آیا تمرینات ثبات‌دهنده و بازکننده ستون فقرات بر این ناهنجاری تأثیرگذار است؟

سبک زندگی بی‌تحرک می‌تواند باعث ایجاد حالت سر به جلو شود. استفاده طولانی‌مدت از گوشی‌های هوشمند می‌تواند منجر به کاهش زاویه جمجمه – مهره‌ای، الگوی حرکتی غیرعادی کتف و حالت سر به جلو شود. سر به جلو یک وضعیت نامناسب گردن است که با انتقال روبه‌جلو و گشادی بیش از حد مهره‌های گردنی فوقانی مشخص می‌شود. استمرار این وضعیت غلط، بار اضافی را به ساختارهای خلفی گردن وارد می‌کند. به‌عنوان‌مثال، وضعیت رباط‌های گردنی و حرکت کتف را تغییر می‌دهد. این موضوع در درازمدت می‌تواند بر کیفیت زندگی و فعالیت‌های روزمره تأثیر بگذارد.

تمرینات کششی قفسه سینه

تمرینات کششی قفسه سینه می‌تواند این عدم نا راستایی بدنی را که به هنگام وضعیت سر به جلو  به وجود آمده است را بهبود بخشد. مطالعات مختلفی در مورد تمرینات اکستنشن (بازکننده) ستون فقرات قفسه سینه برای کیفوز یا قوز پشتی انجام شده است. این تمرینات می‌توانند کمردرد را تسکین دهند و هم‌راستایی ناحیه کمری خاجی را بهبود بخشند. مطالعات بسیاری نیز نتیجه تمرینات تنفسی را در حفظ وضعیت مناسب و افزایش توانایی حرکتی بررسی کرده‌اند و این تمرینات به‌عنوان برنامه‌ای برای پیشگیری از وضعیت‌های غیرطبیعی اسکلتی – عضلانی استفاده می‌شوند. تمرینات تنفسی در بهبود عملکرد تنفسی و وضعیت گردن افراد مبتلا به سر به جلو مؤثر است. تمرینات انبساط قفسه سینه و تنفس شکمی می‌توانند زاویه چرخش جمجمه (CRA) و زاویه کرانیوورتبرال (CVA) را بهبود بخشند. مطالعات همچنین نشان داده‌اند که زوایای کرانیوورتبرال(CVA)  بعد از تمرینات ثبات‌دهنده گردنی همراه با تمرینات تنفسی افزایش می‌یابد.

تمرینات تقویتی و کششی قفسه سینه و ستون فقرات گردنی می‌تواند با بهبود وضعیت سر به جلو در آزمودنی‌ها، وضعیت کلی ستون فقرات را نیز بهبود بخشد. تمرینات قدرتی عضلات اکستانسور (بازکننده) گردن و قفسه سینه تأثیر مثبتی بر دامنه حرکتی گردن و سر به جلو دارد.

اگرچه مطالعات بسیاری در مورد وضعیت سر به جلو انجام شده است، اما هرگز مقایسه مستقیمی بین تمرینات ثبات‌دهنده گردنی همراه با تمرینات اکستنشن ستون فقرات سینه‌ای و تمرینات ثبات‌دهنده گردنی همراه با تمرینات تنفسی در افراد مبتلا به وضعیت سر به جلو وجود نداشته است. ازاین‌رو در این مقاله می‌خواهیم مروری داشته باشیم بر یکی از تحقیقاتی که در این زمینه صورت‌گرفته است و نتایج این مطالعه را باهم بررسی نماییم.

شرکت‌کنندگان در مطالعه

برای انتخاب تعداد آزمودنی‌ها از نرم‌افزار تحلیل توان استفاده شد. نتایج این تحلیل نشان داد که حجم نمونه لازم برای این مطالعه حداقل 29 نفر است؛ بنابراین این مطالعه بر روی 30 نفر که دارای عارضه سر به جلو بودند در دانشگاه  Gyeongsan کره جنوبی انجام شد.

قبل از شرکت در این مطالعه، همه آزمودنی‌ها از شرایط پژوهش اطلاع داشتند و رضایت‌نامه را امضا نمودند.

معیارهای ورود به مطالعه عبارت بودند از:

1.  زاویه کرانیوورتبرال (CVA) کمتر از 53 درجه
2.  زاویه چرخش جمجمه  (CRA) بیشتر از 143 درجه

معیارهای خروج از پژوهش عبارت بودند از:

1. مشکلات ذهنی یا شناختی که ممکن است آزمایش را تحت‌تأثیر قرار دهد
2. افراد دارای سابقه جراحی گردن، آسیب و شکستگی گردن یا قفسه سینه بود.

هشت شرکت‌کننده مرد و هفت شرکت‌کننده زن در گروه آزمایش، با میانگین سنی تقریباً 20 سال قرار گرفتند. میانگین قد، وزن و شاخص توده بدنی (BMI) آنها به ترتیب 173 سانتی‌متر، 68 کیلوگرم و 46/22 کیلوگرم بر مترمربع بود.

هفت شرکت‌کننده مرد و هشت شرکت‌کننده زن نیز در گروه کنترل با میانگین سنی 22 سال قرار گرفتند. میانگین قد، وزن و BMI آنها به ترتیب 171 سانتی‌متر، 5/64 کیلوگرم و 22 کیلوگرم بر مترمربع بود.

رویه‌های پژوهش

آزمایش مقدماتی قبل از آزمایش رسمی آغاز شد. این مطالعه از سپتامبر تا نوامبر 2020 به طول انجامید. 30 نفر با وضعیت سر به جلو انتخاب شدند. آنها به طور تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل با 15 نفر در هر گروه تقسیم شدند.

افراد شرکت‌کننده در آزمایش، تمرینات ثبات‌دهنده گردن را به همراه تمرینات اکستنشن (بازکننده) ستون فقرات سینه‌ای انجام دادند و افرادی که در گروه کنترل بودند تمرینات ثبات‌دهنده گردن را به همراه تمرینات تنفسی انجام دادند. وضعیت سر آنها(زاویه چرخش جمجمه (CRA) و زاویه کرانیوورتبرال (CVA)) قبل و بعد از 4 هفته تمرین، اندازه‌گیری شد.

ارزیابی‌ها

برای اندازه‌گیری تغییرات مربوط به وضعیت سر به جلو، زوایای CVA و CRA اندازه‌گیری شد. ناحیه تراگوس گوش، زائده خاری مهره C7  گردن و گوشه چشم خارجی به‌عنوان نقاط نشانگر برای رسم این زوایا انتخاب شدند.

زاویه کرانیوورتبرال (CVA)از به هم وصل کردن نقاط تراگوس گوش، زائده خاری مهره C7 و خط افقی کشیده شده از زائده خاری C7 به دست می‌آید.

زاویه چرخش جمجمه (CRA) زاویه‌ای است که توسط خط اتصال بین تراگوس گوش و گوشه چشم خارجی، و زائده خاری مهره  C7 ایجاد می‌شود. هر دو زاویه از نمای جانبی و با استفاده از عکس‌های دیجیتالی گرفته شده از افراد در حالت ایستاده طبیعی بررسی شد. محاسبات با استفاده از نرم‌افزار اندازه‌گیری زاویه انجام شد. یک دوربین موبایل در فاصله 1.5 متری در ارتفاع سرشانه هر آزمودنی قرار داده شد.

تمرینات ثبات‌دهنده ستون فقرات گردن

تمرینات ثبات‌دهنده ستون فقراتشامل دو مرحله بود:

1. مرحله اول شامل یک الی دو هفته تمرین
2. مرحله دوم شامل سه الی چهار هفته تمرین

تمرینات ثبات‌دهنده شامل موارد زیر بودند:

• کشش عضله ذوزنقه فوقانی
• کشش عضلات بالابرنده کتف
• کشش عضله نردبانی
• تقویت عضلات عمقی گردن در حالت خوابیده
• تقویت عضلات عمقی گردن در حالت نشسته
• حرکت تکان‌دادن سر
• کشش عضله سینه‌ای بزرگ
• چرخش کتف به سمت بالا
• خم‌کردن گردن روبه‌جلو و عقب در حالت نشسته
• خم‌کردن سر به جلو و عقب در حالت چهار دست‌وپا

تمرینات تنفسی

برای انتخاب تمرینات تنفسی از مطالعات قبلی استفاده شد. این تمرینات شامل موارد زیر بود:

• تمرین آگاهی از تنفس
• تمرینات مربوط به انبساط دنده‌ها
• تمرین تنفس دیافراگمی (در حالت خوابیده به پشت)
• تمرین تنفس دیافراگمی (در حالت خوابیده به روی شکم)
• تمرین تنفس دیافراگمی در حالت خوابیده به پشت با وزنه 1 کیلوگرم بر روی شکم

تمرینات اکستنشن (بازکننده) ستون فقرات سینه‌ای

برای تمرینات اکستنشن ستون فقرات سینه‌ای از مطالعات قبلی استفاده شد. هر تمرین 15 بار به‌صورت گروهی انجام شد و برای هر دو گروه آزمایش و کنترل، سه بار در هفته به مدت 4 هفته تکرار شد. این تمرینات شامل موارد زیر بود:

نتایج حاصل از پژوهش

ناهنجاری سر به جلو به طور فزاینده‌ای در زندگی روزمره و امروزی در حال گسترش است. این ناهنجاری علاوه بر درگیرکردن ستون فقرات گردنی، می‌تواند در ادامه بر سلامت کلی تأثیر منفی بگذارد؛ بنابراین پژوهشگران این مطالعه تصمیم گرفتند تا تأثیر تمرینات ورزشی بر وضعیت سر به جلو را بررسی کنند.

در این مطالعه، تفاوت‌های آماری معنی‌داری بین زوایای چرخش جمجمه و کرانیوورتبرال گروه آزمایش و گروه کنترل قبل و بعد از مداخله مشاهده شد.

در این پژوهش گروه کنترل تمرینات مربوط به تنفس شکمی را انجام دادند و افراد گروه آزمایش تمرینات بازکننده ستون فقرات را دنبال کردند و هر دو گروه به مدت 4 هفته تمرینات ثبات‌دهنده ستون فقرات گردنی را انجام دادند.

تمرین ثبات‌دهنده ستون فقرات گردنی به تمرینات عمومی گفته می‌شود که باعث می‌شود تا  ساختارهای مختلف ستون فقرات در وضعیت خنثی قرار گیرند و در نتیجه با بهبود انعطاف‌پذیری، استقامت و قدرت در عضلاتی که ستون فقرات را تثبیت می‌کنند باعث بازسازی این ناحیه می‌شوند. 

مطالعات قبلی نیز نشان داده‌اند که تمرینات ثبات‌دهنده گردن می‌توانند وضعیت سر به جلو را کنترل کنند.   به‌عنوان‌مثال مطالعه‌ای که توسط چو و همکاران در سال 2018 انجام شده بود نیز نشان داد که تنفس شکمی و تمرینات انبساط قفسه سینه در بهبود زوایای CVA و CRA مؤثر بودند.

پژوهش کانگ و همکاران در سال 2018 نیز نشان داد که انجام تمرینات گردن تنها به مدت 4 هفته می‌تواند وضعیت سر به جلو را بهبود بخشد.

در این پژوهش نیز تفاوت در زوایای اندازه‌گیری شده در گروه آزمایش بیشتر از گروه کنترل بود. همان‌طور که قبلاً هم اشاره شد در گروه آزمایش، آزمودنی‌ها تمرینات اکستنشن ستون فقرات قفسه سینه را انجام دادند. تحقیقات اخیر نیز نشان داده‌اند که تمرینات تقویتی برای عضلات خم‌کننده گردن، وضعیت‌های گردن و شانه را بهبود می‌بخشد. تمرینات فعال‌سازی عضلات خم‌کننده عمقی گردن در اصلاح ناهنجاری سر به جلو مؤثر هستند.

اگرچه تمرینات تنفسی نیز بر بهبود زوایای اندازه‌گیری شده در گروه کنترل نیز تأثیر داشتند؛ اما اعتقاد بر این است که به دلیل اینکه تمرینات اکستنشن ستون فقرات قفسه سینه به طور مستقیم بر عضلات این ناحیه تمرکز دارد می‌تواند تأثیرگذاری بیشتری داشته باشد.

محدودیت‌های پژوهش

بااین‌حال، محدودیت‌های این مطالعه نیز قابل‌توجه است. به‌عنوان‌مثال:

فعالیت‌های ورزشی اوقات فراغت آزمودنی‌ها ممکن است بر نتایج تجربی تأثیر بگذارد.

جامعه موردمطالعه فقط شامل دانش‌آموزان بود نه سایر گروه‌های حرفه‌ای.

دوره آزمایشی استفاده شده در این پژوهش کوتاه بود. می‌توان در پژوهش‌های در آینده سایر متغیرها را به طور مؤثرتری کنترل کرد و جمعیت مورد آزمایش و زمان انجام تمرینات را افزایش داد.

نتیجه‌گیری نهایی

این مطالعه باهدف مقایسه تأثیر تمرینات ثبات‌دهنده گردن همراه با تمرینات تنفسی و تمرینات ثبات‌دهنده گردن همراه با تمرینات اکستنشن ستون فقرات قفسه سینه بر وضعیت سر در افراد مبتلا به سر به جلو انجام شد.

در نهایت نتایج این پژوهش نشان داد که زوایای CVA و CRA به طور قابل‌توجهی در گروه آزمایش بهبود یافت؛ بنابراین، تمرینات ثبات‌دهنده گردن همراه با تمرینات اکستنشن ستون فقرات سینه‌ای برای بهبود این وضعیت توصیه می‌شود.

“کندرومالاسی کشکک” (آسیب ناشی از استفاده بیش از حد از زانو) و “آرتریت” دو مورد از شایع‌ترین علل درد در زانو هنگام بالارفتن از پله‌ها هستند. “آسیب‌های رباطی” و عارضه‌ای به نام سندرم “درد کشککی – رانی” نیز ممکن است باعث علت این موضوع باشد.

هر کدام از این بیماری‌ها می‌توانند یک کار به‌ظاهر آسان مانند بالارفتن از پله را به یک تلاش چالش‌برانگیز تبدیل کنند و حتی باعث بروز مشکلات دیگری شوند.

این مقاله هر یک از این دلایل زانودرد را که هنگام بالارفتن از پله‌ها رخ می‌دهد و علائمی که ایجاد می‌کند را بررسی می‌کند. همچنین این مقاله بررسی می‌کند که چه افرادی بیشتر در معرض خطر ابتلا به این بیماری‌ها هستند و نحوه تشخیص و درمان آن‌ها توضیح می‌دهد.

کندرومالاسی کشکک

کندرومالاسی کشکک که به آن “زانوی دونده” نیز می‌گویند، زمانی رخ می‌دهد که غضروف صاف و لغزنده‌ای که پشت کشکک زانو را می‌پوشاند شروع به نرم‌شدن و شکستن می‌کند. هنگامی که زانو به‌درستی کار می‌کند، با خم و صاف‌شدن زانوی شما، کشکک در یک شیار در پایین استخوان ساق پای شما (به نام شیار فمورال) به بالا و پایین می‌لغزد.

اما افراد مبتلا به کندرومالاسی کشکک، میزان اصطکاک بیشتری را در حالت تجربه می‌کنند. این اصطکاک اضافی به دلیل شکستگی غضروف رخ می‌دهد و می‌تواند مفصل شما را تحریک کند.

علائم کندرومالاسی کشکک

یکی از نشانه‌های بارز کندرومالاسی کشکک، درد مبهم و دردناکی است که در ناحیه پشت کشکک زانو متمرکز است. این وضعیت همچنین می‌تواند باعث درد در زیر، داخل یا خارج کشکک شما نیز شود.

شکایت اولیه افراد مبتلا به این عارضه، درد هنگام انجام برخی فعالیت‌ها است، مانند:

• بالارفتن از پله‌ها
• چمباتمه‌زدن
• پیاده‌روی در سراشیبی
• دویدن
• ایستادن پس از مدت طولانی نشستن

علل و عوامل خطرآفرین ابتلا به کندرومالاسی کشکک

چندین عامل مختلف می‌تواند احتمال ابتلا به کندرومالاسی کشکک را افزایش دهد. این عوامل شامل موارد زیر است:

اضافه‌وزن

توده عضلانی کمتر

آسیب قبلی زانو

کندرومالاسی کشکک بیشتر در افرادی که در ورزش‌های استقامتی مانند دویدن یا دوچرخه‌سواری شرکت می‌کنند دیده می‌شود. در این شرایط، عدم تعادل عضلانی باعث می‌شود که کشکک زانو به‌درستی در شیار فمور بالا و پایین نشود و منجر به اصطکاک و تحریک مکرر شود.

آرتروز

با پیشرفت تجزیه غضروف مفصل زانو، فضای بین استخوان‌های زانو (درشت‌نی، نازک‌نی و کشکک) کاهش می‌یابد. هنگامی که این اتفاق می‌افتد، می‌تواند منجر به آرتریت زانو شود.

انواع مختلفی از این عارضه وجود دارد که شایع‌ترین آنها آرتروز است: دژنراتیو (ساییدگی و پارگی) در مفصل زانو به هنگام بروز آرتریت.

علائم آرتریت

هم کندرومالاسی کشکک و هم آرتریت می‌توانند بالارفتن از پله‌ها، راه‌رفتن و چمباتمه‌زدن را بسیار دردناک کنند. بااین‌حال، چندین علامت دیگر می‌تواند به شما در تشخیص این دو بیماری کمک کند.

علائم آرتروز زانو عبارت‌اند از:

• درد در زانو
• سفتی و خشکی
• تورم
• تحرک محدود
• حس ترکیدن یا قفل‌شدن زانو

استئوآرتریت معمولاً در افراد میان‌سال و مسن رخ می‌دهد. علاوه بر این، سفتی و تورم زانو (مخصوصاً در صبح و بعد از نشستن طولانی‌مدت) می‌تواند خم‌شدن یا صاف‌کردن زانو را دشوار کند. این سفتی می‌تواند باعث شود که چند قدم اول روز دردناک و چالش‌برانگیز باشد

چه کسانی در معرض خطر ابتلا به آرتریت هستند؟

هر کسی ممکن است به آرتریت مبتلا شود، اما چندین عامل مختلف می‌تواند شما را در معرض خطر بیشتری قرار دهد. این موارد عبارت‌اند از:

• اضافه‌وزن
• آسیب قبلی به زانوی آنها
• کسانی که ورزش‌هایی انجام می‌دهند که فشارهای مکرری را روی مفصل زانو وارد می‌کند
• جنسیت (زنان بیش از مردان به آرتروز مبتلا می‌شوند)
• ژنتیک

آسیب رباط

چهار رباط مختلف در زانو وجود دارد که ممکن است آسیب ببینند. این رباط‌ها شامل موارد زیر هستند:

1. رباط صلیبی قدامی (ACL): زانو را می‌چرخاند و حرکت جلویی ساق پا را کنترل می‌کند.
2. رباط متقاطع خلفی (PCL): حرکت روبه‌عقب ساق پا را کنترل می‌کند.
3. رباط جانبی داخلی (MCL): حرکات روبه‌داخل زانو را تثبیت می‌کند.
4. رباط جانبی بیرونی (LCL): حرکات رو به بیرون زانو را تثبیت می‌کند.

علائم آسیب رباط

آسیب‌های رباطی می‌تواند باعث درد در هنگام بالارفتن از پله‌ها شود. تشخیص تفاوت بین آسیب رباط و نوع دیگری از آسیب زانو می‌تواند دشوار باشد. اغلب، این علائم بلافاصله پس از یک حادثه مانند یک تصادف ورزشی یا تصادف اتومبیل ظاهر می‌شوند. اگر علائم زیر را دارید، بهتر است به یک پزشک مراجعه کنید:

• تورم
• صدای ترکیدن یا احساس درد زانو
• محدوده حرکتی محدود
• لق زدن زانو در هنگام ایستادن و راه‌رفتن

چرا آسیب‌های رباطی رخ می‌دهد؟

این آسیب‌ها اغلب در نتیجه ضربه یا چرخش ناگهانی در زانو اتفاق می‌افتند. اگر:

1. ورزش‌های خاصی مانند بسکتبال، هاکی، اسکی یا ژیمناستیک را انجام می‌دهید،
2. کفش‌های نامناسب می‌پوشید،
3. زن هستید،
4. یک ضربه ناگهانی مانند تصادف رانندگی را تجربه کرده‌اید،
5. می‌توانید در معرض ابتلا به آسیب رباط باشید.

سندرم درد پاتلوفمورال (کشککی – رانی)

سندرم درد پاتلوفمورال (کشککی – رانی) دردی مبهم را توصیف می‌کند که در اطراف کاسه زانو ایجاد می‌شود.

علائم سندرم درد پاتلوفمورال (کشککی – رانی)

سندرم درد پاتلوفمورال می‌تواند زمان انجام فعالیت یا پس از نشستن‌های طولانی‌مدت با زانوهای خمیده باعث درد شود. همچنین ممکن است علائم زیر نیز احساس شود:

بی‌ثباتی زانو

حساسیت به لمس در مفصل زانو

احساس ساییده شدن یا کلیک در کاسه زانو به هنگام انجام فعالیت

این علائم مشابه برخی از علل دیگر زانودرد است. به همین دلیل است که در صورت احساس درد در زانو، مراجعه به یک متخصص بسیار ضروری است.

علل سندرم درد پاتلوفمورال (کشککی – رانی)

سندرم درد پاتلوفمورال ممکن است به دلیل استفاده بیش از حد از زانو یا تکنیک نادرست در حین ورزش رخ دهد. همچنین می‌تواند ناشی از عوامل زیر نیز باشد:

الگوی خاصی از راه‌رفتن یا دویدن

نقصی که باعث می‌شود کاسه زانو به طور غیرطبیعی بالا باشد

پوشیدن کفش‌هایی که حمایت ضعیفی از زانو و مچ پا دارند.

ضعف عضلات ران

کوتاهی عضله همسترینگ یا تاندون آشیل

آسیب

تشخیص علل سندرم درد پاتلوفمورال (کشککی – رانی)

وقتی در مورد زانودردی که هنگام بالارفتن از پله‌ها رخ می‌دهد به پزشک مراجعه می‌کنید، اولین کاری که پزشک انجام می‌دهد معاینه فیزیکی است. سابقه پزشکی و همه علائم شما نیز بررسی خواهد شد.

تصویربرداری از زانو مرحله بعدی تشخیص است و بسته به موردی که پزشک به آن مشکوک است ممکن است از روش‌های عکس‌برداری مختلفی مانند عکس رادیولوژی، MRI و… استفاده شود.

برای ارزیابی آرتروز: معمولاً برای تجسم فضای بین استخوان‌ها در مفصل زانو، عکس‌برداری با اشعه ایکس انجام می‌شود. اشعه ایکس همچنین به پزشک اجازه می‌دهد تا هرگونه آسیبی را که ممکن است به خود استخوان وارد شده باشد، ببیند.

برای ارزیابی کندرومالاسی کشکک: ازآنجایی‌که آسیب غضروف را نمی‌توان در اشعه ایکس مشاهده کرد، معمولاً (MRI) برای تشخیص این عارضه ضروری است.

برای ارزیابی آسیب رباط: ممکن است از روش عکس‌برداری اولتراسوند استفاده شود که پزشک از امواج صوتی برای دیدن ساختارهای داخل زانو استفاده می‌کند. همچنین ممکن است برای کمک به رد سایر علل یا تعیین وسعت آسیب به عکس‌برداری با اشعه ایکس یا ام‌آرآی نیز نیاز داشته باشید.

برای ارزیابی سندرم درد پاتلوفمورال: اگرچه این عارضه معمولاً بر اساس سابقه سلامتی و معاینه فیزیکی تشخیص داده می‌شود، اما ممکن است عکس‌برداری با اشعه ایکس از زانوی شما برای درک میزان آسیب انجام شود.

درمان درد زانو هنگام بالارفتن از پله

بسیاری از آسیب‌های زانو را می‌توان در ابتدا با اقدامات محافظه‌کارانه به‌خوبی مدیریت کرد، به‌خصوص زمانی که علائم خفیف تا متوسط باشد. پیشنهادات زیر ممکن است به کاهش دردی که هنگام بالارفتن از پله‌ها احساس می‌کنید کمک کند.

کندرومالاسی کشکک

کندرومالاسی کشکک در افرادی که در فعالیت‌های تکراری مانند دویدن شرکت می‌کنند شایع است؛ بنابراین، کندرومالاسی اغلب با استراحت و فیزیوتراپی قابل‌درمان است. علاوه بر این، درمان‌های زیر نیز ممکن است کمک‌کننده باشد:

• گذاشتن یخ روی زانو
• استفاده از داروهای مسکن بدون نسخه یا با نسخه
• کاهش وزن
• استفاده از کفش مناسب
• فیزیوتراپی می‌تواند به ایجاد قدرت و انعطاف‌پذیری در عضلات پای شما کمک کند. علاوه بر این، فیزیوتراپی می‌تواند به کاهش نیروهای وارد شده به‌زانو و بهبود مسیر شیار کشکک زانو کمک کند. پزشک همچنین ممکن است برای اصلاح فرم دویدن یا دوچرخه‌سواری برای کاهش درد زانو برای شما تجویزاتی داشته باشد.

آرتروز

مانند کندرومالاسی، شما می‌توانید درد آرتریت را با استفاده از اصل RICE (استراحت، یخ، فشرده‌سازی، بالابردن) بهبود بخشید. علاوه بر این، موارد زیر ممکن است برای آرتریت زانو مفید باشد:

• استفاده از داروهای ضددرد
• فعال ماندن
• فیزیوتراپی
• استفاده از کفی در کفش
• حفظ وزن سالم

• استراحت در رختخواب یا بی‌تحرکی به‌ندرت راه‌حل مؤثری برای این بیماری است. در عوض، دوچرخه ثابت را با حداقل مقاومت یا پیاده‌روی‌های کوتاه‌مدت را امتحان کنید. این فعالیت‌ها می‌توانند به کاهش سفتی زانو و بهبود کلی شما کمک کنند.

• فیزیوتراپی عضلات حمایت‌کننده از لگن و زانو شما را تقویت می‌کند و انعطاف‌پذیری کلی را در شما بهبود می‌بخشد.

متأسفانه، در برخی موارد، درمان‌های محافظه‌کارانه در تسکین علائم شما مؤثر نیست. در این صورت ممکن است برای درمان، جراحی لازم باشد. جراحی برای آرتریت زانو ممکن است شامل تعویض جزئی یا کامل زانو باشد.

آسیب‌های رباطی

آسیب رباط زانو را نیز می‌توانید در خانه با اصل RICE مدیریت کنید. تمرینات تقویت‌کننده زانو می‌تواند در زمان بهبودی بسیار مفید باشند. همچنین باید در حین فعالیت از زانوبند استفاده کنید و فعالیت‌هایی را که به‌زانو فشار وارد می‌کنند محدود کنید. برخی از آسیب‌های رباطی نیاز به جراحی دارند.

سندرم درد پاتلوفمورال

مهم‌ترین درمان سندرم درد کشکک رانی استراحت است. تا زمانی که بتوانید بدون احساس درد کارهای خود را انجام دهید، باید از انجام هر گونه فعالیت شدید خودداری کنید.

درمان‌های دیگر برای سندرم درد پاتلوفمورال شامل مدیریت درد، استفاده از اصل RICE  و تمرینات تقویتی است.

جلوگیری از درد زانو هنگام بالارفتن از پله

از بیشتر دلایل زانودرد هنگام بالارفتن از پله‌ها می‌توان با انجام موارد زیر جلوگیری کرد:

1. کاهش وزن، در صورت داشتن اضافه‌وزن یا چاقی.
2. پوشیدن زانوبند در مواقعی که زمان زیادی را صرف راه‌رفتن می‌کنید.
3. انتخاب کفش مناسب و استفاده از کفی‌های مناسب.
4. عضلات پای خود را تقویت کنید: روی تمریناتی تمرکز کنید که عضلات همسترینگ، چهار سر، دورکننده‌ها و نزدیک کننده‌ها را تقویت می‌کند. اگر در معرض خطر ابتلا به آرتریت هستید، فعالیت‌های کم ضربه مانند پیاده‌روی و دوچرخه ثابت را انتخاب کنید و حتماً دقت کنید تا از تکنیک مناسب استفاده کنید. قبل از تمرین بدن خود را گرم کنید و بعد از آن نیز سردکردن را نیز فراموش نکنید.

کلام آخر

آرتریت و کندرومالاسی کشکک معمولاً باعث درد زانو می‌شوند که هنگام بالارفتن از پله‌ها ایجاد می‌شود. زانودرد همچنین می‌تواند ناشی از آسیب رباط یا وضعیتی به نام سندرم درد کشکک رانی باشد.

متخصص این شرایط را از طریق تکنیک‌های تصویربرداری، مانند اشعه ایکس و MRI تشخیص می‌دهد. درمان ممکن است بسته به علت این درد کمی متفاوت باشد، اما استراحت، یخ و فیزیوتراپی معمولاً به همه این شرایط کمک می‌کند.

گرفتگی و اسپاسم عضلات گردن معمولاً نشانه یک عارضه جدی نیست، اما این بدان معنا نیست که باید با این درد زندگی کنید!  خواه علت گردن درد شما به دلیل گذراندن ساعت‌های طولانی جلوی صفحه‌نمایش باشد، خواه به علت فعالیت‌هایی مانند باغبانی یا تمیزکردن خانه، احتمالاً به دنبال راهی برای خلاص‌شدن از شر آن هستید.

خوشبختانه راه‌های زیادی وجود دارد که می‌توانید به‌وسیله آنها درد گردن خود را تسکین و سفتی و گرفتگی آن را کاهش دهید. گاهی این اسپاسم‌های عضلانی در گردن، یا محدودیت حرکتی و سردرد همراه است.

در ادامه با ما باشید تا نگاهی به برخی از دلایل گرفتگی و اسپاسم گردن بیندازیم و همچنین برخی از مفیدترین کشش‌هایی که می‌توان برای این موضوع انجام داد را بررسی کنیم.

چرا عضلات گردن دچار گرفتگی می‌شوند؟

عوامل متعددی می‌توانند در اسپاسم و درد گردن نقش داشته باشند، از جمله این علل می‌توان به عادات روزمره مانند وضعیت نادرست بدنی، نشستن برای مدت طولانی، و فعالیت‌هایی مانند دوچرخه‌سواری، مطالعه یا رانندگی اشاره نمود. همچنین نگاه‌کردن بیش از حد به گوشی موبایل یا رایانه شخصی نیز می‌تواند منجر به گرفتگی و اسپاسم عضلات گردن شود.

سایر علل سفتی گردن می‌تواند شامل کشیدگی عضلانی، آرتروز یا تحت‌فشار قرارگرفتن عصب‌ها در این ناحیه باشد. صدمات ناشی از تصادفات اتومبیل و فعالیت‌های ورزشی نیز می‌تواند منجر به درد گردن شود. علاوه بر این، بیماری‌هایی مانند آرتریت روماتوئید، مننژیت یا سرطان نیز می‌توانند عوارضی مانند گردن درد ایجاد کنند.

حرکات کششی گردن برای جلوگیری از گردن درد

برای تسکین درد، تنش و سفتی گردن می‌توانید حرکات کششی زیر را انجام دهید. این تمرینات همچنین به بهبود انعطاف‌پذیری، تحرک و قدرت عضلات نیز کمک می‌کنند.

حداقل یک‌بار در روز این تمرینات را به‌عنوان بخشی از یک‌روال و روتین فعالیت‌های خود انجام دهید. همچنین می‌توانید این تمرینات را به قطعات 5 دقیقه‌ای تقسیم کرده و در طول روز انجامشان دهید.

در ابتدای انجام حرکات، ملایم باشید و به‌تدریج کشش‌ها را افزایش دهید. به‌خصوص اگر گردن شما حساس است، حتماً به این نکته توجه کنید. تا جایی که می‌توانید این کشش‌ها را بدون هیچ‌گونه اعمال فشار بیش از حدی انجام دهید.

طبیعی است که در ابتدا فشار و کشش زیادی را احساس کنید، اما در صورت احساس درد فوراً انجام تمرین را متوقف کنید. اگر فکر می‌کنید ممکن است به خود آسیب رسانده باشید یا به نظر می‌رسد که کشش‌ها برای شما مؤثر نیستند، با یک پزشک مشورت کنید.

1.حرکت چین تاک

 

این حرکت عضلات جلوی گردن شما را هدف قرار می‌دهد. اگر به عقب بردن سر برای شما ناراحت‌کننده است، می‌توانید پشت سر خود یک کوسن قرار دهید و سر خود را به دیوار تکیه دهید. انجام حرکت را در حالت ایستاده یا نشسته و هرطور که راحت هستید شروع کنید.

سر، گردن و ستون فقرات خود را درحالی‌که شانه‌های خود را به سمت پایین و پشت می‌کشید، تراز کنید. درحالی‌که اجازه می‌دهید سرتان به سمت عقب برود، چانه خود را به سمت داخل خم کنید. این وضعیت را تا 30 ثانیه نگه دارید و به‌آرامی به موقعیت شروع بازگردید. 2تا 4 تکرار این حرکت را انجام دهید.

2.چرخش گردن

این کشش دو طرف گردن شما را هدف قرار می‌دهد و به بهبود دامنه حرکتی شما کمک می‌کند. در طول حرکت، شانه‌ها و باسن خود را روبه‌جلو نگه دارید.

به‌آرامی گردن خود را به سمت راست بچرخانید و به شانه مخالف خود خیره شوید. این وضعیت را تا 30 ثانیه نگه دارید و سپس در طرف مقابل تکرار کنید. این حرکت را برای هر طرف 2 تا 4 بار انجام دهید.

3.خم‌شدن به جلو در حالت ایستاده

این حرکت به شما این امکان را می‌دهد که تنش را در سر، گردن و پشت خود کاهش دهید. همچنین با انجام این حرکت، ستون فقرات و پاهای خود را ریلکس خواهید کرد. برای عمیق‌تر شدن این کشش، زانوهای خود را خم کنید و کف دست‌هایتان را به سمت بالا و زیر پاهایتان قرار دهید.

بایستید و پاها را به‌اندازه عرض لگن یا کمی بیشتر از هم باز کنید. به باسن خود خم کنید و بالاتنه را به سمت پاهایتان پایین بیاورید. زانوهایتان را تاحدی‌که احساس راحتی کنید خم کنید.

دستان خود را روی پاها یا روی زمین قرار دهید. چانه خود را به سمت قفسه سینه بکشید و اجازه دهید سرتان تا جای ممکن آویزان شود. این وضعیت را تا 1 دقیقه نگه دارید. سپس دست‌های خود را روی ران‌های خود قرار دهید و به حالت اولیه برگردید.

4.ژست شتر – گربه

حالت شتر – گربه دارای حرکت فلکشن و اکستنشن گردن است که به کاهش تنش در سر، گردن و پشت شما کمک می‌کند. این تمرین همچنین به ارتقای آگاهی و وضعیت بدنی خوب کمک می‌کند.

به‌صورت چهاردست‌وپا قرار بگیرید. شکم خود را به سمت داخل و بالا فروببرید تا کمر شما دارای یک برآمدگی به سمت بالا شود. در حین این حرکت سعی کنید چانه خود را به قفسه سینه نزدیک کنید. نفس خود را بیرون دهید، و سپس چانه خود را از قفسه سینه دور کنید و گردن خود را به سمت عقب ببرید و سعی کنید به سقف نگاه کنید.

در همین حالت سعی کنید تا کمر خود را به سمت بالا گود کنید. این حرکت به بالا و پایین را متناسب با توان خود انجام دهید. هنگام انجام حرکت نفس عمیق بکشید. حداقل 1 دقیقه این حرکت را ادامه دهید.

5.ژست ابوالهول

این ژست ستون فقرات شما را کشش می‌دهد و تقویت می‌کند. همچنین انجام این تمرین می‌تواند به بهبود وضعیت بدنی شما کمک کند.

روی شکم خود دراز بکشید و آرنج‌ها را مستقیماً زیر شانه‌های خود قرار دهید. ساعدهای خود را طوری قرار دهید که کف دست‌ها روبه‌پایین باشد. از کمر، باسن و ران‌های خود کمک بگیرید تا سینه و سر خود را بالا بیاورید. مستقیم به جلو یا کمی به سمت سقف نگاه کنید. این وضعیت را تا 1 دقیقه نگه دارید و 1 تا 3 بار تکرار کنید.

6.آویزان کردن گردن از تخت

این کشش به تقویت گردش خون، کاهش تنش و اصلاح عدم تعادل از نگاه مکرر یا خم‌شدن به جلو کمک می‌کند.

درحالی‌که شانه‌هایتان نزدیک لبه است، روی تخت دراز بکشید. به‌آرامی سر خود را به پشت‌، روی لبه تخت آویزان کنید. دست‌های خود را بالای سر یا کنار بدن خود قرار دهید.

این موقعیت را تا 1 دقیقه حفظ کنید و 1 تا 2 بار این حرکت را تکرار کنید.

اقدامات پیشگیرانه برای جلوگیری از گرفتگی گردن

چندین استراتژی وجود دارد که می‌توانید برای جلوگیری از اسپاسم و گرفتگی گردن از آن‌ها استفاده کنید. به شما پیشنهاد می‌دهیم برخی از این گزینه‌ها را امتحان کنید:

• محیط کاری خود را طوری بچینید که رایانه، صفحه‌کلید و ابزارها به‌درستی در جای خود قرار گرفته باشند.
• صندلی را انتخاب کنید که از انحنای طبیعی ستون فقرات شما پشتیبانی کند.
• به‌ازای هر یک ساعت کار نشسته، برخیزید و در اطراف قدم بزنید یا حداقل 5 دقیقه ورزش‌های سبک انجام دهید.
• از بالش‌هایی استفاده کنید که برای پیشگیری و تسکین گردن درد طراحی شده است.
• در حالی به پهلو یا پشت بخوابید که سروگردن در یک راستا با بدن قرار گرفته باشند. از خوابیدن روی شکم خودداری کنید؛ زیرا ممکن است باعث گردن درد شود.
• هنگام انجام فعالیت‌هایتان در طول روز از وضعیت بدن خودآگاه باشید.
• به‌جای حمل کیف‌های سنگین روی شانه از کوله‌پشتی یا کیف چرخ‌دار استفاده کنید.
• یک کیسه یخ یا آب گرم را هر بار به مدت 15 دقیقه روی ناحیه آسیب‌دیده قرار دهید.
• ماساژ بگیرید.
• اگر سیگاری هستید، برای ترک یا کاهش آن برنامه‌ریزی کنید.

کلام آخر

انجام کشش‌های گردن می‌تواند به شما کمک کند تا تحرک و دامنه حرکتی خود را دوباره به دست آورید. این تمرینات به شما امکان می‌دهد تا حرکات روزانه خود را به‌راحتی انجام دهید. با انجام این تمرینات متوجه خواهید شد که وقتی برای مدت طولانی می‌نشینید یا می‌ایستید، راحت‌تر خواهید بود.

برای حفظ نتایج، این حرکات کششی را حتی پس از مشاهده پیشرفت‌ و بهبودی ادامه دهید و در آخر به یاد داشته باشید که اگر درد شما به مدت طولانی ادامه داشت یا با خوددرمانی بهبود پیدا نکرد، با یک پزشک دراین‌رابطه صحبت کنید.

چرخش لگن زمانی اتفاق می‌افتد که لگن به سمت جلو یا عقب خم شده باشد. این موضوع باعث عدم تعادل و ناهماهنگی در ستون فقرات می‌شود که می‌تواند کمردرد را به همراه داشته باشد. این ناهنجاری بسته به جهت چرخش و چرخش لگن، می‌تواند باعث درد در زانوها، پاها، باسن، لگن، شانه‌ها و گردن شود.

چرخش لگن اغلب نتیجه وضعیت نامناسب بدنی است. این ناهنجاری همچنین می‌تواند به دلیل تغییر آناتومیکی لگن یا باسن که ناشی از تخریب مفصل یا عوامل مادرزادی است نیز اتفاق افتد.

در این مقاله سه نوع مختلف چرخش لگن و علل و علائم آنها توضیح داده شده است. این مقاله همچنین توضیح می‌دهد که چگونه هر کدام از این چرخش‌ها می‌تواند با ورزش، فیزیوتراپی یا مداخلات پزشکی دیگر درمان یا اصلاح شود.

چرخش لگن چگونه منجر به درد می‌شود؟

لگن گروهی از استخوان‌ها است که توسط مفاصلی که در قسمت پایین کمر قرار دارند و به‌عنوان ستون فقرات کمری شناخته می‌شوند، به ستون فقرات شما متصل شده است. لگن می‌تواند به جلو و عقب خم شود یا بچرخد. این مفصل می‌تواند از هر طرف به سمت بالا یا پایین نیز برود. لگن همچنین می‌تواند ترکیبی از این حرکات را هم‌زمان انجام دهد.

زمانی که لگن نه خیلی به جلو و نه خیلی به عقب متمایل شده باشد، به‌خوبی تراز شده یا در اصطلاح به حالت “خنثی” قرار گرفته است. بااین‌حال، اگر لگن شما به طور مداوم از این وضعیت خنثی در هنگام ایستادن یا نشستن خارج شود، ممکن است مشکلاتی ایجاد شود.

این چرخش غیرعادی لگن، “زنجیره حرکتی” را مختل می‌کند. زنجیره حرکتی نشان می‌دهد که چگونه مفاصل، عضلات و بخش‌های مختلف بدن باهم کار می‌کنند تا حرکت را امکان‌پذیر کنند. هنگامی که زنجیره حرکتی توسط چرخش غیرطبیعی لگن مختل می‌شود، این بی‌ثباتی به سایر بخش‌های بدن نیز انتشار می‌یابد که این موضوع منجر به مشکلات حرکتی و معمولاً کمردرد می‌شود.

چرخش قدامی لگن

چرخش به سمت جلو یا قدام، چرخش قدامی لگن نامیده می‌شود. علت این چرخش، کوتاه‌شدن عضلات خم‌کننده ران (که به شما امکان می‌دهد زانوی خود را به سمت قفسه سینه خود بیاورید) و کشیده‌شدن عضلات بازکننده ران (که زانوی شما را از قفسه سینه دور می‌کند) ایجاد می‌شود. این موضوع باعث افزایش انحنای ستون فقرات در قسمت تحتانی می‌شود.

یکی از شایع‌ترین علل چرخش قدامی لگن، وزن اضافی شکم، از جمله وزن حاملگی است. با خم‌شدن لگن به سمت جلو، شما مجبور می‌شوید پشت خود را به شکل یک منحنی غیرطبیعی “C” شکل دراورید تا این جلو رفتگی را جبران کنید. نشستن طولانی‌مدت همراه با کم‌تحرکی نیز می‌تواند منجر به چرخش قدامی لگن شود. به این حالت در اصطلاح هایپرلوردوزیس نیز می‌گویند.

علائم چرخش قدامی لگن

با چرخش لگن به سمت جلو، عضلات جلوی لگن دچار ضعف خواهد شد و می‌توانند علائمی مانند علائم زیر ایجاد کنند:

• درد کمر
• سفت‌شدن عضلات لگن و ران
• بیرون‌زدگی شکم
• درد احتمالی زانو، لگن و پا

درمان و اصلاح چرخش قدامی لگن

چرخش قدامی لگن را می‌توان با تغییر عادات زندگی در خانه به‌راحتی تسکین داد. از جمله این موارد می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

از نشستن طولانی‌مدت خودداری کنید، همچنین از استراحت‌های بیش از حد نیز خودداری کنید تا بتوانید حرکات کششی و راه‌رفتن کافی در طی روز داشته باشید.

از نشستن روی لبه صندلی به هنگام کارکردن خودداری کنید؛ زیرا این موضوع لگن شما را بیشتر به سمت جلو چرخش می‌دهد.

در هنگام خواب یک بالش یا پتو بین زانوهای خود قرار دهید تا لگن خود را در حالت خنثی نگه دارید.

در صورت نیاز وزن خود را کاهش دهید.

همچنین تمرینات خاصی وجود دارد که می‌تواند با تقویت عضلات کمر و شکم به اصلاح چرخش قدامی کمک کند، تمریناتی مانند:

• اسکات
• چسباندن گودی کمر به زمین در حالت خوابیده
• پلانک
• کشش عضلات خم‌کننده ران

چرخش خلفی لگن

چرخش به عقب را چرخش خلفی لگن می‌نامند. این ناهنجاری به دلیل عدم تعادل بین عضلات پا و عضلات مرکزی تنه اتفاق می‌افتد. عضلات مرکزی شامل عضلات کف لگن، عضلات عرضی شکم، عضلات ارکتور اسپاینا و دیافراگم می‌شود.

چرخش خلفی لگن می‌تواند ناشی از بسیاری از موارد مشابه با چرخش قدامی باشد. اما، به‌جای خم‌شدن به سمت عقب، لگن به سمت جلو خم می‌شود. این موضوع باعث کشیدگی عضلاتی می‌شود که بیش از حالت طبیعی خود دچار کشش شده‌اند. این ناهنجاری همچنین می‌تواند منجر به پشت صاف (فلت بک) یا پشت تاب‌دار (سوئِی بک) نیز شود.

وضعیت خوابیدن شما نیز می‌تواند انحنای طبیعی ستون فقرات کمری را مختل کند. تحقیقات نشان می‌دهد که زوایای لگن در وضعیت خوابیده به پشت به‌شدت متفاوت است و می‌تواند منجر به چرخش غیرطبیعی لگن شود.

علائم چرخش خلفی

با چرخش خلفی، جلوی لگن بالا می‌رود و پشت لگن پایین می‌آید که می‌تواند منجر به علائمی مانند علائم زیر شود:

• درد کمر
• شانه‌های روبه‌جلو
• کشش عضلات بالای کمر
• کوتاهی همسترینگ
• درد احتمالی زانو و لگن

درمان و اصلاح چرخش خلفی لگن

مانند چرخش لگن قدامی، چرخش لگن خلفی نیز با تغییرات ساده در وضعیت بدن بهبود می‌یابد. از جمله:

• اطمینان حاصل کنید که ارتفاع میز، ارتفاع صندلی و صفحه کامپیوتر شما در سطح مناسبی قرار دارند.
• یک صندلی با تکیه‌گاه کمری مناسب تهیه کنید یا درحالی‌که نشسته‌اید یک بالش کوچک پشت کمر خود قرار دهید.
• هنگام خواب یک حوله کوچک رول شده زیر قوس کمر خود قرار دهید.
• تمرینات ورزشی نیز می‌توانند به اصلاح چرخش لگنی خلفی کمک کنند، تمریناتی مانند:
• پرس‌آپ شکم (حرکت کبرا)
• کشش همسترینگ
• حرکت پل
• بالاآوردن مستقیم پا در حالت درازکش
• حرکت سوپرمن

انحراف جانبی لگن

انحراف جانبی لگن پیچیده‌تر از چرخش قدامی یا خلفی لگن است. این ناهنجاری زمانی ایجاد می‌شود که یک سمت لگن بالاتر از سمت دیگر باشد یا یک سمت لگن در جهت مخالف با دیگری بچرخد.

همراه با انحراف جانبی لگن، موارد زیر اتفاق می‌افتد:

یک سمت لگن بالا می‌رود درحالی‌که سمت دیگر پایین‌تر قرار دارد.

یک سمت لگن به جلو و سمت دیگر به عقب چرخانده می‌شود.

به انحراف لگن، عدم تعادل لگنی نیز گفته می‌شود.

این ناهنجاری ممکن است همراه با بیماری به اسکولیوز اتفاق بیفتد. اسکولیوز یک اختلال ارتوپدی است که در آن ستون فقرات به طور غیرطبیعی به‌جانب انحراف پیدا می‌کند.

اکثر انحراف‌های لگنی به دلیل تفاوت در طول پاها به وجود می‌آید. ناهماهنگی مفصل ران که ناشی از عارضه دیسپلازی هیپ است یا اسکولیوز می‌تواند منجر به تفاوت در طول پا، به‌ویژه در کودکان یا نوجوانان درحال‌رشد شود.

بیماری‌های دژنراتیو ستون فقرات مانند استئوآرتریت لگن نیز می‌توانند منجر به انحراف لگن در بزرگسالان با ایجاد ضعف مفصل ران در یک طرف بدن شوند.

علائم انحراف جانبی لگن

انحراف جانبی به دلیل فشرده‌سازی و ناهماهنگی ستون فقرات می‌تواند منجر به عارضه‌هایی شود، زیرا بدن می‌خواند به‌نوعی این عدم تعادل در لگن را جبران کند. این موضوع می‌تواند منجر به علائمی مانند علائم زیر شود:

• کمردرد
• درد ساق یا لگن
• الگوی راه‌رفتن “چرخشی”
• به‌وجودآوردن نا راستایی در وضعیت بدنی
• درد شانه یا گردن
• مشکل در راه‌رفتن

درمان و اصلاح انحراف جانبی لگن

اگر علت انحراف لگن آناتومیک باشد، مانند اسکولیوز یا دیسپلازی مفصل ران، ممکن است به بریس یا جراحی نیاز باشد.

اگر در طول پاها به دلیل شرایط دژنراتیو یا مادرزادی تفاوت وجود داشته باشد، ارتزها و کفی‌ها یا کفش‌های ارتوپدی اصلاحی نه‌تنها می‌توانند عدم تعادل را اصلاح کنند، بلکه به تسکین درد نیز کمک می‌کنند.

همچنین می‌توان از تمرینات فیزیوتراپی برای تقویت سمت ضعیف‌تر لگن استفاده کرد. این تمرینات معمولاً شامل تقویت عضلات مرکزی تنه است که به طور مشخص روی باسن و لگن کار می‌کند. تمریناتی مانند:

• بالا و پایین‌رفتن از پله
• حرکت دد باگ
• لانژهای تک پا
• اسکات تک پا
• حفظ تعادل روی یک پا

کلام آخر

چرخش لگن معمولاً به دلیل وضعیت بدنی نامناسب اتفاق می‌افتد. چرخش لگن به جلو (قدامی) یا عقب (خلفی) باعث ایجاد کمردرد می‌شود، زیرا کمر را مجبور می‌کند تا این ناهماهنگی را جبران کند، چه با به‌وجودآوردن قوس بیش از حد یا کم‌کردن این قوس. معمولاً می‌توان این ناهنجاری‌ها را با ورزش و تغییر در عادات نشستن و خوابیدن اصلاح کرد.

انحراف جانبی لگن، یعنی زمانی که یک سمت لگن بالاتر از سمت دیگر است، معمولاً به دلیل تفاوت در طول ساق پا ایجاد می‌شود، اما می‌تواند به دلیل شرایطی مانند اسکولیوز، دیسپلازی مفصل ران، یا آرتروز مفصل ران نیز باشد. درمان انحراف لگن بسته به علت آن متفاوت است، اگرچه تمرینات فیزیوتراپی و قراردادن کفش‌های ارتوپدی می‌تواند برای بهبود این عارضه کمک‌کننده باشد.

سؤالات متداول

آیا کایروپراکتیک می‌تواند چرخش لگن را درمان کند؟

برخی از مطالعات نشان داده‌اند که دست‌کاری‌های ستون فقرات توسط متخصصی کایروپراکتیک ممکن است به تغییر ستون فقرات و لگن شما در یک راستا به‌مرورزمان کمک کند.

بهترین تمرینات برای چرخش لگن چیست؟

بستگی به چرخش لگن دارد. مثلاً چرخش‌های روبه‌جلو (قدامی) از تمرین‌هایی مانند اسکات و اکستنشن لگن که عضلات خم‌کننده و بازکننده لگن را متعادل می‌کنند، سود می‌برند. چرخش‌های عقب (خلفی) نیز از تمرین‌هایی مانند بریج‌ها و بازکننده‌های کمر بهره می‌برند که به بازیابی انحنای طبیعی ستون فقرات کمک می‌کنند.

چطور تفاوت درد کمر و کلیه رو تشخیص بدیم؟

درد کلیه معمولاً به خاطر عفونت کلیه یا سنگ کلیه تو لوله‌هایی که از کلیه خارج میشن، اتفاق میفته. البته دلایل دیگه‌ای هم می‌ تونه داشته باشه.

محل درد کلیه: درد ناشی از مشکل کلیه رو معمولاً بهش میگن درد پهلو؛ یعنی دردی که یه طرف بدن، بین دنده‌ها و باسن، حس میشه. گاهی هم ممکنه این درد رو جلو و نزدیک پایین‌ترین دنده حس کنی.

نوع درد کلیه: اگه سنگ کلیه داشته باشی، درد کلیه معمولاً تیز و برنده است و اگه عفونت باشه، مبهمه. بیشتر وقتا هم ثابت می‌مونه. اگه داری سنگ کلیه دفع می‌کنی، ممکنه با حرکت سنگ، دردتم تغییر کنه.

شدت درد کلیه: شدت درد کلیه می‌تونه شدید یا خفیف باشه. سنگ کلیه یا کیست می‌تونه باعث درد شدید بشه، درحالی‌که درد ناشی از عفونت معمولاً خفیفه.

چی درد کلیه رو بهتر یا بدتر می‌کنه؟ معمولاً تا وقتی مشکل برطرف نشه، هیچی درد کلیه رو بهتر نمی‌کنه، مثلاً تا سنگ دفع نشه یا عفونت با دارو خوب نشه. برعکس کمردرد، درد کلیه معمولاً با استراحت یا تغییر حرکت کم نمیشه.

جدول تفاوت درد کمر و کلیه

علل شایع درد کلیه

• عفونت کلیه (پیلونفریت): وقتی عفونت ادراری به کلیه‌ها برسه.
• سنگ کلیه: تشکیل سنگ‌های معدنی تو کلیه که موقع حرکت درد زیادی ایجاد می‌کنن.
• هیدرونفروز: جمع شدن ادرار و تورم کلیه به دلیل انسداد.
• بیماری کلیه پلی‌کیستیک: رشد کیست تو کلیه‌ها.
• سرطان کلیه.

علائم همراه درد کلیه

• تب و لرز
• تهوع و استفراغ
• ادرار کدر یا تیره
• نیاز فوری و دردناک به ادرار
• خون یا شن تو ادرار

کمردردی که به کلیه‌ها مربوط نمیشه

کمردردی که ناشی از مشکلات کلیوی نیست، خیلی شایعه و معمولاً به خاطر مشکل تو عضلات، استخوان‌ها یا اعصاب کمر ایجاد میشه. به این نوع درد، کمردرد مکانیکی میگن.

نحوه تشخیص کمردرد

محل درد کمر: درد می‌تونه تو هر جایی از پشتت رخ بده، ولی درد ناشی از مشکلات ستون فقرات معمولاً تو قسمت پایین کمر و اغلب تو هر دو طرف اتفاق می‌افته و معمولاً به پهلوهات انتشار پیدا نمی‌کنه.

نوع درد کمر: درد عضلانی مثل یه درد ضربان‌داره. اگه عصب آسیب‌دیده یا تحریک شده باشه، درد یه احساس سوزش شدیده که ممکنه از باسن به پایین ساق پا یا حتی انگشتای پات برسه.

شدت درد کمر: این درد بر اساس مدت زمانی که داشتیش به صورت حاد (چند روز تا چند هفته) یا مزمن (بیشتر از ۳ ماه) توصیف میشه.

تفاوت درد کمر و کلیه در چیست؟ این درد ممکنه با حرکت‌کردن یا اگه طولانی‌مدت نشستی یا وایستادی، بدتر بشه. اگه وضعیتت رو تغییر بدی، راه بری یا فعالیت‌هایی انجام بدی که فشار رو کم می‌کنه، ممکنه بهتر بشه.

علل شایع کمردرد

• آسیب یا فشار: افتادن، تصادف، یا بلند کردن چیز سنگین.
• فتق دیسک (دیسک لغزنده): فشار دیسک روی اعصاب.
• سیاتیک: فشار روی عصب سیاتیک که از کمر به پاها میره.
• استئوآرتریت: فرسایش غضروف مفاصل.
• ناهنجاری‌های ستون فقرات: مثل اسکولیوز.

علائم همراه کمردرد

• نقطه دردناک یا متورم به لمس حساس
• اسپاسم و گرفتگی عضلانی
• احساس خشکی تو کمر
• بی‌حسی یا ضعف تو پاها (در صورت مشکل عصبی)
• اورژانس پزشکی: اگه کمردرد داری و نمی‌تونی ادرار یا حرکات روده‌ات رو کنترل کنی، فوراً به پزشک مراجعه کن.

تشخیص تفاوت درد کمر و کلیه

یه متخصص می‌تونه بهت کمک کنه تا بفهمی دردت از کجاست.

درد کلیه: کلافه‌کننده است، از اعماق بدن حس میشه، اغلب تو بالای کمره و موقع استراحت یا تغییر وضعیت از بین نمیره.

درد کمر: اغلب تو پایین کمر حس میشه، ممکنه مثل یه احساس خنجر زدن باشه و به پاها انتشار پیدا کنه. ممکنه با فعالیت بدتر بشه و با استراحت یا تغییر وضعیت بهتر بشه.

اگه معمولاً  درد کمر نداری و درد جدیدی تو پهلو یا قسمت بالای کمرت بدون هیچ آسیبی تجربه می‌کنی، ممکنه مشکل کلیوی باشه.

به چه متخصصی باید مراجعه کنیم؟

اگه کمردرد داری ولی مطمئن نیستی چی باعثش شده، با یه دکتر عمومی مشورت کن. اون می‌تونه با آزمایش ادرار و خون، مشکلات احتمالی رو بررسی کنه و در صورت نیاز، تو رو به متخصص مربوطه ارجاع بده.

درمان درد کلیه و کمردرد

درمان به علت دردت بستگی داره. داروها معمولاً کمک‌کننده هستن و تو بعضی موارد جراحی هم لازمه.

درمان درد کلیه

• آنتی‌بیوتیک‌ها برای عفونت.
• داروهای فشار خون برای مشکلات کلیوی مرتبط با فشار خون.
• جراحی برای برداشتن کلیه آسیب‌دیده (در موارد شدید) یا سنگ کلیه.
• نوشیدن آب زیاد برای پیشگیری از سنگ و عفونت.
• رژیم غذایی سالم و وزن مناسب.

درمان کمردرد

• داروهای تسکین درد: استامینوفن، داروهای ضد التهاب، شل‌کننده‌های عضلانی.
• فیزیوتراپی و ورزش.
• طب سوزنی و ماساژ.
• استفاده از کیسه آب گرم.
• جراحی در موارد شدید (مثل فتق دیسک یا آرتروز شدید).

جمع بندی

به خاطر آناتومی و محل قرارگیری کلیه، گاهی مشکلات کلیوی باعث درد کمر میشن. این درد با کمردردهای ناشی از ستون فقرات فرق داره. درد کلیه‌ها اغلب تو قسمت بالای کمر حس میشه و موقع استراحت از بین نمیره، درحالی‌که کمردرد معمولاً تو پایین کمر اتفاق میفته و ممکنه با استراحت بهتر بشه. با اینکه مشکل کلیوی شایع‌ترین علت کمردرد نیست، ولی می‌تونه نشون‌دهنده یه مشکل جدی باشه.

اگر با کمردرد مواجه هستید و در تشخیص دقیق منشأ آن تردید دارید، تعلل جایز نیست. سلامت شما از اهمیت بالایی برخوردار است و نیاز به توجه فوری دارد. لذا، توصیه می‌شود برای ارزیابی دقیق و تشخیص صحیح، هرچه سریع‌تر با پزشکی مجرب و متبحر نظیر دکتر گلشنی یک وقت ملاقات تنظیم نمایید تا علت اصلی درد شما به درستی مشخص و درمان مناسب آغاز گردد.

میزان شیوع گردن درد

گردن درد احساسی ناخوشایند است که می‌تواند از فردی به فرد دیگر دارای شدت و ضعف باشد و بر هر یک از ساختارهای ستون فقرات گردنی تأثیر بگذارد. باتوجه‌به تعریف انجمن بین‌المللی مطالعات درد (IASP)، درد مزمن گردن یا ستون فقرات گردنی یک اختلال اسکلتی عضلانی است که به طور مداوم در ناحیه خلفی گردن، بین آخرین مهره گردنی و اولین مهره سینه‌ای ستون فقرات احساس می‌شود و غالباً 3 ماه یا بیشتر طول می‌کشد. این درد مزمن اغلب ناشی از یک اختلال دژنراتیو یا التهابی در ستون فقرات است.

این درد اغلب اعصاب را نیز درگیر و احتمالاً حرکت را محدود می‌کند که این موضوع منجر به ناتوانی و کاهش کیفیت زندگی می‌شود، درنتیجه می‌تواند تأثیر قابل‌توجهی بر افراد و خانواده‌های آنها، جوامع، سیستم‌های مراقبت‌های بهداشتی و اشتغال آنها داشته باشد. گردن درد یکی از مشکلات عمده بهداشت عمومی محسوب می‌شود و می‌تواند هزینه‌های غیرمستقیم زیادی را بر سیستم بهداشت و جامعه تحمیل کند. از طرفی ناهمگونی قابل‌توجهی در مطالعات مربوط به میزان شیوع گردن درد وجود دارد و این موضوع، مقایسه یا گردآوری داده‌های مطالعات مختلف را دشوار می‌کند. درمان گردن درد اغلب شامل درمان پزشکی یا جراحی، آبگرم درمانی، حرکت‌درمانی، الکتروتراپی، طب سوزنی و آموزش بیمار است. مطالعات تا به امروز، میزان شیوع گردن درد را بین 17.1 تا 73 درصد نشان می‌دهد که این عدد با افزایش سن افزایش می‌یابد. گردن درد در زنان در حدود دهه پنجم زندگی شایع‌تر است و پس از آن خطر بروز آن شروع به کاهش می‌کند.

مقالات اخیر نشان می‌دهد که گردن درد مزمن یا حاد به دلیل وضعیت نامناسب بدنی به طور فزاینده‌ای در حال افزایش است. تخمین زده می‌شود که 22 تا 70 درصد از جمعیت زمین در دوره‌ای از زندگی خود دچار گردن درد می‌شوند. نکته قابل‌توجه این است که حدود پنج درصد از جمعیت بزرگسال مبتلا به گردن درد در نهایت ناتوان خواهند شد و این موضوع نشان‌دهنده این است که گردن درد می‌تواند یک مشکل جدی برای سلامتی محسوب شود.

شایع‌ترین علت گردن درد مزمن و حاد

شایع‌ترین علت گردن دردهای حاد، تروما یا ضربات وارده به ناحیه ستون فقرات گردنی است که اکثر این آسیب‌ها قبل از 12 هفته بهبود می‌یابد. در میان این صدمات، آسیب ویپلش یا شلاقی بیشترین میزان شیوع را دارد. گردن درد مزمن اغلب از تخریب دیسک گردن و بیماری‌های دژنراتیو مفصلی یا بیماری التهابی و خودایمنی ستون مهره‌ها ناشی می‌شود.

سایر علل کمتر شایع گردن درد عبارت‌اند از: آرتریت عفونی مادرزادی، تومور، بیماری‌های متابولیک (پوکی‌استخوان)، درد ارجاعی ناشی از بیماری‌های مربوط به احشا داخلی یا سینه‌ای و گردن درد مزمنی که در اختلالات روانپزشکی دیده می‌شود.

معرفی انواع آب‌درمانی

اصطلاح Aquatic therapy به استفاده از هر نوع آب برای اهداف درمانی اشاره دارد. هنگامی که از آب‌های دریاچه‌های معدنی طبیعی یا محصولات مشتق از آن (گل‌های معدنی) در آب‌درمانی استفاده شود، به آن بالنئوتراپی گفته می‌شود و اگر از آب دریا یا آب دریاچه نمک در درمان استفاده شود، با نام تالاسوتراپی شناخته می‌شود.

در نهایت، درمان با آب لوله‌کشی، به‌عنوان هیدروتراپی شناخته می‌شود که در این روش می‌توان از تکنیک‌های مختلفی مانند حرکت‌درمانی در آب و غیره استفاده نمود.

هدف از این مقاله مرور کلیه تحقیقات مشاهده‌ای یا تحقیقات بالینی بیماران مبتلا به گردن درد است که با استفاده از تکنیک‌های مختلف آبی تحت درمان قرار گرفته‌اند تا میزان اثربخشی بالنئوتراپی، هیدروتراپی و تالاسوتراپی هنگام استفاده برای گردن درد مشخص شود.

بررسی و انتخاب مقالات مربوط به تأثیر انواع آب‌درمانی بر گردن درد

232 مقاله در 10 سال گذشته دراین‌رابطه منتشر شده است که پس از بررسی‌های انجام شده تنها تعداد 13 مقاله که تمام معیارهای ورود را برآورده می‌کرد، مورد بررسی قرار گرفتند. تعداد شرکت‌کنندگان در سیزده مطالعه بررسی شده 658 فرد مبتلا به گردن درد مزمن بود. در هشت مقاله از سیزده مقاله، جنسیت شرکت‌کنندگان مشخص نشده بود و در پنج مطالعه باقی‌مانده، شرکت‌کنندگان 42 مرد و 209 زن بودند.

ویژگی‌های شرکت‌کنندگان در پژوهش

در شش مطالعه از سیزده مطالعه بررسی شده، محدوده سنی شرکت‌کنندگان گزارش نشده بود و فقط میانگین سن شرکت‌کنندگان عنوان شده. در سه مطالعه، هم محدوده سنی و هم میانگین مشخص شده بود و در یک مطالعه هم فقط محدوده سنی. در مطالعه دیگری مشخص شد که محدوده سنی شرکت‌کنندگان 65 سال و بالاتر بوده است و در دو مورد دیگر، نه محدوده سنی و نه میانگین سنی ذکر نشده بود. محدوده سنی در مطالعاتی که میزان آن مشخص شده بود، از 22 تا 74 سال متغیر بود. علائم و علل اصلی گردن درد که در این مطالعات با درمان‌های آبی تحت درمان قرار گرفتند عبارت بودند از: آرتریت گردن در پنج مطالعه، پارگی دیسک در دو مطالعه، کج گردنی (تورتیکولی) در یک مطالعه، جراحی گردن در سه مطالعه، و در پنج مطالعه نیز علت گردن درد مشخص نشده بود. در برخی از این مطالعات، بیماران با یک یا چند علت مختلف گردن درد تحت درمان قرار گرفتند. در چهار مورد از این مطالعات، درمان با آب، تحت نظارت یک فیزیوتراپیست انجام شد، در یکی از آنها توسط مربی ورزشی و در هشت مطالعه دیگر، فرد نظارت‌کننده مشخص نشده بود.

از میان پژوهش های بررسی شده، 9 مطالعه به این نتیجه رسیدند که آبدرمانی باعث کاهش درد شده و در سه مطالعه نیز گزارش شد که ناتوانی حرکتی بهبودیافته است. همچنین در پنج مطالعه ظرفیت عملکردی و در شش مطالعه کیفیت زندگی نیز بهبودیافته بود.

بحث و نتیجه‌گیری

یکی از اصلی‌ترین دلایل اثربخشی آب‌درمانی، ویژگی‌های فیزیکی آب از قبیل چگالی، ویسکوزیته، کشش سطحی و ویژگی‌های حرارتی آن مانند هدایت حرارتی و گرمای نهان است. این ویژگی‌ها در کنار هم باعث به‌وجودآمدن “فشار آب” می‌شوند. فشار آب اثراتی مانند ماساژ بر بدن اعمال می‌کند، باعث بهبود جریان خون وریدی و شناوری می‌شود، وزن واقعی بدن را کاهش می‌دهد، تحرک در آب را بهبود می‌بخشد و در نهایت بار روی مفاصل را کاهش می‌دهد.

علاوه بر این، آب تنش عضلانی را کاهش می‌دهد و باعث آرامش می‌شود که این موضوع می‌تواند به حرکت بهینه مفاصل کمک کند.

دمای آب باعث بهبود متابولیسم عضلانی و در نتیجه ترمیم بافت می‌شود. تمرینات غوطه‌وری در آب بیشتر برای درمان جراحات و تروماها استفاده می‌شود، اما گاهی این تکنیک برای بیماری‌های مربوط به ناتوانی عصبی حرکتی نیز مورداستفاده قرار می‌گیرد.

اثر بالنئوتراپی بر گردن درد: بررسی مقالات منتشر شده

Balneotherapy شامل درمان با آب‌های چشمه‌های معدنی طبیعی و شامل استفاده از گازها، حمام گِل و تمرینات انجام شده در این آب‌ها است. مطالعات اخیر مکانیسم‌های اثر بالنئوتراپی را هنگام استفاده برای درمان گردن درد بررسی کرده‌اند و بسیاری از آن‌ها استفاده از گل درمانی را به‌عنوان یک تکنیک خاص برای درمان درد و اختلالات روماتیسمی توصیه می‌کنند.

در مطالعات کاراگل و همکاران (2016 و 2017)، شرکت‌کنندگان به مدت 2 هفته، 2 جلسه در روز تحت درمان بالنئوتراپی، شامل: ماساژ، حمام گل و تمرینات آبی قرار گرفتند.

در مطالعه‌ای دیگر کویونکو و همکاران (2016) کارایی بالنئوتراپی را در چشمه‌ای با آب‌معدنی طبیعی و دمای 42 درجه سانتی‌گراد، به مدت 2 هفته، 7 روز در هفته و 20 دقیقه در روز ارزیابی کردند. جلسات آب‌درمانی همراه با جلسات فیزیوتراپی روزانه به مدت 46 دقیقه، شامل 20 دقیقه استفاده از کیسه آب گرم، 20 دقیقه تحریک الکتریکی از طریق پوست (TENS) و 6 دقیقه استفاده از امواج اولتراسوند بود. در گروه کنترل درمان فقط به‌وسیله جلسات فیزیوتراپی انجام شد.

در مطالعه‌ای که تورل و همکاران (2015) انجام دادند، از بالنئوتراپی بدین شکل استفاده شد: غوطه‌وری کامل در آب، همراه با گل درمانی، ماساژ و تمرینات درمانی. شرکت‌کنندگان در این پژوهش تحت 15 جلسه بالنئوتراپی، به‌صورت یک جلسه در روز قرار گرفتند. در این پژوهش گروه کنترل فقط تمرینات درمانی را انجام دادند.

پیل و همکاران (2015) استفاده از گل درمانی را در دمای 42 درجه سانتیگراد و به مدت 10 جلسه برای گردن درد ارزیابی کردند. نچواتال و همکاران (2014) مطالعه خود را بر روی افرادی که تحت عمل جراحی ایمپلنت بین مهره‌ای گردن قرار گرفته بودند، انجام دادند. آزمودنی‌های گروه تجربی، تکنیک‌های بالنئوتراپی و توان‌بخشی را به مدت 6 ماه دریافت کردند درحالی‌که گروه کنترل فقط برنامه توان‌بخشی را انجام دادند. نتایج نشان داد که در هر دو گروه، درد و ناتوانی کاهش یافت و ظرفیت عملکردی و کیفیت زندگی بهبود یافت.

به طور خلاصه، کاراگول و همکاران (2016، 2017)، تورل و همکاران (2015)، کویونکو و همکاران (2016) پیل و همکاران (2015) به این نتیجه رسیدند که بالنئوتراپی گردن درد را بهبود می‌بخشد. علاوه بر این، نتایج مطالعات کاراگول و همکاران (2016، 2017)، تورل و همکاران (2015) و نچواتال و همکاران (2014) همچنین نشان داد که ظرفیت عملکردی در کسانی که تحت درمان با بالنئوتراپی قرار گرفتند بهبود یافت. شرکت‌کنندگان در مطالعه کویونکو و همکاران (2016) و نچواتال و همکاران (2014) بهبود کیفیت زندگی را نیز گزارش کردند.

اثر هیدروتراپی و ورزش در آب بر گردن درد: بررسی مقالات منتشر شده

همان‌طور که قبلاً ذکر شد، در هیدروتراپی از آب لوله‌کشی برای آب‌درمانی استفاده می‌شود و شامل تمرینات در آب یا تکنیک‌های خاص دیگر است.

فرناندز گارسیا و همکاران (2015) یک برنامه آرام‌سازی به‌وسیله ورزش در آب را در یک استخر در دمای 30-27 درجه سانتیگراد به مدت 8 هفته و 3 جلسه در هفته به مدت 50 دقیقه در روز انجام دادند.

ویلانئوا و همکاران (2012، 2013) و کالادو و همکاران (2010) به این نتیجه رسیدند که هیدروتراپی باعث کاهش گردن درد می‌شود. شرکت‌کنندگان در مطالعه ویلانئوا و همکاران. (2012، 2013) کسانی بودند که از سرطان سینه بهبودیافته بودند و در پایان پژوهش، محققان نشان دادند که حساسیت به درد و اندازه دور کمر در این شرکت‌کنندگان کاهش یافت.

فرناندز گارسیا و همکاران (2015) همچنین گزارش کردند که ظرفیت عملکردی در این شرکت‌کنندگان، بهبودیافته است.

شرکت‌کنندگان در پژوهش کوستا – وارگاس و همکاران (2015) افزایش کیفیت زندگی و شرکت‌کنندگان در پژوهش کالادو و همکاران (2010) بهبودهایی را در تعادل، آرامش و خلق‌وخوی را گزارش کردند.

برنامه هیدروتراپی که توسط کلادو و همکاران (2010) انجام شد، شامل تکنیک‌های Watsu در جلسات گروهی بود که این جلسات در یک استخر کم‌عمق و در دمای 33 درجه سانتیگراد، 40 دقیقه در روز، به مدت 6 هفته انجام شد. تکنیک واتسو نوعی ماساژدرمانی به‌وسیله آب محسوب می‌شود که در آن ماساژ دهنده با غوطه‌ورکردن فرد در آب تکنیک‌های ماساژ را بر روی فرد اجرا می‌کند. در این تکنیک، ماساژ گیرنده در آب شناور می‌شود و در نقاط گردن و لگن حمایت می‌شود. در طول ماساژ چشم‌ها باید کاملاً بسته باشند تا اطلاعات حسی کاهش یابد. این روش به همه افراد علی‌الخصوص کسانی که مشکلات جسمی یا حرکتی دارند، این امکان را می‌دهد که در فعالیت‌های آبی شرکت کنند.

نتایج این پژوهش حاکی از کاهش درد، افزایش ظرفیت عملکردی، کاهش ناتوانی، بهبود کیفیت زندگی و خلق‌وخوی بود.

اثر ایروبیک در آب بر گردن درد: بررسی مقالات منتشر شده

تمرینات هوازی در آب ظرفیت سیستم تنفسی و گردش خون را افزایش می‌دهد و زمان بهبودی و عملکرد کلی بیمار را بهبود می‌بخشد. کوستا – وارگاس و همکاران (2015) تأثیر فیزیوتراپی در آب را در استخری به عمق 180 تا 200 سانتی‌متر، با دمای آب 30-29 درجه سانتی‌گراد، طی 12 ماه و 60 دقیقه در روز در دو گروه بررسی کردند.

کوستا – وارگاس و همکاران. (2013) همچنین استفاده از تمرینات هوازی در آب‌های عمیق را مورد بررسی قرار دادند. این تمرینات در محدوده 55 تا 85 درصد حداکثر ضربان قلب طبیعی برای سن شرکت‌کننده انجام شد. آزمودنی‌ها توسط یک شناور حمایت می‌شدند تا سر خود را بالای آب نگه دارند. جلسات 30 دقیقه، 2 بار در هفته به مدت 8 هفته انجام شد. نتایج نشان داد که وضعیت سلامت عمومی و کیفیت زندگی در آزمودنی‌ها بهبود یافت.

تأثیر ترکشن گردن در آب بر گردن درد: بررسی مقالات منتشر شده

کشش گردن در آب یک درمان مؤثر برای تسکین گردن درد است که بسیار مورداستفاده قرار می‌گیرد. اولاه و همکاران (2008) کارایی کشش گردن در آب را از طریق غوطه‌وری بدن در استخری که در دمای 33 تا 34 درجه سانتیگراد گرم شده است، ارزیابی کرد. درمان به‌صورت 15 جلسه انجام شد: جلسه اول 10 دقیقه، دوم 15 دقیقه و بقیه جلسات 20 دقیقه همراه با تکنیک‌های توان‌بخشی انجام شد. افراد گروه کنترل فقط تکنیک‌های توان‌بخشی را انجام دادند. نتایج نشان داد که ترکشن و کشش گردن در آب، باعث کاهش درد، بهبود تحرک مفصل و بهبود کیفیت زندگی شد.

نتیجه‌گیری کلی دررابطه‌با تأثیر انواع آب‌درمانی بر گردن درد

نتایج مطالعات بررسی شده نشان داد که افراد مبتلا به گردن درد مزمن که نوعی درمان با آب دریافت کرده‌اند، در یک یا چند علامت و نشانه بیماری خود بهبود یافته‌اند. درمان گردن درد با استفاده از آب‌درمانی و تکنیک‌های مختلف آن باعث کاهش درد و ناتوانی، بهبود ظرفیت عملکردی، کیفیت زندگی، تحرک مفاصل، تعادل، آرامش و خلق‌وخو شد. همچنین طی بررسی‌های انجام شده دررابطه‌با این پژوهش‌ها، مشخص شد که درمان‌های آبی آستانه درد و اندازه دور کمر را در افراد بهبودیافته از سرطان سینه کاهش می‌دهد. درمان به‌وسیله ترکشن و کشش گردن در آب، باعث کاهش درد، افزایش انعطاف‌پذیری مفاصل و بهبود کیفیت زندگی می‌شود.

اگر تا به‌ حال احساس کرده‌اید که چیزی روی پوستتان در حال خزیدن است، یا بی‌حسی یا خارش بی‌دلیل داشته‌اید، ممکن است پارستزی را تجربه کرده باشید.

تقریباً همه افراد در مواردی پارستزی یا خواب‌رفتگی را تجربه کرده‌اند. یکی از رایج‌ترین مواقعی که افراد احساس آشنای سوزن‌سوزن‌شدن را تجربه می‌کنند، زمانی است که دست‌ها یا پاهایشان به خواب می‌رود. این احساس در شما معمولاً به این دلیل رخ می‌دهد که ناخواسته به عصب فشار آورده‌اید و هنگامی که موقعیت خود را تغییر دهید و فشار را از روی عصب آسیب‌دیده بردارید، این احساس برطرف می‌شود. این نوع پارستزی موقتی است و معمولاً بدون درمان برطرف می‌شود. اما اگر پارستزی یا خواب‌رفتگی ادامه یابد، ممکن است دچار یک اختلال پزشکی زمینه‌ای باشید که نیاز به درمان داشته باشد.

علائم پارستزی چیست؟

پارستزی یا خواب‌رفتگی می‌تواند هر بخشی از بدن را درگیر کند، اما معمولاً موارد زیر را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد:

• دست‌ها
• بازوها
• پاها
• انگشتان پا

این احساس خواب‌رفتگی می‌تواند موقت یا مزمن باشد. علائم می‌تواند شامل احساسات زیر باشد:

• بی‌حسی
• ضعف
• مورمور
• سوزش
• سردشدن اندام

خواب‌رفتگی یک احساس غیرمعمول نیست. اکثر مردم در زمان‌های مختلفی آن را تجربه می‌کنند. بااین‌حال، گاهی اوقات این احساس ممکن است برای یک دوره زمانی طولانی باقی بماند یا در کنار علائم دیگر رخ دهد. اگر این اتفاق افتاد، باید به پزشک مراجعه کنید؛ زیرا این احساس ممکن است نشانه‌ای از یک بیماری زمینه‌ای باشد. پارستزی مزمن ممکن است باعث درد شدید و منجر به ضعف اندام آسیب‌دیده شود. هنگامی که پارستزی در پاهای شما رخ می‌دهد، می‌تواند راه‌رفتن را دشوار کند.

چه چیزی باعث پارستزی می‌شود؟

همیشه نمی‌توان علت پارستزی را تعیین کرد. پارستزی موقت اغلب به دلیل فشار بر عصب یا گردش خون ضعیف است که بعد از مدتی برطرف می‌شود. این موضوع ممکن است زمانی اتفاق بیفتد که روی دست خود خوابیده‌اید یا به مدت طولانی با پاهای روی‌هم انداخته نشسته باشید. اما پارستزی مزمن ممکن است نشانه آسیب عصبی باشد. دو نوع از انواع آسیب عصبی عبارت‌اند از: رادیکولوپاتی و نوروپاتی.

رادیکولوپاتی

رادیکولوپاتی وضعیتی است که در آن ریشه‌های عصبی فشرده، تحریک شده یا ملتهب می‌شوند. این موضوع می‌تواند زمانی اتفاق بیفتد که:

1. پارگی دیسک اتفاق افتاده باشد و به عصب فشار بیاورد.
2. کانالی که عصب را از نخاع به اندام شما منتقل می‌کند باریک شود.
3. زائده‌ای عصب را هنگام خروج از ستون فقرات تحت‌فشار قرار دهد.

رادیکولوپاتی که کمر شما را تحت‌تأثیر قرار دهد رادیکولوپاتی کمری نامیده می‌شود. رادیکولوپاتی کمری می‌تواند باعث پارستزی در ساق یا انگشتان پای شما شود. در موارد شدیدتر، ممکن است فشردگی عصب سیاتیک رخ دهد و منجر به ضعف در پاهای شما شود. عصب سیاتیک بزرگ‌ترین عصب بدن است که از قسمت تحتانی نخاع شما شروع می‌شود و تا انگشتان پا می‌رسد.

رادیکولوپاتی گردنی شامل اعصابی می‌شود که حس و قدرت بازوهای شما را فراهم می‌کنند. اگر رادیکولوپاتی گردن دارید، ممکن است موارد زیر را تجربه کنید:

• گردن درد مزمن
• پارستزی در اندام‌های فوقانی
• ضعف بازو
• ضعف دست

نوروپاتی

نوروپاتی به دلیل آسیب مزمن عصبی رخ می‌دهد. شایع‌ترین علت نوروپاتی هایپرگلیسمی یا قند خون بالا است.

سایر علل احتمالی نوروپاتی عبارت‌اند از:

• ضربه
• آسیب‌های حرکتی مکرر
• بیماری‌های خودایمنی مانند آرتریت روماتوئید
• بیماری‌های عصبی مانند ام اس
• بیماری‌های کلیوی
• بیماری‌های کبدی
• سکته
• وجود تومورهای مغزی یا تومورهایی نزدیک اعصاب
• اختلالات مغز استخوان یا بافت همبند
• کم‌کاری تیروئید
• کمبود ویتامین B-1، B-6، B-12، E یا نیاسین
• دریافت بیش از حد ویتامین D
• عفونت‌هایی مانند بیماری لایم، زونا یا HIV
• برخی داروها مانند داروهای شیمی‌درمانی
• قرارگرفتن در معرض مواد سمی مانند مواد شیمیایی یا فلزات سنگین

آسیب عصبی در نهایت می‌تواند منجر به بی‌حسی یا فلج دائمی شود.

کمبود ویتامین B

انواع مختلفی از ویتامین B وجود دارد، و همه آنها به حفظ سلامت سلولی و حفظ انرژی شما کمک می‌کنند. اگرچه بسیاری از افراد از طریق رژیم غذایی خود ویتامین B کافی دریافت می‌کنند، اما برخی از افراد نیز ممکن است نیاز به مصرف مکمل‌ها برای تأمین مقدار توصیه شده روزانه خود داشته باشند.

اگر ویتامین B کافی دریافت نکنید، ممکن است پارستزی را تجربه کنید. این موضوع در میان افراد زیر ممکن است بیشتر رخ دهد:

• افراد مسن
• گیاهخواران
• افرادی که بیش از حد الکل مصرف می‌کنند
• افراد مبتلا به کم‌خونی‌های شدید

احتباس مایعات

احتباس مایعات می‌تواند ناشی از عوامل مختلفی باشد، از جمله مصرف زیاد نمک و نوسانات سطح هورمون‌ها در دوران قاعدگی. این موضوع می‌تواند باعث ایجاد تورم در سراسر بدن یا در قسمت‌های خاصی از بدن و به‌صورت موضعی شود. گاهی اوقات این تورم می‌تواند گردش خون را مختل کند و باعث ایجاد احساس سوزن‌سوزن‌شدن در ناحیه آسیب‌دیده شود.

سندرم تونل کارپال

اگر بی‌حسی یا سوزن‌سوزن‌شدن دست شما را نیز تحت‌تأثیر قرار می‌دهد، ممکن است این احساسات ناشی از سندرم تونل کارپال باشد. این بیماری زمانی اتفاق می‌افتد که عصب میانی دست شما دچار فشردگی شود. انجام مکرر حرکات مشابه، مانند تایپ‌کردن روی صفحه‌کلید یا کار با ماشین‌آلات، می‌تواند علت بروز این عارضه باشد.

سایر دلایل پارستزی

شرایطی که بر سیستم عصبی مرکزی تأثیر می‌گذارد، مانند مولتیپل اسکلروزیس و سکته مغزی نیز می‌تواند باعث پارستزی شود. تومورها، به‌ویژه آنهایی که در مغز یا ستون فقرات قرار دارند، ممکن است باعث تحریک اعصاب آن ناحیه و بروز پارستزی و خواب‌رفتگی شوند.

چه کسانی در خطر پارستزی هستند؟

هر کسی ممکن است پارستزی یا خواب‌رفتگی موقت را تجربه کند. اما خطر ابتلا به رادیکولوپاتی با افزایش سن افزایش می‌یابد. همچنین ممکن است بیشتر مستعد ابتلا به آن باشید اگر:

حرکات تکراری که به طور مکرر اعصاب شما را فشرده می‌کند، مانند تایپ‌کردن، نواختن ساز، یا بازی‌کردن ورزشی مانند تنیس را انجام می‌دهید

زیاد الکل بنوشید و از یک رژیم غذایی نامناسب استفاده کنید که منجر به کمبود ویتامین، به‌ویژه ویتامین B-12 و فولات شود.

دیابت نوع 1 یا 2 دارید

یک بیماری خودایمنی دارید

یک بیماری عصبی مانند ام اس دارید

پارستزی چگونه تشخیص داده می‌شود؟

اگر پارستزی مداوم و بدون علت واضح دارید باید به پزشک مراجعه کنید. پزشک از شما سابقه پزشکتان را خواهد پرسید. سعی کنید هر فعالیتی را که در آن شرکت می‌کنید و شامل حرکات تکراری است، ذکر کنید. همچنین باید داروهای بدون نسخه یا با نسخه‌ای را که مصرف می‌کنید فهرست کنید. پزشک شما شرایط سلامتی شناخته شده شما را در نظر می‌گیرد تا به کمک آنها تشخیص را انجام دهد. برای مثال، اگر دیابت دارید، پزشک شما باید تعیین کند که آیا آسیب عصبی یا نوروپاتی دارید یا خیر.

پزشک شما احتمالاً یک معاینه فیزیکی کامل را انجام خواهد داد. این موضوع شامل یک معاینه عصبی نیز می‌شود. آزمایش خون و سایر آزمایش‌های آزمایشگاهی، مانند ضربه‌زدن به ستون فقرات، ممکن است به پزشک در رد بیماری‌های دیگر کمک کند.

اگر پزشک شما مشکوک باشد که مشکلی در گردن یا ستون فقرات شما وجود دارد، ممکن است آزمایش‌های تصویربرداری مانند اشعه ایکس، سی‌تی‌اسکن یا اسکن MRI را توصیه کند.

پزشک بسته به نتایج آزمایشات، ممکن است شما را به یک متخصص، مانند متخصص مغز و اعصاب، ارتوپد یا متخصص غدد ارجاع دهد.

درمان پارستزی چیست؟

درمان این عارضه بستگی به علت پارستزی شما دارد. اگر پارستزی شما به‌ ندرت اتفاق می‌افتد، ممکن است نیازی به انجام هیچ درمانی نداشته باشید. تغییر موقعیت بدنی برای کاهش فشار روی عصب ممکن است برای تسکین هرگونه گزگز یا بی‌حسی که تجربه می‌کنید کافی باشد.

در برخی موارد نیز می‌توان با از بین‌ بردن علت بیماری آن را درمان کرد. به‌عنوان‌مثال، اگر دچار آسیبی هستید که در نتیجه حرکات مکرر به وجود آمده، اصلاح سبک زندگی یا فیزیوتراپی ممکن است مشکل شما را حل کند.

اگر پارستزی شما به دلیل یک بیماری زمینه‌ای باشد، درمان آن بیماری به طور بالقوه می‌تواند علائم پارستزی را کاهش دهد. درواقع شرایط فردی شما تعیین می‌کند که آیا علائم شما بهبود می‌یابد یا خیر. برخی از انواع آسیب عصبی برگشت‌ناپذیر هستند.

به‌عنوان‌مثال، اگر پزشک متوجه شود که شما به سندرم تونل کارپال مبتلا هستید، ممکن است یک پوشش حمایتی و تمرینات خاصی برای تقویت مچ دست و تسکین عصب را تجویز کند. در موارد شدیدتر، تزریق کورتون یا جراحی نیز ممکن است موردنیاز باشد.

از داروهای مسکن بدون نسخه یا کمپرس سرد نیز می‌توان برای تسکین هر گونه درد موقت ناشی از پارستزی استفاده کرد.

چشم‌انداز افراد مبتلا به پارستزی چیست؟

پارستزی موقت معمولاً در عرض چند دقیقه برطرف می‌شود. اگر آن احساسات عجیب‌ و غریب از بین نرود یا خیلی اوقات عود کند، ممکن است دچار پارستزی مزمن شوید. اگر علائم شدید باشند، می‌تواند زندگی روزمره شما را پیچیده کند. به همین دلیل تلاش برای یافتن علت این عارضه بسیار مهم است پس برای یافتن درمان مناسب حتماً به متخصص مراجعه کنید.

شدت پارستزی مزمن و طول مدت آن تا حد زیادی به علت آن بستگی دارد. در برخی موارد، درمان بیماری زمینه‌ای مشکل را حل می‌کند. اگر درمان شما مؤثر نبود، حتماً به پزشک خود اطلاع دهید تا بتواند برنامه درمانی شما را عوض کند.

چگونه می‌توان از پارستزی جلوگیری کرد؟

پارستزی یا خواب‌رفتگی همیشه قابل‌پیشگیری نیست. به‌عنوان‌مثال، اگر تمایل دارید روی بازوهای خود بخوابید، احتمالاً نمی‌توانید از این کار جلوگیری کنید و به طور ناخودآگاه و در طی شب روی دستان خود فشار وارد خواهید کرد. بااین‌حال، می‌توانید اقداماتی را برای کاهش وقوع یا شدت پارستزی یا خواب‌رفتگی انجام دهید. به‌عنوان‌مثال، استفاده از آتل مچ دست در شب ممکن است فشردگی اعصاب دست شما را کاهش دهد و به رفع علائم پارستزی و خواب‌رفتگی که در شب تجربه می‌کنید کمک کند.

نکات زیر را برای جلوگیری از پارستزی مزمن رعایت کنید:

• در صورت امکان از حرکات تکراری خودداری کنید.
• اگر نیاز به انجام حرکات تکراری دارید بین این حرکات استراحت کنید.
• اگر مجبور هستید برای مدت طولانی بنشینید، هر چند وقت یکبار بلند شوید و حرکت کنید.
• اگر دیابت یا هر بیماری مزمن دیگری دارید، نظارت دقیق و مدیریت بیماری به کاهش احتمال پارستزی کمک می‌کند.
• معمولاً بازوها در شب به خواب می‌روند، اما این احساس باید نسبتاً سریع از بین برود. اگر این‌طور نیست، ممکن است یک مشکل سلامتی اساسی داشته باشید.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

اگر این احساس بیش از یک دوره کوتاه و به مدت طولانی ادامه داشته باشد، یا اگر باعث درد یا ناراحتی قابل‌توجهی شود، باید به پزشک مراجعه کنید. همچنین اگر علائم دیگری را همراه با پارستزی تجربه می‌کنید، باید فوراً با پزشک خود صحبت کنید. این علائم ممکن است ناشی از یک بیماری جدی‌تر باشد.

پارستزی که همراه با هر یک از علائم زیر رخ می‌دهد نیاز به مراقبت فوری پزشکی دارد:

• ضعف عضلانی
• درد شدید
• مشکلات بینایی یا ازدست‌دادن بینایی
• مشکلات در گفتار
• مشکلات هماهنگی
• سرگیجه شدید

کلام آخر

اغلب احساس خواب‌رفتگی و پارستزی خودبه‌خود یا با تغییر جزئی در نحوه قرارگیری بدنتان از بین می‌رود. اما اگر این مشکل ادامه داشت، باید دقت کنید که این احساس چه زمانی رخ می‌دهد، چه مدت طول می‌کشد و آیا علائم دیگری را به همراه آن تجربه می‌کنید یا خیر. این موضوع می‌تواند به پزشک شما کمک کند تا تشخیص دهد که آیا فشردگی عصب منشأ این عارضه است یا علت دیگری پشت علائم شما وجود دارد.

اگرچه شواهدی وجود ندارد که نشان دهد اسکولیوز می‌تواند بر بارداری تأثیر بگذارد، اما این موضوع می‌تواند باعث کمردردهای بیشتری در طی بارداری شود. در موارد شدید، اسکولیوز می‌تواند باعث ایجاد برخی چالش‌های اضافی در دوران بارداری و زایمان شود. ولی به‌طورکلی، زنان مبتلا به اسکولیوز به‌اندازه زنان عادی توانایی به‌دنیاآوردن نوزادان سالم را دارند.

باردارشدن با اسکولیوز

هنگامی که فردی مبتلا به یک بیماری پیش‌رونده مانند اسکولیوز تشخیص داده می‌شود، همیشه اولین سؤالاتی که پرسیده می‌شود این است که زندگی با این بیماری چگونه خواهد بود؟ بیماران نگران‌اند که این بیماری چقدر زندگی آنها را تغییر می‌دهد و آیا هنوز هم می‌توانند کارهایی را که دوست دارند انجام دهند یا خیر؟

والدین اغلب می‌پرسند که این عارضه چگونه بر آینده فرزندشان تأثیر می‌گذارد. آن‌ها می‌خواهند بدانند که این وضعیت چقدر ممکن است بدتر ‌شود؟ از چه فعالیت‌های بدنی ممکن است لازم باشد اجتناب شود؟ چه مدت طول می‌کشد تا بهبود حاصل شود؟ و درمورد زنان، طبیعی است که در باره بارداری خود نگرانی‌هایی داشته باشند.

هیچ مدرکی مبنی بر تأثیر اسکولیوز بر باروری وجود ندارد و این عارضه به‌هیچ‌وجه بر سیستم تولیدمثل تأثیر نمی‌گذارد. اگرچه موارد شدید اسکولیوز می‌تواند باعث نارسایی ریه، سردرد، کمردرد و پادرد و مشکلات گوارشی شود، اما مشکل در باردارشدن در لیست عوارض احتمالی مرتبط با اسکولیوز نیست.

کمردرد در بارداری

هنگامی که یک بیمار مبتلا به اسکولیوز باردار است، چالش‌های زیادی وجود ندارد که باید او را برای آن آماده کنید. شایع‌ترین شکایتی که از بیماران باردار می‌شنوید این است که ممکن است در طی بارداری کمردرد افزایش یابد.

همان‌طور که گفته شد، باردارشدن با اسکولیوز لزوماً دردناک نیست و این موضوع تا حد زیادی به‌شدت بیماری بستگی دارد و از فردی به فرد دیگر متفاوت است.

همان‌طور که بارداری یک فرد سالم بدون هیچ شرایط پزشکی می‌تواند باعث ایجاد مقدار مشخصی درد و ناراحتی شود، برای افراد دارای عارضه اسکولیوز نیز تفاوتی در این زمینه وجود ندارد. میزان کمردرد در بارداری‌های سالم در خانم‌ها متفاوت است و این مورد را می‌توان برای بیماران اسکولیوز نیز گفت.

برخی از بیماران باردار و مبتلا به اسکولیوز افزایش درد ناشی از اسکولیوز را تجربه نکرده‌اند، درحالی‌که برخی دیگر گزارش کرده‌اند که کمردردشان در دوران بارداری و زایمان بدتر شده است.

به‌طورکلی، زنان مبتلا به اسکولیوز بیشتر در معرض خطر کمردرد هستند، اما در اکثر بارداری‌ها، با یا بدون اسکولیوز، کمردرد ممکن است وجود داشته باشد.

زایمان و اسکولیوز

کاملاً طبیعی است که زنان مبتلا به اسکولیوز بخواهند بدانند که آیا اسکولیوز آنها می‌تواند منجر به عوارض در هنگام زایمان شود یا خیر. درگذشته، پزشکان تصور می‌کردند که اسکولیوز می‌تواند عوارضی را برای زایمان به وجود بیاورد و اغلب سزارین را برای زنان مبتلا به اسکولیوز تجویز می‌کردند.

خوشبختانه امروزه ماماها و پزشکان زنان و زایمان، آموزش‌های بسیار بیشتر و دقیق‌تری در این زمینه می‌بینند و لزومی به انجام سزارین در این موارد نیست. به‌علاوه، جراحی‌های غیرضروری هرگز ایده خوبی نیستند و تا جای ممکن باید از این روش‌ها اجتناب نمود.

اکثر زنان مبتلا به اسکولیوز می‌توانند تحت آموزش‌های مخصوص برای  زایمان طبیعی قرار گیرند و می‌توانند بدون هیچ مشکلی نوزادان سالمی را بدون به‌وجودآمدن هیچ‌گونه عارضه مرتبط با اسکولیوز به دنیا آورند.

اگرچه اکثر زایمان‌ها بدون عارضه هستند، اما ممکن است گاهی اوقات و در شرایط خاصی برخی عوارض وجود داشته باشد. مثلاً گاهی اسکولیوز باعث کج‌شدن لگن می‌شود و شدت بالای اسکولیوز ممکن است جنین را در موقعیت نامناسبی قرار دهد.

برای موارد اسکولیوز با انحنای ستون فقرات شدید، عوارض بالقوه می‌تواند شامل کمردرد شدید و مشکل در تنفس به دلیل اختلال ریوی باشد.

بی‌حسی اپیدورال با اسکولیوز

تسکین درد زنان مبتلا به اسکولیوز در حین زایمان، با روش‌ها و داروهای مرسوم هیچ تداخلی ندارد و می‌توان از این روش‌ها برای زایمان این دسته از بیماران نیز استفاده نمود. یکی از مؤثرترین روش‌های تسکین درد اسکولیوز، بی‌حسی اپیدورال است.

بی‌حسی اپیدورال توسط متخصص بیهوشی انجام می‌شود و شامل تزریق ماده بی‌حسی در ناحیه خاصی از نخاع است. اگر بیمار مبتلا به اسکولیوز باشد، باید مطمئن شود که متخصص بیهوشی از این عارضه او آگاه است و لازم است تا عکس ایکس – ری گرفته شود تا مشخص شود که انحنای ستون فقرات به چه صورت است.

اگر متخصص بیهوشی دقیقاً بداند که منحنی کجاست و چقدر شدید است، می‌تواند با اطمینان بیشتری تزریق اپیدورال را انجام دهد و مطمئن شود که تزریق به فضای اطراف نخاع و جایی که باید باشد، وارد می‌شود.

بی‌حسی‌های اپیدورالی که به‌درستی انجام نشوند یا در ناحیه صحیح نخاع قرار نگیرند، خطر فلج شدن و عوارضی مانند بی‌حسی ناکافی، مشکلات فشارخون و مشکل در تنفس را به همراه دارند.

بی‌حسی اپیدورال بعد از جراحی فیوژن ستون فقرات

زنانی که جراحی فیوژن ستون فقرات برای اسکولیوز انجام داده‌اند نیز باید بااحتیاط تزریق اپیدورال را انجام دهند و مطمئن شوند که متخصص بیهوشی از وضعیت آنها آگاه است و لازم است تا یک عکس ایکس – ری از وضعیت فعلی خود داشته باشند.

خطر تزریق اپیدورال برای زنانی که جراحی فیوژن ستون فقرات انجام داده‌اند بیشتر مربوط به‌قرار دادن سوزن در نقطه مناسب مربوط می‌شود و متخصص بیهوشی باید احتیاط کند تا سوزن وارد ناحیه‌ای که پیچ‌گذاری شده است نشود.

بیماران باردار باید قبل از زایمان گزینه‌های مدیریت درد خود را با پزشک خود در میان بگذارند تا همه این موارد در شرح‌حال آن‌ها باشد و همه عوامل مربوطه از میزان وضعیت بیمار مطلع باشند.

بارداری و پیشرفت اسکولیوز

بسیاری از زنان نگران این هستند که آیا بارداری آنها بر پیشرفت میزان انحنای جانبی کمرشان تأثیر می‌گذارد یا خیر. برای بیمارانی که سخت کار کرده‌اند تا پیشرفت بیماری خود را کند یا متوقف کنند، این یک نگرانی بزرگ است؛ زیرا هیچ‌کس نمی‌خواهد به عقب برگردد یا درمان سخت خود را هدر دهد.

تحقیقات نشان داده است که افزایش وزن ناشی از بارداری باعث پیشرفت انحنای ستون فقرات نمی‌شود. برای زنانی که تحت درمان قرار گرفته‌اند و انحنای آن‌ها کاهش‌یافته است، دلیل کمی برای نگرانی وجود دارد که بارداری نتیجه درمان آن‌ها را خنثی کند.

ممکن است بسیاری این سؤال را بپرسند که چگونه بارداری پیشرفت اسکولیوز را افزایش نمی‌دهد؟ یک نظریه رایج دراین‌رابطه، ترشح هورمون “رلکسین” در بدن است. در همه زنان باردار، چه مبتلا به اسکولیوز باشند و چه نباشند، ترشح این هورمون به شل کردن رباط‌های لگن و آماده‌سازی بدن برای زایمان کمک می‌کند. تحقیقات نشان داده است که این هورمون همچنین می‌تواند ستون فقرات را شل کند، و اجازه می‌دهد استرس اضافی ناشی از افزایش وزن مرتبط با بارداری بر روی ستون فقرات بدون بدتر شدن انحنا ایجاد شود.

بارداری و درمان اسکولیوز

وقتی نوبت به درمان بیماران باردار می‌رسد، برنامه‌های درمانی تغییر چندانی نمی‌کند. پزشک اصولاً فشار اضافی را که حاملگی به بدن وارد می‌کند در نظر می‌گیرد و برنامه را بر اساس آن تنظیم می‌کند،

درحالی‌که اشعه ایکس، استاندارد طلایی برای نظارت بر انحنای ستون فقرات است، اما برای بیماران باردار، قرارگرفتن در معرض اشعه ایکس باید محدود شود؛ بنابراین در طول مدت بارداری، برای نظارت بر پیشرفت وضعیت انحنا، به‌جای اشعه ایکس، باید به ارزیابی‌های بصری تکیه کرد.

آیا اسکولیوز ارثی است؟

بسیاری از زنان مبتلا به اسکولیوز مطمئن نیستند که آیا باید باردار شوند یا خیر. آنها نگران هستند که ممکن است این بیماری را به فرزندشان منتقل کنند. این نگرانی طبیعی و قابل‌درک برای هر والدینی است.

پاسخ سریع این است که هیچ ژن خاصی وجود ندارد که مسئول بروز اسکولیوز باشد. در واقع، 80 درصد از موارد شناخته شده اسکولیوز تشخیص‌داده‌شده، هیچ علت شناخته شده‌ای ندارند. با گسترش علم، همچنان هیچ آزمایش ژنتیکی وجود ندارد که بتوان به‌وسیله آن گفت که آیا امکان دارد کودک شما به این بیماری مبتلا شود یا خیر.

مطالعاتی که بر روی دوقلوهای همسان انجام شده است، از این دیدگاه حمایت می‌کند که اسکولیوز ارثی نیست، زیرا برخی نشان داده‌اند که یکی از دوقلوها به این بیماری مبتلا می‌شود، درحالی‌که دیگری خیر، یا دوقلوها انحناهای بسیار متفاوتی را در مکان‌های مختلف در ستون فقرات خود دارند.

اگرچه گاهی ممکن است بیش از یک نفر در یک خانواده به اسکولیوز مبتلا شود، ولی باید توجه داشت که این موضوع به دلیل یک ژن خاص یا جهش ژنتیکی نیست، بلکه بیشتر به‌عنوان نتیجه سایر عوامل مشترک مانند سبک زندگی، عوامل اجتماعی – اقتصادی، عوامل محیطی، وضعیت بدنی و حتی واکنش‌های رایج به استرس شناخته می‌شود.

کلام آخر

بارداری برای هر زنی با خطراتی همراه است. از حالت تهوع گرفته تا کمردرد. برای زنان مبتلا به اسکولیوز، ترس‌های مربوط به بارداری و زایمان می‌تواند استرس و نگرانی بیشتری ایجاد کند.

در موارد شدید اسکولیوز، احتمال افزایش میزان کمردرد، توقف احتمالی در حین زایمان و مشکلات تنفسی بیشتر است. علاوه بر این، در مورد مدیریت درد در حین زایمان، تزریق اپیدورال باید بااحتیاط بیشتری انجام شود. پیشنهاد می‌شود که قبل از انجام تزریق اپیدورال یک عکس اشعه ایکس که به‌تازگی انجام شده است، در اختیار متخصص بیهوشی قرار دهید تا اطمینان حاصل شود که تزریق در جایی که باید وارد می‌شود.

به‌طورکلی، زنان مبتلا به اسکولیوز، بارداری خود را مانند زنان معمولی تجربه می‌کنند، و برخی از آنها بیشتر از سایرین کمردرد مربوط به اسکولیوز را گزارش می‌دهند. زنان مبتلا به اسکولیوز همیشه نوزادان سالمی به دنیا می‌آورند و هیچ دلیلی برای ترس آنها از بارداری و عوارض زایمان بیشتر از زنان معمولی وجود ندارد.

تفاوت جراحی تعویض دیسک با فیوژن ستون فقرات: کدام‌یک بهتر است؟

فیوژن یا همجوشی ستون فقرات و تعویض دیسک دو روش جراحی هستند که برای درمان انواع خاصی از مشکلات ستون فقرات، به‌ویژه عارضه “تخریب دیسک” مورداستفاده قرار می‌گیرند. هر جراحی خطرات و مزایای خود را دارد و زمان بهبودی و توان‌بخشی آن متفاوت است؛ بنابراین در این مقاله می‌خواهیم این دو روش جراحی را با هم مقایسه کنیم و بررسی کنیم که کدام‌یک می‌تواند بهتر باشد.

بیماری تخریب دیسک

ستون فقرات به‌عنوان یک ساختار اسکلتی، از استخوان‌های مهره‌ای که روی‌هم قرار گرفته‌اند، ساخته شده است. این مهره‌ها توسط دیسک‌های بین مهره‌ای از هم جدا شده‌اند. هر یک از این دیسک‌ها از الیاف کلاژن سخت، اما انعطاف‌پذیر تشکیل شده است که به حفظ موقعیت و یکپارچگی ستون فقرات کمک و درعین‌حال امکان حرکت بین مهره‌ها را فراهم می‌کند. این ساختار پیچیده ثبات لازم برای ایستادن و همچنین انعطاف‌پذیری برای خم‌شدن و چرخش در جهات مختلف را برای ما فراهم می‌کند.

باگذشت زمان و بالارفتن سن، دیسک‌های بین مهره‌ای کم‌کم تحلیل می‌روند. این موضوع یک‌روند طبیعی است که در همه اتفاق می‌افتد. در جامعه پزشکی این مشکل را تخریب دیسک بین مهره‌ای یا دژنراتیو دیسک می‌نامند. این بیماری می‌تواند به دلایل مختلفی مانند کهولت سن، فعالیت‌های روزانه و ورزش یا آسیب‌دیدگی‌های قبلی اتفاق بیفتد. این نوع زوال و ازبین‌رفتن دیسک تا حدی طبیعی است و اکثر افراد از 60 سالگی به بعد تا حدودی آن را تجربه می‌کنند. این دسته از افراد ممکن است دچار انحطاط دیسک شوند که اصولاً مشکلی ایجاد نمی‌کند، اما گاهی اوقات می‌تواند منجر به درد شود

جراحی تعویض دیسک در مقابل فیوژن ستون فقرات

اگرچه این دو جراحی اهداف مشابهی دارند، اما تفاوت‌های مهمی بین آنها وجود دارد. به طور خلاصه، جراحی تعویض دیسک یک روش جدیدتر است؛ ولی کمتر مورد بررسی قرار گرفته است، اما ممکن است در مقایسه با جراحی فیوژن ستون فقرات مزایایی داشته باشد.

اهداف جراحی تعویض دیسک و فیوژن ستون فقرات

قبل از درنظرگرفتن روش جراحی به‌عنوان درمان بیماری تخریب دیسک بین مهره‌ای، باید بر روی گزینه‌های غیرتهاجمی یا کم تهاجمی تمرکز نمود. روش جراحی برای درمان تخریب دیسک بین مهره‌ای به‌عنوان آخرین درمان در نظر گرفته می‌شود و اصولاً زمانی که یک دوره جامع از روش‌های محافظه‌کارانه مانند فیزیوتراپی و خوردن داروهای ضدالتهابی با شکست مواجه می‌شود، برای درمان کمردرد تجویز خواهد شد.

فیوژن یا همجوشی ستون فقرات روش جراحی استاندارد برای درمان تخریب دیسک بین مهره‌ای در زمانی است که نیاز به جراحی دیسک‌های بین مهره‌ای باشد. هدف از جراحی فیوژن یا همجوشی ستون فقرات اصلاح ناهنجاری‌های ستون فقرات با ترکیب دو یا چند مهره با یکدیگر برای افزایش ثبات و کاهش حرکتی است که ممکن است باعث درد شود.

در روش همجوشی ستون فقرات، دیسک آسیب‌دیده را می‌توان برداشت و با آن را با پیوند استخوان جایگزین کرد تا رشد استخوان را تحریک کند. باگذشت زمان، فضای دیسک غایب به‌تدریج با استخوان پر می‌شود و مهره‌ها را به هم جوش می‌خورند.

از سوی دیگر، جراحی تعویض دیسک کمر، مشابه انواع دیگر جراحی‌های تعویض مفصل است، مانند مواردی که زانو یا لگن دچار تخریب یا آرتروز شده باشد. البته تفاوت این جراحی با موارد مشابه آن این است که علت درد مفصل ران و زانو در مواردی مانند آرتروز به‌خوبی شناخته شده است، اما علت اصلی کمردرد ممکن است به‌خوبی شناخته نشده باشد. این جراحی شامل برداشتن یک دیسک آسیب‌دیده و جایگزینی آن با یک دیسک مصنوعی است که شبیه یک دیسک سالم است و می‌تواند تحرک ستون فقرات را حفظ کند.

مزایا و معایب روش جراحی تعویض دیسک و فیوژن ستون فقرات

هر دو روش جراحی مزایا و معایبی دارند. روش فیوژن یا همجوشی ستون فقرات از سال 1890 یک روش استاندارد برای درمان مشکلات ستون فقرات بوده است. شرایطی مانند تخریب دیسک بین مهره‌ای می‌تواند باعث شود مهره‌های ستون فقرات شما ضعیف حرکت کنند، ناپایدار باشند و بار بیشتری را نسبت به حالت عادی جذب کنند و به طور بالقوه باعث درد شوند. روش جراحی فیوژن یا همجوشی ستون فقرات ممکن است با تثبیت ستون فقرات و محدودکردن حرکات دردناک یک یا چند مهره به ازبین‌بردن درد کمک کند.

بااین‌حال، ازآنجایی‌که استخوان‌های مجاور در روش جراحی همجوشی ستون فقرات به یکدیگر متصل می‌شوند (که تمام حرکات را در آن سطح از ستون فقرات شما از بین می‌برد) ممکن است باعث شود تا نحوه حرکت ستون فقرات شما پس از عمل تغییر کند و فشار اضافی روی مفاصل مجاور وارد شود.

مشکلات جراحی فیوژن ستون فقرات می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

ادغام مهره‌های ستون فقرات ممکن است منجر به سفتی کمر و کاهش دامنه حرکتی شود.

با روش جراحی فیوژن یا همجوشی ستون فقرات، بخش‌های بالا و پایین همجوشی در معرض استرس بیشتری قرار می‌گیرند و افرادی که تحت این روش درمانی قرار گرفته‌اند ممکن است در آینده با تخریب دیسک‌های مجاور این ناحیه، دچار مشکل شوند.

دژنراسیون یا تخریب در مفاصل ستون فقرات در بالا و پایین محل فیوژن ستون فقرات معمولاً به‌عنوان عارضه “انحطاط بخش مجاور “شناخته می‌شود.

روش جراحی تعویض کامل دیسک برای حفظ تحرک ستون فقرات و کمک به کاهش این تغییرات دژنراتیو و انحطاطی بخش مجاور که در روش جراحی فیوژن وجود داشت، در نظر گرفته شد. بااین‌حال، این بدین معنی نیست که جراحی تعویض دیسک کمر بدون محدودیت حرکتی است.

اگرچه جراحی تعویض دیسک نسبت به همجوشی ستون فقرات رایج‌تر است و منشأ جدیدتری دارد، اما بااین‌حال هنوز مطالعات در مورد میزان موفقیت درازمدت این جراحی، به‌ویژه در مقایسه با روش فیوژن یا همجوشی ستون فقرات، همچنان ادامه دارد. میزان موفقیتی که تحقیقات در روش جراحی تعویض دیسک تخمین زده‌اند در بهترین حالت حدود 60 تا 70 درصد است. اگرچه دیسک‌های مصنوعی جدید دوام بیشتری دارند، اما همچنان می‌توانند فرسوده شوند و ممکن است نیاز به جراحی‌های اضافی در آینده داشته باشند و این موضوع می‌تواند یکی دیگر از معایب این روش جراحی باشد.

تحقیقات دررابطه‌ با روش جراحی تعویض دیسک کمر و فیوژن ستون فقرات چه می‌گویند؟

برخی تحقیقات نشان می‌دهد که تفاوت زیادی در مورد میزان موفقیت هنگام مقایسه این دو روش وجود ندارد، به همین دلیل است که روش‌های جراحی معمولاً برای درمان کمردرد توصیه نمی‌شود.

بااین‌حال، برخی تحقیقاتی که به‌تازگی در این زمینه انجام شده است نشان می‌دهد که جراحی تعویض دیسک کمر ممکن است روشی مفیدتر نسبت به روش جراحی فیوژن ستون فقرات باشد.

یک مطالعه در سال 2017 که در مجله جهانی ستون فقرات منتشر شد، نتایج بین جایگزینی کامل دیسک کمر و جراحی فیوژن کمر را مقایسه کرد. محققان دریافتند که بیماران تعویض دیسک در هر دوره پس از جراحی (شش هفته، سه ماه، شش ماه و یک سال) بهبود بیشتری در کاهش درد و ناتوانی نسبت به بیماران فیوژن ستون فقرات نشان دادند.

علاوه بر این، دو بررسی سیستماتیک که در سال 2020، یکی در مجله Turkish Neurosurgery و دیگری در مجله Medicine منتشر شد، نشان داد که جراحی تعویض دیسک در مقایسه با فیوژن ستون فقرات، نتایج بهتری در فاکتورهایی مانند درد و دامنه حرکتی دارد.

باتوجه‌به آنچه گفته شد، مزایای بالقوه جراحی تعویض دیسک کمر در مقایسه با فیوژن ستون فقرات می‌تواند جراحی کمر را به گزینه درمانی بهتری تبدیل کند. بااین‌حال، تصمیمات درمانی باید با مشورت یک متخصص یا جراح گرفته شود.

چه کسانی واجد شرایط جراحی ستون فقرات هستند؟

همه افراد واجد شرایط جراحی تعویض دیسک یا جراحی فیوژن ستون فقرات نیستند.

پزشک ممکن است جراحی تعویض دیسک را توصیه کند اگر:

• هیچ بیماری مفصلی قبلی نداشته باشید
• هیچ فشاری روی اعصاب ستون فقرات شما وجود نداشته باشد
• قبلاً جراحی ستون فقرات نداشته‌اید

در صورت داشتن شرایطی زیر ممکن است پزشک شما جراحی تعویض کامل دیسک را توصیه نکند:

علاوه بر این، در صورت داشتن سابقه واکنش‌های نامطلوب یا آلرژیک به مواد ایمپلنت، ممکن است جراحی تعویض کامل دیسک توصیه نشود.

مانند جراحی تعویض کامل دیسک، اگر قبلاً هیچ مشکل مفصلی یا ستون فقرات نداشته‌اید و قبلاً جراحی ستون فقرات نداشته‌اید، پزشک شما ممکن است فیوژن ستون فقرات را توصیه کند. اگر شرایطی مانند اسپوندیلولیز دارید، ممکن است پزشک شما فیوژن ستون فقرات را توصیه نکند.

بهبودی پس از جراحی فیوژن ستون فقرات یا جراحی تعویض

برای هر دو جراحی، احتمالاً باید چند روز پس از عمل در بیمارستان بمانید. پزشک در صورت نیاز به شما داروی ضددرد می‌دهد. همچنین ممکن است شما را تشویق به ایستادن، راه‌رفتن، و انجام تمرینات توان‌بخشی خاص بلافاصله پس از هر یک از روش‌های جراحی کند.

پزشک می‌تواند شما را در مورد سایر موارد، مانند برنامه‌ای برای رژیم غذایی و بازگشت تدریجی به فعالیت‌ها، راهنمایی کند.

کلام آخر

جراحی فیوژن ستون فقرات و تعویض دیسک دو روش جراحی هستند که برای بیماری‌های ستون فقرات به‌ویژه تخریب دیسک بین مهره‌ای مورداستفاده قرار می‌گیرند. اگرچه برخی از مطالعات نشان می‌دهند که میزان موفقیت هر دو روش جراحی تقریباً برابر است، اما تحقیقات جدید نشان می‌دهد که برخی از مزایای جراحی تعویض کامل دیسک، مانند حفظ تحرک و کاهش درد، می‌تواند این روش را گزینه‌ای مناسب‌تر قرار دهد. بااین‌حال، ضروری است که با پزشک خود صحبت کنید تا ببینید کدام روش برای شرایط و سبک زندگی شما بهترین روش محسوب می‌شود.

اگر دچار کمردرد شدید از هر نوع هستید و فکر می‌کنید ممکن است علت این درد شدید تخریب دیسک بین مهره‌ای باشد، بسیار ضروری است که توسط یک پزشک متخصص برای تعیین دقیق علت این موضوع بررسی شوید. ممکن است احتیاجی به جراحی نداشته باشید و بتوانید با اقدامات محافظه‌کارانه مانند داروهای ضدالتهابی، فیزیوتراپی و تزریق استروئید اپیدورال مشکلات را کاهش دهید. اگر قصد جراحی ستون فقرات دارید، حتماً با پزشک خود در مورد خطرات و مزایای عمل فیوژن ستون فقرات یا تعویض دیسک صحبت کنید.

عضلات مولتی فیدوس مجموعه‌ای از عضلات باریک و بلند در دو طرف ستون فقرات هستند که به عنوان عمیق‌ترین لایه عضلانی شناخته می‌شوند. این لایه عمیق وظیفه حرکت و ثبات ستون فقرات را بر عهده دارد.

عضله مولتی فیدوس یک عضله بلند و باریک است که نقاط اتصال متعددی از ستون فقرات سینه‌ای تا استخوان لگن و ساکروم دارد. این عضله به همراه عضله عرضی شکم و عضلات کف لگن به تثبیت ستون فقرات کمری کمک می‌کند و درک عملکرد آن برای سلامت کمر حیاتی است.

عملکرد عضله مولتی فیدوس

عملکرد اصلی این عضله تثبیت ستون فقرات کمری است، اما این عضله به باز شدن قسمت تحتانی ستون فقرات هنگام کشش کمر به سمت عقب نیز کمک می‌کند. ازآنجایی‌که عضله مولتی فیدوس دارای نقاط اتصال متعددی است، به هر مهره اجازه می‌دهد تا به طور جداگانه و کارآمدتر کار کند و از ستون فقرات در برابر تخریب و آرتریت محافظت نماید.

این عضله در کنار دو گروه عضلانی عمیق دیگر برای تثبیت و حرکت ستون فقرات به روش‌های پیچیده‌ای کار می‌کند:

عضلات چرخاننده: امکان چرخش و خم و راست شدن ستون فقرات را فراهم می‌کنند.

عضله نیم‌خاری: به چرخش سر، گردن و قسمت بالایی کمر کمک می‌کند.

عضله مولتی فیدوس به افزایش قدرت در ستون فقرات کمک می‌کند، زیرا نقاط اتصال بیشتری نسبت به لایه‌های دیگر دارد. این موضوع باعث کاهش انعطاف‌پذیری و چرخش بیش از حد ستون فقرات می‌شود، اما در عوض قدرت و ثبات را افزایش می‌دهد. این عضله با عضله عرضی شکم “هم‌انقباض” محسوب شده و در اطراف تنه ثبات ایجاد می‌کند.

علت درد در قسمت پایین کمر

ازآنجایی‌که عضله مولتی فیدوس وظیفه ثبات قسمت تحتانی ستون فقرات را بر عهده دارد، ضعف این عضله ستون فقرات را بی‌ثبات کرده و حمایت کمتری از مهره‌ها ایجاد می‌کند. این امر بر بافت‌های همبند فشار وارد کرده و خطر کمردرد را افزایش می‌دهد. باگذشت زمان، ازدست‌دادن قدرت و ثبات عضلانی می‌تواند باعث آتروفی یا تحلیل‌رفتن این عضله شود. این موضوع به نوبه خود می‌تواند باعث فشرده‌شدن مهره‌ها و مشکلات زیادی گردد.

مشکلات مرتبط با تحلیل عضله مولتی فیدوس عبارت‌اند از:

پارگی دیسک (برآمدگی یا لغزندگی دیسک)

گیرافتادن عصب (فشردگی عصبی)

درد ارجاعی

استئوآرتریت (آرتروز)

استئوفیت‌های نخاعی (خارهای استخوانی)

همچنین اگر عضلات شکمی یا عضلات کف لگن ضعیف شوند، ممکن است کل عضلات مرکزی شما در معرض خطر باشد و این امر اهمیت تقویت عضله مولتی فیدوس را دوچندان می‌کند.

چگونه عضله مولتی فیدوس خود را تقویت کنیم؟

عضله مولتی فیدوس بخشی از گروه عضلات مرکزی شماست. با تقویت این عضلات را نیز تقویت می‌کنید. با این اوصاف، تمریناتی که مستقیماً عضلات کمر را هدف قرار می‌دهند، برای تقویت این عضلات بسیار مفید هستند. دو تمرین زیر مستقیماً عضله مولتی فیدوس را درگیر می‌کنند:

 

 

۱. زیربغل دمبل تک خم

این تمرین در خانه یا باشگاه قابل انجام است.

زانوی راست و دست راست خود را روی نیمکت قرار دهید.

یک دمبل را با دست چپ بگیرید.

دمبل را به‌آرمی بالا بیاورید تا جایی که بازو با زمین موازی شود.

این کار را ۸ تا ۱۲ بار تکرار کرده و برای هر طرف سه ست انجام دهید.

۲. حرکت سگ پرنده (Bird-Dog)

این تمرین بدون وزنه در خانه انجام می‌شود و یک راه عالی برای فعال‌سازی عضله مولتی فیدوس است.

چهار دست‌وپا روی زمین قرار بگیرید.

به‌آرامی دست راست و پای چپ خود را بالا آورده و کاملاً دراز کنید تا موازی با زمین شوند.

چند ثانیه این حالت را نگه دارید و سپس به حالت اولیه بازگردید.

این حرکت را برای دست‌وپای مخالف نیز تکرار کنید و برای هر طرف ۸ تا ۱۲ تکرار در یک ست انجام دهید.

برای مشاوره و راهنمایی بیشتر جهت انجام تمرینات تخصصی برای تقویت عضله مولتی فیدوس، از پزشک، فیزیوتراپ یا یک مربی شخصی کمک بگیرید.

 

 

کلام آخر

عضله مولتی فیدوس در دو طرف ستون فقرات کمری قرار دارد و ثبات و استحکام کمر را فراهم می‌کند. هر گونه ضعف در این عضلات می‌تواند منجر به بی‌ثباتی ستون فقرات و کمردرد شود.

انجام تمرینات با هدف قراردادن این عضلات و سایر عضلات مرکزی می‌تواند به پیشگیری از کمردرد و محافظت در برابر آرتریت کمک کند. این عضلات ممکن است عضله خیلی بزرگی نباشد، اما برای سلامت و ثبات کمر شما بسیار مهم است. همیشه به‌آرامی تمرینات را شروع کنید و بر روی تکنیک صحیح تمرکز نمایید.

سوالات متداول

1.وظیفه عضله مولتی فیدوس چیست؟
عضلات مولتی فیدوس کمر به خم‌شدن و حرکات پیچشی کمر کمک کرده و مهم‌تر از همه، وظیفه تثبیت ستون فقرات کمری را بر عهده دارند.

2.ضعف عضله مولتی فیدوس چگونه تشخیص داده می‌شود؟
کمردرد یکی از نشانه‌های کلیدی ضعف عضله مولتی فیدوس است. از تصویربرداری تشدید مغناطیسی (MRI) می‌توان برای بررسی آتروفی این عضلات استفاده کرد، اما این روش اغلب برای آسیب‌های جدی‌تر کمر به کار می‌رود.