وضعیت صحیح نشستن در محل کار

در ویدئوهای اینستاگرام به نحوه‌ی نشستن پشت میز در محل کار به طور کامل پرداخته شده است و این نشان دهنده‌ی اهمیت بسیار زیاد این وضعیت بدنی است. زمانی که در طولانی مدت در یک وضعیت نامناسب قرار می‌گیرید قطعاً فشارهای بسیار زیاد و نامطلوبی به تمام اعضای بدن وارد می‌کنید که به مرور زمان باعث آسیب‌های جدی می‌شود. حین کار کردن به بدن و سلامت آن توجه بیشتری داشته باشید.

وضعیت صحیح نشستن در محل کار

برای مراقبت از سلامتی و بدن خود، لازم است بهترین وضعیت برای نشستن پشت میز در طول روز را یاد بگیرید. اکثر مردم وضعیت بدنی بدی دارند. نشستن تمام روز در مقابل کامپیوتر و وسایل الکترونیکی بدن ما را تحت تأثیر قرار می‌دهد. بسیاری از مشاغل مستلزم این هستند که تمام روز را پشت میز بنشینید. همیشه نمی‌توان بلند شد و فعال ماند. تحقیقات نشان داده است که نشستن طولانی مدت می‌تواند خطر ابتلا به دیابت و بیماری‌های قلبی عروقی را افزایش دهد. همچنین اعصاب را منقبض می‌کند، باعث کمردرد می‌شود و اندام‌های شکمی را فشرده می‌کند که منجر به هضم ضعیف می‌شود.

دستورالعمل صحیح نشستن پشت میز کامپیوتر

وضعیت صحیح نشستن در حین کار با کامپیوتر برای کمر و سلامتی مهم است. چند دستورالعمل ساده وجود دارد که می‌توانید برای داشتن یک وضعیت صحیح کامپیوتری از آن‌ها پیروی کنید.

  • پاهای خود را صاف روی زمین یا زیر پایی قرار دهید.
  • پاها، زانوها و مچ پاها را روی هم قرار ندهید.
  • فاصله کمی بین زانوهای خود و نشیمنگاه صندلی قرار دهید.
  • زانوهای باید در همان ارتفاع باسن یا کمی پایین‌تر باشند.
  • مچ پاها باید جلوی زانوهای باشد.
  • شانه‌های خود را شل کنید.
  • روی میز خود روی آرنج‌های استراحت خود نخوابید.
  • زانوها و ساعدها باید موازی با زمین باشند.
  • آرنج باید در کنار باشد.
  • صاف بنشینید و به یک طرف خم نشوید.
  • منتظر باشید تا از درد یا فشار گردن جلوگیری کنید.
  • وضعیت صحیح نشستن در کنار کامپیوتر برای کمر و سلامتی مهم است

و در ادامه

  • بالای صفحه نمایشگر باید در سطح چشم باشد. در صورت نیاز از پایه مانیتور استفاده کنید.
  • مانیتور باید به اندازه یک بازو فاصله داشته باشد.
  • پشت باید صاف روی پشتی صندلی یا تکیه گاه قرار گیرد.
  • هر ساعت 10 دقیقه استراحت کنید و بلند شوید و حرکت کنید.
  • صفحه کلید خود را در فاصله 4 تا 6 اینچی از لبه میز خود قرار دهید تا مچ دست جایی برای استراحت داشته باشد.
  • از ماوس و موس پد ارگونومیک برای جلوگیری از کشیدگی مچ دست استفاده کنید.
  • اقلامی که اغلب استفاده می‌کنید، مانند خودکار را در نزدیکی خود نگه دارید تا مجبور نباشید برای تهیه آن‌ها کشش داشته باشید و یا بچرخانید.
  • اگر زیاد با تلفن صحبت می‌کنید از هدست و یا هندزفری استفاده کنید.
  • از یک پایه اسناد استفاده کنید تا مجبور نباشید به پایین نگاه کنید و گردن خود را فشار دهید.
  • ساعد باید در زاویه 90 درجه نسبت به بالای بازوها باشد. بالا یا پایین بودن بیش از حد صفحه کلید می‌تواند باعث درد آرنج و شانه شود.

انواع حالت نشستن

افراد معمولاً هنگام تمرکز روی چیزهای دیگر، حالت نشستن را ناخودآگاه اتخاذ می‌کنند. وضعیت نشستن افراد تا حدی به نوع تجهیزاتی که استفاده می‌کند بستگی دارد که ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • صندلی اداری
  • صندلی راحتی
  • صندلی ارگونومیک
  • مدفوع
  • کیسه لوبیا
  • صندلی ماشین

بهترین حالت نشستن

بهترین حالت نشستن به قد فرد، صندلی استفاده شده و فعالیتی که هنگام نشستن انجام می‌دهد بستگی دارد.

پیشنهاد ما برای نشستن پشت میز در تمام طول روز:

یافتن بهترین حالت برای نشستن پشت میز در تمام طول روز مهم است. وضعیت نامناسب در واقع می‌تواند شکل ستون فقرات را تغییر دهد و باعث مشکلات فیزیکی شود. با سرمایه گذاری در محصولات ارگونومیک مانند صندلی، موس، پد ماوس، پایه مانیتور یا حتی میز ایستاده می‌توانید در مسیر بهبود وضعیت بدنی خود به کمک کند.

در بازار کار امروز نشستن تمام روز یک امر عادی است. اگر بیشتر وقت خود را نشسته می‌گذرانید، مراقب خود باشید. یاد بگیرید که چگونه وضعیت بدن خود را بهبود بخشید و از صدمات و فشارهای قابل پیشگیری جلوگیری کنید. با رعایت نکات بالا می‌توانید به وضعیت بدنی خوبی برسید.

اصلاح وضعیت نشستن

برای اصلاح وضعیت نشستن خود، یک جلسه با فیزیولوژیست های ورزشی و متخصصان حرکات اصلاحی رزرو کنید. اگر برای مدت طولانی بنشینید، می‌توانید به بدن خود آسیب وارد کنید. وضعیت نشستن فرد می‌تواند به حفظ وضعیت بدنی خوب و کمر و ستون فقرات سالم کمک کند. نکاتی شامل استفاده از صندلی مناسب و صاف نگه داشتن پشت و صاف نگه داشتن پاها روی زمین است. وضعیت بدنی صحیح می‌تواند کمک کند:

  • کاهش فشار وارد بر بدن در حین حرکت و ورزش
  • کاهش ساییدگی مفاصل، ماهیچه‌ها و رباط‌ها
  • حفظ تعادل در حین حرکت و ورزش
  • کاهش خطر فشار عضلانی و شرایط استفاده بیش از حد
  • بهبود سلامت ستون فقرات

نویسندگان مقاله‌ای در سال 2019 در مجله ارتوپدی و ورزش فیزیوتراپی بیان می‌کنند که وضعیت صحیح بدن ممکن است برای افراد مختلف متفاوت به نظر برسد. یک وضعیت راحت برای یک فرد ممکن است برای شخص دیگری ناراحت کننده باشد، بنابراین مهم است که حالت‌های مختلف نشستن و ایستادن را امتحان کنید.

حالت های مختلف نشستن

یک فرد می‌تواند وضعیت خود را بهبود بخشد و به وضعیت نشستن مناسب دست یابد:

  • صاف نگه داشتن پاها یا قرار دادن آن‌ها روی زمین یا زیر پایی
  • اجتناب از عبور از زانو یا مچ پا
  • ایجاد فاصله کوچکی بین پشت زانو و صندلی
  • قرار دادن زانوها در همان ارتفاع یا کمی پایین‌تر از باسن
  • قرار دادن مچ پا در جلوی زانو
  • شل کردن شانه‌ها
  • در صورت امکان ساعد و زانو را موازی با زمین نگه دارید
  • آرنج‌ها را در پهلوها نگه دارید و در بازوها حالت L ایجاد کنید
  • صاف بنشینید و بدون فشار دادن به گردن به جلو نگاه کنید
  • در صورت وجود جاهایی که پشت به راحتی با صندلی برخورد نمی‌کند، به خصوص در قسمت پایین کمر، پشتی را روی صندلی قرار دهید یا از پشتی یا بالشتک استفاده کنید.
  • اجتناب از نشستن طولانی مدت، به طور ایده آل حداقل 10 دقیقه استراحت برای هر ساعت نشستن
  • تغییر موقعیت به طور منظم

نکاتی برای وضعیت نشستن در کنار کامپیوتر

افرادی که به دلیل محل کار یا تحصیل خود مجبورند مدت طولانی پشت میز بنشینند، باید اقدامات احتیاطی بیشتری را برای حفظ وضعیت بدن و پشت خود انجام دهند.

زمانی که فرد برای مدت طولانی با رایانه کار می‌کند، می‌تواند به بهبود وضعیت نشستن خود کمک کند:

  • نگه داشتن مانیتور در فاصله بازو و حداکثر 2 اینچ بالاتر از خط دید طبیعی
  • سفارشی کردن فضاهای کاری – به عنوان مثال، اضافه کردن زیر پایی، پد مچ، یا پشتی
  • استفاده از میز ایستاده به طور متناوب بین نشستن و ایستادن
  • با استفاده از یک صندلی ارگونومیک، یک توپ یوگا یا یک صندلی زانو
  • انواع مختلف صفحه کلید و ماوس را امتحان کنید
  • استفاده از هدست برای تماس‌های طولانی یا دیکته برای کاهش فشار گردن
  • قرار دادن صفحه کلید و ماوس نزدیک به هم برای جلوگیری از رسیدن
  • گاهی اوقات بلند شدن و حرکت کردن، به خصوص زمانی که هر گونه درد عضلانی یا مفصلی را تجربه می‌کنید
  • صاف نشستن و نگاه کردن مستقیم به جلو هنگام خواندن صفحه نمایش‌های موبایل یا مانیتور
  • زمانی که فرد در موقعیت صحیح قرار گرفت، می‌تواند هر 10 تا 15 دقیقه یک بررسی ذهنی انجام دهد تا ببیند آیا وضعیت بدن تغییر کرده است یا خیر. آن‌ها می‌توانند هر گونه تنظیمات لازم را برای بازیابی وضعیت خود انجام دهند.

بهبود وضعیت بدن چقدر طول می‌کشد؟

بهبود وضعیت بدن با گذشت زمان، آگاهی و تعهد امکان پذیر است. مدت زمانی که طول می‌کشد تا مزایا را مشاهده کنید بستگی به این دارد که فرد چقدر روی بهبود وضعیت بدن خود تمرکز می‌کند و وضعیت بدنی او در ابتدا چگونه است.

هنگامی که یک فرد وضعیت خود را بهبود بخشد، باید در حفظ آن تلاش کند. آن‌ها ممکن است اغلب مجبور شوند به خود یادآوری کنند که موقعیت‌های ناسالم را تشخیص دهند و آن‌ها را اصلاح کنند.

وضعیت‌های نشستن برای جلوگیری از هر چیزی که باعث سوء استفاده یا استفاده بیش از حد از ماهیچه‌ها، رباط‌ها یا تاندون‌های خاص شود، می‌تواند بر وضعیت بدن و سلامت کمر فرد تأثیر منفی بگذارد. برخی از وضعیت‌ها، به ویژه برخی از وضعیت‌های نشستن، برای کار بیش از حد یا استفاده نادرست از بافت های وضعیتی بدتر از سایر موقعیت‌ها هستند. یک فرد می‌تواند با اجتناب از موارد زیر خطر وضعیت بد و سلامت کمر را به حداقل برساند:

  • نشستن به یک طرف با ستون فقرات خمیده
  • زانوها، مچ پاها یا بازوها را روی هم قرار دهید
  • آویزان بودن یا عدم حمایت مناسب از پاها
  • نشستن طولانی مدت در یک وضعیت
  • فشار وارد کردن به گردن برای مدت طولانی در حالی که به مانیتور، صفحه تلفن یا سند نگاه می‌کنید
  • نشستن برای مدت طولانی بدون استراحت

بهبود وضعیت بدن

مرکز کانادایی برای ایمنی و بهداشت حرفه‌ای همچنین توصیه می‌کند که افراد از موارد زیر اجتناب کنند:

  • نشستن با سر متمایل به جلو برای جلوگیری از آسیب به گردن
  • بالا بردن دست‌ها در حین کار برای جلوگیری از درد شانه و گردن
  • داشتن کمری بدون تکیه گاه که قسمت پایینی ستون فقرات بین دنده‌ها و لگن است
  • نشستن با مچ‌های خم شده برای جلوگیری از گرفتگی عضلات
  • داشتن ساعد بدون تکیه گاه برای جلوگیری از درد کمر و شانه
  • نشستن با ران های جمع شده زیر میز که باعث اختلال در گردش خون می‌شود
  • نشستن در وضعیتی که کمر را به طور کامل پشتیبانی نمی‌کند

راه‌های دیگر برای بهبود وضعیت بدن

تمرین عادات خوب نشستن تنها یک راه برای کمک به بهبود وضعیت بدنی و سلامت کمر است.

هر پوزیشن و حرکتی که بدن انجام می‌دهد، ماهیچه‌ها، تاندون‌ها و رباط‌هایی که به حمایت از وضعیت بدن کمک می‌کنند را درگیر می‌کند یا تحت تأثیر قرار می‌دهد. برخی از عوامل سبک زندگی که ممکن است مستقیماً با وضعیت بدن مرتبط به نظر نرسند برای سلامت کلی وضعیت بدن بسیار مهم هستند.

نکات روزمره برای داشتن وضعیت بدنی و پشتی سالم عبارت‌اند از:

  • حداقل 30 دقیقه سه بار در هفته ورزش کنید، با تمرکز بر ترکیبی از حرکات کششی، تقویتی و هوازی
  • بلند کردن اجسام سنگین با خم کردن پاها به جای استفاده از پشت
  • نگه داشتن بارهای سنگین به بدن هنگام بلند کردن یا حمل آن‌ها
  • تنظیم صندلی در هنگام رانندگی برای حمایت از پشت بدون فشار دادن و خم شدن زانوها
  • قرار دادن بالشتک‌های پشتیبان کمر بر روی صندلی‌ها، از جمله صندلی ماشین، در نتیجه کاهش فشار کمر
  • پوشیدن کفش‌های راحت، حمایت کننده یا طبی در هنگام ایستادن طولانی مدت
  • راه رفتن با ستون فقرات صاف و تلاش برای جلوگیری از افتادن یا خم شدن
  • تاب دادن سریع و یکنواخت بازوها هنگام راه رفتن، دویدن یا دویدن
  • نگه داشتن کریر نوزاد در سطحی بالاتر از باسن با دسته‌های کالسکه در سطح ناف
  • هنگام حمل کودک برای مدت طولانی، طرفین متناوب
  • ایجاد گروه‌های عضلانی کلیدی در زمان دوری از کامپیوتر با انجام اسکات، لانچ، جک‌های پرش، شانه بالا انداختن و هل دادن

بسیاری از مردم دوره‌های طولانی را در حالت نشسته سپری می‌کنند. نشستن نادرست، به خصوص پشت میز، می‌تواند برای سلامت کمر و وضعیت بدن مضر باشد. با این حال، با دانستن وضعیت نشستن خوب و پیروی از چند قانون ساده، بیشتر افراد می‌توانند یاد بگیرند که چگونه خود را اصلاح کنند و در نتیجه به وضعیت خوبی دست یابند. ایجاد تغییرات اضافی در شیوه زندگی، مانند ورزش منظم و استراحت در طول روز نیز می‌تواند کمک کننده باشد.

با موس زیاد کار میکنی؟

فیلم تمرین با موس درست کار کردن

اگر در طول روز با موس زیاد کار می‌کنی و بدون توجه به مچ دستت حسابی ازش کار می‌کشی باید بدونی که در طولانی مدت آسیب‌های جدی به مچ دست و مفاصل دست وارد می‌کنی. اگر بعد از هر چند دقیقه کار کردن با موس به دستت استراحت بدی و یکسری از تمرینات مفید و کاربردی مثل تمرینات آموزش داده شده در ویدئو و این متن رو انجام بدی میتونی تا حد خیلی زیادی از بروز این مشکلات جلوگیری کنی و به کاهش درد مچ دست‌ها کمک کنی.

چرا استفاده از موس کامپیوتر مشکل ساز شده است؟

موس یک قطعه استاندارد از تجهیزات کامپیوتری است. کاربران رایانه تقریباً سه برابر بیشتر از صفحه کلید از موس استفاده می‌کنند. از آنجایی که میزان قرار گرفتن مچ دست در معرض آسیب، زیاد است، بهبود وضعیت اندام فوقانی هنگام استفاده از موس کامپیوتر بسیار مهم است. از آنجایی که اکثر افرادی که از موس در محیط کار استفاده می‌کنند باید هم‌زمان از صفحه کلید کامپیوتر نیز استفاده کنند، استفاده از موس به طور منظم شامل موقعیت‌های ثابت و حرکات کوچک و تکراری همان ماهیچه‌های کوچک است که بارها و بارها برای مدت زمان طولانی انجام می‌شود. این عوامل می‌توانند منجر به ناراحتی، درد و اختلالات اسکلتی عضلانی در محل کار (WMSDs) شوند.
مهم است که تمام لوازم کامپیوتر (صفحه کلید، موس، مانیتور)، محل کار کردن (میز، صندلی، زیرپایی) و شیوه‌های کاری (حالت، سرعت، زمان استراحت) در نظر گرفته شود تا این خطرات به حداقل برسد.

چه چیزی استفاده از موس کامپیوتر را خطرناک می‌کند؟

دو دلیل اصلی وجود دارد که چرا استفاده منظم و زیاد از موس می‌تواند خطرناک باشد.

دلیل اول:

اول، استفاده از موس به این نیاز دارد که شخص با دست، انگشتان و شست خود حرکات کوچک و دقیقی انجام دهد. با قرار دادن موقعیت، پیمایش و بارها و بارها کلیک کردن روی موس، همان ماهیچه‌های کوچک می‌توانند خسته و دچار کار بیش از حد شوند. این استفاده بیش از حد می‌تواند باعث موارد زیر شود:

  • درد در بالای دست
  • درد در اطراف مچ دست
  • درد در امتداد ساعد و آرنج
  • ایجاد کیست دردناک و در مراحل بعدی کیست‌های گانگلیونی در اطراف مفاصل و در امتداد تاندون‌ها
  • بی حسی و سوزن سوزن شدن در انگشت شست و انگشت اشاره
  • سوزش، سفتی، محدوده حرکتی محدود
  • درد

دلیل دوم

دلیل دوم که استفاده از موس کامپیوتر می‌تواند خطرناک باشد این است که قرار دادن موس می‌تواند دسترسی به آن را ناخوشایند کند. بسیاری از میزهای مخصوص کامپیوتر دارای فضای محدودی هستند. از آنجایی که صفحه کلید از قبل مستقیماً در مقابل شخصی که از رایانه استفاده می‌کند قرار دارد، بیشتر اوقات موس در اطراف گوشه سمت راست (یا چپ) بالای صفحه کلید و به سمت پشت میز قرار می‌گیرد.
هنگامی که موس در این موقعیت قرار دارد از «دسترسی آسان» خارج است: برای حرکات راحت دست، فراتر از محدوده فاصله ایمن است. برای استفاده از موس، فرد باید به سمت جلو خم شود، به سمت بیرون و جلو حرکت کند و تا زمانی که از موس استفاده می‌کند بدون پشتیبانی بماند.
حفظ این وضعیت برای روزهای کاری طولانی مدت می‌تواند با وارد کردن بار اضافی بر روی عضلات قسمت فوقانی کمر (عضله ذوزنقه‌ای) و شانه (عضله دلتوئید) باعث درد و خستگی شود؛ بنابراین استفاده مکرر از موس می‌تواند باعث درد در ناحیه شانه و گردن شود. کمردرد اگرچه مستقیماً توسط موس ایجاد نمی‌شود، اما اگر کاربر کامپیوتر وضعیت بدنی ضعیفی داشته باشد و هنگام نشستن به جلو خم شود، می‌تواند مشکل ساز شود.

برای کاهش خطر آسیب ناشی از استفاده از موس کامپیوتر چه باید کرد؟

درد مچ دست بر اثر استفاده از موس یک مشکل رایج است که برای کسانی که با کامپیوتر کار می‌کنند پیش می‌آید. اگر متوجه شده‌اید که مچ دست هنگام کار با کامپیوتر احساس ناراحتی می‌کند، بهتر است آن را نادیده نگیرید زیرا می‌تواند منجر به آسیب و حتی سندرم تونل کارپال شود.
تونل کارپال در اثر فشار روی عصب مچ دست ایجاد می‌شود و می‌تواند باعث احساس سوزن سوزن شدن، بی حسی و درد شود. انجام کارهای تکراری که به مچ دست فشار وارد می‌کند تنها یکی از عواملی است که می‌تواند باعث ایجاد سندرم تونل کارپال شود.
طراحی یک میز مخصوص کامپیوتر که به شخص اجازه می‌دهد از صفحه کلید و موس (یا سایر دستگاه‌های ورودی مانند تبلت‌های گرافیکی) به طور هم‌زمان استفاده کند، می‌تواند بسیار دشوار باشد.
همچنین از بین بردن کامل دردها و WMSD ممکن است امکان پذیر نباشد، اما انتخاب موس مناسب، قرار دادن درست آن و آگاهی از نحوه نگه داشتن بدن و استفاده از عضلات می‌تواند کمک کننده باشد.

از موس ارگونومیک استفاده کنید.

موسی که در حال حاضر استفاده می‌کنید می‌تواند مقصر درد مچ دست باشد. یک موس غیر استاندارد می‌تواند باعث ایجاد فشار بر روی شانه‌ها، ساعد و مچ دست شود؛ اما یک موس ارگونومیک برای کمک به جلوگیری از فشار و خستگی بر روی مچ دست توصیه می‌شود. موس‌های ارگونومیک برای جلوگیری از درد مچ دست و آسان‌تر کردن کار با کامپیوتر طراحی شده‌اند.

تفاوت بین یک موس معمولی و یک موس ارگونومیک چیست؟

موس معمولی

یک موس معمولی صاف است. این بدان معناست که هنگام استفاده از این موس دست نیز صاف خواهد بود، اما مچ دست کمی پیچ خورده و باعث فشار بر مچ دست و ساعد می‌شود.
نیاز به چسبندگی بیشتری دارد.
یک موس ارزان‌تر اما ارگونومیک مزایای بیشتری نسبت به یک موس استاندارد دارد.

موس ارگونومیک

یک موس ارگونومیک به شما این امکان را می‌دهد که دست خود را در حالت خنثی نگه دارید.
آن‌ها برای تناسب با اندازه دست طبیعی طراحی شده‌اند.
به قدرت گرفتن کمتری نیاز دارد.
باعث خستگی و تنش کمتر می‌شوند.
خطر تونل کارپال را کاهش می‌دهد.

محل نشستن و کار خود را ارزیابی کنید

آیا صندلی و میز شما در ارتفاع مناسب قرار دارند؟

روی صندلی بنشینید:

وقتی می‌نشینید، مطمئن شوید که پشت تا حد امکان چسبیده به صندلی و صاف است.

در ارتفاع مناسب بنشینید:

زمانی که شانه‌هایتان شل هستند، بازوهایتان را از آرنج خم کنید تا ساعدتان در راستای میز باشد.

عمق صندلی را بررسی کنید:

زمانی که تا حد امکان به عقب نشسته‌اید باید 2 تا 3 انگشت فاصله بین پشتی زانو و صندلی وجود داشته باشد. در صورت لزوم از اهرم صندلی برای تغییر ارتفاع استفاده کنید.

بررسی کنید که آیا به زیرپایی نیاز دارید یا خیر.

وقتی در ارتفاع مناسب نشسته‌اید، اگر پاها کاملاً صاف روی زمین نیست، به یک زیرپایی نیاز خواهید داشت.

تنظیم نکردن محل نشستن:

تنظیم نکردن محل نشستن و کار کردن به درستی می‌تواند باعث درد مچ موس شود، زیرا اگر در ارتفاع مناسب نباشید و راحت ننشینید، می‌تواند هنگام استفاده از موس به مچ دست فشار وارد کند.

پایه‌های مخصوص دست و بازوی قابل تنظیم

در تحقیقات اخیر، مشخص شده است که استفاده از موس کامپیوتر مستلزم آن است که مچ دست خود را در زوایایی قرار دهید که خطر تونل کارپال را افزایش نمی‌دهد. آن‌ها کشف کردند که یک تکیه گاه دستی با قابلیت تنظیم ارتفاع می‌تواند به حمایت از بازو کمک کند تا مچ دست مجبور نباشد در زوایای ناراحت کننده قوس پیدا کند و می‌تواند خطر تونل کارپال را کاهش دهد.

نحوه صحیح گذاشتن بالش زیر سر(بالش زیر سر باید چگونه باشد؟)

فیلم تمرین نحوه خوابیدن روی بالش

میدونی چرا صبح‌ها با گردن درد از خواب بیدار میشی؟ تا حالا به مناسب بودن بالش و وضعیت خوابیدنت دقت کردی؟ ممکنه بالش مناسبی زیر سرت نمی‌ذاری و همین باعث میشه که خیلی مشکلات برای گردنت ایجاد بشه. نکاتی هستند که حتماً موقع انتخاب بالش باید بهش توجه کنی و دقیقاً مناسب با وضعیت بدنی خودت ازش استفاده کنی. این نکات به طور کامل داخل ویدئو آورده شده، اما می‌تونی برای بهتر یاد گرفتن این مقاله را هم بخوانی

بالش زیر سر باید چگونه باشد
بالش زیر سر باید چگونه باشد

اگر برای احساس راحتی داشتن در رختخواب تلاش می‌کنید یا با درد گردن یا شانه از خواب بیدار می‌شوید، مقصر می‌تواند درست زیر سرتان باشد. استفاده از بالش نامناسب و دراز کشیدن نادرست روی آن می‌تواند صبح‌ها احساس درد و بی‌قراری در گردن ایجاد کند.

دقیقاً چگونه روی بالش می‌خوابید؟ نحوه صحیح گذاشتن بالش زیر سر واقعاً به موقعیت خواب بستگی دارد. ادامه‌ی این مقاله را بررسی کنید تا بهترین روش خوابیدن روی بالش را بیاموزید و بدانید نحوه صحیح گذاشتن بالش زیر سر چگونه است تا بتوانید کیفیت خواب خود را بهبود بخشید.

نحوه صحیح گذاشتن بالش زیر سر

بالش‌ها قرار است به نگه داشتن ستون فقرات در وضعیت خنثی، تراز گردن با بقیه بدن و حمایت از وضعیت مناسب کمک کنند؛ اما استفاده از بالش، برای هر فرد و نوع خوابیدن او متفاوت است. در اینجا روش صحیح خوابیدن بر روی بالش بر اساس موقعیت خواب مورد علاقه افراد آورده شده است. نحوه صحیح گذاشتن بالش زیر سر در هر حالت، کلید جلوگیری از درد است.

طرز صحیح خوابیدن روی بالش
طرز صحیح خوابیدن روی بالش

بهترین بالش برای خوابیدن به پهلو چیست؟

بهترین بالش برای افرادی که به پهلو می‌خوابند، بالشی است که کمی ضخیم‌تر و سفت‌تر باشد تا بتواند قوس کناری گردن را پشتیبانی کند. بالش باید شکاف بین سر و گردن را پر کند و کمک کند سر و گردن در راستای ستون فقرات باشند.

بالش‌های مموری فوم و بالش‌های ارتوپدی پلی فیل گزینه‌های خوبی هستند. برای حمایت بیشتر، یک بالش بین زانوهای خود قرار دهید تا باسن خود را در یک راستا نگه دارید. نحوه صحیح گذاشتن بالش زیر سر در این حالت یعنی حفظ تراز گوش و شانه.

بهترین بالش برای افرادی که به پشت می‌خوابند چیست؟

بهترین بالش برای افرادی که به پشت می‌خوابند، بالشی است که سطحی نازک‌تر و متمایل به کمی ضخیم داشته باشد. این بالش کمک می‌کند تا سر، گردن و ستون فقرات به درستی در یک راستا قرار گیرند.

سر باید بتواند بدون خم شدن به عقب در بالش فرو رود. بالش‌های مموری فوم و بالش‌های کانتور گزینه‌های خوبی برای افرادی که به پشت می‌خوابند هستند. همچنین می‌توانید برای حفظ انحنای طبیعی پشت خود به فکر اضافه کردن یک بالش زیر زانو باشید. رعایت نحوه صحیح گذاشتن بالش زیر سر برای افراد طاق‌باز، حیاتی است.

بالش زیر سر چگونه باشد
بالش زیر سر چگونه باشد

بهترین بالش برای افرادی که به شکم می‌خوابند چیست؟

بهترین بالش برای افرادی که به روی شکم می‌خوابند، بالشی نرم و نازک است، یا می‌توانند بدون بالش بخوابند. خوابیدن به روی شکم می‌تواند فشار بسیاری به گردن و کمر وارد کند و یک بالش ضخیم و سفت می‌تواند فشار بیشتری به گردن وارد کند.

به عنوان فردی که به روی شکم می‌خوابد، ممکن است بخواهید یک بالش زیر لگن خود قرار دهید تا کمر خود را در وضعیت خنثی‌تری نگه دارید و فشار را از روی ستون فقرات خود کم کنید.

بهترین بالش برای افرادی که وضعیت خواب خاصی ندارند، چیست؟

بهترین بالش برای افرادی که وضعیت خواب خاصی ندارند، بالشی با ضخامت متوسط است. اگر در طول شب موقعیت خود را عوض کنید، بالش با ضخامت میانه گزینه‌ی خوبی است. بالش‌های لاتکس و بالش‌های کرکی گزینه‌های خوبی برای این افراد هستند.

بهترین راه برای خوابیدن روی بالش چیست؟

بالش باید از انحنای طبیعی گردن حمایت کند، اما نباید آن‌قدر بالا قرار گیرد که باعث کشیدگی عضلات در گردن، پشت و شانه‌ها شود. همچنین باید از قرار دادن بالش با ارتفاع خیلی پایین خودداری کنید.

بالش را زیر شانه‌های خود قرار ندهید؛ زیرا این نیز می‌تواند منجر به درد شود. وقتی به پشت یا پهلو می‌خوابید، بالش باید زیر سر و گردنتان قرار بگیرد، اما نه روی شانه‌ها. یک قانون کلی مناسب این است که بالش باید همیشه گردن را موازی با تشک نگه دارد، مهم نیست در چه وضعیتی هستید. گردن نباید به سمت جلو یا به یک طرف خم شود، به همین دلیل متخصصان خوابیدن روی شکم را توصیه نمی‌کنند.

هنگام خوابیدن به پشت، شانه‌ها نباید روی بالش باشد. این می‌تواند ستون فقرات را از حالت خنثی خارج کند. اگر به پشت می‌خوابید، بالش خود را بالا و اطراف شانه‌های خود قرار دهید. این استراتژی، دقیقاً همان نحوه صحیح گذاشتن بالش زیر سر است.

بهترین راه برای خوابیدن روی بالش
بهترین راه برای خوابیدن روی بالش

نکاتی در رابطه با خوابیدن راحت:

خوابیدن به پشت در حالی که سر خود را با یک یا دو بالش اضافی بالا آورده‌اید می‌تواند برای موارد زیر مفید باشد: کاهش خروپف، کاهش آپنه خواب، کاهش رفلاکس اسید، خواب بعد از جراحی یا سزارین، کمک به تنفس بهتر در هنگام گرفتگی بینی یا آلرژی. می‌توانید از هر بالشی برای این کار استفاده کنید یا می‌توانید یک بالش دایره‌ای شکل مخصوص بخرید. یک تخت با پایه قابل تنظیم نیز می‌تواند بدون نیاز به بالش اضافی سر را بالا ببرد.

پیشگیری از گردن درد چگونه باید روی بالش بخوابیم؟

بهترین وضعیت خواب چیست؟

وضعیت خواب مناسب می‌تواند به فرد کمک کند به خواب برود. فراتر از آن، سعی کنید در وضعیتی بخوابید که بدن را در وضعیت خوبی نگه دارد. عضلات گردن و پشت هنگام خواب شل می‌شوند، بنابراین برای محافظت از این نواحی باید همه چیز را به طور طبیعی در یک راستا نگه دارید.

این کار را می‌توان هنگام خوابیدن به پهلو یا پشت انجام داد؛ اما به روی شکم خوابیدن این کار را سخت‌تر می‌کند. اگر درد دارید، یک موقعیت خواب متفاوت با وضعیت خواب ترجیحی ممکن است کمک کننده باشد. افرادی که به روی شکم می‌خوابند، ممکن است گردن درد را تجربه کنند.

این افراد باید سعی کنند خودشان را طوری تمرین دهند که به پهلو بخوابند. خوابیدن به پهلو می‌تواند به کاهش رفلاکس اسید، خروپف و آپنه خواب کمک کند و بهترین حالت برای دوران بارداری است.

چرا موقعیت مناسب بالش مهم است؟

همه ما می‌دانیم که باید به اندازه کافی بخوابیم تا بهترین عملکرد را داشته باشیم؛ و جایی که بالش خود را قرار می‌دهید می‌تواند به تلاش برای داشتن خوابی راحت کمک کند و یا آسیب برساند. اگر ناراحت هستید یا دردی دارید، دور شدن از آن بسیار سخت‌تر خواهد بود.

بعلاوه، حتی اگر بتوانید کاملاً خوب بخوابید، نمی‌خواهید با گردن سفت شده یا کمردرد به دلیل چیزی به سادگی وضعیت بالش خود از خواب بیدار شوید. نحوه صحیح گذاشتن بالش زیر سر در این مرحله بسیار کلیدی است. هنگام بیماری، آسیب یا وضعیت سلامتی، قرار دادن بالش اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. برای مثال، اگر آپنه خواب دارید، می‌توانید از بالش‌هایی استفاده کنید که کمک کند به پهلو بخوابید، یا سرتان را بالا نگه دارید.

بالش‌ها می‌توانند فرد را به پهلوی چپ بخوابانند که این روش می‌تواند سوزش سر دل را کاهش دهد و تصور می‌شود در دوران بارداری بهترین موقعیت است. و اگر کمردرد دارید، خواب مناسب و وضعیت بالش ممکن است به کاهش درد کمک کند. در یک مطالعه از افراد مبتلا به گردن درد یا کمردرد خواسته شد که به پشت بخوابند و یک بالش زیر سر و یک بالش زیر زانوهایشان بگذارند.

پس از چهار هفته این گونه خوابیدن، ۹۰ درصد از شرکت‌کنندگان درد کمتری را گزارش کردند. بنابراین، نحوه صحیح گذاشتن بالش زیر سر برای به حداکثر رساندن زمان خواب اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. در نهایت برای پی بردن از بهترین وضعیت خواب و مناسب خود با پزشک و یا متخصص حرکات اصلاحی صحبت کنید.

ورزش‌کردن با زانوی پرانتزی

زانوی پرانتزی نوعی ناهنجاری اسکلتی محسوب می‌شود که در افراد دارای این ناهنجاری، وقتی مچ پاها را در کنار هم قرار می‌گیرد، از ناحیه زانو تا ساق پا به سمت بیرون خمیدگی مشاهده می‌شود. به زبانی ساده‌تر یعنی زمانی که پاها در کنار هم قرار دارند، بین ساق پا و زانوهای هر دو پا فاصله وجود دارد.

ورزش‌های پرتحرک مانند دویدن یا ایروبیک می‌توانند به مفاصل زانو در افرادی که پای پرانتزی دارند فشار بیشتری وارد کند. این موضوع می‌تواند خطر ابتلا به آرتروز زانو را در این دسته از افراد افزایش دهد و باعث تحلیل‌رفتن غضروف مفاصل شود. این عارضه همچنین می‌تواند خطر ابتلا به سندرم درد کشکک رانی را نیز افزایش دهد. در این سندروم پشت کشکک زانو دچار ساییدگی و درد خواهد شد.

اگر زانوی پرانتزی دارید، می‌توانید اقداماتی را انجام دهید تا ورزش‌کردن را برای خود راحت‌تر کنید و یا حتی بهتر از آن، می‌توانید از ورزش برای کمک به بهبود وضعیت خود استفاده کنید.

این مقاله در مورد چالش‌ها و مزایای ورزش با زانوی پرانتزی بحث می‌کند. همچنین نکاتی را در مورد نحوه ورزش ایمن به شما ارائه خواهد داد.

چالش‌های ورزش با پای پرانتزی

اگر پاهای پرانتزی دارید، ممکن است استرس و فشار بر ساختارهای زانوهای شما افزایش یابد. اگرچه این امر در فعالیت‌های معمولی مانند پیاده‌روی نیز ممکن است رخ دهد، اما استرس‌ها و فشارهای ورزش‌هایی مانند دویدن می‌تواند این موضوع را بیشتر تشدید کند.

معمولاً اصطلاح پزشکی ژنوواروم (genu varum) برای توضیح ناهنجاری زانوی پرانتزی استفاده می‌شود. این ناهنجاری برخلاف زانوی ضربدری(genu valgus) است که در آن زانوهای شما به سمت داخل خم می‌شوند.

ژنوواروم

آسیب به مفاصل در زانوی پرانتزی

در خلال ناهنجاری زانوی پرانتزی عضلات و تاندون‌های خارجی مفصل زانوهای شما دچار کشیدگی و درعین‌حال، عضلات و تاندون‌های قسمت داخلی زانوهای شما ممکن است کوتاه شود.

ضعف و کشیدگی عضلانی در قسمت بیرونی زانو ممکن است باعث شود تا فشار زیادتری بر رباط‌های جانبی زانو وارد شود. این ساختارهای قوی، استخوان ران شما را به استخوان ساق پا متصل می‌کنند و از حرکت بیش از حد در قسمت بیرونی زانوهای شما جلوگیری می‌کنند.

کوتاهی عضلات و ساختارهای داخل مفاصل زانو ممکن است باعث درد یا افزایش ساییدگی و پارگی منیسک داخلی شود. مینیسک صفحه‌ای از جنس غضروف است که بین استخوان ران و استخوان ساق پا در مفصل زانو شما بالشتکی محافظتی ایجاد می‌کند و شوک‌های ناشی از ضربات وارده به‌زانو را جذب می‌کند.

 زانوی پرانتزی
مینیسک داخلی و خارجی زانو

کوتاهی و فشردگی بیش از حد در این ناهنجاری ممکن است باعث مشکلاتی مانند پارگی غضروف مینیسک زانو شود. همچنین این عارضه می‌تواند باعث آرتروز مفصل در قسمت داخلی زانو شود.

ایجاد حرکت و نیرو در زانوی پرانتزی

ژنوواروم ممکن است بر نحوه حرکت لگن و مچ پا نیز تأثیر بگذارد و خطر آسیب هنگام ورزش در این نواحی را افزایش دهد. برخی تحقیقات نشان می‌دهند که ورزشکارانی که پاهای پرانتزی دارند، در معرض افزایش خطر ابتلا به التهاب تاندون آشیل و آسیب در تاندون‌های پاشنه پا قرار دارند. این موضوع ممکن است به دلیل افزایش نیروهای چرخشی باشد که در ساق پای شما در طول فعالیت‌های تحمل وزن مانند دویدن و پریدن اتفاق می‌افتد. با اصلاح یا جبران این نیروها، ممکن است بتوانید ریسک آسیب خود را به حداقل برسانید.

یک دونده با پاهای پرانتزی احتمال بیشتری دارد که دچار پیچ‌خوردگی در مچ پاهای خود شود، زیرا در این حالت، مچ پاها به سمت بیرون و کف پاها به سمت داخل می‌چرخند. این تغییر در ساختار مچ پا باعث ایجاد فشار روی لبه خارجی پا و انگشتان کوچک‌تر می‌شود. گذاشتن کفی‌های مناسب یا استفاده از اُرتزها (وسایل کمک پزشکی قرار داده شده در کفش) ممکن است به اصلاح این وضعیت کمک کنند.

برخی تحقیقات نشان می‌دهد که افرادی که زانوی پرانتزی دارند ممکن است مشکلات بیشتری را در حفظ تعادل تجربه کنند، به‌خصوص در حرکات پهلو. این موضوع ممکن است ناشی از تغییرات در مرکز ثقل به دلیل تغییر در وضعیت مچ پا، ساق پا و ران باشد که بر اثر زانوی پرانتزی ایجاد می‌شود.

فواید ورزش برای زانوی پرانتزی

ورزش بخش مهمی از حفظ سلامت کلی شما است و داشتن زانوی پرانتزی نباید مانع از ورزش‌کردن شما شود. بسیاری از افرادی که زانوی پرانتزی دارند می‌توانند بدون داشتن درد یا مشکلی ورزش کنند.

با مراقبت از زانوها و ورزش صحیح، حتی ممکن است بتوانید از بروز مشکلات بعدی جلوگیری کنید. به‌عنوان‌مثال، کشش و تقویت عضلات لگن و پاها به حفظ سلامت زانو کمک می‌کند.

ورزش می‌تواند به شما در مدیریت وزن نیز کمک کند که این موضوع یکی از اصلی‌ترین مواردی است که می‌تواند به جلوگیری از بروز مشکلات مفصلی کمک کند. چاقی یک عامل خطرآفرین برای ابتلا به آرتروز زانو است. اگر اضافه‌وزن و زانوی پرانتزی دارید، میزان احتمال ابتلای شما به آرتروز پنج برابر بیشتر از افراد چاقی است که زانوی پرانتزی ندارند.

افرادی که زانوی پرانتزی دارند ممکن است نیاز داشته باشند که برخی از جلسات ورزشی خود را به بهبود تعادل و حس عمقی اختصاص دهند. حس عمقی به‌عنوان میزان آگاهی شما از فضای اطراف و حرکات بدنتان تعریف می‌شود. افزایش میزان حس عمقی ممکن است عملکرد شما را به هنگام انجام تمرینات بهبود ببخشد و احتمالاً می‌تواند به جلوگیری از سقوط شما کمک کند.

برخی تحقیقات نشان داده‌اند که تمرینات اصلاحی می‌تواند مقدار فضای بین زانوهای افراد دارای پای پرانتزی را کاهش دهد.

چگونه با زانوی پرانتزی ورزش کنیم؟

همین اول گفتن این نکته ضروری است که اگر ناهنجاری زانوی پرانتزی دارید، همچنان می‌توانید ورزش کنید و برای انجام فعالیت مشکلی نخواهید داشت. اما بهتر است تمرینات با ضربات پایین را برای فعالیت‌های خود انتخاب کنید تا در آینده کمتر به مشکلات زانو مبتلا شوید. سعی کنید روی تمریناتی کار کنید که بتواند پاها و زانوهای شما را در یک راستا نگه دارد. فیزیوتراپیست‌ها به این تمرینات، تمرینات عصبی عضلانی می‌گویند که می‌توانند به بهبود حرکات و ثبات مرکزی بدن کمک کنند. یک متخصص حرکات اصلاحی نیز می‌تواند با شما تمریناتی را کار کند تا به اصلاح پاهای پرانتزی و بهبود تعادلتان کمک کند. متخصص حرکات اصلاحی همچنین می‌تواند فعالیت‌هایی را برای شما تجویز کند که کم‌تأثیر هستند تا به محافظت از زانوهای شما کمک کند و ورزش‌هایی که انجام می‌دهید را اندکی تغییر دهد تا انجام آنها برای شما ایمنی بیشتری داشته باشد.

تمریناتی که ممکن است به اصلاح زانوی پرانتزی کمک کند

تحقیقات نشان داده است که تمرینات کششی عضلات باسن و ران و تقویت عضلات لگن به اصلاح زانوی پرانتزی کمک می‌کند و حتی می‌تواند به کاهش خطر بروز آسیب کمک کند.

تمریناتی که ممکن است به بهبود ژنوواروم کمک کند عبارت‌اند از:

  • کشش همسترینگ
  • کشش عضلات کشاله ران
  • کشش عضله پیریفورمیس یا گلابی‌شکل (عضله‌ای در ناحیه باسن)
  • تقویت عضله گلوتئوس مدیوس با نوارهای مقاومتی
  • تمریناتی برای بهبود تعادل

تحقیقات نشان می‌دهد که در صورت داشتن زانوی پرانتزی ممکن است اختلالات جزئی در تعادل وجود داشته باشد؛ بنابراین، ممکن است اضافه‌کردن تمرینات تعادلی به برنامه تمرینی برای بهبود وضعیت بدنیتان مفید باشد. برخی از تمرینات تعادلی شما می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • ایستادن تک پا: ایستادن روی یک پا
  • ایستادن تاندم: ایستادن درحالی‌که یک پا جلوی پای دیگر قرار گرفته است. برای به چالش کشیدن خودتان در این تمرین، می‌توانید آن را درحالی‌که چشم‌هایتان بسته است انجام دهید.

ایستادن تاندم

تمرین روی توپ BOSU: این توپ‌ها یک برآمدگی گنبدی‌شکل دارند که می‌توانید روی آن ایستاده و تمرینات تعادلی خود را انجام دهید.

ایستادن تاندم

تمرین روی توپ BOSU

تخته تعادل یا تخته BAPS : ایستادن روی تخته‌هایی که برای کمک به بهبود تعادل می‌چرخند.

تمرین روی توپ BOSU

تخته تعادل

به یاد داشته باشید که همیشه قبل از شروع هر برنامه ورزشی، با پزشک یا فیزیوتراپیست خود مشورت کنید. آنها می‌توانند به شما کمک کنند تا مطمئن شوید این تمرینات برای شما بی‌خطر هستند.

انتخاب فعالیت‌های ایمن برای زانوی پرانتزی

ورزش‌هایی که ضربات کمتری دارند یا بدون ضربه هستند، سلامت زانو شما را بهتر حفظ می‌کنند. این فعالیت‌ها می‌توانند مقدار نیروی وارده به مفصل زانو را محدود کنند و از مشکلات ساییدگی و پارگی رباط یا مینیسک در زانو جلوگیری کنند.

اگر در ساق پای خود درد دارید، بهتر است ورزش‌های بدون ضربه را برای انجام‌دادن انتخاب کنید. مثلاً می‌توانید دوچرخه‌سواری یا شنا را به‌عنوان یک ورزش جایگزین مناسب امتحان کنید. تمرینات تعادلی و انعطاف‌پذیری مانند یوگا، تای چی و پیلاتس نیز می‌توانند مفید باشند.

ورزش‌هایی که می‌توان  برای پای پرانتزی توصیه نمود شامل:

  • شناکردن
  • دوچرخه‌سواری
  • قایقرانی
  • یوگا
  • پیلاتس
  • تایچی می‌باشند

و فعالیت‌هایی که اغلب برای پای پرانتزی توصیه نمی‌شود می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • دویدن
  • فوتبال
  • ایروبیک
  • بسکتبال
  • تنیس
  • والیبال

توجه به نکات ایمنی دررابطه‌با ورزش‌کردن با زانوی پرانتزی

در یک راستا نگه‌داشتن زانوها در طول ورزش ممکن است به بهبود وضعیت زانو کمک کند و خطر آسیب را به حداقل برساند.

در ادامه نکاتی که باید به هنگام ورزش با زانوی پرانتزی به آن توجه کرد را باهم بررسی می‌کنیم:

هنگام دویدن، مطمئن شوید که هنگام فرود روی هر پا، زانوهایتان درست روی انگشتان پا باقی بماند.

هنگام خم‌شدن روی زانوها، آن‌قدر زیاد خم نشوید که باسن شما پایین‌تر از زانوهایتان قرار گیرد. همچنین همان‌طور که قبلاً اشاره شد توجه کنید که زانوها از انگشتان پا جلوتر نرود.

کفش‌هایی بپوشید که به‌اندازه کافی از مچ و پای شما حمایت می‌کنند.

با یک متخصص ارتوپد مشورت کنید تا متوجه شوید که کدام نوع کفش یا کفی می‌تواند بهترین مکانیک راه‌رفتن را به شما ارائه دهد. برای به‌دست‌آوردن نتیجه مطلوب ممکن است به یک کفی طبی مخصوص نیاز داشته باشید.

متخصص حرکات اصلاحی یا فیزیوتراپیست چگونه می‌تواند به شما کمک کند؟

اگر زانودرد دارید یا قبلاً دچار آسیب به‌زانو شده‌اید قبل از شروع هر برنامه ورزشی باید با پزشک خود مشورت کنید.

فیزیوتراپیست‌ها یا متخصصان حرکات اصلاحی، برای بررسی اسکلتی و عضلانی بیماران آموزش‌دیده‌اند و می‌توانند نحوه کار مفاصل و عضلات را در شما بررسی کنند. این متخصصان پاهای شما را ارزیابی و برنامه ورزشی ایمن و مؤثری را متناسب با وضعیت بدنیتان برای شما تنظیم می‌کنند. آنها همچنین می‌توانند تغییراتی در الگوهای راه‌رفتن و حرکتی شما پیشنهاد دهند که برای کمک به جلوگیری از بروز درد مؤثر هستند.

استفاده از بریس و کفی

متخصص شما ممکن است علاوه بر یک برنامه ورزشی اصلاح‌شده، قراردادن کفی، بریس یا تکیه‌گاه زانو را به شما توصیه کند.

اگر زانوی پرانتزی دارید و فعالیت‌هایی مانند دویدن را انجام می‌دهید، ممکن است نیاز به استفاده از کفی طبی داشته باشید. این کفی‌ها که اغلب به‌صورت شخصی برای هر فرد ساخته می‌شوند، برای اصلاح نحوه راه‌رفتن بسیار مؤثرند.

بریس های اصلاحی بیشتر برای کودکان دارای زانوی پرانتزی که نیاز به مداخلات درمانی دارند استفاده می‌شود. این بریس ممکن است هم در روز و هم در شب استفاده شود.

استفاده از بریس و کفی

به‌طورکلی از بریس برای اصلاح پای پرانتزی در بزرگسالان استفاده نمی‌شود. اما بهتر است با متخصص یا فیزیوتراپیست خود در این زمینه نیز مشورت کنید. آنها می‌توانند در مورد اینکه آیا بریس به مشکل شما کمک می‌کند یا آن را بدتر می‌کند، به شما مشاوره دهند.

چه چیزی باعث زانوی پرانتزی می‌شود؟

زانوی پرانتزی (genu varum) برای کودکان زیر 2 سال طبیعی است و معمولاً  تا سن 3 یا 4 سالگی نیز می‌تواند برطرف شود. برخی از کودکان به دلیل شرایطی مانند بیماری بلانت یا راشیتیسم دچار زانوی پرانتزی دائمی می‌شوند، درحالی‌که بزرگسالان ممکن است به دلیل آرتروز شدید زانو دچار زانوی پرانتزی شوند به‌خصوص اگر اضافه‌وزن داشته باشند.

آیا ورزش می‌تواند زانوی پرانتزی را بدتر کند؟

اگرچه فواید ورزش همواره از خطرات آن بیشتر است، اما افرادی که زانوی پرانتزی دارند، در صورت انجام فعالیت‌های با ضربه زیاد که فشار بیش از حد بر زانوها (و همچنین باسن و مچ پا) وارد می‌کند، در معرض خطر آسیب بیشتر مفاصل و رباط‌ها قرار دارند.

چه ورزش‌هایی با داشتن زانوی پرانتزی ایمن نیستند؟

هیچ قانون سخت و صریحی در این زمینه وجود ندارد، اما ورزش‌هایی که شامل دویدن زیاد یا پریدن همراه با تغییر جهت ناگهانی هستند باید بااحتیاط انجام شوند. این ورزش‌ها شامل فوتبال، تنیس، والیبال، بسکتبال، و دویدن در مسافت‌های طولانی است.

اگر زانوی پرانتزی داشته باشیم چه ورزش‌هایی برای ما بی‌خطر هستند؟

فعالیت‌های کم ضربه که کمترین فشار را بر روی زانوها، باسن و مچ پا وارد می‌کند برای افرادی که زانوی پرانتزی دارند ایدئال است. این ورزش‌ها شامل دوچرخه‌سواری، شنا، قایقرانی، یوگا، پیلاتس، رولربلینگ، تای چی و تمرین با باندهای مقاومتی است.

آیا ورزش می‌تواند زانوی پرانتزی را اصلاح کند؟

ورزش می‌تواند کمک‌کننده باشد. مطالعات نشان داده‌اند که کشش عضلات ران و لگن اگر به طور مداوم و پیش‌رونده انجام شود می‌تواند باعث بهبود پای پرانتزی شود. این ورزش‌ها شامل کشش عضلات همسترینگ، کشاله ران و عضله گلوتئال عمقی هستند که به کاهش تنش در نقطه اتصال رباط‌ها به استخوان‌ها کمک می‌کند. کاهش وزن نیز کمک می‌کند تا بار اضافی از روی مفاصل برداشته شود و می‌تواند منجر به بهبود وضعیت زانوها شود.

سر به جلو: 6 تمرین مورد تایید متخصصان برای بهبود این عارضه

اگر در حال خواندن این متن با گوشی موبایل خود هستید، احتمالاً گردن خود را روبه‌جلو و پایین خم کرده‌اید. اگر عادت دارید چندین ساعت در طی روز را با این وضعیت بگذرانید، احتمالاً تا به الان دچار عارضه سر به جلو و شانه گرد شده‌اید! این عارضه که به آن Text Neck نیز گفته می‌شود، اشاره به وضعیتی دارد که در آن فرد به علت استفاده بیش از حد از موبایل و یا سیستم، حالت طبیعی گردن خود را ازدست‌داده است. اما بهتر است خیلی دچار نگرانی نشوید؛ زیرا این ناهنجاری با انجام چند تمرین ورزشی و اصلاح وضعیت نشستن و ایستادن می‌تواند تا حد زیادی برطرف شود.

تحقیقات نشان داده‌اند که اکثر افراد تقریباً پنج ساعت در روز به گوشی موبایل خود نگاه می‌کنند و این موضوع می‌تواند منجر به درد شدید در گردن شود. محققان دانشگاه هاروارد پیش‌بینی می‌کنند که از هر 10 نفر 7 نفر در مقطعی از زندگی خود دچار گردن درد می‌شوند.

سر به جلو باعث می‌شود تا عضلات، تاندون و ساختارهای رباطی جلوی گردن کوتاه و عضلات، تاندون‌ها و ساختارهای رباطی پشت گردن کشیده شود.

سر انسان تقریباً 5 کیلوگرم وزن دارد. به‌ازای هر 3 سانتی که سر شما به جلو خم می‌شود، وزنی که گردن شما باید تحمل کند دوبرابر می‌شود و این موضوع می‌تواند فشاری مضاعف بر عضلات و ساختارهای گردن شما وارد کند.

اما کنارگذاشتن کار با موبایل و لب تاب واقعاً گزینه مناسبی نیست. بلکه در عوض، بهترین کاری که می‌توانیم در این موقعیت انجام دهیم این است که به‌درستی ورزش کنیم و عادت‌های مناسبی را برای جلوگیری از دردهای مرتبط با عارضه سر به جلو انجام دهیم.

ورزش راهی مطمئن برای مبارزه با سر به جلو!

تقویت و کشش عضلات می‌تواند به کاهش برخی از دردهای آزاردهنده گردن کمک کند.

بنابراین، ما در این مقاله با کمک متخصصان، سعی کرده‌ایم بهترین حرکات کششی و بدون تجهیزات را گردآوری کنیم تا بتوانید یا گنجاندن آن‌ها در برنامه روزانه خود، به بهبود علائم و دردهای خود کمک کنید و به بدنتان نشان دهید که چه کسی رئیس است!

1.به عقب بردن بیش از حد سر

به عقب بردن بیش از حد سربا کشیدن شانه‌ها به سمت عقب و افزایش تحرک گردن، می‌تواند در افرادی که دچار سر به جلو هستند، موقعیت گردن را به حالت تعادل برگرداند.

چگونه این تمرین را انجام دهیم:

به عقب بردن بیش از حد سر

می‌توانید این حرکت را به هنگام نشستن پشت میز یا ایستادن سر پا یا هر حالتی که احساس راحتی می‌کنید شروع کنید.

با دهان بسته (دندان‌ها را روی‌هم بگذارید؛ اما بیش از حد آنها را روی‌هم فشار ندهید) به سقف نگاه کنید. در این حالت اندکی مکث کنید و اجازه دهید فک شما شل شود سپس دهان خود را باز کنید. اگر می‌توانید  سر خود را چند سانتیمتر بیشتر به عقب بکشید. سر خود را در همین وضعیت ثابت نگه دارید و فک پایین خود را به فک بالا برسانید و دهان خود را ببندید. در این حالت باید کشش را در جلوی گردن خود احساس کنید.

2.حرکت سگ روبه‌پایین

تمرین سگ روبه‌پایین برای باز کردن دیواره قفسه سینه و شانه‌ها بسیار مفید است. این نواحی اغلب به دلیل استفاده بیش از حد از گوشی و لب تاب گرد و سفت می‌شوند. این حرکت باعث تقویت قدرت در بالاتنه می‌شود، پس اگر دچار ضعف در قسمت شانه هستید، می‌توانید با انجام این حرکت آنها را تقویت کنید. اگر به هنگام انجام این تمرین، کتف‌های خود را به طور فعال به سمت پایین بکشید، درگیری بیشتری در گردن شما اتفاق خواهد افتاد.

چگونه این تمرین را انجام دهیم:

حرکت سگ روبه‌پایین

چهاردست‌وپا بنشینید. انگشتان پا را جمع کنید و باسن خود را بالا بیاورید و استخوان‌های لگن خود به را به سمت سقف نگه دارید.

پنجه‌های خود را به سمت جلو بچرخانید، اما دقت کنید که پاشنه‌هایتان روی زمین قرار بگیرند.

سرتان را به سمت زمین بیندازید تا گردنتان کاملاً کشیده شود. همان‌طور که این وضعیت را حفظ می‌کنید، مطمئن شوید که مچ پایتان روی تشک قرار دارد. برای برداشتن فشار از روی مچ دست، سعی کنید وزن خود را روی‌بند انگشتان سبابه و شست بیندازید. حداقل سه نفس عمیق بکشید و سپس خود را رها کنید.

3.حرکت شتر – گربه

عضلات مرکزی و لگن شما باید حرکت شتر – گربه را هدایت کند: در حین دم، یک شیب قدامی به لگن خود بدهید به‌طوری‌که استخوان دنبالچه شما رو به سقف باشد، و در حین بازدم یک شیب عقبی در لگن ایجاد کنید به‌طوری‌که استخوان دنبالچه شما به سمت زمین می‌چرخد. این توالی حرکت به افزایش آگاهی ستون فقرات کمک می‌کند که بخش بزرگی از وضعیت بدنی مناسب محسوب می‌شود.

چگونه این تمرین را انجام دهیم:

حرکت شتر - گربه

از حرکت چهاردست‌وپا شروع کنید و شانه‌هایتان را روی بالای مچ دست‌ها و باسنتان را بالای زانوها قرار دهید. روبه‌پایین و چند سانتیمتر جلوی انگشتان خود را نگاه کنید.

برای شروع مرحله “گربه”، از عضلات شکم خود استفاده کنید تا ستون فقرات خود را به سمت سقف بچرخانید. درحالی‌که دنبالچه خود را جمع می‌کنید گردن خود را بکشید و اجازه دهید چانه به سمت پایین و داخل، یعنی به سمت قفسه سینه شما کشیده شود، به‌طوری‌که گوش‌های شما کنار بازوهایتان قرار گیرد.

برای شروع مرحله “شتر”، لگن خود را به سمت پایین بکشید تا در حین دم، شکمتان به سمت زمین کشیده شود. کتف‌های خود را از عقب به هم برسانید و شانه‌های خود را از گوش دور کنید. چانه و سینه خود را بالا بیاورید تاحدی‌که بتوانید به سمت سقف خیره شوید.

چند بار حرکت گربه – شتر را انجام دهید تا استرس و فشار را از سروگردن خود دورنگه دارید.

4.پاداهاستاسانا

از اسم این تمرین نترسید! انجام این حرکت بسیار ساده است و می‌تواند گردن و همسترینگ شما را تحت کشش قرار دهد. این دو ناحیه جزو نواحی در بدن است که به هنگام نشستن‌های طولانی می‌تواند به‌شدت تحت‌تأثیر قرار گرفته و دچار کوتاهی شود.

چگونه این تمرین را انجام دهیم:

پاداهاستاسانا

کفش‌های خود را درآورید و پاها را به‌اندازه عرض لگن از هم بازکنید. سپس به جلو خم شوید و اجازه دهید دستانتان زمین را لمس کنند. اگر انجام این حرکت برایتان دشوار است، دست‌های خود را فقط تا جایی که برایتان ممکن است پایین بیاورید. سپس زانوهایتان را خم کنید و پنجه‌های پاهایتان را از روی زمین بلند کنید تا کف دست‌هایتان را روبه‌بالا و زیر پاهایتان قرار دهید.

اجازه دهید انگشتان پا درست داخل چین‌های مچ دست شما قرار گیرند. انگشتان پا را به‌آرامی به کف دست‌ها فشار دهید و سر خود را شل کنید. در وضعیت حداقل سه نفس عمیق بکشید و سپس به حالت اولیه برگردید.

5.حالت تعظیم

حالت کمان با باز کردن شانه‌های خمیده از جلو و تقویت آنها از پشت به مقابله با آنها کمک می‌کند.

چگونه این تمرین را انجام دهیم:

روی شکم خود دراز بکشید و چانه را روی زمین و دستان خود را در دو طرف خود قرار دهید.

زانوهای خود را خم کنید و پاشنه‌های خود را تا جایی که می‌توانید به باسن نزدیک کنید. هر دودست خود را به سمت عقب ببرید و قسمت بیرونی مچ پاهایتان را بگیرید. در حین دم، پاشنه‌های خود را به سمت بالا بلند کنید تا قفسه سینه، ران‌ها و بالاتنه از روی تشک بلند شوند. برای افزایش کشش، سعی کنید پاشنه‌های خود را بالاتر ببرید. به جلو نگاه کنید و شانه‌های خود را از گوش‌هایتان دور کنید. این وضعیت را برای 10 تنفس نگه دارید. درحالی‌که عمل بازدم را انجام می‌دهید به‌آرامی ران‌ها و سپس بقیه بدن را روی زمین رها کنید.

6.حرکت چین تاک

این حرکت یک تمرین ساده است که می‌توانید آن را پشت میز، پشت چراغ‌قرمز یا حتی در یک جلسه در محل کار نیز انجام دهید. این کشش ساده درحالی‌که عضلات گردن را تقویت می‌کند به افزایش تحرکت پذیری ستون فقرات نیز کمک می‌کند.

چگونه این تمرین را انجام دهیم:

روی یک صندلی بنشینید و چانه خود را موازی با زمین نگه دارید. بدون اینکه سر خود را به هیچ جهتی کج کنید، به‌آرامی سر و چانه خود را به سمت عقب بکشید، مثل‌اینکه بخواهید یک غبغب در گردن خود ایجاد کنید. مراقب باشید سر خود را به عقب کج نکنید. در این حالت باید کشش را در پشت گردن احساس کنید.

حالا تصور کنید یک نخ وجود دارد که سر شما را مانند یک عروسک خیمه‌شب‌بازی به سمت بالا می‌کشد. سعی کنید به طور فعال جمجمه خود را از پایه گردن خود دور کنید. در این وضعیت باید آرواره خود را آرام نگه دارید. این وضعیت را برای 3 نفس عمیق حفظ کنید.

چگونه از بروز سر به جلو جلوگیری کنیم؟

1.نحوه نگه‌داشتن گوشی خود را تغییر دهید

سعی کنید صفحه‌نمایش گوشی خود را هم سطح چشمانتان قرار دهید تا سرتان به سمت جلو یا خیلی بالا خم نشود. ستون فقرات خود را در حالت خنثی نگه دارید تا گوش شما در راستای شانه‌های شما باشد. این موضوع شما را از نگه‌داشتن حالت سر به جلو برای مدت طولانی حفظ می‌کند.

2.استراحت داشته باشید

وقفه‌های مکرر و دوری از گوشی و سیستم می‌تواند برای بهبود وضعیت بدنی شما کمک‌کننده باشد، حتی اگر این استراحت فقط دو تا سه دقیقه در هر ساعت باشد. رهایی از عادت نگاه‌کردن به پایین، اولین پیشنهاد برای پیشگیری و تسکین درد ناشی از سر به جلو است، اما این موضوع برای اکثر مردم بسیار سخت است؛ بنابراین در عوض توصیه می‌شود تا فرد سعی کند آگاهانه به هنگام استفاده از تلفن همراه یا سیستم، استراحت کنند. یادآوری را روی تلفن یا سیستم خود تنظیم کنید یا از یک یادداشت استفاده کنید تا فراموش نکنید که باید وقفه‌ای کوتاه داشته باشید. این نشانه‌های کوچک می‌توانند تفاوت بزرگی ایجاد کنند!

3.اپلیکیشن‌های مربوط به سر به جلو یا Text Neck را امتحان کنید

برنامه‌های مختلفی برای گوشی‌های اندروید وجود دارد که “بازخورد فوری” را در مورد وضعیت بدن شما ارائه می‌دهند. این بازخوردها به‌صورت یک لرزش یا یادآوری اختیاری وجود دارد که به شما می‌گوید چه زمانی باید استراحت کنید یا تمرینات را انجام دهید.

4.اگر درد طولانی‌مدت را تجربه می‌کنید، به یک متخصص مراجعه کنید

اگر درد طولانی‌مدت را تجربه می‌کنید، بهتر است برای تسکین درد و رفع مشکلات ساختاری که سر به جلو در طول زمان برای شما ایجاد می‌کند، از یک متخصص کمک بگیرید. به‌عنوان‌مثال مراقبت‌ها و تکنیک‌های کایروپراکتیک یکی از درمان‌های غیردارویی برای گردن درد حاد و مزمن و کمردرد است که می‌تواند در برطرف‌شدن مشکلات شما بسیار مؤثر باشد.

5. 10 دقیقه یوگا انجام دهید

بهترین راه برای درمان و پیشگیری از گردن درد و کمردرد یوگا است، زیرا به بهبود الگوهای حرکتی، افزایش آگاهی بدنی و تنفسی کمک می‌کند. گردن درد ناشی از عدم تعادل عضلانی مانند کوتاهی عضلات رومبوئید است، اما جلسات روزانه یوگا می‌تواند به اصلاح این عدم تعادل‌ها کمک کند. انجام تمرینات ذکر شده در بالا یا 10 دقیقه یوگا در روز می‌تواند تفاوت بسیاری در دردهای شما ایجاد کند.

آنچه علم در مورد Text neck می‌گوید

در حال حاضر این بحث وجود دارد که آیا Text neck واقعاً یک مشکل جدی محسوب می‌شود یا خیر. اخیراً، محققانی در برزیل 150 جوان 18 تا ۲۱ساله را موردمطالعه قرار دادند و دریافتند که Text neck هیچ ارتباطی با گردن درد ندارد. بااین‌حال، آنها اشاره کردند که استفاده زیاد از تلفن همراه و ورزش‌نکردن می‌تواند با درد گردن و کمر مرتبط باشد.

بنابراین، به یاد داشته باشید: هیچ روش مشخصی برای کاهش دردهای ناشی از کار با دستگاه‌های مدرن تضمین شده نیست. اما توجه به این نکته نیز ضروری است که کشش و ورزش برای فعال و انعطاف‌پذیر نگه‌داشتن عضلات در پایان روز، هیچ‌گونه ضرری ندارد و به امتحان‌کردنش می‌ارزد.

آیا تمرینات دوچرخه ثابت در آب باعث بهبود زانودرد و عملکرد فیزیکی در بیماران مبتلا به آرتروز زانو می‌شود؟

استئوآرتریت یا آرتروز زانو یک بیماری دژنراتیو در مفاصل سینوویال است و بارزترین علائم آن درد و ازدست‌دادن عملکرد فیزیکی است. تحقیقات بسیاری نشان داده است که درمان‌های غیرجراحی مانند تمرین درمانی در خشکی، درد را در مبتلایان به آرتروز زانو کاهش می‌دهد و عملکرد فیزیکی در زانو را بهبود می‌بخشد. بسیاری از بیماران مبتلا به آرتروز ترجیح می‌دهند در آب ورزش کنند، زیرا ویژگی‌های آب بیماران را قادر می‌سازد تا با سهولت بیشتر و درد کمتری حرکت کنند. بااین‌حال، اثرات کوتاه‌مدت ورزش در آب در درمان بیماران مبتلا به استئوآرتریت زانو به دلیل فقدان مطالعات باکیفیت بالا، کمتر از اثرات درمان‌های بر روی خشکی مورد بررسی قرار گرفته است. علاوه بر این، تنها چند مطالعه اثرات طولانی‌مدت مداخلات ورزشی انجام شده در آب را گزارش کرده‌اند. از طرفی، هنوز شواهد کافی برای بررسی روش‌های جدید ورزش در آب مانند دوچرخه‌سواری در آب وجود ندارد. دوچرخه‌سواری در آب یک فعالیت تناسب‌اندام آبی است که بر روی دوچرخه ثابت در یک استخر شنا انجام می‌شود. دوچرخه‌سواری در آب ممکن است یک گزینه ورزشی جذاب برای بیماران مبتلا به آرتروز زانو باشد که می‌تواند در یک محیط آزمایشگاهی یا محیطی تفریحی انجام شود.

تأثیر دوچرخه ثابت در آرتروز زانو
تأثیر دوچرخه ثابت در آرتروز زانو

اغلب به بیماران آرتروز زانو توصیه می‌شود که برای فعالیت‌های ورزشی خود از تمرین به‌وسیله دوچرخه ثابت بر روی خشکی استفاده کنند؛ زیرا این نوع تمرینات از تحمل وزن بر روی مفاصل زانو جلوگیری می‌کند و می‌تواند کمتر مفاصل را درگیر کند. اما دوچرخه‌سواری در آب علاوه بر داشتن مزایای گفته شده، می‌تواند موقعیت‌هایی خارج از حالت نشسته را به دلیل شناور بودن فرد در آب امکان‌پذیر کند. در نتیجه می‌تواند تمرین‌های بیشتر و بهتری را برای افراد مبتلا به آرتروز فراهم ‌کند. تنوع تمرینات را می‌توان با ترکیب تمرینات دوچرخه‌سواری نشسته و تمرینات بالاتنه در برابر مقاومت آب بیشتر کرد. بااین‌حال، شواهد مستندی در مورد تأثیر تمرین دوچرخه‌سواری در آب بر اختلالات آرتروز زانو وجود ندارد. تاکنون، تنها شش مطالعه مداخلات دوچرخه‌سواری در آب را مورد ارزیابی قرار داده‌اند که این مطالعات نیز تنها به بررسی این تمرینات در افراد سالم پرداخته‌اند و به‌ندرت افرادی دارای اضافه‌وزن و ام اس را نیز بررسی نموده‌اند.

تمرینات خارج از حالت نشسته با دوچرخه ثابت در آب
تمرینات خارج از حالت نشسته با دوچرخه ثابت در آب

بررسی تأثیر تمرینات دوچرخه ثابت در آب: بررسی یک پژوهش

ما در این مقاله تصمیم گرفتیم تا یکی از مطالعاتی را که تأثیر تمرینات دوچرخه‌سواری در آب مناسب برای بیماران مبتلا به آرتروز زانو را مورد بررسی قرار داده است با هم مرور کنیم. هدف از این کارآزمایی تصادفی‌سازی و کنترل‌شده، ارزیابی اثربخشی کوتاه‌مدت و میان‌مدت یک برنامه 12 هفته‌ای دوچرخه‌سواری گروهی در آب در مقایسه با مراقبت‌های معمول یک کلینیک سرپایی آرتروز بر روی درد زانو و عملکرد فیزیکی در بیماران مبتلا به آرتروز زانو خفیف تا متوسط بود.

شرکت‌کنندگان در مطالعه

شرکت‌کنندگان از یک کلینیک سرپایی که مربوط به درمان آرتروز زانو در ماستریخت هلند بود، جذب این پژوهش شدند. بیماران واجد شرایط، علائم روشنی برای درمان محافظه‌کارانه آرتروز زانو، مانند ارجاع و تجویز پزشک متخصص به انجام جلسات فیزیوتراپی و مراقبت‌های اولیه داشتند. همچنین، بیماران باید قادر می‌بودند که با دوچرخه ثابت تمرین کنند و باید 8 امتیاز یا کمتر در “مقیاس اضطراب و افسردگی بیمارستان” (HADS) کسب می‌کردند. این مقیاس میزان افسردگی و استرس را در افراد تعیین می‌کند و شامل پرسش‌نامه‌ای با چند سؤال است.

افرادی که دارای شرایط زیر بودند از مطالعه خارج شدند:

  • هرگونه منع مصرف برای تمرین درمانی در آب
  • جراحی زانو
  • تزریق کورتون کمتر از 3 ماه قبل از شرکت در مطالعه یا تزریق اسید هیالورونیک کمتر از 6 ماه قبل از شرکت در مطالعه
  • دردهای شدید مفصلی در نواحی دیگر
  • بیماری‌های التهابی مفاصل
  • و ناتوانی در ورود و خروج ایمن از استخر.

مداخلات و تمرینات دوچرخه ثابت

قبل از ارزیابی پایه، همه شرکت‌کنندگان طبق روند معمول کلینیک سرپایی آرتروز، مراقبت‌های لازم را دریافت کردند. مراقبت‌های معمول شامل تشخیص آرتروز زانو، دادن اطلاعات در مورد استئوآرتریت زانو، آگاهی دادن به بیمار درمورد نشانه‌ها و عوامل خطرآفرین مرتبط با آرتروز زانو و یک تجویز درمانی مناسب شامل داروهای ضددرد و ارجاع برای فیزیوتراپی بود. پس از طی این مراحل، شرکت‌کنندگان به طور تصادفی در دو گروه مراقبت‌های معمول (56 نفر) و دوچرخه‌سواری در آب (55 نفر) قرار گرفتند.

گروه مراقبت‌های معمول

این گروه ممنوعیتی برای دنبال‌کردن درمان‌های دیگری که خارج از دوره آزمایشی دریافت می‌کردند، نداشتند. همچنین بیماران مجاز به استفاده از وسایل کمکی (به‌عنوان‌مثال بریس یا زانوبند) برای کاهش دردهای خود بودند. اگرچه افراد این گروه برای انجام جلسات فیزیوتراپی ارجاع داده شده بودند؛ اما انجام جلسات فیزیوتراپی الزامی نبود و به‌عنوان بخشی از مطالعه در نظر گرفته نشد. اطلاعات مربوط به قبل از ارزیابی و انجام آزمون‌ها و پس از انجام آزمون‌ها و پیگیری پس از 24 هفته، طی یک مصاحبه تلفنی کوتاه به دست آمد. پس از آخرین اندازه‌گیری در 24 هفته، به افراد گروه “مراقبت‌های معمول” دوازده جلسه هفتگی دوچرخه‌سواری در آب در یک استخر محلی در ماستریخت هلند پیشنهاد شد.

گروه دوچرخه‌سواری در آب

به شرکت‌کنندگان در گروه مداخله آموزش داده شد که در طول دوره درمان دوازده‌هفته‌ای خود، جلسات فیزیوتراپی اضافی را شروع نکنند. شرکت‌کنندگان دو بار در هفته به مدت 45 دقیقه در گروه‌هایی با حداکثر چهار شرکت‌کننده تحت نظارت یک فیزیوتراپ ورزش کردند.

شرکت‌کنندگان در حالت عمودی روی دوچرخه آبی «AquaCruiser IITM» دوچرخه‌سواری کردند. عمق حوضچه درمانی برای اطمینان از غوطه‌ورشدن پاها در تمام طول حرکت تنظیم شد. به طور معمول سطح آب از بالای دنده‌ها تا استخوان ترقوه شرکت‌کنندگان متغیر بود. شرکت‌کنندگان در آب گرم (32 درجه سانتیگراد) تمرینات را انجام می‌دادند. بخش اصلی تمرین شامل دوچرخه‌سواری در حالت نشسته با کنترل وضعیت بدنی خوب بود. همچنین، وضعیت‌های خارج از زین، تمرینات پا و تمرینات بالاتنه در برنامه درمانی گنجانده شد. شدت تمرین با استفاده از ضربان قلب و سرعت رکاب‌زدن کنترل شد.

دوچرخه آبی «AquaCruiser IITM»
دوچرخه آبی «AquaCruiser IITM»

زمان بررسی تأثیر مداخلات انجام شده

  همه افراد بلافاصله پس از انجام 12 هفته تمرین و 24 هفته پس از انجام تمرینات درمانی ارزیابی شدند. ارزیابی‌ها مربوط به مفصل یک‌طرفه زانو بود که بیماران برای این ارزیابی‌ها به کلینیک سرپایی مراجعه کرده بودند.

نتایج اولیه

نتایج اولیه، نمره گزارش شده خود فرد در مورد درد زانو و عملکرد فیزیکی بود که با پرسش‌نامه آسیب زانو و استئوآرتریت زانو و در سایت www.koos.nu ارزیابی شد.

نتایج ثانویه

نتایج ثانویه در مورد علائم، فعالیت ورزشی و کیفیت زندگی مرتبط با بیماری آرتروز بود. علاوه بر این، عملکرد فیزیکی در روز آزمون با مقیاس عملکرد اندام تحتانی (LEFS) ارزیابی شد. شدت درد نیز با مقیاس ده نقطه‌ای رتبه‌بندی درد (NRS) پس از انجام تست شش دقیقه راه‌رفتن اندازه‌گیری شد.

به‌وسیله مقیاس ارزیابی جهانی بیمار (PGA) سلامت عمومی بیماران ارزیابی شد. همچنین داده‌های مربوط به فعالیت بدنی معمولی شرکت‌کنندگان در طول پژوهش جمع‌آوری و محاسبه شد. قدرت عضلانی زانو نیز به‌وسیله دستگاه ایزو کینتیک مورد بررسی قرار گرفت.

دستگاه ایزو کینتیک برای بررسی قدرت عضلات زانو
دستگاه ایزو کینتیک برای بررسی قدرت عضلات زانو

گروه دوچرخه‌سواری در آب

در گروه تمرینات آبی، فیزیوتراپیست‌ها حضوروغیاب را در یک دفترچه ثبت می‌کردند و تحت‌نظر داشتند. آنها به تاریخ، تعداد جلسات شرکت شده، سرعت و مقاومت رکاب‌زدن و ضربان قلب در طول بخش اصلی تمرین، و بروز عوارض جانبی یا مشکلات در اجرای برخی تمرینات اشاره کردند.

شرکت‌کنندگان به طور تصادفی در دو گروه دوچرخه‌سواری در آب (55 نفر) و گروه مراقبت‌های معمول (56 نفر) قرار گرفتند. 9 شرکت‌کننده قبل از ارزیابی‌های پایه از مطالعه خارج شدند. 90 شرکت‌کننده ارزیابی پس از مداخلات درمانی را تکمیل کردند و 83 بیمار در ارزیابی‌های پیگیری شرکت کردند.

بررسی نتایج به‌دست‌آمده از پژوهش

نتایج این مطالعه نشان داد که این برنامه تمرینی 12 هفته‌ای دوچرخه‌سواری در آب، درد زانو و عملکرد فیزیکی را در بیماران مبتلا به آرتروز خفیف تا متوسط زانو در مقایسه با مراقبت‌های معمول بهبود می‌بخشد. علاوه بر این، این مطالعه بهبود میان‌مدت در عملکرد فیزیکی مبتنی بر عملکرد و ترس از حرکت و همچنین افزایش کوتاه‌مدت کیفیت زندگی در گروه دوچرخه‌سواری آبی را نشان داد. این اولین مطالعه‌ای است که اثرات یک برنامه تمرینی دوچرخه‌سواری آبی گروهی را در بیماران مبتلا به آرتروز زانوی خفیف تا متوسط ارزیابی می‌کند. بررسی این مطالعه بر روی میزان تأثیرات این روش درمانی بر درد زانوی گزارش شده توسط خود فرد و عملکرد فیزیکی بود. نتایج نشان داد که بهبود این فاکتورها در گروه دوچرخه‌سواری آبی، احتمالاً نتیجه جنبه‌های مختلف این تمرینات و مداخلات درمانی انجام شده در طی پژوهش بوده است.

شواهد این مطالعه همچنین نشان می‌دهد که ورزش‌های هوازی در بهبود زانودرد و عملکرد فیزیکی در بیماران مبتلا به آرتروز زانو مؤثر است. در مقایسه با گروه مراقبت‌های معمول، گروه دوچرخه‌سواری در آب به طور قابل‌توجهی توانست نتایج حاصل از تست “شش دقیقه پیاده‌روی” خود را بهبود ببخشد. این نتایج نشان داد که این تمرینات ظرفیت هوازی بیماران مبتلا به آرتروز زانو را افزایش می‌دهد و این یافته‌ها با تحقیقاتی که دررابطه‌با تأثیر دوچرخه‌سواری در آب برای افراد چاق و بیماران مبتلا ام اس بود، مطابقت داشت.

بهبود عملکرد فیزیکی نیز ممکن است به علت بهبود کنترل عصبی عضلانی اندام تحتانی اتفاق افتاده باشد. این فاکتور به‌عنوان‌مثال برای راه‌رفتن کارآمد و ایدئال ضروری است.

دوچرخه سواری

دوچرخه‌سواری نیاز به هماهنگی عصبی عضلانی در اندام تحتانی دارد و مطالعات قبلی شواهدی را ارائه می‌دهد که دوچرخه‌سواری یک درمان مؤثر برای بهبود الگوی راه‌رفتن در بیماران مبتلا به آرتروز زانو است.

پیگیری بعد از گذشت 24 هفته از تمرینات نشان داد که بهبودهای فوق پس از پایان این تمرینات، همچنان حفظ شده است. نکته جالب‌توجه این بود که میزان پیشرفتی که بیماران در نتایج تست‌های عملکردی‌شان داشتند در مقایسه با میزان پیشرفتی که خودشان در پرسش‌نامه‌ها عنوان کرده بودند، بسیار بیشتر بود. این اختلاف به دلیل این است که آنچه مردم فکر می‌کنند می‌توانند انجام دهند با آنچه که در واقعیت می‌توانند انجام دهند، بسیار متفاوت است.

تجربه شرکت در برنامه دوچرخه‌سواری آبی ممکن است درک شرکت‌کنندگان را از قابلیت‌های ورزشی خود و انتظارات آنها را از آنچه فکر می‌کنند قادر به انجام آن هستند افزایش دهد.

عوامل دیگری که ممکن است به حفظ اثرات این تمرینات کمک کرده باشد، تعداد کم افراد گروه تمرینی و تنظیم دوچرخه‌های ثابت، نزدیک به لبه استخر بود. این عوامل فیزیوتراپیست ناظر را قادر می‌ساخت تا بازخورد شخصی بهتری به هر فرد ارائه دهد و در مورد مزایای ورزش در طول آموزش با او صحبت کند.

نکته جالب دیگر این بود که پژوهش‌های قبلی که آموزش‌های شخصی در مورد آرتروز و موضوعات مرتبط با ورزش را به شرکت‌کنندگان خود ارائه کرده بودند یا به آنها این آگاهی را داده بودند که توانایی‌های ورزشی‌شان با یک تمرین آبی فشرده افزایش خواهد یافت، پس از توقف مداخلات و تمرینات آبی نیز، بهبودهایی را در شرکت‌کنندگان خود نشان دادند.

علاوه بر این، یافته‌های این پژوهش نشان داد که فاکتورهای مربوط به کیفیت زندگی پس از یک دوره کوتاه‌مدت ورزش در آب بهبود می‌یابد و این نتایج با بسیاری از پژوهش‌ها و مطالعات قبلی همخوانی داشت.

به‌طورکلی ورزش در محیط‌های آبی به طور مثبتی بر توانایی درک درد تأثیر می‌گذارد و می‌تواند حس خوب‌بودن را در افراد افزایش دهد.

نتیجه‌گیری نهایی

دوچرخه‌سواری در آب ممکن است برای بهبود درد زانو گزارش شده توسط خود بیمار و عملکرد فیزیکی در بیماران مبتلا به آرتروز خفیف تا متوسط زانو مفید باشد.

ازآنجایی‌که شرکت‌کنندگان در این پژوهش، تمرینات آبی تجویز شده را به‌خوبی تحمل کردند، مطالعات آینده می‌تواند پتانسیل دوچرخه‌سواری در آب را برای بیماران مبتلا به آرتروز شدید زانو و در طول توان‌بخشی پس از جراحی زانو بررسی کند.

علاوه بر این، برنامه‌های تمرینی دوچرخه‌سواری در آب، یک فعالیت تناسب‌اندام عمومی محسوب می‌شود که می‌تواند هم برای جوانان و هم برای جمعیت سالخورده یا بیماران مبتلا به آرتروز زانو مناسب باشد.

درجه‌بندی استئوآرتریت (آرتروز) زانو

استئوآرتریت (آرتروز) به پنج درجه تقسیم می‌شود. درجه 0 به یک زانوی طبیعی و سالم اختصاص داده می‌شود و بالاترین درجه، یعنی درجه 4، نشان‌دهنده آرتروز شدید زانو است. آرتروزی که تا این حد پیشرفته شده باشد احتمالاً منجر به درد قابل‌توجهی در مفصل شده و حرکت و عملکرد مفصل را مختل می‌کند. برای آشنایی با درجات مختلف آرتروز و نحوه درمان آن، با ادامه مطلب با ما همراه باشید.

آرتروز درجه 0 زانو (عادی)

درجه 0 آرتروز به‌عنوان زانوی “طبیعی” طبقه‌بندی می‌شود. در این درجه مفصل زانو هیچ نشانه‌ای از آرتروز ندارد و عملکرد مفصل بدون هیچ‌گونه آسیب یا درد انجام می‌شود.

درمان آرتروز درجه 0 زانو

برای درجه 0 آرتروز نیازی به درمان نیست.

آرتروز درجه 1 زانو

فرد مبتلا به آرتروز درجه 1 رشد خار استخوانی بسیار جزئی را نشان می‌دهد. خارهای استخوانی توده‌های استخوانی هستند که اغلب در محل برخورد استخوان‌ها با یکدیگر در مفصل ایجاد می‌شوند. ممکن است ازدست‌دادن غضروف جزئی باشد؛ اما به‌اندازه‌ای نیست که فضای مفصلی را به خطر بیندازد. فرد مبتلا به آرتروز درجه 1 معمولاً هیچ درد یا ناراحتی را که بر اثر ساییدگی بسیار جزئی اجزای مفصل به وجود آمده است را تجربه نخواهد کرد.

درمان آرتروز درجه 1 زانو

بدون توجه به علائم ظاهری آرتروز، اکثر پزشکان معتقدند که نیازی به انجام هیچ‌گونه درمانی برای آرتروز درجه 1 وجود ندارد. بااین‌حال، اگر مستعد ابتلا به آرتروز هستید یا در معرض خطر بیشتری هستید، ممکن است پزشک به شما توصیه کند که یک برنامه ورزشی روزانه را برای کمک به کاهش علائم جزئی آرتروز و تلاش برای کاهش سرعت پیشرفت آرتریت شروع کنید.

ورزش و آرتروز

طبق آخرین تحقیقات انجام شده در کالج آمریکایی روماتولوژی (ACR) و بنیاد آرتریت (AF) انجام ورزش منظم و تای چی برای همه افراد مبتلا به آرتروز زانو توصیه می‌شود. اگرچه هر ورزشی برای آرتروز زانو مفید نیست؛ اما گزینه‌های مختلفی، از پیاده‌روی گرفته تا شنا، می‌تواند برای کمک به بهبود عملکرد زانو در بیماران مبتلا به آرتروز مفید باشد

بااین‌حال، متخصصان توصیه می‌کنند که تا جای ممکن انجام ورزش در این دسته از افراد تحت نظارت یک متخصص، مانند متخصص فیزیوتراپی یا مربی ورزشی انجام شود.

کالج آمریکایی روماتولوژی (ACR) و بنیاد آرتریت (AF) همچنین تمرینات تعادلی و یوگا را به‌صورت مشروط برای این بیماران توصیه می‌کنند؛ زیرا طبق تحقیقات انجام شده شواهدی قوی و کافی مبنی بر مفیدبودن این تمرینات برای بیماران مبتلا به آرتروز وجود ندارد.

آرتروز درجه 2 زانو (خفیف)

آرتروز درجه 2 زانو به‌عنوان درجه خفیف این بیماری در نظر گرفته می‌شود. اشعه ایکس از مفاصل زانو در این درجه رشد بیشتر خار استخوان را نشان می‌دهد، اما غضروف معمولاً هنوز دارای ابعاد سالم و قابل‌قبولی است. به‌عبارت‌دیگر، فضای بین استخوان‌ها طبیعی است و استخوان‌ها روی یکدیگر ساییده یا خراشیده نمی‌شوند.

در این درجه، مایع سینوویال نیز معمولاً هنوز در سطوح مفصل برای حرکت طبیعی مفصل وجود دارد. بااین‌حال، در این درجه افراد ممکن است برای اولین‌بار علائمی را تجربه کنند، علائمی مانند:

درد بعد از یک روز طولانی پیاده‌روی یا دویدن

احساس سفتی در مفاصل زمانی که چندین ساعت از آن استفاده نمی‌شود

حساسیت هنگام زانوزدن یا خم‌شدن

درمان آرتروز درجه 2 زانو

با پزشک خود در مورد علائم و نشانه‌های آرتروزتان صحبت کنید. پزشک ممکن است قادر به تشخیص بیماری در این درجه اولیه باشند. اگر چنین است، می‌توانید برنامه‌ای برای جلوگیری از پیشرفت بیماری در نظر بگیرید.

چندین روش درمانی مختلف وجود دارند که می‌توانند به تسکین درد و ناراحتی ناشی از این درجه خفیف آرتروز کمک کنند. این درمان‌ها عمدتاً غیردارویی هستند، به این معنی که برای تسکین علائم نیازی به مصرف دارو ندارید.

ورزش

اگر اضافه‌وزن دارید، کاهش وزن از طریق رژیم غذایی و ورزش می‌تواند به تسکین علائم جزئی و بهبود کیفیت زندگی شما کمک کند. حتی افرادی که اضافه‌وزن ندارند نیز می‌توانند از مزایای ورزش‌کردن بهره‌مند شوند.

ایروبیک و تمرینات قدرتی کم ضربه می‌تواند به تقویت عضلات اطراف مفصل کمک کند که این موضوع ثبات مفاصل را افزایش می‌دهد و ممکن است احتمال آسیب مفصلی را کاهش دهد. همچنین توجه داشته باشید که با پرهیز از زانوزدن، چمباتمه‌زدن یا پریدن از مفصل خود در برابر فعالیت‌ها محافظت کنید.

تجهیزات جانبی

بریس ها و زانوبندها نیز می‌توانند به تثبیت زانوی شما کمک کنند. اما باید توجه داشته باشید که استفاده طولانی‌مدت از زانوبندها می‌تواند عضلات شما را ضعیف کرده و دچار آتروفی و تحلیل کند، پس سعی کنید تا جای ممکن استفاده از آن‌ها را فقط به مواقع فعالیت محدود کنید.

مسکن‌های بدون نسخه

برخی از افراد ممکن است به داروهایی برای تسکین درد خفیف نیاز داشته باشند. این مسکن‌ها معمولاً همراه با درمان‌های غیردارویی استفاده می‌شوند.

به‌عنوان‌مثال، اگر برای تسکین درد نیاز به مصرف استامینوفن یا داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی دارید، باید ورزش، کاهش وزن و محافظت از زانوی خود را در برابر استرس‌های غیرضروری نیز در نظر داشته باشید و مصرف این داروها هم‌زمان با این موارد را موردتوجه قرار دهید.

درمان طولانی‌مدت با این داروها ممکن است مشکلات دیگری ایجاد کند. مثلاً مصرف دوزهای بالای استامینوفن ممکن است باعث آسیب کبدی شود. این مسکن‌ها همچنین می‌توانند باعث زخم معده، مشکلات قلبی عروقی و آسیب کلیه نیز شوند.

درمان آرتروز زانوی درجه 2 و 3

درمان‌های ساده و داروهای بدون نسخه برای کمک به رفع دردهای آرتروز همیشه در دسترس هستند. می‌توانید به‌راحتی این داروها را به‌صورت آنلاین و یا از داروخانه‌ها تهیه کنید:

  • استامینوفن
  • داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAIDs)
  • ژل‌های غیراستروئیدی
  • پمادهای غیراستروئیدی
  • کرم کپسایسین
  • ژل کپسایسین

آرتروز درجه 3 زانو (متوسط)

آرتروز درجه 3 به‌عنوان آرتروز متوسط طبقه‌بندی می‌شود. در این درجه، غضروف بین استخوان‌ها آسیب آشکاری نشان می‌دهد و فضای بین استخوان‌ها شروع به باریک شدن می‌کند.

افراد مبتلا به آرتروز درجه 3 احتمالاً هنگام راه‌رفتن، دویدن، خم‌شدن یا زانوزدن دچار درد می‌شوند. این افراد همچنین ممکن است پس از نشستن‌های طولانی و خوابیدن، دچار سفتی و خشکی در مفاصل شوند. ممکن است پس از دوره‌های طولانی حرکت نیز تورم مفاصل وجود داشته باشد.

درمان آرتروز درجه 3 زانو

اگر درمان‌های غیردارویی یا مسکن‌های بدون نسخه اثری نداشته باشند یا دیگر تسکین دردی را مانند قبلاً ایجاد نکنند، پزشک ممکن است دسته‌ای از داروها به نام گلوکوکورتیکوئیدها را نیز تجویز کند.

تزریق گلوکوکورتیکوئید

گلوکوکورتیکوئیدها انواعی از داروهای کورتیکواستروئیدی هستند. کورتیکواستروئیدها شامل کورتیزون هستند، یعنی هورمونی که آزمایشات نشان‌داده‌شده است وقتی به مفصل آسیب‌دیده تزریق می‌شود، درد آرتروز را تسکین می‌دهد.

اگرچه کورتیزون به‌عنوان یک درمان دارویی می‌تواند استفاده شود، اما به طور طبیعی توسط بدن نیز تولید می‌شود. سازمان غذا و دارو (FDA) گلوکوکورتیکوئید تریامسینولون استونید (Zilretta) را منحصراً برای درمان آرتروز زانو تأیید کرده است. گلوکوکورتیکوئیدهای دیگری که ممکن است برای آرتروز زانو تجویز شوند عبارت‌اند از هیدرو کورتیزون (Solu-Cortef) و پردنیزولون. اثرات تزریق کورتیکواستروئید ممکن است در حدود 2 یا 3 ماه از بین برود و پس از آن تزریق ممکن است تکرار شود. بااین‌حال، پزشکتان باید استفاده از تزریق کورتیکواستروئید را بادقت بررسی کند و سپس تزریق آن را برای شما در نظر بگیرد؛ زیرا تحقیقات نشان می‌دهد که استفاده طولانی‌مدت از این دارو در واقع می‌تواند آسیب مفاصل را بدتر کند.

مسکن‌های بدون نسخه و داروهای سبک زندگی

اگر مبتلا به آرتروز درجه 3 هستید باید به درمان‌های غیردارویی مانند ورزش و کاهش وزن ادامه دهید. افراد مبتلا به آرتروز درجه 3 نیز می‌توانند به استفاده از NSAID یا استامینوفن ادامه دهند.

اگر داروهای آرتروز شما باعث ایجاد عوارض جانبی می‌شوند، باید با پزشک خود در مورد تعویض و جایگزینی داروهای دیگری صحبت کنید.

داروهای مسکن با نسخه

اگر NSAIDها یا استامینوفن دیگر بر روی کم‌کردن درد شما مؤثر نباشند، داروهای ضددرد تجویزی یا ترامادول  می‌توانند به تسکین افزایش درد رایج در آرتروز درجه 3 کمک کنند. ترامادول به‌صورت محلول خوراکی، کپسول یا قرص در دسترس است.

در دستورالعمل‌های بالینی کالج آمریکایی روماتولوژی (ACR) و بنیاد آرتریت (AF)، متخصصان به طور مشروط ترامادول را نسبت به سایر مواد افیونی برای افراد مبتلا به آرتروز زانو توصیه می‌کنند. داروهای مخدر مانند اپیوئیدها به دلیل خطر افزایش تحمل و وابستگی احتمالی برای استفاده طولانی مدت توصیه نمی‌شوند.

عوارض جانبی این داروها عبارت‌اند از:

  • حالت تهوع
  • خواب‌آلودگی
  • یبوست
  • خستگی

آرتروز درجه 4 زانو (شدید)

آرتروز درجه 4، آرتروز شدید در نظر گرفته می‌شود. افراد مبتلا به آرتروز درجه 4 زانودرد و ناراحتی زیادی را هنگام راه‌رفتن یا حرکت مفصل تجربه می‌کنند. به این دلیل که فضای مفصلی بین استخوان‌ها به طور چشمگیری کاهش می‌یابد. در این درجه غضروف مفصل  تقریباً به طور کامل از بین رفته است و این موضوع مفصل را سفت و احتمالاً بی‌حرکت می‌کند. در این وضعیت مایع سینوویال به طور چشمگیری کاهش می‌یابد و دیگر به کاهش اصطکاک بین قسمت‌های متحرک مفصل کمک نمی‌کند.

درمان آرتروز درجه 4 زانو

درمان موجود برای آرتروز درجه 4 فقط جراحی است.

جراحی ترمیم مجدد استخوان (استئوتومی)

جراحی ترمیم استخوان یا استئوتومی یکی از گزینه‌های افراد مبتلا به آرتروز شدید زانو است. در طی این جراحی، پزشک استخوان بالا یا زیر زانو را برش می‌دهد تا آن را کوتاه، بلندتر کند یا تراز آن را تغییر دهد. این جراحی وزن بدن را از نقاطی از استخوان که بیشترین رشد خار استخوانی و آسیب استخوانی در آنها رخ‌داده است بر می‌دارد. این جراحی معمولاً در افراد جوان‌تر انجام می‌شود.

تعویض کامل مفصل زانو (TKR)

تعویض کامل زانو (TKR) یا آرتروپلاستی برای دردهای شدید و مداوم و کاهش عملکرد برای افراد مبتلا به آرتروز شدید زانو در نظر گرفته می‌شود. در طی این روش، جراح مفصل آسیب‌دیده را برمی دارد و یک وسیله پلاستیکی و فلزی جایگزین آن می‌کند. از عوارض این جراحی می‌توان به عفونت در محل برش و لخته‌شدن خون اشاره کرد. بهبودی از این روش چندین هفته یا ماه طول می‌کشد و کاردرمانی و فیزیوتراپی گسترده‌ای احتیاج دارد.

متأسفانه، این امکان نیز وجود دارد که تعویض مفصل زانو، پایانی برای مشکلات آرتروز زانوی شما نباشد. ممکن است در طول زندگی خود به جراحی‌های اضافی یا حتی تعویض دوباره مفصل زانو نیاز داشته باشید. بااین‌حال، مفصل‌های زانو جدید ممکن است برای چندین دهه دوام بیاورند.

کلام آخر

امروزه طیف گسترده‌ای از درمان‌ها، از داروهای بدون نسخه گرفته تا جراحی تعویض زانو، برای کمک به تسکین زانودرد ناشی از آرتروز در دسترس هستند.

اگر علائمی مانند خشکی یا ناراحتی را در زانوهای خود تجربه می‌کنید، با پزشک خود صحبت کنید تا مشخص شود که آیا آرتروز دلیل این مشکلات است یا خیر. متخصص می‌تواند به شما کمک کند تا درمان مناسب خود را پیدا کنید.

آیا افزایش قد بعد از 18 سالگی امکان‌پذیر است؟

در همین ابتدا باید به شما بگوییم که میزان قدبلندی شما بیشتر توسط ژنتیک تعیین می‌شود. برای اکثر افراد، به دلیل بسته‌شدن صفحات رشد در استخوان‌ها، افزایش قد بعد از 18 تا 20 سالگی اتفاق نمی‌افتد. بااین‌حال، تغذیه مناسب در دوران کودکی و نوجوانی می‌تواند به شما کمک کند تا افزایش قد خود را به حداکثر برسانید.

بسیاری از افراد از قد خود ناراضی هستند. اما آیا می‌توان کاری برای آن انجام داد؟

اگر این سؤال را از خودتان پرسیده‌اید، باید بدانید که تنها نیستید. برخی از تبلیغات ادعا می‌کنند که تغذیه خوب یا انجام ورزش‌های خاص می‌تواند قد شما را در بزرگسالی افزایش دهد. این مقاله به بررسی دقیق این موضوع می‌پردازد که آیا می‌توانیم بعد از 18 سالگی قد خود را افزایش دهیم یا خیر.

چه چیزی میزان رشد قدی شما را تعیین می‌کند؟

قبل از بحث در مورد اینکه آیا امکان تغییر قد شما در بزرگسالی وجود دارد یا خیر، مهم است که در وهله اول بفهمیم آنچه که میزان قدبلندی شما را تعیین می‌کند چیست؟

پاسخ به این سؤال کاملاً واضح است: ژنتیک! اما این تمام داستان نیست.

مطالعات مربوط به دوقلوهای همسان یکی از راه‌هایی است که می‌تواند دانشمندان را در میزان تأثیر ژنتیک بر رشد قدی انسان راهنمایی کند.

تحقیقات در این زمینه نشان داده‌اند که به‌طورکلی میزان رشد قدی در دوقلوها همبستگی بالایی دارد. این بدان معنی است که اگر یکی از دوقلوها قدبلند باشد، احتمالاً دیگری نیز قدبلند خواهد بود. بر اساس مطالعات روی دوقلوها، تخمین زده می‌شود که 60 تا 80 درصد از تفاوت قد بین افراد به دلیل ژنتیک است و تنها 20 تا 40 درصد دیگر به دلیل عوامل محیطی مانند تغذیه است بستگی دارد.

 روند افزایش قد در سراسر جهان اهمیت عواملی مانند تغذیه و سبک زندگی را بیشتر نمایان کرده است. مثلاً یک مطالعه عظیم که شامل 18.6 میلیون نفر بود، تغییرات قد را در قرن گذشته گزارش کرد. این مطالعه نشان داد که در بسیاری از کشورها، افراد در سال 1996 نسبت به سال 1896 قد بلندتری دارند. بهبود مصرف مواد مغذی در این کشورها ممکن است دلیل این تغییر باشد.

برای اکثر افراد، قد پس از 18 سالگی افزایش نمی‌یابد

حتی با یک رژیم غذایی سالم، قد اکثر افراد بعد از سن 18 تا 20 سالگی افزایش نمی‌یابد.

نمودار زیر میزان رشد را از تولد تا 20 سالگی نشان می‌دهد. همان‌طور که می‌بینید، خطوط رشد بین 18 تا 20 سالگی به صفر می‌رسد.

دلیل توقف افزایش قد شما توقف رشد استخوان‌ها، به ویژه صفحات رشد شما است. صفحات رشد یا صفحات اپی فیزیال، قسمت هایی از غضروف‌های نزدیک انتهای استخوان‌های بلند شما هستند. افزایش قد در درجه اول به دلیل رشد استخوان‌های بلند شماست، زیرا صفحات رشد هنوز فعال یا “باز” هستند.

هرچه به پایان بلوغ نزدیک‌تر می‌شوید، تغییرات هورمونی باعث سفت‌شدن یا “بسته‌شدن” صفحات رشد و توقف رشد طولی استخوان‌ها می‌شود. صفحات رشد در زنان حدود 16 سالگی و در مردان بین 14 تا 19 سالگی بسته می‌شود.

همچنین ممکن است در طی روز برخی تغییرات جزئی در اندازه قد اتفاق بیفتد. علت این تغییر در طول روز فشرده‌شدن جزئی دیسک‌های ستون فقرات است. فعالیت‌های روزانه بر ارتفاع غضروف و مایع ستون فقرات شما تأثیر می‌گذارد و با پیشرفت روز باعث کاهش جزئی قد می‌شود. این کاهش قد در طول روز ممکن است تا حدود نیم اینچ (1.5 سانتی‌متر) باشد.

برخی تحقیقات نشان داده‌اند که ارتفاع دیسک‌های ستون فقرات شما ممکن است تا بزرگسالی کماکان افزایش یابد، اما تأثیر آن بر افزایش قد کلی بسیار ناچیز است.

هیچ ورزش یا تکنیک‌های کششی نمی‌تواند شما را قد بلندتر کند

یک افسانه رایج دررابطه‌با افزایش قد این است که برخی از تمرینات یا تکنیک‌های کششی می‌توانند شما را قد بلندتر کنند. بسیاری از مردم ادعا می‌کنند که فعالیت‌هایی مانند آویزان ماندن، کوهنوردی و شنا می‌تواند قد شما را افزایش دهد. متأسفانه شواهد قابل‌قبولی برای حمایت از این ادعاها وجود ندارد.

درست است که قد شما در طول روز به دلیل فشردگی دیسک‌های غضروفی در ستون فقرات کمی کاهش می‌یابد و می‌توان با انجام این ورزش‌ها فشار را از روی دیسک‌ها تا حدودی برداشت و  به طور موقت قد شما را تا حد بسیار کمی افزایش داد؛ اما این افزایش قد موقتی است و دوباره با واردشدن فشار به دیسک‌های بین مهره‌ای قد شما کاهش خواهد یافت. درثانی افزایش قد به این روش همان‌طور که توضیح دادیم بسیار ناچیز خواهد بود.

انجام ورزش‌هایی مانند وزنه‌برداری احتمالاً به قد شما آسیب نمی‌رساند

بسیاری از مردم نگران این موضوع هستند که آیا ورزش، به‌ویژه وزنه‌برداری، می‌تواند برای افزایش قدشان مضر باشد یا خیر و برخی از این نگرانی‌ها مربوط به والدین کودکان است.

غضروف‌های استخوانی در نوجوانانی که صفحات رشدشان بسته نشده است ضعیف‌تر از استخوان‌هایی است که در دوران بزرگسالی تشکیل می‌شود و به طور بالقوه می‌تواند راحت‌تر آسیب ببیند.

بااین‌حال، بیشتر تحقیقات نشان می‌دهد که تمرینات با وزنه در تمام سنین می‌تواند ایمن و مفید باشد، به شرطی که نظارت مناسبی بر روی آن انجام شود. علاوه بر این، مطالعات نشان داده‌اند که تمرین با وزنه قبل از بزرگسالی باعث کاهش رشد نمی‌شود.

اکثر پزشکان و متخصصان پزشکی ورزشی نیز موافق هستند که نیازی به منع وزنه زدن در کودکان و نوجوانان نیست. در طی مطالعه‌ای از 500 متخصص پزشکی ورزشی پرسیده شد که آیا تا زمان بسته‌شدن صفحات رشد فرد باید از وزنه زدن اجتناب کند یا خیر؟ که 85 درصد از متخصصان گفتند که اجتناب‌کردن از وزنه زدن ضروری نیست و تنها 10 درصد معتقد بودند که شاید بهتر باشد از وزنه زدن اجتناب شود.

علاوه بر این، تحقیقات دیگر نشان می‌دهد که نگرانی‌های اولیه به هنگام کار با وزنه بیشتر مربوط به آسیب‌های حین تمرین با وزنه و عدم نظارت یا استفاده نادرست از تجهیزات است.

در بزرگسالان، صفحات رشد بسته شده و قوی‌تر از دوران کودکی شده است. به همین دلیل، خطر آسیب صفحه رشد نگرانی عمده‌ای محسوب نمی‌شود.

در واقع، وزنه‌برداری می‌تواند منجر به فشرده‌شدن جزئی دیسک‌های ستون فقرات در بزرگسالان شود. بااین‌حال، این موضوع برگشت‌پذیر است کمااینکه این فرایند در طول فعالیت‌های عادی روزانه نیز رخ می‌دهد.

یکی از نگرانی‌های بالقوه به هنگام کار با وزنه، آسیب‌هایی مانند پارگی دیسک است. در صورت پارگی دیسک‌های بین مهره‌ای، ممکن است تغییراتی در اندازه و سلامت دیسک‌های ستون فقرات شما اتفاق بیفتد و این موضوع ممکن است باعث کاهش جزئی قد شود.

سبک زندگی سالم قبل از 18 سالگی و حداکثر میزان رشد قدی

اگرچه ممکن است در بزرگسالی نتوانید قد خود را به طور قابل‌توجهی تغییر دهید، اما کارهایی وجود دارد که می‌توانید برای به حداکثر رساندن پتانسیل قدبلندی خود در سال‌های نوجوانی انجام دهید.

به‌طورکلی، باید به این موضوع توجه داشته باشید که در سنین رشد به‌اندازه کافی غذا می‌خورید و کمبود ویتامین یا مواد معدنی ندارید. اگرچه بسیاری از کودکان به‌اندازه کافی (حتی بیش از حد) غذا می‌خورند، اما وقتی دقیق‌تر به موضوع نگاه می‌کنیم متوجه می‌شویم که کیفیت رژیم غذایی آنها اغلب ضعیف است. به همین دلیل، بسیاری از افراد در جامعه مدرن دچار کمبود مواد مغذی مهمی مانند ویتامین D و کلسیم هستند. این مواد مغذی برای رشد استخوان و سلامت کلی بدن بسیار مهم هستند.

کلسیم

وجود کلسیم در رژیم غذایی باعث می‌شود که تولید هورمون‌های لازم برای رشد میسر شود و استخوان‌های شما دارای استحکام کافی باشند. همچنین وجود ویتامین D در رژیم غذایی ممکن است سلامت استخوان‌ها را بهبود بخشد. یکی از راه‌های عالی برای مبارزه با کمبود مواد مغذی و رشد بهینه استخوان‌ها، افزایش مصرف میوه‌ها و سبزیجات است.

پروتئین

خوردن پروتئین کافی برای سلامت استخوان‌ها نیز ضروری است، اگرچه برخی از افراد نگران‌اند که آیا مصرف پروتئین زیاد می‌تواند به استخوان‌ها آسیب برساند یا خیر. بااین‌حال، یک تجزیه‌وتحلیل بزرگ از 36 مطالعه نشان داد که مصرف پروتئین بیشتر برای استخوان‌های شما ضرری ندارد. در واقع، این بررسی‌ها نشان داد که مصرف پروتئین بیشتر برای تراکم استخوان‌های ستون فقرات مفید بود.

یکی از راه‌های افزایش مصرف پروتئین این است که سعی کنید در هر وعده‌غذایی خود حداقل 20 گرم پروتئین مصرف کنید. منابع مناسب پروتئین عبارت‌اند از تخم‌مرغ، مرغ، گوشت بدون چربی و لبنیات. سویا و سایر حبوبات نیز سرشار از پروتئین هستند.

تغذیه مناسب

اگرچه  تغذیه مناسب در دوران کودکی کلید رسیدن به بالاترین میزان رشد قدی ممکن است، اما بین زن‌ها و مردها تفاوت‌هایی در این زمینه وجود دارد. برخی تحقیقات نشان داده‌اند که عوامل محیطی مانند تغذیه ممکن است نقش بیشتری در افزایش قد زنان نسبت به مردان داشته باشد. این موضوع تا حدی می‌تواند به دلیل تفاوت در دسترسی به غذا و مراقبت‌های پزشکی یا نرخ بالاتر پوکی‌استخوان در زنان باشد. موارد دیگر مربوط به سبک زندگی، مانند سیگارنکشیدن، نیز می‌تواند بر افزایش رشد قدی تأثیرگذار باشند.

در نهایت گفتن دوباره این موضوع خالی‌ازلطف نیست که اگرچه عوامل مرتبط با سبک زندگی در دوران کودکی می‌توانند بر افزایش قد تأثیر بگذارند، اما میزان قدبلندی و رشد قدی نهایی یک فرد هنوز هم بیشتر به عوامل ژنتیکی وابسته است.

برخی از شرایط پزشکی ممکن است باعث افزایش قد در بزرگسالی شود

اگرچه بیشتر بزرگسالان بعد از 18 تا 20 سالگی بلندتر نمی‌شوند، اما استثناهایی برای این قانون وجود دارد. مثلاً بسته‌شدن صفحات رشد ممکن است در برخی افراد به تعویق بیفتد. اگر صفحات رشد پس از 18 تا 20 سالگی باز بمانند، اگرچه این مورد نادر است، اما می‌تواند باعث شود تا رشد قدی همچنان افزایش یابد.

برخی از افراد از غول‌پیکری رنج می‌برند. این وضعیت باعث رشد بیش از حد می‌شود که اغلب به دلیل تولید بیش از حد هورمون رشد (GH) است. بااین‌حال، در این افراد هم معمولاً فقط تا زمانی که صفحات رشد آنها در حدود سن 22 سالگی بسته شود، افزایش قد اتفاق می‌افتد.

علاوه بر این، یکی از انواع هموکروماتوز، (وضعیتی که در آن آهن بیش از حد در روده‌ها جذب می‌شود)، نیز ممکن است باعث شود تا رشد بیش از حد قدی اتفاق بیفتد.

بالاخره چگونه قد خود را افزایش دهیم؟

اگر از سن رشد شما گذشته و دیگر در سنین بزرگسالی هستید؛ اما همچنان از قد راضی نیستید، می‌توانید چند روش زیر را امتحان کنید:

وضعیت بدنی مناسب را تمرین کنید: وضعیت نامناسب بدنی می‌تواند چند سانتیمتری بر قد هر فرد تأثیر بگذارد.

کفش‌های پاشنه‌دار را امتحان کنید: کفش‌هایی با پاشنه‌بلندتر انتخاب کنید یا در کفش‌های خود کفی‌هایی را اضافه کنید که چندسانتی قد شما را افزایش دهد.

عضله‌سازی کنید تا قوی‌تر به نظر برسید: اگر به‌طورکلی احساس کوچک بودن می‌کنید، کار با وزنه و بدنسازی برای افزایش عضله می‌تواند شما را عضلانی‌تر و قوی‌تر جلوه دهد.

اگرچه این استراتژی‌های ساده ممکن است کمک‌کننده باشد، اما برخی از افراد همچنان دوست دارند تا به درمان‌ها یا روش‌های پزشکی و جراحی متوسل می‌شوند. در برخی از این روش‌های جراحی، استخوان ساق پاشکسته شده و با روش‌هایی بلندتر می‌شود. بااین‌حال، به دلیل ماهیت تهاجمی و پرهزینه این‌گونه جراحی‌ها، بسیاری از افراد حاضر نمی‌شوند تا چنین اقدامات شدیدی را انتخاب کنند. زیرا انجام این درمان‌ها علاوه بر هزینه‌های بالا، عوارض بسیار خطرناکی مانند نکروز سر استخوان و فلج شدن را در پی دارد. این روش‌های پزشکی حتی در برخی کشورها ممنوع است.

برخی دیگر از افراد به دنبال درمان با هورمون رشد (GH) هستند. اگرچه هورمون رشد می‌تواند رشد قدی را در کودکانی که به‌درستی رشد نمی‌کنند بهبود بخشد، اما تأثیر این درمان بر بزرگسالان احتمال بسیار ناچیزی دارد. در نهایت، یافتن راهی برای پذیرش میزان قد خود بسیار منطقی‌تر از اقدامات تهاجمی‌تر دیگر به نظر می‌رسد.

راهکارهایی برای پذیرش میزان قد خودتان

اگرچه ممکن است نتوانید قد خود را به‌اندازه‌ای که می‌خواهید افزایش دهید، اما می‌توانید تلاش کنید تا قد فعلی خودتان را بپذیرید. اولین موردی که باید به آن توجه کنید درک این نکته مهم است که داشتن قدبلند همه چیز نیست! شما می‌توانید بدون درنظرگرفتن قد و قامت خود شاد و موفق باشید. در واقع، افراد موفق و شاد زیادی در طول تاریخ وجود دارند که کوتاه‌قد بوده‌اند.

اگرچه که بنا بر باور عموم ممکن است کوتاه‌قدی افراد را در معرض آسیب‌های روانی قرار ‌دهد، اما دانشمندان درباره درستی این موضوع تردید دارند. محققان روان‌شناسی توصیه می‌کنند که برای مقابله با این موضوع تمرکز فرد باید بر چیزهایی غیر از افزایش قد باشد. تهیه فهرستی از بهترین ویژگی‌های فردی، چه فیزیکی و چه غیرفیزیکی، ممکن است به بهبود دیدگاه شما کمک کند. علاوه بر این، می‌توانید بر روی سایر زمینه‌های خودسازی تمرکز کنید. کاهش وزن یا افزایش میزان عضله ممکن است به شما اعتمادبه‌نفس بیشتری در این زمینه بدهد.

کلام آخر

میزان افزایش قد تا حد زیادی توسط ژنتیک تعیین می‌شود و بیشتر افراد بعد از ۱۸ سالگی افزایش قد نخواهند داشت. بااین‌حال، تغذیه مناسب در دوران کودکی و نوجوانی می‌تواند به شما کمک کند تا افزایش قد خود را به حداکثر برسانید.

اگر از قد خود ناراضی هستید، می‌توانید چند استراتژی ساده را در نظر بگیرید تا بهترین ظاهر و احساس را دررابطه‌با داشته باشید. این استراتژی‌ها می‌تواند شامل داشتن حالت بدنی خوب، پوشیدن کفش پاشنه‌بلند و یا استفاده از ورزش برای عضله‌سازی باشد. علاوه بر این، تمرکز بر نقاط قوت و سایر زمینه‌های خودسازی می‌تواند تمرکز شما را از قدتان دور کند.

در نهایت به یاد داشته باشید که اگرچه نمی‌توانید دستی که در زندگی به شما داده شد را تغییر دهید، اما می‌توانید به دنبال بهترین راه استفاده از آن باشید!

7 علت کمردرد در نوجوانان و کودکان

کمردرد معمولاً در سنین میان‌سالی و بالاتر به‌عنوان یک مشکل در نظر گرفته می‌شود، اما مطالعه‌ای در سال های گذشته نشان داد که بیش از یک‌ سوم از کودکان و نوجوانان کمردرد را در طی یک سال تجربه کرده‌اند و تقریباً 9 درصد از آنها کمردرد شدید را در همان دوره زمانی گزارش کردند.

کمردرد در نوجوانان و کودکان می‌تواند به دلیل چاقی، فعالیت‌های ورزشی شدید و استفاده از کوله‌پشتی سنگین در مدرسه اتفاق افتد.

در این مطلب قصد داریم تا به بررسی علل احتمالی کمردرد در نوجوانان و کودکان بپردازیم، همچنین علائم هشداردهنده‌ای را که نشان می‌دهد زمان تماس با پزشک فرزندتان فرارسیده است بررسی می‌کند.

علت کمردرد چالش‌ها و علائم مرتبط راهکارها و اقدامات درمانی
درد عضلانی ناشی از کشیدگی یا استفاده بیش‌ازحد احساس درد، سفتی و حساسیت در کمر، به‌ویژه بعد از ورزش استراحت، استفاده از یخ یا گرما، فیزیوتراپی، حرکات کششی، ماساژ
شکستگی‌های فشاری (اسپوندیلولیز) درد مبهم، تشدید درد با حرکت، بی‌حسی یا گزگز در پا تشخیص با MRI، فیزیوتراپی، گاهی جراحی در صورت ناپایداری شدید
پارگی یا بیرون‌زدگی دیسک درد پا، بی‌حسی، ضعف عضلانی، مشکل در حرکت MRI، دارو، استراحت، جراحی در موارد حاد
عفونت ستون فقرات یا مننژیت تب، سردرد، گرفتگی گردن، درد شبانه، بی‌قراری آزمایش خون و ادرار، تصویربرداری، آنتی‌بیوتیک و در موارد خاص جراحی
ناهنجاری‌های اسکلتی (اسکولیوز، کیفوز) انحنای غیرعادی ستون فقرات، گاهی بدون درد، تغییر ظاهر اشعه ایکس، بریس کمری، جراحی در موارد شدید
تومورهای استخوانی (نادر) درد شبانه، کاهش وزن، علائم عمومی بیماری MRI، نمونه‌برداری، جراحی، شیمی‌درمانی یا پرتودرمانی بسته به نوع
عفونت کلیه (پیلونفریت) درد پهلو، تب، سوزش ادرار، تکرر ادرار، تهوع آزمایش ادرار، آنتی‌بیوتیک خوراکی یا تزریقی، مراقبت بیمارستانی برای کودکان زیر ۲ سال

 

آشنایی با انواع مختلف کمردرد در کودکان و نوجوانان

1.درد عضلانی در کودکان و نوجوانان

دردهای عضلانی شایع‌ ترین دلیل کمردرد در کودکان و نوجوانان است، این دردهای عضلانی  ممکن است باعث احساس درد و حساسیت در ناحیه کمر کودکان و نوجوانان شود.

این نوع ناراحتی در قسمت کمر اغلب ناشی از کشیدگی عضلات و رباط‌ها و همچنین استفاده بیش از حد از عضلات اتفاق می‌افتد، به‌ویژه کودکانی که در تمام طول سال ورزش‌های شدید انجام می‌دهند، بیشتر در معرض خطر این آسیب‌ها هستند.

همچنین ناهنجاری‌های اسکلتی می‌تواند منجر به ناراحتی پای در افراد در هر سنی شود و می‌تواند باعث ناراحتی طولانی‌ مدت شود.

کودکانی که اضافه‌وزن دارند یا چاق هستند نیز می‌توانند به دلیل استرس و فشار بیش از حدی که وزن اضافی بر عضلات کمر، رباط‌ها و استخوان‌هایشان وارد می‌کند، در کمر خود درد داشته باشند.

تشخیص درد عضلانی

آزمایش‌هایی مانند عکس ایکس – ری، تصویربرداری MRI  و سایر آزمایش‌های تصویربرداری برای تشخیص کمردرد عضلانی خیلی کارساز نیستند پس اگر فرزند شما علائم دیگری نداشته باشد، احتمالاً متخصص این آزمایشات را تجویز نخواهد کرد.

همچنین انجام این آزمایشات دارای معایبی مانند قرارگرفتن کودک در معرض پرتوهای خطرناک پزشکی است، پس اگر متخصص کودک شما این آزمایشات را برای فرزندتان تجویز نمود از او بپرسید که آیا انجام آنها واقعاً لازم است با خیر.

درمان دردهای عضلانی کودکان و نوجوانان

کمردرد عضلانی معمولاً با استراحت‌کردن بهبود می‌یابد اما استفاده از گرما و یخ نیز می‌تواند به تسکین درد کمک کند.

همچنین می‌توان در کوتاه‌مدت، از درمان‌هایی مانند فیزیوتراپی، تمرینات کششی، یوگا یا درمان با ماساژ بهره‌مند شد، با این‌ حال، این درمان‌ها ممکن است برای دردهای طولانی‌ مدت کمر آن‌چنان کمک‌کننده نباشند.

2.شکستگی‌های فشاری در کودکان و نوجوانان

شکستگی‌های فشاری یا استرسی در ستون فقرات از علل شایع کمردرد در نوجوانان است، بااین‌حال نوجوان شما ممکن است حتی متوجه نشود که دچار آسیب شده است، زیرا در این مدل شکستگی‌ها بروز علائم ممکن است زمان ببرد.

این شکستگی احتمالاً مانند دردی مبهم در محلی که شکستگی رخ‌داده است، احساس می‌شود و همچنین ممکن است درد هنگام حرکت بدتر شود و در هنگام استراحت احساس بهتری وجود داشته باشد.

انواع شکستگی‌های استرسی

شایع‌ترین نوع شکستگی ستون فقرات اسپوندیلولیز نامیده می‌ شود، این عارضه یک آسیب استخوانی است که در ستون فقرات اتفاق می‌افتد.

این آسیب در نوجوانانی که ورزش‌هایی مانند ژیمناستیک را انجام می‌دهند که خم‌شدن مکرر به عقب (هایپر اکستنشن) در آنها اتفاق می‌افتد، شایع است.

هایپر اکستنشن مفصل چیست؟

اگر شکستگی استرسی در دو طرف ستون فقرات رخ دهد، می‌تواند منجر به ناپایداری آن شود، این وضعیت اسپوندیلولیستزیس یا «لغزش ستون فقرات» نامیده می‌ شود و می‌تواند باعث ایجاد مشکلاتی در ستون فقرات (مهره‌ها) شود.

نوجوانان مبتلا به این نوع شکستگی ممکن است متوجه سفتی در کمر و پاهای خود شوند که ممکن است بر توانایی راه‌رفتن آنها تأثیر بگذارد،اگر لغزش خیلی شدید باشد، نوجوان ممکن است دچار بی‌ حسی و گزگز در کمر یا پاهای خود شود.

3.مشکلات مربوط به دیسک در کودکان و نوجوانان

پارگی دیسک ستون فقرات زمانی رخ می‌دهد که بالشتک نرم بین دو مهره پاره شود، در این وضعیت مواد داخل دیسک به بیرون نفوذ کرده و باعث می‌شوند تا به اعصاب و نخاع فشار وارد شود.

آیا برآمدگی دیسک می‌تواند باعث کمردرد در کودکان و نوجوانان شود؟

در کودکان، مواد درون دیسک هنوز خاصیت الاستیکی خود را به‌خوبی حفظ کرده است، و این موضوع به ستون فقرات کمک می‌کند تا نیروهای غیرعادی را به‌خوبی کنترل کند. اما با بالارفتن سن، دیسک‌ها خاصیت ارتجاعی خود را از دست می‌دهند و احتمال پارگی بیشتر می‌شود.

بااین‌حال، دیسک‌ها می‌توانند در صورت تجربه نیروهایی بیش از حد (مانند آسیب‌های تروماتیک یا ضربه‌های شدید) در کمر کودک پاره شوند. همچنین اگر دیسک‌ها ساختار غیرطبیعی داشته باشند، ممکن است پارگی راحت‌ تر اتفاق بیفتد.

علائم پارگی دیسک عبارت‌اند از:

  • درد پا
  • بی‌حسی و گزگز در پاها
  • ضعف پا
  • مشکل در خم‌کردن یا صاف‌کردن ستون فقرات
  • پارگی دیسک در کودکان و نوجوانان بسیار نادر است.

تشخیص و درمان مشکلات مربوط به دیسک

تصاویر MRI می‌تواند برای تشخیص پارگی دیسک بسیار مفیدتر از عکس‌های رادیولوژی باشد. پارگی دیسک معمولاً بدون جراحی قابل‌کنترل است. بااین‌حال، کودکان و نوجوانانی که درد شدید یا علائم آسیب عصبی را دارند ممکن است احتیاج به جراحی برای کاهش فشار روی عصب داشته باشند.

4.عفونت‌های ستون فقرات

خردسالان، کودکان و نوجوانان ممکن است دچار عفونت‌هایی شوند که ستون فقرات آنها را درگیر می‌کند. علائم این عفونت‌ها متفاوت است، اما می‌تواند شامل کمردرد، تب‌های خفیف، و احساس کلی بیماری (بی‌حالی) باشد.

مننژیت نخاعی

یکی از جدی‌ترین عفونت‌های ستون فقرات مننژیت است. این بیماری می‌تواند توسط باکتری‌ها، ویروس‌ها، قارچ‌ها و سایر میکروب‌ها ایجاد شود. مننژیت که توسط باکتری ایجاد می‌شود یک وضعیت اورژانس پزشکی محسوب می‌شود.

اگر کودک شما کمردرد و هر یک از این علائم مننژیت را دارد، فوراً به اورژانس مراجعه کنید:

  • تب شدید
  • گرفتگی گردن
  • سردرد شدید
  • حساسیت به نور
  • تشنج
  • استفراغ
  • بی‌قراری یا تغییرات رفتار

تشخیص و درمان عفونت‌های ستون فقرات

تشخیص عفونت استخوان‌ها یا دیسک‌ های ستون فقرات می‌تواند سخت باشد، اما برخی از موارد کلیدی وجود دارد که یک متخصص می‌تواند به‌وسیله آنها این عفونت‌ها را تشخیص دهد.

آزمایش‌ خونی که نشانه‌های عفونت یا نشانگرهای التهاب بالا را نشان می‌ دهند، سرنخ‌هایی در مورد علت کمردرد کودک یا نوجوانان شما خواهند داد. از تصویربرداری‌ها نیز می‌توان برای کمک به تشخیص محل عفونت استفاده کرد.

اگر عفونت ناشی از باکتری باشد، کودک شما باید آنتی‌بیوتیک مصرف کند که ممکن است نیاز باشد که این داروها را از طریق تزریق‌های وریدی وارد بدن کودک شود تا مصرف خوراکی.

جراحی تنها در صورتی موردتوجه قرار می‌گیرد که عفونت به نخاع آسیب رسانده باشد، با آنتی‌بیوتیک بهبود نیابد یا عوارض دیگری ایجاد شود.

5.ناهنجاری‌های اسکلتی

اگر راستای ستون فقرات کودک شما غیرطبیعی باشد، می‌تواند باعث بروز ناراحتی پشت کمر شود، این موضوع ممکن است ظاهر بدنی فرزندتان را نیز تغییر دهد. گاهی اوقات، بدشکلی‌ها به‌راحتی قابل‌مشاهده هستند، اما باعث بروز درد نمی‌شوند.

دو ناهنجاری اسکلتی ستون فقرات شایع در کودکان عبارت‌اند از:

اسکولیوز:

این عارضه باعث ایجاد انحنای S شکل در ستون فقرات می‌شود که وقتی از پشت به کمر نگاه می‌کنید، می‌توانید این تغییر شکل را ببینید.

کیفوز شوئرمن:

این وضعیت باعث خمیدگی شدید در ستون فقرات می‌ شود. وقتی از پهلو به کمر نگاه می‌کنید می‌توانید خمیدگی آشکاری را ببینید.

متخصص می‌تواند انحنای ستون فقرات کودک شما را با گرفتن تصاویر اشعه ایکس یا MRI اندازه‌گیری کند.

آیا کودک من به جراحی نیاز خواهد داشت؟

اگرچه این دو عارضه بسیار متفاوت هستند، اما درمان‌های آنها تقریباً مشابه است. اگر بدشکلی شدید باشد، ممکن است کودک نیاز به استفاده از بریس کمری داشته باشد.

جراحی فقط برای بدشکلی‌های شدید در نظر گرفته می‌شود. بااین‌حال، تغییر شکل ستون فقرات ممکن است پس از جراحی باقی بماند، زیرا اصلاح کامل ستون فقرات می‌تواند مشکلات بیشتری نسبت به اصلاح جزئی ایجاد کند.

تأثیر استفاده از بریس ها در اسکولیوز

6.وجود تومورهای استخوانی در کودکان و نوجوانان

تومور استخوانی غیر سرطانی (خوش‌خیم) و سرطانی (بدخیم) می‌توانند در ستون فقرات ایجاد شوند، اگرچه تومورهای ستون فقرات یک علت بسیار نادر برای کمردرد در کودکان و نوجوانان هستند، اما متخصص فرزند شما هنوز ممکن است آنها را یک احتمال در نظر بگیرد.

برخی از تومورها درد زیادی ایجاد می‌کنند، درحالی‌که برخی دیگر ممکن است هیچ علامتی نداشته باشند.

برخی از علائمی که ممکن است با کمردرد ناشی از تومور استخوانی در کودکان و نوجوانان رخ دهد، درد در شب، ابتلا بیش از حد به بیماری‌های عمومی یا کاهش وزن است.

اگر کودکی این علائم را داشته باشد، ممکن است پزشک بخواهد آزمایشاتی را برای جستجوی تومور تجویز کند.

درمان تومورهای ستون فقرات

درمان تومورهای ستون فقرات به نوع تومور بستگی دارد حتی تومورهایی که سرطانی نیستند ممکن است نیاز به جراحی داشته باشند زیرا می‌توانند منجر به تغییر شکل ستون فقرات شوند.

تومورهای سرطانی در ستون فقرات اغلب به ترکیبی از درمان‌ها از جمله داروها، پرتودرمانی و جراحی نیاز دارند.

7.عفونت‌های کلیه در کودکان و نوجوانان

اگر کودک شما مبتلا به عفونت کلیه باشد (که پیلونفریت نیز نامیده می‌شود) ممکن است از ناراحتی قسمت کمر شکایت کند. بیشتر عفونت‌های کلیه در کودکان ناشی از عفونت باکتریایی دستگاه ادراری (UTI) است که از مثانه به کلیه‌ها گسترش‌یافته است.

حدود سه کودک از هر 100 کودک هر سال به عفونت ادراری مبتلا می‌شوند. برخی از عواملی که شانس ورود یا ماندن باکتری‌ها در دستگاه ادراری را افزایش می‌دهند عبارت‌اند از:

  • پوشیدن لباس‌های تنگ
  • نشستن روی زمین حمام و یا وان
  • پاک‌کردن کودک از پشت به جلو
  • ادرارنکردن به‌اندازه کافی در طول روز
  • ساختار غیرطبیعی دستگاه ادراری
  • بیماری‌های سیستم عصبی
  • بیماری ریفلاکس مثانه‌ای یا برگشت ادرار که زمانی رخ می‌دهد که ادرار به مجرای ادرار و کلیه‌ها برمی‌گردد.

علاوه بر کمردرد کودکان و نوجوانان ممکن است تب، تغییرات اشتها و درد شکم را نیز تجربه کنند، آنها همچنین ممکن است، احساس تکرر ادرار داشته باشند و در هنگام ادرارکردن احساس درد کنند.

درمان عفونت کلیه

برای تشخیص عفونت ادراری در کودک به نمونه ادرار نیاز است. اگر کودک شما مبتلا به عفونت ادراری تشخیص داده شود، باید آنتی بیوتی مصرف کند. کودکانی که نمی‌توانند قرص را قورت دهند، می‌توانند آنتی‌بیوتیک را به‌صورت مایع یا به‌صورت قرص جویدنی مصرف کنند و کودکان کمتر از 2 سال برای مصرف آنتی‌بیوتیک‌ها به‌صورت داخل وریدی، باید به بیمارستان مراجعه کنند.

طول درمان این بیماری بستگی به‌شدت علائم دارد، اینکه آیا کودک قبلاً عفونت ادراری داشته است یا نه و چه مدت طول می‌کشد تا علائم از بین بروند.

آیا کودک من برای کمردرد نیاز به مراجعه به پزشک دارد؟

دلایل زیادی وجود دارد که ممکن است یک کودک را دچار کمردرد کند. این درد می‌تواند ناشی از مسئله‌ای جزئی مانند کشیدگی عضلانی باشد، یا ناشی از دلایلی جدی‌تر مانند تومور استخوانی.

اگرچه کمردرد بیشتر در بزرگسالان به وجود می‌آید؛ اما ممکن است در کودکان نیز اتفاق بیفتد و ناشی از یک علت جدی نیز باشد. این امر به‌ویژه در زمانی که کمردرد کودک در عرض چند روز بهتر نشود یا شروع به بدتر شدن کند بسیار اهمیت می‌یابد.

اگر فرزند شما:

  • کمردرد دارد و سن او 4 سال یا کمتر است
  • در شب درد دارد (مخصوصاً اگر او را از خواب بیدار کند)
  • درد مداومی دارد که بیش از چند هفته ادامه دارد
  • دردی در کمر دارد که به یک یا هر دو پا انتشار پیدا می‌کند

باید حتماً به متخصص مراجعه داشته باشید.

اگر کودک شما همراه با علائم زیر کمردرد دارد، باید فوراً به دنبال مراقبت‌های اورژانسی باشید:

  • تب، لرز یا بی‌حالی
  • کاهش وزن بدون فعالیت بدنی
  • ضعف، بی‌حسی یا مشکل در راه‌رفتن
  • مشکلات کنترل مثانه یا روده

کلام آخر

اگرچه کمردرد در کودکان و نوجوانان به‌اندازه بزرگسالان شایع نیست اما می‌تواند برای آنها مشکل‌ساز باشد. کودکانی که ورزش می‌کنند، کوله‌پشتی‌های سنگین را در مدرسه حمل می‌کنند یا دچار اضافه‌وزن هستند، بیشتر در معرض کمردرد قرار دارند.

آسیب‌های عضلانی، شکستگی‌های فشاری و پارگی دیسک از دلایل شایع کمردرد کودکان و نوجوانان هستند.

شرایط جدی‌تری مانند عفونت‌های ستون فقرات و تومورها نیز می‌تواند باعث کمردرد در کودکان و نوجوانان شوند. در این موارد، معمولاً علاوه بر ناراحتی قسمت کمر، علائم دیگری که به‌عنوان «پرچم قرمز» در نظر گرفته می‌شود نیز وجود دارد.

چگونه مچ دست را کشش دهیم؟

دستان شما هر روز کارهای مختلفی را انجام می‌دهند، از گرفتن فرمان گرفته تا تایپ کردن روی صفحه کلید. این حرکات تکراری می‌تواند ضعف و سفتی را در مچ دست و انگشتان شما ایجاد کند.

انجام تمرینات ساده کششی می‌تواند به جلوگیری از آسیب در این ناحیه کمک کند. انجام تمرینات روزانه می‌تواند مچ دست شما را تقویت کند و دست و انگشتان شما را انعطاف پذیر نگه دارد.

اهمیت کشش مچ دست

تمرینات کششی مچ دست انعطاف پذیری را افزایش می‌دهد و به کاهش خطر آسیب کمک می‌کند. تمرینات کششی همیشه به عنوان یک اقدام پیشگیرانه یا برای کاهش درد خفیف توصیه می‌شوند. با این حال، افراد مبتلا به التهاب یا آسیب جدی مفاصل نباید از این تمرینات استفاده کنند، مگر اینکه توسط یک متخصص توصیه شود. این موضوع به این دلیل است که در این موارد، ورزش می‌تواند آسیب بیشتری به مچ دست شما وارد کند.

همیشه قبل از انجام حرکات کششی یا درمان‌های جدید با پزشک خود مشورت کنید؛ زیرا ضروری است که ابتدا علت دقیق درد مچ دست خود را تعیین کنید.

کشش‌های ساده دست و مچ

چندین کشش آسان مچ دست وجود دارد که می‌توانید آن‌ها را پشت میز کار خود انجام دهید.

کشش حالت نیایش

در حالت ایستاده، کف دست‌های خود را در حالت نیایش قرار دهید و آرنج‌هایتان را به هم بچسبانید. دستان شما باید جلوی صورتتان باشد. بازوهای شما باید از نوک انگشتان تا آرنج با یک دیگر در تماس باشند.

در حالی که کف دست‌های خود را به هم فشار می‌دهید، به آرامی آرنج‌های خود را از هم باز کنید. این کار را در حالی انجام دهید که دستان خود را تا ارتفاع کمر پایین می‌آورید. زمانی که دستانتان جلوی ناف قرار دارند یا هر جایی که بیشترین کشش را احساس کردید، توقف کنید. این کشش را 10 تا 30 ثانیه نگه دارید، سپس آن را هرچند بار که می‌توانید تکرار کنید.

تمرین کشش بازو

یک دستتان را از بازو تا ارتفاع شانه بالا بیاورید و آن را صاف نگه دارید. سپس کف دست خود را پایین، رو به زمین نگه دارید. سعی کنید مچ دست خود را رها کنید تا انگشتانتان به راحتی به سمت پایین قرار گیرند. با دست آزاد خود، به آرامی انگشتان خود را بگیرید و آنها را به سمت بدن خود به عقب بکشید. 10 تا 30 ثانیه این کشش را نگه دارید.

این کشش را با بازوی دیگر تکرار کنید. شما باید با هر بازو دو یا سه بار با این حرکات کششی کشش دهید.

تمرین مشت گره کرده

در حالی که نشسته‌اید، دست‌های خود را روی ران‌های خود قرار دهید و کف دست‌ها را روبه‌بالا قرار دهید. دستان خود را به آرامی مشت کنید؛ اما خیلی محکم آنها نبندید.

در حالی که ساعدهایتان همچنان در تماس با ران‌هایتان هستند، دست‌های مشت شده‌تان را به سمت بدنتان خم کنید. 10 ثانیه این وضعیت را نگه دارید سپس مشت‌های خود را پایین بیاورید و به آرامی انگشتان خود را باز کنید.

افزایش قدرت مچ دست

افزایش قدرت مچ دست نیز می‌تواند به شما در جلوگیری از آسیب کمک کند. چندین تمرین وجود دارد که می‌توانید برای تقویت قدرت مچ دست خود در خانه و محل کار از آنها استفاده کنید

پرس میز

در حالی که نشسته‌اید، کف دست خود را به سمت بالا و زیر میز قرار دهید سپس پایین میز را به سمت بالا فشار دهید. 5 تا 10 ثانیه این حالت را نگه دارید. این تمرین باعث تقویت عضلاتی که از مچ دست تا قسمت داخلی آرنج شما قرار دارد می‌شود.

فشار دادن توپ تنیس

یک توپ تنیس را به مدت 5 تا 10 ثانیه محکم فشار دهید. این حرکت نباید دردناک باشد. با این حال، باید به قدری چالش برانگیز باشد که بتواند مچ دست را تقویت کند.

تمرین انگشت شست

تمرین فشاری:

انگشت شست خود را بالا بگیرید و بقیه انگشتان خود را جمع کنید، دقیقاً مانند حالتی که می‌خواهید حرکت لایک را نشان دهید. با دست مخالف روی شست دست اعمال نیرو کنید تا از باز شدن آن جلوگیری کنید. می‌توانید حرکت مخالف، یعنی اعمال مقاومت برای جلوگیری از خم شدن شست را نیز با دست مخالف خود انجام دهید.

حرکات یوگا برای مچ دست

یوگا یک راه عالی برای تقویت مچ دست است. چند تمرین دست و مچ با الهام از حرکات یوگا در ادامه برای شما آورده شده است.

فیگور 8 انگلیسی

در حالی که آرنج‌های خود را به هم چسبانیده‌اید، انگشتان خود را جلوی بدن خود در هم چفت کنید و سپس دست‌های در هم تنیده خود را به شکل هشت حرکت دهید. اجازه دهید مچ دست شما به طور کامل بچرخد تا هر دست به طور متناوب روی دست دیگر قرار گیرد. این تمرین را به مدت 10 تا 15 ثانیه انجام دهید. حدود 30 ثانیه استراحت کنید و سپس این تمرین را تکرار کنید.

در حالی که نشسته‌اید، بازوهای خود را بالای سر خود ببرید و انگشتان خود را با کف دست به هم بچسبانید.

در حالی که انگشتانتان در هم قرار گرفته‌اند، کف دست‌ها را به سمت بالا بچرخانید تا رو به سقف باشند. می‌توانید بازوهای خود را کمی خم نگه دارید یا آنها را صاف کنید.

 بالا بردن دست‌ها بالای سر

این تمرین باعث کشش عضلات ساعد و دست می‌شود. همچنین انعطاف پذیری و گردش خون را افزایش می‌دهد.

بازوهای عقاب

این تمرین از حالت عقاب اقتباس شده است. بازوهای خود را به موازات زمین به سمت جلو دراز کنید. بازوی راست خود را از روی دست چپ خود رد کنید و بازوی راست را در بالا قرار دهید و سپس آرنج خود را خم کنید. دست راست خود را به راست و دست چپ خود را به چپ حرکت دهید. شست دست راست شما باید از کنار انگشت کوچک سمت چپ شما عبور کند. کف دست شما باید رو به روی هم باشد.

کف دست‌های خود را به هم فشار دهید، آرنج‌های خود را بالا بیاورید و انگشتان را دراز کنید تا  به سمت سقف باشند. در حالی که بازوهای خود را بالا می‌برید، در مقابل میل به بلند کردن شانه‌ها مقاومت کنید. 15 تا 30 ثانیه نگه دارید و در طرف دیگر تکرار کنید.

کلام آخر

شما می‌توانید با چند کشش ساده درد دست خود را به حداقل برسانید یا حتی از آن جلوگیری کنید. اما برای شروع این حرکات ابتدا از پزشک خود بپرسید که آیا این کشش‌ها برای شما بی خطر هستند، یا خیر. به خصوص اگر آسیب قبلی داشته باشید ممکن است انجام این تمرینات برای شما مضر باشد. هنگامی که پزشک شما تأیید کرد و به شما اجازه انجام آن‌ها را داد، هر روز زمانی برای انجام این کشش‌ها در نظر بگیرید، به خصوص اگر کاری دارید که به ساعت‌ها تایپ با صفحه کلید نیاز دارد. مطمئن باشید با انجام روزانه این تمرینات، دستان شما از شما تشکر خواهند کرد!

پرسش‌های متداول در رابطه با کشش مچ دست

چه نوع شرایطی را می‌توان با این کشش‌ها بهبود بخشید؟

برخی از بیماری‌های رایجی که مچ دست  را تحت‌تأثیر قرار می‌دهند عبارت‌اند از: سندرم تونل کارپال، سندرم تونل اولنار، و رگ به رگ شدن یا تاندونیت عضلاتی که مچ، انگشتان دست و شست را خم و باز می‌کنند. انجام کشش‌های روزانه می‌تواند به جلوگیری از بروز این مشکلات کمک کند.