درد پایین کمر (Low back pain)، به درد و ناراحتی در این ناحیه اشاره دارد. این مشکل می‌تواند به صورت حاد یا مزمن باشد و معمولاً باعث درد در ناحیه تحتانی کمر و محدودیت در فعالیت‌های روزمره می‌شود.

بیماری کمردرد می‌تواند به علت مشکلات در استخوان‌ها، مفاصل، عضلات و یا اعصاب در ناحیه پایین کمر به وجود آید. عوامل مختلفی مانند فشار زیاد بر کمر، عوامل عضلانی و عصبی، بیماری‌های مزمن و ناهنجاری‌های اسکلتی می‌توانند علت ایجاد درد کمر باشند.

در صورتی که شما یا اطرافیان شما از بیماری کمردرد رنج می‌برید، این می‌تواند تاثیر بسیار زیادی بر کیفیت زندگیتان داشته باشد. درد کمر می‌تواند محدودیت‌هایی در انجام فعالیت‌های روزمره ایجاد کند و به مشکلات روحی و اجتماعی منجر شود. برخی از علائم و نشانه‌های شایع در بیماری کمردرد عبارتند از:

• درد در ناحیه پایین کمر که ممکن است به یک یا دو سمت پهلوها یا پاها کشیده شود.
• سفتی و تنش عضلات کمر و زیاد شدن درد با حرکت و فشار روی آن.
• محدودیت در حرکت و انعطاف‌پذیری کمر.
• سختی و ناتوانی در انجام فعالیت‌های روزمره مانند خم شدن، برخاستن یا حمل و نقل اشیا سنگین.
• احساس تغییر در میزان حساسیت پوست در ناحیه کمر و اطراف آن.

درمان بیماری کمردرد ممکن است شامل استراحت، تمرینات فیزیکی، استفاده از داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی، فیزیوتراپی، تکنیک‌های تسکینی مانند ماساژ و در موارد شدیدتر، روش‌های درمانی مانند درمان تزریقی و جراحی را شامل می‌شود.

بیماری کمردرد به چه میزان در جوامع مختلف شایع است؟

بیماری کمردرد یک اختلال چند عاملی شایع است که تا ۸۴ درصد از جمعیت را در بر می‌گیرد. این مشکل به دلیل هزینه‌های بالای درمان و بهداشت، به یک مسئله جدی اقتصادی و اجتماعی تبدیل شده است. بیماری کمردرد به عنوان یک نوع اختلال اسکلتی-عضلانی، عامل اصلی ناتوانی در زندگی روزمره است. درد کمر به عنوان درد در ناحیه کمر بین دنده‌های تحتانی و بالای ناحیه گلوتئال تعریف می‌شود. کمردرد گاهی هم باعث ایجاد دردهای مزمن یا مقطعی در بخش‌های مختلف پا می‌شود. در میان بیمارانی که به دنبال درمان بیماری کمردرد هستند، تقریباً یک سوم از بیماران با کمردرد مداوم و شدت متوسط، یک سال پس از تجربه بیماری کمردرد به پزشک مراجعه می‌کنند.

بیماری کمردرد برای یک پنجم بیماران، محدودیت‌های قابل توجهی در انجام فعالیت‌ای روزانه را به همراه دارد. علاوه بر درمان پزشکی، ورزش درمانی به عنوان یک روش رایج و محافظه‌کارانه برای کاهش درد و ناتوانی در بیماران مبتلا به بیماری کمردرد استفاده می‌شود. با این حال، اطلاعات کافی برای تایید اثربخشی ورزش درمانی برای درمان بیماری کمردرد وجود ندارد.

آب درمانی روشی موثر برای درمان کمردرد

ورزش‌های آبی به تمریناتی اطلاق می‌شود که در آب انجام می‌شوند. انجمن علمی فیزیوتراپیست‌ها تمرینات آبی را به عنوان یک برنامه درمانی با استفاده از خواص آب که توسط فیزیوتراپیست‌ها طراحی شده است، برای بهبود عملکرد بیماران و رسیدن به بهترین نتیجه ممکن، در یک استخر مناسب تعریف کرده است. شواهدی درباره اثربخشی ورزش در آب در بیماران مبتلا به بیماری‌های مختلف مانند روماتیسم، فیبرومیالژیا، سکته مغزی و بیماری پارکینسون گزارش شده است. همچنین، گزارش‌ها نشان می‌دهند که استفاده از آب درمانی می‌تواند تعادل پویا و سرعت راه رفتن در بزرگسالان مبتلا به بیماری‌های عصبی را بهبود بخشد. ورزش در آب به دلیل خصوصیات فیزیکی آب مانند شناوری طبیعی، فشار هیدرواستاتیک، ترمودینامیک، نیروهای هیدرودینامیکی و ویسکوزیته، بهبود عملکرد عصبی-عضلانی در بیماران مبتلا به اختلالات عصبی را تسهیل می‌کند. با این حال، شواهد کافی برای توصیه به ورزش در آب به عنوان یک روش مفید برای بیماران ورزش درمانی برای درمان بیماری کمردرد وجود ندارد، بنابراین بررسی سیستماتیک و تحلیل متاآنالیزی برای بررسی نقش تمرینات آبی در مدیریت ورزش درمانی برای درمان بیماری کمردرد ضروری است.

تحقیقات صورت گرفته در رابطه با تاثیر تمرینات ورزشی آبی برای درمان بیماری کمردرد

هدف از این مطالعه، تحلیل سیستماتیک تمامی شواهد موجود در مقالات علمی در مورد اثربخشی آب درمانی برای درمان بیماری کمردرد بود. بدین منظور، مروری بر مقالات سیستماتیک و تحلیل متاآنالیز آزمایشات تصادفی و کنترل شده انجام شد.

در این متن تحلیلی، ما 331 بیمار مبتلا به بیماری کمردرد را در هشت مطالعه مورد بررسی قرار دادیم. تجزیه و تحلیل نشان داد که ورزش در آب قادر است. به طور قابل توجهی درد را کاهش دهد و عملکرد بدنی بیماران مبتلا به بیماری کمردرد را افزایش دهد. با این حال، تاثیر ورزش در آب بر سلامت روان عمومی گروه شرکت کننده در تمرینات آبی معنادار نبود. این بدان معنا است که تمرینات آبی برای درمان بیماری بیماری کمردرد تاثیر مستقیمی بر افزایش روحیه بیماران نداشته است. همچنین، تحقیقات دیگر نشان داده است که کاهش درد بیماران پس از انجام آب درمانی حداقل 33 درصد بوده است. هرچند که در اکثر افراد تحت درمان این درصد بسیار بالاتر و گاها تا 90 درصد نیز رسیده است.

با این حال تعداد افرادی که به طور 100 درصد بهبود یافته‌اند زیاد نیست و این نشان دهنده آن است که آب درمانی برای. درمان بیماری کمر درد به تنهایی کافی نیست. با این حال، مطالعه دیگری نتایج متناقضی را نشان داده است و معیار MCID برای درد بحث‌انگیز است و در جمعیت بیماران مختلف متغیر است.

نتایج

با توجه به نتایج تجزیه و تحلیل در رابطه با بیماری کمردرد، ما مشاهده کردیم که در گروه آزمایشی، عملکرد فیزیکی افراد بیمار به طور معناداری افزایش یافته است. این بدان معنا است که افراد تحت درمان آب درمانی در موارد زیر بهبود قابل توجهی داشتند:

• کاهش درد در ناحیه فوقانی و تحتانی کمر
• افزایش توانایی در حرکت و ایستادن
• افزایش سرعت حرکت در زمان راه رفتن
• کاهش قابل توجه درد پای متاثر از بیماری کمردرد

 اما این نتایج لزوماً به معنای تغییر بالینی مهم در عملکرد بدنی نیستند و باید با احتیاط بیشتری به آن‌ها نگریست. علاوه بر این، بهبود در سلامت روان عمومی مشاهده نشد و این می‌تواند به عدم تاثیر روش آب درمانی بر جنبه‌های روانی-اجتماعی درمان آبی مربوط باشد. آب درمانی به عنوان روشی برای توانبخشی بیماران با اختلالات اسکلتی-عضلانی استفاده می‌شود. پژوهش‌های قبلی نشان داده‌اند که اثر هیدرواستاتیک ورزش در آب می‌تواند با کاهش ادم محیطی و کنترل فعالیت سیستم عصبی سمپاتیک، به تسکین درد کمک کند.

یک بررسی سیستماتیک قبلا نشان داد که تمرین در آب به عنوان روشی امن و مؤثر در درمان بیماری کمردرد مزمن است. همچنین، در یک مقاله متاآنالیز دیگر که در رابطه با درمان آبگرم بود، نشان داد که آبگرم درمانی و بالنئوتراپی ممکن است .برای درمان بیماران مبتلا به بیماری کمردرد موثر باشند. مطالعه حاضر تمام آزمایش‌های مربوط به ورزش درمانی در آب برای بیماری کمردرد را شامل شد. نتایج این مطالعه، شواهد قابل اعتمادی را ارائه دادند. که نشان می‌دهند ورزش در آب برای کاهش درد و ناتوانی مفید است و می‌تواند بخشی از برنامه تمرینی برای درمان بیماری کمردرد باشد.

جمع بندی مقاله

آب درمانی یک روش غیردارویی است که برای بهبود برخی از مشکلات مربوط به سیستم عضلانی اسکلتی، از جمله کمردرد، استفاده می‌شود. تحقیقات نشان داده‌اند که آب درمانی می‌تواند بهبود قابل توجهی در تسکین درد و بهبود عملکرد کمر داشته باشد. در زیر تاثیرات آب درمانی در بهبود بیماری کمردرد را توضیح می‌دهم:

1. کاهش فشار بر روی مفاصل و بازسازی تعادل:

وقوع بیماری کمردرد ممکن است به دلیل فشار زیادی باشد که بر روی مفاصل کمر وارد می‌شود. ورود به آب و شنا کردن کمک می‌کند تا فشار بر روی مفاصل به طور قابل توجهی کاهش یابد و به تعادل بدن کمک می‌کند.

2. افزایش مقاومت آب:

مقاومت آب، در هنگام شنا کردن و تمرین در آب، بیشتر از مقاومت هوا است. این باعث می‌شود عضلات کمر و عضلات اطراف آن قوی‌تر شوند. تقویت عضلات پشتی و شکمی کمک می‌کند تا کمر را بهتر پشتیبانی کنند و فشار بر روی دیسک‌های میان مهره را کاهش دهند.

3. کاهش وزن در آب:

وزن بدن شما در آب کاهش می‌یابد و به همین دلیل، تنها یک قسمت کوچک از وزن بدن شما بر روی مفاصل کمر قرار می‌گیرد. این کاهش فشار به مفاصل کمر کمک می‌کند و می‌تواند در کاهش درد کمک کند.

4. افزایش انعطاف پذیری:

حرکات در آب آسان‌تر و با کمترین ضربه انجام می‌شوند، که می‌تواند انعطاف پذیری عضلات و مفاصل را بهبود بخشد.

بیماری گردن درد مزمن (neck pain)،  بروز یک درد ناخوشایند در نواحی مختلف گردن و با شدت‌های متفاوت است که می‌تواند بر هر یک از ساختارهای ستون فقرات گردنی تاثیر بگذارد. بیماری گردن درد، اغلب گذرا و با علت ناشناخته یا نتیجه آسیب به گردن است. بر اساس گزارش انجمن بین المللی مطالعات دردهای موضعی، درد مزمن در گردن یا مهره‌های آن یک اختلال اسکلتی-عضلانی است.

بیماری گردن درد مزمن، زمانی اختلال در ساختار اسکلتی- عضلانی در نظر گرفته می‌شود که بیمار دردی مداوم در ناحیه خلفی گردن، بین اینیون و اولین مهره قفسه سینه احساس کند که 3 ماه یا بیشتر طول می‌کشد و ناشی از یک اختلال التهابی مفاصل باشد. بیماری گردن درد مزمن، اغلب با درد عصبی در ناحیه گردن یا مهره‌های آن همراه است که احتمالاً حرکت گردن را محدود می کند و منجر به ناتوانی و کاهش کیفیت زندگی می شود.

همچنین بیماری گردن درد مزمن، تاثیر قابل توجهی بر کیفیت زندگی افراد و خانواده‌های آنها، زندگی اجتماعی، سیستم‌های مراقبت بهداشتی و اشتغال دارد. بیماری گردن درد مزمن، یک مشکل عمده بهداشت عمومی است، هم از نظر سلامت فردی و رفاه کلی و هم از نظر هزینه های غیرمستقیمی که این بیماری به همراه خواهد داشت. در این مقاله هدف ما مقایسه یا گردآوری داده‌ها از مطالعات مختلف بود، اما ناهمگونی قابل توجهی بین مطالعات اپیدمیولوژیک بیماری گردن درد وجود دارد، که کار را دشوار می‌کند.

روش های مرسوم درمان بیماری گردن درد مزمن

روش های درمان بیماری گردن درد مزمن که توسط پزشکان پیشنهاد می‌شود متعدد است و شامل موارد زیر می‌باشد:

1. تمرینات فیزیکی:

تمرینات مربوط به قوام، انعطاف‌پذیری و تقویت عضلات گردن و مهره‌های گردنی می‌تواند به کاهش درد و بهبود عملکرد گردن کمک کند. تمریناتی مانند دراز کشیدن، انعطاف‌پذیری گردن، تمرینات مقاومتی و تمرینات تعادل می‌توانند به تقویت عضلات و کاهش فشار بر روی مهره‌های گردنی کمک کنند.

2. فیزیوتراپی:

فیزیوتراپی شامل استفاده از تکنیک‌های درمانی مانند ماساژ، امواج فراصوتی، الکتروتراپی و تمرینات ویژه است. این روش‌ها می‌توانند به تسکین درد، کاهش التهاب و بهبود عملکرد گردن کمک کنند. متخصص فیزیوتراپی می‌تواند برنامه درمانی مناسب برای شما تهیه و راهنمایی کند.

3. استفاده از کمپرس گرم و سرد:

استفاده از کمپرس های گرم یا سرد می‌تواند به تسکین درد و کاهش التهاب کمک کند. برخی از بیماران تسکین درد بیشتری با استفاده از گرما و برخی با استفاده از سردی تجربه می‌کنند، بنابراین بهتر است تا با تست کردن هر دو روش بر روی خودتان متوجه روشی که بهترین تاثیر را دارد شوید.

4. مدیریت استرس:

استفاده از روش‌های مدیریت استرس مانند تنفس عمیق، مدیتیشن، یوگا و روش‌های آرامش‌بخش دیگر می‌تواند به کاهش درد و بهبود روحی و جسمی کمک کند.

5. داروها:

در موارد شدیدتر بیماری گردن درد مزمن، پزشک ممکن است داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی مثل ایبوپروفن، مریتیزون یا داروهای دیگر را تجویز کند. همچنین، برخی داروها مانند آنتی‌دپرسانت‌ها، آنتی‌توان‌ها، آنتی‌استروئیدها و آنالژزیک‌ها می‌توانند در کاهش درد و التهاب گردن موثر باشند.

و در ادامه به برخی دیگر از روش های رایج درمان بیماری گردن درد مزمن اشاره کرده‌ایم:

• درمان پزشکی یا جراحی
• آبگرم درمانی(spa therapy)
• حرکت تراپی (kinesitherapy)
• الکتروتراپی (electrotherapy)
• طب سوزنی (acupuncture)
• آموزش به بیمار

میزان شیوع گردن درد در جامعه چند درصد است؟

بیماری گردن درد شیوع 73 تا 17.1 درصدی را نشان می‌دهد و احتمال بروز آن با افزایش سن افزایش می‌یابد و در زنان در دهه پنجم زندگی شایع‌تر است. اما خبر خوب این است که احتمال بروز این بیماری پس از پنجاه سالگی کم می‌شود و تا 10.4 تا 21.3 درصد کاهش پیدا می‌کند. مقالات اخیر نشان می دهد که بیماری گردن درد مزمن یا حاد به دلیل وضعیت بدنی نامناسب به طور فزاینده‌ای رایج می شود. تخمین زده می شود که 22 تا 70 درصد از جمعیت در دوره ای از زندگی خود به بیماری گردن درد مبتلا خواهند شد. معمولا روش ‌های درمانی بیماری گردن درد مزمن کاربردی و اثربخش است. اگرچه احتمال عود کردن بیماری و مزمن شدن آن نیز بالا است. پنج درصد از جمعیت بالغ مبتلا به بیماری گردن درد در نهایت درمان  نخواهند شد که این امر نشان دهنده یک مشکل جدی سلامتی است.

شایع ترین دلایل ابتلا به بیماری گردن درد

شایع ترین علت بروز بیماری گردن درد مزمن، ترومای ستون فقرات است که برای مداوای آن حداقل 12 هفته درمان و مراقبت لازم است. بیماری گردن درد مزمن، اغلب از دیسک گردن و التهاب مفاصل و بیماری التهابی خودایمنی ستون مهره ها با درگیری ستون فقرات یا بدون درگیری رادیکال ها ناشی می شود.

سایر علل کمتر شایع بیماری گردن درد عبارتند از:

• آرتریت عفونی حاد مادرزادی
• تومور
• بیماری های متابولیک (پوکی استخوان-پر پاراتیروئیدیسم، کم تحرکی، استئواسکلروز و بیماری پاژه)
• بیماری گردن درد مزمن بر اثر اختلالات روانی

روش نوین درمان گردن درد مزمن

 اصطلاح آب درمانی (aquatic therapy)  به استفاده از انواع روش‌های آبی برای اهداف درمانی اطلاق می شود. هنگامی که در روش آب درمانی از آب معدنی طبیعی یا محصولات مشتق شده از آن (گازها یا پلوئیدها) استفاده شود، به عنوان بالنئوتراپی (balneotherapy) شناخته می شود.

اگر در آب درمانی  از آب دریا یا آب دریاچه نمک استفاده شود، آن را تالاسوتراپی (thalassotherapy) می‌نامند. در نهایت، درمان با آب لوله کشی یا آب بدون املاح است که به آن هیدروتراپی (hydrotherapy) گفته می شود و روش‌هایی نظیر ورزش در آب به نام هیدروکینزی تراپی و همچنین تکنیک های خاصی مانند هالیویک، باد راگاز، واتسو و آیچی را شامل می‌شود.

هدف از تحقیق پیش رو مروری بر تمام مطالعات مشاهده‌ای یا بالینی بیماران مبتلا به گردن درد مزمن بود که با استفاده از تکنیک‌های مختلف آبی تحت درمان قرار گرفتند. همچنین هدف ما مقایسه روش‌های مختلف آب درمانی و میزان اثر بخشی این روش ها بود.

آب درمانی چه تاثیری بر گردن درد دارد؟

توجیه اصلی حرکت تراپی (kinesitherapy) در آب، استفاده از خواص فیزیکی ویژه آن از قبیل چگالی، ویسکوزیته، کشش، خواص حرارتی گرمای ویژه، هدایت حرارتی و گرمای نهان است. این ویژگی‌ها اساس فشار آب را تشکیل می دهند که اثر ماساژی اعمال می‌کند و تاثیرات مثبتی بر بدن دارند که شامل موارد زیر است:

• جریان خون وریدی و شناوری را بهبود می بخشد.
• وزن واقعی بدن را کاهش می دهد.
• تحرک در آب را بهبود می بخشد.
•  بسته به جهت حرکت، حرکت را تسهیل یا مقاومت جنبشی ایجاد می کند.
• آب تون عضلانی را کاهش می دهد.
•  باعث احساس آرامش می شود که به حرکت مفاصل کمک می کند.
• باعث بهبود تروفیسم عضلانی و ترمیم بافت می شود.

تمرینات غوطه وری در آب بیشتر برای درمان جراحات ترومایی استفاده می شود، اما اغلب برای بیماری های مربوط به ناتوانی عصبی-حرکتی نیز استفاده می شود.

نتایج

هدف از مطالعه انجام شده مروری بر تمام تحقیقات در رابطه با تاثیر انواع روش‌های آب درمانی برای درمان بیماری گردن درد مزمن بود. در این مقاله 367 تحقیق که تاکنون در رابطه با درمان بیماری گردن درد مزمن به روش آب درمانی مورد بررسی قرار گرفت. نتایج این مرور علمی تاثیر مثبت آب درمانی در درمان بیماری گردن درد مزمن را ثابت کرد.

نقطه مشترک تمام این مقالات این بود که شرکت کنندگان در همه این آزمایشات که جمعا 658 نفر بودند، همگی بیماری گردن درد مزمن داشتند. علاوه بر این، بیماران تحقیقات مختلف، همگی علائم مشترکی داشتند که شامل موارد زیر است:

• گردن درد مداوم
• اختلالات جزئی یا شدید در انجام کارهای روزمره
• فتق دیسک کردن
• کاهش نشاط و کیفیت زندگی

و در نهایت خروجی تمام این مقاله ها مفید و موثر بودن درمان گردن درد مزمن با استفاده از آب درمانی را ثبت کرد. انجام تکنیک ها و روش‌های مختلف آب درمانی در پایان تمام این آزمایشات باعث بهبود کلی و نمایان شدن نشانه‌های مثبتی در بیماران شد که شامل موارد زیر است:

• کاهش درد
• افزایش توانایی فیزیکی
• بهبود ظرفیت عملکردی
• بالا رفتن کیفیت زندگی
• افزایش توانایی در حرکت دادن مفاصل
• افزایش تعادل بدن
• احساس آرامش
• متعادل شدن خلق و خو

بیماری استئوآرتریت مفصل زانو (Osteoarthritis of the knee) یا ساییدگی مفصل زانو، یک بیماری مزمن است که در آن غضروف مفصل زانو تحت تغییرات دژنراتیو قرار می‌گیرد. استئوآرتریت زانو یکی از شایع‌ترین نوع استئوآرتریت است و معمولاً با رشد سن و فعالیت‌های روزمره مرتبط است.

در بیماری استئوآرتریت مفصل زانو، غضروف مفصل زانو به شکل تدریجی تخریب و دچار ساییدگی می‌شود. این زوال غضروف منجر به التهاب، درد، سفتی و محدودیت حرکت در مفصل زانو می‌شود. با گذر زمان، علائم آرتروز زانو می‌توانند شدیدتر شده و تأثیر قابل توجهی بر کیفیت زندگی فرد داشته باشند.

مهمترین عواملی که باعث بروز بیماری استئوآرتریت مفصل زانو می‌شود شامل موارد زیر است:

• کهولت سن
• چاقی و اضافه وزن
• صدمات قبلی به زانو
• فعالیت‌های ورزشی سنگین
• عوامل ژنتیکی
• عوامل محیطی

مدیریت بیماری استئوآرتریت مفصل زانو شامل موارد زیر است:

• کنترل درد
• انجام تمرینات توانبخشی و تقویتی
• تغییر در سبک زندگی و فعالیت‌ها
• مصرف داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی
• تزریقات موضعی
• روش‌های جراحی مانند آرتروپلاستی زانو

نشانه‌های بیماری ساییدگی مفصل زانو شامل موارد زیر است:

• درد: درد در ناحیه مفصل زانو یکی از علائم اصلی استئوآرتریت مفصل زانو است. این درد ممکن است به صورت مزمن و در طول زمان افزایش یابد.
• سفتی مفاصل: احساس سفتی و سختی در مفصل زانو، به ویژه پس از استراحت یا بعد از فعالیت‌های طولانی، می‌تواند نشانه استئوآرتریت باشد.
• تورم مفاصل: مفصل زانو ممکن است در اثر التهاب و تغییرات غضروفی متورم شود.
•  محدودیت در حرکت: آرتروز زانو می‌تواند منجر به محدودیت حرکت در مفصل زانو شود. در این وضعیت احساس سفتی و عدم انعطاف‌پذیری زانو در حین انجام حرکت‌های روزمره مشاهده می‌شود.
• خستگی: انجام فعالیت‌های معمول روزانه ممکن است باعث احساس خستگی و کمبود انرژی در زانو شود.
•  صداهای مفصلی: در برخی موارد، شنیدن صداهای خراشیدن یا کلیک در زمان حرکت زانو ممکن است نشانه بیماری استئوآرتریت مفصل زانو باشد.

شیوع بیماری استئوآرتریت تا چه میزان است؟

بیماری استئوآرتریت مفصل زانو یک بیماری مزمن است که در آن تغییرات دژنراتیو در غضروف و اطراف مفاصل رخ می‌دهد. این بیماری شایع‌ترین بیماری مزمن است که منجر به درد و اختلال عملکرد در سال‌های بعدی زندگی می‌شود.

تقریباً 70 تا 80 درصد از جمعیت بالای 55 سال دچار بیماری استئوآرتریت مفصل زانو می‌شوند. بیشترین شیوع استئوآرتریت در مفصل زانو و انگشتان دیده می‌شود و با افزایش سن، در زنان بیشتر مشاهده می‌شود. همچنین، در موارد چاقی مزمن، احتمال بروز آرتروز زانو دو برابر بیشتر است. تحقیقات نشان داده است که کاهش 10 درصد وزن بدن می‌تواند علائم استئوآرتریت مفصل زانو را تا 28 درصد کاهش دهد. علاوه بر این، بیماران مبتلا به استئوآرتریت مفصل زانو ممکن است به دلیل کاهش فعالیت بدنی، به چاقی مبتلا شوند. این ارتباط متقابل بین چاقی و استئوآرتریت باعث می‌شود که علائم بیماری شدیدتر شود و اختلال عملکردی شکل بگیرد.

هدف از روش آب درمانی برای درمان بیماری استئوآرتریت مفصل زانو

در ایالات متحده، تمرینات آب درمانی توسط بنیاد ملی استئوآرتریت توسعه داده شده که در سال 1997 برای بیماران مبتلا به استئوآرتریت در یک مرکز اجتماعی پیشنهاد شد. در کره نیز، استفاده از تمرینات آبی در سال‌های اخیر به طور گسترده‌ای صورت گرفته است، اگرچه هنوز اجرای سیستماتیک این روش درمانی به طور کامل رواج پیدا نکرده است.

هدف‌های کلی آب درمانی به منظور درمان بیماری استئوآرتریت مفصل زانو شامل موارد زیر است:

1. کاهش درد و سفتی: انجام تمرینات ورزشی مناسب می‌تواند به کاهش درد و سفتی در مفصل زانو کمک کند.

2. حفظ یا بهبود دامنه حرکتی: ورزش‌های آب درمانی مناسب می‌توانند به حفظ یا بهبود دامنه حرکتی مفصل زانو کمک کنند و از محدودیت‌های حرکتی جلوگیری کنند.

3. بازگرداندن عملکرد فیزیکی و بهبود آن: انجام آب درمانی به صورت منظم و مناسب می‌تواند به بازگشت عملکرد فیزیکی و وضعیت عملکردی مختل شده در نتیجه استئوآرتریت زانو کمک کند.

4. حفظ عملکرد و یکپارچگی مفاصل: ورزش‌های آبی می توانند در  قوی‌سازی و افزایش انعطاف پذیری بدن و حفظ عملکرد و یکپارچگی مفاصل زانو کمک کنند.

5. جلوگیری از پیشرفت بیماری و عوارض ثانویه: آب درمانی منظم و مناسب می‌تواند به جلوگیری از پیشرفت بیماری و عوارض ثانویه مانند انقباضات عضلانی، اتلاف حرکت و آتروفی کمک کند.

در انجام برنامه‌های ورزشی برای بیماران مبتلا به استئوآرتریت زانو و چاقی، باید به انجام تمرینات ورزشی همزمان با تحمل وزن توجه شود. علاوه بر این باید بهترین تمرینات را برای تقویت عضلات و افزایش انعطاف پذیری زانو در این دسته از افراد در نظر گرفت.

مزایای آب درمانی برای افراد مبتلا به اضافه وزن

آب درمانی برای افراد مبتلا به اضافه وزن نیز مزایای زیادی دارد. استفاده از آب در تمرینات باعث کاهش تحمل وزن می‌شود و امکان انجام تمرینات هوازی، بدون تحمل فشار زیاد بر زانو و بدن را آسان می‌کند. تقویت ماهیچه‌ها و افزایش فشار هیدرولیکی و دمای آب نیز می‌تواند به بهبود گردش خون کمک کند. گزارش‌ها نشان داده‌اند که آب درمانی نه تنها به کاهش وزن و تقویت عضلانی کمک می‌کند، بلکه درد را نیز تسکین می‌دهد و بهبود کیفیت زندگی را به ارمغان می‌آورد.

مطالعات بیشتری بر روی اثرات انجام تمرینات ورزشی در آب برای افراد دارای اضافه وزن مبتلا به بیماری استئوآرتریت مفصل زانو صورت گرفته‌اند. برای این گروه از بیماران، نیاز به یک برنامه چند منظوره برای حفظ یا بهبود عملکرد مفاصل و مقابله با چالش‌های مرتبط با چاقی از طریق افزایش تناسب اندام است.

با این حال، انجام تمرینات ورزشی در آب به تنهایی روشی موثر برای کاهش وزن نیست، اما برای افراد دارای اضافه وزن مبتلا به بیماری استئوآرتریت مفصل زانو که در انجام تمرینات هوازی معمولی و یا تحمل وزن بدن خود دچار مشکل هستند، می‌تواند مفید باشد. تحقیقات کمی هم درباره اثرات انجام تمرینات ورزشی در آب بر توانایی‌های عملکردی، چاقی و کیفیت زندگی در این گروه انجام شده است.

هدف از این مطالعه، طراحی یک برنامه آب درمانی برای تقویت عملکرد مفصل زانو و کاهش چربی بدن در بیماران مبتلا به چاقی و استئوآرتریت زانو است.

شرکت کنندگان در تحقیق تاثیر آب درمانی بر بیماری استئوآرتریت مفصل زانو

75 شرکت‌کننده به صورت تصادفی برگزیده شدند تا در مرحله اولیه ارزیابی به 3 گروه تقسیم شوند. در گروه آب درمانی، 26 نفر، در گروه تمرینات خارج از آب، 25 نفر و در گروه کنترل، 24 نفر قرار گرفتند. در گروه آب درمانی، یک نفر به دلیل مشکلات قلبی و یک نفر دیگر به دلیل محدودیت زمانی، از آزمایش دست کشیدند. همچنین، در گروه تمرینات خارج از آب، سه نفر به دلیل درد و ناراحتی، آزمایش را ترک کردند. از طرفی، در گروه کنترل، چهار نفر به دلایل شخصی در مرحله نهایی ارزیابی شرکت نکردند. در پایان، به ترتیب 24، 22 و 20 شرکت‌کننده در گروه‌های تمرینات آّبی، تمرینات خارج از آب و کنترل، در آزمایش شرکت کردند. در میان شرکت‌کنندگان، میانگین سن 60 تا 70 سال بود. همچنین، میانگین قد و وزن بدن به ترتیب 155 تا 170سانتی‌متر و 60 تا 72 کیلوگرم بود.

نتایج

با توجه به تحقیق صورت گرفته در رابطه با تاثیر آب درمانی بر افراد دارای اضافه وزن مبتلا به بیماری استئوآرتریت مفصل زانو نتایج به دست آمده قابل توجه بود. نتایج این آزمایش نشان داد که در هر دو گروه تمرینات آبی و تمرینات خارج از آب، کاهش وزن بسیار جزئی بوده است و تغییر قابل توجهی صورت نگرفته است.

افزایش توان مفصل زانو در حرکت و انعطاف پذیری در گروه آب درمانی بسیار بیشتر از گروه تمرین در خشکی بود. همچنین درد زانو در گروه آب درمانی به طرز قابل توجهی کاهش پیدا کرد. بنابراین، می‌توان نتیجه گرفت که تمرین در آب ممکن است یک ابزار موثر برای بیماران مبتلا به چاقی با مشکلات ترکیبی استئوآرتریت زانو باشد که در تمرینات هوازی معمولی دچار مشکل می‌شوند. با این حال، تمرینات ورزشی در آب برای کاهش وزن مناسب نیست.

بیماری اختلال حرکتی چیست؟

بیماری اختلال حرکتی (motor dysfunction) یک وضعیت پزشکی است که با عملکرد ناصحیح یا ناهنجاری در سیستم حرکتی بدن همراه است. این بیماری ممکن است ناشی از عوامل مختلفی مانند آسیب به سیستم عصبی مرکزی (مغز و نخاع)، اختلالات عصبی محیطی، بیماری‌های عضلانی و اعصابی، عوامل توانبخشی پس از صدمات و آسیب‌های جسمی، وضعیت‌های توانبخشی پس از عمل جراحی و غیره باشد.

علائم بیماری اختلالات حرکتی

علائم و نشانه‌های بیماری اختلالات حرکتی بستگی به علت اصلی آن دارد و شامل موارد زیر است:

• عدم توانایی کنترل دقیق حرکات
• تغییرات در کارایی و سرعت حرکت
• اختلال در تعادل و هماهنگی
• ناتوانی در استفاده از عضلات
• تشنج‌
• رفتارهای حرکتی غیرمعمول
• سایر علائم مرتبط با نقص در حرکت بدن

درمان بیماری اختلال حرکتی بستگی به علت اصلی و شدت آن دارد. این درمان می‌تواند شامل فیزیوتراپی، تمرینات حرکتی و توانبخشی، مصرف داروها، درمان‌های توانبخشی مولتی‌دیسیپلینر و نیز روش‌های تکمیلی و جایگزین مانند ماساژ، تکنیک‌های تنفسی، تغذیه مناسب و مواردی از این دست باشد.

مهمترین هدف درمان بیماری اختلال حرکتی بهبود عملکرد حرکتی، تقویت عضلات، بهبود کارایی و کنترل حرکت‌ها، افزایش توانبخشی و بهبود کیفیت زندگی فرد مبتلا است.

شایع ترین بیماری هایی که در دسته اختلال حرکتی قرار می‌گیرد

اصطلاحات بیماری‌های عصبی-عضلانی، عصبی-حرکتی، رشدی و ناتوانی‌های جسمی برای توصیف گروه گسترده‌ای از شرایطی که با نوعی اختلال حرکتی مشخص می‌شوند، به کار برده می شوند. در این مقاله به بررسی تاثیر روش درمانی اسب سواری بر روی این دسته از اختلالات حرکتی پرداخته‌ایم. در ادامه به بررسی بیماری هایی که در دسته اختلالات حرکتی جای می گیرد پرداخته‌ایم که شامل موارد زیر است:

• اختلال حرکتی ناشی از سیستم عصبی مرکزی: فلج مغزی، سکته مغزی، ام اس، آسیب نخاعی، اختلالات نورون حرکتی تحتانی
• اختلال حرکتی ناشی از سیستم عصبی–محیطی: آتروفی عضلات نخاعی، بیماری Charcot-Marie-Tooth
• اختلال حرکتی ناشی از اتصال عصبی-عضلانی: میاستنی گراویس مادرزادی یا سندرم های میاستنی،
• اختلال حرکتی ناشی از فیبرهای عضلانی: میوپاتی ها و دیستروفی های عضلانی، و سارکوپنی مرتبط با پیری

این شرایط که بر قشر حرکتی مغزی تاثیر می‌گذارند، اغلب باعث افزایش آسیب‌پذیری در برابر اختلالات وضعیت بدنی و حرکتی می‌شوند. در بسیاری از موارد، همزمان با این اختلالات، توانایی‌های ذهنی، رشد عاطفی، ادراک، گفتار، روابط و توانایی‌های حسی نیز تحت تاثیر قرار می‌گیرند.

افراد مبتلا به ناتوانی‌های عصبی، حرکتی، رشدی و جسمی ممکن است به دلایل زیر الگوی حرکتی غیر طبیعی داشته باشند:

• تون ماهیچه‌های غیرعادی
• کاهش کنترل عضلات
• عدم هماهنگی
• عدم تقارن بین عضلات آگونیست و آنتاگونیست
• رفلکس‌های تعادلی ضعیف

تاثیر فعالیت بدنی در درمان مبتلایان به بیماری اختلال حرکتی

فعالیت بدنی برای افراد مبتلا به بیماری اختلال حرکتی، عصبی، رشدی و جسمی فواید زیادی دارد. این فعالیت‌ها می‌توانند توانایی‌های عملکردی افراد را بهبود بخشیده و در برخی موارد می‌تواند پیشرفت برخی از اختلالات را تسریع کرده و در نتیجه منجر به کاهش عوارض و مرگ و میر زودرس شود. علاوه بر این، مزایای روانشناختی این برنامه‌ها نیز بسیار مهم هستند.

معرفی ورزش به عنوان یک روش درمانی در مراحل ابتدایی بیماری اختلال حرکتی، می‌تواند تاثیر قابل توجهی در تسریع فرایند توانبخشی افرادی داشته باشد که با این نوع از ناتوانی‌های عصبی، حرکتی، رشدی و جسمی مواجه هستند.

توانبخشی با استفاده از ورزش اسب سواری

 بر اساس متون علمی، توانبخشی با استفاده از ورزش اسب سواری، به عنوان یک تمرین درمانی، می‌تواند تاثیرات فیزیکی مثبتی بر روی هماهنگی، تون عضلانی، همترازی بدن، استحکام، انعطاف‌پذیری، استقامت و قدرت، اصلاح الگوهای حرکتی غیرطبیعی و بهبود راه رفتن و تعادل داشته باشد.

 در این مقاله، عبارات سوارکاری درمانی (therapeutic riding) و هیپوتراپی(hippotherapy) برای اشاره به فعالیت‌های درمانی با کمک اسب استفاده می‌شود. سوارکاری درمانی به عنوان یک ورزش تطبیقی یا تغییر یافته (ورزش به عنوان درمان) در نظر گرفته می‌شود که هدف آن کمک به سلامت روحی، فیزیکی، عاطفی و اجتماعی افراد مبتلا به بیماری اختلال حرکتی است. سوارکاری درمانی مزایایی در زمینه‌های درمانی، آموزش ورزش، و تفریح و اوقات فراغت ارائه می‌دهد.

به گفته دکتر استربا، “ورزش درمانی” به معنای لذت بردن از هر فعالیت ورزشی است که منجر به بهبود عملکرد حرکتی در افرادی با ناتوانی‌های عصبی، حرکتی، رشدی و فیزیکی می‌شود. با توجه به اینکه اسب سواری حرکت ریتمیک بدن سوارکار را به شیوه‌ای مشابه راه رفتن انسان ارائه می‌دهد، سوارکاران دارای بیماری اختلال حرکتی معمولاً بهبود قابل توجهی در انعطاف پذیری، تعادل و قدرت عضلانی می‌یابند. در کنار مزایای درمانی، ورزش درمانی فرصت‌های تفریحی را برای این افراد فراهم می‌کند تا از فضای باز لذت ببرند.

 هیپوتراپی نیز استفاده از حرکت اسب توسط متخصصان بهداشتی برای درمان اختلالات، محدودیت‌های عملکردی و ناتوانی‌ها در افرادی با ناتوانی‌های عصبی، حرکتی، رشدی و جسمی است. به عنوان بخشی از یک برنامه توانبخشی یکپارچه، هیپوتراپی را می‌توان برای بهبود وضعیت بدن، تعادل، تحرک، عملکرد و توانایی‌های حسی استفاده کرد. علاوه بر این، اصطلاح سوارکاری درمانی و هیپوتراپی از اصطلاحاتی است که برای توصیف این دو نوع فعالیت با استفاده از اسب استفاده می‌شود.

نتایج تاثیر سوارکاری

سوارکاری درمانی، که همچنین به عنوان درمان با کمک اسب یا اسب‌سواری شناخته می‌شود، برای افراد مبتلا به بیماری اختلال حرکتی مزایای فراوانی دارد. برخی از این مزایا عبارتند از:

• فواید فیزیکی: حرکات ریتمیک اسب می‌تواند قدرت، تعادل، هماهنگی و تونوس عضلانی کلی را بهبود بخشد. سوارکاری مجموعه‌های مختلفی از عضلات را فعال می‌کند و ورودی‌های حسی را تحریک می‌کند و به افراد مبتلا به اختلالات حرکتی کمک می‌کند تا مهارت‌های حرکتی و توانایی‌های فیزیکی خود را بهبود ببخشند.

• فواید روانی: سوارکاری درمانی می‌تواند تاثیرات مثبتی بر روان فرد داشته باشد. تعامل با اسب‌ها و شرکت در فعالیت‌های سوارکاری می‌تواند اعتماد به نفس را افزایش دهد، استرس و اضطراب را کاهش دهد، خلق و خو را بهبود بخشد و آرامش را افزایش دهد. پیوندی که بین سوارکار و اسب شکل می‌گیرد، باعث افزایش توانایی و اعتماد فرد بیمار می‌شود.

• افزایش عملکرد شناختی: درگیری در فعالیت‌های سوارکاری درمانی نیازمند مهارت‌های پردازش شناختی و تصمیم‌گیری است. سوارکاران باید دستورالعمل‌ها را دنبال کنند، موانع را طی کنند و به طور مؤثر با اسب ارتباط برقرار کنند. این خواسته‌های شناختی می‌توانند تمرکز، توانایی‌های حل مسئله و عملکرد شناختی را افزایش دهند.

• هماهنگی حسی: برای افراد مبتلا به بیماری اختلال حرکتی، سوارکاری درمانی می‌تواند به بهبود هماهنگی حسی کمک کند. حرکت ریتمیک اسب، سیستم دهلیزی را تحریک می‌کند که نقش مهمی در تعادل و جهت‌گیری فضایی دارد. همچنین می‌تواند توانایی پردازشگرهای حسی را افزایش دهد و در آگاهی و هماهنگی بدنی بهبودی ایجاد کند.

• تعامل اجتماعی: شرکت در جلسات سوارکاری درمانی فرصت‌هایی را برای تعامل و ارتباط اجتماعی فراهم می‌کند. سوارکاران می‌توانند با مربیان، درمانگران و داوطلبان در ارتباط باشند و در جامعه حضور فعال داشته باشند. محیط گروهی باعث ارتقای مهارت‌های اجتماعی، ارتباطی و همکاری می‌شود.

• سرگرمی و لذت: شرکت در فعالیت‌های سوارکاری درمانی می‌تواند منبع شادی و سرگرمی برای افراد مبتلا به اختلالات حرکتی باشد. این تجربه‌ای منحصر به فرد و لذت‌بخش است و به آنها اجازه می‌دهد با حیوانات، طبیعت و فعالیت بدنی به روشی مثبت و تاثیرگذار، ارتباط برقرار کنند.

باید توجه داشت که مزایای خاص سوارکاری درمانی ممکن است بسته به نیازها و شرایط فردی متفاوت باشد. همکاری با درمانگران و مربیان متخصص بسیار مهم است تا فعالیت‌ها و تمرین‌ها را بر اساس هدف‌ها و چالش‌های خاص هر شرکت کننده شخصی‌سازی کنند.

جمع بندی

در سال‌های اخیر، ورزش درمانی و هیپوتراپی به طور سیستماتیک و با تاثیرات مثبت قابل توجهی به عنوان بخشی از برنامه‌های درمان توانبخشی یکپارچه استفاده شده‌اند. هدف از این مطالعه ارزیابی میزان اثربخشی سوارکاری درمانی و هیپوتراپی بود. سوارکاری می‌تواند در موارد زیر به بیماران اختلالات حرکتی کمک قابل توجهی کند:

• افزایش تعادل بدن
• بهبود عملکرد حرکتی
• ثابت وضعیت بدن
• کمک به راه رفتن متعادل
•  تقارن عضلانی
• حرکت موثر لگن
• بهبود پارامترهای روانی اجتماعی
• افزایش کیفیت زندگی

اختلالات اسکلتی عضلانی شامل مشکلاتی است که بخشی از سیستم اسکلتی عضلانی در طول زمان آسیب می‌بیند یا تحت تأثیر قرار می‌گیرد. این شرایط علائمی همچون درد، اختلال عملکرد یا ناراحتی در استخوان‌ها، مفاصل، عضلات یا ساختارهای اطراف را به همراه دارند و ممکن است به صورت حاد یا مزمن، محدود به یک ناحیه یا پخش شده باشند. این اختلالات اسکلتی عضلانی می‌توانند ناشی از ورزش (مانند آرنج تنیس بازان)، کار، سرگرمی (مانند آتل رقصنده) یا بیماری‌های سیستمیک (مانند آرتریت روماتوئید) باشند. همچنین، ممکن است ناشی از شکستگی‌ها، زخم‌های ناشی از تصادفات یا بیماری‌های دژنراتیو (مانند آرتروز) باشند.

اختلالات اسکلتی عضلانی به مجموعه‌ای از مشکلات و نقصان‌هایی اشاره دارد که در سیستم اسکلتی و عضلانی بدن ایجاد می‌شود. این اختلالات می‌توانند ناشی از دلایل مختلفی باشند که شامل موارد زیر است:

• ناهنجاری‌های ساختاری
• التهابات
• ترمیم ناقص آسیب‌ها
• کم‌فعالیتی عضلات
• اضطراب و استرس
• بیماری‌های مزمنی که بر سلامت عضلات، استخوان‌ها، مفاصل و بافت‌های اطراف تأثیر می‌گذارند

انواع اختلالات اسکلتی عضلانی

برخی از اختلالات اسکلتی عضلانی عبارتند از:

1. آرتروز (OA): یک بیماری تخریب کننده مفصل است که به تخریب غضروف و سایر عناصر مفصل منجر می‌شود و عموماً با درد، سفتی و محدودیت حرکت همراه است.

2. اسپوندیلوز (Spondylosis): تغییرات ناشی از پیری در ستون فقرات که منجر به سایش دیسک‌ها و تشکیل ستون‌های استخوانی جدید (استئوفیت‌ها) می‌شود و ممکن است با درد، سفتی و ناتوانی در حرکت همراه باشد.

3. کمردرد (Lower back pain): علل کمردرد می‌تواند شامل کم‌فعالیتی عضلات پشتی، آسیب دیدگی دیسک، التهابات، شکستگی استخوان و غیره باشد.

4. آرتریت روماتوئید (Rheumatoid arthritis): یک بیماری التهابی مزمن است که با تخریب مفاصل، التهاب و درد همراه است.

5. فیبرومیالژیا (Fibromyalgia): یک حالت مزمن درد عضلانی است که با خستگی، کم خوابی، افزایش حساسیت به درد و سایر علائم همراه است.

6. آرتریت مفصلی (arthritis Joint): آرتریت مفصلی شامل نوع‌های مختلفی از التهابات مفاصل است که با درد، تورم و محدودیت حرکت مفاصل همراه است.

7. اسکولیوز (Scoliosis): یک اختلال ستون فقرات است که به صورت خمیدگی جانبی یا چرخش ستون فقرات همراه است.

این فقط چند مثال از اختلالات اسکلتی عضلانی هستند و هنوز بسیاری دیگر وجود دارند. این اختلالات می‌توانند تحت مراقبت‌های پزشکی، تمرینات فیزیوتراپی، داروها و در موارد شدیدتر، عمل جراحی مداوا شوند.

اختلالات اسکلتی عضلانی مرتبط با کار به طور معمول به این صورت تعریف می‌شوند: شرایطی که به مرور زمان ایجاد می‌شوند و یا ناشی از خود کار یا محیط کارکنان می‌باشند. در اینجا تمرکز بر روی این شرایط خاص نیست. اختلالات اسکلتی عضلانی از جمله بیماری‌های رایجی هستند که در هنگام مراجعه به پزشک عمومی مطرح می‌شوند. این اختلالات معمولاً به مشکلاتی در عملکرد بدن، فعالیت و مشارکت فرد در زندگی روزمره منجر می‌شوند. شیوع اختلالات اسکلتی عضلانی در جامعه امروزی متغیر است و بین 13.5 تا 47 درصد قرار می‌گیرد.

شایع ترین اختلال‌های اسکلتی عضلانی

آرتروز یکی از شایع‌ترین اختلالات اسکلتی عضلانی است و شواهد رادیوگرافیکی استئوآرتریت در اکثر افراد مسن (65 سال و بالاتر) مشاهده می‌شود. با توجه به یک مطالعه هلندی، سه مورد از بیماری‌های اسکلتی عضلانی که توسط خود افراد گزارش شده بودند عبارت بودند از:

• کمردرد (26.9٪)
• درد شانه (20.9٪)
• درد گردن (20.6٪)

 فیبرومیالژیا در افراد کمتری شایع است و شیوع آن در جامعه بین 1 تا 3 درصد متغیر است. با توجه به افزایش سن، احتمالاً شیوع اختلالات اسکلتی عضلانی نیز افزایش خواهد یافت، زیرا جمعیت جهان در حال پیر شدن است. روش‌های درمانی برای اختلالات اسکلتی عضلانی اغلب شامل تدابیر حفاظتی هستند و می‌توانند شامل درمان دارویی یا غیر دارویی باشند. تمرینات آبی و فیزیوتراپی نیز به عنوان روش درمانی غیر دارویی در اختلالات اسکلتی عضلانی مورد استفاده قرار می‌گیرند.

آب درمانی یا ورزش در آب برای درمان اختلال اسکلتی عضلانی

ورزش در آب، تمریناتی هستند که در محیط آب انجام می‌شوند. این تمرینات به عنوان برنامه‌ای درمانی با استفاده از خواص آب، توسط فیزیوتراپیست‌ها طراحی می‌شوند تا عملکرد بدن را بهبود بخشند. آب درمانی، اغلب در استخرهای مناسب و گرم انجام می‌شود. برای استفاده از ورزش در آب به عنوان روش درمانی، جنبه‌های خاصی باید مورد توجه قرار گیرند، از جمله مکانیک مایعات، دما، نوع و شدت ورزش، تجربه متخصص و هزینه‌ها.

ورزش در آب اغلب برای حفظ و بهبود عملکرد افراد مبتلا به اختلالات اسکلتی عضلانی، به خصوص آرتروز، استفاده می‌شود. این روش درمانی محبوبی برای بسیاری از بیماران با اختلالات اسکلتی عضلانی است. محبوبیت ورزش در آب در صنعت تناسب اندام رو به افزایش است و برای سال‌ها به عنوان روشی محبوب برای حفظ تناسب اندام مورد استفاده قرار می‌گیرد، به خصوص برای افرادی که دچار اختلالات اسکلتی عضلانی هستند یا به بهبودی پس از آسیب‌دیدگی نیاز دارند.

آب در واقع یک مقاومت طبیعی ایجاد می‌کند و در تقویت عضلات کمک می‌کند. مقاومت آب می‌تواند مصرف انرژی را افزایش داده و فشارهای مکانیکی روی مفاصل و بخش‌های تحتانی بدن را کاهش دهد. شناور شدن در آب، فشار روی استخوان‌ها، مفاصل و عضلات را کاهش می‌دهد و حرکت را تسهیل می‌کند. همچنین ممکن است با تأثیر بر گیرنده‌های حرارتی و مکانیکی، درد را کاهش داده و بر مکانیسم‌های ستون فقرات تأثیر بگذارد. علاوه بر تکنیک‌های مختلف، حرکات ورزشی ساده در آب و پیاده‌روی می‌توانند مفید باشند.

همچنین، آب درمانی می‌تواند باعث افزایش قدرت عضلانی، بهبود ظرفیت هوازی و قلبی عروقی شود و در عین حال خطر آسیب عضلانی یا مفصلی را کاهش دهد. با کاهش نیروی گرانش در زمان شناور شدن بدن، فشار بر روی مفاصل در هنگام کشش کاهش می‌یابد و دامنه حرکتی بیشتر خواهد شد. در نتیجه، ورزش‌های آبی، به ویژه برای افراد مسن، ایمن می‌باشد.

بالنئوتراپی برای درمان اختلال اسکلتی عضلانی

بالنئوتراپی ، معمولاً به عنوان غوطه وری در آب، در حالت نشسته یا آبگرم درمانی شناخته می‌شود. بالنئوتراپی یک روش درمانی است که در کشورهای اروپای شرقی استفاده می‌شود و شامل استحمام در آب بدون ورزش می‌شود. در این روش به طور کلاسیک از آب‌های معدنی یا آبهای گرم طبیعی برای حمام کردن، آشامیدن و استنشاق استفاده می‌شود. یکی از عناصر اصلی بالنئوتراپی استفاده از آب‌های معدنی طبیعی، گازها و پلوئیدها است، و اغلب در استراحتگاه‌های بهداشتی (Spa) انجام می‌شود. در کشورهای اروپایی، درمان با آب اغلب در مراکزی که حمام‌های حرارتی یا حمام آب دریا دارند، انجام می‌شود. در گذشته، حمام‌ها برای تمیزی و تازگی استفاده می‌شدند. اما با گذشت زمان، حمام کردن به عنوان یک اقدام ساده بهداشتی مورد توجه قرار گرفت و برای درمان بیشتر بیماری‌ها مفید در نظر گرفته شد.

در دوران رومی‌ها، بالنئوتراپی برای درمان بیماری‌های ارتوپدی استفاده می‌شد، اما پس از این دوره، آب درمانی به تدریج کاهش یافت. در قرن شانزدهم، حمام‌ها دوباره کشف شدند و از آن زمان به بعد، آب درمانی به طور مداوم در مدیریت شرایط اسکلتی عضلانی استفاده می‌شود. آب (از جمله آب گرم و آب دریا) معمولاً دارای دمای بین 34 تا 36 درجه سانتیگراد می باشد. نیروی هیدرواستاتیک (اصل ارشمیدس) با کاهش وزن بدن در محیط آبی، باعث تسکین نسبی درد می‌شود و گرانش آب می‌تواند درد مفاصل را کاهش دهد. گرما و خاصیت شناوری آب می‌تواند با تأثیر بر گیرنده‌های حرارتی و مکانیکی، درد را کاهش دهد. همچنین، آب گرم ممکن است جریان خون را بهبود بخشد، که می‌تواند مواد شیمیایی آلوژنیک را از بین ببرد و آرامش عضلانی را تسهیل کند. به علاوه، عوامل روان‌شناختی محیط آبگرم نباید در کاهش درد نادیده گرفته شوند، زیرا آرامش ذهنی نیز می‌تواند نقش مهمی در تسکین درد داشته باشد.

جمع بندی

اختلالات اسکلتی عضلانی در تمام گروه‌های سنی بسیار شایع هستند و درد کمر، درد شانه و درد گردن از شایع‌ترین مناطق گزارش شده است. استحمام یا ورزش در آب گرم برای بسیاری از بیماران مبتلا به بیماری‌های اسکلتی-عضلانی، به ویژه در شرایط روماتولوژیک، روشی بسیار محبوب برای درمان است. بر اساس شواهد موجود، به نظر می‌رسد که آب درمانی ممکن است در کوتاه مدت برای بیماران مبتلا به استئوآرتریت، کمر درد و فیبرومیالژیا موثر باشد. با این حال، هنوز مشخص نیست که آیا تمرینات آبی موثرتر از دیگر مداخلات فعال مانند تمرینات خارج از آب هستند یا خیر.

بیماری رادیکولوپاتی گردن (cervical radiculopathy) یک ناهنجاری است که بر اثر آسیب به ریشه عصبی در ناحیه گردن (نخاع گردنی) ایجاد می‌شود. این بیماری معمولاً ناشی از فشار، ضربه یا آسیب به ریشه عصبی در ستون فقرات گردنی است. بیماری رادیکولوپاتی گردنی می‌تواند منجر به درد، سردرد، احساس ضعف یا تحت تاثیر قرار گرفتن عملکرد عصبی در ناحیه ستون فقرات و دست شود. علل این بیماری ممکن است شامل سایر مشکلات اسکلتی-عضلانی مانند بیماری دیسک، اسپوندیلوز، آسیب دیدگی ستون فقرات یا مواردی از این دست باشد. برای تشخیص و درمان رادیکولوپاتی گردن، مشاوره و بررسی توسط پزشک متخصص مورد نیاز است.

تشخیص بیماری رادیکولوپاتی گردن معمولاً از طریق بررسی علائم و نشانه‌ها، معاینه فیزیکی، تاریخچه پزشکی و استفاده از تست‌های تصویربرداری مانند ایکس‌رای گردن، میلوگرافی و رزونانس مغناطیسی انجام می‌شود. درمان رادیکولوپاتی گردن ممکن است شامل استفاده از داروها برای کاهش درد و التهاب، فیزیوتراپی، تزریق نخاعی، روش‌های ترمیمی مانند جراحی تخصصی، فیوژن فقرات یا دیسککتومی باشد. درمان و مدیریت بیماری رادیکولوپاتی گردن بستگی به شدت علائم، علت اساسی و وضعیت فرد دارد.

علائم و نشانه های رادیکولوپاتی گردنی

بیماری رادیکولوپاتی گردن ممکن است با علائم و نشانه‌های مختلفی همراه باشد که برخی از آن‌ها شامل موارد زیر است:

• درد گردن: درد ممکن است در ناحیه گردن شروع شده و به سمت شانه‌ها، بازوها یا انگشتان کشیده شود.
• درد شانه و بازو: درد ممکن است از گردن به سمت شانه و بازو گسترش یابد و در این مناطق حس شود.
• سردرد: بعضی از بیماران با رادیکولوپاتی گردنی ممکن است سردرد نیز تجربه کنند.
• ضعف عضلانی: ضعف عضلات بازوها و شانه‌ها می‌تواند از جمله علائم بیماری رادیکولوپاتی گردن باشد.
• احساس سوزش در بازو و انگشتان: ممکن است احساس سوزش یا مورمور شدن در بازوها و انگشتان به وجود آید.
• کاهش حس در بازو و انگشتان: بیماران ممکن است به دلیل فشار روی ریشه عصب، کاهش حس در مناطق بازوها و انگشتان تجربه کنند.
• مشکلات حرکتی: برخی افراد ممکن است مشکلاتی در حرکت و کنترل بازوها و دست‌ها داشته باشند.

به هر حال، همه بیماران ممکن است با ترکیبی از این علائم بیماری رادیکولوپاتی گردن مواجه نشوند و شدت و نوع علائم در هر فرد ممکن است متفاوت باشد. در صورت تجربه هرگونه علائم مشابه، مهم است که به پزشک مراجعه کرده و تشخیص و درمان مناسب را دریافت کنید.

دلایل اصلی بیماری رادیکولوپاتی گردنی

فتق دیسک گردن و استئوفیت از دلایل اصلی بیماری رادیکولوپاتی گردن هستند. فتق دیسک گردن عموماً منجر به التهاب ریشه‌ی عصب می شود و ممکن است علائم رادیکول را در همان اندام جانبی ایجاد کند.

هرچند بیماری رادیکولوپاتی گردن معمولاً به عنوان یک مورد نادر تر نسبت به رادیکولوپاتی کمر شناخته می شود، اما شیوع آن 0.3 درصد گزارش شده است. بیماران مبتلا به رادیکولوپاتی گردن عمدتاً به دنبال درمان درد گردن، بی حسی، احساس سوزن سوزن شدن، کاهش قدرت حرکتی و ضعف کلی عضلات اندام فوقانی هستند. در مراحل پیشرفته، عضلات گردن که به پایداری آن کمک می‌کنند، تحت تاثیر قرار می‌گیرند و دچار ناتوانی می‌شود.

تاثیر بیماری رادیکولوپاتی گردن بر عملکرد اندام فوقانی (مثل شانه، پشت و گردن)، به میزان آسیب دیدن ریشه عصبی بستگی دارد. وضعیت سر و شانه رو به جلو به طور معمول در بیماران مبتلا به مشکلات گردنی دیده می‌شود و می‌تواند منجر به ضعف عمقی عضلات گردن شود. بر اساس مطالعات، انجام تمرینات استقامتی گردن می‌تواند ثبات آن را افزایش داده و همچنین حرکت، تراز مهره‌ها و عملکرد حسی-حرکتی را بهبود بخشد.

روش‌های معمول در درمان بیماری رادیکولوپاتی گردن شامل کشش، موبیلیزاسیون، تمرینات درمانی و عوامل الکتروفیزیکی است. با این حال، هنوز هیچ توافقی درباره بهترین روش درمانی که موثرترین نتایج را داشته باشد،صورت نگرفته است. تمرینات استقامتی گردن اخیراً در بین سایر تمرینات درمانی محبوبیت یافته است، اما مطالعات صورت گرفته اغلب بیماران مبتلا به گردن درد معمولی را شامل می‌شوند.

برخی از مطالعات نشان داده‌اند که در افراد مبتلا به بیماری رادیکولوپاتی گردن تفاوت قابل توجهی در ساختار عضلانی وجود دارد و تزریق چربی در عضله مولتی فیدوس گردن می‌تواند تغییراتی در فعالیت عضلانی ایجاد کند.

تحقیق انجام شده؛ تاثیر تمرینات استقامتی بر افراد مبتلا به بیماری رادیکولوپاتی گردنی

در این مطالعه، تاثیر تمرینات استقامتی گردن بر میزان کاهش درد و ناتوانی گردن، افزایش قدرت حرکتی، وضعیت بدنی و کیفیت زندگی در بیماران مبتلا به رادیکولوپاتی گردن مورد بررسی قرار گرفت.

32 بیمار در این مطالعه شرکت کردند. میانگین سنی کل جمعیت مورد مطالعه 39 سال (محدوده: 25 تا 57 سال) بود. 15 بیمار در گروه 1 و 12 بیمار در گروه 2 (گروه کنترل) قرار گرفتند. تفاوت آماری معناداری در سن، قد، وزن بدن و شاخص توده بدنی بین گروه‌های بیمار مشاهده نشد. همچنین، بین گروه‌ها تفاوت معناداری در میزان شدت درد اولیه، سطوح ناتوانی، وضعیت بدن، قدرت بدنی و امتیازات کیفیت زندگی وجود نداشت.

نتایج تحقیق

هدف اصلی از این مطالعه، بررسی تاثیر اضافه کردن تمرینات استقامتی گردن به برنامه استاندارد فیزیوتراپی در درمان بیماری رادیکولوپاتی گردن بود. نتایج این تحقیق نشان داد که این تمرینات می‌توانند بهبود‌های قابل توجهی در علائم و عملکرد بیماران را به همراه داشته باشند. در این مطالعه، بیمارانی که تمرینات استقامتی انجام داده بودند، دستاوردهای عملکردی و کاهش درد آن‌ها نسبت به گروه کنترل بهبود چشمگیری داشته است.

در مطالعه دیگری که بر روی افراد مبتلا به بیماری رادیکولوپاتی گردن انجام شد، تمرینات استقامتی شامل تمرین عضلات گردن و شانه در گروه آزمایشی انجام شد. نتایج نشان داد که این تمرینات منجر به بهبود کیفیت زندگی و کاهش درد و ناتوانی در بیماران می‌شود.

جمع بندی

تمرین‌های استقامتی می‌توانند در درمان بیماری رادیکولوپاتی گردن موثر باشند. این تمرینات باعث تقویت عضلات و افزایش استحکام عضلات گردن می‌شوند.

تمرینات استقامتی می‌توانند به تعدادی از اهداف در درمان رادیکولوپاتی گردن کمک کنند که شامل موارد زیر است:  

• بهبود قدرت و استحکام عضلات گردن
• کاهش درد
• بهبود کیفیت زندگی
• افزایش تاب‌آوری عضلات

هرچند که تمرینات استقامتی ممکن است باعث درمان کامل بیماری رادیکولوپاتی گردن نشوند، اما می‌توانند باعث بهبود علائم و کاهش ناتوانی شوند. برای استفاده از تمرینات مقاومتی به عنوان بخشی از برنامه درمانی خود، بهتر است با پزشک یا متخصص فیزیوتراپی مشورت کنید. آن‌ها می‌توانند برنامه تمرینی مناسبی را برای شما طراحی کنند که به وضعیت و نیازهای شما منطبق باشد و تحت نظارت صحیح انجام شود.

به طور کلی، تمرینات استقامتی در بیماری رادیکولوپاتی گردن می‌توانند بهبود قدرت عضلات گردن و ساختارهای مجاور را فراهم کنند، که ممکن است منجر به کاهش درد و ناتوانی شود. اما مهم است بدانید که هر بیمار و شرایط آن فرد ممکن است متفاوت باشد، بنابراین برای انجام تمرینات مقاومتی مناسب و ایمن، بهتر است با متخصصان مرتبط مشورت کنید و برنامه تمرینی خود را تحت نظارت و راهنمایی صحیح انجام دهید.

تمرینات استقامتی مناسب

به علاوه، در تحقیقات بر روی رادیکولوپاتی گردن، برخی از تمرینات استقامتی مشخص به عنوان تمرینات مؤثرتر شناخته شده‌اند که شامل موارد زیر است:

1. تمرین عضلات گردن: انجام تمریناتی که بر روی عضلات گردن تاثیر می‌گذارد، می‌تواند در بهبود قدرت و استقامت عضلات کمک کند. این تمرینات می‌توانند شامل گردش گردن، خم و راست کردن گردن و تمریناتی از این دست باشند.

2.  تمرین عضلات شانه: علاوه بر تمرینات گردن، تمرین عضلات شانه نیز می‌تواند در بهبود علائم بیماری رادیکولوپاتی گردن موثر باشد. این شامل تمریناتی مانند بالا بردن و پایین آوردن شانه و تمرینات دیگر است.

3. تمرینات کلی عضلات بدن: برخی از تحقیقات نشان داده‌اند که تمرینات استقامتی که کل عضلات بدن را درگیر کند نیز بسیار موثر است. این شامل تمریناتی مانند وزنه‌برداری، تمرینات با دستگاه‌های مقاومتی و تمرینات بدنسازی است.

بیماری صافی کف پا (که پس پلان نیز نامیده می شود) یک ناهنجاری با علت‌های بروز پیچیده است که بیماری بسیار رایجی برای مراجعه به کلینیک‌های ارتوپدی، چه در کودکان و چه در بزرگسالان است. همانطور که در دهه گذشته به طور گسترده گزارش شده است، تعریف روشنی از صافی کف پا وجود ندارد و مرز دقیقی برای تعیین صافی کف پا از نوع فیزیولوژیکی (بدون نیاز به درمان) و پاتولوژیکی (نیاز به درمان) هنوز مشخص نشده است.

در حال حاضر، به استثنای موارد اندک بیماری صافی کف پای پیشرفته که در راه رفتن اختلال ایجاد می‌کند،  هیچ داده‌ای در دسترس نیست که توضیح دهد در چه زمانی بیماری صافی کف پا بدون علائم باقی می‌ماند و یا علائمی بروز می‌دهد و دردناک می‌شود.

علم حرکت شناسی در بیماری صافی کف پا بدون نشانه یا دارای علائم تفاوت قابل توجهی ندارد، بنابراین میزان درد ایجاد شده، ممکن است به سایش بافت و آستانه درد ذهنی بستگی داشته باشد. با این وجود، پزشکان درمان این بیماری را زمانی لازم می‌دانند که فرد بیمار در انجام فعالیت‌های روزمره خود دچار درد باشد و این بیماری حرکت او را محدود کرده باشد. در این صورت انجام روش‌های درمانی لازم است تا فرد مبتلا به بیماری صافی کف پا بتواند تعادل بدنی لازم را دوباره به دست بیاورد و علائم بیماری در وی تسکین پیدا کند.

آیا دلایل بروز بیماری کف پای صاف در کودکان و بزرگسالان مشابه است؟

یکی دیگر از تفاوت‌های اساسی مهم باید بین صافی کف پا در دوران کودکی و بزرگسالی قائل شود. تحقیقات گسترده نشان داده است که صافی کف پا در نوزادان، فیزیولوژیکی (بدون نیاز به درمان) است و به لایه چربی و سستی ساختارهای اسکلتی-عضلانی مرتبط است.

قوس کف پا ممکن است در دو سالگی کم‌کم شکل بگیرد و انتظار می‌رود که تا شش تا ده سالگی بیشتر شود. اگرچه در برخی از کودکان ممکن است صافی کف پا باقی بماند و همانطور که در بالا ذکر شد اگر کف پا دردناک باشد، در این صورت کف پای صاف از نوع پاتولوژیک (نیاز به درمان) در نظر گرفته می‌شود و درمان ضروری است.

از سوی دیگر، بیماری صافی کف پا در  بزرگسالان عمدتاً به دلیل اختلال عملکرد تاندون خلفی تیبیالیس (tibialis posterior tendon dysfunction) بروز می کند.

اختلال عملکرد تاندون خلفی تیبیالیس می‌تواند باعث بروز درد شدید، مشکل در راه رفتن و پوشیدن کفش شود. علاوه بر این، پارگی رباط کف پا باعث می‌شود که بستر یا تکیه گاه فعال کف پا که همان تیبیالیس خلفی است، ضعیف و ناتوان شود و بیماری دو چندان شود. همچنین، این امر می‌تواند باعث بروز علائم شدیدتر و تغییر شکل پا و بدشکلی آن شود.

اختلال عملکرد تاندون خلفی تیبیالیس چیست؟

اختلال عملکرد تاندون خلفی تیبیالیس، یک بیماری مرتبط با تاندون است. در این بیماری، تاندون خلفی تیبیالیس که مسئول حرکت و پشتیبانی از قوس کف پا  است، از کار می‌افتد و عملکرد طبیعی آن را مختل می کند. این اختلال معمولاً به عنوان یک عارضه پیشرونده از صافی کف ظاهر می‌شود. در این حالت، تاندون تیبیالیس پوستریور برای حفظ قوس کف پا به عنوان پشتیبان اصلی عمل می‌کند. با افزایش استفاده و فشار بر روی تاندون تیبیالیس ، این تاندون ممکن است آسیب ببیند و یا ضعیف شود که این امر بر روی عملکرد آن تاثیر منفی خواهد گذاشت.

تعدادی از علل ممکن برای اختلال عملکرد تاندون خلفی تیبیالیس عبارتند از:

• صافی کف پا: این یک وضعیت است که در آن قوس طبیعی کف پا کاهش پیدا می‌کند و زمانی که پا بر روی زمین قرار داده می‌شود کف پا کاملا صاف می شود. در افراد مبتلا به صافی کف پا، تاندون خلفی تیبیالیس بیشترین تلاش را می‌کند تا قوس قدم را حفظ کند و این ممکن است منجر به ضعف و آسیب رسیدن به تاندون شود.
• آسیب یا ضربه: ضربه مستقیم به منطقه تاندون یا آسیب ناشی از فعالیت‌های ورزشی یا تروما می‌تواند منجر به اختلال عملکرد تاندون خلفی تیبیالیس شود.
• التهاب: التهاب تاندون خلفی تیبیالیس نیز می‌تواند باعث نقص در عملکرد آن شود. این التهاب ممکن است ناشی از استفاده زیاد و مداوم از تاندون، آسیب خارجی یا عفونت باشد.
• عوامل زمینه‌ای: برخی عوامل زمینه‌ای می‌توانند در افزایش خطر ابتلا به اختلال عملکرد تاندون خلفی تیبیالیس نقش داشته باشند. این عوامل شامل پیری، چاقی، دیابت، برخی بیماری‌های التهابی مانند التهاب مفاصل روماتوئید و همچنین تنش مزمن در تاندون‌های دیگر پا می‌شوند.

بهترین روش درمان کف پای صاف چیست؟

با توجه به درمان‌های مختلف پیشنهادی برای کف پای صاف، مطالعات تصادفی اولیه با کیفیت بالا وجود ندارد در حالی که تعدادی از موارد منتشر شده است. به طور خاص، بیشتر مطالعات اخیر بر اثربخشی و ایمنی آرترودز ساب تالار، یک روش جایگزین جراحی که کم تهاجمی‌تر و ایمن‌تر از روش‌های بافت نرم و استخوانی در نظر گرفته می‌شود، متمرکز شده‌اند. در ادامه به بررسی چند روش جراحی برای بیماری صافی کف پای حاد پرداخته‌ایم که شامل موارد زیر است:

در زیر چند روش جراحی معمول برای درمان بیماری کف پای صاف ذکر شده است:

1. فشار معکوس(Plantar Fasciotomy) : در این روش، بخشی از بافت فاشیای پلانتار (بافتی که کف پا را پوشش می‌دهد) بریده می‌شود تا فشار و تنش روی کف پا کاهش یابد. این روش بهبود درد و ناراحتی کف پای صاف را ایجاد می‌کند.

2. جراحی فیبروما (Plantar Fibroma Surgery): در برخی موارد، وجود توده‌های فیبروماتوز (توده‌های نرم و غیرسرطانی) در کف پا ممکن است باعث بیماری کف پای صاف شود. در این جراحی، توده‌های فیبروماتوز برداشته می‌شوند.

3. جراحی تغییرات استخوانی (Bone Procedures): در برخی موارد، تغییرات استخوانی مانند تشکیل استخوان‌های اضافی(Osteophytes) یا تغییرات در قسمت‌های استخوانی پا می‌تواند موجب بیماری کف پای صاف شود. جراحی استخوان ممکن است برای برطرف کردن این تغییرات در نظر گرفته شود.

مهم است به یاد داشته باشید که جراحی معمولاً به عنوان گزینه آخر. در درمان بیماری صافی کف پا نظر گرفته می‌شود و قبل از آن درمان‌های غیرجراحی امتحان می‌شوند. در ضمن، همواره بهتر است با پزشک متخصص مشورت شود.

جمع بندی

تاثیر آرترودز مفصل ساب تالار در بیماری صافی کف پا در کودکان و بزرگسالان

Arthroereisis یا آرترودز یک روش جراحی است که در درمان برخی از مشکلات مربوط به پا مانند بیماری کف پای صاف استفاده می‌شود. در این روش، یک پیچ کوچک و فلزی یا پیچ‌های پلاستیکی درون استخوان کف پا قرار می‌گیرد.

با وجود پیشرفت علم پزشکی با این حال، درمان صافی کف پا به کمک آرترودز ساب تالار یک مبحث بحث برانگیز است. انواع مختلفی از دستگاه‌ها و تجهیزات پزشکی، در حال حاضر در سراسر جهان برای درمان صافی کف پای به عنوان یک روش درمانی مستقل یا مکمل،. بسته به میزان آسیب فرد بیمار و نوع آموزش وی استفاده می شود. گاهی اوقات در کودکان حتی در انواع حاد ثانویه پس از برداشتن سینوستوز کاشته می شود. در بسیاری از موارد جراحی به روش آرترودز ساب تالار، ساده، موثر و کم خطر گزارش شده است. اما این روش هنوز هم به عنوان یک روش مطمئن شناخته نشده است. و باید از نظر مکانیسم‌ها، حداقل زمان قبل از برداشتن ایمپلنت و برتری در مقایسه با سایر روش‌های جراحی مورد بررسی قرار بگیرد. علاوه بر این، برخی نگرانی‌ها در مورد نتایج و عوارض طولانی‌مدت روش آرترودز ساب تالار که اغلب. در دوران کودکی یا نوجوانی انجام می‌شود، ضروری است که باید با تحقیقات و بررسی‌های پزشکی مناسب صورت بگیرد.

عمل جراحی تعویض مفصل زانو، که به انگلیسی به عبارت “” Total Knee Replacement یا به اختصار “” TKR  شناخته می‌شود، یک روش جراحی است که در آن مفصل زانو به وسیله عمل جراحی، تعویض می شود. در این عمل، قسمت‌های آسیب دیده مفصل زانو با ایمپلنت‌های مصنوعی جایگزین می‌شوند تا عملکرد زانو بهبود یابد و درد و ناتوانی کاهش یابد. این جراحی معمولاً در مواردی انجام می‌شود که بیمار دچار آرتروز شدید زانو است و درمان‌های دارویی و مداخلات بدون نیاز به جراحی، دیگر نتیجه مطلوب را به دست نمی‌دهند. عمل تعویض مفصل کل زانو به عنوان روشی موثر در بهبود عملکرد زانو و کیفیت زندگی بیماران شناخته شده است.

در عمل جراحی تعویض مفصل زانو، بخش‌هایی از مفاصل زانو که آسیب دیده یا فرسوده شده‌اند، شامل سطح بالای استخوان ران، سطح پایین استخوان ساق و غضروف بین زانو، با قطعات مصنوعی جایگزین می‌شوند. این قطعات شامل یک سطح فلزی برای استخوان‌ها و یک لایه پلاستیکی (پلی‌اتیلن) برای غضروف می‌باشند. این قطعات جایگزین، به طور معمول با استفاده از یک کمربند فیکساسیون و سیم‌های پیچیده، به استخوان‌ها متصل می‌شوند تا در طول زمان ثابت بمانند.

عمل جراحی تعویض مفصل زانو، معمولاً تحت بیهوشی کامل انجام می‌شود و ممکن است زمان بستری در بیمارستان برای ترخیص و توانبخشی طولانی‌تر باشد. پس از جراحی، فیزیوتراپی معمولاً شامل تمرینات استحکام بدن و انعطاف‌پذیری، تمرینات تقویت عضلات زانو، تمرینات راه رفتن و حرکات مشابه را برای بهبود قدرت و حرکت زانو در نظر می‌گیرد. با رعایت رژیم‌های تمرینی و دستورات پس از عمل ارائه شده توسط پزشک و فیزیوتراپیست، بیماران می‌توانند بهبود قابل توجهی در عملکرد زانو خود را تجربه کنند.

چه زمانی باید عمل جراحی تعویض مفصل زانو را انجام داد؟

تصمیم در مورد زمان انجام عمل جراحی تعویض مفصل زانو بستگی به موارد زیر دارد:

1. درجه ناتوانی و درد: اگر آرتروز زانو باعث درد شدید و ناتوانی شده است و با درمان‌های دارویی و غیر جراحی تسکین نمی‌یابد، ممکن است عمل جراحی تعویض مفصل زانو لازم باشد.

2. تاثیر بر کیفیت زندگی: اگر آرتروز زانو به طور قابل توجهی بر کیفیت زندگی شما تاثیر می‌گذارد و فعالیت‌های روزمره را محدود می‌کند، عمل جراحی ممکن است مورد نیاز باشد.

3. سن و درجه فعالیت: سن، سطح فعالیت و سلامت کلی شما نیز بر تصمیم در مورد زمان عمل جراحی تعویض مفصل زانو تاثیرگذار است. برخی افراد ممکن است تصمیم بگیرند عمل را تا آخرین لحظه ممکن به تعویق بیندازند، در حالی که دیگران به دلیل تاثیر زیاد آرتروز بر زندگی روزمره، به انجام عمل جراحی زودتر بکنند.

4. مشورت با پزشک: مشورت با پزشک متخصص مفصل و ارتوپدیست شما بسیار مهم است. پزشک شما براساس شدت آرتروز، علائم، تاریخچه پزشکی و سایر عوامل فردی شما، به شما راهنمایی مناسب در مورد زمان مناسب برای عمل تعویض مفصل زانو خواهد داد.

در نهایت، تصمیم نهایی در مورد زمان انجام عمل جراحی تعویض مفصل زانو باید به طور جدی و با در نظر گرفتن تمام جوانب مربوطه اتخاذ شود. مشورت کردن با پزشک و گرفتن توصیه های او در این زمینه بسیار مهم است.

تحقیقات انجام شده تاکنون

در 31 مارس 2013، سازمان خدمات بهداشت ملی در انگلستان، بیش از 75,000 عمل جراحی تعویض مفصل زانو انجام داد، که تقریباً 97 درصد از این عمل‌ها ناشی از آرتروز بودند. در ایالات متحده آمریکا در سال 2010، تخمین زده شد که تعداد حدودی 719,000 بیمار پس از عمل تعویض کامل زانو از بیمارستان ترخیص شدند. استئوآرتریت علت اصلی درد و ناتوانی در افراد مسن است و در صورتی که درمان‌های دارویی و مراقبتی، علائم را تسکین ندهند، تعویض مفصل توصیه می‌شود.

پس از تعویض کامل زانو، توانبخشی با تمرکز ویژه بر فیزیوتراپی و ورزش به طور گسترده‌ای ترویج می‌یابد. در طول اقامت در بیمارستان، هدف انجام فیزیوتراپی، برنامه‌ریزی و دستیابی به اهداف عملکردی برای ترخیص بیمارستان است. فیزیوتراپی بیشتر پس از ترخیص بیمار انجام می‌شود که در واقع یک ورزش درمانی محسوب می‌شود و برای بهبود عملکرد بیمار پس از جراحی مفید است. با این حال، ارائه این خدمات می‌تواند از نظر محتوا و مدت زمان متفاوت باشد. Minns Lowe و همکارانش در یک مطالعه تحقیقاتی، 6 کارآزمایی تصادفی با مشارکت 614 بیمار را درباره اثربخشی فیزیوتراپی، بعد از عمل جراحی تعویض مفصل زانو مورد بررسی قرار دادند. در ادامه به بررسی نتایج این پژوهش علمی خواهیم پرداخت.

نتایج؛ تاثیرات فیزیوتراپی پس از عمل جراحی تعویض مفصل زانو

انجام فیزیوتراپی پس از عمل جراحی تعویض مفصل زانو تاثیر بسیار مثبتی بر فرایند بهبود و بازگشت به عملکرد طبیعی دارد. در زیر تاثیرات مهمی که فیزیوتراپی پس از عمل تعویض مفصل زانو دارد، آورده شده است:

1. افزایش قدرت عضلات: فیزیوتراپی، به ویژه تمرینات مقاومتی، به شما کمک می‌کند قدرت عضلات زانو را افزایش دهید. این عضلات به استحکام و پشتیبانی مفصل زانو کمک می‌کنند و در حفظ استقامت زانو و جلوگیری از ناهمواری‌های مفصلی موثر هستند.

2. بهبود حرکت و انعطاف پذیری: فیزیوتراپی شامل تمرینات مربوط به حرکت و انعطاف پذیری زانو است. این تمرینات کمک می‌کنند تا محدودیت‌های حرکتی در زانو رفع شده و انعطاف پذیری مفصل بهبود یابد.

3. کاهش درد و التهاب: فیزیوتراپی شامل تکنیک‌های ماساژ، تمدید عضلات و تمرینات آب درمانی است که به کاهش درد و التهاب در منطقه زانو کمک می‌کنند. این تمرینات می‌توانند تسکین و راحتی بیشتری برای بیماران بعد از عمل تعویض مفصل زانو فراهم کنند.

4. بهبود تعادل و استحکام عضلات اطراف زانو: فیزیوتراپی شامل تمریناتی برای بهبود تعادل و استحکام عضلات اطراف زانو می‌باشد. این تمرینات به تقویت عضلات اطراف زانو کمک می‌کنند و در پیشگیری از صدمات و بازگشت به فعالیت‌های روزمره و ورزشی موثر هستند.

5. بهبود عملکرد و بازگشت به فعالیت‌های روزمره: فیزیوتراپی بازگشت شما به فعالیت‌های روزمره را تسریع می‌کند. این شامل فعالیت‌های مثل راه رفتن، پله‌رفتن، خم شدن و دراز کشیدن است. با ادامه فیزیوتراپی، قابلیت انجام فعالیت‌های روزمره با حداکثر عملکرد بهبود می‌یابد.

با این حال، هر بیمار و عمل تعویض مفصل زانو مربوط به آن، ممکن است نیازهای ویژه‌ای داشته باشد. بنابراین، مهم است که با پزشک و فیزیوتراپیست خود مشورت کنید تا برنامه فیزیوتراپی مناسب برای شما تنظیم شود.

جمع بندی

هدف از عمل جراحی تعویض مفصل زانو، به عنوان یک روش جراحی پیچیده، بازسازی و بهبود کامل مفصل زانو است. این عمل جراحی برای تسکین درد شدید، بهبود عملکرد زانو و افزایش کیفیت زندگی بیمارانی که دچار آرتروز شدید زانو هستند، انجام می‌شود.

بعد از عمل تعویض کل زانو، بیمار نیاز به یک بازه زمانی برای طی کردن دوره نقاهت و توانبخشی طولانی دارد. این فرآیند توانبخشی شامل جلسات فیزیوتراپی و تمرینات منظم است که بهبود قدرت عضلات زانو، انعطاف‌پذیری و حرکت را هدف قرار می‌دهند.

فیزیوتراپی پس از عمل جراحی تعویض مفصل زانو امری ضروری است و در طول مدت بستری در بیمارستان و پس از ترخیص، ادامه می‌یابد. هدف از انجام فیزیوتراپی پس از عمل تعویض مفصل زانو، شامل موارد زیر است:

• بهبود عملکرد زانوی جدید،
• افزایش قدرت عضلات،
• استرداد حرکت طبیعی زانو و
• کمک به بیمار در بازگشت به فعالیت‌های روزمره و
• افزایش توانایی در ورزش کردن

تمرینات مختلف فیزیوتراپی، از جمله تمرینات استحکام بدن، انعطاف‌پذیری، تعادل و تمرینات هدفمند برای قدرت و استقامت زانو، توانایی بیمار را در انجام فعالیت‌های روزمره و ورزشی بهبود می‌بخشد.

مهم است که بیماران پس از عمل جراحی تعویض مفصل زانو به دستورات و راهنمایی‌های پزشک و فیزیوتراپیست خود پایبند باشند و برنامه توانبخشی را با دقت و پشتکار انجام دهند. از طریق همکاری با تیم درمانی، بیماران می‌توانند بهبود قابل توجهی در عملکرد زانو خود را تجربه کنند و بهبود کیفیت زندگی خود را احساس کنند.

بیماری کمردرد مزمن و روش درمان آن

بیماری کمردرد مزمن یک شرایط پزشکی است که به عنوان درد در ناحیه کمر تعریف می‌شود و برای مدت طولانی‌تر از سه ماه ادامه دارد. در عمل، کمردرد مزمن می‌تواند برای مدت زمان بسیار طولانی، حتی سال‌ها، باقی بماند. این نوع درد می‌تواند تحت تأثیر فعالیت‌های روزمره و کیفیت زندگی فرد قرار گیرد و تأثیر منفی بر فعالیت‌های روزانه، شغلی و روابط اجتماعی داشته باشد.

مقایسه آب درمانی و فیزیوتراپی برای کمردرد مزمن

بیماری کمردرد مزمن به دلایل مختلفی بروز پیدا می‌کند که شامل موارد زیر است:

• آسیب به بافت‌ها و عناصر سازنده کمر
• التهاب مفاصل
• ضعف عضلانی
• نقص ساختاری
• عوامل روانشناختی و استرس
• عوامل ژنتیکی  
• عوامل محیطی

همچنین، بیماری‌های مزمن دیگر مانند آرتروز، اسپوندیلوزیس، فیبرومیالژیا و سندرم روماتوئید نیز می‌توانند به کمردرد مزمن منجر شوند.

بیماری کمردرد مزمن، یکی از بیماری‌هایی است که شیوع بالایی دارد و بار زیادی بر جامعه تحمیل می‌کند. حدود ۸۴ درصد افراد در طول عمر با کمر درد مواجه می‌شوند و تقریباً ۲۳ درصد از این افراد به کمردرد مزمن مبتلا هستند.

بررسی‌های سیستماتیک جهانی نشان می‌دهند که در بازه زمانی بین سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۷، تعداد کسانی که با ناتوانی ناشی از کمردرد مزمن روبرو می‌شوند، ۱۷.۵ درصد افزایش یافته است.

 هزینه مستقیم درمان سالانه برای هر فرد مبتلا به کمردرد مزمن در ایالات متحده به ۸,۳۸۶ دلار رسیده است. دستورالعمل‌های درمانی، ورزش و روش‌های فیزیوتراپی به عنوان روش‌های درمانی برای کمردرد توصیه می‌شوند.

ورزش درمانی و روش‌های فیزیوتراپی می‌توانند شدت درد را کاهش داده و ناتوانی مربوط به کمر را در بیماران مبتلا به این درد کاهش دهند. روش‌های رایجی مانند تحریک الکتریکی عصب از طریق پوست و درمان با حرارت اشعه مادون قرمز برای درمان کمردرد مزمن استفاده می‌شوند. در بین تمرینات درمانی مختلف، تمرینات آب درمانی به عنوان یک روش مورد تجویز پزشکان برای کمردرد مزمن محبوبیت زیادی پیدا کرده است.

تاثیر آب درمانی بر بیماری کمردرد مزمن

تمرینات آبی به تمریناتی اشاره دارند که در آب انجام می‌شوند، با توجه به ویژگی‌های متنوع آب از جمله فشار شناوری، چگالی، ظرفیت حرارتی و رسانایی، محیط آبی برای اجرای برنامه‌های تمرینی بسیار مناسب است.

دو مرور سیستماتیک نشان داده‌اند که تمرینات آبی می‌توانند شدت درد را کاهش داده و عملکرد بیماران مبتلا به کمردرد مزمن را بهبود بخشند.  با این حال، بر اساس دانش موجود، شواهدی درباره فواید بلندمدت تمرینات آبی در درمان بیماری کمردرد مزمن وجود ندارد و در هیچ مطالعه‌ای، اثربخشی تمرینات آبی و روش‌های فیزیوتراپی  در درمان کمردرد مزمن مقایسه نشده است. بنابراین، ما یک کارآزمایی بالینی تصادفی شده را برای مقایسه اثرات تمرینات آبی و روش‌های فیزیوتراپی در بیماران مبتلا به کمردرد مزمن در طول یک دوره پیگیری ۱۲ ماهه انجام دادیم.

به منظور مقایسه اثرات آب درمانی با روش های فیزیوتراپی برای بیماری کمردرد مزمن، ما یک آزمایش بالینی تصادفی با مدت زمان 3 ماه و دوره پیگیری 12 ماه انجام دادیم. تمامی شرکت‌کنندگان در یک گروه WeChat قرار گرفتند تا اطلاعات مربوط به آزمایش را دریافت کنند.

همچنین، سخنرانی‌های سلامت آفلاین منظم برگزار شد تا به شرکت کنندگان اطلاعات آموزشی ارائه شود و اندازه‌گیری‌ها در دوره پیگیری انجام شوند. این مطالعه توسط کمیته اخلاق دانشگاه ورزش شانگهای در چین تایید شده است. قبل از ثبت نام در پروژه، تمامی شرکت کنندگان رضایتنامه آگاهانه کتبی را ارائه کردند.

معیارهای شرکت در این آزمون شامل موارد زیر بود:

• رده سنی 18 تا 65 سال،
• درد در ناحیه کمر بین باسن و قوس دنده (با یا بدون درد در اندام تحتانی)
• شدت درد (در دردناک‌ترین حالت) 3 یا بالاتر در مقیاس رتبه بندی عددی  
• وجود کمردرد مزمن به مدت حداقل 3 ماه

همچنین افرادی که شامل شرایط زیر بودند، امکان شرکت در این آزمایش را نداشتند:

• بیماری روانی یا اختلال شناختی
• انجام تمرینات ورزشی منظم برای درمان کمردرد در 6 ماه گذشته
• بارداری یا شیردهی
• آلرژی به کلر
• ترس از آب
• ناتوانی در انطباق با محیط آبی

نتایج مقایسه آب درمانی با فیزیوتراپی

نتایج مقایسه تاثیربخشی تمرینات آب درمانی در مقابل روش‌های فیزیوتراپی برای بیماران مبتلا به کمردرد مزمن نشان داد که نتایج درمانی شرکت‌کنندگان در گروه تمرین آب درمانی به طور قابل توجهی موثرتر و از نظر بالینی معنی‌دارتر بوده است.

همچنین مشاهده شد که تمرینات آب درمانی نسبت به روش‌های فیزیوتراپی در کاهش شدت درد، بهبود کیفیت زندگی، بهبود کیفیت خواب، کاهش حرکت هراسی و کاهش ترس در بیماران مبتلا به کمردرد مزمن موثرتر هستند.

دو مرور سیستماتیک توسط شی و همکاران منتشر شده است که شامل 8 آزمایش بالینی تصادفی شده برای تمرینات آب درمانی برای کمردرد مزمن بود. نتایج نشان دادند که تمرین در آب می‌تواند شدت درد بیماران مبتلا به کمردرد مزمن را به طور قابل توجهی کاهش دهد و سطح عملکرد آنها را بهبود بخشد.

مطابق با این نتایج، یافته‌های ما نشان دادند که بهبود درد و اختلال عملکرد در گروه تمرین درمانی آبی نه تنها از نظر آماری معنی‌دار بود، بلکه از نظر بالینی نیز معنی‌دار بود.

شرکت‌کنندگان در گروه تمرین درمانی در آب نسبت به گروه تمرین خشکی، بهبود بیشتری در کیفیت زندگی و اختلال عملکرد داشتند. سایر پژوهشگران نیز روش‌های درمانی مانند فیزیوتراپی معمولی (جلسات آموزشی درباره کمردرد و تمرینات کمر)، فیزیوتراپی چندوجهی یا برنامه‌های درمانی مدرسه کمردرد را به عنوان مقایسه در گروه کنترل استفاده کردند. اضافه شدن روش آب درمانی به درمان‌ها توانست به طور قابل توجهی باعث بهبود کیفیت زندگی بیماران مبتلا به کمردرد مزمن شود.

مزایای روش آب درمانی برای مداوای بیماری کمردرد مزمن

استفاده از آب درمانی برای درمان بیماری کمردرد مزمن دارای مزایای متعددی است. در زیر، برخی از این مزایا را برای شما نام برده‌ایم:

• کاهش درد: آب با عمل حمایتی خود، فشار و وزن بدن را کاهش می‌دهد و در نتیجه به کاهش درد و تسکین علائم کمردرد کمک می‌کند.
• افزایش قدرت عضلات: تمرین در آب، عضلات را تقویت کرده و قدرت آن‌ها را افزایش می‌دهد. این موضوع می‌تواند بهبود عملکرد فیزیکی کمر و پشت را در افراد مبتلا به کمردرد مزمن به همراه داشته باشد.
• کاهش فشار بر روی مفاصل: حضور در آب باعث کاهش فشار و بار بر روی مفاصل می‌شود. این موضوع می‌تواند برای افرادی که به علت کمردرد مزمن دارای محدودیت در حرکت هستند، بسیار مفید باشد.
• بهبود انعطاف‌پذیری: آب باعث افزایش انعطاف‌پذیری عضلات و مفاصل می‌شود. تمرینات در آب، امکان انجام حرکات بیشتر و بهتر را برای شخص فراهم می‌کند.
• افزایش کیفیت زندگی: ورزش در آب می‌تواند منجر به بهبود کیفیت زندگی در افراد مبتلا به کمردرد مزمن شود. کاهش درد، افزایش عملکرد فیزیکی و بهبود انعطاف‌پذیری می‌تواند بهبود وضعیت عمومی شخص را به همراه داشته باشد.
• راحتی و لذت: ورزش در آب باعث حس راحتی و لذت در حین تمرین می‌شود. آب محیطی نرم و حمایت‌کننده است که می‌تواند شرایط مناسبی برای انجام تمرینات فیزیکی در کمردرد مزمن فراهم کند.

استفاده از آب درمانی برای درمان بیماری کمردرد مزمن به عنوان یک روش غیردارویی و ایمن، می‌تواند بهبود قابل توجهی در علائم و کیفیت زندگی شما به همراه داشته باشد. با این حال، قبل از شروع هرگونه درمان، توصیه می‌شود با پزشک یا متخصص فیزیوتراپی خود مشورت کرده و برنامه مناسب را برای خود تعیین کنید.

جمع بندی

در این آزمایش بالینی تصادفی‌سازی شده، مشاهده شد که افراد مبتلا به بیماری کمردرد مزمن که تمرینات آب درمانی را دریافت می‌کردند، نسبت به افرادی. که تحت روش‌های فیزیوتراپی قرار گرفته بودند، در زمینه عملکرد، درد، کیفیت زندگی، کیفیت خواب و وضعیت روانی بهبود بیشتری داشتند.

آب درمانی به عنوان یک روش ایمن برای کاهش کمردرد مزمن مورد تایید قرار گرفت و اکثر. شرکت‌کنندگان که این روش را تجربه کرده بودند، تمایل داشتند آن را به سایر بیماران مبتلا به کمردرد مزمن توصیه کنند.

اگر مطالعه این مقاله شما را نگران کرده یا به دنبال راهی برای پایان دادن به دردهای مزمن خود هستید، قدم اول را درست برداشته‌اید. دکتر گلشنی با تخصص در زمینه حرکات اصلاحی، به شما کمک می‌کند تا با حرکاتی ساده و مؤثر، کنترل بدن خود را دوباره به دست آورید و از زندگی بدون درد لذت ببرید.

عوارض سکته مغزی و تاثیر آن بر حرکت دادن بدن

تعداد 25 درصد از افرادی که بیماری سکته مغزی را تجربه کرده‌اند، با مشکلات شدیدی در توانایی راه رفتن مواجه هستند. این اختلال می‌تواند استقلال عملکردی آنها را محدود کرده، تعادل را تحت تاثیر قرار داده، خطر افتادن را افزایش داده و کیفیت زندگی آن‌ها را کاهش دهد. این مشکلات می‌تواند ناشی از کاهش قدرت عضلانی، افزایش تون عضلانی و یا هر گونه نقص در کنترل حرکت باشد. تحقیقات نشان داده‌اند که تمرینات قدرتی عضلانی می‌تواند نه تنها قدرت عضلانی را افزایش دهد، بلکه قابلیت‌های عملکردی مانند راه رفتن و بالا رفتن از پله را نیز بهبود می‌بخشد. این امر به ویژه در 6 ماه اول پس از سکته مغزی بیشتر رخ می‌دهد. اسپاستیسیتی نیز یک اختلال حرکتی شایع است که در 28% تا 38% از بیماران سکته مغزی دیده می‌شود و با کاهش استقلال در حرکت بدن همراه است.

اسپاستیسیتی یا اسپاستیسم چیست؟

اسپاستیسیتی یا اسپاستیسم یک اختلال حرکتی و تنش عضلانی است که به از کنترل خارج شدن و ناتوانی در پاسخ به محرک‌های حرکتی اشاره دارد. در این حالت، عضلات به طور ناخواسته و به شکل ناهماهنگ و متناوب تنیده می‌شوند و ممکن است باعث تغییر در حرکت، قدرت و کنترل عضلانی شود. اسپاستیسیتی معمولاً در افرادی که مبتلا به اختلالات عصبی نظیر سکته مغزی، آسیب مغزی، اسکلت عصبی و اسپینال کورد می‌باشند، دیده می‌شود.

علت اصلی اسپاستیسیتی اضطراب و اختلال در سیستم عصبی مرکزی است. در حالت طبیعی، سیستم عصبی مرکزی عضلات را به صورت هماهنگ کنترل می‌کند و تعادل بین عضلات آنتاگونیست (عضلاتی که در جهت حرکت مخالف عضله اصلی فعال هستند) و آگونیست (عضله اصلی که در جهت موافق حرکت فعالیت می‌کند) را حفظ می‌کند. اما در اسپاستیسیتی، این تعادل بین عضلات مختل می‌شود و باعث تنش ناخواسته و ناهماهنگ عضلات می‌شود.

علائم و نشانه‌های اسپاستیسیتی شامل افزایش تنش عضلانی، سفتی و سختی عضلات، محدودیت در حرکت مفاصل، کاهش محدودیت حرکتی، افزایش رفلکس‌های تاندونی، و غیره می‌باشد.

انجام تمرینات مقاومتی برای افزایش قدرت عضلات در افراد مبتلا به سکته مغزی

اگرچه در گذشته نگرانی وجود داشت که تمرینات مقاومتی برای بیماران سکته مغزی، باعث افزایش تون عضلانی شود، اما متخصصان توانبخشی در سال‌های اخیر به این نتیجه رسیده‌اند که تمرینات مقاومتی تاثیر منفی بر تون عضلانی پس از سکته مغزی ندارد. بنابراین، در مرحله بهبودی سکته مغزی، تعادل قدرت و کاهش اسپاستیسیتی اهداف مهمی در توانبخشی است.

آب درمانی، بر اساس استفاده از خصوصیات فیزیکی آن مانند شناوری طبیعی، فشار هیدرواستاتیک، ترمودینامیک، نیروهای هیدرودینامیکی و ویسکوزیته صورت می‌گیرد. آب درمانی می‌تواند در بهبود عملکرد عصبی-عضلانی بیماران سکته مغزی موثر باشد. مطالعات اخیر نشان داده‌اند که آب درمانی تاثیر مثبتی بر روی بازماندگان سکته مغزی دارد و شامل موارد زیر است:

• تاثیر مثبت بر سرعت راه رفتن
• ایجاد کنترل و تعادل در بدن
•  استقلال در راه رفتن
•  انجام فعالیت‌های روزانه
• افزایش نیرو و قدرت پا

تاثیر آب درمانی در بهبود اسپاستیسیتی در بیماران سکته مغزی

ورزش‌های آبی نیز تاثیرات مثبتی در بهبود اسپاستیسیتی در  بیماران سکته مغزی دارند، که ممکن است با کاهش حساسیت دوک عضلانی و  حساسیت پوست مرتبط باشد، در نتیجه بر فعالیت نورون‌های حرکتی آلفا/گاما تاثیر می‌گذارد. با این حال، تاکنون گزارشی در مورد تاثیر آب درمانی بر قدرت و اسپاستیسیتی عضلانی به طور همزمان در دنیای علم تهیه نگردیده است.

بنابراین، هدف از این مطالعه مقایسه برنامه تمرینات آبی با برنامه تمرینات زمینی در رابطه با نتایج قدرت عضلانی و نسبت انقباض آگونیست و آنتاگونیست در پا است. همچنین، این مطالعه به دنبال شناسایی این است که آیا آب درمانی تاثیری بر سطح اسپاستیسیتی دارد و در صورت مثبت بودن، مکانیسمی برای توضیح این تغییر ارائه می‌دهد.

برای دستیابی به این اهداف، در این مطالعه، یک گروه از بیماران سکته مغزی برنامه تمرینات آبی و یک گروه دیگر برنامه تمرینات زمینی انجام دادند. برنامه تمرینات آبی شامل تمرینات متنوعی بود که در محیط آب انجام می‌شد، از جمله شنا، انجام حرکات در آب، تمرینات تعادل و استحکام عضلات. برنامه تمرینات زمینی نیز شامل تمرینات مشابه در محیط زمین بود، اما بدون استفاده از آب. پس از اتمام برنامه تمرینات، قدرت عضلانی و نسبت انقباض آگونیست و آنتاگونیست در پای هر دو گروه اندازه‌گیری شد. همچنین، سطح اسپاستیسیتی نیز با استفاده از روش‌های تشخیصی مناسب ارزیابی شد.

نتایج به دست آمده از این تحقیق

اختلال در قدرت عضلانی  بیماران سکته مغزی، ممکن است باعث نقص در حرکت شود. بیمارانی که ضعف فلکسور کف پا دارند ممکن است قدرت لازم برای حرکت کف پا را از دست داده باشند. یک تحقیق نشان داد که ارتباطی بین سرعت راه رفتن و حداکثر انقباض ارادی عضله گاستروکنمیوس وجود دارد. مطالعات دیگر نشان دادند که فلکسورهای کف پا در مقایسه با عضله چهار سر ران، به اسپاستیسیتی و ضعف اندام تحتانی در بیماران سکته مغزی حساس‌تر هستند.

بنابراین، تمرینات قدرتی برای بهبود مسیر حرکتی فلکسورهای کف پا در بیماران سکته مغزی بسیار مهم است. بلند کردن پاشنه یکی از بهترین تمرینات برای افزایش قدرت گاستروکنمیوس است که برای راه رفتن مستقل ضروری است. با این حال، تعدادی از بیماران قادر به بلند کردن پاشنه در تمرینات زمینی نیستند، زیرا گاستروکنمیوس ضعیف قادر به مقاومت در برابر گرانش نیست.

بودن در آب در حین ورزش می‌تواند به بیماران سکته مغزی کمک کند تا تمرینات فشرده‌ی بلند کردن پاشنه را با تلاش کمتری نسبت به تمرینات در خشکی انجام دهند. پس از 8 هفته تمرین، قدرت انعطاف‌پذیری مچ پا در گروهی که در آب تمرین می‌کردند بهبود قابل توجهی داشت. همچنین در این مطالعه، بهبود قابل توجهی در قدرت باز و بسته کردن زانو در گروه تحت آب درمانی مشاهده شد.

 این بهبود ناشی از انجام تمرینات خاص بود که شامل تکرارهای متعدد اکستنشن زانو در حالت نشسته با استفاده از بیشترین سرعت حرکت و کمترین مقاومت بود. مقاومت در برابر آب به سرعت حرکت بدن بستگی دارد، یعنی هرچه بدن سریعتر حرکت کند، مقاومت بیشتری ایجاد می‌شود. همچنین، در طول دوره تمرین، بیماران قادر بودند سرعت حرکت را با توجه به توانایی خود تنظیم. کنند و با اعمال کمترین فشار بر روی مفصل، تلاش ماکزیمم را انجام دهند.

جمع‌بندی

ورزش در آب در مقایسه با ورزش‌های زمینی، می‌تواند به بیماران سکته مغزی این امکان را بدهد که نتایج بهتری را در فرایند توانبخشی خود بدست آورند. هرچند یک بررسی سیستماتیک نشان داد که فعالیت عضلانی در تمرینات آبی نسبت به تمرینات زمینی کمتر است، اما گزارش‌هایی نیز وجود دارند که نشان می‌دهند تمرین پیاده‌روی روی تردمیل در آب تاثیر بیشتری بر. قدرت خم و راست کردن زانو نسبت به تمرینات روی تردمیل خارج از آب دارد. این نتایج با مطالعه حاضر سازگار است.

 در آب درمانی، سیستم عصبی مرکزی حرکات هدفمند و هماهنگ را در ارتباط با محیط ایجاد می‌کند و بدن با محیط در تعامل است. برای ایجاد هماهنگی مناسب بین ماهیچه‌های آگونیست و آنتاگونیست، آب به عنوان یک وسیله تمرینی منحصربفرد، حرکت عملکردی را بهبود می‌بخشد. علاوه بر این، آب می‌تواند ورودی‌های حسی-جسمی ناشی از فشار و دمای هیدرواستاتیک را فراهم کند. که پردازش اطلاعات حسی و حرکتی توسط قشر مغزی را افزایش می‌دهد و ممکن است عملکرد فعالیت را بهبود بخشد. بنابراین، به نظر می‌رسد افزایش قدرت بازکننده زانو، هماهنگی و کارایی اکستنشن زانو را تسهیل می‌کند.

بنابراین، بر اساس نتایج این مطالعه، تمرینات آبی می‌تواند به عنوان یک روش مؤثر در توانبخشی بیماران سکته مغزی مورد استفاده قرار بگیرد. با این حال، نیاز است تا مطالعات بیشتری در این زمینه انجام شود تا اثرات تمرینات آبی بر قدرت عضلانی، انقباض آگونیست و. آنتاگونیست، و سطح اسپاستیسیتی در بیماران سکته مغزی بیشتر بررسی شود و مکانیسم‌های دقیق این تاثیرات مشخص شود. همچنین، باید به شیوه‌های بهینه اجرای تمرینات آبی در توانبخشی بیماران سکته مغزی پرداخته شود، که مهم‌ترین آن شامل موارد زیر است:

• مدت زمان تمرینات آبی
• شدت فعالیت و تحرک بدن در آب
• نوع تمرینات آبی مناسب با وضعیت هر فرد