سندروم گیرافتادگی شانه (Shoulder Impingement Syndrome) یک حالت دردناک در شانه است که اغلب ناشی از  فشار زیاد بر روی بافت‌های اطراف مفصل شانه و عروق و اعصاب موجود در آن منطقه است. در این حالت، فضای بین استخوان آکرومیون و تاندون‌ها و بافت‌های اطراف آن کاهش می‌یابد و در نتیجه فشار بر روی این بافت‌ها و عصب‌ها افزایش می‌یابد.

علائم سندروم گیرافتادگی شانه شامل درد در منطقه شانه (بخصوص هنگام حرکت)، محدودیت در حرکت شانه، سفتی و درد در بلند کردن و باز کردن بازو و کاهش قدرت و عملکرد عضلات شانه می‌باشد. علت اصلی این سندرم می‌تواند فعالیت‌های مکرری باشد که باعث ایجاد فشار زیاد بر روی شانه می‌شود.

برای تشخیص سندروم گیرافتادگی شانه، پزشک ممکن است تاریخچه بیمار را بررسی کند و معاینات فیزیکی متعددی انجام دهد. برخی از آزمایش‌ها و تصویربرداری مانند ایکوگرافی، آرتروگرافی و MRI نیز می‌توانند در تشخیص و ارزیابی بیماری کمک کنند. درمان‌هایی مانند داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی، تزریق کورتیکواستروئید به فضای زیر آکرومیال، روش‌های مختلف فیزیوتراپی و مداخله جراحی گزینه‌های درمانی مرسوم برای سندرم گیرافتادگی شانه هستند.

علاوه بر تمام گزینه‌های درمانی برای سندروم گیرافتادگی شانه، ورزش بدنی به عنوان یک درمان کمکی توصیه می‌شود. اثربخشی تمرینات فیزیکی در تعدادی از مطالعات نشان داده شده است. تمرینات کششی و تقویتی به منظور درمان و جلوگیری از بازگشت بیماری انجام می‌شود. نواحی اصلی که نیاز به تقویت دارند، شامل موارد زیر است:

• عضلات فشار دهنده سر بازو (زیر کتف و ترس مینور)
• عضلات متعادل کننده شانه
• عضلات اصلی مسئول وضعیت استخوان بازو (دلتوئید، سینه بزرگ و لاتیسموس پشتی)

علائم سندرم گیرافتادگی شانه

سندروم گیرافتادگی شانه یکی از علل رایج درد شانه است. این سندرم دلایل مختلفی دارد، از جمله عوامل فیزیولوژیکی و ناپایداری گلنوهومرال. درد و محدودیت در حرکت از علائم اصلی سندروم گیرافتادگی شانه هستند. سایر علائم سندرم گیرافتادگی شانه نیز شامل موارد زیر است:

• درد در منطقه شانه: درد ممکن است در قسمت جلوی شانه، بالای بازو و حتی تا قسمتی از دست احساس شود. این درد معمولاً بیشترین شدت خود را در هنگام حرکت شانه، بلند کردن و باز کردن بازو و فشار به شانه نشان می‌دهد.
• محدودیت در حرکت شانه: افراد مبتلا به سندروم گیرافتادگی شانه ممکن است مشکلی در حرکت‌هایی مانند بالا بردن بازو، رو به جلو بردن بازو و چرخش بازو داشته باشند. این محدودیت معمولاً ناشی از درد و تحریک بافت‌های اطراف شانه است.
• سختی و درد در بلند کردن و باز کردن بازو: عملکرد بالا بردن و باز کردن بازو ممکن است به دلیل درد و سختی در منطقه شانه متاثر شود. این مشکل می‌تواند تحت تأثیر فشار و فشار زیاد بر روی بافت‌ها و عصب‌ها در این منطقه قرار گیرد.
• کاهش قدرت و عملکرد عضلات شانه: سندروم گیرافتادگی شانه می‌تواند منجر به کاهش قدرت و عملکرد عضلات شانه شود. افراد مبتلا به این سندرم ممکن است در فعالیت‌هایی مانند بالای سر بردن اجسام و یا انجام کارهای روتین دچار مشکل شوند.

اگر شما یا نزدیکان شما از این علائم سندروم گیرافتادگی شانه رنج می‌برید، بهتر است به پزشک خود مراجعه کنید تا تشخیص دقیق و درمان مناسب انجام شود.

روش های مرسوم در درمان سندروم گیرافتادگی شانه

برای درمان سندروم گیرافتادگی شانه، روش‌های مختلفی وجود دارد که به شرح زیر هستند:

• درمان بدون استفاده از روش جراحی:

   – داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs‌) مانند ایبوپروفن یا ناپروکسن ممکن است برای کاهش درد و التهاب در منطقه شانه تجویز شوند.

   – فیزیوتراپی: شامل تمرینات تقویتی و افزایش انعطاف، کشش عضلانی، تمرینات کنترل حرکتی و تقویت عضلات پیرامونی شانه است. هدف از فیزیوتراپی، کاهش درد، بهبود حرکت شانه و تقویت عضلات است.

   – تزریق کورتیکواستروئید: تزریق مقدار کمی از ماده کورتیکواستروئید به فضای ساب آکرومیال، می‌تواند در کاهش التهاب و درد شانه موثر باشد.

• درمان جراحی:

   – تمیز کردن (دکمپرسیون) فضای ساب آکرومیال: در این روش، با استفاده از جراحی لاپاروسکوپیک، فضای ساب آکرومیال تمیز می‌شود و فشار بر تاندون‌ها و بافت‌های اطراف شانه کاهش می‌یابد.

   – اصلاح شدن بافت‌های آسیب دیده: در برخی موارد، نیاز به اصلاح بافت‌های آسیب دیده مانند تاندون‌ها یا رباط‌ها ممکن است وجود داشته باشد.

در انتخاب روش درمان، نوع و شدت علائم، علت اصلی سندروم گیرافتادگی شانه، تاریخچه بیماری، و پاسخ به درمان‌های قبلی مدنظر قرار می‌گیرند. بهتر است با پزشک خود مشورت کنید تا روش درمانی مناسب برای شما تعیین شود.

روش نوین در درمان سندروم گیرافتادگی شانه؛ تمرینات ورزشی در آب

تمرینات ورزشی می‌توانند در واحدهای فیزیوتراپی تحت نظارت یا در منزل به عنوان یک برنامه ورزشی انجام شوند. یکی از روش‌های ورزش، ورزش‌های مبتنی بر آب یا آب درمانی است. ویسکوزیته آب فرصتی برای انجام تمرینات مقاومتی ایجاد می‌کند. علاوه بر این، به دلیل خاصیت شناوری آب، تمرینات را می‌توان بدون تحمیل وزن  زیاد بر مفاصل انجام داد. در نتیجه انجام تمرینات ورزش آسان‌تر و کمتر دردناک خواهد بود، که منجر به افزایش تطبیق بیمار با ورزش می‌شود. در مطالعه حاضر، تأثیر تمرینات در محیط آبی و خشکی بر بیماران مبتلا به سندروم گیرافتادگی شانه مقایسه شد.

نتایج

مطالعات نشان داده‌اند که تمرینات ورزشی در آب و خارج از آب هر دو می‌توانند برای درمان سندروم گیرافتادگی شانه مفید باشند. در زیر، مقایسه این دو روش را بررسی می‌کنیم:

الف) تمرینات ورزشی در آب:

– ویژگی‌های مثبت:

  1. کاهش وزن بدن در آب: در زمان ورزش در محیط آبی وزن بدن فرد به طور قابل توجهی کاهش پیدا می‌کند. این امر باعث کاهش فشار بر روی مفاصل شانه می‌شود.

  2. خاصیت شناوری: آب باعث شناوری بدن می‌شود و فشار بر روی مفاصل را کاهش می‌دهد. این امر منجر به کاهش درد و راحتی بیشتر در انجام تمرینات شانه می‌شود.

  3. مقاومت آب: تمرین در آب بر اساس مقاومت آب، میزان قدرت و تقویت عضلات را افزایش می‌دهد بدون اینکه فشار زیادی بر روی مفاصل شانه ایجاد شود.

  4. حرکت آسان‌تر: در آب، حرکت‌ها به طور آزادتر انجام می‌شود و محدودیت در حرکت شانه کاهش می‌یابد.

– محدودیت‌ها:

  1. نیاز به دسترسی به استخر: برای انجام تمرینات ورزشی در آب، نیاز به دسترسی به استخر مناسب وجود دارد.

  2. ضرورت آموزش: برای بهره‌برداری کامل از تمرینات ورزشی در آب و جلوگیری از خطرات ممکن، نیاز به آموزش صحیح تمرینات در آب و استفاده از وسایل کمکی می‌باشد.

ب) تمرینات ورزشی خارج از آب:

– ویژگی‌های مثبت:

  1. چالش بیشتر: تمرینات خارج از آب، اغلب چالش‌های بیشتری را برای عضلات شانه ایجاد می‌کند و می‌تواند تقویت عضلات را بهبود بخشد.

  2. آزادی زمانی و مکان: شما می‌توانید تمرینات خارج از آب را در هر زمان و مکانی انجام دهید و نیازی به دسترسی به استخر ندارید.

  3. تنوع تمرینات خارج از آب: افراد مبتلا به سندروم گیرافتادگی شانه می‌توانند از تنوع بیشتری در تمرینات برای تقویت و افزایش انعطاف عضلات شانه استفاده کنید.

– محدودیت‌ها:

  1. فشار بیشتر بر روی بدن: تمرینات خارج از آب ممکن است باعث  افزایش فشار بر روی مفاصل شانه شود که در برخی موارد می‌تواند منجر به افزایش درد و تنش شانه شود.

  2. محدودیت در حرکت: تمرینات خارج از آب ممکن است محدودیت در حرکت شانه را افزایش دهد، به خصوص در صورت وجود درد و مشکلات قابل توجه در شانه.

با توجه به ویژگی‌ها و محدودیت‌های هر دو روش، برای انتخاب بهترین روش، بهتر است با پزشک یا فیزیوتراپیست خود مشورت کنید تا بر اساس شرایط شما و نیازهای درمانی، یک برنامه تمرینی مناسب برای سندرم گیرافتادگی شانه تعیین شود.

بیماری کف پای صاف انعطاف پذیر معمولا در دوران کودکی رخ می‌دهد و ممکن است تا بزرگسالی نیز ادامه یابد. اصطلاح “انعطاف پذیر” به این معنی است که کف پا در زمان تحمل وزن بدن صاف می‌شود، در حالی که با بلند کردن پا و برداشته شدن وزن بدن از روی آن، قوس پا به حالت عادی باز می گردد.

سطح کف پای نوزادان تازه متولد شده به علت وجود یک لایه ضخیم از چربی که ممکن است تا چندین سال پس از تولد باقی بماند، صاف به نظر می‌رسد. توضیح پزشکی پذیرفته شده برای کف پای صاف انعطاف پذیر، قوس بیش از حد انعطاف پذیری است که دلیل عمده آن حرکت زیاد از حد مفصل ساب تالار است

در این مقاله، آسیب شناسی و مدیریت بیماری کف پای صاف انعطاف پذیر در کودکان، همراه با روش تشخیصی و درمان ارتز را شرح می‌دهیم. رویه‌های شرح داده شده در این مقاله توسط هیات بررسی نهادی نویسندگان تایید شده است. همچنین، به همه بیماران و خانواده‌هایشان اطلاع داده شد که داده‌های پرونده برای انتشار ارسال می‌شود و همه افراد شرکت کننده، رضایت خود را اعلام کردند.

فاشیای پلانتار چیست؟

فاشیای پلانتار یا نیام کف‌پایی، یک رباط است که از استخوان پاشنه تا انگشتان پا کشیده شده است و باعث قوس دار شدن کف پا می‌شود. برخی از پزشکان ارتوپد پیشنهاد کرده‌اند که ضعف عضلانی در ناحیه فاشیای پلانتار در صاف بودن کف پا موثر است. بنابراین تمرینات تقویت عضلات را برای بهبود قوس کف پا توصیه می‌کنند.

آیا بدشکلی کف پای صاف انعطاف پذیر به طور خود به خود بهبود می یابد؟

ارتفاع قوس کف پا معمولاً در دهه اول زندگی کودکان و نوزادان به طور خود به خود افزایش می‌یابد. همچنین تصور می‌شود که بیماری کف پای صاف انعطاف پذیر در کودکان، به طور خود به خود از طریق این سه فرآیند بهبود می یابد:

• در نوزادان با رشد عصبی-عضلانی، تعادل حرکتی افزایش می‌یابد و کنترل در حرکت گروه‌های عضلانی دیستال اندام تحتانی بهبود می‌یابد.
• نوزادان از بدو تولد تا 2-3 سالگی از نظر فیزیولوژیکی مفاصل سستی دارند. این مشکل پس از 3 سالگی معمولا بر طرف و مفاصل محکم‌تر خواهد شد.
•  همچنین با رشد نوزاد ساختارهای پا به طور فزاینده‌ای استخوانی می‌شوند و استحکام استخوان سه پایه تحمل کننده وزن بدن، افزایش پیدا خواهد کرد.
• بر اساس تحقیقاتی که تا کنون در رابطه با بیماری کف پای صاف انعطاف پذیر انجام شده است، آمار و ارقام نشان داده است که کف پای صاف انعطاف پذیر در نوزادان معمول و در کودکان شایع است. با این حال، قوس کف پا در اکثر کودکان در دهه اول زندگی، خود به خود ایجاد می‌شود و به پای بزرگسالان شبیه می‌شود. واندر وایلد گزارش داد که رادیوگرافی‌های انجام شده از پای هفتاد و چهار نوزاد عادی و کودکانی که در محدوده سنی شش تا 127 ماه قرار داشتند، بهبود خود به خودی قوس کف پا  را نشان داده است.

 در مرحله ایستادن در پا چه اتفاقی می افتد؟

استخوان درشت نی و تالوس در نیمه اول مرحله ایستادن به صورت داخلی می‌چرخند و کمپلکس مفصل ساب تالار به عقب برمی‌گردد. در قسمت آخر مرحله ایستادن، درشت نی و تالوس به سمت بیرون می‌چرخند، بنابراین کمپلکس مفصل ساب تالار برعکس می‌شود و تالوس به سمت بالا خم می‌شود و در نتیجه پا در حالت ایستاده قرار می‌گیرد.

با این حال، در بیماری کف پای صاف انعطاف پذیر، پا این وارونگی طبیعی را در مرحله آخر مرحله ایستادن نشان نمی‌دهد و مکانیزم حرکتی را ناقص می‌کند. این نقص، به طور بالقوه می‌تواند منجر به خستگی پا و ساق آن شود.

 آیا صافی کف پا باعث درد پا می شود؟

باور عمومی بر این است که کف پای صاف انعطاف پذیر باعث خستگی و ایجاد درد در آن می‌شود. این طرز فکری کاملا اشتباه است، زیرا تحقیقات بسیاری که در این رابطه انجام شده است، نشان داده است که صافی کف پا دلیل درد، شکستگی یا آسیب پا نیست. در یک مطالعه که  در مورد نوع قوس پا در ارتش آمریکا انجام شد، نتایج نشان داد، خطر شکستگی پا در سربازانی که دارای کف پای صاف بودند، نسبت به افرادی که قوس‌ کف پای متوسط یا زیاد داشتند، به طور قابل‌توجهی کمتر بود.

 یک مطالعه  دیگر  بر روی 246 کارآموز پیاده نظام ارتش ایالات متحده، طی یک برنامه آموزشی دقیق 12 هفته‌ای، انجام شد. نتایج این مطالعه نشان داد که افرادی که قوس پای کمی دارند در معرض خطر افزایش آسیب‌دیدگی قرار ندارند.

همچنین در تحقیق دیگر کف پای 99 کارمند مرد و زن خواربارفروشی بررسی شد. نتایج نشان داد که هیچ ارتباطی بین میزان قوس پا و شدت درد وجود ندارد. بنابراین، نمی‌توان به طور مشخص مزایای درمان بیماری کف پای صاف انعطاف پذیر مورد بررسی قرار داد و این مسئله اندکی مبهم است.

مدیریت صافی کف پای انعطاف پذیر

یکی از مهم ترین پیشنهاداتی که پزشکان و محققان در رابطه با درمان بیماری کف پای صاف انعطاف پذیر، مطرح کرده‌اند، استفاده از کفش مناسب است. اعتقاد بر این است که استفاده از کفش نامناسب در بروز بیماری کف پای صاف انعطاف پذیر در کودکان نقش قابل توجهی دارد. در تحقیقی که بر روی تاثیر کفش در رشد قوس داخلی کف پا انجام شد، نتایج قابل تاملی به دست آمد.

این تحقیق توسط رائو و جوزف انجام شد و در آن کف پای 2300 کودک بین 4 تا 13 در هند مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که صافی کف پا در کودکان هندی که کفش می‌پوشیدند نسبت به کسانی که کفش، دمپایی یا صندل نمی‌پوشیدند، شایع‌تر بود. چندین پزشک گزارش کرده‌اند که افزایش ارتفاع قوس پا، هم از نظر بالینی و هم از نظر رادیوگرافی، با استفاده از کفش‌های اصلاحی، قالب‌های سفارشی برای قوس پا یا ارتزهای سفارشی امکان پذیر است.

آیا استفاده از ارتز در درمان بیماری کف پای صاف موثر است؟

از سوی دیگر، تعدادی از تحقیقات حیاتی انجام گرفته در مورد درمان کف پای صاف با کفش‌های اصلاحی، تکیه‌گاه‌های قالب‌گیری شده سفارشی یا ارتزهای سفارشی، هیچ اثر درمانی مثبتی نشان نداده‌اند. ونگر و همکارانش یک مطالعه جامع را روی 129 کودک برای تعیین تاثیر کفش‌های اصلاحی انجام دادند، و هیچ تاثیری بر روند صافی کف پای انعطاف‌پذیر در کودکان نیافتند.

دکتر استاهلی نشان داد که درمان بیماری کف پای صاف انعطاف پذیر  با ارتز یا کفش طبی در کودکان، نه تنها بی اثر است، بلکه ناراحت کننده و خجالت آور است. علاوه بر این، بر اساس مطالعات روانشناسی انجام شده، نتایج نشان داد کسانی که در دوران. کودکی از کفش‌های اصلاح‌شده استفاده می‌کردند، عزت نفس پایین‌تری نسبت به افراد دیگر نشان دادند.

نتیجه‌گیری: بهترین روش‌های درمان کف پای انعطاف پذیر در کودکان

کف پای صاف انعطاف پذیر (Flat Foot) در کودکان،  معمولاً یک وضعیت طبیعی است و بیشتر آنها در طول رشد و تکامل نرمال پاهای متعادلی دارند. اغلب کودکانی که به تازگی راه رفتن یا شروع فعالیت‌های ورزشی را آغاز کرده‌اند، این شرایط را دارند.

اگر کودک شکایتی از درد، ناراحتی یا مشکلات حرکتی ندارد، نیاز به درمان ویژه‌ای ندارد. با این حال، اگر شما به هر دلیلی نگران هستید یا کودک شما علائم خاصی دارد، بهتر است با پزشک متخصص  در بیماری‌های پا و زانو مشورت کنید. آنها می‌توانند به شما راهنمایی کنند و نظریه‌های مختلف درمانی را بررسی کنند. در مواردی که درمان لازم است، روش‌های زیر ممکن است مورد استفاده قرار بگیرند:

• فعالیت‌های ورزشی: انجام تمرینات ورزشی خاصی مانند پیاده روی، شنا، دوچرخه‌سواری و تمرینات استقامتی می‌تواند عضلات پا را تقویت کند و در بهبود شرایط کف پای صاف انعطاف پذیر کمک کند.
• کفش‌های مخصوص: استفاده از پاپوش‌هایی که دارای پشتیبانی قوی در مناطق قوس پا (قوس متوسط و قوس داخلی) هستند، می‌تواند به کاهش ناراحتی و درد مرتبط با کف پای صاف انعطاف پذیر کمک کند.
• کفپایی‌های ضد ضربه: استفاده از کفپایی‌های ضدضربه و پشتیبانی کننده می‌تواند فشار روی قوس پا را کاهش دهد و به حرکت کردن راحت کودک کمک کند.
• فیزیوتراپی: جلسات فیزیوتراپی با یک توانبخشی حرفه‌ای می‌تواند به بهبود استحکام عضلات پا و افزایش انعطاف پذیری آنها کمک کند. تمرینات خاصی برای تقویت عضلات قوس پا و طبیعی کردن حرکت‌های پا می‌تواند درمانی موثر باشد.

بیماری مالتیپل اسکلروزیس (Multiple Sclerosis) که به اختصار به آن MS نیز می‌گویند، یک بیماری مزمن و التهابی است که سیستم عصبی مرکزی را تحت تاثیر قرار می‌دهد. در این بیماری، سیستم ایمنی بدن به طور نادرست به بافت های محافظت کننده اعصاب مانند مایلین (ماده سفید) حمله می‌کند و آنها را تخریب می‌کند. این باعث تشکیل زخم‌ها و تخلیه‌ التهابی در اعصاب می‌شود، که منجر به اختلالات ارتباطی و عملکردی در اعصاب می‌شود.

علت اصلی بروز بیماری مالتیپل اسکلروزیس هنوز مشخص نیست، اما فرضیه‌ها نشان می‌دهند که عوامل ژنتیکی و محیطی در بروز آن نقش دارند. این بیماری معمولاً در افراد جوانتر (بین 20 تا 40 سال) ظاهر می‌شود و بیشتر در زنان اتفاق می‌افتد.

علایم و نشانه‌های بیماری مالتیپل اسکلروزیس متنوع و متناسب با مناطق مختلف سیستم عصبی مرکزی است. برخی از علایم شایع این بیماری شامل موارد زیر است:

• خستگی
• ضعف عضلانی
• مشکلات تعادل و هماهنگی
• تاری دید
• ·         اختلالات حافظه و تمرکز
• کاهش حس و حساسیت
• لرزش عضلانی
• درد
• سختی در حرکت
• اختلالات در صحبت کردن

البته هر فرد ممکن است علایم متفاوتی تجربه کند و شدت و نوع علایم ممکن است در طول زمان تغییر کند.

تشخیص بیماری مالتیپل اسکلروزیس براساس نتایج آزمایشات تصویربرداری مغز و نخاع از جمله اسکن ام آر آی مغز و لومبار پانکتوگرافی می‌باشد. همچنین، برخی آزمایشات خونی و ارزیابی علایم و نشانه‌ها نیز در تشخیص استفاده می‌شوند.

درمان مالتیپل اسکلروزیس شامل کنترل علایم و نشانه‌ها، کاهش التهاب، کنترل بیماری و مداخلات فیزیوتراپی برای بهبود کیفیت زندگی می‌شود. درمان‌های دارویی، شامل داروهای ضد التهابی، داروهای مهارکننده ایمنی و داروهای مختلف دیگر استفاده می‌شوند. همچنین، فیزیوتراپی، تمرینات فیزیکی و مشاوره نیز می‌توانند بهبود در برخی از علایم و کاهش تاثیر بیماری کمک کنند.

میزان شیوع بیماری مالتیپل اسکلروزیس در جوامع

بیماری مالتیپل اسکلروزیس (MS) یک بیماری مزمن است که عموماً سیستم عصبی مرکزی را تحت تاثیر قرار می‌دهد و به طور متناوب ناتوانی را ایجاد می‌کند. این بیماری در آمریکای شمالی و اروپا شایع‌ترین بیماری عصبی ناتوان‌کننده در بین جوانان و بزرگسالان میانسال است. بیش از 2.5 میلیون بزرگسال در سراسر جهان به این بیماری مبتلا هستند و این بیماری سومین علت ناتوانی عصبی در بزرگسالان محسوب می‌شود. در حال حاضر، تقریباً 400000 جوان در ایالات متحده با این بیماری مبارزه می‌کنند و هر ساله تعداد مبتلایان به MS تقریباً 10000 نفر افزایش می‌یابد. با توجه به تاثیرات اجتماعی و اقتصادی بیماری مالتیپل اسکلروزیس ، توانبخشی نقش مهمی در مدیریت آن دارد.

MS یک بیماری پیچیده است که در آن طیف وسیعی از علائم و تاثیرات بر روی عملکرد فرد مبتلا بروز می‌کند. آسیب به سیستم عصبی بر عملکرد جسمی، شناختی، روانی، عاطفی و کیفیت زندگی تاثیر می‌گذارد. اگرچه درمان با عوامل تعدیل‌کننده ایمنی می‌تواند بر روی پیشروی بیماری تاثیر بگذارد، اما در حال حاضر هیچ درمان قطعی برای آن وجود ندارد.

ورزش درمانی در آب برای درمان بیماری مالتیپل اسکلروزیس

در گذشته، آب درمانی برای درمان بیماری‌های مختلف استفاده می‌شد. محیط آبی دارای خواص منحصر به فردی مانند شناوری، تلاطم، فشار هیدرو استاتیک  و مقاومت است که می‌تواند برای به دست آوردن طیف گسترده‌ای از مزایای ورزش استفاده شود.

ويژگی‌های خاص آب (از جمله فشار هيدرواستاتيك، شناوری، ویسکوزیته، چگالی و دما) و ويژگی‌های ديناميك (از جمله مقاومت جريان و جريان آشفته) در اين رابطه به عنوان تسهيل کننده‌ها عمل می‌کنند. اين ويژگی‌ها به افراد امکان می‌دهند تا حرکات متعادل و هماهنگی را انجام دهند. شناور ماندن در آب، امکان حرکاتی را فراهم می‌کند که در خشکی امکان‌پذیر نیست. شناوری به عنوان يک تکيه‌گاه عمل می‌کند. محيط آبی به بیماران اجازه می‌دهد به صورت فعال در ورزش شرکت کنند، زیرا وزن بدن کاهش می‌یابد. به دلیل عدم ثبات بدن در آب، عضلات به صورت مداوم فعال می‌شوند تا بدن را استوار نگه دارند. اين امر امکان به دست آوردن قدرت، انعطاف پذيري و تعادل را فراهم می‌کند. فشار هیدرواستاتیک و ويسكوزيته نيز تجربه‌های حسی متفاوتی را نسبت به آنچه در خشکی تجربه می‌شود، ارائه می‌دهند.

علاوه بر اين، زمانی که افراد مبتلا به بیماری MS با گرما مواجه می‌شوند، ممکن است علائم بیماری در آن‌ها تشدید شود. ورزش در آب می‌تواند در کاهش ضعف و سایر علائم عصبی به آن‌ها کمک کند.

افزایش دمای بدن نیز یکی از مشکلات اصلی افراد مبتلا به بیماری مالتیپل اسکلروزیس در هنگام فعالیت بدنی است و اعتقاد بر این است که آب تا حدی می‌تواند از افزایش دمای بدن جلوگیری کند. یکی از مهم‌ترین دلایلی که بیماران در هنگام ورزش در آب عملکرد بهتری دارند، همین نکته است.  در دهه گذشته، آب درمانی در حوزه توانبخشی به صورت قابل توجهی گسترش یافته است، اما اثربخشی این نوع درمان در تحقیقات علمی هنوز مشخص نیست.

 در سال 2016، کوئیلو و همکاران یک مرور سیستماتیک کیفی را بر روی روش آب درمانی برای درمان افراد مبتلا به بیماری مالتیپل اسکلروزیس انجام دادند، اما تحلیل آماری انجام نشد. بنابراین، هدف اصلی این مرور سیستماتیک، به‌روزرسانی آن با در نظر گرفتن آزمایش‌های کنترل شده تصادفی و انجام تحلیل آماری بود تا خلاصه‌ای از تمام مطالعات اولیه در این زمینه ارائه شود و راهنمایی قابل اعتمادی درباره کارآمدی این نوع درمان و تمام اثراتی که آب می‌تواند در این بیماری ایجاد کند، ارائه گردد.

نتایج

تحقیقات نشان داده است که آب درمانی می‌تواند در درمان بیماری مالتیپل اسکلروزیس تاثیر مثبتی داشته باشد. آب درمانی به دلیل خواص خاص آب و محیط آبی، می‌تواند بر توانبخشی و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به ام اس تاثیر بگذارد. در آب، شناوری و فشار هیدرو استاتیکی کاهش و وزن بدن بر روی ساختارهای مورد تحمل قرار می‌گیرد، که می‌تواند برای افراد با مشکلات حرکتی و تعادل کمک کند.

علاوه بر این، آب به عنوان یک محیط تمرینی مناسب، اجازه می‌دهد تا حرکات متعادل و هماهنگ انجام شود و به تعدادی از مشکلات این بیماری مانند ضعف عضلات، کاهش انعطاف‌پذیری و مشکلات تنفسی کمک می‌کند. همچنین، آب به دلیل ویژگی‌های خود مانند فشار هیدرو استاتیک و ویسکوزیته، می‌تواند احساس حس عمقی متفاوتی را ایجاد کرده و اثرات خوبی بر روی سیستم عصبی و عضلانی داشته باشد.

اگرچه تحقیقات بیشتری برای بررسی تاثیر دقیق آب درمانی در درمان بیماری مالتیپل اسکلروزیس لازم است، اما شواهد حاضر نشان می‌دهد که آب درمانی می‌تواند به عنوان یک روش تکمیلی و مفید در مدیریت و توانبخشی بیماران مبتلا به ام اس مورد استفاده قرار گیرد. همچنین، قبل از شروع هرگونه برنامه تمرینی یا درمانی در آب، مشاوره و هماهنگی با پزشک و تیم درمانی مربوطه الزامی است.

جمع بندی

در این مطالعه، دستورالعمل‌های PRISMA برای انجام بررسی سیستماتیک و متاآنالیز استفاده شده است. سه پایگاه داده کتابشناختی شامل MEDLINE، PEDro و کتابخانه کاکرین برای جستجوی مقالات استفاده شده‌اند. مقالاتی که شامل معیارهای مشخصی همچون طرح آزمایشی تصادفی و کنترل‌شده بوده و به زبان انگلیسی منتشر شده باشند، در این مطالعه گنجانده شده‌اند. کیفیت کارآزمایی‌های بالینی نیز با استفاده از امتیازدهی منطبق ارزیابی شده است.

پس از حذف مقالات تکراری، 116 رکورد بررسی شده است و در نهایت 11 مطالعه تصادفی‌سازی و کنترل‌شده در این مرور سیستماتیک شامل شده‌اند. بیشتر نتایج تحلیل کمی از نظر آماری به طور معنی‌داری موثر بوده‌اند.

به طور کلی، فیزیوتراپی در آب به عنوان یک ابزار قابل اعتماد برای توانبخشی افراد مبتلا به بیماری مالتیپل اسکلروزیس مورد توصیه قرار می‌گیرد. استفاده از این رویکرد توانبخشی به همراه فیزیوتراپی معمولی پیشنهاد می‌شود. با این حال، برای تایید نتایج کنونی، نیاز به مطالعات بیشتر، با دسترسی به تعداد بیشتری از شرکت‌کنندگان و پیگیری‌های کوتاه‌مدت، میان‌مدت و بلندمدت وجود دارد.

اگر دچار پوکی‌استخوان هستید، احتمالاً به شما توصیه شده است که از فعالیت‌های اضافی برای جلوگیری از شکستگی‌های استخوانی، افتادن یا ناتوانی دائمی خودداری کنید.

اگرچه انواع خاصی از ورزش‌ها وجود دارند که واقعاً می‌تواند خطر آسیب را افزایش دهد؛ اما بااین‌حال، تمرینات کم‌ضرر، با تحمل وزن و تقویتی زیادی وجود دارد که می‌توانید با خیال راحت برای تقویت استخوان‌ها و ماهیچه‌های لگن و ستون فقرات و بهبود عملکرد کلی خود آنها را انجام دهید.

این مقاله برخی تمرینات مفصل ران و ستون فقرات را مورد بررسی قرار می‌دهد که می‌توانند در صورت ابتلا به پوکی‌استخوان انجام شوند.

البته به یاد داشته باشید که همواره قبل از شروع هر برنامه ورزشی جدید باید با پزشک خود مشورت کنید. اگر نگران ایمنی خود در حین ورزش هستید، یا اگر پوکی‌استخوان شما شدید است، می‌توانید برای گرفتن یک برنامه ورزشی فردی به فیزیوتراپ مراجعه کنید.

تمرینات با ضربات پایین در مقابل تمرینات با ضربات بالا

هنگام انتخاب تمرینات مناسب برای پوکی‌استخوان، ابتدا باید بررسی کنید که آیا این فعالیت دارای ضربات پایین است یا بالا.

تمرینات با ضربات بالا معمولاً تمریناتی با شدت بالا هستند که فشار زیادی بر مفاصل شما وارد می‌کنند. این تمرینات معمولاً شامل حرکاتی مانند دویدن و پریدن هستند. ورزش‌های کم ضربه، مانند شنا یا پیاده‌روی، فشار کمتری به مفاصل شما وارد می‌کند.

تمرینات با ضربات بالا برای افرادی که پوکی‌استخوان در آنها تشخیص‌داده‌شده است مناسب نیستند. افزایش فشار بر استخوان‌هایی که از قبل ضعیف شده‌اند می‌تواند به طور قابل‌توجهی خطر شکستگی را افزایش دهد.

تمرینات با ضربات بالا خطر سقوط را نیز افزایش می‌دهد که این موضوع نیزمی تواند منجر به شکستگی شود.

تمرینات ثبات‌دهنده تنه

تمرینات ثبات‌دهنده، عضلات تنه و لگن را هدف قرار می‌دهد. این تمرینات به تثبیت ستون فقرات و لگن کمک می‌کند. هنگام انجام این تمرینات سعی کنید تمرینات ثبات‌دهنده‌ای را انتخاب کنید که ستون فقرات شما را صاف نگه می‌دارد؛ زیرا برای برخی از افراد، خم‌شدن مکرر به جلو (مانند دراز و نشست‌های سنتی) یا خم‌شدن در حین نگه‌داشتن وزنه می‌تواند خطر شکستگی ستون فقرات را افزایش دهد.

پلانک روی زانو

این تمرین، شکل اصلاح شده حرکت پلانک است. این تمرین را به‌صورت زیر انجام دهید:

روی دست‌ها و زانوهای خود بنشینید. درحالی‌که زانوهای خود را روی زمین ثابت نگه داشته‌اید، دستان خود را به سمت جلو حرکت دهید و روی آرنج‌های خود قرار بگیرید و عضلات شکم و باسن خود را منقبض کنید. این وضعیت را به مدت 10 ثانیه نگه دارید. به‌تدریج و با بهبود قدرت می‌توانید این زمان را افزایش دهید.

تیلت لگن

تمرینات مربوط به تیلت یا چرخش لگن به تقویت و کشش عضلات شکم شما کمک می‌کند. این تمرین به روش زیر انجام می‌شود:

به پشت دراز بکشید و زانوهای خود را خم کنید و پاها را روی زمین قرار دهید. دست‌های خود را زیر یا کنار باسن خود قرار دهید. یک دم عمیق بکشید، سپس به‌آرامی بازدم را بیرون دهید.

در حین بازدم، ماهیچه‌های شکم خود را منقبض کنید و سعی کنید که ناف خود را به سمت ستون فقرات خود بکشید. در این وضعیت باید احساس کنید که عضلات زیر انگشتانتان منقبض می‌شوند. دو تا سه ثانیه این حالت را نگه دارید، سپس استراحت کنید. 10 بار این حرکت را تکرار کنید.

پیشرفت در تمرین تیلت لگن

هنگامی که بر این تمرین مسلط شدید، می‌توانید حرکاتی را اضافه کنید تا این تمرین سخت‌تر شود. مثلاً درحالی‌که موقعیت را حفظ می‌کنید، مقداری راهپیمایی اضافه کنید. یک پا را چند اینچ از زمین بلند کنید، سپس آن را پایین بیاورید. در طرف مقابل تکرار کنید.

تمرینات تحمل وزن

در صورت ابتلا به پوکی‌استخوان، تمرینات تحمل وزن بسیار مهم هستند. این تمرینات که در حالت ایستاده انجام می‌شوند، فشار “سالم” را روی استخوان‌های ستون فقرات و پاهای شما وارد می‌کنند و آنها را قوی‌تر می‌کند.

ورزش‌های تحمل وزن که می‌توانند برای افراد مبتلا به پوکی‌استخوان بی‌خطر باشند عبارت‌اند از:

• پیاده‌روی (در فضای باز یا روی تردمیل)
• تایچی
• اسکی فضایی
• دوچرخه ثابت
• ایروبیک با شدت کم

تمرینات مناسب برای پوکی‌استخوان لگن

علاوه بر فعالیت‌های تحمل وزن، می‌توانید تمرین‌هایی را نیز برای افزایش قدرت عضلات اطراف باسن در هنگام پوکی‌استخوان انجام دهید.

حرکت صدف

تمرین صدف می‌تواند به تثبیت و تقویت عضلات لگن شما کمک کند. برای اجرای این تمرین:

به پهلوی چپ دراز بکشید و زانوها را خم کنید و پاها را روی‌هم قرار دهید. سپس زانوی راست خود را به سمت بالا بلند کنید. این حرکت مانند باز شدن پوسته یک صدف است که این صدف توسط پاهای شما تشکیل شده است. دو تا سه ثانیه این وضعیت را نگه دارید، سپس به آرامی زانوی راست خود را پایین بیاورید. این کار را 10 بار تکرار کنید، سپس سمت خود را عوض کنید.

می‌توانید با قراردادن یک نوار مقاومتی در اطراف ران و بالای زانو خود، این تمرین را سخت‌تر کنید.

حرکت پل

تمرین بریج یا پل به تقویت عضلات لگن (باسن) و تثبیت عضلات مرکزی بدن شما کمک می‌کند و می‌تواند باعث تسکین کمردرد شود. برای انجام این حرکت:

به پشت دراز بکشید و زانوهای خود را خم کنید و پاها را روی زمین قرار دهید. بازوهای خود را کنار بدن خود قرار دهید. باسن خود را منقبض و از زمین بلند کنید. در حین انجام این حرکت، کتف‌های خود را در تماس با زمین نگه دارید. دو تا سه ثانیه این وضعیت را حفظ کنید، سپس کمر را پایین بیاورید. 10بار این حرکت را انجام دهید برای سخت‌تر کردن این تمرین، درحالی‌که در موقعیت پل قرار دارید، یک پای خود را بالا بیاورید.

حرکت مفصل ران به چهار جهت

این تمرین به تعادل نیاز دارد، بنابراین اگر در برقراری تعادل مشکل دارید، از پشتی یک صندلی یا دیوار برای حمایت استفاده کنید. این تمرین را به‌صورت زیر انجام دهید:

صاف بایستید. وزن خود را روی پای چپ خود قرار دهید. درحالی‌که زانوی راست خود را صاف نگه و بالاتنه خود را ثابت نگه داشته‌اید، پای راست خود را از جلو  بلند کنید و سپس آن را به حالت اولیه برگردانید و 10 بار این حرکت را تکرار کنید.

این تمرین را با بلندکردن پای خود به عقب، به پهلو و به داخل بدن تکرار کنید. در هر موقعیت 10  تکرار را انجام دهید و این حرکات را برای پای مخالف هم تکرار کنید. برای پرچالش‌تر کردن این تمرین می‌توانید از یک کش مقاومتی استفاده کنید.

تمرینات پوکی‌استخوان ستون فقرات

در صورت ابتلا به پوکی‌استخوان، حرکت تقویت عضلات اطراف ستون فقرات می تواند وضعیت و ثبات کلی بدن شما را بهبود بخشد.

حرکت سوپرمن

برای کاهش فشار روی گردن خود در حین انجام این تمرین به زمین نگاه کنید. این تمرین را به روش زیر انجام دهید:

روی شکم خود دراز بکشید. در صورت نیاز برای حمایت، یک بالش کوچک زیر باسن خود قرار دهید. بازوهایتان را بالای سر ببرید. دست‌ها و پاهای خود را هم‌زمان چند سانتیمتر از زمین بلند کنید. برای سه تا پنج ثانیه این وضعیت را نگه دارید، سپس کمر خود را پایین بیاورید. این حرکت را 10 بار تکرار کنید.

حرکت سگ پرنده

این تمرین به تعادل نیاز دارد و به تقویت عضلات مرکزی بدن کمک می‌کند:

روی دست‌ها و زانوهای خود قرار بگیرید. با نگاه‌کردن به زمین دستان و گردن خود را صاف نگه دارید. دست راست خود را مستقیماً جلوی خود بلند کنید. هم‌زمان، زانوی چپ خود را صاف‌کرده و پای خود را بلند کنید تا موازی با زمین شود. این وضعیت را برای دو تا سه ثانیه نگه دارید، سپس به حالت اولیه بازگردید. این کار را با دست‌وپای مخالف تکرار کنید. پنج تکرار در هر طرف انجام دهید. اگر انجام تمرین سگ پرنده برای شما خیلی سخت است، با بلندکردن یک‌دست یا پا در یک‌زمان شروع کنید.

حرکت چین تاک

این تمرین عضلات گردن را هدف قرار داده و تقویت می‌کند. برای انجام این تمرین:

با کمر و گردنی صاف روی یک سطح محکم بنشینید. کتف‌های خود را به سمت پایین و روی‌هم فشار دهید. سر خود را مستقیماً به عقب بکشید، گویی که می‌خواهید یک غبغب در زیر چانه خود درست کنید. دو تا سه ثانیه این وضعیت را حفظ کنید، سپس استراحت کنید.  10 بار این حرکت را تکرار کنید.

حرکات کششی را فراموش نکنید

حرکات کششی جزء ضروری یک برنامه ورزشی در صورت ابتلا به پوکی‌استخوان است. حفظ انعطاف‌پذیری بدن می‌تواند وضعیت و دامنه حرکتی را بهبود بخشد که اغلب به هنگام پوکی‌استخوان تحت‌تأثیر منفی قرار می‌گیرد. هنگام انجام حرکات کششی هر تمرین را حداقل 20 تا 30 ثانیه نگه دارید، اما از موقعیت‌هایی که باعث درد می‌شوند اجتناب کنید. می‌توانید حرکات کششی را سه یا چهار بار تکرار کنید.

کلام آخر

پوکی‌استخوان عارضه‌ای است که استخوان‌های شما را ضعیف و انجام بسیاری از ورزش‌ها را با خطراتی همراه می‌کند. بااین‌حال، راه‌های مطمئنی برای تقویت ستون فقرات و لگن وجود دارد. در این وضعیت، انجام ورزش‌های کم ضربه و با تحمل وزن به‌ویژه برای سلامت استخوان و عضلات ضروری هستند.

اگر پوکی‌استخوان در شما تشخیص‌داده‌شده است، فعال ماندن از نظر بدنی برای شما بسیار ضروری است. البته همیشه قبل از شروع یک برنامه ورزشی با پزشک خود مشورت کنید. در این وضعیت برای کاهش خطر شکستگی استخوان که می‌تواند منجر به ناتوانی دائمی شود، باید احتیاط بیشتری کرد. همچنین می‌توانید برای گرفتن یک برنامه فردی که می‌توانید با خیال راحت انجام دهید، با یک فیزیوتراپیست مشورت کنید.

سؤالات متداول

آیا ورزش پوکی‌استخوان را از بین می‌برد؟

اگرچه ورزش به افزایش استحکام استخوان‌ها کمک می‌کند، اما به‌خودی‌خود پوکی‌استخوان را از بین نمی‌برد. درمان این بیماری باید با مصرف مکمل‌های غذایی مانند کلسیم و ویتامین D و گاهی اوقات درمان‌های هورمونی انجام شود.

هنگام ورزش با پوکی‌استخوان از کدام غذاها باید اجتناب کرد؟

اگر پوکی‌استخوان در شما تشخیص‌داده‌شده است، باید مصرف قندهای ساده، چربی‌های اشباع شده و گوشت‌های فراوری شده را کاهش دهید. مطمئن شوید که پروتئین کافی می‌خورید و میوه‌ها، غلات کامل و آجیل را به رژیم غذایی خود اضافه کنید

چگونه تراکم استخوان را افزایش دهیم؟

ماه‌ها طول می‌کشد تا تراکم استخوان افزایش یابد. بااین‌حال، انجام تمرینات با تحمل وزن، اجتناب از سیگارکشیدن و دریافت کلسیم و ویتامین D کافی می‌تواند به حمایت از این روند کمک کند.

انجمن بین المللی تحقیق در رابطه با درد (IASP)، سندرم درد مایوفاشیال را یک بیماری شایع برای بروز دردهای اسکلتی-عضلانی معرفی کرده است. سندرم درد مایوفاشیال یک ناهنجاری است که با وجود یا عدم وجود نقاط ماشه‌ای (trigger points) مشخص می شود. اگرچه تعاریف مختلفی از نقاط ماشه‌ای در میان حرفه های مختلف مراقبت‌های بهداشتی استفاده می‌شود، رایج ترین تعریف پذیرفته شده، مربوط به عبارت زیر است:

 نقاط ماشه‌ای در مایوفاشیال، نقاطی بیش از حد تحریک پذیر در عضلات اسکلتی بدن است که در اثر فشرده شدن، کشش، بلند کردن بار یا انقباض بافت، دردناک می‌شود. درد ایجاد شده بر اثر نقاط ماشه‌ای، معمولا در محل حضور این نقاط نیست و در نقاطی دورتر احساس می‌شود.

انواع نقاط ماشه‌ای در سندرم درد مایوفاشیال

نقاط ماشه‌ای در سندرم درد مایوفاشیال را می توان از نظر بالینی به عنوان فعال یا نهفته طبقه بندی کرد. در اصل، سایمون و همکاران نقاط ماشه‌ای فعال را اینگونه تعریف کردند:

نقطه ماشه‌ای فعال که عامل بروز دردهای بالینی است مشخصات زیر را دارد:

• همیشه در حالت تحریک پذیری قرار دارد.
• مانع از طولانی شدن کامل عضلات می‌شود.
• عضلات اطراف خودش را ضعیف می کند.
• با فشرده کردن عضلاتی که نقاط ماشه‌ای در آن وجود دارد، درد تولید می شود.

روش‌های مختلف سوزن زدن در درمان سندرم درد مایوفاشیال

چندین روش درمانی به کمک سوزن برای درمان سندرم درد مایوفاشیال پیشنهاد شده است. در واقع، دو روش مختلف سوزن زدن  برای غیرفعال ساختن نقاط ماشه‌ای وجود دارد که شامل موارد زیر است:

• Wet needling: اصطلاحا به آن سوزن مرطوب می گویند و در واقع همان تزریق کردن است. روش سوزن مرطوب به تزریق ماده ای نظیر لیدوکائین به نقطه ماشه‌ای، از طریق سوزن زیرپوستی با لبه برش دار اشاره دارد.
• Dry needling: اصطلاحا به آن سوزن خشک گفته می شود. در این روش یک سوزن رشته‌ای بدون دخالت هیچ ماده تزریقی، در نقاط ماشه‌ای وارد می‌شود. علاوه بر این، سوزن خشک نیز می تواند با جریان الکتریکی ترکیب شود و روش های دیگری مانند سوزن خشک الکتریکی یا الکترولیز از راه پوست را به گزینه‌های درمانی اضافه کرد.

در میان درمان‌های سوزنی، روش سوزن خشک در نقاط ماشه‌ای احتمالاً محبوب ترین روش است. انجمن فیزیوتراپی آمریکا (APTA) روش سوزن خشک را به صورت زیر تعریف کرده است:

سوزن خشک یک روش درمانی ماهرانه با استفاده از یک سوزن رشته ای نازک است که  به داخل پوست نفوذ می‌کند و نقاط ماشه‌ای در سندرم مایوفاشیال، ماهیچه‌ها و بافت‌های همبند اطراف این نقاط را تحریک می کند. این تحریک پذیری در نهایت برای مدیریت اختلالات عصبی-عضلانی-اسکلتی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

سوزن خشک تا چه میزان در درمان سندروم درد مایوفاشیال موثر است؟

استفاده از سوزن خشک در درمان سندروم درد مایوفاشیال قدمت طولانی ندارد و از 40 سال پیش مورد استفاده قرار گرفته است. در سال‌های اخیر، تعداد کارآزمایی‌های بالینی و بررسی‌های سیستماتیک در مورد میزان اثربخشی روش سوزن خشک در درمان سندروم مایوفاشیال افزایش یافته است.

با این حال، هیچ اتفاق نظری در مورد برتری روش سوزن خشک یا تزریق سوزنی در درمان سندروم درد مایوفاشیال وجود ندارد. دو متاآنالیز نشان داده‌اند که هر دو مورد، یعنی سوزن مرطوب (تزریق لیدوکائین) و سوزن خشک به طور مشابه برای سندروم درد مایوفاشیال گردن/شانه، موثر هستند و تفاوت قابل تمایزی بین این دو روش وجود ندارد. در سال 2016، آژانس دارو و فناوری کانادا، استفاده از سوزن خشک را در سیستم بهداشت عمومی، بر اساس اثربخشی روش. سوزن خشک برای مدیریت سندرم های درد اسکلتی-عضلانی در بخش‌های فوقانی و تحتانی بدن در لیست درمانی خود قرار داد.

با این حال، باید اذعان داشت که بیشتر شواهد به اثرات کوتاه مدت (یک ماهه) یا میان مدت (3 ماهه) تاثیر سوزن خشک اشاره دارد. اما تاثیرات درمانی بلند مدت (6 ماه) برای این روش درمانی تاکنون مشاهده نشده است.

آیا استفاده از سوزن خشک به تنهایی کافی است؟

این نکته را باید در نظر داشته باشید که تحقیقات نشان داده است که استفاده از روش سوزن خشک به تنهایی برای درمان دردهای مزمن مثمر ثمر واقع نخواهد شد. هنگام ارائه روش سوزن خشک به بیماران مبتلا سندرم درد مایوفاشیال، به درمانگران توصیه می شود که دوره درمانی علوم اعصاب درد معاصر را نیز با روش نام برده ادغام کنند.

بنابراین استفاده از سوزن خشک در درمان سندرم درد مایوفاشیال، می‌تواند بخشی از روند درمانی باشد، اما نمی‌توان تنها به این روش تکیه کرد. هرچند که استفاده از روش سوزن خشک در کوتاه مدت و میان مدت نتیجه بخش است، اما درد را به طور دائمی از بین نخواهد برد.

تهیه برنامه مدیریتی برای درمان سندرم مایوفاشیال

در تحقیقات و مطالعاتی که تاکنون در رابطه با روش درمانی سوزن خشک ارائه گردیده است، توصیه شده است که برای درمان کامل بیمار باید از یک برنامه مدیریتی جامع پیروی شود که موارد زیر در آن گنجانده شده باشد:

• آگاهی بیمار از نوع بیماری و دلیل ایجاد آن: یکی از اولین و مهم‌ترین نکات برای درمان سندرم درد مایوفاشیال این است که خود بیمار آگاهی کاملی از نوع بیماری و دلایلی که باعث بروز آن می‌شود، داشته باشد.
• برنامه ریزی ورزشی: داشتن یک برنامه ریزی ورزشی صحیح و منظم یکی از کلیدهای درمان این بیماری است. فرد بیمار باید به طور مستمر تحت نظر یک مربی ورزشی قرار بگیرد و از انجام تمرینات ورزشی خودداری نکند.
• خود مدیریتی: فرد بیمار در بهبود سندرم درد مایوفاشیال نقش کلیدی دارد. باید به توصیه‌های پزشک در رابطه با طرز نشستن، خوابیدن و تایم‌های استراحت دقت کند و در انجام تمام توصیه‌ها بکوشد.
• مدیریت استرس: از آنجایی که سندرم درد مایوفاشیال، اعصاب مرکزی و محیطی را تحت تاثیر قرار می‌دهد، حفظ آرامش روحی ضروری است. اگر بیمار به دلیل فشار شغلی یا هر دلیل دیگری بار استرس زیادی را تحمل می‌کند، در برنامه مدیریتی او حتما باید یک روان پزشک حضور فعال داشته باشد.
• مدیریت خواب: برای کامل شدن روند درمان در تمام بیماری‌ها، خواب مناسب و مرتب ضروری است. علاوه بر این، حالت‌ها و وضعیت‌های جسمی در حین خواب نیز باید کنترل شود. بنابراین مدیریت خواب نیز یکی از فاکتورهای مهمی است که باید به آن توجه ویژه داشت.

جمع‌بندی

سندرم درد مایوفاشیال یک بیماری مزمن است که  وجود نقاط ماشه‌ای آن را مشخص میکند. مطالعات تجربی فعلی، نقش نقاط ماشه‌ای در ایجاد درد در اعصاب محیطی و مرکزی را ثابت کرده است، زیرا این نقاط درد می توانند باعث حساس شدن گیرنده های درد محیطی، نورون‌های شاخ پشتی نخاعی و ساقه مغز شوند. روش‌های متعددی برای درمان نقاط ماشه‌ای پیشنهاد شده است که روش سوزن خشک یکی از رایج ترین موارد مورد استفاده پزشکان است.

 هیچ اتفاق نظری در مورد کاربرد بالینی روش سوزن خشک در درمان سندرم درد مایوفاشیال و نقاط ماشه‌ای وجود ندارد. برخی از پزشکان معتقد هستند که تمرینات کششی به صورت موضعی باید در حین درمان به روش سوزن خشک انجام شود تا روش سوزن خشک نتیجه بخش شود. این در حالی است که سایر پزشکان روش سوزن خشک را به تنهایی موثر می‌دانند.

 استفاده از سوزن خشک در  نقاط ماشه‌ای، باعث کاهش درد در ناحیه مرتبط با نقاط دردناک، کاهش فعالیت نورون شاخ پشتی، و تعدیل نواحی مربوط به ساقه مغز می‌شود. این امر در نهایت تحریک پذیری سیستم عصبی مرکزی را کاهش خواهد داد.

با این حال، اثرات درمانی سوزن خشک عمدتا در کوتاه مدت مشاهده می‌شود، بنابراین پیشنهاد می‌شود که استفاده از سوزن خشک برای درمان. سندرم درد مایوفاشیال با موارد زیر به صورت ترکیبی استفاده شود:

• پارادایم علوم اعصاب در ناحیه دردناک
• ورزش درجه بندی شده
• درمان دستی یا ماساژ

علاوه بر مواردی که در بالا ذکر شد، انتظارات، باورها، تجربیات قبلی و تعامل بیمار و پزشک باید در زمان انجام روش سوزن خشک در نظر گرفته شود تا بهترین نتایج حاصل گردد.

موارد استفاده، مزایا وعوارض جانبی

کمردرد مزمن داشتن دردی مداوم در کمر است که می‌تواند به‌راحتی فعالیت‌های روزانه را مختل کند. این بیماری عارضه‌ای بسیار شایع است، به‌عنوان‌مثال حدود 16 میلیون بزرگسال آمریکایی یا 8 درصد از جمعیت ایالات متحده آمریکا از این بیماری رنج می‌برند.

اگرچه تزریق اپیدورال و جراحی هر دو درمانی مؤثر برای کمردرد هستند، اما تفاوت‌های کلیدی میان آنها وجود دارد. به‌عنوان‌مثال اگرچه تزریق اپیدورال گزینه‌ای کم تهاجمی‌تر است، اما نتایج آن موقتی هستند و چندین نوبت تزریق برای اثربخشی بهتر درمان موردنیاز است یا اینکه جراحی ستون فقرات، برای اصلاح علل کمردرد مزمن، تنها پس از آزمایش سایر روش‌های درمانی و در مرحله آخر انجام می‌شود.

در این مقاله تفاوت‌های بین تزریق اپیدورال و جراحی ستون فقرات موردبحث قرار می‌گیرد. بااین‌حال، قبل از شروع هر گونه درمان برای کمردرد، باید برای اطمینان از تشخیص درست، به یک متخصص خوب مراجعه کنید.

آنچه در مورد تزریق نخاعی یا اپیدورال باید بدانید

کمردرد مزمن کمردردی است که بیش از سه ماه طول بکشد. متخصصان معمولاً در ابتدا درمان‌های محافظه‌کارانه و غیرتهاجمی را تجویز می‌کنند و تنها درصورتی‌که داروها، فیزیوتراپی و تغییرات سبک زندگی نتیجه‌ای نداشته باشد، تزریق اپیدورال برای درمان در نظر گرفته می‌شود

تزریق اپیدورال چگونه باعث کاهش درد می‌شود؟

تزریق اپیدورال ممکن است برای تشخیص مشکلات کمر یا به‌عنوان درمانی برای مدیریت درد استفاده شود. هدف از این تزریق، فرستادن محلولی از داروهای بی‌حس‌کننده موضعی و ضدالتهابی (معمولاً کورتیکواستروئیدها) در نزدیکی اعصاب آسیب‌دیده در ستون فقرات است. این رویکرد درمانی در طیف وسیعی از موارد مربوط به مشکلات کمر موردتوجه قرار می‌گیرد، از جمله:

سیاتیک: فشردگی عصب سیاتیک که باعث ایجاد دردی در ناحیه کمر می‌شود که به اندام‌ها انتشار پیدا می‌کند.

فتق دیسک: همچنین با نام‌های دیسک لغزنده یا برآمده نیز شناخته می‌شود که در آن غضروف دایره‌ای بین مهره‌ها از موقعیت خود خارج می‌شود یا پاره می‌شود.

استئوآرتریت: که با التهاب در مفاصل مشخص می‌شود

تنگی کانال نخاعی: که باعث فشرده‌سازی اعصاب نخاعی در محل تنگی کانال می‌شود

اسپوندیلیت آنکیلوزان: یک بیماری التهابی است که باعث جوش‌خوردن مهره‌ها می‌شود.

سینوزیت: باعث التهاب بافت‌های اطراف ستون فقرات می‌شود

تزریق اپیدورال چقدر مؤثر است؟

تأثیر تزریق اپیدورال بر کاهش کمردرد مزمن درد دائمی نیست و میزان موفقیت کلی به عارضه‌ای که قرار است درمان شود و روش مورداستفاده بستگی دارد.

به‌عنوان‌مثال مطالعه‌ای که انواع مختلف تزریق اپیدورال را برای پارگی دیسک کمر مقایسه کرده است، نشان داد که بین 10 تا 25 درصد از بیماران بهبود ضعیفی را در طی یک سال گزارش کردند. بااین‌حال، بقیه شرکت‌کنندگان نتایج منصفانه‌ای داشتند. بین 9.76٪ تا 37.5٪ از بیماران شرکت‌کننده در مطالعه، بهبود “عالی” را گزارش کردند.

نحوه تزریق اپیدورال

به‌طورکلی، برای تأثیر بهتر تزریق اپیدورال، معمولاً این درمان همراه با انجام تمرینات تقویت‌کننده و کششی برای بهبود ثبات و قدرت عضلات مرکزی توصیه می‌شود. برای اطمینان از موقعیت مناسب تزریق، متخصصان از نوع خاصی از عکس‌برداری اشعه ایکس به نام فلوروسکوپی استفاده می‌کنند. این روش شامل تزریق یک رنگ کنتراست به جریان خون است که تصویر بهتر و دقیق‌تری از ناحیه موردنظر ارائه می‌دهد.

برای کمردرد، سه نوع تزریق اپیدورال وجود دارد که عبارت‌اند از:

تزریق اپیدورال نخاعی: این تزریق‌ها فضای اپیدورال بین غشای اطراف نخاع و مهره‌های نزدیک اعصاب ملتهب و آسیب‌دیده را هدف قرار می‌دهند.

تزریق در مفاصل فاست: مفاصل فاست مفاصل کوچکی هستند که در پشت ستون فقرات، بین هر مهره قرار دارند. داروهای بی‌حس‌کننده موضعی و ضدالتهابی مستقیماً به داخل یا درست اطراف این مفاصل تزریق می‌شود.

تزریق در ناحیه ساکروایلیاک: مفاصل ساکروایلیاک استخوان خاجی، مهره‌های بزرگ پایین ستون فقرات را به استخوان‌های لگن متصل می‌کنند. مانند تزریق مفصل فاست، داروهای ضدالتهابی و ضددرد به فضاهای اطراف این مفاصل، یا خود مفاصل تزریق می‌شوند.

اثرات ضددرد در عرض چند روز پس از درمان ایجاد می‌شود و معمولاً برای سه تا شش ماه پس از این تزریق (اگرچه می‌تواند بیشتر طول بکشد)، ادامه خواهد داشت. بیمار پس از تزریق باید به‌دقت تحت‌نظر باشد تا اگر مشکلات و دردها برطرف نشد، تزریق‌های اضافی یا جایگزین‌های دیگر مورد بررسی قرار گیرند.

اثرات جانبی تزریق اپیدورال

تزریق اپیدورال به‌طورکلی دارای خطر و عوارض پایینی است. عوارض جانبی رایجی که به کورتیکواستروئیدهای مورداستفاده نسبت داده می‌شود عبارت‌اند از:

• افزایش اشتها
• برافروختگی یا قرمزی در صورت
• سرگیجه
• غش‌کردن
• اختلال در چرخه قاعدگی
• حالت تهوع
• اسهال
• افزایش سطح قند خون

در موارد نادر، ممکن است خطر موارد زیر نیز وجود داشته باشد:

• خونریزی در محل تزریق
• عفونت و تورم
• درد یا آسیب عصبی
• ضعف عضلانی
• افزایش درد کمر یا گردن
• آراکنوئیدیت (التهاب غشای اطراف ستون فقرات)
• فلج
• نکروز آواسکولار (مرگ استخوان)

آنچه در مورد جراحی ستون فقرات باید بدانید

اگرچه این روش درمانی، تنها گزینه در برخی موارد است، اما باید بدانید که حدود 80 درصد از بیماران دارای کمردرد مزمن، بدون جراحی ستون فقرات بهبود پیدا می‌کنند. تصمیم برای انجام این جراحی باید با مشورت دقیق با متخصص و جراح ستون فقرات گرفته شود.

جراحی ستون فقرات چگونه انجام می‌شود؟

جراحی ستون فقرات تنها زمانی انجام می‌شود که علائم کمردرد بین شش هفته تا شش ماه بعد از انجام فیزیوتراپی، مصرف داروها و تزریق‌های ستون فقرات یا سایر درمان‌ها وجود داشته باشند.

این نوع جراحی طیف وسیعی از بیماری‌های ستون فقرات را درمان می‌کند، از جمله:

• پارگی دیسک
• اسپوندیلیت آنکیلوزان
• شکستگی مهره
• اسکولیوز
• تنگی کانال نخاعی

اگرچه این گزینه تهاجمی‌تر است، اما به برطرف‌شدن علل اصلی درد کمک می‌کند. بااین‌حال، جراحی برای همه بیماران مناسب نیست. برخی شرایط یا عواملی که خطر عوارض جانبی این روش درمانی را افزایش می‌دهند، عبارت‌اند از:

• سیگارکشیدن
• چاقی
• دیابت نوع 2
• پوکی‌استخوان (استخوان‌های ضعیف و شکننده)

تحقیقات به طور مداوم نشان داده است که جراحی ستون فقرات در مدیریت درد و التهاب مؤثر است. بر اساس یک بررسی، بیش از 50 درصد از تمام جراحی‌های ستون فقرات موفقیت‌آمیز بوده و میزان شکست آن بسته به روش خاص از 10 تا 46 درصد متغیر است.

بااین‌حال، در بیشتر موارد، این درمان درد را کاهش می‌دهد؛ اما به طور کامل آن را متوقف نمی‌کند. به‌عنوان‌مثال مطالعات نشان داده‌اند که درد تا یک سال پس از جراحی سیاتیک حدود 50 درصد کاهش می‌یابد.

انواع روش‌های جراحی ستون فقرات

انواع بسیاری از روش‌های جراحی‌های ستون فقرات وجود دارد، اما می‌توان آنها را به دو نوع کلی تقسیم نمود.

 جراحی‌های سنتی و باز که با برش‌های طولانی و اختلال زیاد در عضلات و بخیه‌های بیشتر در ناحیه آسیب‌دیده همراه است.

تکنیک‌های جراحی کم تهاجمی که با برش‌های کوچک‌تر، لیزر، تکنیک‌های آندوسکوپی و ابزارهای تخصصی انجام می‌شود. این گزینه جراحی معمولاً منجر به بهبودی سریع‌تر می‌شود و به اقامت کوتاه‌تری در بیمارستان نیاز دارد.

قبل از شروع جراحی، برای ارزیابی ناحیه آسیب‌دیده، اغلب تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) یا اشعه ایکس انجام می‌شود. در این روش اغلب از بیهوشی عمومی استفاده می‌شود، اگرچه برخی از تکنیک‌های جراحی‌های کم تهاجمی فقط به بی‌حسی موضعی نیاز دارند.

انواع مختلفی از جراحی ستون فقرات وجود دارد که هر کدام مزایا و کاربردهای خاص خود را دارند. انواع متداول این روش درمانی عبارت‌اند از:

جراحی دیسککتومی: این جراحی شامل برداشتن دیسک برای کاهش فشار روی اعصاب و درنتیجه کاهش درد و علائم است. دیسککتومی ممکن است همراه با روش جراحی فیوژن ستون فقرات یا جایگزینی دیسک مصنوعی انجام شود.

جراحی‌های رفع فشار: این روش جراحی که به لامینکتومی هم شناخته می‌شود، شامل برداشتن لامینا، قسمت پشتی مهره، برای کاهش فشار روی عصب است. یکی دیگر از جراحی‌های رفع فشار، لامینوتومی است که شامل برداشتن بخش کوچک‌تری از این ماده استخوانی است.

جراحی فورامینوتومی: این جراحی شامل برداشتن استخوان و بافت برای گشاد کردن سوراخی است که به ریشه‌های عصبی اجازه عبور از کانال نخاعی را می‌دهد.

جراحی فیوژن یا همجوشی ستون فقرات: این روش برای تقویت، ثبات و جلوگیری از التهاب و درد انجام می‌شود. همجوشی ستون فقرات ممکن است با استفاده از پیوند استخوان یا با کمک میله‌ها، پیچ‌ها، کیج‌ها یا سایر ابزارهای تخصصی برای حمایت و قراردادن صحیح ستون فقرات انجام شود.

جراحی تعویض دیسک: در موارد شدید پارگی دیسک، جراح ابتدا دیسککتومی را انجام می‌دهد و سپس دیسک مصنوعی را جایگزین دیسک آسیب‌دیده می‌کند. این ایمپلنت‌ها از فلز یا پلاستیک ساخته شده‌اند.

پس از جراحی، به‌طورکلی به یک تا سه روز بهبودی در بیمارستان نیاز خواهید داشت. به شما دارو و راهنمایی لازم در مورد نحوه مدیریت ناراحتی در حین توان‌بخشی در خانه داده می‌شود که معمولاً یک تا دو هفته پس از عمل، لازم است انجام شوند.

جراحی رباتیک: جراحی ستون فقرات با کمک ربات برای اولین‌بار توسط سازمان غذا و دارو (FDA) در سال 2004 تأیید شد. این فناوری پیشرفته به جراح اجازه می‌دهد تا از یک بازوی رباتیک با قابلیت حرکات بسیار دقیق استفاده کند و تأثیر درمان را به حداکثر برساند و عوارض را کاهش دهد.

اثرات جانبی جراحی ستون فقرات

اگرچه مهم نیست که چه نوع جراحی ستون فقراتی را انجام می‌دهید، اما باید انتظار داشته باشید که در حین بهبودی کمی درد و ناراحتی را تجربه کنید. علاوه بر این، احتمال عوارض جانبی بعد از عمل جراحی نیز وجود دارد، از جمله عوارضی مانند:

• عفونت در محل جراحی
• خون‌ریزی
• لخته‌شدن خون
• پارگی دورال (پارگی در غشای اطراف ستون فقرات)
• مشکلات ریوی
• درد مداوم یا بدتر شدن درد

کدام درمان برای شما بهترین است؟

هر رویکرد درمانی دارای مزایا و معایب خاص خود است که می‌توان از جملهٔ آن‌ها به موارد زیر اشاره کرد:

تزریق اپیدورال نسبت به روش‌های جراحی، کمتر تهاجمی است و بهبودی را بسیار آسان‌تر می‌کند. این روش درمانی معمولاً یک روش درمان سریع سرپایی محسوب می‌شود.

جراحی ستون فقرات به 4 تا 12 هفته یا حتی بیشتر برای بهبودی کامل نیاز دارد؛ اما حساسیت و درد پس از تزریق اپیدورال در عرض دو روز از بین می‌رود.

اثرات تزریق اپیدورال در عرض چند روز مشاهده می‌شود، درحالی‌که ممکن است از چند روز تا شش ماه یا بیشتر طول بکشد تا بهبود با جراحی مشاهده شود.

عوارض با تزریق اپیدورال بسیار نادرتر از جراحی ستون فقرات است.

جراحی‌های ستون فقرات برای موارد دشواری که تزریق اپیدورال یا سایر روش‌های درمانی نمی‌تواند مشکل را برطرف کند، استفاده می‌شود.

انتظار می‌رود اثرات بهبودی جراحی ستون فقرات دائمی باشد، درحالی‌که تزریق اپیدورال معمولاً علائم را برای حدود شش ماه تسکین می‌دهد.

در مقایسه با جراحی ستون فقرات، تزریق اپیدورال گزینه کم‌هزینه‌تری است.

آیا می‌توان از تزریق اپیدورال و جراحی ستون فقرات با هم استفاده کرد؟

به طور معمول، جراحی ستون فقرات تنها زمانی در نظر گرفته می‌شود که گزینه‌های دیگر، از جمله تزریق اپیدورال، نتیجه‌ای نداشته باشند. در موارد شدید، جراحان ممکن است قبل از عمل، ابتدا یک تزریق اپیدورال را در نواحی آسیب‌دیده، (اغلب در ناحیه تحتانی ستون فقرات) انجام دهند.

تزریق مفصل اپیدورال و فاست، و انواع دیگر دیسکوگرافی، به جراحان کمک می‌کند تا محل دقیق و علت مشکل را تشخیص دهند. به‌این‌ترتیب، این روش‌ها می‌توانند نقش مهمی در روند منتهی به جراحی داشته باشند.

مقابله با عوارض جانبی جراحی ستون فقرات

اگرچه عوارض جانبی جراحی شدیدتر است، اما هم جراحی ستون فقرات و هم تزریق اپیدورال می‌توانند عوارض جانبی ایجاد کنند. بهبودی و توان‌بخشی در این روش‌های درمانی به معنای یادگیری نحوه کنارآمدن با آنها است. در  ادامه چند استراتژی مؤثر برای کمتر کردن این عوارض آمده است:

استراحت و ریکاوری: در حین بازتوانی پس از جراحی ستون فقرات، باید به بدن خود زمان بدهید تا بهبود یابد. دستورالعمل‌های متخصص خود را به‌دقت دنبال کنید. بین چهار تا دوازده هفته، باید از ورزش‌های پربرخورد، بلندکردن هر چیزی سنگین بیش از 2 کیلو و چرخش یا خم‌شدن خودداری کنید.

تمرینات فیزیوتراپی: در طول روند بهبودی پس از جراحی ستون فقرات، به‌تدریج باید قدرت را به کمر بازگردانید. متخصص شما اغلب در کنار یک فیزیوتراپیست ممکن است ورزش‌ها و کشش‌های خاصی را برای ارتقای توان‌بخشی شما توصیه کند.

داروهای ضددرد: ممکن است از سه روز تا یک هفته (گاهی اوقات حتی بیشتر) پس از جراحی و تا دو روز پس از تزریق در ستون فقرات انتظار درد داشته باشید. پزشک شما ممکن است داروهای ضددرد اپیوئیدی، داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAIDs) یا سایر داروهای مسکن را برای کمک به کاهش درد برای شما تجویز کند.

کنترل عفونت: برای کمک به جلوگیری از عفونت محل جراحی یا تزریق، ممکن است مجبور شوید قبل از جراحی آنتی‌بیوتیک مصرف کنید. اگر محل برش یا تزریق عفونی شود، ممکن است پس از جراحی نیز مصرف آنتی‌بیوتیک لازم باشد.

اسپیرومتری: جراحی ستون فقرات می‌تواند بر عملکرد ریه تأثیر بگذارد و اطمینان از اینکه ریه‌های شما قدرت خود را بازیابی می‌کند یکی دیگر از جنبه‌های مهم توان‌بخشی است. در مراحل اولیه و به‌ویژه هنگامی که در بیمارستان بستری هستید، ممکن است لازم باشد تمرینات تنفسی را با استفاده از دستگاه خاصی به نام اسپیرومتر انجام دهید.

کلام آخر

تزریق و جراحی ستون فقرات هر دو گزینه‌هایی برای درمان کمردرد ناشی از بیماری‌هایی از جمله سیاتیک، پارگی دیسک و تنگی کانال نخاعی هستند. تزریق داروهای ضددرد و استروئیدها (گزینه کم تهاجمی) باعث تسکین موقت اما نه دائمی علائم می‌شود. جراحی، تنها زمانی در نظر گرفته می‌شود که سایر درمان‌ها به نتیجه نرسیده باشند و بر اصلاح علت اصلی کمردرد تمرکز دارد.

در بیشتر موارد، علت گردن درد در صبح و بعد از بیدارشدن از خواب، به دلیل وضعیت نامناسب بدنی به هنگام خواب، نوع بالش یا سایر مشکلات خواب است. این موضوع همچنین می‌تواند ناشی از یک بیماری زمینه‌ای مانند آسیب‌های تروماتیک گردن یا آرتروز باشد.

شروع‌کردن روز بااحساس گردن درد می‌تواند حال بدی را در شما ایجاد کند و انجام حرکات ساده‌ای مانند چرخاندن سر را دردناک کند.

در این مقاله، نگاهی دقیق‌تر به علل گردن درد صبحگاهی خواهیم داشت و کارهایی که می‌توانید انجام دهید تا احساس بهتری داشته باشید را به شما معرفی خواهیم نمود.

علت گردن درد بعد از بیدار شدن از خواب چیست؟

ممکن است هنگام خواب زیاد به وضعیت بدن خود یا نوع بالشی که استفاده می‌کنید فکر نکنید. اما هم وضعیت خواب و هم بالش شما می‌توانند باعث گرفتگی و درد گردن شوند. این دو عامل همچنین می‌توانند منجر به کمردرد و انواع دیگر درد بدنی نیز شوند.

تحقیقات نشان می‌دهد که مشکلات خواب ممکن است ریشه 5 درصد از موارد درد مزمن باشد. بسیاری از این عوامل قابل‌کنترل هستند، این به این معنی است که با ایجاد برخی تغییرات، ممکن است بتوانید درد گردن و سایر انواع درد بدنی را در خود کاهش دهید.

تأثیر وضعیت بدنی به هنگام خواب بر گردن درد

هر کس وضعیت خواب دلخواه خود را دارد. اما باید بدانید که اگر بر روی شکم می‌خوابید، هیچ لطفی به گردن خود نمی‌کنید! وقتی روی شکم می‌خوابید، ممکن است گردنتان ساعت‌ها به یک طرف چرخیده باشد. این موضوع می‌تواند عضلات گردن شما را تحت‌فشار قرار دهد و باعث درد و گرفتگی آنها در صبح شود.

همچنین خوابیدن روی شکم می‌تواند به کمر شما فشار زیادی را وارد کند، به‌خصوص اگر روی تشک نامناسبی بخوابید. خوابیدن در این وضعیت باعث می‌شود تا شکم شما در تخت فرورود و این موضوع می‌تواند به ستون فقرات و عضلات کمر شما فشار زیادی وارد کند.

تأثیر استفاده از بالش نامناسب بر گردن درد

سروگردن شما هر شب ساعت‌های زیادی را روی بالش خود می‌گذراند، به همین دلیل است که انتخاب بالش مناسب کلید داشتن گردنی سالم و بدون درد است. بالشی که سروگردن شما را به‌درستی نگه نمی‌دارد می‌تواند باعث ایجاد تنش در عضلات گردن و ایجاد گردن درد شود.

بالش‌های پر یا مموری فوم ممکن است اجازه دهند سر شما در شب راحت‌تر باشد و ستون فقرات و گردن را در حالتی خنثی نگه دارد.

انجام حرکات ناگهانی در خواب

حرکات ناگهانی، مانند تکان‌دادن سریع یا پرت‌کردن سر به یک طرف در خواب، می‌تواند عضلات گردن شما را تحت‌فشار قرار دهد. پرت‌کردن و چرخاندن در هنگام خواب یا تلاش برای خوابیدن نیز می‌تواند باعث ایجاد تنش و استرس در گردن شما شود.

مصدومیت قبلی

برخی از انواع آسیب‌ها، مانند ضربات شلاقی یا آسیب‌های ورزشی، ممکن است همیشه در ابتدا عوارض خود را بروز ندهند. اثرات فیزیکی این نوع آسیب‌ها ممکن است چند روز بعد احساس شود. گردن شما ممکن است به‌گونه‌ای آسیب‌دیده باشد که در ابتدا با احساسی خوب و بدون مشکل به رختخواب رفته باشید، اما صبح روز بعد با گردن بسیار دردناکی از خواب بیدار شوید.

علل دیگر گردن درد بعد از بیدار شدن از خواب

مطمئناً دلایل دیگری نیز وجود دارد که می‌تواند منجر به بیدارشدن شما با گردن درد شود. گاهی اوقات، ممکن است در طول روز نیز دچار گردن درد شوید. برخی از علل شایع گردن درد عبارت‌اند از:

• وضعیت نامناسب بدنی در طول روز
• کار بیش از حد طولانی با کامپیوتر، یا تماشای تلویزیون برای مدت طولانی بدون تغییر موقعیت گردن
• استئوآرتریت در یکی از مفاصل فوقانی ستون فقرات
• فشردگی عصب ناشی از پارگی دیسک
• وجود خار استخوان در گردن

درمان‌های خانگی برای گردن درد بعد از بیدار شدن از خواب

اگر با گردن درد از خواب بیدار می‌شوید، چندین راه‌حل وجود دارد که می‌توانید برای کاهش درد از آنها استفاده کنید. احتمالاً نیازی به مراجعه به پزشک ندارید، به‌خصوص اگر علائم دیگری نداشته باشید و این گردن درد برای مدت زیادی طول نکشیده باشد. در ادامه برخی از گزینه‌های خودمراقبتی را به شما خواهیم گفت که می‌توانید آنها را امتحان کنید:

کیسه یخ را هر بار به مدت 20 دقیقه روی قسمت دردناک گردن خود قرار دهید. این راهکار می‌تواند به کاهش التهاب در عضلات گردن شما کمک کند.

اگر درد به مدت یک روز یا بیشتر وجود داشت، هر بار 20 دقیقه یک کیسه آبگرم روی ناحیه درد قرار دهید. این موضوع می‌تواند به تسکین و شل‌شدن عضلات کمک کند.

مسکن‌های بدون نسخه مانند ایبوپروفن، ناپروکسن یا استامینوفن را امتحان کنید.

انجام برخی تمرینات ملایم مانند پیاده‌روی یا یوگا می‌تواند در کاهش درد شما مؤثر باشد. این تمرینات می‌توانند جریان خون در گردن شما را بهبود بخشند. به یاد داشته باشید که به‌هیچ‌عنوان حرکت و فعالیت خود را متوقف نکنید. حرکت‌نکردن می‌تواند باعث افزایش سفت‌شدن عضلات شما شود.

پیشگیری از گردن درد در خواب

برای کمک به جلوگیری از گردن درد هنگام بیدارشدن از خواب، اقداماتی وجود دارد که می‌توانید برای حمایت از گردن و کاهش فشار روی عضلات گردن خود آن‌ها را انجام دهید.

1. اگر معمولاً روی شکم می‌خوابید، سعی کنید به‌جای آن به پهلو یا پشت بخوابید.
2. اگر به پهلو می‌خوابید، سعی کنید یک بالش بین پاهای خود قرار دهید. این موضوع می‌تواند کمک کند که گردن شما با ستون فقرات شما هماهنگ و هم تراز باشد.
3. هنگام خوابیدن به پهلو، مطمئن شوید که اندازه بالش زیر سرتان مناسب باشد و گردن شما را در موقعیتی بالاتر از شانه‌ها قرار ندهد. کشیدگی حتی اندک عضلات گردن در طول شب می‌تواند باعث ایجاد درد در صبح شود.
4. سعی کنید از یک بالش پر استفاده کنید. این نوع بالش‌ها می‌توانند به‌راحتی با شکل گردن و سر شما مطابقت پیدا کنند. البته باید توجه داشته باشید که بالش‌های پر به‌مرورزمان شکل خود را از دست می‌دهند، بنابراین بهتر است هر دو سال یکبار آنها را تعویض کنید. بالش‌های ساخته شده با “مموری فوم” نیز می‌توانند با خطوط سروگردن شما مطابقت داشته باشند و به نگه‌داشتن گردن شما کمک کنند. از استفاده از بالش خیلی سفت یا خیلی بلند خودداری کنید. این بالش‌ها می‌تواند باعث کشیدگی عضلات گردن شوند
5. در طول روز، هنگام ایستادن، راه‌رفتن و نشستن، به‌ویژه هنگامی که پشت میز هستید یا از رایانه استفاده می‌کنید، سعی کنید وضعیت بدنی مناسبی داشته باشید. از قوز کردن و خم‌شدن بیش از حد گردن به جلو خودداری کنید. سعی کنید به‌جای اینکه گردن خود را به سمت جلو خم کنید تا به مانیتور یا گوشی نگاه کنید، مانیتور و گوشی خود را هم سطح چشم‌هایتان نگه دارید. همچنین از قراردادن گوشی بین گوش و شانه خودداری کنید.
6. به طور منظم ورزش کنید. فعالیت بدنی می‌تواند به تقویت عضلات شما از جمله عضلات گردن کمک کند. همچنین می‌تواند به بهبود وضعیت بدنی و کاهش استرسی که ممکن است باعث سفت‌شدن عضلات شود کمک کند.

ورزش‌هایی برای تقویت گردن

چند تمرین ساده می‌تواند به قوی نگه‌داشتن عضلات گردن شما کمک کند. این تمرینات ممکن است خطر بیدارشدن با درد در گردن را در شما کاهش دهد.

• کشش گردن

صاف بایستید و دستان خود را در پهلو قرار دهید.

درحالی‌که گردن و پشت خود را صاف‌کرده‌اید، به‌آرامی سر خود را به سمت چپ بچرخانید تا زمانی که کشش خفیفی را احساس کنید.

10 تا 20 ثانیه این حالت را نگه دارید و سپس به‌آرامی سر خود را به سمت راست بچرخانید و همین کار را در این سمت نیز انجام دهید.

این کار را 3 یا 4 بار در هر طرف تکرار کنید. می‌توانید این تمرین را هر روز انجام دهید.

• شانه بالا انداختن با دمبل

بایستید و پاها را به‌اندازه عرض شانه باز کنید. چانه خود را بالا و گردن خود را صاف نگه دارید.

با یک دمبل یک تا 2 کیلویی در هر دست، یا گرفتن یک بطری آب یا یک شیء مشابه، به‌آرامی شانه‌های خود را به سمت گوش‌های خود حرکت دهید. حرکت را به‌آرامی انجام دهید تا احساس کنید عضلات قسمت بالایی پشت و گردن منقبض می‌شوند.

برای یک ثانیه این حرکت را نگه دارید و سپس در حین بازدم شانه‌های خود را به سمت پایین بیاورید.

8 تا 10 بار این حرکت را تکرار کنید. این تمرین را 3 بار در هفته انجام دهید.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد

گردن درد اغلب به‌خودی‌خود بهبود می‌یابد. اگر گردن درد شما پس از چند روز خودمراقبتی بهتر نشد، یا اگر درد بدتر شد، به پزشک خود مراجعه کنید تا علت دردتان را پیدا کنید.

در صورت داشتن گردن درد و هر یک از علائم زیر، فوراً با پزشک خود تماس بگیرید:

• تب
• سردرد
• درد قفسه سینه و تنگی نفس
• وجود برآمدگی توده مانند در گردن  
• تورم غدد
• مشکل در بلع
• بی‌حسی یا گزگز در اندام‌های دیگر
• دردی که در بازوها یا پاهای شما پخش می‌شود
• مشکلات مثانه یا روده

کلام آخر

بیدارشدن با گردن درد یک مشکل بسیار شایع است. اما راه‌هایی برای کمک به حل این مشکل وجود دارد. تغییراتی را در بالش، تشک و وضعیت خواب خود در نظر بگیرید و مطمئن شوید که محیط خواب شما تاحدامکان راحت است.

در طول روز، به وضعیت بدن خود توجه کنید و سعی کنید مرتباً موقعیت خود را تغییر دهید تا عضلات  شما آرام و نرم بمانند. ورزش منظم همچنین می‌تواند به حفظ سلامت و قوی ماندن عضلات گردن شما کمک کند.

مزایای استفاده از آب‌درمانی در توان‌بخشی آسیب‌های ACL زانو

اگرچه بازتوانی و بازسازی پس از آسیب رباط صلیبی قدامی (ACL) زانو یکی از اساسی‌ترین مباحت توان‌بخشی است؛ اما هنوز هیچ اتفاق‌نظری در مورد بهترین راه برای توان‌بخشی بیمار پس از بازسازی رباط صلیبی قدامی (ACL) وجود ندارد. تحقیقات بسیاری نشان داده‌اند که بازسازی پس از آسیب و جراحی رباط صلیبی زانو (ACL) به‌سختی اتفاق می‌افتد، به‌طوری‌که 35-45٪ از بیماران پس از این آسیب توانایی بازگشت به ورزش نخواهند داشت. در این میان افرادی که می‌توانند به ورزش بازگردند، 15٪ مستعد آسیب ثانویه ACL هستند و 30٪ از ورزشکاران جوانی که به ورزش بازمی‌گردند در دو سال اول، دچار آسیب مجدد می‌شوند. علاوه بر این، بعدازاین آسیب عوارض طولانی‌مدتی مانند آرتروز زانو نیز وجود خواهد داشت.

روند درمان رباط صلیبی زانو (ACL) با آب‌درمانی

در سال‌های اخیر به‌منظور پیشرفت نتایج بیماران، سعی شده است که روند بازسازی و توان‌بخشی پس از آسیب رباط صلیبی قدامی  ACL بهینه‌سازی شود. یکی از حوزه‌هایی که توجه تحقیقات محدودی را به خود جلب کرده و می‌تواند در بهینه‌سازی فرایند توان‌بخشی آسیب رباط قدامی زانو ACL مفید باشد، آب‌درمانی است. آب‌درمانی تنها به سبک‌های مختلف شنا در توان‌بخشی اشاره نمی‌کند، بلکه شامل استفاده از یک محیط مبتنی بر آب برای اهداف درمانی در طول فرایند توان‌بخشی است. محیط آبی می‌تواند برای توان‌بخشی ورزشکاران پس از آسیب‌های ورزشی بسیار مفید باشد. اثرات غوطه‌وری در آب به اصول بنیادی هیدرودینامیک مربوط می‌شود. درک این اثرات و خواص فیزیکی آب، مانند چگالی، وزن مخصوص، فشار هیدرواستاتیک، ویسکوزیته و شناوری، ممکن است به تیم پزشکی ورزشی کمک کند که با استفاده از این خواص به بهبود عملکرد بیمار پس از آسیب  ACL کمک کنند. مزیت اصلی آب‌درمانی در طی فرایند بازیابی عملکردی این است که می‌توان فعالیت‌ها یا تمرینات را زودتر از خشکی شروع کرد. این موضوع روند بهبودی را تسریع کرده و زمان کلی بهبودی را کاهش می‌دهد. این فعالیت‌ها شامل تمرینات هدفمند برای توسعه یا حفظ سیستم عصبی عضلانی و قلبی عروقی (CV) با احتمال آسیب کمتر است.

بررسی ارتباط میان آب‌درمانی و روند بهبود آسیب رباط صلیبی قدامی (ACL) زانو

اگرچه تحقیقات به طور تئوری ارتباط خوبی را میان تمرینات آب‌درمانی و توان‌بخشی رباط صلیبی زانو نشان می‌دهند، اما این موضوع به طور عملی کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. برخی تحقیقات فواید کوتاه‌مدت و بلندمدت ورزش در آب را در افراد جوان و مسن برای تقویت سیستم عصبی عضلانی و قلبی عروقی (CV) ارزیابی کرده است. علاوه بر این، یک بررسی سیستماتیک با مقایسه اثرات آب‌درمانی و تمرینات مبتنی بر خشکی در افراد مبتلا به آرتریت نشان داد که درمان در آب از نظر نتایج عملکردی با تمرینات در خشکی قابل‌مقایسه است. برخی از محققین توصیه می‌کنند که زمانی که افراد قادر به تمرین در خشکی نیستند، فیزیوتراپی در آب به‌عنوان جایگزینی برای فیزیوتراپی مبتنی بر خشکی استفاده شود. اگرچه آب‌درمانی به طور منظم در طول فرایند توان‌بخشی پس از آسیب ACL استفاده می‌شود، اما تحقیقات منتشر شده‌ای وجود ندارد که کاربرد بالینی آن را نشان دهد. به‌این‌ترتیب، ما در این مقاله تلاش خواهیم کرد تا شکاف بین تئوری و تحقیق را اندکی کمتر کنیم و به بررسی این مبحث بپردازیم.

شش کاربرد اصول آب‌درمانی در فرایند بازیابی عملکردی پس از آسیب ACL

استفاده از خواص منحصربه‌فرد آب می‌تواند جلسات توان‌بخشی را برای بازیابی عملکردی تسهیل کند. شش مزیت کاربردی عمده آب‌درمانی عبارت‌اند از:

• کاهش درد و تورم و بازیابی دامنه حرکتی مفصل
• بازیابی چرخه طبیعی راه‌رفتن
• حفظ یا توسعه تناسب‌اندام و سیستم قلبی عروقی (CV).
• به‌دست‌آوردن الگوی حرکتی درست
• آموزش هماهنگی عصبی عضلانی
• امکان انجام تمرینات پلایومتریک

کاهش درد و تورم و بازیابی دامنه حرکتی مفصل

پس از آسیب و جراحی ACL زانو، حرکت زودهنگام مفصل برای اجتناب از انقباضات کپسولی، کاهش تورم و درد بسیار ضروری است و به نظر می‌رسد که به‌دست‌آوردن دامنه اکستنشن کامل به‌صورت غیرفعال و فعال زودهنگام، هیچ اثر نامطلوبی بر شلی مفاصل نداشته باشد. از طرفی بازیابی نامطلوب دامنه حرکتی مفصل می‌تواند بر مراحل پایانی توان‌بخشی تأثیر منفی بگذارد. استفاده از آب‌درمانی می‌تواند به بهبود تورم مفاصل و دامنه حرکتی غیرفعال و فعال کمک کند. وقتی فردی در آب غوطه‌ور می‌شود تحت‌فشار هیدرواستاتیک قرار می‌گیرد. این فشار به طور مستقیم با چگالی مایع (به‌عنوان‌مثال، نیروی گرانش و عمقی که بدن در آن غوطه‌ور شده است) متناسب است. این بدان معنی است که این فشار هیچ ارتباطی با وزن و شکل بدن افراد یا اندازه یا شکل ظرف (به‌عنوان‌مثال، استخر شنا یا یک حوض آب‌درمانی)، یا حجم آب ندارد، بلکه در درجه اول به عمق غوطه‌وری بستگی دارد. به‌عنوان‌مثال اگر فردی در عمق 120 سانتی‌متری غوطه‌ور شود، تحت نیرویی نزدیک به 90 میلی‌متر جیوه قرار می‌گیرد که کمی بالاتر از فشارخون دیاستولیک طبیعی است.

اگر فشار آب بالاتر از فشارخون دیاستولیک باشد، باعث جابه‌جایی مایعات در بدن می‌شود و این موضوع مایع را از مفصل خارج می‌کند و به بازگشت وریدی بهینه و تخلیه سیستم لنفاوی کمک می‌کند، در نتیجه می‌تواند به رفع التهاب و تورم کمک کند و آن را کاهش دهد و به طور مثبت دامنه حرکتی مفصل را افزایش دهد. بیومکانیک راه‌رفتن طبیعی نمی‌تواند بدون حرکت طبیعی یا بهینه مفصل اتفاق بیفتد، بنابراین رفع اختلالات در سریع‌ترین زمان پس از جراحی برای بهبود اولیه راه‌رفتن بسیار ضروری به نظر می رشد.

غوطه‌ورشدن در آب همچنین حساسیت به درد در ناحیه آسیب‌دیده را کمتر می‌کند، زیرا به دلیل بالارفتن آستانه درد که ممکن است به دلیل تحریک پایانه‌های عصبی حسی در پوست و سرریز حسی باشد، درک درد کاهش می‌یابد. به‌این‌ترتیب، ممکن است در کنار کاهش تورم مفصل، دامنه حرکتی مفصل را نیز بیشتر از خشکی تسهیل کند و بازیابی دامنه حرکتی غیرفعال و فعال را سریع‌تر بهبود دهد.

بازیابی چرخه طبیعی راه‌رفتن

بیمار معمولاً به دنبال آسیب ACL برای مدتی (اغلب حدود چهار هفته) نمی‌تواند به طور کامل وزن را روی پای آسیب‌دیده تحمل کند یا بدون عصا راه برود. به همین دلیل و برای محافظت از مفصل آسیب‌دیده، الگوهای راه‌رفتن معیوب در بیمار ایجاد می‌شود. الگوهای راه‌رفتن غیرطبیعی با ضعف مفاصل، کاهش عملکرد، عوارض بعد از عمل، از جمله آرتروز و در نتیجه رضایت پایین بیمار از نتیجه پس از جراحی همراه بوده است. بازیابی مجدد راه‌رفتن طبیعی در اوایل بعد از عمل جراحی اولویت اصلی فرایند بهبود عملکردی است.

خواص آب، به‌ویژه چگالی و شناوری، می‌تواند به حفظ و بهبود اولیه راه‌رفتن بهینه در بیماران دچار آسیب ACL کمک کند، زیرا اثرات گرانش را کاهش می‌دهد و امکان پیاده‌روی با فشاری کمتر از وزن بدن و را فراهم می‌کند و بارهای مفصلی را کاهش می‌دهد. چگالی نسبت بین جرم یک ماده (کیلوگرم) و فضایی که اشغال می‌کند (m3) است. چگالی آب در فشار 1 اتمسفر و 4 درجه سانتیگراد 1000 کیلوگرم بر مترمکعب است. بر خلاف باور عموم، چگالی متوسط بدن انسان، کمتر از آب است، اگرچه این میزان در افراد مختلف متفاوت است و مردان به طور متوسط از چگالی بالاتری نسبت به زنان برخوردار هستند. توده بدون چربی بدن که شامل استخوان، ماهیچه، بافت همبند و اندام‌ها می‌باشد، دارای تراکم معمولی نزدیک به 1.1 است که این چگالی بیشتر از چگالی آب است، درحالی‌که توده چربی که شامل چربی ضروری بدن به‌اضافه چربی بیش از نیاز ضروری بدن است، دارای چگالی حدود 0.9.28 یعنی کمتر از چگالی آب است. رابطه بین چگالی آب و بدن انسان به این معنی است که فرد می‌تواند در آب شناور شود (اگرچه ورزشکاران با توده عضلانی بالا، ممکن است تمایل به غرق‌شدن شدن بیشتری داشته باشند). شناوری به‌عنوان نیرویی رانشی به سمت بالا و در جهت مخالف نیروی گرانش، تعریف می‌شود. انسان با وزن مخصوص 0.97 زمانی به تعادل شناوری می‌رسد که 97 درصد از کل حجم بدن او در آب فرورود. همان‌طور که بدن به‌تدریج غوطه‌ور می‌شود، آب جابه‌جا می‌شود و نیروی شناوری ایجاد می‌کند و به‌تدریج مفاصل غوطه‌ور را تخلیه می‌کند. هرچه مقدار بیشتری از بدن در آب غوطه‌ور شود، میزان فشار ناشی از وزن کاهش می‌یابد.

بنابراین، در مراحل اولیه دوره ریکاوری عملکردی پس از آسیب ACL، ابتدا باید راه‌رفتن را در استخر در اعماق مختلف آب (از عمیق‌تر به کم‌عمق‌تر) آموزش داد تا بتوان بخشی از وزن بدن را برای تسهیل بهینه حذف کرد. علاوه بر این، راه‌رفتن در آب می‌تواند چالشی برای پایداری و تعادل پویا باشد و می‌تواند به کنترل حرکات پویا در یک محیط امن کمک کند.

حفظ و یا توسعه آمادگی سیستم قلبی و عروقی

حفظ پارامترهای آمادگی جسمانی مانند حداکثر ظرفیت هوازی، آستانه اسیدلاکتیک و استقامت در دویدن در طول فرایند توان‌بخشی برای ورزشکاران ورزش‌های استقامتی (به‌عنوان‌مثال بازیکنان فوتبال) پس از آسیب‌های طولانی‌مدت مانند آسیب ACL زانو بسیار ضروری است. تحقیقات اخیر نشان می‌دهد که بازیکنان حرفه‌ای فوتبال شش ماه پس از آسیب ACL زانو همچنان کمبودهایی را در آمادگی‌های جسمانی و تمرینات هوازی گزارش می‌کنند که نشان‌دهنده نیاز بیشتر به تمرینات هوازی برای بازیابی آمادگی سیستم قلبی و عروقی در طول فرایند بازیابی عملکردی پس از آسیب ACL زانو است. این تمرینات همچنین می‌تواند ابزار مفیدی باشد که به ورزشکاران آسیب‌دیده اجازه دهد تا تناسب‌اندام و در نهایت عملکرد دویدن خود را حفظ کنند. برای مثال طی تحقیقاتی نشان داده شد که یک دوره ۲۲ماهه دویدن در آب‌های عمیق بر روی 181 سرباز ارتش با آسیب‌هایی که آنها را از انجام تمرینات منظم تحمل وزن بازمی‌داشت، باعث شد تا حداکثر VO2 و عملکرد دویدن در آن‌ها حفظ شود و بهبود یابد.

آب مقاومتی بیشتر از مقاومت هوا که در هنگام حرکت در خشکی تجربه می‌شود، ایجاد می‌کند. این مقاومت بیشتر نه‌تنها به دلیل چگالی آب بلکه به دلیل ویسکوزیته دینامیکی آن است. ویسکوزیته به اصطکاک سیالات در حین حرکت اشاره دارد. عضوی که نسبت به آب در حال حرکت است، در معرض اثرات نیروی های مقاومتی سیال به نام نیروی کشش قرار می‌گیرد. خواصی مانند ویسکوزیته و همچنین شناوری و چگالی آب باعث می‌شوند که تمریناتی مانند دویدن در آب عمیق یا دویدن روی تردمیل در آب (اگر با سرعت، شدت و عمق مناسب انجام شود) برای تقویت سیستم قلبی و عروقی فراهم شود.

امکان انجام تمرینات پلایومتریک

توانایی سیستم عصبی عضلانی برای ایجاد ثبات دینامیکی مفصل و همچنین برای ایجاد نیروی محرکه بهینه ضروری است. به طور معمول، پس از آسیب ACL، بیش از حد روی به‌دست‌آوردن حداکثر قدرت عضلانی تمرکز می‌شود، و توجه کمتری به توانایی مفصل برای ایجاد نیرو در سرعت‌های بالا مبذول داشته می‌شود. به طور معمول، حدود 300 میلی‌ثانیه طول می‌کشد تا سیستم عصبی عضلانی حداکثر نیروی خود را تولید کند. ازاین‌رو، توانایی تولید نیرو در حین انجام وظایف ورزشی سریع (حرکات انفجاری) ممکن است بیشتر به توانایی تولید سریع نیرو از سطوح پایین که نرخ رشد نیرو (RFD) نامیده می‌شود، وابسته باشد و نه حداکثر قدرت عضلانی! به‌این‌ترتیب، به نظر می‌رسد نرخ رشد نیرو،  جنبه مهمی از عملکرد عصبی عضلانی باشد و ممکن است در برنامه‌های توان‌بخشی در مراحل پایانی به بررسی بیشتری نیاز داشته باشد. از شواهد موجود، به نظر می‌رسد که نرخ رشد نیرو  به طور مؤثر پس از آسیب و قبل از بازگشت ورزشکاران به عرصه مسابقات بهبود نمی‌یابد. در طی مطالعه‌ای نشان داده شد که فاکتور نرخ رشد نیرو  شش ماه پس از آسیب ACL، در 30 درصد از بیماران، علی‌رغم بازیابی تقریباً کامل (97%) حداکثر قدرت بازکننده‌های زانو، همچنان دارای کاستی بود.

علاوه بر نرخ رشد نیرو، توانایی تولید حداکثر قدرت در طی مهارت‌های حرکتی پیچیده نیز برای عملکرد موفق ورزشی در بسیاری از ورزش‌ها اهمیت زیادی دارد. توان مکانیکی معمولاً با نام نرخ انجام کار شناخته می‌شود و با ضرب نیرو در سرعت تعیین می‌شود. به‌این‌ترتیب، حداکثر قدرت، نرخ رشد نیرو و سرعت بالا عناصر مهم عملکرد عصبی عضلانی هستند که باید پس از آسیب بازسازی شوند. قدرت بدنی تحت‌تأثیر عوامل متعددی از جمله قدرت عضلانی با سرعت آهسته، قدرت عضلانی با سرعت بالا، نرخ رشد نیرو، و هماهنگی عضلانی است. این مهم است که فرایند توان‌بخشی از روش‌های ترکیبی برای توسعه قدرت بدنی استفاده کند، و این موضوع یعنی  استفاده از تمرینات قدرتی و همچنین تمرینات پلایومتریک در کنار هم تا تمام عواملی را که ممکن است به قابلیت‌های قدرت انفجاری کمک کنند، هدف قرار دهد.

تمرینات پلایومتریک اندام تحتانی معمولاً توسط ورزشکاران برای توسعه سرعت، قدرت و قدرت انفجاری استفاده می‌شود. این تمرینات شامل فعالیت کششی و قدرتی هستند. گزارش شده است که تمرینات پلایومتریک نسبت به تمرینات مقاومتی سنتی برای توسعه عملکرد انفجاری اندام تحتانی از مزایای بیشتری برخوردار است و می‌تواند به بهبود قدرت اندام تحتانی، افزایش آگاهی مفصلی و حس عمقی کمک کند. تمرینات پلایومتریک اغلب جنبه مهمی از تمرینات توان‌بخشی در مراحل آخر را تشکیل می‌دهد، یعنی زمانی که ظرفیت عملکردی لازم برای تحمل نیروهای بالا بازیابی شد. بااین‌حال، تمرین در آب و نیروی شناوری، می‌تواند حرکت روبه‌پایین (فرود) بدن را کنترل کند، در واقع در حدود 45 تا 60 درصد از نیروهای واکنشی زمین به هنگام انجام تمرینات پلایومتریک در آب کاهش می‌یابد. علاوه بر این، به نظر می‌رسد تمرین پلایومتریک در آب در مقابل خشکی باعث کاهش التهاب مفاصل و درد درک شده در ساعات و روزهای بعدی پس از تمرین می‌شود.

انجام تمرینات پلایومتریک آبی در آب تا ارتفاع کمر توصیه می‌شود؛ زیرا آب عمیق‌تر ممکن است کنترل و هماهنگی حرکت را مختل، و حفظ ثبات و تعادل در وضعیت عمودی را دشوارتر کند. بدیهی است که نیاز به استفاده از تکنیک‌های مربیگری مناسب، مشاهده و در صورت امکان فیلم‌برداری (با دوربین‌های زیر آب) و ارائه بازخورد مناسب در مورد تکنیک وجود دارد.

پرونیشن بیش از حد که به آن صافی کف پای انعطاف‌پذیر نیز گفته می‌شود، در کودکان نسبتاً شایع است و اغلب خودبه‌خود و به‌مرورزمان از بین می‌رود. اما اگر میزان و شدت کف پای صاف رفته‌رفته بیشتر شود یا کودک شما از درد پا شکایت کند، ممکن است درمان این عارضه لازم باشد.

انواع پرونیشن پا

هنگام راه‌رفتن، پاهای شما به طور طبیعی از یک سمت به سمت دیگر حرکت می‌کنند. این حرکت جهت‌دار پرونیشن نامیده می‌شود و تعیین می‌کند که پاهای شما چقدر ضربات و فشار مربوط به حرکات شما را جذب می‌کند.

در حین راه‌رفتن، قرار است پاهای شما در یک وضعیت نسبتاً مستقیم و در یک راستا بمانند، اگرچه حرکت‌کردن خفیف به سمت داخل یا خارج، تا حدود 15 درصد در هر جهت کاملاً طبیعی است.

سه نوع پرونیشن وجود دارد:

• پرونیشن طبیعی (خنثی): پاهای شما به جز مقدار کمی حرکت به سمت داخل یا خارج، بیشتر صاف می‌مانند.
• پرونیشن کمتر از حد: پاهای شما بیش از 15 درصد به سمت بیرون می‌چرخد. به این حالت سوپینیشن نیز می‌گویند.
• اور پرونیشن یا پرونیشن بیش از حد: پاهای شما بیش از 15 درصد به سمت داخل می‌چرخد.

داشتن پاهایی که دچار پرونیشن شده‌اند معمولاً عارضه خیلی جدی محسوب نمی‌شود، اما در صورت عدم درمان می‌تواند منجر به سایر مشکلات سلامتی شود. این مشکلات ممکن است شامل انگشت چکشی یا بونیون و کمردرد باشد.

رشد قوس کف‌پایی در کودکان

صافی کف پا در اغلب نوزادان وجود دارد. این موضوع تا حدی به این دلیل است که قوس‌های کف‌پایی آنها هنوز به طور کامل رشد نکرده‌اند.

طبق گفته آکادمی جراحان ارتوپدی آمریکا (AAOS)، کودکان با قوس کف‌پایی به دنیا نمی‌آیند. اما به‌تدریج، با آغاز راه‌رفتن و تقویت و سفت‌شدن عضلات کف پا، قوس‌های کف‌پایی ایجاد می‌شوند. کف پای برخی از کودکان ممکن است حتی تا سن 5 سالگی یا بیشتر دچار قوس نشود.

در یک مطالعه در سال 2006، محققان دریافتند که 44 درصد از کودکان پیش‌دبستانی مشاهده شده دارای کف پای صاف انعطاف‌پذیر هستند. کودکانی که در این مطالعه شرکت کردند بین 3 تا 6 سال سن داشتند. بچه‌های کوچک‌تر نسبت به بچه‌های بزرگ‌تر درصد بیشتری صافی کف پا داشتند و پسرها بیشتر از دختران به صافی کف پا مبتلا بودند.

ازآنجایی‌که صافی کف پای انعطاف‌پذیر بخشی از رشد طبیعی بسیاری از کودکان است، کاملاً محتمل است که متوجه شوید کودک شما نیز دارای این عارضه می‌باشد.

بااین‌حال، مهم است که مراقب رشد پای کودک خود باشید. اگر کودک شما به دلیل صافی کف پا دچار بی‌نظمی حرکتی یا درد می‌شود، ممکن است نیاز به درمان داشته باشد.

علائم صافی کف پا

کودکان معمولاً هیچ علامت دیگری به جز صافی کف پای آشکار ندارند. این بدان معناست که وقتی به داخل پاهای کودک خود در حالت ایستاده نگاه می‌کنید، ممکن است متوجه شوید که شکاف یا قوس زیادی بین کف پای او و زمین وجود ندارد. همچنین ممکن است متوجه شوید که مچ پاهای کودکتان از پشت و در حالت ایستاده، کمی چرخیده به سمت داخل به نظر می‌رسند.

هر گونه شکایت از درد پا، ناراحتی مکرر، یا شیوه غیرمعمول راه‌رفتن نشانه آن است که باید به پزشک مراجعه کنید.

طبق گفته بیمارستان کودکان فیلادلفیا، علائم صافی کفی پا یا پرونیشن بیش از حد می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• درد در قوس کف پا
• درد پاشنه
• درد پا که با فعالیت بدنی بدتر می‌شود
• سفتی در پا، به‌ویژه در تاندون پشت پاشنه پا (تاندون آشیل)
• فرزند شما ممکن است علائم دیگری از پرونیشن پا نیز داشته باشد، از جمله:
• میخچه یا پینه مکرر روی پاها
• درد زانو یا کمر
• انگشتان چکشی

تشخیص صافی کف پا در کودکان

اگر متوجه شده‌اید که فرزندتان صافی کف پا دارد، می‌توانید در ویزیت بعدی آن را با پزشک در میان بگذارید. البته به یاد داشته باشید که این عارضه یک مسئله فوری پزشکی محسوب نمی‌شود مگر اینکه کودک شما درد یا ناراحتی داشته باشد.

بسیاری از متخصصان اطفال در تشخیص صافی کف پا در کودکان ماهر هستند، اگرچه پزشک کودک شما نیز ممکن است شما را برای نظر تخصصی به یک متخصص ارتوپد یا حرکات اصلاحی ارجاع دهد.

یک متخصص در طول معاینه فیزیکی برای صافی کف پا، ممکن است:

سؤالاتی در مورد سابقه پزشکی خانوادگی شما بپرسد.

پای فرزندتان را بررسی کند.

به الگوهای ساییدگی کفش‌های او نگاه کند

کودک شما را در حین انجام حرکات اولیه (راه‌رفتن، دویدن، ایستادن روی نوک پا) ارزیابی کند.

اگر پزشک کودک شما به اطلاعات بیشتری نیاز داشته باشد، ممکن است آزمایش‌های تشخیصی را برای مشاهده بهتر ساختار پای کودک شما تجویز کند. مواردی مانند عکس ایکس – ری، سی‌تی‌اسکن یا حتی MRI .

درمان صافی کف پا در کودکان

اگر صافی کف پای فرزندتان او را آزار نمی‌دهد، احتمالاً نیازی به انجام کاری برای «رفع» آن ندارید. جالب است بدانید که برخی متخصصین از درمان کودکان مبتلا به صافی کف پای بدون علامت خودداری می‌کنند و استدلالشان این است که این عارضه خودبه‌خود بدون هیچ مداخله‌ای در بیشتر موارد برطرف می‌شود.

اما اگر فرزند شما علائمی دارد که او را آزار می‌دهد، می‌توانید این موارد را با پزشک و متخصص درمیان بگذارید. اگرچه گاهی برای درمان این عارضه در بزرگسالان و نوجوانان نیاز به جراحی است؛ اما کودکان خردسال تقریباً هرگز برای جراحی صافی کف پا ارجاع داده نمی‌شوند.

به‌احتمال زیاد، علاقه دارید تا یک یا چند درمان غیرجراحی را امتحان کنید تا به رفع صافی کف پای فرزندتان کمک کند. پس بیایید برخی از این گزینه‌ها را با هم بررسی کنیم.

کشش

کشش تاندون پشت پاشنه یکی از مهم‌ترین روش‌های درمان صافی کف پا است. تاندون آشیل را در مواقعی که کودکتان دچار درد می‌باشد مورد کشش قرار دهید. بر اساس تحقیقات، همین یک حرکت ساده و بی‌خطر می‌تواند بر وضعیت صافی کف پای کودک بسیار تأثیرگذار باشد. چندین کشش دیگر نیز وجود دارد که به‌راحتی می‌تواند به اصلاح راه‌رفتن نامناسب و تقویت عضلات قوس کف‌پایی کمک کند. ممکن است لازم باشد در ابتدای انجام تمرینات، حرکات را در کنار فرزندتان انجام دهید تا مطمئن شوید که تمرینات را با فرم و وضعیت مناسب یاد می‌گیرد.

کفش حمایتی

اگر فرزند شما صافی کف پا دارد، پوشیدن کفش‌های تخت می‌تواند درد پای او را تشدید کند. اطمینان حاصل کنید که کفش‌های کودکتان از کفی های مناسبی برخوردار است و قوس‌های کف‌پایی او را حمایت می کند.

گاهی اوقات کودکان ممکن است به طور خاص به یک جفت کفش دلبستگی زیادی پیدا کنند؛ اما توجه داشته باشید که آنها به استفاده از کفش‌های خیلی کهنه یا فرسوده ادامه ندهند.

استفاده از کفی طبی

اگر نمی‌توانید کفش‌هایی را پیدا کنید که از حمایت کافی از کف پا برخوردار باشند، می‌توانید از  کفی‌ها کمک بگیرید و آن‌ها را به کفش‌های معمولی فرزندتان اضافه کنید. این کفی‌ها به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که با خطوط پاهای کودک شما مطابقت داشته باشند و می‌توانند به‌صورت سفارشی و یا آماده در دسترس باشند.

هدف والدین باید انتخاب یا سفارش کفی با توجه به توصیه متخصص باشد. اطمینان از اینکه پای کودکان به‌درستی اندازه‌گیری شده و کفی برای پای او مناسب است، می‌تواند اثربخشی این کفی‌ها را بهبود بخشد و احتمال تحریک و درد را به هنگام استفاده کاهش دهد.

مسکن‌های ایمن برای کودکان

اگر کودک شما از درد پاهای خود شکایت دارد، از پزشک او در مورداستفاده ایمن از مسکن‌هایی مانند استامینوفن یا ایبوپروفن برای کمک به تسکین دردش سؤال کنید.

البته باید اطمینان حاصل کنید که همیشه داروها را دور از دسترس کودکان قرار می‌دهید و کودکان باید این داروها را فقط تحت نظارت بزرگسالان و طبق دستور پزشک مصرف کنند.

گذاشتن یخ یا گرما روی نواحی درد یا استفاده از غلتک ماساژ دستی پا برای کاهش بخشی از تنش عضلانی نیز می‌تواند برای کودکان مفید باشد.

فیزیوتراپی

اگر نمی‌توانید بفهمید که فرزندتان برای درد کف پایش به چه چیزی نیاز دارد، فیزیوتراپیست می‌تواند در این مورد شما را راهنمایی کند و تمرینات مناسبی را برای کودکتان تجویز کند. یک یا دو جلسه فیزیوتراپی می‌تواند شما و فرزندتان را برای انجام تمرینات در خانه آماده کند. درمانگر به کودک شما انجام حرکات کششی را به‌صورت روزانه یاد می‌دهد. برخی از کودکان ممکن است برای تکمیل درمان خود به نظارت بزرگسالان نیاز داشته باشند، درحالی‌که برخی دیگر ممکن است پس از راهنمایی و تمرین بتوانند به‌تنهایی از عهده این تمرینات برآیند.

کلام آخر

پرونیشن یا صافی کف پای منعطف، در کودکان زیر 5 سال بسیار رایج است، زیرا قوس‌های کف‌پایی آن‌ها هنوز به طور کامل رشد نکرده است. هنگامی که کودکان شروع به راه‌رفتن می‌کنند، اکثر آن‌ها به طور طبیعی قوس کف‌پایی را پیدا می‌کنند و به پرونیشن طبیعی بازمی‌گردند.

اگر کودک شما بالای پنج سال سن دارد و هنوز صافی کف پا دارد، یا اگر صافی کف پای او باعث درد، ناراحتی یا سبک راه‌رفتن غیرمعمول می‌شود، حتماً با متخصص ملاقات کنید تا پای او را معاینه کند.

آیا تا به حال دردی را تجربه کرده‌اید که از کمرتان شروع شده و به طرز گیج‌کننده‌ای به کشاله ران و جلوی لگن کشیده می‌شود؟ شما تنها نیستید. درد کمر و کشاله ران در زنان یکی از پیچیده‌ترین و شایع‌ترین مشکلاتی است که می‌تواند دلایل بسیار متنوعی داشته باشد؛ از یک کشیدگی عضلانی ساده گرفته تا مشکلات جدی‌ تر مربوط به اندام‌های داخلی. این درد، که گاهی تیز و گاهی مبهم است، می‌تواند فعالیت‌های روزمره را مختل کرده و کیفیت زندگی را به شدت تحت تأثیر قرار دهد.

در این مقاله، به طور جامع به بررسی علل اصلی درد کمر و کشاله ران در زنان می‌پردازیم، به شما نشان می‌دهیم که چگونه این دو ناحیه به هم مرتبط هستند و راهکارهای تشخیصی و درمانی مؤثر برای رهایی از این درد کلافه‌کننده را شرح خواهیم داد.

علل اصلی درد کمر و کشاله ران در زنان به دودسته تقسیم می‌شود:

دردهای عضلانی اسکلتی و سیستم عصبی: علل مرتبط با درد بر نحوه حرکت عضلات، اعصاب، رباط‌ها، مفاصل و استخوان‌ها تأثیر می‌گذارد. به‌عنوان‌ مثال می‌توان به سیاتیک، آرتریت و آسیب‌های ضربه‌ای اشاره کرد.

سایر اندام‌های حیاتی: گاهی علل درد کمر و کشاله ران در زنان ممکن است از کلیه‌ها (مانند سنگ)، سیستم تناسلی (مانند تخمدان‌ها) یا سیستم گوارشی (مانند دیافراگم یا آپاندیس) نشئت بگیرد، این علل همچنین می‌ تواند به دلیل شرایط حاد یا مزمن عفونی مربوط باشد.

علل عضلانی اسکلتی و سیستم عصبی

علل مربوط به عوامل اسکلتی – عضلانی و سیستم عصبی درد کمر و کشاله ران در زنان ممکن است برای شما آشکار باشد، مثلاً زمین‌خوردن. یا خیلی واضح نباشد، مثلاً وضعیت بدنی نامناسب.

استفاده بیش از حد از عضلات و آسیب‌ها

استفاده مکرر و الگوهای حرکتی مکرر می‌تواند منجر به آسیب‌دیدگی عضلات، رباط‌ها و مفاصل شود. این موضوع می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

ورزش‌ها و فعالیت‌های بدنی، مانند تنیس یا گلف.

بلندکردن مکرر اجسام سنگین.

تروما و آسیب‌های ضربه‌ای همچنین می‌تواند منجر به درد کمر و کشاله ران در زنان شود. چنین ضرباتی می‌تواند آسیب‌های حاد و مزمن مانند کشیدگی عضلات یا شکستگی را به همراه داشته باشد.

عدم تحرک کافی

کاهش دامنه حرکتی در طول زمان می‌تواند باعث ناراحتی و درد شود. دلایل این امر عبارت‌اند از:

ایستادن‌های طولانی

نشستن برای مدت طولانی

این نوع درد اغلب کلافه‌کننده است و می‌تواند منجر به اسپاسم عضلانی شود.

وضعیت بدنی

وضعیت شما در هنگام نشستن، ایستادن و راه‌رفتن بر دامنه حرکتی شما تأثیر می‌گذارد و می‌تواند یک عامل کلیدی در درد کمر و کشاله ران در زنان باشد. وضعیت بدنی نامناسب طولانی‌مدت می‌تواند به کشیدگی عضلات کمک کند.

سیاتیک و فشردگی اعصاب

سیاتیک، ناشی از فشار بر عصب سیاتیک، اغلب به دلیل برآمدگی دیسک ایجاد می‌شود و باعث یک درد تیز و انتشاری در امتداد مسیر عصبی می‌شود که یک علت شایع برای درد کمر و کشاله ران در زنان است.

آرتروز

آرتریت یک بیماری التهابی است که منجر به تجزیه غضروف مفاصل می‌شود. آرتریت مفصل ران باعث درد کشاله ران و گاهی کمردرد می‌شود، در حالی که آرتریت ستون فقرات از دیگر علل شایع درد کمر و کشاله ران در زنان است.

[sc name=”didar”][/sc]

اختلال در عملکرد مفصل ساکروایلیاک

هنگامی که مفاصل ساکروایلیاک (محل اتصال لگن به ستون فقرات) بیش از حد یا خیلی کم‌حرکت کنند، ممکن است باعث احساس سوزش در ناحیه کمر و کشاله ران شوند.

 

علل کلیوی / ادراری

سنگ کلیه

سنگ‌های کلیه هنگام حرکت باعث درد شدید در کمر و پهلو می‌شوند که این درد به کشاله ران تشعشع پیدا می‌کند و یکی از دلایل حاد درد کمر و کشاله ران در زنان محسوب می‌شود.

عفونت کلیه و عفونت مجاری ادراری

عفونت‌های دستگاه ادراری و عفونت‌های کلیه از دیگر علل عفونی درد کمر و کشاله ران در زنان هستند که با علائمی چون تب و ادرار دردناک همراهند.

علل زنان و زایمان

بیماری التهابی لگن

عفونت در اندام‌های تناسلی زنانه، که ناشی از باکتری‌های مقاربتی است، می‌تواند باعث درد در قسمت تحتانی شکم، کشاله ران و کمر شود.

علائم این بیماری عبارت‌اند از:

کیست‌های تخمدان

کیست‌های بزرگ تخمدان یا کیست‌های پاره شده می‌توانند باعث دردی شوند که به صورت حاد در کمر، لگن یا پایین شکم احساس می‌شود و یک علت مهم درد کمر و کشاله ران در زنان است.

درد کمر و کشاله ران در دوران بارداری

ناراحتی در ناحیه کمر و کشاله ران در دوران بارداری بسیار شایع است زیرا بدن برای سازگاری با جنین در حال رشد، تغییر می‌کند. اگرچه این علائم معمولاً طبیعی هستند، اما باید با پزشک در میان گذاشته شوند.

عفونت‌های مقاربتی (STIs)

برخی از عفونت‌های مقاربتی مانند کلامیدیا یا سوزاک می‌توانند به عنوان یکی از دلایل درد کمر و کشاله ران در زنان عمل کنند.

عفونت‌های قارچی

عفونت قارچی واژن می‌تواند باعث درد در لگن شود که گاهی با درد کمر و کشاله ران در زنان همراه است.

علل دیگر درد در کمر و کشاله ران زنان

• آپاندیسیت

آپاندیسیت زمانی رخ می‌دهد که آپاندیس شما مسدود و عفونی شود. در بیشتر افراد، علامت اصلی این بیماری دردی است که از نزدیکی ناف شروع می‌شود. اما برای برخی، می‌تواند از قسمت پایین کمر شروع شود و به سمت راست ناحیه لگن انتشار پیدا کند.

درد آپاندیسیت ممکن است باگذشت زمان یا هنگام سرفه، حرکت یا نفس عمیق بدتر شود.

سایر علائم آپاندیسیت عبارت‌اند از ناراحتی معده، حالت تهوع یا استفراغ، ازدست‌ دادن اشتها، تب یا لرز، یا حرکات غیرطبیعی روده (از جمله یبوست یا اسهال).

• پارگی یا فتق

فتق در ناحیه کشاله ران به‌عنوان فتق اینگوینال شناخته می‌شود. این ناحیه شامل بافت نرم، اغلب بخشی از روده است که عضلات ضعیف کشاله ران را فشار می‌دهد،این موضوع به‌ویژه هنگام خم‌ شدن یا بلندکردن اجسام سنگین باعث درد در ناحیه شکم، کمر یا لگن می‌شود.

• پانکراتیت

پانکراتیت التهاب در پانکراس است، یکی از علائم این بیماری درد شکم است که به پشت انتشار پیدا می‌کند. این موضوع می‌تواند ناشی از سنگ‌های صفراوی، مصرف الکل یا عفونت نیز باشد.

درد پانکراتیت در حین و بعد از غذاخوردن بدتر می‌شود. سایر علائم پانکراتیت عبارت‌اند از تهوع، استفراغ و تب.

• بزرگ‌ شدن غدد لنفاوی

گره‌های لنفاوی هم در ناحیه داخلی و هم در ناحیه خارجی شریان ایلیاک در لگن قرار دارند، این گره‌ها می‌توانند به دلایل زیادی از جمله عفونت، آسیب، و در موارد نادر سرطان، بزرگ شوند. علائم بزرگ‌شدن غدد لنفاوی شامل درد، تورم، قرمزی و تحریک پوست و تب است.

• بزرگ‌ شدن طحال

طحال عضو کوچکی است که در سمت چپ قفسه سینه قرار دارد. این عضو خون را فیلتر می‌کند و به ایجاد سلول‌های خونی جدید کمک می‌کند. مانند غدد لنفاوی، عفونت‌ها و بیماری‌ها می‌توانند باعث بزرگ‌شدن طحال شوند.

درد مربوط به بزرگ‌ شدن طحال (عارضه‌ای به نام اسپلنومگالی) معمولاً در قسمت بالای سمت چپ شکم و گاهی شانه چپ و قسمت بالایی کمر احساس می‌شود. بااین‌ حال، برخی از افراد مبتلا به بزرگ‌شدن طحال، علائم شکمی مانند ناتوانی در خوردن وعده‌های غذایی زیاد و بدون ناراحتی را تجربه می‌کنند.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

اگر درد شما ناشی از کشیدگی عضلانی، پارگی جزئی رباط‌های مفاصل یا استفاده بیش از حد باشد، درد باید با استراحت‌ کردن  و بدون کمک پزشکی بهبود یابد.

اگر درد مزمن یا غیرمعمول کمر و کشاله ران را تجربه می‌کنید، یک پزشک عمومی می‌تواند به شما کمک کند تا علت درد خود را تعیین کنید یا شما را به یک متخصص ارجاع دهد. درد کمر و کشاله ران در زنان علامتی است که ممکن است دلایل احتمالی زیادی داشته باشد، بنابراین حتماً برای تشخیص مناسب به پزشک مراجعه کنید.

اگر درد شدید، ناگهانی یا هر یک از علائم زیر را دارید، فوراً به اورژانس یا مرکز مراقبت‌های فوری مراجعه کنید:

• سرگیجه
• تب
• تهوع و استفراغ
• تنفس سریع یا ضربان قلب
• ضعف
• تشخیص درد کمر و کشاله ران در زنان

تشخیص درد کمر و کشاله ران در زنان

پزشک ممکن است با معاینه فیزیکی و پرسیدن سؤالات، تشخیص را انجام دهد. آزمایش خون و تصویربرداری (اشعه ایکس یا MRI) نیز ممکن است برای یافتن علت دقیق درد کمر و کشاله ران در زنان مورد نیاز باشد.

درمان درد کمر و کشاله ران در زنان

درمان به علت درد بستگی دارد و ممکن است شامل موارد زیر باشد:

مدیریت سبک زندگی: برای آسیب‌های عضلانی، استراحت، یخ و مسکن‌های بدون نسخه اغلب کافی است. تمرینات بهبود وضعیت بدن و کشش نیز بسیار کمک‌کننده هستند.

دارو: بسته به علت درد کمر و کشale ران در زنان، ممکن است آنتی‌بیوتیک‌ها، داروهای ضد درد، شل‌کننده‌های عضلانی یا استروئیدها تجویز شوند.

فیزیوتراپی: کار با یک فیزیوتراپیست به بهبود تحرک مفاصل، وضعیت بدنی و افزایش قدرت کمک می‌کند و یک درمان کلیدی برای درد کمر و کشاله ران در زنان با منشأ اسکلتی-عضلانی است.

مراقبت‌های کایروپراکتیک: تنظیم مجدد ستون فقرات و لگن می‌تواند به کاهش درد کمک کند.

عمل جراحی: برای شرایط شدیدتر مانند کیست‌های بزرگ، فتق‌ها یا آپاندیسیت ممکن است جراحی لازم باشد.

جمع‌ بندی نهایی

در نهایت، درد کمر و کشاله ران در زنان یک علامت پیچیده است که نباید نادیده گرفته شود. همانطور که دیدیم، این درد می‌تواند نشانه‌ای از یک کشیدگی عضلانی ساده ناشی از وضعیت نامناسب بدن یا فعالیت بیش از حد باشد، اما در عین حال می‌تواند پرچمی قرمز برای شرایط جدی‌تر در سیستم‌های کلیوی، گوارشی یا تناسلی باشد. کلید اصلی در مدیریت این عارضه، تشخیص دقیق علت زمینه‌ای آن است.

مراجعه به موقع به پزشک، شرح دقیق علائم و پیگیری یک برنامه درمانی مناسب خواه شامل فیزیوتراپی و اصلاح سبک زندگی باشد یا درمان‌های پزشکی هدفمند بهترین راه برای اطمینان از سلامت و بازگشت به یک زندگی فعال و بدون درد است. به بدن خود گوش دهید و هرگز در جستجوی پاسخ برای دردهای مزمن تردید نکنید.

اگر مطالعه این مقاله شما را نگران کرده یا به دنبال راهی برای پایان دادن به دردهای مزمن خود هستید، قدم اول را درست برداشته‌اید. دکتر گلشنی با تخصص در زمینه حرکات اصلاحی، به شما کمک می‌کند تا با حرکاتی ساده و مؤثر، کنترل بدن خود را دوباره به دست آورید و از زندگی بدون درد لذت ببرید.