو قوی به گردن شما می‌تواند گردن شما را مانند یک شلاق به جلو و عقب تکان دهد و باعث آسیب به مهره‌های گردنی و عضلات شما شود؛ مانند زمانی که در ماشین یک ترمز شدید را تجربه می‌کنید.

دلایل پیچیده‌تر درد گردن و دست عبارت‌اند از:

بیرون‌زدگی و برآمدگی دیسک: ساییدگی دیسک می‌تواند باعث پارگی لایه بیرونی آن و ایجاد بیرون‌زدگی دیسک شود. بیرون‌زدگی دیسک می‌تواند به کانال نخاعی و ریشه‌های عصبی فشار وارد کند و باعث درد، بی‌حسی و ضعف شود. دیسک برآمده نیز می‌تواند به عصب فشار وارد کند، اما در این عارضه برخلاف بیرون‌زدگی، دیسک پاره نمی‌شود.

خارهای استخوانی: ساییدگی مهره‌ها می‌تواند باعث ایجاد خارهای استخوانی نیز شوند. این خارها ناهنجاری‌های استخوانی هستند که می‌توانند به دیسک فشار وارد کنند و باعث التهاب اعصاب و درد شوند.

ازآنجایی‌که خارهای استخوانی می‌توانند روی دیسک‌ها فشار وارد کنند، این موضوع می‌تواند باعث صاف‌شدن، کم‌آبی و تحلیل دیسک‌ها شود.

تنگی کانال نخاعی گردن (با نام مستعار “فشردگی عصب “): تنگی ستون فقرات گردنی به باریک شدن فضای داخلی ستون فقرات به دلیل خارهای استخوانی و یا بیرون‌زدگی دیسک گفته می‌شود. گاهی اوقات از آن به‌عنوان “عصب فشرده” نیز یاد می‌شود.

تنگی کانال نخاعی مرکزی می‌تواند نخاع را در اصطلاح نیشگون بگیرد و تنگی کانال روزنه‌ای می‌تواند ریشه‌های عصبی را که از سوراخ‌های نخاع خارج شده‌اند، مسدود کند.

این نیشگون‌گرفتن می‌تواند باعث درد کمر، شانه و بازو شود. همچنین می‌تواند باعث بی‌حسی و ضعف در بازوها و دست‌ها نیز شود.

دیسک گردن و درد دست چگونه تشخیص داده می‌شود؟

سابقه پزشکی همراه با معاینه فیزیکی می‌تواند به پزشک پیشینه خوبی از علائم شما بدهد. تصویربرداری‌هایی مانند اشعه ایکس، تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI)، یا اسکن توموگرافی کامپیوتری (CT) ممکن است برای کمک به بررسی مهره‌های گردن و ستون فقرات شما ضروری باشد.

آیا برای دیسک گردن و درد دست جراحی لازم است؟

اگر درمان‌های محافظه‌کارانه نتوانستند علائم را بهبود بخشند، بسته به شرایط، جراحی‌هایی که برای تسکین درد گردن و بازو طراحی شده‌اند، مانند دیسککتومی گردن و یا جراحی‌هایی برای جایگزینی دیسک مصنوعی گردن می‌توانند مفید باشند.

البته باید به این نکته توجه داشت که جراحی هرگز اولین انتخاب نیست. اگر پزشک معتقد باشد که درمان‌های محافظه‌کارانه می‌تواند برای برطرف‌کردن مشکل مفید باشند ابتدا آن‌ها را امتحان خواهد کرد. درواقع در درمان‌های مربوط به دردهای گردنی هدف این است که درد از بین برود و یا حداقل آن را به سطحی برساند که بتوان آن را تحمل کرد.

گزینه‌های درمانی بدون جراحی برای دیسک گردن درد و دست چیست؟

فیزیوتراپی

پزشک اغلب در وهله اول فیزیوتراپی را تجویز می‌کند که می‌تواند برای برخی از بیماران بسیار مفید باشد. فیزیوتراپیست‌ها می‌توانند تمرینات و روش‌هایی را برای بهبود وضعیت بدن و کاهش استرس بر روی گردن به بیماران آموزش دهند. انواع مختلفی از فیزیوتراپی ممکن است برای بیماران تجویز شود، از آب‌درمانی گرفته تا تکنیک‌های خاص ماساژ.

ممکن است به بیماران تمریناتی در خانه داده شود که این تمرینات می‌تواند به کاهش استرس روی ستون فقرات و بهبود علائم آنها کمک کند. فیزیوتراپی می‌تواند عضلات گردن شما را تقویت کند، و این موضوع اغلب می‌تواند علائم را بهبود بخشد.

کشش ستون فقرات گردنی

کشش ستون فقرات گردنی یک تکنیک فیزیوتراپی است که می‌تواند به‌وسیله درمانگر و یا در خانه انجام شود. کشش به کاهش فشار بین مهره‌ها و دیسک‌ها کمک می‌کند و می‌تواند به باز کردن سوراخ‌های مسدود شده کمک کند.

این کشش‌ها می‌توانند به‌راحتی در خانه انجام شوند. این کار را می‌توان چندین بار در روز به مدت 5-7 دقیقه انجام داد و یک راه ساده برای بهبود علائم است.

دارو

داروها اغلب راهی مؤثر برای آرام‌کردن اسپاسم عضلانی، کاهش التهاب و کنترل درد هستند.

مهم است که داروها را دقیقاً مطابق با تجویز دکتر مصرف کنید تا تأثیر آنها در بهبود علائم شما به حداکثر برسد.

برخی از داروها فقط درد ناشی از بافت ملتهب را درمان می‌کنند، درحالی‌که برخی دیگر به طور خاص درد ناشی از گیرکردن اعصاب را هدف قرار می‌دهند و برخی دیگر به آرامش اسپاسم عضلانی کمک خواهند کرد.

تمرینات حرکتی برای گردن

در ادامه چند تمرین مفید برای حرکت گردن را برای شما توضیح خواهیم داد که می‌تواند به بهبودی علائم شما کمک کند. پزشک یا فیزیوتراپیست ممکن است بسته به نیازهای فردی شما موارد مختلفی از تمرینات را پیشنهاد دهد. بااین‌حال اینها فقط پیشنهاداتی هستند که ما در این مقاله عنوان کرده‌ایم و برنامه درمانی شما می‌تواند شامل تمرینات دیگری نیز شود.

حرکت به جلو و عقب: درحالی‌که سرخود را مستقیم نگه داشته‌اید سعی کنید سرخود را 4 تا 5 بار به جلو و عقب حرکت دهید.

حرکات چرخشی: تا دامنه حرکتی که احساس راحتی می‌کنید، به آرامی سرخود را به راست و چپ بچرخانید.

حرکات خم‌شدن جانبی: به‌آرامی طرفین شوید و سعی کنید گوش‌های خود را به شانه‌های خود نزدیک کنید.

حرکات مقاومتی: از دستان خود برای فشاردادن به سرخود استفاده کنید و در برابر حرکت گردن خود مقاومت ایجاد کنید. این کار عضلات گردن شما را تقویت می‌کند.

لیفت گردن: به پشت‌روی زمین دراز بکشید و سرخود را بالا و پایین ببرید. این حرکت را درحالی‌که به پهلو و روی شکم خود دراز کشیده‌اید نیز تکرار کنید. از یک بالش زیر سرخود استفاده کنید تا به سر خیلی فشار وارد نشود.

درد دیسک گردن و دستی که از بین نمی‌رود

اگر درد شما با درمان‌های محافظه‌کارانه برطرف نشد یا اگر فشردگی باعث فشار قابل‌توجهی روی نخاع یا ضعف در بازوهای شما شود، جراح ستون فقرات معمولاً جراحی را برای کاهش فشار توصیه می‌کند.

گزینه‌های مختلفی برای جراحی عصب فشرده شده وجود دارد. این تکنیک‌ها و رویکردها توسط جراح با درنظرگرفتن عوامل مختلفی از جمله محل فشرده‌سازی عصب، تراز ستون فقرات شما و اینکه کم تهاجمی‌ترین روش برای دستیابی به هدف کاهش فشار ساختاری روی عصب شما کدام است، تعیین می‌شود.

اگر با درد مداوم دیسک گردن و دست مواجه هستید، با پزشک خود در مورد گزینه‌های جراحی صحبت کنید. پیشرفت‌های مدرن و تکنیک‌های کم تهاجمی، جراحی‌های امروزی را ایمن‌تر کرده، به بستری کوتاه‌تری در بیمارستان منجر شده و بازگشت سریع به فعالیت و کار را برای شما امکان‌پذیر کرده است.

درد زانو زمانی که مفصل را خم یا راست می‌کنید، اغلب ناشی از آرتروز، التهاب تاندون، التهاب کیسه‌های بورسا یا درد کشککی ران است. اگر هنگام نشستن زانوهای شما درد می‌کند، ممکن است به دلیل نشستن در وضعیت نامناسب یا نشستن طولانی‌مدت باشد.

اغلب افراد، هنگام نشستن روی پاشنه و یا چهارزانو نشستن، زانودرد را تجربه می‌کنند. این پوزیشن‌ها به مفاصل زانو فشار وارد می‌کند و می‌تواند باعث ناراحتی در آن‌ها شود. بااین‌حال، اگر فقط خم‌کردن زانو یا پایین آوردن بدن هنگام نشستن روی صندلی باعث درد می‌شود، باید زانوی خود را معاینه کنید. هنگام تعیین علت درد، پزشک محل درد و فعالیت‌هایی را که آن را تشدید می‌کند، در نظر می‌گیرد.

این مقاله دلایل مختلفی را توضیح می‌دهد که ممکن است زانوهای شما هنگام خم‌شدن و یا نشستن را آزاد دهد. همچنین راه‌های تسکین درد زانو و نحوه محافظت از زانو برای جلوگیری از زانودرد هنگام خم‌شدن را موردبحث قرار می‌دهد.

مفصل زانو از چند قسمت تشکیل شده است. استخوان ساق پا (درشت‌نی)، استخوان ران (فمور) و کاسه زانو (کشکک) که توسط عضلات، تاندون‌ها و رباط‌ها در کنار هم نگه داشته می‌شوند. این مفاصل توسط غضروف و سایر ساختارهای بافت نرم؛ مانند کپسول‌های مفصلی و بورسا محافظت می‌شوند. زانودرد می‌تواند نشان‌دهنده وجود مشکل در هر یک از این ساختارها باشد.

در اینجا نگاهی به دلایل مختلفی می‌اندازیم که ممکن است باعث درد در زانوی شما هنگام خم‌کردن پا و یا نشستن باشد.

آرتروز

آرتریت زانو می‌تواند آرتروز یا آرتریت التهابی باشد که شامل آرتریت روماتوئید (RA) و آرتریت پسوریاتیک است. این آرتریت‌ها ممکن است علل ریشه‌ای متفاوتی داشته باشند، اما هر دو احساس سوزش، پیچ‌خوردگی، درد یا سوزن‌سوزن را در مفصل زانو به وجود می‌آورند. آرتریت همچنین ممکن است باعث قفل‌شدن زانوی شما به هنگامی که آن را خم می‌کنید یا وقتی می‌خواهید وزن را روی آن پا تحمل کنید، نیز شود.

استئوآرتریت، شایع‌ترین نوع آرتریت زانو است و زمانی اتفاق می‌افتد که ساختارهای مفصلی از بین می‌روند. معمولاً به‌عنوان ساییدگی زانو شناخته می‌شود و به دلیل آسیب‌های گذشته یا استفاده بیش از حد ناشی از افزایش سن اتفاق می‌افتد.

در آرتروز، بافت‌های نرم و غضروف‌هایی که از مفصل شما محافظت می‌کند، فرسایش می‌یابند و حرکات زانو را برای شما دردناک می‌کنند. بدون بافت‌های نرم برای محافظت از استخوان‌های زانو، ممکن است زانوها در جای خود قفل شوند یا بیشتر مستعد آسیب باشند.

آرتریت روماتوئید یک بیماری خودایمنی است که باعث می‌شود سیستم ایمنی بدن به بافت‌های مفصلی شما حمله کند. باگذشت زمان، التهاب باعث ازبین‌رفتن بافت‌های نرم می‌شود.

در هنگام ابتلا به آرتریت روماتوئید، زانوهای شما ممکن است احساس سفت‌شدن داشته باشند (معمولاً در صبح این وضعیت بدتر می‌شود) و ممکن است چرخاندن پاها یا خم‌کردن زانوها برای شما دشوار باشد و پس از نشستن، ممکن است ایستادن روی پاها دشوار باشد. برخلاف استئوآرتریت، در آرتریت روماتوئید درد معمولاً با فعالیت بدتر می‌شود.

آسیب زانوی دونده

زانوی دونده که به‌عنوان سندرم کشکک رانی نیز شناخته می‌شود، دردی است که در نزدیکی کلاهک کشکک زانوی شما ایجاد می‌شود و به دلیل آسیب به بافت‌های نرم اطراف زانوی شما ایجاد می‌شود. زانوی دونده می‌تواند ناشی از موارد زیر باشد:

فشار بیش از حد در حین ورزش

آسیب به عضلات همسترینگ که می‌تواند فشار بیشتری به زانوهای شما وارد کند

متولد شدن با کاسه زانو با شکل غیرطبیعی

ورزشکاران دوومیدانی و پرشی به‌ویژه در معرض زانوهای دونده هستند

علائم زانوی دونده عبارت‌اند از:

درد مبهم هنگام نشستن

درد هنگام خم‌کردن یا صاف‌کردن زانو

زانودرد هنگام ایستادن پس از نشستن طولانی‌مدت

ممکن است ضعف زانو را تجربه کنید یا احساس تق‌تق یا کلیک در زانوی خود داشته باشید. همچنین ممکن است هنگام خم‌کردن زانو صدای ترکیدن یا ترک‌خوردن بشنوید.

زانوی دونده اغلب موقتی است و می‌تواند با استراحت، فیزیوتراپی و حمایت از زانو بهبود یابد، پزشک شما می‌تواند به شما کمک کند تا یک برنامه مراقبت فردی داشته باشید که برای شرایط خاص شما مناسب است.

تاندونیت یا التهاب تاندون

چندین تاندون از زانو حمایت می‌کنند. التهاب هر یک از این تاندون‌ها (تاندونیت) می‌تواند باعث درد زانو در هنگام خم‌شدن ساق پا شود. محل و نوع درد سرنخ‌هایی را برای علت ایجاد این درد مشخص می‌کند و می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

تاندونیت همسترینگ هنگام خم‌شدن باعث درد در پشت ران و پشت زانو می‌شود

تاندونیت کشکک در جلوی زانو یا در پایه کلاهک زانو احساس می‌شود و در هنگام خم‌شدن باعث ایجاد درد بسیار شدید یا سوزش می‌شود

تاندونیت عضلات چهارسر ران باعث ایجاد درد در بالا یا جلوی کاسه زانو می‌شود

سندروم نوار ایلیوتیبیال

نوار ایلیوتیبیال یک نوار ضخیم از بافت فیبری است که از مفصل ران شروع شده و در امتداد بیرونی ران تا استخوان ساق پا (درشت‌نی) درست زیر مفصل زانو امتداد دارد. سندرم ایلیوتیبیال باند باعث درد سوزشی در قسمت خارجی زانو می‌شود که به باسن و یا ران گسترش می‌یابد.

این سندروم معمولاً دوندگان یا دوچرخه‌سواران را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد و زمانی که این افراد تازه‌وارد فعالیت می‌شوند شایع‌تر است. ۷ زانودرد ناشی از سندرم نوار ایلیوتیبیال، معمولاً هنگام ورزش رخ می‌دهد، اما ممکن است پس از پایان تمرین نیز ادامه یابد.

بورسیت کشکک یک کیسه نازک پر از مایع روی کاسه زانو است. زانوزدن برای مدت طولانی می‌تواند باعث التهاب و تحریک بورس شود، وضعیتی که به‌عنوان بورسیت پیش کشکک یا زانوی خدمتکار شناخته می‌شود.

علائم بورسیت پیش کشکک یا زانو عبارت‌اند از:

درد هنگام خم‌کردن یا صاف‌کردن پا

کاهش یا محدودیت دامنه حرکتی

تورم یا قرمزی در جلوی زانو

بورسیت کشکک در مشاغلی که نیاز به زانوزدن زیاد دارند شایع است. بزرگ‌ترین خطر بورسیت کشکک زانو، عفونت است.

کیست بیکر

کیست بیکر یک کیسه پر از مایع در پشت مفصل زانو است. مایع اضافی مفصل زانو از پشت کپسول مفصلی عبور می‌کند و باعث ایجاد کیستی می‌شود که در ناحیه پشت زانو (حفره پوپلیتئال) بیرون‌زده است. گاهی اوقات کیست پوپلیتئال نامیده می‌شود و باعث برآمدگی قابل‌مشاهده در پشت زانو می‌شود.

کیست بیکر باعث درد و تورم در پشت مفصل زانو می‌شود و درد با فعالیت بدتر می‌شود. درد اغلب به‌صورت سفت‌شدن و خشکی مفاصل در هنگام خم‌شدن یا صاف‌شدن توصیف می‌شود.

علائم پارگی کیست بیکر شبیه ترومبوز وریدی عمقی، نوع خطرناکی از لخته خون است، و باید توسط یک پزشک ارزیابی شود.

تشخیص نوع زانودرد

تشخیص نوع زانودرد اغلب به ترکیبی از معاینه فیزیکی، مطالعات تصویربرداری و آزمایش خون نیاز دارد. پزشک شما ممکن است از موارد زیر برای ارزیابی درد زانو شما استفاده کند.

معاینه بدنی

معاینه فیزیکی می‌تواند به پزشک شما کمک کند تا بفهمد دقیقاً کجا و چرا زانوی شما آسیب‌دیده است. پزشک ممکن است احساس کند زانوی شما دارای تورم، سوزش یا آسیب‌های احتمالی شده است. ممکن است از شما بخواهد که راه بروید، زانوی خود را کشش دهید، بنشینید یا زانوی خود را خم کنید تا دامنه حرکتی را مشاهده کند.

تست‌های آزمایشگاهی

پس از انجام معاینه فیزیکی، پزشک شما ممکن است درخواست آزمایش خون کند. آزمایش‌های آزمایشگاهی می‌توانند به تمایز بین استئوآرتریت، آرتریت روماتوئید یا سایر بیماری‌های خودایمنی کمک کنند. آزمایش خون همچنین عفونت، سرطان، بیماری لایم یا سایر بیماری‌هایی که می‌توانند باعث زانودرد شوند را رد می‌کند.

تصویربرداری

تصویربرداری با اشعه ایکس یا MRI می‌تواند به پزشک شما کمک کند تا وضعیت استخوان‌ها و مفاصل شما را ارزیابی کند. معمولاً از مطالعات تصویربرداری برای شناسایی شکستگی‌های استخوان، آرتریت، آسیب‌های بافت نرم و سایر مشکلات ساختاری زانو استفاده می‌شود.

مداخلات درمانی

برنامه درمانی شما به علت و شدت زانودرد شما بستگی دارد. گزینه‌های درمانی از تغییرات اساسی در شیوه زندگی تا جراحی متغیر است.

تغییرات سبک زندگی

برخی از مداخلات برای زانودرد، شامل تغییر در شیوه زندگی شما می‌شود. کاهش وزن معمولاً به‌عنوان اولین درمان برای زانودرد توصیه می‌شود. پزشک شما ممکن است پیاده‌روی، شنا و سایر ورزش‌هایی با ضربه‌های پایین را به شما توصیه کند تا به شما کمک کند کالری بسوزانید بدون اینکه فشار زیادی به زانوهایتان وارد شود.

برخی افراد رژیم ضدالتهابی را برای تسکین درد زانو مفید می‌دانند. علاوه بر این، زردچوبه، آب‌لیمو، آنتی‌اکسیدان‌ها و اسیدهای چرب امگا 3 ممکن است به کاهش التهاب مفاصل زانو کمک کند.

اگر هنگام نشستن در حالت استراحت زانوهای شما درد می‌کند، می‌تواند نشانه این باشد که در وضعیت نامناسبی نشسته‌اید یا به عبارت ساده‌تر شما بیش از حد و به مدت طولانی نشسته‌اید. برای تمایز بین درد زانو ناشی از مشکلات ساختاری و نحوه نشستن، موارد زیر را امتحان کنید:

در طول روز پاهای خود را دراز کنید. شش تا هشت ساعت نشستن در طول روز کاری ممکن است زانوهای شما را سفت کند و خطر ابتلا به سایر نگرانی‌های سلامتی مانند بیماری‌های قلبی عروقی را در شما افزایش دهد.

از برخی موقعیت‌های نشستن خودداری کنید یا آن را محدود کنید. برخی از وضعیت‌های نشستن می‌توانند فشار بیشتری بر زانوهای شما وارد کنند. به‌عنوان‌مثال، نشستن روی زمین به‌صورت چهارزانو، زانوزدن یا نشستن روی پاشنه پا به رباط‌های اطراف کلاهک زانو فشار وارد می‌کند.

یک صندلی راحت پیدا کنید. هنگام نشستن، زانوهای شما باید راحت باشند – تقریباً هم سطح باسن و در زاویه 90 درجه. اگر صندلی اداری را تنظیم می‌کنید، هنگام ایستادن در کنار آن، اطمینان حاصل کنید که صندلی دقیقاً زیر زانوهای شما قرار دارد. این موضوع باعث می‌شود تا اطمینان حاصل کنید که پاهای شما هنگام نشستن روی زمین صاف هستند.

اگر پس از انجام این تنظیمات، زانوهای شما همچنان درد می‌کند، با پزشک خود مشورت کنید. آنها می‌توانند به شما کمک کنند تا تشخیص دهید که آیا یک بیماری باعث درد زانو شما شده است یا خیر.

گرما یا یخ

نگه‌داشتن کمپرس سرد یا گرم روی زانو ممکن است به کاهش درد و تورم مفاصل کمک کند. یخ معمولاً برای جراحات و التهابات جدید توصیه می‌شود. گرما می‌تواند به تسکین درد مرتبط با سفتی مفاصل و درد مزمن کمک کند

داروها

مسکن‌های بدون نسخه مانند استامینوفن، ایبوپروفن و ناپروکسن معمولاً برای تسکین درد زانو استفاده می‌شوند.

اگر این داروهای درد شما را تسکین ندهند، پزشک شما ممکن است یک داروی ضدالتهابی غیراستروئیدی قوی‌تر (NSAID) یا یک مسکن استروئیدی مانند پردنیزون را تجویز کند.

ممکن است برای درد شدید و حاد یک دوره کوتاه مسکن‌های مخدر تجویز شود. بااین‌حال، مواد افیونی خطر اعتیاد بالایی دارند و باید فقط به مقدار کم ‌مصرف شوند.

مطمئن شوید و از پزشک خود بپرسید که آیا مصرف هر یک از این داروها بی‌خطر است یا خیر. برخی از افراد، مانند کسانی که بیماری کبدی دارند، نمی‌توانند استامینوفن مصرف کنند، برخی دیگر از افراد مانند کسانی که بیماری عروق کرونر یا بیماری مزمن کلیوی دارند، نمی‌توانند NSAID مصرف کنند.

فیزیوتراپی

بسته به علت درد زانو، پزشک ممکن است فیزیوتراپی را برای شما تجویز کند. یک فیزیوتراپیست می‌تواند تمریناتی را برای تقویت عضلات حمایت‌کننده از زانو و سایر روش‌های درمانی، از جمله تحریک الکتریکی عضلات و استفاده از اولتراسوند را برای شما به کار گیرد

طب سوزنی

تحقیقات نشان می‌دهد که طب سوزنی می‌تواند به تسکین درد مزمن کمک کند. بااین‌حال، تحقیقات در مورد اینکه آیا برای درد زانو مؤثر است یا خیر، متفاوت است.

بریس و ارتز

ممکن است از زانوبند برای حمایت از زانو در حین کار یا ورزش استفاده شود. گذاشتن اوتز و کفی کفش نیز ممکن است به کاهش فشار زانو کمک کند.

درد های عضلانی یا همان میالژی بسیار شایع هستند. تقریباً اکثر افراد در برهه ای از زندگی ناراحتی در عضلات خود را تجربه کرده اند.

از آنجایی که تقریباً در تمام قسمت‌های بدن بافت عضلانی وجود دارد، این نوع درد را می‌توان عملاً در هر جایی از بدن احساس کرد. با این حال، هیچ دلیل مشخصی برای این درد های عضلانی وجود ندارد.

در حالی که عللی مانند استفاده بیش از حد یا آسیب به بافت ممکن است علت بروز این عارضه باشد، اما دلایل احتمالی دیگری برای دردهای عضلانی مداوم نیز وجود دارد.

شایع ترین علل دردهای عضلانی چیست؟

اغلب، افرادی که دردهای عضلانی را تجربه می کنند، می توانند به راحتی علت را مشخص کنند. این به این دلیل است که بیشتر موارد میالژی ناشی از استرس، تنش یا فعالیت بدنی زیاد است. برخی از علل رایج عبارتند از:

• تنش عضلانی در یک یا چند ناحیه از بدن
• استفاده بیش از حد از عضله در حین فعالیت بدنی
• آسیب رساندن به عضله در حین انجام کار یا ورزش سخت
• پرهیز  از گرم کردن و سرد کردن

چه نوع شرایط پزشکی می تواند باعث درد عضلانی شود؟

همه دردهای عضلانی ناشی از استرس، تنش و فعالیت بدنی نیست. برخی از توضیحات پزشکی برای میالژی یا درد های عضلانی عبارتند از:

• فیبرومیالژیا، به خصوص اگر درد بیش از 3 ماه طول بکشد
• سندرم خستگی مزمن
• سندرم درد مایوفاشیال، که باعث التهاب در بافت های همبند عضلانی به نام فاشیا می شود
• عفونت هایی مانند آنفولانزا، فلج اطفال یا عفونت های باکتریایی
• اختلالات خود ایمنی مانند لوپوس، درماتومیوزیت و پلی میوزیت
• استفاده از برخی داروها مانند استاتین ها، مهارکننده های ACE یا کوکائین
• مشکلات تیروئید، مانند کم کاری تیروئید یا پرکاری تیروئید
• هیپوکالمی (کم پتاسیم)

روش های خانگی کاهش دردهای عضلانی

دردهای عضلانی اغلب به خوبی به درمان خانگی پاسخ می دهند. برخی از اقداماتی که می توانید برای تسکین ناراحتی عضلانی ناشی از صدمات و استفاده بیش از حد انجام دهید عبارتند از:

• استراحت دادن به ناحیه ای از بدن که در آن دارید
• مصرف مسکن های بدون نسخه مانند ایبوپروفن
• قرار دادن یخ در ناحیه آسیب دیده برای کمک به تسکین درد و کاهش التهاب

(پس از کشیدگی یا رگ به رگ شدن باید به مدت 1 تا 3 روز از یخ استفاده کنید و برای هر دردی که بعد از 3 روز باقی می ماند از حرارت استفاده کنید.)

اقدامات دیگری که ممکن است باعث تسکین درد عضلانی شود عبارتند از:

• کشش عضلات به آهستگی
• تا زمانی که درد عضلانی از بین نرود، از فعالیت های پرتحرک اجتناب کنید
• انجام فعالیت ها و ورزش های کاهش دهنده استرس مانند یوگا و مدیتیشن برای کاهش تنش
• ایبوپروفن
• ماساژ یخ
• استفاده از کیسه های آب گرم

چه زمانی در مورد دردهای عضلانی به پزشک مراجعه کنیم؟

دردهای عضلانی همیشه بی خطر نیستند و در برخی موارد، درمان خانگی برای رفع علت زمینه ای کافی نیست. درد عضلانی همچنین می تواند نشانه ای از این باشد که در بدن شما مشکلی جدی پیش آمده است.

برای موارد زیر باید به پزشک مراجعه کنید:

• دردی که پس از چند روز درمان خانگی از بین نمی رود
• درد شدید عضلانی که بدون علت مشخص ایجاد می شود
• درد عضلانی که همراه با خارش رخ می دهد
• درد عضلانی که پس از نیش کنه و یا پشه رخ می دهد
• میالژی همراه با قرمزی یا تورم
• دردی که بلافاصله پس از تغییر دارو ایجاد می شود
• دردی که با افزایش دمای بدن رخ می دهد

موارد زیر می تواند نشانه اورژانس پزشکی باشد. اگر هر یک از موارد زیر را همراه با درد عضلات تجربه کردید، در اسرع وقت به بیمارستان مراجعه کنید:

• شروع ناگهانی احتباس آب یا کاهش حجم ادرار
• مشکل در بلع
• استفراغ یا تب
• مشکل در نفس کشیدن
• سفتی در ناحیه گردن
• ضعف در عضلات
• ناتوانی در حرکت دادن ناحیه آسیب دیده بدن

نکاتی برای جلوگیری از درد عضلات

اگر درد عضلانی شما ناشی از تنش یا فعالیت بدنی است، این اقدامات را برای کاهش خطر ابتلا به درد عضلانی در آینده انجام دهید:

• از حرکات کششی قبل و بعد از انجام فعالیت بدنی غافل نشوید.
• حدود 5 دقیقه گرم کردن و سرد کردن را در تمام جلسات ورزشی خود بگنجانید.
• آب کافی بنوشید به خصوص در روزهایی که فعالیت زیادی دارید.
• برای کمک به تون عضلانی بهینه، به صورت منظم ورزش را انجام دهید.
• اگر پشت میز کار می کنید یا در محیطی کار می کنید که شما را در معرض خطر کشیدگی یا تنش عضلانی قرار می دهد، به طور منظم بلند شوید و حرکات کششی انجام دهید.

کلام آخر

دردهای عضلانی گاه به گاه طبیعی است، به خصوص اگر فعال هستید یا تازه ورزش کردن را شروع کرده اید.

به بدن خود گوش دهید و اگر عضلات شما در حین فعالیت ورزشی شروع به درد کردن کردند آن فعالیت را منوقف کنید و برای جلوگیری از صدمات عضلانی به فعالیت های جدید دیگری بپردازید..

گاهی درد عضلات شما ممکن است به دلیل چیزی غیر از تنش و فعالیت بدنی باشد. در این صورت، بهترین فردی که می تواند به شما توصیه های لازم برای چگونگی رفع کامل درد عضلانی را داشته باشد، پزشک شما خواهد بود. به عنوان یک قانون کلی، اگر درد عضلانی شما پس از چند روز مراقبت خانگی و استراحت برطرف نشد، باید به پزشک مراجعه کنید.

سندرم خستگی مزمن یک اختلال است که با خستگی شدید مشخص می‌شود که با استراحت از بین نمی‌رود و یا علت بروز آن یک بیماری زمینه‌ای قابل‌توضیح نیست.

علل به‌وجودآمدن این بیماری هنوز به طور کامل شناخته نشده است. اما برخی از محققان اعتقاد دارند که عفونت‌های ویروسی، استرس روانی و یا ترکیبی از این عوامل در بروز آن تأثیرگذار است.

از آنجایی که برای این سندرم هیچ علت مشخصی شناسایی نشده است و بسیاری از شرایط و بیماری‌ها نیز می‌توانند علائم مشابه این سندروم را ایجاد می‌کنند، تشخیص آن می‌تواند دشوار باشد.

هیچ آزمایش مشخصی برای سندرم خستگی مزمن وجود ندارد و پزشک باید در هنگام تعیین تشخیص، سایر علل خستگی شما را بررسی کند.

درگذشته تشخیص و قبول این بیماری موضوعی بحث‌برانگیز در عالم پزشکی محسوب می‌شد؛ اما امروزه به‌عنوان یک وضعیت پزشکی پذیرفته شده است.

سندروم خستگی مزمن می‌تواند هرکسی را تحت‌تأثیر قرار دهد، اگرچه در بین زنان 40 تا ۵۰ساله بیشتر شایع است. در حال حاضر هیچ درمانی برای این سندروم وجود ندارد، اما برخی از روش‌ها می‌تواند علائم آن را تسکین دهد.

چه چیزی باعث سندروم خستگی مزمن می‌شود؟

علت سندروم خستگی ناشناخته است اما محققان حدس می‌زنند که عوامل کمک‌کننده ممکن است شامل موارد زیر باشد:

شایع‌ترین علامت آن خستگی است که به حدی شدید است که در فعالیت‌های روزانه شما اختلال ایجاد می‌کند.

برای اینکه احساس خستگی شما، سندروم خستگی مزمن تشخیص داده شود، باید حداقل 6 ماه این احساسات شما ادامه داشته باشد که با استراحت در بستر قابل‌درمان نباشد.

همچنین اگر پس از فعالیت‌های جسمی یا ذهنی دچار خستگی شدید می‌شوید که به آن بی‌حالی پس از تمرین (PEM) گفته می‌شود. این می‌تواند بیش از 24 ساعت پس از فعالیت ادامه یابد.

این سندروم همچنین می‌تواند مشکلات خواب را ایجاد کند، مانند:

• احساس خستگی بعد از یک خواب شبانه
• بی‌خوابی مزمن
• سایر اختلالات خواب
• علاوه بر این، ممکن است گاهی موارد زیر را نیز تجربه کنید:
• ازدست‌دادن حافظه
• کاهش غلظت خون
• عدم تحمل ارتواستاتیک (بلندشدن از حالت خوابیده یا نشسته به حالت ایستاده باعث، سرگیجه یا غش می‌شود)

علائم فیزیکی این سندروم ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• درد عضلانی
• سردردهای مکرر
• درد مفصلی بدون قرمزی یا تورم
• گلودرد مکرر
• غدد لنفاوی حساس و متورم در گردن و زیربغل شما

سندروم خستگی مزمن ممکن است در برخی افراد دوره‌های چرخه‌ای داشته باشد و در طی این دوره‌ها فرد احساس بدتر شدن و سپس بهتر شدن داشته باشند.

حتی گاهی اوقات علائم ممکن است به طور کامل ناپدید شوند و فرد احساس بهبودی پیدا کند. بااین‌حال، هنوز ممکن است علائم بعداً عود کنند.

این چرخه بهبودی و عود می‌تواند مدیریت علائم شما را دشوار کند.

سندروم خستگی مزمن چگونه تشخیص داده می‌شود؟

این سندروم یک بیماری بسیار چالش‌برانگیز برای تشخیص است.

طبق گزارش مؤسسات پزشکی، تا سال 2015، سندروم خستگی مزمن در حدود 836000 تا 2.5 میلیون آمریکایی رخ داده است. بااین‌حال، تخمین زده می‌شود که 84 تا 91 درصد از موارد ابتلا هنوز تشخیص داده نشده‌اند.

هیچ آزمایش پزشکی برای غربالگری سندروم خستگی مزمن وجود ندارد. علائم آن مشابه بسیاری از بیماری‌های دیگر است. بسیاری از افراد مبتلا به سندروم خستگی مزمن “بیمار به نظر نمی‌رسند”، بنابراین پزشکان ممکن است تشخیص ندهند که آنها واقعاً یک وضعیت سلامتی پرخطر دارند.

به‌منظور دریافت تشخیص سندروم خستگی مزمن، پزشک سایر علل بالقوه و سابقه پزشکی شما را بررسی می‌کند.

ردکردن سایر علل بالقوه خستگی شما بخش مهمی از فرایند تشخیص است. برخی از شرایط با علائمی شبیه علائم سندروم خستگی مزمن عبارت‌اند از:

• مونونوکلئوز
• بیماری لایم
• اسکلروز چندگانه
• لوپوس
• کم‌کاری تیروئید
• فیبرومیالژیا
• اختلال افسردگی
• چاقی شدید
• اختلالات خواب
• عوارض جانبی برخی داروها، مانند آنتی‌هیستامین‌ها و الکل، می‌تواند علائمی مشابه سندروم خستگی مزمن را ایجاد کند.

به دلیل شباهت بین علائم سندروم خستگی مزمن و بسیاری از شرایط دیگر، مهم است که از تشخیص سرخود خودداری کنید و در مورد علائم خود با پزشک خود مشورت کنید.

سندروم خستگی مزمن چگونه درمان می‌شود؟

در حال حاضر هیچ درمان خاصی برای سندروم خستگی مزمن وجود ندارد.

هر فردی علائم متفاوتی دارد و بنابراین ممکن است برای مدیریت اختلال و تسکین علائم خود به انواع مختلف درمان نیاز داشته باشد.

کسالت پس از تمرین

کسالت پس از تمرین زمانی اتفاق می‌افتد که حتی کوچک‌ترین فعالیت‌های فیزیکی، ذهنی یا حساسی منجر به بدتر شدن علائم سندروم خستگی مزمن شود.

بدتر شدن علائم معمولاً 12 تا 48 ساعت پس از فعالیت رخ می‌دهد و برای روزها یا حتی هفته‌ها ادامه دارد.

توجه به این نکته مهم است که درحالی‌که ورزش هوازی شدید برای اکثر بیماری‌های مزمن خوب است، افراد مبتلا به سندروم خستگی مزمن چنین روتین‌های ورزشی را تحمل نمی‌کنند.

درمان‌های خانگی و تغییر سبک زندگی

ایجاد برخی تغییرات در شیوه زندگی ممکن است به کاهش علائم شما کمک کند.

محدودکردن یا حذف مصرف کافئین می‌تواند به خواب بهتر و کاهش بی‌خوابی شما کمک کند. شما باید نیکوتین و الکل را نیز محدود کنید یا از آن اجتناب کنید.

سعی کنید اگر به خواب شبانه شما آسیب می‌رساند، از چرت‌زدن در طول روز خودداری کنید.

یک روتین خواب ایجاد کنید. هر شب در ساعت مشخصی به رختخواب بروید و هر روز در ساعت مشخصی از خواب بیدار شوید.

داروها

به طور معمول، هیچ دارویی نمی‌تواند تمام علائم شما را درمان کند. همچنین، علائم شما ممکن است در طول زمان تغییر کند، بنابراین داروهای شما نیز ممکن است تغییر کند.

در بسیاری از موارد، سندروم خستگی مزمن می‌تواند محرک یا نشانه افسردگی باشد. ممکن است به درمان ضدافسردگی با دوز کم یا ارجاع به یک ارائه‌دهنده سلامت روان نیاز داشته باشید.

اگر تغییرات سبک زندگی خواب آرامی را برای شما به ارمغان نمی‌آورد، پزشک ممکن است یک درمان دارویی برای کمک به خواب شما پیشنهاد کند. داروهای کاهش‌دهنده درد همچنین می‌توانند به شما در مقابله با درد مفاصل ناشی از سندروم خستگی مزمن کمک کنند.

اگر به درمان دارویی نیاز باشد، باید بر اساس نیازهای شما تجویز شود. دررابطه‌با این مورد با پزشک خود از نزدیک مشورت کنید. هیچ درمان یکسانی برای سندروم خستگی مزمن وجود ندارد.

سایر درمان‌های جایگزین

طب سوزنی، تای چی، یوگا و ماساژ ممکن است به تسکین درد مرتبط با سندروم خستگی مزمن کمک کند. همیشه قبل از شروع هرگونه درمان جایگزین یا مکمل با پزشک خود صحبت کنید.

پزشکان با عارضه خار استخوانی اغلب به عنوان یک یافته رایج به هنگام عکس برداری های رادیولوژی روبرو هستند. این عارضه به ویژه در افراد بالای 50 سال بسیار رایج است. علت کمر درد و یا گردن درد دربسیاری از بیماران می تواند ناشی از همین موضوع باشد.

البته با اینکه بسیاری از این خارهای استخوانی می توانند باعث بروز درد شوند اما گاهی نیز وجود خار استخوانی بدون درد است و بررسی های بیشتری برای این موضوع باید صورت گیرد..

استئوفیت کمر چیست و خارهای استخوانی چگونه باعث کمردرد می شوند؟

خارهای استخوانی معمولاً به یکی از سه دلیل زیر باعث کمردرد می شوند:

التهاب مفاصل:

خارهای استخوانی مفاصل ستون فقرات (مفاصل فاست) می‌توانند باعث ساییدگی مهره‌های مجاور بر روی یکدیگر و در نتیجه باعث اصطکاک و التهاب شوند. این التهاب می تواند منجر به درد، خشکی و سایر علائم در کمر شود.

فشار روی ریشه عصبی:

ایجاد خارهای استخوانی می‌تواند باعث باریک شدن سوراخ‌های عصبی شود، یعنی فضایی که ریشه‌های عصبی از ستون فقرات خارج می‌شوند. با کم شدن فضا، ریشه های عصبی ممکن است فشرده شوند. فشردگی ریشه های عصبی می تواند حس گزگز را در اندام های تحتانی و یا فوقانی فرد بیمار به وجود آورد و یا اگر منجر به التهاب نخاع شود می تواند درد های مزمن را هم به وجود آورد.

تنگی کانال نخاعی:

خارهای استخوانی می توانند در کانال نخاعی رشد کنند، جایی که طناب نخاعی حرکت می کند. این موضوع می تواند فضای کمتری برای نخاع باقی بگذارد. فشرده سازی نخاع می تواند باعث ضعف، کاهش قدرت، درد و سایر علائم شود.

در واقع هنگامی که خارهای استخوانی باعث باریک شدن فضای داخل ستون فقرات شوند، به آن تنگی کانال می گویند. افرادی که به دلیل خار استخوان دچار فشرده شدن ریشه عصبی یا تنگی نخاع می شوند، معمولاً در دهه 60 و 70 زندگی خود هستند..

گاهی خارهای استخوانی ممکن است عضلات و تاندون ها را نیز تحریک کند اما این موضوع بسیار نادر است.

خار استخوانی چیست؟

اگر دقیق تر بخواهیم بگوییم در واقع اصطلاح “خار استخوانی” کمی اشتباه است. کلمه “خار” این تصور را ایجاد می کند که این زوائد استخوانی تیز هستند و این تیزی می تواند باعث فرورفتن در نخاع و دیگر بخش های آناتومی ستون فقرات شود. اما در واقع  خارهای استخوانی بر خلاف نامشان، معمولا گرد و صاف هستند.

تعریف پزشکی خار استخوانی :

اصطلاحات پزشکی برای خار استخوانی استئوفیت و انتزوفیت است. هم استئوفیت ها و هم انتزوفیت ها برجستگی های روی استخوان هستند که به صورت اضافی رشد کرده اند. این زوائد معمولا به عنوان واکنشی به روند آرتریت یا آرتروز به وجود می آیند.

درواقع اگرچه استخوان‌ها سخت به نظر می آیند اما آن ها نیز مانند ناخن‌ها و موها دائماً در حال تجدید شدن و رشد هستند. استئوفیت ها و انتزوفیت ها به عنوان واکنش های استخوان به هنگام استرس و فشار در نظر گرفته می شوند.

استئوفیت ها معمولاً در نتیجه اصطکاک بیش از حد در مفاصل به وجود می آیند. استئوفیت‌ها اغلب در جایی از ستون فقرات یافت می شوند که دو استخوان‌های مهره‌به هم متصل می شوند و به اصطلاح یک فاست مفصلی را تشکیل می دهند.

 

استئوفیت در ستون فقرات

انتزوفیت ها خارهای استخوانی هستند که در جایی که رباط ها و تاندون ها به استخوان می چسبند (نقطه ای به نام آنتز) ایجاد می شوند. کشیدگی مزمن، آسیب یا بیماری می تواند باعث التهاب در این نواحی شود و این التهابات در آینده می تواند از جمله عوامل اثر گذار در به وجود آمدن انتزوفیت ها باشد.

گاهی تشخیص اینکه خار استخوانی از نوع انتزوفیت می باشد و یا استئوفیت حتی برای پزشک نیز دشوار است اما این موضوع جای نگرانی نیست زیرا اغلب درمان های مربوط به این دو عارضه یکی هستند و تشخیص متفاوت تاثیری در روند درمان نخواهد داشت.

علائم بالینی خار استخوان

می توان گفت احتمال به وجود آمدن خارهای استخوانی با بالا رفتن سن افزایش می یابد. خار استخوان می تواند باعث التهاب در مفاصل فاست و یا تحریک ریشه عصب شود.

به این نکته توجه داشته باشید که علائم مربوط به خار استخوان به طور معمول با گذشت زمان به مرور بدتر می شود. همچنین این علائم با انجام فعالیت تشدید می شود و با استراحت بهبود پیدا می کند.

خارهای استخوانی در گردن

علائم خار استخوانی در گردن ممکن است با توجه به محل قرار گیری آن متفاوت باشد اما در کل می توان به علائم زیر در این رابطه اشاره نمود:

• درد کسل کننده و دردناک در گردن که با استراحت بهتر می شود
• وجود دردی انتشاری در یک یا هر دو طرف شانه
• درد، بی حسی یا گزگز در یک یا هر دو بازو
• ضعف در اندام فوقانی وجود سردردهای مبهم

در کل بی‌حسی، گزگز و ضعف در هر دو شانه، بازو و یا دست ممکن است نشانه‌ای از تنگی نخاع باشد که می تواند توسط خار استخوان ایجاد ‌شده باشد.

خارهای استخوانی در کمر

درصورت وجود خارهای استخوانی در قسمت ستون فقرات کمری ممکن است علائم زیر بروز کند:

• درد مزمن کمری هنگام ایستادن یا راه رفتن
• گز گز و یا سوزن سوزن شدن در باسن و پشت ران
• احساس ضعف در پاها
• تسکین درد به هنگام خم شدن به جلو

خار استخوان و تنگی نخاع

برای درک این موضوع بهتر است ابتدا با هم مقداری آناتومی ستون فقرات را بررسی کنیم:

ستون فقرات از 33 مهره تشکیل شده است. در داخل ستون فقرات فضایی به نام کانال نخاعی وجود دارد که محل عبور نخاع و ریشه های عصبی است. این ریشه های عصبی از طناب نخاعی انشعاب می گیرند و از طریق فضاهای بین مهره ای که سوراخ بین مهره ای نامیده می شوند، از کانال نخاعی خارج می شوند.

حالا گاهی این کانال نخاعی به علت های مختلف ممکن است دچار تنگی شود که هنگامی که این موضوع رخ دهد، باعث تحت فشار قرار گرفتن نخاع و ریشه های عصبی می شود.

این فشرده شدن می‌تواند باعث درد، سوزن سوزن شدن، بی‌حسی و یا ضعف شود که معمولاً به صورت دوطرفه در هر دو پا یا هر دو بازو رخ می‌دهد.

هنگامی که تنگی نخاعی پاها را تحت تاثیر قرار می دهد، علائم در هنگام ایستادن و راه رفتن بدتر و در هنگام نشستن بهتر می شوند. تنگی کانال را معمولا نمی‌توان بدون جراحی درمان کرد، اما علائم مربوط به آن را که شامل درد، ضعف و بی‌حسی است را می‌توان به‌صورت غیرجراحی با داروهای ضد التهابی و استروئیدی خوراکی و تزریقی مدیریت نمود.

البته باید به این نکته نیز توجه کرد که همه موارد تنگی ستون فقرات ناشی از خار استخوانی نیست. بلکه خار استخوان تنها یکی از علل احتمالی تنگی نخاع است.

از سایر علل احتمالی تنگی کانال می توان به برآمدگی یا پارگی دیسک، بزرگ شدن رباط ستون فقرات، تومورهای ستون فقرات، شکستگی مهره ها و عفونت های ستون فقرات اشاره نمود.

علاوه بر این، علائمی مانند درد، بی حسی و گزگز در اندام ها می تواند به علت عوامل دیگری همچون دیابت یا گردش خون ضعیف به وجود بیاید. بنابراین مراجعه به متخصص برای تشخیص دقیق این موضوع و انتخاب درمان مناسب برای تسکین درد امری بسیار ضروری است.

جمع‌ بندی

خارهای استخوانی یا استئوفیت‌ها، برجستگی‌های اضافی استخوان هستند که به‌ویژه در افراد بالای ۵۰ سال و اغلب در پاسخ به آرتروز ایجاد می‌شوند. اگرچه همیشه دردناک نیستند، اما می‌توانند با التهاب مفاصل، فشار بر ریشه‌های عصبی و ایجاد تنگی کانال نخاعی، باعث درد، بی‌حسی، گزگز و ضعف در گردن، شانه‌ها و اندام‌ها شوند.

علائم معمولاً با فعالیت بدتر و با استراحت بهتر می‌شوند، در صورت بروز علائمی مانند بی‌حسی و ضعف دوطرفه، مراجعه به متخصص برای تشخیص دقیق و مدیریت درد، که شامل درمان‌های محافظه‌کارانه و گاهی جراحی است، ضروری است.

اگر مطالعه این مقاله شما را نگران کرده یا به دنبال راهی برای پایان دادن به دردهای مزمن خود هستید، قدم اول را درست برداشته‌اید. دکتر گلشنی با تخصص در زمینه حرکات اصلاحی، به شما کمک می‌کند تا با حرکاتی ساده و مؤثر، کنترل بدن خود را دوباره به دست آورید و از زندگی بدون درد لذت ببرید.

تمریناتی مانند حرکات یوگا و حرکات کششی ملایم می‌توانند به کاهش سفتی و تقویت عضلات شانه و تسکین درد کمک کنند. اگر چشمان خود را ببندید، نفس عمیقی بکشید و آگاهی خود را بر روی شانه‌های خود قرار دهید به‌احتمال زیاد درد، تنش یا احساسی این چنینی را در این ناحیه حس خواهید کرد.

درد یا سفتی شانه عارضه‌ای بسیار شایع است و 18 تا 26 درصد از بزرگسالان را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. اما خوشبختانه باید بگوییم که شما می‌توانید اقداماتی را برای ازبین‌بردن این ناراحتی در شانه‌های خود انجام دهید. برای یادگیری نحوه انجام تمرین ساده شانه برای تسکین درد و گرفتگی، ادامه مطلب را بخوانید. این تمرینات باعث افزایش قدرت می‌شوند و می‌توانند انعطاف‌پذیری را در بدن بهبود بخشند. همچنین این حرکات می‌توانند دامنه حرکتی شما را افزایش دهند که این موضوع باعث می‌شود تا راحتی و سهولت بیشتری را برای انجام حرکات روزانه به دست آورید.

نکاتی برای انجام این تمرینات

این تمرینات ساده را سه تا شش بار در هفته برای تسکین درد شانه انجام دهید. با یک روتین 10 دقیقه‌ای شروع کنید و با قوی‌تر شدن و انعطاف‌پذیری بیشتر، به‌تدریج مدت‌زمان انجام آن‌ها را افزایش دهید.

در حین انجام این تمرینات، تمرکز خود را بر روی آرام‌کردن و ازبین‌بردن هر گونه تنش در شانه‌ها و هر جای دیگری که احساس گرفتگی می‌کنید، قرار دهید.

کشش را فقط تا حدی انجام دهید که احساس راحتی داشته باشد و اگر دردی را تجربه کردید که فراتر از ناراحتی خفیف است، تمرینات را متوقف کنید.

کشش در سراسر قفسه سینه

این تمرین به افزایش انعطاف‌پذیری و دامنه حرکتی مفصل شانه و عضلات اطراف آن کمک می‌کند. هنگام انجام این تمرین، در صورت احساس درد در شانه، بازوی خود را پایین بیاورید.

دست راست خود را روی سینه قرار دهید و آن را به سمت مخالف و به سمت قفسه سینه بکشید. از دست چپ خود برای حمایت از بازوی خود استفاده کنید. این وضعیت را تا 1 دقیقه نگه دارید و آن را برای طرف مقابل تکرار کنید. این حرکت را در هر طرف 3 تا 5 بار انجام دهید. برای عمیق‌تر کردن کشش، می‌توانید دست خود را تا ارتفاع شانه بالا بیاورید.

رهاکردن گردن

این تمرین راهی ملایم برای کاهش تنش در گردن و شانه‌های شماست. چانه خود را به سمت قفسه سینه پایین بیاورید تا کشش را در پشت گردن خود احساس کنید. به‌آرامی سرخود را به سمت چپ خم کنید تا شانه راست شما کشیده شود. این وضعیت را تا 1 دقیقه نگه دارید و در طرف مقابل تکرار کنید. این تمرین را در هر طرف 3-5 بار انجام دهید.

برای کش عمیق‌تر:

یک‌دست را روی شانه و یک‌دست را بالای گوش خود قرار دهید تا حرکت را به‌آرامی به یک طرف هدایت کنید. سپس چانه خود را به سمت قفسه سینه پایین بیاورید. کشش را در پشت گردن خود احساس خواهید کرد. به‌آرامی سرخود را به سمت چپ خم کنید تا شانه راست شما کشیده شود.

این وضعیت را تا 1 دقیقه نگه دارید و در طرف مقابل تکرار کنید. این حرکت را در هر طرف 3-5 بار انجام دهید.

باز کردن قفسه سینه

این تمرین انعطاف‌پذیری و دامنه حرکتی شانه‌های شما را افزایش می‌دهد.

در حالت ایستاده، یک نوار ورزشی، بند یا حوله را با هر دودست پشت خود بگیرید.

درحالی‌که کتف‌های خود را به سمت یکدیگر حرکت می‌دهید،  قفسه سینه خود را باز کنید.

در همین حالت چانه خود را بالا بیاورید و به سمت سقف نگاه کنید. این حرکت را تا 30 ثانیه نگه دارید و 3 تا 5 بار آن را تکرار کنید. برای عمیق‌تر شدن کشش، دست‌های خود را در امتداد حوله یابند به هم نزدیک کنید.

حرکت بازوهای عقاب

این تمرین باعث کشش عضلات شانه می‌شود. اگر در این حرکت وضعیت چرخش بازوها ناراحت‌کننده است، این تمرین را تنها با نگه‌داشتن شانه‌های مخالف انجام دهید.

 درحالی‌که نشسته‌اید، بازوهای خود را به طرفین دراز کنید. آرنج‌های خود را در جلوی بدن ضربدری کنید و بازوی راست خود را در بالا قرار دهید. آرنج‌های خود را خم کنید، پشت ساعد و دست‌های خود را در کنار هم قرار دهید تا کف دست‌ها را به هم نزدیک کنید. این وضعیت را به مدت 15 ثانیه نگه دارید. هنگام بازدم، ستون فقرات خود را درحالی‌که آرنج‌های خود را به سمت قفسه سینه خود می‌کشید، بچرخانید. این حرکت را 1 دقیقه ادامه دهید و در طرف مقابل تکرار کنید.

چرخش نشسته

این تمرین باعث کشش شانه‌ها و گردن می‌شود. در طول این تمرین اجازه دهید چرخش از قسمت پایین کمر شما شروع شود. روی زمین بنشینید و پاهای خود را مستقیماً دراز کنید. پای راست خود را از زانو خم کنید و کنار زانوی چپ بگذارید. بالاتنه خود را به سمت راست بچرخانید و بازوی چپ خود را پشت ران راست خود نگه دارید. این وضعیت را تا 30 ثانیه حفظ کنید و آن را در سمت چپ تکرار کنید. در هر طرف 3-5 بار این حرکت را انجام دهید.

دایره‌های شانه

این تمرین برای گرم‌کردن مفاصل شانه و افزایش انعطاف‌پذیری بسیار ایدئال است. با دست چپ خود پشتی صندلی را بگیرید. اجازه دهید دست راست شما آویزان شود. دست راست خود 5 بار در هر جهت بچرخانید و این حرکت را در طرف مقابل تکرار کنید. این کار را ۲ تا ۳ بار در روز انجام دهید.

کشش درگاه و چهارچوب

این کشش سینه شما را باز می‌کند و شانه‌های شما را تقویت می‌کند. در کنار چهارچوب یک در بایستید و آرنج‌ها و بازوهایتان زاویه 90 درجه داشته باشند.

درحالی‌که کف دست خود را به طرفین چهارچوب در فشار می‌دهید، پای راست خود را به جلو ببرید به جلو خم شوید. این وضعیت را تا 30 ثانیه نگه دارید. کشش را با جلو بردن پای چپ خود تکرار کنید. این حرکت را در هر طرف 2-3 بار انجام دهید.

تمرین نخ‌کردن سوزن

این ژست گرفتگی در قفسه سینه، شانه‌ها و قسمت بالای کمر شما را از بین می‌برد. می‌توانید یک بالشتک یا بلوک را برای حمایت زیر سر یا شانه خود قرار دهید.

از دست و زانو شروع کنید. دست راست خود را به سمت سقف بالا بیاورید درحالی‌که کف دستتان به سمت بدنتان باشد. سپس بازوی خود را پایین بیاورید تا زیر سینه‌تان قرار گیرد.  دست چپ خود را برای حمایت روی زمین نگه دارید. این وضعیت را تا 30 ثانیه نگه دارید.

درمان‌های دیگر برای درد شانه

علاوه بر تمرینات شانه، می‌توانید از داروهای خانگی برای کاهش درد و بهبودی استفاده کنید. در صورت امکان، شانه خود را بالاتر از سطح قلب قرار دهید. همچنین می‌توانید از یک پد گرم‌کننده یا از حمام نمک استفاده کنید.

برای کاهش درد، استفاده از مسکن‌های بدون نسخه مانند ایبوپروفن یا استامینوفن می‌تواند کمک‌کننده باشد. همچنین می‌توانید استفاده از مسکن‌های طبیعی مانند زردچوبه، پوست درخت بید یا میخک را امتحان کنید. چند بار در روز ترکیب این مواد یا اسانس‌های حاوی آن‌ها را روی ناحیه آسیب‌دیده بمالید.

ماساژ منظم و درمان‌های طب سوزنی می‌تواند به تسکین درد و ایجاد تعادل در بدن شما کمک کند. همچنین می‌توانید درمان‌های دست‌کاری مانند تکنیک‌های کایروپراکتیک، استئوپاتی یا رولفینگ را امتحان کنید.

چگونه از درد شانه جلوگیری کنیم؟

علاوه بر انجام این تمرینات، می‌توانید با رعایت چند نکته و دستورالعمل ساده از درد شانه پیشگیری کنید:

• وضعیت بدنی خوب را تمرین کنید و از خم‌شدن یا قوز کردن در هنگام نشستن، ایستادن و انجام فعالیت‌های روزانه خودداری کنید.
• به نحوه راه‌رفتن خود در طول روز توجه کنید و در صورت لزوم آن را اصلاح کنید.
• استراحت کافی داشته باشید و از هر فعالیتی که باعث درد می‌شود پرهیز کنید.
• هنگام انجام فعالیت‌هایی که شامل بردن چیزی بالای سر، حمل اجسام سنگین یا خم‌شدن به جلو هستند، مراقب باشید. اگر مجبور هستید این فعالیت‌ها را به‌عنوان بخشی از شغل خود انجام دهید، بررسی کنید که چگونه می‌توانید بدن خود را حرکت دهید تا ناراحتی را به حداقل برسانید.

• اگر ورزش‌هایی انجام می‌دهید که باعث درد شانه می‌شود، مطمئن شوید که از فرم و تکنیک مناسب استفاده می‌کنید.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

اگر نمی‌توانید شانه‌های خود را حرکت دهید یا اگر درد شما بعد از دو هفته درمان بدتر شد یا بهبود نیافت، به پزشک یا فیزیوتراپ مراجعه کنید.

همچنین در صورت داشتن درد شدید در هر دو شانه یا هر دو ران یا تب، باید فوراً به پزشک مراجعه کنید.

برای تعیین علت درد و بهترین برنامه درمانی، پزشک ممکن است یک اسکن اشعه ایکس، اسکن اولتراسوند یا تصویربرداری MRI انجام دهد.

و در آخر فوراً به پزشک مراجعه کنید اگر:

در هر دو شانه درد دارید

در هر دوران درد دارید

تب دارید یا احساس ناراحتی می‌کنید

کلام آخر

درحالی‌که درد شانه عارضه‌ای بسیار شایع است، اما می‌توان از آن پیشگیری نمود و یا آن را به‌راحتی درمان کرد. برای تسکین و پیشگیری از درد شانه، این تمرینات را به طور منظم انجام دهید.

همچنین می‌توانید داروهای خانگی را برای درمان درد شانه امتحان کنید. ادامه تمرینات و درمان‌ها حتی پس از اینکه احساس بهتری کردید به جلوگیری از بازگشت درد کمک می‌کند.

قبل از شروع هر برنامه ورزشی، اگر شرایط پزشکی دارید که ممکن است تحت‌تأثیر این تمرینات قرار گیرد، با پزشک خود صحبت کنید.

انعطاف‌پذیری بخش مهمی از تناسب‌اندام و سلامت کلی بدن محسوب می شود. فعالیت‌های روزانه بدون توانایی خم‌شدن، چرخیدن یا چمباتمه‌زدن بسیار چالش‌برانگیز خواهد بود.

با گنجاندن یک برنامه کششی در برنامه روزانه خود، می‌توانید انعطاف‌پذیری و دامنه حرکتی خود را افزایش دهید. همچنین با انجام این حرکات می‌توانید عملکرد خود را در ورزش و کارهای روزانه بهبود ببخشید. حرکات کششی می‌تواند به جلوگیری از آسیب و کاهش دردهای مرتبط با سفتی عضلانی کمک کند.

امروز این پنج دقیقه تمرین را امتحان کنید تا انجام آن‌ها شما را برای روز پرمشغله پیش رو آماده کند، یا کمی آرامش را بعد از کار برای شما به ارمغان بیاورد.

کشش دونده

این کشش برای پایین‌تنه، به‌ویژه عضلات همسترینگ و خم‌کننده‌های ران عالی است. گرفتگی و سفتی عضله همسترینگ اغلب یکی از دلایل اصلی کمردرد است و این مورد ممکن است در افرادی که برای مدت طولانی می‌نشینند بدتر باشد.

تجهیزات موردنیاز: ندارد

عضلات درگیر: همسترینگ، خم‌کننده‌های ران، کمر، ساق پا

بایستید و پاها را به‌اندازه عرض لگن باز کنید. پای چپ خود به عقب بگذارید و هر دودست خود را به‌اندازه عرض شانه باز کنید و در دو طرف پای راست روی زمین قرار دهید.

باسن خود را پایین بیاورید تا جایی که کشش را در جلوی لگن و پای چپ خود احساس کنید. 30 ثانیه این حالت را نگه دارید. به‌آرامی پای جلوی خود را صاف کنید و دستان خود را روی زمین قرار دهید. اگر نمی‌توانید پای خود را کاملاً صاف کنید نگران نباشید. برای 30 ثانیه ‌این وضعیت را نگه دارید. همین حرکات را برای طرف دیگر تکرار کنید.

خم‌شدن به جلو

این کشش، کشش نهایی تمام بدن است. برای کارمندان اداری که زمان زیادی را پشت کامپیوتر می‌نشینند این حرکت بسیار ایدئال است. این کار باعث کشیده‌شدن پاها و همسترینگ می شود. این تمرین همچنین یک تمرین عالی برای باز کردن سینه و شانه است.

تجهیزات موردنیاز: ندارد

عضلات درگیر: همسترینگ، شانه‌ها، کمر، سینه

بایستید و پاها را به‌اندازه عرض لگن باز کنید. توجه کنید که انگشتان پا به سمت جلو باشند.  کمر را صاف نگه دارید و سپس از ناحیه کمر خم شوید و باسن خود را به سمت عقب ببرید. سعی کنید تا وزن خود را در پاشنه‌های پای خود قرار دهید تا زمانی که در پشت‌پاهای خود کشش را احساس کنید.

همان‌طور که به جلو خم می‌شوید، اجازه دهید نیروی جاذبه بازوهای شما را در بالای سرتان تحت کشش قرار دهد و بازوهایتان را صاف نگه دارد. فقط تا جایی که انعطاف‌پذیری شانه شما اجازه می‌دهد پیش بروید. این وضعیت را به مدت 30 ثانیه نگه دارید.

چرخش به پشت در حالت نشسته

پیچش ستون فقرات یک ورزش آزادسازی عالی است: این حرکت می‌تواند به بهبود کمردرد و افزایش تحرک کمک کند. اگر مشکل دیسک یا ستون فقرات دارید که ممکن است با پیچش کمر بدتر شود، از این تمرین صرف‌نظر کنید.

تجهیزات موردنیاز: ندارد

عضلات درگیر: ستون فقرات، باسن، کمر روی زمین بنشینید، پاها را روی‌هم قرار دهید به‌طوری‌که پای چپ در بالا قرار گیرد. پای چپ خود را از روی پای راست خود رد کنید و آن را  کنار زانوی راست روی زمین قرار دهید تا زانوی چپ شما به سمت بالا باشد. به‌آرامی شانه‌های خود را به سمت چپ بچرخانید و به‌عنوان اهرم فشار آرنج خود را به‌پای چپ فشار دهید. این حرکت را تا جایی که راحت هستید انجام دهید. این وضعیت را به مدت 30 ثانیه نگه دارید و سپس برای طرف دیگر تکرار کنید.

حرکت یوگای پینه‌دوز

این کشش باز کردن مفصل ران هم برای مردان و هم برای زنان مؤثر است. این حرکت به کاهش تنش در باسن و عضلات داخل ران کمک می‌کند.

تجهیزات موردنیاز: ندارد

عضلات درگیر: کشنده‌ها، خم‌کننده‌های ران، باسن

روی زمین بنشینید و پشت خود را صاف کنید. کف پاها را در تماس با هم نگه دارید. دستان خود را روی پاهای خود قرار دهید و در راستای ستون فقرات دراز کنید. سپس احساس کنید که انگار طنابی سرتان را به سمت جلو می‌کشد و وزنتان را از دنبالچه به سمت جلو می‌برد.

از بازوهای خود برای کمک استفاده کنید و سعی کنید با کمری صاف به سمت جلو خم شوید و سرخود را به سمت پاهای خود پایین بیاورید. این حرکت را تا آستانه توان خود انجام دهید و سعی کنید این وضعیت را به مدت 30 ثانیه نگه دارید.

کشش سینه به‌ وسیله در

سفتی در قفسه سینه و شانه‌ها اغلب در افراد با وضعیت نامناسب بدنی دیده می شود. این موضوع می‌تواند منجر به مشکلات بزرگ‌تری شود. انجام حرکات کششی روزانه برای باز کردن قفسه سینه می‌تواند به جلوگیری از سفتی آن کمک کند و وضعیت مناسب و تنفس بهتر را تقویت کند.

وسایل مورد نیاز: درب ورودی

عضلات درگیر: قفسه سینه، دلتوئید قدامی، عضله دوسر

وسط یک در باز بایستید. در صورت امکان ساعدهای خود را در هر طرف چارچوب در قرار دهید. اگر درب خیلی عریض است، هر بار یک بازو را کشش دهید.

به آرامی به سمت در به جلو خم شوید تا زمانی که جلوی سینه و شانه ها کشش احساس کنید.

این حرکت را فقط تا آنجایی که راحت هستید انجام دهید. این وضعیت را به مدت 30 ثانیه نگه دارید.

آیا باید قبل یا بعد از ورزش حرکات کششی انجام داد؟

انجام حرکات کششی بعد از فعالیت بدنی بهتر است. کشش قبل از ورزش احتمالاً برای عملکرد ورزشی مفید نیست.

تمرینات کششی برای سالمندان برای بهبود تحرک

این دانش عمومی است که افراد با افزایش سن سرعت خود را کاهش می دهند.

فعالیت های روزانه مانند ایستادن از روی صندلی و بلند شدن و نشستن در رختخواب به طور فزاینده ای دشوار می شود. این محدودیت ها اغلب به دلیل کاهش قدرت و انعطاف پذیری عضلات ایجاد می شود.

انعطاف‌پذیری توانایی ماهیچه‌ها و تاندون‌ها برای بلند شدن و کشش در پاسخ به حرکت است و به مفصل اجازه می‌دهد تا در دامنه حرکتی خود حرکت کند. یک برنامه کششی خوب برای کمک به حفظ انعطاف پذیری در برنامه روزانه خود مهم است.

حرکات کششی برای گردن، بازوها، پشت، باسن و پاها به حفظ انعطاف پذیری با گذشت سالها کمک می کند و شما را برای تمام زندگی سالم نگه می دارد.

فواید حرکات کششی

حرکات کششی امکان حرکت بیشتر در مفاصل را فراهم می کند و وضعیت بدن را بهبود می بخشد. همچنین به کاهش تنش و درد عضلانی کمک می کند و خطر آسیب را کاهش می دهد. در نهایت، ممکن است به افزایش گردش خون، کنترل عضلات و بهبود تعادل و هماهنگی کمک کند.

مطالعه ای که در مجله Gerontology منتشر شد، نتایج 12 ماهه یک برنامه کشش و انعطاف پذیری برای افراد مسن را بررسی کرد. شرکت کنندگان تغییرات مثبتی را در زمینه هایی مانند آمادگی جسمانی، خودکارآمدی، عملکرد درک شده و رفاه نشان دادند. آنها همچنین کاهش درد را تجربه کردند.

نکات حرکات کششی

نفس عمیق بکشید و به آرامی نفس خود را به عنوان کشش بیرون دهید.

هر کشش را به مدت 30 ثانیه نگه دارید تا به عضله زمان کافی برای استراحت بدهید.

در حین انجام حرکات کششی جهش نکنید، زیرا این امر خطر آسیب را افزایش می دهد.

فقط تا زمانی که در عضله احساس تنش کنید، کشش دهید، نه تا حد درد.

همیشه قبل از انجام حرکات کششی به مدت 5 تا 10 دقیقه، با حرکاتی مانند پیاده روی، بدن خود را گرم کنید.

آیا کاری از دست ما ساخته است؟

اگرچه که ژن‌ها تا حد زیادی میزان رشد طولی و قد شما را تعیین می‌کنند؛ اما ممکن است با استفاده از یک رژیم غذایی متعادل، خواب کافی، فعال ماندن و داشتن وضعیت بدنی مناسب، قد بلندتر به نظر برسید. البته باید توجه داشته باشید که همچنان هیچ تضمینی در این زمینه وجود ندارد.

عوامل متعددی در میزان رشد طولی و قد شما نقش دارند. دراین‌بین تصور می‌شود که عوامل ژنتیکی حدود 80 درصد در این زمینه نقش اصلی را ایفا می‌کنند و عوامل محیطی خاصی مانند تغذیه و ورزش معمولاً درصد باقیمانده را تشکیل می‌دهند.

اکثر کودکان، پس از 2 سالگی، با نرخ ثابتی در حدود 6 سانتیمتر در سال رشد می‌کنند. هنگامی که بلوغ شروع می‌شود، این میزان رشد ممکن است حتی بیشتر نیز شود. بااین‌حال، این عدد یک محاسبه تقریبی است و هر کس ممکن است با سرعت متفاوتی رشد کند.

در دختران، این جهش رشد معمولاً از آغاز سال‌های نوجوانی شروع می‌شود. اما پسران ممکن است این افزایش ناگهانی قد را تا چند سال بعد از نوجوانی تجربه نکنند.

به‌طورکلی بعد از بلوغ، رشد قد متوقف خواهد شد. این بدان معنی است که به‌عنوان یک بزرگسال، بعید است که بتوانید قد خود را به میزان زیادی افزایش دهید.

بااین‌حال، روش‌های خاصی وجود دارد که می‌توانید در طول دوران نوجوانی آن‌ها را انجام دهید تا مطمئن شوید که پتانسیل رشد خود را به حداکثر رسانده‌اید و به‌عنوان یک بزرگسال باید این روش‌ها را ادامه دهید تا روند افزایش قد خود را حفظ کنید.

چگونه به طور طبیعی قد خود را افزایش دهیم؟

اگرچه میزان رشد قدی بیشتر توسط ژنتیک شما تعیین می‌شود، اما چندین روش وجود دارد که می‌توانید برای بلندتر نشان‌دادن و بهینه‌سازی پتانسیل رشد خود از آن‌ها استفاده کنید.

1) رژیم غذایی متعادل داشته باشید

بسیار مهم است که در طول سال‌های رشد، تمام مواد مغذی موردنیاز بدن خود را دریافت کنید.

رژیم غذایی شما باید شامل موارد زیر باشد:

• میوه‌های تازه
• سبزیجات تازه
• غلات کامل
• پروتئین‌ها
• لبنیات

شما باید غذاهای حاوی مواد زیر را محدود یا حذف کنید:

• قند
• چربی‌های ترانس بالا
• چربی‌های اشباع شده

بیماری‌های زمینه‌ای، در سنین بالاتر، با تأثیر بر تراکم استخوان، باعث کاهش قد شما می‌شود، بنابراین مصرف کلسیم خود را افزایش دهید. اغلب توصیه می‌شود که زنان بالای 50 سال و مردان بالای 70 سال، 1200 میلی‌گرم کلسیم در روز مصرف کنند.

ویتامین D نیز به‌سلامت استخوان‌ها کمک می‌کند. منابع غنی ویتامین D عبارت‌اند از ماهی‌تن، ماهی قزل‌آلا، شیر غنی شده و زرده تخم‌مرغ. اگر ویتامین D کافی در رژیم غذایی خود دریافت نمی‌کنید، با پزشک در مورد مصرف مکمل برای رفع نیاز روزانه خود صحبت کنید.

2)از مکمل‌ها بااحتیاط استفاده کنید

فقط چند نوع مکمل وجود دارد که ممکن است برای افزایش قد در کودکان و مبارزه با کاهش قد در افراد سالمند مناسب باشند.

به‌عنوان‌مثال، اگر شرایطی دارید که بر تولید هورمون رشد انسانی (HGH) شما تأثیر می‌گذارد، پزشک ممکن است مکمل حاوی HGH مصنوعی را برای شما تجویز کند.

علاوه بر این، ممکن است به افراد مسن توصیه شود که از مکمل‌های ویتامین D یا کلسیم برای کاهش خطر ابتلا به پوکی‌استخوان استفاده کنند.

در موارد دیگر، از استعمال مکمل‌هایی با ادعای افزایش قد، خودداری کنید. اگرچه که تبلیغات مربوط به برخی از این مکمل‌ها ادعاهای عجیبی می‌کنند؛ اما باید توجه داشته باشید که هنگامی که صفحات رشد شما بسته شوند، هیچ شانسی برای افزایش قد شما وجود نخواهد داشت.

3)خواب کافی داشته باشید

کم‌خوابی در بلندمدت روی قد شما تأثیر نمی‌گذارد. اما اگر در دوران نوجوانی به طور منظم خواب شما کمتر از مقدار توصیه شده باشد، ممکن است منجر به عوارضی شود. زیرا بدن شما هورمون رشد یا HGH  را در حین خواب آزاد می‌کند. در نتیجه بر اثر کم‌خوابی، تولید این هورمون و سایر هورمون‌ها ممکن است کاهش یابد.

میزان خواب توصیه شده است برای گروه‌های سنی مختلف عبارت‌اند از:

• نوزادان تا 3 ماهگی: 14-17 ساعت
• نوزادان 4-12 ماهه: 12-16 ساعت
• کودکان نوپا 1-2 سال: 11-14 ساعت
• کودکان خردسال 3-5 سال: 10-13 ساعت
• کودکان 6-13 ساله: 9-12 ساعت
• نوجوانان 14-17 ساله: 8-10 ساعت
• بزرگسالان 18-64 سال: 7-9 ساعت
• افراد مسن بالای 65 سال: 7-8 ساعت

داشتن خواب بیشتر حتی ممکن است تولید HGH را افزایش دهد، بنابراین اگر در دوران نوجوانی هستید سعی کنید بیشتر بخوابید!

4) فعال بمانید

ورزش منظم فواید زیادی دارد. عضلات و استخوان‌های شما را تقویت می‌کند، به شما کمک می‌کند وزن ایده‌آلی داشته باشید و تولید HGH را افزایش می‌دهد.

کودکان در مدرسه باید حداقل 1 ساعت در روز ورزش داشته باشند. در مدت ورزش آن‌ها، باید بر روی موارد زیر تمرکز کرد:

• تمرینات قدرتی مانند دراز و نشست
• تمرینات انعطاف‌پذیری مانند یوگا
• فعالیت‌های هوازی مانند گرگم‌به‌هوا، طناب زدن، یا دوچرخه‌سواری

ورزش در بزرگسالی نیز فواید خود را دارد. این مورد علاوه بر کمک به حفظ سلامت کلی می‌تواند به کاهش خطر ابتلا به پوکی‌استخوان نیز کمک کند. پوکی‌استخوان زمانی رخ می‌دهد که استخوان‌های شما ضعیف یا شکننده می‌شوند و در نتیجه تراکم استخوان کاهش می‌یابد. این عارضه می‌تواند در سنین بالا باعث “قد کوتاهی” شما شود.

برای کاهش این خطر، چندین بار در هفته پیاده‌روی یا تمرینات یوگا را امتحان کنید.

5) وضعیت بدنی مناسب را تمرین کنید

وضعیت بدنی نامناسب ممکن است باعث شود کوتاه‌تر از آنچه هستید به نظر برسید و باگذشت زمان، افتادن یا خمیدگی نیز می‌تواند بر قد واقعی شما تأثیر بگذارد.

کمر شما باید به طور طبیعی در سه ناحیه دارای خمیدگی باشد. یعنی انحنای گردنی، انحنای سینه‌ای و انحنای کمری. اگر مرتباً روبه‌جلو خم می‌شوید یا نشسته هستید این منحنی‌ها ممکن است برای سازگاری با وضعیت جدید شما تغییر کنند. این موضوع می‌تواند باعث درد در گردن و کمر شما شود.

نحوه ایستادن، نشستن و خوابیدن شما بسیار مهم است. در مورد اینکه چگونه می‌توانید محیط کار خود را ارگونومیک کنید با یک پزشک مشورت کنید. گاهی استفاده از صندلی مناسب یا بالش مموری فوم ممکن است تمام چیزی باشد که برای اصلاح وضعیت بدن خود لازم دارید.

همچنین می‌توانید تمریناتی را که برای بهبود وضعیت بدن طراحی شده‌اند، انجام دهید. اگر مطمئن نیستید که از کجا باید شروع کنید، با یک متخصص حرکات اصلاحی مشورت کنید. متخصص حرکات اصلاحی می‌تواند به ایجاد یک برنامه ورزشی که برای شما مناسب است کمک کند.

چه عوامل دیگری بر قد تأثیر می‌گذارد؟

DNA شما حدود 80 درصد از قد شما را تشکیل می‌دهد. در واقع، دانشمندان بیش از 700 گونه ژنتیکی منحصربه‌فرد را شناسایی کرده‌اند که در تعیین قد نقش دارند.

چندین هورمون نیز بر رشد و قد شما تأثیر می‌گذارند، از جمله هورمون‌های تیروئید، هورمون‌های رشد و هورمون‌های جنسی مانند تستوسترون و استروژن.

علاوه بر این، برخی از شرایط ژنتیکی می‌توانند باعث تأخیر یا توقف رشد شوند، از جمله سندرم داون، سندرم ترنر و آکندروپلازی.

پیروی از یک رژیم غذایی متعادل، فعال ماندن و خواب کافی همگی عواملی هستند که می‌توانند به رشد و سلامت کلی کمک کنند.

عوامل توقف رشد چیست؟

عوامل متعددی می‌توانند بر رشد تأثیر منفی بگذارند که منجر به اختلال در رشد یا کوتاهی قد می‌شوند.

برخی از عوامل احتمالی که می‌توانند رشد را کاهش دهند عبارت‌اند از:

تغذیه ناکافی:

رژیم غذایی نامناسب و کمبود برخی مواد مغذی مانند پروتئین، می‌تواند منجر به کاهش رشد در طول زمان شود.

استرس:

استرس مزمن می‌تواند فعالیت عملکردی هورمون رشد انسانی را تغییر دهد که می‌تواند بر رشد تأثیر منفی بگذارد.

سلامت استخوان:

پوکی‌استخوان می‌تواند باعث کاهش قد، همراه با کمردرد و تغییر در وضعیت بدن شود. اگرچه این عارضه می‌تواند افراد را در هر سنی تحت‌تأثیر قرار دهد، اما در افراد مسن بیشتر شایع است.

عوامل محیطی:

برخی تحقیقات نشان می‌دهند که قرارگرفتن در معرض آلاینده‌هایی مانند سرب، کادمیوم، یا پلی‌کلرو بی‌فنیل (PCB) می‌تواند با کاهش قد مرتبط باشد.

شرایط سلامتی:

کمبود هورمون رشد و شرایط مزمن مانند کم‌خونی، فیبروز کیستیک، آرتریت ایدیوپاتیک نوجوانان و بیماری التهابی روده ممکن است بر رشد کلی تأثیر بگذارد.

چرا ویتامین D برای سلامتی بسیار مهم است؟

آیا از احساس خستگی و ضعف خسته شده‌اید؟ آیا برای حفظ سلامت و استحکام استخوان‌های خود به مواد مغذی بیشتری نیاز دارید؟ خوب، نگران نباشید، ویتامین D اینجاست تا شما را نجات دهد! ویتامین دی یک ماده مغذی و ضروری برای حفظ سلامت و تندرستی است. این ویتامین محلول در چربی است و در صورت قرارگرفتن پوست در معرض نور خورشید ممکن است توسط بدن سنتز شود.

اما علاوه بر قرارگرفتن در معرض نور خورشید، ممکن است ویتامین D را از طریق برخی غذاها و مکمل‌ها نیز دریافت کنید.

در این مقاله مزایای این ویتامین شگفت‌انگیز و پرفایده را با هم بررسی می‌کنیم.

همچنین نکاتی را برای تأمین ویتامین D به شما ارائه خواهیم کرد:

منابع ویتامین D

ویتامین D به طور طبیعی در غذاهایی مانند ماهی‌های چرب، روغن کبد ماهی و زرده تخم‌مرغ وجود دارد. همچنین به برخی غذاها مانند شیر، آب‌پرتقال و غلات صبحانه می‌تواند اضافه شود. علاوه بر این، زمانی که پوست در معرض نور خورشید قرار می‌گیرد، بدن ممکن است این ویتامین را سنتز کند.

قرارگیری در معرض نور خورشید

هنگامی که پوست به‌اندازه کافی اشعه ماورای‌بنفش (UVB) خورشید دریافت می‌کند، بدن ویتامین D تولید می‌کند. تولید ویتامین D تحت‌تأثیر عوامل متعددی قرار می‌گیرد، از جمله:

فصل: میزان تابش UVB که به سطح زمین می‌رسد بر اساس فصول سال و عرض جغرافیایی متفاوت است. به‌طورکلی، اشعه UVB بیشتری در تابستان و در عرض‌های جغرافیایی بالاتر در دسترس است.

ساعات روز: خورشید معمولاً بین ساعت 10 صبح تا 4 بعدازظهر در بالاترین سطح آسمان قرار دارد. این زمانی است که بدن در سنتز این ویتامین کارآمدتر است.

استفاده از ضدآفتاب: ضدآفتاب ممکن است اشعه UVB را مسدود کرده و توانایی بدن برای تولید این ویتامین را کاهش دهد.

ازآنجایی‌که این عوامل بر تولید ویتامین D تأثیر می‌گذارند، قرارگرفتن در معرض آفتاب به‌تنهایی ممکن است چالش‌برانگیز باشد.

بااین‌حال، یاد داشته باشید که قرارگرفتن بیش از حد در معرض نور خورشید خطر ابتلا به سرطان پوست را افزایش می‌دهد. محافظت از پوست با پوشیدن لباس‌های محافظ و قرارگرفتن در سایه ضروری است.

غذاهای غنی از ویتامین D

ویتامین D به طور طبیعی در چند غذا یافت می‌شود، از جمله:

ماهی‌های چرب: ماهی‌هایی مانند سالمون و ساردین منابع عالی ویتامین D هستند. این مواد مقوی بخش قابل‌توجهی از نیازهای روزانه شما را تنها با یک وعده تأمین می‌کنند.

روغن کبد ماهی: این ماده ارزشمند علاوه بر اینکه منبع غنی ویتامین D است، حاوی سطوح بالایی از ویتامین A نیز می‌باشد. مصرف روغن کبد ماهی در حد اعتدال برای جلوگیری از مسمومیت بسیار مهم است.

زرده تخم‌مرغ: حاوی مقادیر کمی ویتامین است. یک زرده بزرگ حدود 6 درصد از ارزش روزانه ویتامین دی را تأمین می‌کند.

غذاهای غنی شده: ویتامین D اغلب به غذاهایی مانند شیر، آب‌پرتقال و غلات صبحانه اضافه می‌شود. این یک راه ساده برای افزایش مصرف ویتامین D است، به‌خصوص زمانی که قرارگرفتن در معرض نور خورشید محدود است.

به یاد داشته باشید که منابع غذایی طبیعی ویتامین D نسبتاً کمیاب هستند؛ بنابراین، بسیاری از افراد ممکن است نیاز به کمک داشته باشند تا نیازهای روزانه خود را تنها از طریق رژیم غذایی تأمین کنند؛ بنابراین، برای اطمینان از مصرف کافی، ممکن است به غذاها و مکمل‌های غنی شده نیاز باشد.

مکمل‌ها

مکمل‌های ویتامین D گزینه دیگری برای دریافت دوز روزانه این ماده مغذی است. آنها به اشکال مختلفی از جمله کپسول، قرص و مایع در دسترس هستند.

آنها ممکن است حاوی ویتامین D2 (ارگوکلسیفرول) یا ویتامین D3 (کوله کلسیفرول) باشند. D3 به‌طورکلی در افزایش و حفظ سطح ویتامین D در بدن مؤثرتر است.

مکمل‌های ویتامین D بدون نسخه در دسترس هستند و بسته به محصول خاص ممکن است روزانه یا هفتگی مصرف شوند. به یاد داشته باشید که دستورالعمل‌های دوز روی برچسب را دنبال کنید، زیرا مصرف بیش از حد ممکن است منجر به مسمومیت شود.

اهمیت ویتامین D برای سلامت استخوان

ویتامین D نقش حیاتی در حفظ استخوان‌های سالم دارد و ممکن است به کاهش خطر پوکی‌استخوان و شکستگی استخوان کمک کند.

پوکی‌استخوان

پوکی‌استخوان استخوان‌ها را ضعیف و شکننده می‌کند و خطر شکستگی استخوان را افزایش می‌دهد.

مصرف کافی ویتامین D از بدن در جذب کلسیم و سایر مواد معدنی لازم برای استخوان‌های قوی و سالم حمایت می‌کند. برخی از تحقیقات نشان داده‌اند که مکمل‌ها به افزایش تراکم استخوان در افراد مبتلا به پوکی‌استخوان یا در معرض خطر ابتلا به آن کمک می‌کنند.

تراکم استخوان

تراکم استخوان به طور طبیعی با افزایش سن کاهش می‌یابد. اما برخی عوامل ممکن است کاهش تراکم استخوان را تسریع کنند، مانند کمبود فعالیت بدنی و دریافت ناکافی ویتامین D.

ویتامین D با کمک به بدن برای جذب کلسیم و سایر مواد معدنی از رژیم غذایی در تراکم استخوان نقش بسزایی دارد. مصرف کافی این ویتامین برای حفظ تراکم استخوان و کاهش خطر پوکی‌استخوان و شکستگی استخوان موردنیاز است.

فواید بالقوه ویتامین D برای سایر شرایط سلامتی

ویتامین D ممکن است مزایای سلامتی بالقوه‌ای فراتر از سلامت استخوان داشته باشد. در اینجا چند نمونه را با هم بررسی می‌کنیم:

بیماری قلبی

برخی تحقیقات نشان می‌دهد که ویتامین D ممکن است اثر محافظتی در برابر بیماری قلبی داشته باشد. همچنین ممکن است به کاهش التهاب که یک عامل خطرآفرین برای بیماری قلبی است، کمک کند. علاوه بر این، ممکن است به تنظیم فشارخون، یکی دیگر از عوامل خطرآفرین برای بیماری قلبی کمک کند.

سرطان روده بزرگ

برخی از مطالعات نشان داده‌اند که ویتامین D ممکن است از سرطان روده بزرگ محافظت کند. علاوه بر این، ممکن است به تنظیم رشد و تقسیم سلول‌های روده بزرگ کمک کند که ممکن است به کاهش خطر سرطان کمک کند.

بیماری‌های خودایمنی

بیماری‌های خودایمنی با فعالیت غیرطبیعی سیستم ایمنی مشخص می‌شوند که ممکن است باعث التهاب و آسیب به بافت‌های بدن شود.

تحقیقات نشان می‌دهد که ویتامین D ممکن است بدن را در برابر برخی بیماری‌های خودایمنی محافظت کند. این بیماری‌ها شامل مولتیپل اسکلروزیس و آرتریت روماتوئید است.

ویتامین D ممکن است از فعالیت سیستم ایمنی بدن حمایت کرده و آن را کنترل کند و التهاب را کاهش دهد. این موضوع ممکن است خطر ابتلا به بیماری‌های خودایمنی را کاهش دهد.

حالت‌های روحی

ویتامین D ممکن است بر عملکرد مغز و تنظیم خلق‌وخوی تأثیر بگذارد. مطالعات نشان می‌دهد که بین سطوح پایین این ویتامین و خطر ابتلا به افسردگی و سایر اختلالات خلقی رابطه‌ای وجود دارد.

برای درک کامل این ارتباط به تحقیقات بیشتری نیاز است. قبل از مصرف مکمل‌ها، مشورت با یک متخصص ضروری است. این موضوع به این دلیل است که این مکمل‌ها ممکن است با داروهای خاصی تداخل داشته باشند و ممکن است برای همه مناسب نباشند.

کمبود ویتامین D و پیامدهای آن

کمبود ویتامین D به‌ویژه در افراد مسن و افرادی که در معرض نور خورشید قرار نمی‌گیرند شایع است. علاوه بر این، کمبود ویتامین D ممکن است منجر به برخی از مشکلات سلامتی شود، از جمله:

استخوان‌های ضعیف و شکننده: کمبود ویتامین D ممکن است باعث شکننده شدن استخوان‌ها شود.

راشیتیسم:

این بیماری نادر باعث نرم‌شدن و خم‌شدن استخوان‌ها می‌شود و بیشتر در کودکان دیده می‌شود؛ اما به طور نادر ممکن است در بزرگسالان رخ دهد.

ضعف عضلانی:

ویتامین D برای عملکرد عضلات ضروری است. کمبود آن ممکن است باعث ضعف عضلانی شود و راه‌رفتن یا بالارفتن از پله‌ها را دشوار کند.

عملکرد ضعیف سیستم ایمنی:

ویتامین D در عملکرد سیستم ایمنی نقش دارد و ممکن است به کاهش التهاب کمک کند. کمبود آن ممکن است عملکرد سیستم ایمنی را مختل کند و خطر عفونت را افزایش دهد.

عوامل خطرآفرین برای کمبود ویتامین دی

عوامل متعددی ممکن است خطر کمبود ویتامین D را افزایش دهند، از جمله:

قرارگرفتن محدود در معرض نور خورشید:

ویتامین D هنگامی که پوست در معرض نور خورشید قرار می‌گیرد توسط بدن تولید می‌شود. افرادی که کمتر از حد معمول در معرض نور خورشید هستند، مانند کسانی که در عرض‌های جغرافیایی شمالی زندگی می‌کنند یا بیشتر وقت خود را در داخل خانه می‌گذرانند، بیشتر در معرض خطر کمبود ویتامین دی قرار دارند.

پوست تیره:

رنگ‌دانه ملانین که به پوست رنگ می‌دهد، ممکن است اشعه UVB خورشید را مسدود کند. افرادی که پوست تیره دارند، مانند نژادهای آفریقایی، اسپانیایی، یا آسیای جنوبی، ممکن است در معرض خطر بیشتری برای کمبود این ویتامین باشند. این موضوع به این دلیل است که پوست آنها اشعه UVB را کمتر جذب می‌کند.

سن:

کمبود این ویتامین در افراد مسن بیشتر شایع است، به‌خصوص برای افراد بالای 70 سال. با افزایش سن، پوست و بدن آنها در سنتز ویتامین D کارایی کمتری پیدا می‌کند.

چاقی:

افرادی که چاق هستند ممکن است در استفاده از ویتامین D ذخیره شده مشکل داشته باشند که ممکن است خطر کمبود را افزایش دهد.

شرایط پزشکی:

برخی از شرایط سلامتی مانند بیماری کرون و بیماری سلیاک ممکن است در جذب این ویتامین از رژیم غذایی اختلال ایجاد کند. علاوه بر این، داروهایی مانند استروئیدها ممکن است بر متابولیسم ویتامین D تأثیر بگذارند و خطر کمبود را افزایش دهند.

علائم کمبود ویتامین دی

کمبود ویتامین D ممکن است علائم زیادی ایجاد کند، از جمله:

• استخوان‌های ضعیف و شکننده
• ضعف عضلانی
• عملکرد ضعیف سیستم ایمنی
• خستگی
• افسردگی

آزمایش کمبود ویتامین D

کمبود ویتامین D ممکن است با آزمایش خون تشخیص داده شود. این آزمایش سطح هیدروکسی ویتامین D را در خون اندازه‌گیری می‌کند. این شکلی از ویتامین D است که در خون منتقل می‌شود.

کمتر از 20 نانوگرم در میلی‌لیتر (ng/mL) کمبود در نظر گرفته می‌شود.

سطح 20-50 نانوگرم در میلی‌لیتر ناکافی در نظر گرفته می‌شود.

50 نانوگرم در میلی‌لیتر یا بالاتر طبیعی در نظر گرفته می‌شود.

سیاتیک دردی انتشاری است که از کمر تا ساق پا را درگیر می‌کند. گاهی این درد ناشی از آسیب به ریشه عصبی است. یکی از انواع سیاتیک عارضه “سیاتیک دیسکوژنیک” ناشی از بیرون‌زدگی دیسک کمر است که می‌تواند منجر به اختلالات عصبی مانند گزگز و خواب‌رفتگی پاها یا ناتوانی و درد در ناحیه کمر و پاها شود. سیاتیک دیسکوژنیک تقریباً 90 درصد موارد سیاتیک را تشکیل می‌دهد. این عارضه به دلیل ازدست‌دادن کار و هزینه‌های گران مراقبت‌های بهداشتی، اثر اقتصادی قابل‌توجهی دارد و می‌تواند به‌شدت بر کیفیت زندگی اثرگذار باشد.

در طول حرکات بدن، اعصاب تحت‌فشارهای مکانیکی مختلفی قرار می‌گیرند. هنگامی که عصب بیش از ظرفیت خود فشرده، منقبض یا کشیده می‌شود، گردش خون و اکسیژن‌رسانی در داخل آن مختل می‌شود و در نتیجه ایسکمی و کاهش عملکرد ایجاد می‌شود. در عارضه بیرون‌زدگی دیسک نیز، استرس و فشار ناشی از بیرون‌زدگی دیسک مانع از خون‌رسانی به ریشه عصبی می‌شود و اختلالات عملکردی، حسی و حرکتی ناشی از فشردگی ریشه عصبی اتفاق می‌افتد. فشردگی ریشه عصبی همچنین باعث آزادشدن واسطه‌های التهابی و در نتیجه درد می‌شود.

لیزردرمانی چیست؟

اصطلاح LASER مخفف عبارت Light Amplification by Stimulated Emission of Radiation است. این وسیله دستگاهی است که از تشعشعات تحریک شده تابش الکترومغناطیسی برای تولید نور منسجم، همسو و تک‌رنگ از طریق یک فرایند تقویت نوری استفاده می‌کند. در لیزردرمانی از قسمت‌های قرمز و مادون‌قرمز طیف الکترومغناطیسی نور استفاده می‌شود. در لیزردرمانی با شدت پایین از امواج لیزر با توان حداکثر 500 میلی‌وات (لیزرهای کلاس 3) استفاده می‌شود، درحالی‌که لیزردرمانی با توان بالا (HPLT) استفاده از لیزرهای باقدرت قابل‌توجه (لیزرهای کلاس 4) است. لیزردرمانی با توان بالا (HPLT) یک روش جدید، بدون درد و قدرتمند است که تأثیر قابل‌توجهی در کاهش درد دارد. این روش درمانی دارای مزایای درمانی مختلفی مانند کاهش درد، کاهش التهاب و تحریکات بیولوژیکی است.

مزیت دیگر HPLT، افزایش قدرت و عمق نفوذ به بافت‌های عمیق است. HPLT به‌وضوح سطح درد را در اختلالات حاد و مزمن مانند سندرم تونل کارپال، استئوآرتریت مزمن، صدمات وارده به زانو، آرتریت روماتوئید، عارضه های مربوط به شانه، فیبرومیالژیا و همچنین درد بعد از عمل را کاهش می‌دهد. البته پژوهشگران هنوز در مورد فرکانس، قدرت پالس، زمان استفاده، یا دوز انرژی لیزردرمانی در بیماران مختلف به توافق نرسیده‌اند.

آیا لیزردرمانی تأثیرگذار است؟

در حال حاضر تحقیقات کمی در مورد اثربخشی درمان HPLT بر دردهای انتشاری ناشی از دیسک گردن، التهاب اپی کندیل خارجی، آرتریت زانو، شانه یخ‌زده و سیاتیک در حال انجام است؛ بنابراین ما امروز می‌خواهیم باهم یکی از مقالاتی را بررسی کنیم که تأثیر این درمان را بر بیماران دارای “سیاتیک دیسکوژنیک” بررسی نموده است.

این تحقیق در کلینیک سرپایی دانشکده فیزیوتراپی در دانشگاه بدر قاهره و در بازه زمانی مارس 2021 تا ژوئن 2021 انجام شده است.

بررسی مقاله: تأثیر لیزردرمانی با توان بالا بر سیاتیک

در ابتدا رضایت‌نامه توسط همه شرکت‌کنندگان در پژوهش امضا شد. شرکت‌کنندگان به طور تصادفی به 2 گروه مساوی تقسیم شدند: گروه کنترل (G1) و گروه مطالعه (G2). گروه کنترل (G1) برنامه درمانی ویژه طراحی شده‌ای شامل الکتروتراپی و تمرینات درمانی (تمرینات کششی و قدرتی) را دریافت کردند. گروه موردمطالعه (G2) نیز برنامه لیزردرمانی با توان بالا را دریافت نمودند. تمرینات و درمان‌ها سه جلسه در هفته به مدت یک ماه انجام شد. شرکت‌کنندگان شامل سی و شش بیمار مرد بودند که همگی دارای عارضه سیاتیک مزمن یک‌طرفه ناشی از بیرون‌زدگی دیسک کمر (L5-Sl) بودند که این عارضه در آن ها همراه با درد برای بیش از سه ماه بود.

سن بیماران بین 22 تا 44 سال بود. هر بیمار تحت معاینه فیزیکی، عصبی (ارزیابی حرکتی، ارزیابی حسی) و ارزیابی الکتروفیزیولوژیک قرار گرفت. سطح ضایعه توسط تصویربرداری (MRI) تشخیص داده شد. بیمارانی که در چهار هفته گذشته پوکی‌استخوان یا تزریقات کمری قابل‌توجهی داشته‌اند، همچنین افرادی که دارای ضربات حاد به کمر، دردهای التهابی، بی‌ثباتی کمر، جراحی‌های کمر و مشکلات عصبی بودند، از مطالعه خارج شدند.

سنجش‌ها و ارزیابی‌ها

خط کش درد

از یک خط کش درد برای اندازه‌گیری سطح درد قبل و بعد از درمان استفاده شده است. خط کش درد یک خط کش ده‌سانتی متری است که بیمار میزان درد خود را به‌وسیله آن اعلام می‌کند. عدد صفر برای “بدون درد” و عدد ده برای “بیشترین درد” در نظر گرفته می‌شود.

از بیماران خواسته شد که درد رادیکولار و انتشاری خود را به‌وسیله این خط کش ارزیابی کنند. این روش اعلام درد، یک معیار معتبر و دقیق برای ارزیابی درد مزمن است که در تحقیقات بسیاری از آن استفاده می‌شود.

تست SLR

تست بلندکردن پا به‌صورت مستقیم (SLR) نیز از شرکت‌کنندگان گرفته شد. در این تست آزمودنی به پشت و روی کمر دراز می‌کشد و متخصص درحالی‌که قسمت تاندون آشیل آزمودنی را گرفته است و با دست دیگرش از خم‌شدن زانوی او جلوگیری می‌کند یکی از پاها را حدود 60 تا 70 درجه به سمت بالا می‌برد. در این وضعیت اگر درگیری ریشه عصب علت درد سیاتیک باشد، باید احساس درد در کمر و پای آزمودنی وجود داشته باشد.

تست پیاده‌روی 6 دقیقه‌ای

برای ثبت نتایج این تست از آزمودنی‌ها خواسته شد تا اپلیکیشن رایگان این تست را نصب کنند و آموزش چگونگی تنظیم عملکرد آن را نیز دریافت نمودند. این تست آزمونی معتبر برای تعیین اختلال عملکردی در بیماران مبتلا به رادیکولوپاتی کمری محسوب می‌شود. از آزمودنی‌ها خواسته شد که به هنگام ثبت تست خود از یک مسیر مناسب طولانی، مستقیم و نسبتاً مسطح، بدون داشتن پستی‌وبلندی زیاد یا موانع دیگری که مانع ارسال سیگنال GPS شود استفاده کنند. در صورت بروز هرگونه سؤال، یک شخص و شماره‌تلفن برای کمک به آزمودنی‌ها در نظر گرفته شد. اپلیکیشن تست پیاده‌روی 6 دقیقه‌ای حداکثر مسافت پیموده شده را در 6 دقیقه بادقت عالی ثبت می‌کند.

رفلکس هافمن (H-reflex)

از یک سیستم کامپیوتری برای تحریک الکتریکی و ثبت رفلکس کف پا استفاده شد. در فلکس هافمن عضله نعلی پا که محل عبور عصب تیبیا است به‌وسیله پالس های الکتریکی تحریک می‌شود. این عصب از حفره پشت زانو نیز عبور می‌کند.

به شرکت‌کنندگان گفته شد که پاها و بازوهای خود را تا آنجا که ممکن است در همان وضعیت ثابت نگه دارند تا اندازه‌گیری‌های رفلکس قابل‌اعتماد باشد. برای جلوگیری از هرگونه مداخله با داده‌های جمع‌آوری‌شده، مفصل زانو با قراردادن یک بالش در زیر آن در حالت خمش ۲۰ درجه قرار گرفت. این حرکت باعث شل‌شدن عضله دوقلو می‌شود.

نتایج مطالعه

نتایج این پژوهش نشان داد که میزان درد و تأخیر رفلکس هافمن در هر دو گروه کاهش معنی‌داری داشت. تست‌های SLR، پیاده‌روی و رفلکس هافمن در گروهی که تحت درمان با لیزر توان بالا قرار گرفته بود افزایش معناداری پیدا کردند و این موضوع نشان داد که برنامه لیزردرمانی با توان بالا تأثیر مفیدتری در بهبود علائم بالینی و الکتروفیزیولوژیکی بیماران دارد.

کارایی لیزردرمانی در درمان چندین بیماری اسکلتی عضلانی در چندین مقاله مورد بررسی قرار گرفته است؛ اما تابه‌حال هیچ مطالعه‌ای تأثیر این درمان را بر سیاتیک مورد بررسی قرار نداده بود. تصور می‌شود که لیزر دارای خواص ضدالتهابی، ضددرد و همچنین ترمیمی داشته باشد. می‌توان بهبود گروه تحت درمان با لیزر را این‌گونه توجیه کرد که این بهبودی ممکن است مربوط به تأثیر خواص ضددرد لیزرتراپی با توان بالا باشد. این درمان می‌تواند منجر به مکانیسم‌های مختلفی مانند کاهش انتقال محرک‌های درد و افزایش تولید ترکیباتی شبیه به مرفین در بدن شود.

علاوه بر این، لیزرتراپی با توان بالا می‌تواند تأثیر مستقیمی بر ساختارهای عصبی داشته باشد و جریان خون، نفوذپذیری عروق‌ و همچنین بازسازی سلولی را بهبود می‌بخشد.

این مطالعه نشان داد که هر دو گروه (کنترل و آزمایش) کاهش معنی‌داری در سطح درد و تأخیر رفلکس هافمن پس از درمان داشتند. اما تست SLR، تست پیاده‌روی 6 دقیقه‌ای، تأخیر رفلکس هافمن و شاخص درد در گروه تحت درمان با لیزرتراپی نسبت به گروهی که تنها تمرینات را دریافت کرده بودند بهبود قابل‌توجه‌تری داشت.  بنابراین، یافته‌های این تحقیق نشان داد که لیزر پرقدرت در کاهش درد و افزایش عملکرد فیزیولوژیکی در بیماران مبتلا به سیاتیک می‌تواند مفید باشد.