مراقبت‌های بعد از عمل جراحی دیسک کمر یا میکرودیسککتومی

جراحی دیسک کمر یا میکرودیسککتومی کمر معمولاً برای کاهش علائم و نشانه‌های درد سیاتیک در ناحیه کمر و ساق پا که ناشی از پارگی دیسک کمر است، انجام می‌شود. هدف از این جراحی بهبود درد ساق پا، بازگرداندن عملکرد و امکان بازگشت به فعالیت‌های عادی روزانه است.

جراحان ستون فقرات روش‌های مختلفی را برای مراقبت‌های پس از این نوع جراحی توصیه می‌کنند، اما توجه به چندین جنبه اساسی، می‌تواند به روند بهبودی شما کمک شایانی کند.

این مقاله مراحل مختلف بهبودی پس از جراحی دیسک کمر و میکرودیسککتومی کمر و آنچه را که در طول این مراحل باید انتظار داشت و همچنین دستورالعمل‌های کلی مدیریت درد پس از جراحی را شرح می‌دهد.

زمان بهبودی جراحی دیسک کمر

اکثر بیماران پس از جراحی دیسک کمر می‌توانند چند ساعت پس از جراحی از بیمارستان مرخص شوند. رویکرد سنتی برای نقاهت پس از جراحی دیسک کمر، احتیاط در خم‌شدن، بلندکردن اجسام یا چرخش کمر به مدت حداقل 6 هفته است تا از پارگی مجدد دیسک جلوگیری شود.

نحوه انجام جراحی دیسک کمر

درحالی‌که بسیاری از پزشکان فعالیت بیش از حد را برای 6 هفته اول محدود می‌کنند، اما تحقیقی که در سال 2016 در مدرسه پزشکی هاروارد انجام‌شدنشان داد که محدودکردن فعالیت‌ها به مدت 2 هفته پس از میکرودیسککتومی کمری ممکن است برای بسیاری از بیماران کافی باشد. رانندگی و فعالیت‌های سبک معمولاً پس از حدود 2 هفته ازسرگرفته می‌شود.

فعالیت‌های روزمره مانند کار، مدرسه و یا سرگرمی‌ها ممکن است ظرف 6 هفته ازسرگرفته شوند.

درد و خستگی معمولاً در چند روز اول پس از جراحی دیسک کمر شدید است. در روزهای ابتدایی پس از جراحی، ضروری است که شخصی برای کمک به کارهای اولیه مانند آشپزی و انجام کارهای خانه حضور داشته باشد. اگر بیمار تنها زندگی می‌کند، وجود یک دوست، خویشاوند یا هر فرد دیگری می‌تواند باعث کمک قابل‌توجهی باشد.

سعی کنید قبل از جراحی برای موارد موردنیاز خود برنامه‌ریزی کنید و جایگزین‌هایی را برای فعالیت‌های معمول روزانه قبل از جراحی در نظر داشته باشید. فعالیت‌های خاصی که ممکن است قبل از جراحی لازم شود تا انجام شوند عبارت‌اند از: خرید مواد غذایی، انجام کارهای اداری، رسیدگی به کارهای خانه، مانند شستن لباس‌ها و تعویض ملحفه‌ها و غیره.

عواملی که ممکن است روند بهبودی پس از جراحی دیسک کمر را کند کنند:

در صورت انجام هر یک از موارد زیر ممکن است روند بهبودی جراحی دیسک کمر شما با تأخیر بیفتد پس حتی‌المقدور از انجام آن‌ها دوری کنید:

فعالیت بیش از حد مانند بلندکردن وسایل سنگین یا تحت‌فشار قرار دادن کمر و خستگی، ممکن است منجر به افزایش درد یا آسیب مجدد شود که نیاز به درمان اضافی دارد.

مراقبت‌نکردن از محل برش در طول دوره نقاهت اولیه و انجام فعالیت‌هایی مانند شناکردن یا حمام‌کردن، می‌تواند باعث عفونت محل برش شود.

کم‌تحرک ماندن و راه‌نرفتن کافی می‌تواند باعث ضعیف‌شدن بیشتر عضلات و طولانی‌شدن درد و سفتی بعد از جراحی شود. بی‌تحرکی بیش از حد ممکن است باعث مشکلات گوارشی، خواب و یا خلق‌وخوی شود. اکثر جراحان توصیه می‌کنند در چند روز اول پس از جراحی میکرودیسککتومی، پیاده‌روی کوتاهی انجام دهید، سپس به‌تدریج آن را افزایش دهید.

عدم پایبندی به برنامه دارویی می‌تواند منجر به تسکین ناکافی درد، عوارض و اخیر در بهبودی شود. اگر داروی تجویز شده بر روی شما تأثیری ندارد یا عوارض جانبی ایجاد می‌کند، از پزشک خود بپرسید که آیا گزینه‌های دیگری وجود دارد یا خیر. بسیار ضروری است لیست داروهای مصرفی خود را به پزشک اطلاع دهید.

ابتلا به دیابت یا سایر بیماری‌های مزمن ممکن است روند بهبودی را کاهش دهد. تحقیقات نشان می‌دهد که افراد مبتلا به دیابت در معرض خطر بیشتری ناشی از عوارض این جراحی هستند.

تکنیک و روش جراحی دیسک کمر یا میکرودیسککتومی کمری در سال‌های اخیر با دوره نقاهت کوتاه‌تر، درد کمتر و میزان موفقیت بیشتر پیشرفت یافته است. مراقبت از محل برش، کمر و حفظ سلامتی می‌تواند تأثیر قابل‌توجهی بر موفقیت کلی جراحی داشته باشد

ریکاوری جراحی دیسک کمر یا میکرودیسککتومی کمری: ترخیص تا 14 روز

اکثر افراد در همان روز جراحی میکرودیسککتومی کمری به خانه بازمی‌گردند و معمولاً درد، خستگی و خواب‌آلودگی را تجربه می‌کنند. در روز اول پس از جراحی، سطح درد می‌تواند از خفیف تا شدید متفاوت باشد و ممکن است زمانی که اثر داروهای مسکن قوی از بین برود و یا عصب(ها) شروع به بهبودی کند، بیشتر شود.

مدیریت موفقیت‌آمیز درد شامل پیروی دقیق از دستورالعمل‌های جراح در مورد داروها، محدودیت‌های فعالیتی و انجام پیاده‌روی در صورت تحمل درد است.

فعالیت محدودکننده پس از جراحی دیسک کمر

در طی دو هفته اول پس از جراحی میکرودیسککتومی کمری، فعالیت‌های زیر محدود می‌شوند:

خم‌شدن: درحالی‌که خم‌کردن زانوها و باسن موردی ندارد، اما خم‌کردن کمر توصیه نمی‌شود، زیرا ممکن است بافت‌های حساس کمر را تحریک کند و درد را افزایش دهد.

بلندکردن اجسام: ممکن است بتوان اجسام سبک حمل را حمل کرد، اما بلندکردن هر چیزی که وزنی بیش از 4 کیلوگرم داشته باشد. معمولاً توصیه نمی‌شود. برخی از پزشکان ممکن است بلندکردن اجسام بیشتر از 2 کیلوگرم را هم ممنوع کنند.

پیچش‌های کمری: ممکن است در برخی از فعالیت‌های روزمره مانند سوارشدن به ماشین یا بیرون آمدن از تخت احتیاج به پیچش در کمر داشته باشد که به هنگام انجام این فعالیت‌ها باید احتیاط لازم را داشته باشید.

 رانندگی: درد، خواب‌آلودگی و کاهش هماهنگی عصبی عضلانی مانع از رانندگی در یک یا دو هفته اول پس از میکرودیسککتومی کمری می‌شود. پس از بهبودی نیز بهتر است رانندگی محدود به سفرهای کوتاه و ضروری شود تا کم‌کم بهبودی حاصل گردد.

کیست بیکر توده‌ها یا کیسه‌های پر از مایع هستند که در پشت زانوی شما ایجاد می‌شوند. این عارضه می‌تواند ناشی از آسیب زانو یا شرایطی مانند آرتریت باشد. اگر کیست بیکر دارید، ممکن است هیچ علامتی را تجربه نکنید و درد و ناراحتی خفیفی داشته باشید. در موارد شدید، جراحی ممکن است یک گزینه برای درمان باشد.

کیست بیکر چیست؟

کیست بیکر که به‌عنوان کیست پوپلیتئال یا کیست سینوویال نیز شناخته می‌شود، یک توده نرم و پر از مایع است که در پشت زانوی شما ایجاد می‌شود. مانند بسیاری از بیماری‌ها و اختلالات، این کیست نیز به نام پزشکی که اولین‌بار آن را توصیف کرده است، نام‌گذاری شده است. در اواسط دهه 1800، دکتر ویلیام مورانت بیکر به این نتیجه رسید که این کیست‌های پوپلیتئال ناشی از خروج مایع از مفصل آسیب‌دیده زانو است. هنگامی که ساختارهای داخل یا اطراف مفصل آسیب می‌بینند، زانوی شما مایع اضافی تولید می‌کند که فقط می‌تواند یک‌طرفه جریان داشته باشد، بنابراین یک کیست در پشت زانوی شما تشکیل می‌دهد.

چه چیزی باعث کیست بیکر می‌شود؟

کیست بیکر نتیجه آسیب مفصلی است که باعث تورم در زانو می‌شود. نمونه‌هایی از این آسیب‌ها می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• آرتریت (استئوآرتریت یا روماتوئید)
• آسیب مستقیم به‌زانو (پارگی مینیسک یا پارگی رباط)
• التهاب
• نقرس

علائم کیست بیکر چیست؟

گاهی اوقات ممکن است که بیمار اصلاً دردی را احساس نکند یا درد او بسیار خفیف باشد. ممکن است بیمار فقط زانودرد ناشی از آسیب اولیه که باعث کیست بیکر شده است را تجربه کند، اما نه خود توده را. هر گونه فشاری می‌تواند باعث شود این توده یا زانوی بزرگ شود. هنگامی که زانو یا کیست متورم می‌شود، این موضوع می‌تواند درد را افزایش داده و میزان حرکت زانو را محدود کند.

علائم کیست بیکر ممکن است شامل موارد زیر باشد:

یک توده پر از مایع در پشت زانوی

درد

سفتی زانو

دامنه حرکتی محدود و عدم توانایی خم‌کردن زانو

تورم زانو یا ساق پا

گاهی اوقات، کیست بیکر می‌تواند باعث تورم و قرمزی در ساق پا شود و این موضوع می‌تواند با علائم لخته خون اشتباه گرفته شود. وجود لخته خون یک وضعیت اورژانسی پزشکی محسوب می‌شود. اگر شک دارید که دچار کیست بیکر شده‌اید یا لخته خون، فوراً با پزشک خود تماس بگیرید. پزشک می‌تواند علائم شما را بررسی کند و تشخیص دهد که آیا این علائم ناشی از کیست بیکر است یا لخته خون.

کیست بیکر چگونه تشخیص داده می‌شود؟

برای تشخیص کیست بیکر به یک معاینه پزشکی حرفه‌ای نیاز دارید. پزشک ممکن است آزمایش‌های متعددی را برای تأیید کیست بیکر انجام دهد و بفهمد چه چیزی ممکن است باعث بروز این عارضه شده باشد.

گرفتن سابقه پزشکی: پزشک از شما در مورد آسیب‌های قبلی که ممکن است در ناحیه زانو داشته‌اید بپرسد و کل سابقه پزشکی شما را بررسی کند.

اشعه ایکس: این آزمایش لزوماً خود کیست را نشان نمی‌دهد، اما می‌توان از آن برای مشاهده اینکه آیا آرتریت در زانو وجود دارد یا خیر، استفاده کرد. آرتریت یکی از علل احتمالی کیست بیکر است.

ام‌آرآی: این روش تصویربرداری از امواج مغناطیسی به‌جای اشعه ایکس برای نشان‌دادن تصاویر دقیق داخل بدن استفاده می‌کند. این آزمایش می‌تواند اطلاعات بیشتری در مورد آنچه که ممکن است باعث ایجاد کیست بیکر شود به پزشک شما بدهد.

اولتراسوند: یک آزمایش ساده و بدون درد. سونوگرافی از امواج صوتی برای تعیین جامد یا مایع بودن توده استفاده می‌کند.

کیست بیکر چگونه درمان می‌شود؟

درمان کیست بیکر معمولا با گزینه های غیر جراحی شروع می‌شود. یکی از روش‌های قدیمی که پزشکان ورزشی و جراحان ارتوپد برای دهه‌ها برای تسکین تورم ناشی از آسیب مفاصل به آن اعتماد کرده‌اند، روش RICE است: استراحت، یخ، فشرده‌سازی، بالا بردن پا.

درمان غیر جراحی

اغلب، پزشک به شما پیشنهاد می‌کند که با روش های غیر جراحی درمان خود را شروع کنید. این روش ها معمولاً کارهایی هستند که می توانید در خانه انجام دهید و می توانند علائم شما را بهبود بخشند.

گزینه های درمان غیرجراحی می‌تواند شامل روش RICE باشد:

در صورت امکان به پای خود استراحت دهید.

یخ را روی زانوی خود بمالید.

برای کاهش تورم مفاصل، از پوشش‌های فشاری روی زانو استفاده کنید.

هنگام استراحت زانوی خود را بالا ببرید.

سایر گزینه های درمانی غیر جراحی برای کیست بیکر می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

مصرف داروهای ضد التهابی مانند ایبوپروفن.

حفظ وزن بدن سالم، که می‌تواند به فشار کمتر بر مفاصل شما کمک کند.

از فعالیت هایی که زانوی شما را تحت فشار قرار می دهند اجتناب کنید. این موضوع شامل اجتناب از ورزش‌های پرتحرک مانند دویدن است.

هنگام راه رفتن از عصا استفاده کنید.

انجام فیزیوتراپی برای کمک به تقویت زانو

پزشک شما ممکن است تزریق استروئید را نیز تجویز کند. این روش شامل تزریق کورتیزون به مفصل زانو است که می‌تواند التهاب (تورم) و درد را کاهش دهد.

درمان جراحی

جراحی به ندرت برای درمان کیست بیکر استفاده می‌شود، اما مواردی وجود دارد که ممکن است جراحی توصیه شود. پزشک شما ممکن است گزینه جراحی را به شما پیشنهاد دهد اگر درد زانوی شما شدید است یا اینکه نمی توانید زانوی خود را به خوبی حرکت دهید (دامنه حرکتی محدود).

گزینه های جراحی برای کیست بیکر می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

تخلیه کیست: پزشک شما می‌تواند مایع را با سوزن از کیست خارج کند.

جراحی آرتروسکوپی زانو: از این روش می‌توان هم برای تشخیص و هم برای اصلاح آسیب زانو استفاده کرد. جراح شما یک برش کوچک در زانوی شما ایجاد می‌کند و وسیله ای به نام آرتروسکوپ (ابزاری انعطاف پذیر با دوربین در انتهای آن) را وارد می‌کند..

استئوتومی زانو: در این روش، جراح شما بخشی از استخوان را برش می دهد تا آسیب وارده به‌ زانو شما را اصلاح کند. این جراحی می‌تواند گزینه ای برای کسانی باشد که درد آرتریت زانو نیز دارند.

بهبودی پس از جراحی زانو چگونه خواهد بود؟

زمان بهبودی می‌تواند از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد و چیزی که یک فرد در زمان بهبودی پس از جراحی زانو تجربه می‌کند ممکن است آن چیزی نباشد که شما تجربه می کنید. برخی از نکاتی که در حین بهبودی باید در نظر داشته باشید می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• پرهیز از فعالیت های سنگین.
• بالا نگه داشتن زانوی خود برای چند روز پس از جراحی برای کاهش تورم یا هر دردی که ممکن است احساس کنید.
• تمام داروهای ضد درد و آنتی بیوتیک خود را طبق دستور پزشک مصرف کنید.
• چند روز پس از جراحی دوباره توسط پزشک خود ویزیت شوید.
• انجام فیزیوتراپی برای ادامه تقویت زانو اگر توسط پزشک شما پیشنهاد شده باشد.

پس از جراحی، ممکن است کمی حساسیت و ضربان در زانوی خود احساس کنید. اگر این موضوع یا هر یک از دردها در حین بهبودی ادامه یافت، با پزشک خود تماس بگیرید. شما باید دو هفته پس از جراحی بتوانید رانندگی کنید. با پزشک خود در مورد اینکه چه زمانی می توانید فعالیت های دیگری انجام دهید صحبت کنید.

اگر کیست بیکر درمان نشود ممکن است عوارضی داشته باشد؟

همه کیست‌های بیکر درمان نمی شوند. ممکن است احساس کنید که درد خفیف است و آن را به حال خود رها کنید. اگر کیست درمان نشود ممکن است خودبه‌خود از بین برود. اما، اگر کیست بیکر درمان نشود، عوارض دیگری نیز ممکن است وجود داشته باشد از جمله:

• بدتر شدن درد
• افزایش اندازه کیست
• ترکیدن کیست و ایجاد کبودی

آیا کیست بیکر به خودی خود از بین می رود؟

ممکن است کیست بیکر خودبه‌خود از بین برود. هنگامی که کیست زیر پوست شما می‌ترکد، مایع دوباره توسط بدن شما جذب می‌شود. بااین‌حال، اغلب بهتر است منشأ مشکل زانو را برای خلاص‌شدن از شر کیست بیکر درمان کنید و از عود مجدد آن جلوگیری کنید.

فیلم عمل قوز کمر

اغلب اوقات کمردردها ناشی از آسیب به بافت‌های نرم حامی ستون فقرات از جمله عضلات، تاندون‌ها و رباط‌ها است. کشیدگی عضلانی کمر ، در اثر آسیب به ماهیچه‌ها و رباط‌های کمر ایجاد می‌شود.  ستون فقرات تحتانی که ستون فقرات کمری نیز نامیده می‌شود، به این بافت‌های نرم کمک می‌کند تا بدن را در حالت ایستاده نگه دارند و وزن بالاتنه را تحمل کنند. اگر این قسمت تحت‌فشار زیاد قرار گیرد، عضلات کمر یا بافت‌های نرم اطراف آن می‌توانند آسیب‌دیده و دردناک شوند.

یکی از دلایل درد شدید مرتبط با کشیدگی عضلات کمر ناشی از اسپاسم عضلانی است. انقباض حاد فیبرهای عضلانی در قسمت پایین کمر که در داخل و اطراف شبکه گسترده‌ای از اعصاب درهم‌تنیده شده قرار گرفته‌اند، می‌تواند باعث درد شدید شود. اگرچه کشیدگی عضلانی ممکن است یک آسیب جزئی به نظر برسد، اما درد و اسپاسم عضلانی ناشی از آن می‌تواند به طرز شگفت‌آوری دردناک باشد.

انواع کشیدگی کمر

دو نوع آسیب بافت نرم در ناحیه کمری وجود دارد:

کشیدگی عضلانی: زمانی اتفاق می‌افتد که فیبرهای عضله در اثر کشش بیش از حد یا استفاده بیش از حد شروع به پاره شدن ‌کنند (که معمولاً به آن عضله کشیده شده هم می‌گویند).

رگ‌به‌رگ شدن کمر: زمانی اتفاق می‌افتد که رباط‌ها بیش از حد کشیده یا پاره شوند. رباط‌ها بافت‌های سخت و فیبری هستند که استخوان‌ها را به هم متصل می‌کنند.

معمولاً نیازی به تشخیص خاص برای تفکیک رگ‌به‌رگ شدن رباط یا کشیدگی عضله نیست، زیرا هر دوی این عارضه‌ها علائم تقریباً یکسانی دارند و درمان یکسانی دریافت می‌کنند. ما در این مقاله عمدتاً به کشیدگی عضلات کمر خواهیم پرداخت، اما درمان‌های معرفی شده، در مورد رگ‌به‌رگ شدن یا سایر آسیب‌های بافت نرم نیز کاربرد دارد.

هنگامی که بافت‌های نرم در ناحیه کمر کشیده یا پاره می‌شوند، ناحیه اطراف معمولاً ملتهب می‌شود.

التهاب یا تورم موضعی بخشی از پاسخ طبیعی بدن به آسیب است که در آن خون به سمت بافت آسیب‌دیده به‌منظور بازیابی و بازسازی آن هجوم می‌آورد. عضلات ملتهب ممکن است دچار اسپاسم شوند، هنگام لمس حساس شوند، گرفتگی داشته باشند، به‌شدت منقبض شوند و باعث درد شدید شوند.

مدت‌زمان بهبودی کشیدگی عضلات پایین کمر

عضلات لگن، باسن و همسترینگ به عضلات کمر در حمایت از ستون فقرات کمری کمک می‌کنند. هنگامی که این ماهیچه‌ها آسیب می‌بینند، درد یا سفتی ممکن است در قسمت پایین کمر و یا باسن احساس شود.

علائم معمولاً مدت‌زمان محدودی دارند و از یک الگو پیروی می‌کنند:

درد در چند ساعت و چند روز اولیه بسیار شدید است. افزایش درد در هنگام انجام حرکات یا وضعیت‌های خاص، مانند خم‌شدن به جلو، عقب، یا ایستادن، بسیار طبیعی است.

درد و سفتی متوسط و مداوم معمولاً به مدت 1 تا 2 هفته ادامه خواهد داشت و درحالی‌که عضلات بهبود می‌یابند این درد ممکن است همچنان احساس شود. درد هنگام انجام برخی حرکات (مانند هر حرکتی که تراز ستون فقرات را به هم می‌زند) یا موقعیت‌های بدنی (مانند ایستادن طولانی‌مدت)، سفتی و حساسیت موضعی را ایجاد می‌کند.

در مقایسه با بسیاری از انواع دیگر آسیب‌های کمر، معمولاً تشخیص و درمان کشیدگی عضلانی آسان است و علائم معمولاً در عرض 4 تا 6 هفته برطرف می‌شوند. برخی از آسیب‌های شدید عضلانی، مانند پارگی کامل عضله، ممکن است ماه‌ها طول بکشد تا بهبود یابد.

علائم کشیدگی عضلات پایین کمر

درد ناشی از کشیده‌شدن عضله پشتی می‌تواند از تحریک‌کننده تا شدید و ناتوان‌کننده متغیر باشد.

علائم شایع کشیدگی عضلانی کمر عبارت‌اند از: درد موضعی کمر، سفتی، حساسیت به لمس و اسپاسم عضلانی.

بیشتر موارد کشیدگی عضلانی در کمر در عرض چند ساعت یا چند روز کاهش می‌یابد و منجر به مشکلات طولانی‌مدت نمی‌شود. اگر درد بیش از یک یا دو هفته ادامه داشته باشد، یا به‌اندازه‌ای شدید باشد که فعالیت‌های روزانه را مختل کند، مراجعه به پزشک ضروری است.

علائم رایج کشیدگی عضلانی کمر

علائمی که باید بعد از کشیدگی عضلانی کمر انتظار داشت معمولاً عبارت‌اند از:

کمردرد مبهم و دردناک. عضلات کشیده شده معمولاً احساس درد و سفت‌شدن را مخابره می‌کنند. دردی که احساس گرما، سوزن‌سوزن‌شدن یا حالتی مانند شوک الکتریکی را به وجود می‌آورد، به‌احتمال زیاد ناشی از تحریک ریشه عصبی است، نه کشیده‌شدن عضله.

تشدید درد با حرکت. کشیدگی کمر معمولاً با حرکات خاصی که عضلات آسیب‌دیده را فعال می‌کند بدتر می‌شود. به‌عنوان‌مثال، ممکن است هنگام برخاستن از حالت نشسته، هنگام خم‌شدن به جلو، یا هنگام بیرون آمدن از رختخواب به هنگام صبح، تشدید درد ایجاد شود.

درد موضعی در کمر. درد معمولاً در قسمت پایین کمر متمرکز است. همچنین ممکن است در باسن نیز احساس شود، زیرا این عضلات به حمایت از کمر کمک می‌کنند. این درد به‌ندرت مانند درد سیاتیک از پاها و داخل ساق پا عبور می‌کند.

سفتی، مشکل در راه‌رفتن یا ایستادن. زمانی که عضله کمر کشیده می‌شود، حرکات معمولی ممکن است محدود شود و خم‌شدن، تغییر وضعیت، راه‌رفتن یا ایستادن برای مدت طولانی را دشوار می‌کند.

حساسیت و التهاب موضعی. کشیدگی عضلانی ممکن است باعث التهاب و حساسیت به لمس شود. اسپاسم و گرفتگی عضلانی می‌تواند باعث درد شدید شود و به طور موقت تحرک را محدود کند، زیرا ممکن است ناحیه آسیب‌دیده در کمر برای چند روز متورم شود.

تسکین درد هنگام استراحت. استراحت مختصر به ماهیچه‌های کمر اجازه می‌دهد تا آرام شوند و تنش و اسپاسم را کاهش دهند. درازکشیدن در یک وضعیت حمایت شده، مانند نشستن در صندلی با پاهای بالاآمده و یا درازکشیدن روی تخت یا روی زمین با زانوهای کمی بالاآمده، ممکن است به طور موقت درد را کاهش دهد. احتمالاً هنگام بلندشدن برای حرکت مجدد، درد تشدید خواهد شد.

علل کشیدگی عضلانی در کمر

کشیدگی عضلانی می‌تواند به طور ناگهانی به دلیل آسیب اتفاق بیفتد یا به‌مرورزمان به دلیل استفاده بیش از حد و حرکات تکراری ایجاد شود.

وضعیت نامناسب، حرکات تکراری و تکنیک‌های بلندکردن نامناسب می‌تواند منجر به کشیدگی بیش از حد یا پارگی عضلات کمر شود.

حرکات ناگهانی به عضله، تاندون یا رباط آسیب می‌رساند، و باعث کشش حاد عضلانی در این ناحیه می‌شود. این آسیب‌ها معمولاً پس از ضربه‌های ناگهانی و تکان‌دهنده یا در حین فعالیت‌هایی مانند بلندکردن اجسام سنگین یا فشار بیش از حد بر روی ستون فقرات، رخ می‌دهند.

از سوی دیگر، کشیدگی‌های مزمن در اثر حرکات تکراری ایجاد می‌شوند. انجام این حرکات تکراری به‌تدریج باعث کشیدگی یا پارگی بیش از حد عضله می‌شوند. کشیدگی مزمن عضلانی در ورزشکاران یا افرادی که مشاغل سخت فیزیکی دارند، شایع‌تر است.

بسیاری از کشیدگی‌های کمر در طول فعالیت‌های روزمره، مانند ورزش‌کردن یا انجام فعالیت در محل کار، رخ می‌دهد.

علل رایج و عوامل خطرآفرین برای کشیدگی عضلات کمر عبارت‌اند از:

بلندکردن اجسام سنگین. فشار ناشی از بلندکردن اجسام سنگین، حرکات پیچشی ستون فقرات، بلندکردن اجسام از روی زمین و بردن آن‌ها به بالای سر از علل شایع کشیدگی کمر هستند. تمرین‌های بلندکردن ایمن شامل تاکتیک‌هایی مانند نزدیک نگه‌داشتن وسیله به سینه و اجتناب از چرخاندن قسمت بالایی بدن هنگام بلندکردن بدن است.

ضربات ناشی از حرکات تکان‌دهنده می‌تواند استرس شدید و ناگهانی را بر عضلات کمر وارد کند. به‌عنوان‌مثال، ورزش‌های پرتحرک مانند فوتبال و چوگان فشار زیادی بر مفاصل و ماهیچه‌ها وارد می‌کنند. ضربات ناگهانی ناشی از تصادف رانندگی یا سقوط یکی دیگر از عوامل رایج آسیب عضلانی کمر است.

حرکات تکراری و تنش‌زا می‌تواند باعث سفت‌شدن یا پارگی عضلات شود. ورزش‌هایی مانند قایقرانی، گلف یا بیسبال ممکن است به دلیل حرکات مکرر و نیرومند باعث ایجاد فشار مزمن شوند. فشار مزمن ممکن است به‌تدریج در طول زمان باعث بروز کشیدگی عضلانی دردناکی شود. اگر عضله قبلاً درد داشته باشد و سپس تحت استرس شدید قرار گیرد، یک حرکت ناگهانی می‌تواند این وضعیت را بدتر کند.

وضعیت نامناسب، ضعف عضلات شکم یا کمر. هنگامی که عضلات کمر و شکم ضعیف هستند، قسمت پایین کمر بیشتر مستعد آسیب می‌شود. خم‌شدن به سمت جلو فشار بیشتری به عضلات کمر و ستون فقرات وارد می‌کند. همچنین سفتی عضله همسترینگ می‌تواند به‌مرورزمان بر کمر فشار بیشتری وارد می‌کنند.

شروع یک فعالیت جدید. شروع یک ورزش یا فعالیت جدید ممکن است با واردکردن فشار ناگهانی و ناآشنا به یک عضله یا گروهی از عضلات منجر به کشیدگی عضله شود.

فهرست بالا جامع نیست، بلکه برخی از موقعیت‌های شایع‌تری را که منجر به ‌کشیدگی عضلانی کمر می‌شود، نشان می‌دهد.

عوامل دیگری مانند سیگارکشیدن (و یا هر نوع مصرف نیکوتین)، سفتی یا محدودیت دامنه حرکتی در کمر و چاقی خطر کشیدگی عضلانی را افزایش می‌دهند.

جمع‌آوری تاریخچه پزشکی و انجام معاینه فیزیکی معمولاً برای تشخیص کشیدگی عضلانی در ناحیه کمر کافی است.

تشخیص کشیدگی عضلانی در کمر

تاریخچه پزشکی می‌تواند در تشخیص این عارضه بسیار راه‌گشا باشد. مواردی مانند اطلاعاتی در مورد علائم فعلی، و همچنین زمان و چگونگی شروع علائم، اینکه آیا درد پس از آسیب به طور ناگهانی ظاهر شده و یا به‌تدریج بدتر شده است. تاریخچه پزشکی همچنین شامل اطلاعاتی در مورد سطح فعالیت روزانه، عادات خواب و مسائل پزشکی گذشته است.

معاینه فیزیکی دامنه حرکتی و انعطاف‌پذیری در کمر، عضلات لگن و همسترینگ را بررسی می‌کند.

آزمایش‌های تصویربرداری مانند اسکن اشعه ایکس یا اسکن MRI به‌ندرت برای آسیب عضلانی موردنیاز است، اما در صورت مشکوک بودن به این شرایط، ممکن است برای بررسی سایر منابع درد احتمالی مانند شکستگی یا بیرون‌زدگی دیسک استفاده شود. در بیماران با سابقه بدخیمی یا تروما، آزمایشات تصویربرداری معمولاً قبل از تمرینات محافظه‌کارانه موردنیاز است. به طور معمول، ابتدا عکس‌برداری با اشعه ایکس انجام می‌شود و در صورت مشاهده موارد مشکوک در عکس‌برداری، MRI تجویز می‌شود.

از اختلالات شایع در بیماری های ستون فقرات، پارگی دیسک کمر است. زمانی که ضربه گیرهای مهره ستون فقرات جابه جا شوند و در محل اصلی خود قرار نگیرند، این اختلال به وجود می آید. مشخص ترین علامت پارگی دیسک کمر یا بیرون زدگی دیسک کمر، این است که این آسیب فقط در قسمت پایین کمر اتفاق می افتد. به طور کلی دیسک کمر می تواند در تمام ستون فقرات رخ دهد؛ اما پارگی فقط بخش پایین کمر را درگیر می کند. راه درمانی این عارضه چیست؟ برای درمان پارگی دیسک روش های مختلفی چون فیزیوتراپی برای پارگی دیسک کمر، جراحی، دارو درمانی و ورزش درمانی وجود دارد.

فیزیوتراپی برای پارگی دیسک کمر؛ راهکار ایمن و بی خطر

از مشخصه های دیگر پارگی دیسک، انتشار دردی ممتد است که از ناحیه باسن شروع تا پاها کشیده می شود و فشار شدیدی بر روی اعصاب کمر ایجاد می کند. زمانی که این حالت اتفاق می افتد، احساس تیر کشیدگی و بی حسی در ناحیه دست و پا دارید.

درد بیرون زدگی دیسک کمر را می توان با استراحت 4 الی 6 هفته ای و مصرف داروهای مسکن بهبود داد، اما اگر آسیب وارد شده به کمر در این مدت خوب نشود، درمان های دیگری پیش روی شما قرار داده می شود.

فیزیوتراپی برای پارگی دیسک کمر و جراحی گزینه های بعدی هستند، ولی بیشتر بیماران قبل از جراحی، فیزیوتراپی را برای درمان و بهبودی ترجیح می دهند. چاقی و اضافه وزن، فعالیت های جسمی سنگین، مصرف دخانیات، برداشتن اشیای سنگین و نشستن مداوم، شما را در معرض آسیب پارگی دیسک کمر قرار می دهد.

بهترین روش های فیزیوتراپی برای پارگی دیسک کمر

بعد از تشخیص پارگی دیسک کمر توسط پزشک متخصص، فیزیوتراپی برای پارگی دیسک کمر جهت کنترل دردهای ناشی از آن، بهترین گزینه است. فیزیوتراپی علاوه بر بهبودی، درد را کنترل کرده، اجازه نمی دهد مجدد از آسیب های پارگی دیسک در آینده رنج ببرید.

از مهم ترین متدها و تکنیک های درمانی برای معالجه می توان به ماساژ درمانی، گرما و سرما درمانی، آب درمانی، تحریک الکتریکی، شاک ویو تراپی، مگنت تراپی، میکرو واس تراپی، طب سوزنی، حرکات ورزشی و کششی اشاره کرد.

چنانچه گفتیم فیزیوتراپی شامل درمان های فعال و غیر فعال است. در فیزیوتراپی برای پارگی دیسک کمر، فیزیوتراپیست ها اول از درمان های منفعل شروع می کنند، سپس با درمان های فعال، به تقویت عضلات، بافت ها و مفاصل کمر می پردازند.

بدین ترتیب با برداشتن فشار از روی اعصاب کمر، درد کاهش پیدا کرده و التهابات فروکش می کنند. این فرایند، توانایی حرکتی شما را افزایش داده و عملکرد دیسک های کمر را بهتر می کند.

فیزیوتراپی برای پارگی دیسک کمر با دستگاه

برای فیزیوتراپی بیرون زدگی دیسک کمر، روش های نوینی به وجود آمده است که تاثیرات فوق العاده ای در بهبودی آسیب های ناحیه کمر گذاشته است. این متدهای نوین شامل انواع دستگاه های الکتریکی است که با تحریک عصبی از روی پوست و مداخله درمانی به کاهش درد منجر می شوند. 

• فیزیوتراپی برای پارگی دیسک کمر با تحریک عصبی از روی پوست (TENS): الکتروتراپی یا برق درمانی از جمله متدهایی است که با کمک جریان الکتریکی، پیام های مسدود کننده درد را به مغز ارسال کرده، موجب کاهش درد می شود. همچنین این روش در ترشح اندروفین ها، هورمون ضد درد طبیعی بدن تاثیر داشته، در تسکین دردهای ناشی از پارگی دیسک کمر عمل می کند.
• شاک ویو تراپی (ESVT): فیزیوتراپی برای پارگی دیسک کمر با شاک ویو تراپی از مدرن ترین متدهای درمانی است که با نفوذ در بافت های عمیق کمر به بهبودی بیرون زدگی و فتق دیسک کمک فزاینده ای می کند.
• میکرو واس تراپی (Micro-Vas): امواج ارسالی از این دستگاه به مغز سبب بلوکه شدن درد می شود. دستگاه میکرو واس بر مویرگ ها تمرکز کرده، با تحریک آنها، سبب افزایش خونرسانی و اکسیژن رسانی می شود. این فرایند کمک می کند تا بافت ها و غضروف های کمر ترمیم شوند.
• تحریک مغناطیسی عملکردی(FMS): در فیزیوتراپی بیرون زدگی دیسک کمر، تکنیک جدیدی که به کار برده می شود، تحریک مغناطیسی عملکردی است که با به وجود آوردن میدان مغناطیسی، باعث افزایش جریان خون و تحریک سلول های بافت کمر می شود. در این حالت با افزایش اکسیژن خون، بافت های کمر بازسازی می شوند.

درمان پارگی دیسک کمر با حرکات بدن

برای درمان پارگی دیسک کمر روش های دیگری چون ورزش درمانی، تمرینات افزایش دهنده انعطاف پذیری کمر و حرکات کششی توسط فیزیوتراپ ها به کار برده می شوند.

البته در کنار این تکنیک ها برای کاهش درد از کمپرس آب سرد یا گرم نیز مورد استفاده قرار می گیرد و اغلب بیماران می توانند این تکنیک ها را در خانه انجام دهند. 

ورزش کردن باعث تقویت عضلات کمر می شود و با بالا بردن استقامت و توانایی عضلات شکم، کمک می کند تا فشار کمتری روی کمر باشد. تمرین های کششی نیز از اسپاسم عضلات کمر پیشگیری می کند.

انجام تمرینات بالا برنده انعطاف کمر مثل چرخش لگن، دراز نشست نیمه، کشش عضلات ناحیه کمر و سایر حرکات انعطاف پذیری در بهبود پارگی های دیسک کمر تاثیر می گذارند.

به طور کلی فیزیوتراپی برای پارگی دیسک کمر، کم خطر ترین و مطمئن ترین شیوه درمانی است که بیماران نیازی به انجام عمل های جراحی سنگین ندارند. متدها و تکنیک های فیزیوتراپی در بهبود و کاهش درد عضلات، بافت ها و دیسک های کمر تاثیرات بی نظیری داشته اند.

بیمارانی که دوست ندارند تحت عمل جراحی قرار بگیرند یا از عوارض داروها در امان باشند، این متد درمانی را انتخاب می کنند.

برای فیزیوتراپی بیرون زدگی دیسک کمر روش های درمانی غیر فعال مثل فیزیوتراپی با دستگاه و متدهای فعال مانند ورزش، تمرینات کششی، استقامتی و انعطاف پذیری استفاده می شود.

فیبرومیالژیا یک بیماری طولانی‌مدت یا مزمن است که باعث بروز علائمی مانند:

درد اسکلتی عضلانی یا درد در عضلات و استخوان‌ها

خستگی عمومی

خواب و اختلالات شناختی می‌شود.

درک این وضعیت، حتی برای متخصصان نیز دشوار است و هیچ آزمایش مشخصی برای تأیید قطعی آن وجود ندارد. در نتیجه، فیبرومیالژیا اغلب به‌ اشتباه بیماری دیگری تشخیص داده می‌شود.

درگذشته، برخی از متخصصان حتی این سؤال را مطرح می‌کردند که آیا فیبرومیالژیا بیماری واقعی است یا خیر. اما امروزه، این بیماری بسیار بهتر قابل‌درک است.

حدود 4 میلیون بزرگسال در ایالات متحده، مبتلا به فیبرومیالژیا تشخیص‌داده‌شده‌اند. اکثر موارد فیبرومیالژیا در زنان تشخیص داده می‌شود. اغلب، افراد در میان‌سالی دچار این عارضه می‌شوند، اما فیبرومیالژیا می‌تواند کودکان را نیز تحت‌تأثیر قرار دهد.

همچنین ممکن است طی دوره‌هایی بهبودی را تجربه کنید که در آن درد و خستگی شما بهبود می‌یابد.

علائم فیبرومیالژیا

• خستگی
• اختلال در خوابیدن
• خواب طولانی‌مدت بدون احساس استراحت
• سردرد
• مشکل در تمرکز یا توجه
• خشکی چشم
• کهیر
• خارش
• درد مبهم در زیر شکم
• مشکلات مثانه، مانند سیستیت بینابینی
• افسردگی
• اضطراب

این عارضه می‌تواند بر احساسات و همچنین سلامت جسمانی شما نیز تأثیر بگذارد.

درمان فیبرومیالژیا

در حال حاضر هیچ درمانی برای فیبرومیالژیا وجود ندارد.

در عوض، درمان بر کاهش علائم و بهبود کیفیت زندگی با داروها، استراتژی‌های مراقبت از خود و تغییر سبک زندگی متمرکز است.

داروی فیبرومیالژیا

داروها می‌توانند درد را تسکین دهند و به خواب بهتر کمک کنند. داروهای رایج برای این بیماری شامل مسکن‌ها، داروهای ضدتشنج و داروهای ضدافسردگی است.

مسکن‌ها

درد فیبرومیالژیا می‌تواند به‌اندازه‌ای ناراحت‌کننده و مداوم باشد که در روال فعالیت‌های روزانه شما اختلال ایجاد کند.

اگر درد شما خفیف است، یکی از گزینه‌های زیر می‌تواند برای بهبود درد شما مؤثر باشد:

استامینوفن

آسپرین

ایبوپروفن

ناپروکسن

این داروها می‌توانند سطح درد و ناراحتی شما را کاهش دهند و به شما کمک کنند تا وضعیت خود را بهتر مدیریت کنید. حتی ممکن است به شما کمک کنند بهتر بخوابید.

بسیاری از این مسکن‌ها التهاب را نیز کاهش می‌دهند. اگرچه التهاب از علامت‌های اولیه فیبرومیالژیا نیست، اما ممکن است در صورت داشتن یک بیماری ثانویه مانند آرتریت روماتوئید آن را تجربه کنید.

لطفاً توجه داشته باشید که داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی عوارض جانبی دارند. در نتیجه هنگام استفاده از آن‌ها باید جوانب احتیاط را رعایت کنید.

داروهای ضدتشنج

پرگابالین، اولین داروی ضدتشنج است که سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) برای فیبرومیالژیا تأیید کرده است. این دارو باعث می‌شود تا سلول‌های عصبی، سیگنال‌های درد را مسدود کنند.

گاباپنتین  برای درمان صرع طراحی شده است، اما ممکن است به کاهش علائم در افراد مبتلا به این بیماری نیز کمک کند. گاباپنتین برای درمان فیبرومیالژیا توسط FDA تأیید نشده است و به‌عنوان یک داروی خارج از درمان در نظر گرفته می‌شود.

داروهای ضدافسردگی

داروهای ضدافسردگی مانند دولوکستین  و میلناسیپران نیز گاهی اوقات برای درمان درد و خستگی ناشی از فیبرومیالژیا استفاده می‌شوند. این داروها همچنین ممکن است بر روی تعادل مجدد انتقال‌دهنده‌های عصبی مؤثر باشند و به بهبود خواب کمک کنند. FDA دولوکستین و میلناسیپران را برای درمان فیبرومیالژیا تأیید کرده است.

سایر داروها

سایر داروهایی که توسط FDA برای درمان فیبرومیالژیا تأیید نشده اند، مانند داروهای خواب، نیز می‌توانند به کاهش علائم کمک کنند. اما داروهای شل‌کننده عضلات که زمانی مورداستفاده قرار می‌گرفتند، دیگر توصیه نمی‌شوند.

محققان همچنین در حال بررسی چند درمان تجربی هستند که ممکن است در آینده به افراد مبتلا به فیبرومیالژیا کمک کند.

درمان‌های طبیعی برای فیبرومیالژیا

اگر داروها علائم شما را به طور کامل تسکین نمی‌دهند، می‌توانید به دنبال جایگزین برای آن‌ها باشید.

بسیاری از درمان‌های طبیعی بر کاهش استرس و کاهش درد تمرکز دارند و می‌توانند به شما کمک کنند تا هم از نظر روحی و هم از نظر جسمی احساس بهتری داشته باشید. می‌توانید آنها را به‌ تنهایی یا همراه با درمان‌های طب سنتی استفاده کنید.

درمان‌های طبیعی برای فیبرومیالژیا عبارت‌اند از:

• کاردرمانی و فیزیوتراپی که قدرت شما را بهبود می‌بخشد و استرس بدن شما را کاهش می‌دهد
• طب سوزنی
• ماساژدرمانی
• مراقبه
• یوگا که در صورت داشتن شلی مفاصل باید بااحتیاط آن‌ها را انجام دهید.
• تایچی
• تکنیک‌های کاهش استرس
• یک رژیم غذایی متعادل و غنی از مواد مغذی

این درمان‌ها به طور بالقوه می‌توانند استرسی را که باعث علائم فیبرومیالژیا می‌شود کاهش دهد. گروه‌ درمانی نیز ممکن است مقرون‌به‌صرفه‌ترین گزینه باشد و می‌تواند به شما فرصتی بدهد تا با کسان دیگری که با مشکلات مشابه شما روبرو هستند ملاقات کنید.

توجه به این نکته ضروری است که اکثر درمان‌های جایگزین برای این بیماری به طور کامل موردمطالعه قرار نگرفته‌اند یا اثربخشی آنها هنوز ثابت نشده است. قبل از امتحان برخی از این درمان‌ها، با یک متخصص در مورد مزایا و خطرات آن مشورت کنید.

استفاده از فوم رولرها یک تکنیک رهاسازی میوفاشیال است که می‌تواند به تسکین گرفتگی، درد و التهاب عضلانی کمک کند و دامنه حرکتی مفصل شما را افزایش دهد.

فوم رولینگ می‌تواند روش مؤثری برای گرم‌کردن یا سردکردن، قبل و بعد از ورزش باشد. اثرات و مزایای این تکنیک ممکن است از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد.

با ما همراه باشید تا در ادامه با فواید و خطرات احتمالی فوم رولرها آشنا شوید و همچنین از نحوه افزودن آن‌ها به روتین فعالیت‌های خود، اطلاع پیدا کنید.

تسکین دردهای عضلانی

فوم رولرها می‌توانند برای کاهش درد و التهاب عضلات مفید باشند.

طی بررسی‌هایی که در یک مطالعه در سال 2015 انجام شد مشخص شد که استفاده از فوم رولرها بعد از ورزش، ممکن است به کاهش درد عضلانی با شروع تأخیری کمک کند. در این مطالعه، 8 شرکت‌کننده مرد حضور داشتند که 24 و 48 ساعت بعد از فعالیت بدنی خود، به مدت 20 دقیقه از فوم رولرها برای رهاسازی عضلات خود استفاده نمودند. .

این شرکت‌کنندگان در مقایسه با سایر کسانی که از فوم رولرها استفاده نکرده بودند، کاهش درد عضلانی تأخیری بیشتری را تجربه نمودند. آنها همچنین تمرینات بدنی را بهتر از کسانی که از فوم رول استفاده نکرده بودند انجام دادند.

البته تحقیقات بیشتری در گروه بزرگ‌تر و متنوع‌تری از افراد موردنیاز است تا تأیید شود که فوم رولرها چگونه بر درد عضلانی تأثیر می‌گذارند.

دامنه حرکتی را افزایش دهید

فوم رولرها ممکن است به افزایش دامنه حرکتی شما کمک کند، اما تحقیقات بیشتری لازم است تا این موضوع ثابت شود. دامنه حرکتی برای انعطاف‌پذیری و عملکرد بهتر امری ضروری است.

طی تحقیقی که در سال 2015 بر روی 11 ورزشکار نوجوان انجام شد، نشان داده شد که ترکیب حرکات فوم رول و کشش ایستا برای افزایش دامنه حرکتی مؤثرتر است. در این پژوهش اثرات تمرینات کشش ایستا و فوم رولرها به طور جداگانه و در ترکیب با هم مورد بررسی قرار گرفت.  

برای درک کامل ارتباط فوم رولرها با دامنه حرکتی، تحقیقات بیشتری در میان گروه بزرگ‌تر و متنوع‌تری از افراد موردنیاز است.

کمک به کاهش سلولیت‌ها

برخی از فروشندگان محصولات فوم رولرها ادعا می‌کنند که این محصولات می‌توانند به شل‌شدن و شکستن فاسیای سلولیت‌های شما کمک کنند. فاسیا، بافت‌های همبند بدن هستند و سلولیت‌ها را دربرگرفته‌اند.

اگرچه که فوم رولرها ممکن است به صاف‌شدن موقت پوست شما کمک کند، اما در حال حاضر هیچ مدرک علمی مبنی بر کاهش دائمی سلولیت به این روش وجود ندارد.

بهترین راه برای کاهش سلولیت، حفظ یک سبک زندگی فعال و مصرف یک رژیم غذایی سالم است.

تسکین کمردرد

استفاده از فوم رولرها ممکن است برای کاهش درد در بدن مؤثر باشد. همچنین استفاده از فوم رولرها می‌تواند به کاهش تنش در عضلات کمری نیز کمک کند.

بااین‌حال، هنگام استفاده از فوم رولرها برای عضلات کمری باید بسیار محتاط بود؛ زیرا فشار نادرست به کمر می‌تواند درد و آسیب در این ناحیه را بیشتر کند.

برای استفاده از فوم رولرها برای کمردرد، فوم خود را بچرخانید تا عمودی باشد (در راستای ستون فقرات) و به‌آرامی غلتک را ازیک‌طرف به سمت دیگر بچرخانید. از فوم رولر را به‌صورت افقی در پایین کمر استفاده نکنید زیرا می‌تواند باعث افزایش قوس کمری و کشیدگی بیشتر در این ناحیه شود.

علائم فیبرومیالژیا را مدیریت کنید

استفاده از فوم رولرها نتایج امیدوارکننده‌ای را برای درمان علائم فیبرومیالژیا نشان داده است.

در یک مطالعه بر روی 66 بزرگسال مبتلا به فیبرومیالژیا، شرکت‌کنندگانی که به مدت 20 هفته از فوم رولرها استفاده کردند، گزارش کردند که نسبت به افرادی که تکنیک‌های رهاسازی مایوفاشیال را امتحان نکردند، احساس بهتری داشتند و شدت درد، خستگی، سفتی و افسردگی کمتری داشتند. آنها همچنین افزایش دامنه حرکتی بهتری را گزارش کردند.

درحالی‌که این مطالعه امیدوارکننده است، اما تحقیقات بیشتری برای تأیید کارایی فوم رولرها برای درمان علائم فیبرومیالژیا موردنیاز است

کمک می‌کند تا آرام شوید

بسیاری از مردم فوم رولرها را آرامش‌بخش می‌دانند. ازبین‌بردن سفتی در عضلات ممکن است به شما کمک کند که در نهایت احساس تنش کمتر و آرامش بیشتری داشته باشید.

در یک مطالعه، 20 شرکت‌کننده زن به دو گروه تقسیم شدند و گروه اول پس از راه‌رفتن روی تردمیل، از فوم رولرها استفاده کردند و گروه دوم 30 دقیقه استراحت کردند. محققان دریافتند که فوم رولرها به طور قابل‌توجهی سطوح استرس را بیشتر از استراحت کاهش می‌دهد.

 اما همچنان تحقیقات بیشتری موردنیاز است. در ضمن، اگر به نظر شما فوم رولرها آرامش‌بخش هستند، اضافه‌کردن آن‌ها به برنامه هفتگی‌تان ضرری ندارد.

آیا فوم رولرها ایمن هستند؟

در صورت احساس گرفتگی عضلانی یا ورزش منظم، فوم رولرها معمولاً ایمن در نظر گرفته می‌شوند. اما اگر آسیب جدی مانند پارگی یا شکستگی عضله دارید، از استفاده از این ابزارها خودداری کنید، مگر اینکه پزشک یا فیزیوتراپیست آن‌ها را برای شما تجویز کرده باشد.

همچنین از غلتیدن فوم رولرها روی مفاصل کوچک مانند زانو، آرنج و مچ پا خودداری کنید، چرا که می‌تواند باعث آسیب به آنها شود.

فوم رولرها ممکن است به کاهش تنش در دوران بارداری کمک کنند. فقط ابتدا با پزشک خود مشورت کنید و از درازکشیدن به پشت خودداری کنید. همچنین در سه‌ماهه سوم از غلتاندن آنها بر روی ساق پا اجتناب کنید. این موضوع ممکن است باعث زایمان زودرس شود.

نحوه شروع کار با فوم رولرها

اگر قبلاً از فوم رولرها استفاده نکرده‌اید، ممکن است بخواهید قبل از شروع به کار چند اصل اساسی را بیاموزید. می‌توانید ویدئوهای «فوم رولرها برای مبتدیان» را به‌صورت آنلاین پیدا کنید که نحوه استفاده ایمن این ابزارها را برای قسمت‌های مختلف بدن، توضیح می‌دهد.

یا اگر در باشگاه با فوم رولر ورزش می‌کنید، می‌توانید از یک مربی بخواهید تا نحوه استفاده از آن را به شما آموزش دهد.

به‌طورکلی، برای شروع، به نکات زیر توجه کنید:

با فشار کم شروع کنید و همان‌طور که به فوم رولر عادت می‌کنید، فشار را افزایش دهید. اگر عضلات شما سفت هستند، ممکن است در ابتدا فوم رول کردن برایتان دردناک باشد. برای تنظیم فشار، مقدار وزن بدن را که روی غلتک وارد می‌کنید کاهش دهید. به‌عنوان‌مثال، اگر ساق پا را ماساژ می‌دهید، از بازوهای خود برای حمایت از بدن خود استفاده کنید و مقداری از وزن بدن خود را از روی غلتک بردارید

برای شروع ابتدا به‌آرامی قسمت‌های حساس را به مدت 10 ثانیه ماساژ دهید و سپس این مدت را به 30 تا 40 ثانیه افزایش دهید. برای کمک به بهبودی دردهای پس از استفاده از فوم رولرها، مقدار زیادی آب بنوشید