آیا افزایش قد بعد از 18 سالگی امکان‌پذیر است؟

در همین ابتدا باید به شما بگوییم که میزان قدبلندی شما بیشتر توسط ژنتیک تعیین می‌شود. برای اکثر افراد، به دلیل بسته‌شدن صفحات رشد در استخوان‌ها، افزایش قد بعد از 18 تا 20 سالگی اتفاق نمی‌افتد. بااین‌حال، تغذیه مناسب در دوران کودکی و نوجوانی می‌تواند به شما کمک کند تا افزایش قد خود را به حداکثر برسانید.

بسیاری از افراد از قد خود ناراضی هستند. اما آیا می‌توان کاری برای آن انجام داد؟

اگر این سؤال را از خودتان پرسیده‌اید، باید بدانید که تنها نیستید. برخی از تبلیغات ادعا می‌کنند که تغذیه خوب یا انجام ورزش‌های خاص می‌تواند قد شما را در بزرگسالی افزایش دهد. این مقاله به بررسی دقیق این موضوع می‌پردازد که آیا می‌توانیم بعد از 18 سالگی قد خود را افزایش دهیم یا خیر.

چه چیزی میزان رشد قدی شما را تعیین می‌کند؟

قبل از بحث در مورد اینکه آیا امکان تغییر قد شما در بزرگسالی وجود دارد یا خیر، مهم است که در وهله اول بفهمیم آنچه که میزان قدبلندی شما را تعیین می‌کند چیست؟

پاسخ به این سؤال کاملاً واضح است: ژنتیک! اما این تمام داستان نیست.

مطالعات مربوط به دوقلوهای همسان یکی از راه‌هایی است که می‌تواند دانشمندان را در میزان تأثیر ژنتیک بر رشد قدی انسان راهنمایی کند.

تحقیقات در این زمینه نشان داده‌اند که به‌طورکلی میزان رشد قدی در دوقلوها همبستگی بالایی دارد. این بدان معنی است که اگر یکی از دوقلوها قدبلند باشد، احتمالاً دیگری نیز قدبلند خواهد بود. بر اساس مطالعات روی دوقلوها، تخمین زده می‌شود که 60 تا 80 درصد از تفاوت قد بین افراد به دلیل ژنتیک است و تنها 20 تا 40 درصد دیگر به دلیل عوامل محیطی مانند تغذیه است بستگی دارد.

 روند افزایش قد در سراسر جهان اهمیت عواملی مانند تغذیه و سبک زندگی را بیشتر نمایان کرده است. مثلاً یک مطالعه عظیم که شامل 18.6 میلیون نفر بود، تغییرات قد را در قرن گذشته گزارش کرد. این مطالعه نشان داد که در بسیاری از کشورها، افراد در سال 1996 نسبت به سال 1896 قد بلندتری دارند. بهبود مصرف مواد مغذی در این کشورها ممکن است دلیل این تغییر باشد.

برای اکثر افراد، قد پس از 18 سالگی افزایش نمی‌یابد

حتی با یک رژیم غذایی سالم، قد اکثر افراد بعد از سن 18 تا 20 سالگی افزایش نمی‌یابد.

نمودار زیر میزان رشد را از تولد تا 20 سالگی نشان می‌دهد. همان‌طور که می‌بینید، خطوط رشد بین 18 تا 20 سالگی به صفر می‌رسد.

دلیل توقف افزایش قد شما توقف رشد استخوان‌ها، به ویژه صفحات رشد شما است. صفحات رشد یا صفحات اپی فیزیال، قسمت هایی از غضروف‌های نزدیک انتهای استخوان‌های بلند شما هستند. افزایش قد در درجه اول به دلیل رشد استخوان‌های بلند شماست، زیرا صفحات رشد هنوز فعال یا “باز” هستند.

هرچه به پایان بلوغ نزدیک‌تر می‌شوید، تغییرات هورمونی باعث سفت‌شدن یا “بسته‌شدن” صفحات رشد و توقف رشد طولی استخوان‌ها می‌شود. صفحات رشد در زنان حدود 16 سالگی و در مردان بین 14 تا 19 سالگی بسته می‌شود.

همچنین ممکن است در طی روز برخی تغییرات جزئی در اندازه قد اتفاق بیفتد. علت این تغییر در طول روز فشرده‌شدن جزئی دیسک‌های ستون فقرات است. فعالیت‌های روزانه بر ارتفاع غضروف و مایع ستون فقرات شما تأثیر می‌گذارد و با پیشرفت روز باعث کاهش جزئی قد می‌شود. این کاهش قد در طول روز ممکن است تا حدود نیم اینچ (1.5 سانتی‌متر) باشد.

برخی تحقیقات نشان داده‌اند که ارتفاع دیسک‌های ستون فقرات شما ممکن است تا بزرگسالی کماکان افزایش یابد، اما تأثیر آن بر افزایش قد کلی بسیار ناچیز است.

هیچ ورزش یا تکنیک‌های کششی نمی‌تواند شما را قد بلندتر کند

یک افسانه رایج دررابطه‌با افزایش قد این است که برخی از تمرینات یا تکنیک‌های کششی می‌توانند شما را قد بلندتر کنند. بسیاری از مردم ادعا می‌کنند که فعالیت‌هایی مانند آویزان ماندن، کوهنوردی و شنا می‌تواند قد شما را افزایش دهد. متأسفانه شواهد قابل‌قبولی برای حمایت از این ادعاها وجود ندارد.

درست است که قد شما در طول روز به دلیل فشردگی دیسک‌های غضروفی در ستون فقرات کمی کاهش می‌یابد و می‌توان با انجام این ورزش‌ها فشار را از روی دیسک‌ها تا حدودی برداشت و  به طور موقت قد شما را تا حد بسیار کمی افزایش داد؛ اما این افزایش قد موقتی است و دوباره با واردشدن فشار به دیسک‌های بین مهره‌ای قد شما کاهش خواهد یافت. درثانی افزایش قد به این روش همان‌طور که توضیح دادیم بسیار ناچیز خواهد بود.

انجام ورزش‌هایی مانند وزنه‌برداری احتمالاً به قد شما آسیب نمی‌رساند

بسیاری از مردم نگران این موضوع هستند که آیا ورزش، به‌ویژه وزنه‌برداری، می‌تواند برای افزایش قدشان مضر باشد یا خیر و برخی از این نگرانی‌ها مربوط به والدین کودکان است.

غضروف‌های استخوانی در نوجوانانی که صفحات رشدشان بسته نشده است ضعیف‌تر از استخوان‌هایی است که در دوران بزرگسالی تشکیل می‌شود و به طور بالقوه می‌تواند راحت‌تر آسیب ببیند.

بااین‌حال، بیشتر تحقیقات نشان می‌دهد که تمرینات با وزنه در تمام سنین می‌تواند ایمن و مفید باشد، به شرطی که نظارت مناسبی بر روی آن انجام شود. علاوه بر این، مطالعات نشان داده‌اند که تمرین با وزنه قبل از بزرگسالی باعث کاهش رشد نمی‌شود.

اکثر پزشکان و متخصصان پزشکی ورزشی نیز موافق هستند که نیازی به منع وزنه زدن در کودکان و نوجوانان نیست. در طی مطالعه‌ای از 500 متخصص پزشکی ورزشی پرسیده شد که آیا تا زمان بسته‌شدن صفحات رشد فرد باید از وزنه زدن اجتناب کند یا خیر؟ که 85 درصد از متخصصان گفتند که اجتناب‌کردن از وزنه زدن ضروری نیست و تنها 10 درصد معتقد بودند که شاید بهتر باشد از وزنه زدن اجتناب شود.

علاوه بر این، تحقیقات دیگر نشان می‌دهد که نگرانی‌های اولیه به هنگام کار با وزنه بیشتر مربوط به آسیب‌های حین تمرین با وزنه و عدم نظارت یا استفاده نادرست از تجهیزات است.

در بزرگسالان، صفحات رشد بسته شده و قوی‌تر از دوران کودکی شده است. به همین دلیل، خطر آسیب صفحه رشد نگرانی عمده‌ای محسوب نمی‌شود.

در واقع، وزنه‌برداری می‌تواند منجر به فشرده‌شدن جزئی دیسک‌های ستون فقرات در بزرگسالان شود. بااین‌حال، این موضوع برگشت‌پذیر است کمااینکه این فرایند در طول فعالیت‌های عادی روزانه نیز رخ می‌دهد.

یکی از نگرانی‌های بالقوه به هنگام کار با وزنه، آسیب‌هایی مانند پارگی دیسک است. در صورت پارگی دیسک‌های بین مهره‌ای، ممکن است تغییراتی در اندازه و سلامت دیسک‌های ستون فقرات شما اتفاق بیفتد و این موضوع ممکن است باعث کاهش جزئی قد شود.

سبک زندگی سالم قبل از 18 سالگی و حداکثر میزان رشد قدی

اگرچه ممکن است در بزرگسالی نتوانید قد خود را به طور قابل‌توجهی تغییر دهید، اما کارهایی وجود دارد که می‌توانید برای به حداکثر رساندن پتانسیل قدبلندی خود در سال‌های نوجوانی انجام دهید.

به‌طورکلی، باید به این موضوع توجه داشته باشید که در سنین رشد به‌اندازه کافی غذا می‌خورید و کمبود ویتامین یا مواد معدنی ندارید. اگرچه بسیاری از کودکان به‌اندازه کافی (حتی بیش از حد) غذا می‌خورند، اما وقتی دقیق‌تر به موضوع نگاه می‌کنیم متوجه می‌شویم که کیفیت رژیم غذایی آنها اغلب ضعیف است. به همین دلیل، بسیاری از افراد در جامعه مدرن دچار کمبود مواد مغذی مهمی مانند ویتامین D و کلسیم هستند. این مواد مغذی برای رشد استخوان و سلامت کلی بدن بسیار مهم هستند.

کلسیم

وجود کلسیم در رژیم غذایی باعث می‌شود که تولید هورمون‌های لازم برای رشد میسر شود و استخوان‌های شما دارای استحکام کافی باشند. همچنین وجود ویتامین D در رژیم غذایی ممکن است سلامت استخوان‌ها را بهبود بخشد. یکی از راه‌های عالی برای مبارزه با کمبود مواد مغذی و رشد بهینه استخوان‌ها، افزایش مصرف میوه‌ها و سبزیجات است.

پروتئین

خوردن پروتئین کافی برای سلامت استخوان‌ها نیز ضروری است، اگرچه برخی از افراد نگران‌اند که آیا مصرف پروتئین زیاد می‌تواند به استخوان‌ها آسیب برساند یا خیر. بااین‌حال، یک تجزیه‌وتحلیل بزرگ از 36 مطالعه نشان داد که مصرف پروتئین بیشتر برای استخوان‌های شما ضرری ندارد. در واقع، این بررسی‌ها نشان داد که مصرف پروتئین بیشتر برای تراکم استخوان‌های ستون فقرات مفید بود.

یکی از راه‌های افزایش مصرف پروتئین این است که سعی کنید در هر وعده‌غذایی خود حداقل 20 گرم پروتئین مصرف کنید. منابع مناسب پروتئین عبارت‌اند از تخم‌مرغ، مرغ، گوشت بدون چربی و لبنیات. سویا و سایر حبوبات نیز سرشار از پروتئین هستند.

تغذیه مناسب

اگرچه  تغذیه مناسب در دوران کودکی کلید رسیدن به بالاترین میزان رشد قدی ممکن است، اما بین زن‌ها و مردها تفاوت‌هایی در این زمینه وجود دارد. برخی تحقیقات نشان داده‌اند که عوامل محیطی مانند تغذیه ممکن است نقش بیشتری در افزایش قد زنان نسبت به مردان داشته باشد. این موضوع تا حدی می‌تواند به دلیل تفاوت در دسترسی به غذا و مراقبت‌های پزشکی یا نرخ بالاتر پوکی‌استخوان در زنان باشد. موارد دیگر مربوط به سبک زندگی، مانند سیگارنکشیدن، نیز می‌تواند بر افزایش رشد قدی تأثیرگذار باشند.

در نهایت گفتن دوباره این موضوع خالی‌ازلطف نیست که اگرچه عوامل مرتبط با سبک زندگی در دوران کودکی می‌توانند بر افزایش قد تأثیر بگذارند، اما میزان قدبلندی و رشد قدی نهایی یک فرد هنوز هم بیشتر به عوامل ژنتیکی وابسته است.

برخی از شرایط پزشکی ممکن است باعث افزایش قد در بزرگسالی شود

اگرچه بیشتر بزرگسالان بعد از 18 تا 20 سالگی بلندتر نمی‌شوند، اما استثناهایی برای این قانون وجود دارد. مثلاً بسته‌شدن صفحات رشد ممکن است در برخی افراد به تعویق بیفتد. اگر صفحات رشد پس از 18 تا 20 سالگی باز بمانند، اگرچه این مورد نادر است، اما می‌تواند باعث شود تا رشد قدی همچنان افزایش یابد.

برخی از افراد از غول‌پیکری رنج می‌برند. این وضعیت باعث رشد بیش از حد می‌شود که اغلب به دلیل تولید بیش از حد هورمون رشد (GH) است. بااین‌حال، در این افراد هم معمولاً فقط تا زمانی که صفحات رشد آنها در حدود سن 22 سالگی بسته شود، افزایش قد اتفاق می‌افتد.

علاوه بر این، یکی از انواع هموکروماتوز، (وضعیتی که در آن آهن بیش از حد در روده‌ها جذب می‌شود)، نیز ممکن است باعث شود تا رشد بیش از حد قدی اتفاق بیفتد.

بالاخره چگونه قد خود را افزایش دهیم؟

اگر از سن رشد شما گذشته و دیگر در سنین بزرگسالی هستید؛ اما همچنان از قد راضی نیستید، می‌توانید چند روش زیر را امتحان کنید:

وضعیت بدنی مناسب را تمرین کنید: وضعیت نامناسب بدنی می‌تواند چند سانتیمتری بر قد هر فرد تأثیر بگذارد.

کفش‌های پاشنه‌دار را امتحان کنید: کفش‌هایی با پاشنه‌بلندتر انتخاب کنید یا در کفش‌های خود کفی‌هایی را اضافه کنید که چندسانتی قد شما را افزایش دهد.

عضله‌سازی کنید تا قوی‌تر به نظر برسید: اگر به‌طورکلی احساس کوچک بودن می‌کنید، کار با وزنه و بدنسازی برای افزایش عضله می‌تواند شما را عضلانی‌تر و قوی‌تر جلوه دهد.

اگرچه این استراتژی‌های ساده ممکن است کمک‌کننده باشد، اما برخی از افراد همچنان دوست دارند تا به درمان‌ها یا روش‌های پزشکی و جراحی متوسل می‌شوند. در برخی از این روش‌های جراحی، استخوان ساق پاشکسته شده و با روش‌هایی بلندتر می‌شود. بااین‌حال، به دلیل ماهیت تهاجمی و پرهزینه این‌گونه جراحی‌ها، بسیاری از افراد حاضر نمی‌شوند تا چنین اقدامات شدیدی را انتخاب کنند. زیرا انجام این درمان‌ها علاوه بر هزینه‌های بالا، عوارض بسیار خطرناکی مانند نکروز سر استخوان و فلج شدن را در پی دارد. این روش‌های پزشکی حتی در برخی کشورها ممنوع است.

برخی دیگر از افراد به دنبال درمان با هورمون رشد (GH) هستند. اگرچه هورمون رشد می‌تواند رشد قدی را در کودکانی که به‌درستی رشد نمی‌کنند بهبود بخشد، اما تأثیر این درمان بر بزرگسالان احتمال بسیار ناچیزی دارد. در نهایت، یافتن راهی برای پذیرش میزان قد خود بسیار منطقی‌تر از اقدامات تهاجمی‌تر دیگر به نظر می‌رسد.

راهکارهایی برای پذیرش میزان قد خودتان

اگرچه ممکن است نتوانید قد خود را به‌اندازه‌ای که می‌خواهید افزایش دهید، اما می‌توانید تلاش کنید تا قد فعلی خودتان را بپذیرید. اولین موردی که باید به آن توجه کنید درک این نکته مهم است که داشتن قدبلند همه چیز نیست! شما می‌توانید بدون درنظرگرفتن قد و قامت خود شاد و موفق باشید. در واقع، افراد موفق و شاد زیادی در طول تاریخ وجود دارند که کوتاه‌قد بوده‌اند.

اگرچه که بنا بر باور عموم ممکن است کوتاه‌قدی افراد را در معرض آسیب‌های روانی قرار ‌دهد، اما دانشمندان درباره درستی این موضوع تردید دارند. محققان روان‌شناسی توصیه می‌کنند که برای مقابله با این موضوع تمرکز فرد باید بر چیزهایی غیر از افزایش قد باشد. تهیه فهرستی از بهترین ویژگی‌های فردی، چه فیزیکی و چه غیرفیزیکی، ممکن است به بهبود دیدگاه شما کمک کند. علاوه بر این، می‌توانید بر روی سایر زمینه‌های خودسازی تمرکز کنید. کاهش وزن یا افزایش میزان عضله ممکن است به شما اعتمادبه‌نفس بیشتری در این زمینه بدهد.

کلام آخر

میزان افزایش قد تا حد زیادی توسط ژنتیک تعیین می‌شود و بیشتر افراد بعد از ۱۸ سالگی افزایش قد نخواهند داشت. بااین‌حال، تغذیه مناسب در دوران کودکی و نوجوانی می‌تواند به شما کمک کند تا افزایش قد خود را به حداکثر برسانید.

اگر از قد خود ناراضی هستید، می‌توانید چند استراتژی ساده را در نظر بگیرید تا بهترین ظاهر و احساس را دررابطه‌با داشته باشید. این استراتژی‌ها می‌تواند شامل داشتن حالت بدنی خوب، پوشیدن کفش پاشنه‌بلند و یا استفاده از ورزش برای عضله‌سازی باشد. علاوه بر این، تمرکز بر نقاط قوت و سایر زمینه‌های خودسازی می‌تواند تمرکز شما را از قدتان دور کند.

در نهایت به یاد داشته باشید که اگرچه نمی‌توانید دستی که در زندگی به شما داده شد را تغییر دهید، اما می‌توانید به دنبال بهترین راه استفاده از آن باشید!

7 علت کمردرد در نوجوانان و کودکان

کمردرد معمولاً در سنین میان‌سالی و بالاتر به‌عنوان یک مشکل در نظر گرفته می‌شود، اما مطالعه‌ای در سال های گذشته نشان داد که بیش از یک‌ سوم از کودکان و نوجوانان کمردرد را در طی یک سال تجربه کرده‌اند و تقریباً 9 درصد از آنها کمردرد شدید را در همان دوره زمانی گزارش کردند.

کمردرد در نوجوانان و کودکان می‌تواند به دلیل چاقی، فعالیت‌های ورزشی شدید و استفاده از کوله‌پشتی سنگین در مدرسه اتفاق افتد.

در این مطلب قصد داریم تا به بررسی علل احتمالی کمردرد در نوجوانان و کودکان بپردازیم، همچنین علائم هشداردهنده‌ای را که نشان می‌دهد زمان تماس با پزشک فرزندتان فرارسیده است بررسی می‌کند.

علت کمردرد چالش‌ها و علائم مرتبط راهکارها و اقدامات درمانی
درد عضلانی ناشی از کشیدگی یا استفاده بیش‌ازحد احساس درد، سفتی و حساسیت در کمر، به‌ویژه بعد از ورزش استراحت، استفاده از یخ یا گرما، فیزیوتراپی، حرکات کششی، ماساژ
شکستگی‌های فشاری (اسپوندیلولیز) درد مبهم، تشدید درد با حرکت، بی‌حسی یا گزگز در پا تشخیص با MRI، فیزیوتراپی، گاهی جراحی در صورت ناپایداری شدید
پارگی یا بیرون‌زدگی دیسک درد پا، بی‌حسی، ضعف عضلانی، مشکل در حرکت MRI، دارو، استراحت، جراحی در موارد حاد
عفونت ستون فقرات یا مننژیت تب، سردرد، گرفتگی گردن، درد شبانه، بی‌قراری آزمایش خون و ادرار، تصویربرداری، آنتی‌بیوتیک و در موارد خاص جراحی
ناهنجاری‌های اسکلتی (اسکولیوز، کیفوز) انحنای غیرعادی ستون فقرات، گاهی بدون درد، تغییر ظاهر اشعه ایکس، بریس کمری، جراحی در موارد شدید
تومورهای استخوانی (نادر) درد شبانه، کاهش وزن، علائم عمومی بیماری MRI، نمونه‌برداری، جراحی، شیمی‌درمانی یا پرتودرمانی بسته به نوع
عفونت کلیه (پیلونفریت) درد پهلو، تب، سوزش ادرار، تکرر ادرار، تهوع آزمایش ادرار، آنتی‌بیوتیک خوراکی یا تزریقی، مراقبت بیمارستانی برای کودکان زیر ۲ سال

 

آشنایی با انواع مختلف کمردرد در کودکان و نوجوانان

1.درد عضلانی در کودکان و نوجوانان

دردهای عضلانی شایع‌ ترین دلیل کمردرد در کودکان و نوجوانان است، این دردهای عضلانی  ممکن است باعث احساس درد و حساسیت در ناحیه کمر کودکان و نوجوانان شود.

این نوع ناراحتی در قسمت کمر اغلب ناشی از کشیدگی عضلات و رباط‌ها و همچنین استفاده بیش از حد از عضلات اتفاق می‌افتد، به‌ویژه کودکانی که در تمام طول سال ورزش‌های شدید انجام می‌دهند، بیشتر در معرض خطر این آسیب‌ها هستند.

همچنین ناهنجاری‌های اسکلتی می‌تواند منجر به ناراحتی پای در افراد در هر سنی شود و می‌تواند باعث ناراحتی طولانی‌ مدت شود.

کودکانی که اضافه‌وزن دارند یا چاق هستند نیز می‌توانند به دلیل استرس و فشار بیش از حدی که وزن اضافی بر عضلات کمر، رباط‌ها و استخوان‌هایشان وارد می‌کند، در کمر خود درد داشته باشند.

تشخیص درد عضلانی

آزمایش‌هایی مانند عکس ایکس – ری، تصویربرداری MRI  و سایر آزمایش‌های تصویربرداری برای تشخیص کمردرد عضلانی خیلی کارساز نیستند پس اگر فرزند شما علائم دیگری نداشته باشد، احتمالاً متخصص این آزمایشات را تجویز نخواهد کرد.

همچنین انجام این آزمایشات دارای معایبی مانند قرارگرفتن کودک در معرض پرتوهای خطرناک پزشکی است، پس اگر متخصص کودک شما این آزمایشات را برای فرزندتان تجویز نمود از او بپرسید که آیا انجام آنها واقعاً لازم است با خیر.

درمان دردهای عضلانی کودکان و نوجوانان

کمردرد عضلانی معمولاً با استراحت‌کردن بهبود می‌یابد اما استفاده از گرما و یخ نیز می‌تواند به تسکین درد کمک کند.

همچنین می‌توان در کوتاه‌مدت، از درمان‌هایی مانند فیزیوتراپی، تمرینات کششی، یوگا یا درمان با ماساژ بهره‌مند شد، با این‌ حال، این درمان‌ها ممکن است برای دردهای طولانی‌ مدت کمر آن‌چنان کمک‌کننده نباشند.

2.شکستگی‌های فشاری در کودکان و نوجوانان

شکستگی‌های فشاری یا استرسی در ستون فقرات از علل شایع کمردرد در نوجوانان است، بااین‌حال نوجوان شما ممکن است حتی متوجه نشود که دچار آسیب شده است، زیرا در این مدل شکستگی‌ها بروز علائم ممکن است زمان ببرد.

این شکستگی احتمالاً مانند دردی مبهم در محلی که شکستگی رخ‌داده است، احساس می‌شود و همچنین ممکن است درد هنگام حرکت بدتر شود و در هنگام استراحت احساس بهتری وجود داشته باشد.

انواع شکستگی‌های استرسی

شایع‌ترین نوع شکستگی ستون فقرات اسپوندیلولیز نامیده می‌ شود، این عارضه یک آسیب استخوانی است که در ستون فقرات اتفاق می‌افتد.

این آسیب در نوجوانانی که ورزش‌هایی مانند ژیمناستیک را انجام می‌دهند که خم‌شدن مکرر به عقب (هایپر اکستنشن) در آنها اتفاق می‌افتد، شایع است.

هایپر اکستنشن مفصل چیست؟

اگر شکستگی استرسی در دو طرف ستون فقرات رخ دهد، می‌تواند منجر به ناپایداری آن شود، این وضعیت اسپوندیلولیستزیس یا «لغزش ستون فقرات» نامیده می‌ شود و می‌تواند باعث ایجاد مشکلاتی در ستون فقرات (مهره‌ها) شود.

نوجوانان مبتلا به این نوع شکستگی ممکن است متوجه سفتی در کمر و پاهای خود شوند که ممکن است بر توانایی راه‌رفتن آنها تأثیر بگذارد،اگر لغزش خیلی شدید باشد، نوجوان ممکن است دچار بی‌ حسی و گزگز در کمر یا پاهای خود شود.

3.مشکلات مربوط به دیسک در کودکان و نوجوانان

پارگی دیسک ستون فقرات زمانی رخ می‌دهد که بالشتک نرم بین دو مهره پاره شود، در این وضعیت مواد داخل دیسک به بیرون نفوذ کرده و باعث می‌شوند تا به اعصاب و نخاع فشار وارد شود.

آیا برآمدگی دیسک می‌تواند باعث کمردرد در کودکان و نوجوانان شود؟

در کودکان، مواد درون دیسک هنوز خاصیت الاستیکی خود را به‌خوبی حفظ کرده است، و این موضوع به ستون فقرات کمک می‌کند تا نیروهای غیرعادی را به‌خوبی کنترل کند. اما با بالارفتن سن، دیسک‌ها خاصیت ارتجاعی خود را از دست می‌دهند و احتمال پارگی بیشتر می‌شود.

بااین‌حال، دیسک‌ها می‌توانند در صورت تجربه نیروهایی بیش از حد (مانند آسیب‌های تروماتیک یا ضربه‌های شدید) در کمر کودک پاره شوند. همچنین اگر دیسک‌ها ساختار غیرطبیعی داشته باشند، ممکن است پارگی راحت‌ تر اتفاق بیفتد.

علائم پارگی دیسک عبارت‌اند از:

  • درد پا
  • بی‌حسی و گزگز در پاها
  • ضعف پا
  • مشکل در خم‌کردن یا صاف‌کردن ستون فقرات
  • پارگی دیسک در کودکان و نوجوانان بسیار نادر است.

تشخیص و درمان مشکلات مربوط به دیسک

تصاویر MRI می‌تواند برای تشخیص پارگی دیسک بسیار مفیدتر از عکس‌های رادیولوژی باشد. پارگی دیسک معمولاً بدون جراحی قابل‌کنترل است. بااین‌حال، کودکان و نوجوانانی که درد شدید یا علائم آسیب عصبی را دارند ممکن است احتیاج به جراحی برای کاهش فشار روی عصب داشته باشند.

4.عفونت‌های ستون فقرات

خردسالان، کودکان و نوجوانان ممکن است دچار عفونت‌هایی شوند که ستون فقرات آنها را درگیر می‌کند. علائم این عفونت‌ها متفاوت است، اما می‌تواند شامل کمردرد، تب‌های خفیف، و احساس کلی بیماری (بی‌حالی) باشد.

مننژیت نخاعی

یکی از جدی‌ترین عفونت‌های ستون فقرات مننژیت است. این بیماری می‌تواند توسط باکتری‌ها، ویروس‌ها، قارچ‌ها و سایر میکروب‌ها ایجاد شود. مننژیت که توسط باکتری ایجاد می‌شود یک وضعیت اورژانس پزشکی محسوب می‌شود.

اگر کودک شما کمردرد و هر یک از این علائم مننژیت را دارد، فوراً به اورژانس مراجعه کنید:

  • تب شدید
  • گرفتگی گردن
  • سردرد شدید
  • حساسیت به نور
  • تشنج
  • استفراغ
  • بی‌قراری یا تغییرات رفتار

تشخیص و درمان عفونت‌های ستون فقرات

تشخیص عفونت استخوان‌ها یا دیسک‌ های ستون فقرات می‌تواند سخت باشد، اما برخی از موارد کلیدی وجود دارد که یک متخصص می‌تواند به‌وسیله آنها این عفونت‌ها را تشخیص دهد.

آزمایش‌ خونی که نشانه‌های عفونت یا نشانگرهای التهاب بالا را نشان می‌ دهند، سرنخ‌هایی در مورد علت کمردرد کودک یا نوجوانان شما خواهند داد. از تصویربرداری‌ها نیز می‌توان برای کمک به تشخیص محل عفونت استفاده کرد.

اگر عفونت ناشی از باکتری باشد، کودک شما باید آنتی‌بیوتیک مصرف کند که ممکن است نیاز باشد که این داروها را از طریق تزریق‌های وریدی وارد بدن کودک شود تا مصرف خوراکی.

جراحی تنها در صورتی موردتوجه قرار می‌گیرد که عفونت به نخاع آسیب رسانده باشد، با آنتی‌بیوتیک بهبود نیابد یا عوارض دیگری ایجاد شود.

5.ناهنجاری‌های اسکلتی

اگر راستای ستون فقرات کودک شما غیرطبیعی باشد، می‌تواند باعث بروز ناراحتی پشت کمر شود، این موضوع ممکن است ظاهر بدنی فرزندتان را نیز تغییر دهد. گاهی اوقات، بدشکلی‌ها به‌راحتی قابل‌مشاهده هستند، اما باعث بروز درد نمی‌شوند.

دو ناهنجاری اسکلتی ستون فقرات شایع در کودکان عبارت‌اند از:

اسکولیوز:

این عارضه باعث ایجاد انحنای S شکل در ستون فقرات می‌شود که وقتی از پشت به کمر نگاه می‌کنید، می‌توانید این تغییر شکل را ببینید.

کیفوز شوئرمن:

این وضعیت باعث خمیدگی شدید در ستون فقرات می‌ شود. وقتی از پهلو به کمر نگاه می‌کنید می‌توانید خمیدگی آشکاری را ببینید.

متخصص می‌تواند انحنای ستون فقرات کودک شما را با گرفتن تصاویر اشعه ایکس یا MRI اندازه‌گیری کند.

آیا کودک من به جراحی نیاز خواهد داشت؟

اگرچه این دو عارضه بسیار متفاوت هستند، اما درمان‌های آنها تقریباً مشابه است. اگر بدشکلی شدید باشد، ممکن است کودک نیاز به استفاده از بریس کمری داشته باشد.

جراحی فقط برای بدشکلی‌های شدید در نظر گرفته می‌شود. بااین‌حال، تغییر شکل ستون فقرات ممکن است پس از جراحی باقی بماند، زیرا اصلاح کامل ستون فقرات می‌تواند مشکلات بیشتری نسبت به اصلاح جزئی ایجاد کند.

تأثیر استفاده از بریس ها در اسکولیوز

6.وجود تومورهای استخوانی در کودکان و نوجوانان

تومور استخوانی غیر سرطانی (خوش‌خیم) و سرطانی (بدخیم) می‌توانند در ستون فقرات ایجاد شوند، اگرچه تومورهای ستون فقرات یک علت بسیار نادر برای کمردرد در کودکان و نوجوانان هستند، اما متخصص فرزند شما هنوز ممکن است آنها را یک احتمال در نظر بگیرد.

برخی از تومورها درد زیادی ایجاد می‌کنند، درحالی‌که برخی دیگر ممکن است هیچ علامتی نداشته باشند.

برخی از علائمی که ممکن است با کمردرد ناشی از تومور استخوانی در کودکان و نوجوانان رخ دهد، درد در شب، ابتلا بیش از حد به بیماری‌های عمومی یا کاهش وزن است.

اگر کودکی این علائم را داشته باشد، ممکن است پزشک بخواهد آزمایشاتی را برای جستجوی تومور تجویز کند.

درمان تومورهای ستون فقرات

درمان تومورهای ستون فقرات به نوع تومور بستگی دارد حتی تومورهایی که سرطانی نیستند ممکن است نیاز به جراحی داشته باشند زیرا می‌توانند منجر به تغییر شکل ستون فقرات شوند.

تومورهای سرطانی در ستون فقرات اغلب به ترکیبی از درمان‌ها از جمله داروها، پرتودرمانی و جراحی نیاز دارند.

7.عفونت‌های کلیه در کودکان و نوجوانان

اگر کودک شما مبتلا به عفونت کلیه باشد (که پیلونفریت نیز نامیده می‌شود) ممکن است از ناراحتی قسمت کمر شکایت کند. بیشتر عفونت‌های کلیه در کودکان ناشی از عفونت باکتریایی دستگاه ادراری (UTI) است که از مثانه به کلیه‌ها گسترش‌یافته است.

حدود سه کودک از هر 100 کودک هر سال به عفونت ادراری مبتلا می‌شوند. برخی از عواملی که شانس ورود یا ماندن باکتری‌ها در دستگاه ادراری را افزایش می‌دهند عبارت‌اند از:

  • پوشیدن لباس‌های تنگ
  • نشستن روی زمین حمام و یا وان
  • پاک‌کردن کودک از پشت به جلو
  • ادرارنکردن به‌اندازه کافی در طول روز
  • ساختار غیرطبیعی دستگاه ادراری
  • بیماری‌های سیستم عصبی
  • بیماری ریفلاکس مثانه‌ای یا برگشت ادرار که زمانی رخ می‌دهد که ادرار به مجرای ادرار و کلیه‌ها برمی‌گردد.

علاوه بر کمردرد کودکان و نوجوانان ممکن است تب، تغییرات اشتها و درد شکم را نیز تجربه کنند، آنها همچنین ممکن است، احساس تکرر ادرار داشته باشند و در هنگام ادرارکردن احساس درد کنند.

درمان عفونت کلیه

برای تشخیص عفونت ادراری در کودک به نمونه ادرار نیاز است. اگر کودک شما مبتلا به عفونت ادراری تشخیص داده شود، باید آنتی بیوتی مصرف کند. کودکانی که نمی‌توانند قرص را قورت دهند، می‌توانند آنتی‌بیوتیک را به‌صورت مایع یا به‌صورت قرص جویدنی مصرف کنند و کودکان کمتر از 2 سال برای مصرف آنتی‌بیوتیک‌ها به‌صورت داخل وریدی، باید به بیمارستان مراجعه کنند.

طول درمان این بیماری بستگی به‌شدت علائم دارد، اینکه آیا کودک قبلاً عفونت ادراری داشته است یا نه و چه مدت طول می‌کشد تا علائم از بین بروند.

آیا کودک من برای کمردرد نیاز به مراجعه به پزشک دارد؟

دلایل زیادی وجود دارد که ممکن است یک کودک را دچار کمردرد کند. این درد می‌تواند ناشی از مسئله‌ای جزئی مانند کشیدگی عضلانی باشد، یا ناشی از دلایلی جدی‌تر مانند تومور استخوانی.

اگرچه کمردرد بیشتر در بزرگسالان به وجود می‌آید؛ اما ممکن است در کودکان نیز اتفاق بیفتد و ناشی از یک علت جدی نیز باشد. این امر به‌ویژه در زمانی که کمردرد کودک در عرض چند روز بهتر نشود یا شروع به بدتر شدن کند بسیار اهمیت می‌یابد.

اگر فرزند شما:

  • کمردرد دارد و سن او 4 سال یا کمتر است
  • در شب درد دارد (مخصوصاً اگر او را از خواب بیدار کند)
  • درد مداومی دارد که بیش از چند هفته ادامه دارد
  • دردی در کمر دارد که به یک یا هر دو پا انتشار پیدا می‌کند

باید حتماً به متخصص مراجعه داشته باشید.

اگر کودک شما همراه با علائم زیر کمردرد دارد، باید فوراً به دنبال مراقبت‌های اورژانسی باشید:

  • تب، لرز یا بی‌حالی
  • کاهش وزن بدون فعالیت بدنی
  • ضعف، بی‌حسی یا مشکل در راه‌رفتن
  • مشکلات کنترل مثانه یا روده

کلام آخر

اگرچه کمردرد در کودکان و نوجوانان به‌اندازه بزرگسالان شایع نیست اما می‌تواند برای آنها مشکل‌ساز باشد. کودکانی که ورزش می‌کنند، کوله‌پشتی‌های سنگین را در مدرسه حمل می‌کنند یا دچار اضافه‌وزن هستند، بیشتر در معرض کمردرد قرار دارند.

آسیب‌های عضلانی، شکستگی‌های فشاری و پارگی دیسک از دلایل شایع کمردرد کودکان و نوجوانان هستند.

شرایط جدی‌تری مانند عفونت‌های ستون فقرات و تومورها نیز می‌تواند باعث کمردرد در کودکان و نوجوانان شوند. در این موارد، معمولاً علاوه بر ناراحتی قسمت کمر، علائم دیگری که به‌عنوان «پرچم قرمز» در نظر گرفته می‌شود نیز وجود دارد.

چگونه مچ دست را کشش دهیم؟

دستان شما هر روز کارهای مختلفی را انجام می‌دهند، از گرفتن فرمان گرفته تا تایپ کردن روی صفحه کلید. این حرکات تکراری می‌تواند ضعف و سفتی را در مچ دست و انگشتان شما ایجاد کند.

انجام تمرینات ساده کششی می‌تواند به جلوگیری از آسیب در این ناحیه کمک کند. انجام تمرینات روزانه می‌تواند مچ دست شما را تقویت کند و دست و انگشتان شما را انعطاف پذیر نگه دارد.

اهمیت کشش مچ دست

تمرینات کششی مچ دست انعطاف پذیری را افزایش می‌دهد و به کاهش خطر آسیب کمک می‌کند. تمرینات کششی همیشه به عنوان یک اقدام پیشگیرانه یا برای کاهش درد خفیف توصیه می‌شوند. با این حال، افراد مبتلا به التهاب یا آسیب جدی مفاصل نباید از این تمرینات استفاده کنند، مگر اینکه توسط یک متخصص توصیه شود. این موضوع به این دلیل است که در این موارد، ورزش می‌تواند آسیب بیشتری به مچ دست شما وارد کند.

همیشه قبل از انجام حرکات کششی یا درمان‌های جدید با پزشک خود مشورت کنید؛ زیرا ضروری است که ابتدا علت دقیق درد مچ دست خود را تعیین کنید.

کشش‌های ساده دست و مچ

چندین کشش آسان مچ دست وجود دارد که می‌توانید آن‌ها را پشت میز کار خود انجام دهید.

کشش حالت نیایش

در حالت ایستاده، کف دست‌های خود را در حالت نیایش قرار دهید و آرنج‌هایتان را به هم بچسبانید. دستان شما باید جلوی صورتتان باشد. بازوهای شما باید از نوک انگشتان تا آرنج با یک دیگر در تماس باشند.

در حالی که کف دست‌های خود را به هم فشار می‌دهید، به آرامی آرنج‌های خود را از هم باز کنید. این کار را در حالی انجام دهید که دستان خود را تا ارتفاع کمر پایین می‌آورید. زمانی که دستانتان جلوی ناف قرار دارند یا هر جایی که بیشترین کشش را احساس کردید، توقف کنید. این کشش را 10 تا 30 ثانیه نگه دارید، سپس آن را هرچند بار که می‌توانید تکرار کنید.

تمرین کشش بازو

یک دستتان را از بازو تا ارتفاع شانه بالا بیاورید و آن را صاف نگه دارید. سپس کف دست خود را پایین، رو به زمین نگه دارید. سعی کنید مچ دست خود را رها کنید تا انگشتانتان به راحتی به سمت پایین قرار گیرند. با دست آزاد خود، به آرامی انگشتان خود را بگیرید و آنها را به سمت بدن خود به عقب بکشید. 10 تا 30 ثانیه این کشش را نگه دارید.

این کشش را با بازوی دیگر تکرار کنید. شما باید با هر بازو دو یا سه بار با این حرکات کششی کشش دهید.

تمرین مشت گره کرده

در حالی که نشسته‌اید، دست‌های خود را روی ران‌های خود قرار دهید و کف دست‌ها را روبه‌بالا قرار دهید. دستان خود را به آرامی مشت کنید؛ اما خیلی محکم آنها نبندید.

در حالی که ساعدهایتان همچنان در تماس با ران‌هایتان هستند، دست‌های مشت شده‌تان را به سمت بدنتان خم کنید. 10 ثانیه این وضعیت را نگه دارید سپس مشت‌های خود را پایین بیاورید و به آرامی انگشتان خود را باز کنید.

افزایش قدرت مچ دست

افزایش قدرت مچ دست نیز می‌تواند به شما در جلوگیری از آسیب کمک کند. چندین تمرین وجود دارد که می‌توانید برای تقویت قدرت مچ دست خود در خانه و محل کار از آنها استفاده کنید

پرس میز

در حالی که نشسته‌اید، کف دست خود را به سمت بالا و زیر میز قرار دهید سپس پایین میز را به سمت بالا فشار دهید. 5 تا 10 ثانیه این حالت را نگه دارید. این تمرین باعث تقویت عضلاتی که از مچ دست تا قسمت داخلی آرنج شما قرار دارد می‌شود.

فشار دادن توپ تنیس

یک توپ تنیس را به مدت 5 تا 10 ثانیه محکم فشار دهید. این حرکت نباید دردناک باشد. با این حال، باید به قدری چالش برانگیز باشد که بتواند مچ دست را تقویت کند.

تمرین انگشت شست

تمرین فشاری:

انگشت شست خود را بالا بگیرید و بقیه انگشتان خود را جمع کنید، دقیقاً مانند حالتی که می‌خواهید حرکت لایک را نشان دهید. با دست مخالف روی شست دست اعمال نیرو کنید تا از باز شدن آن جلوگیری کنید. می‌توانید حرکت مخالف، یعنی اعمال مقاومت برای جلوگیری از خم شدن شست را نیز با دست مخالف خود انجام دهید.

حرکات یوگا برای مچ دست

یوگا یک راه عالی برای تقویت مچ دست است. چند تمرین دست و مچ با الهام از حرکات یوگا در ادامه برای شما آورده شده است.

فیگور 8 انگلیسی

در حالی که آرنج‌های خود را به هم چسبانیده‌اید، انگشتان خود را جلوی بدن خود در هم چفت کنید و سپس دست‌های در هم تنیده خود را به شکل هشت حرکت دهید. اجازه دهید مچ دست شما به طور کامل بچرخد تا هر دست به طور متناوب روی دست دیگر قرار گیرد. این تمرین را به مدت 10 تا 15 ثانیه انجام دهید. حدود 30 ثانیه استراحت کنید و سپس این تمرین را تکرار کنید.

در حالی که نشسته‌اید، بازوهای خود را بالای سر خود ببرید و انگشتان خود را با کف دست به هم بچسبانید.

در حالی که انگشتانتان در هم قرار گرفته‌اند، کف دست‌ها را به سمت بالا بچرخانید تا رو به سقف باشند. می‌توانید بازوهای خود را کمی خم نگه دارید یا آنها را صاف کنید.

 بالا بردن دست‌ها بالای سر

این تمرین باعث کشش عضلات ساعد و دست می‌شود. همچنین انعطاف پذیری و گردش خون را افزایش می‌دهد.

بازوهای عقاب

این تمرین از حالت عقاب اقتباس شده است. بازوهای خود را به موازات زمین به سمت جلو دراز کنید. بازوی راست خود را از روی دست چپ خود رد کنید و بازوی راست را در بالا قرار دهید و سپس آرنج خود را خم کنید. دست راست خود را به راست و دست چپ خود را به چپ حرکت دهید. شست دست راست شما باید از کنار انگشت کوچک سمت چپ شما عبور کند. کف دست شما باید رو به روی هم باشد.

کف دست‌های خود را به هم فشار دهید، آرنج‌های خود را بالا بیاورید و انگشتان را دراز کنید تا  به سمت سقف باشند. در حالی که بازوهای خود را بالا می‌برید، در مقابل میل به بلند کردن شانه‌ها مقاومت کنید. 15 تا 30 ثانیه نگه دارید و در طرف دیگر تکرار کنید.

کلام آخر

شما می‌توانید با چند کشش ساده درد دست خود را به حداقل برسانید یا حتی از آن جلوگیری کنید. اما برای شروع این حرکات ابتدا از پزشک خود بپرسید که آیا این کشش‌ها برای شما بی خطر هستند، یا خیر. به خصوص اگر آسیب قبلی داشته باشید ممکن است انجام این تمرینات برای شما مضر باشد. هنگامی که پزشک شما تأیید کرد و به شما اجازه انجام آن‌ها را داد، هر روز زمانی برای انجام این کشش‌ها در نظر بگیرید، به خصوص اگر کاری دارید که به ساعت‌ها تایپ با صفحه کلید نیاز دارد. مطمئن باشید با انجام روزانه این تمرینات، دستان شما از شما تشکر خواهند کرد!

پرسش‌های متداول در رابطه با کشش مچ دست

چه نوع شرایطی را می‌توان با این کشش‌ها بهبود بخشید؟

برخی از بیماری‌های رایجی که مچ دست  را تحت‌تأثیر قرار می‌دهند عبارت‌اند از: سندرم تونل کارپال، سندرم تونل اولنار، و رگ به رگ شدن یا تاندونیت عضلاتی که مچ، انگشتان دست و شست را خم و باز می‌کنند. انجام کشش‌های روزانه می‌تواند به جلوگیری از بروز این مشکلات کمک کند.

تنگی کانال مچ دست

تا حالا برات پیش اومده که توی انگشتای دستت احساس سوزن سوزن شدن یا گزگز داشته باشی؟ این موارد بیشتر در شب‌ها خودش رو نشون میده و افرادی که با دستاشون کارهای زیادی انجام میدن بیشتر با این مشکل رو به رو میشن. کار خانه داری و کار با کامپیوتر دوتا از کارهایی هستند که موجب بروز این سندرم میشن و نیاز به درمان دارند تمریناتی که در پست­های اینستاگرام گفته شده از مهم‌ترین و تخصصی‌ترین تمرینات برای رفع این تنگی کانال مچ دست هست و برای انجام تمرینات بیشتر میتونی ادامه‌ی مطلب رو بخونی.

تمرین برای تنگی کانال مچ دست

سندرم تونل کارپال باعث گزگز، بی حسی و ضعف در مچ دست و ساعد می‌شود. فشرده سازی بیش از حد عصب مدیان در مچ دست باعث ایجاد این سندرم می‌شود. سندرم تونل کارپال در بین زنان شایع‌تر از مردان است. دلایل آن مشخص نیست. ممکن است در دوران بارداری اتفاق بیفتد و در این موارد معمولاً بعد از بارداری از بین می‌رود. برخی از شرایط پزشکی، از جمله دیابت، چاقی و آرتریت روماتوئید ممکن است سندرم تونل کارپال را بیشتر کند.

چگونه درد تونل کارپال را کاهش دهیم؟

برخی از ورزش‌ها ممکن است به افراد مبتلا به موارد جزئی تا متوسط کمک کند تا علائم خود را بهبود بخشند و از جراحی تونل کارپال اجتناب کنند. این تمرینات زمانی قوی‌ترین اثر را دارند که سایر گزینه‌های درمانی غیر جراحی مانند تغییر عملی که منجر به سندرم شده است یا استفاده از آتل مچ دست را دریافت کنید. تمرینات تونل کارپال نیز گاهی پس از جراحی تونل کارپال برای جلوگیری از ایجاد اسکار داخلی توصیه می‌شود.

این تمرینات ممکن است در ابتدا آسان نباشند، اما نباید دردناک باشند. اگر آسیب دیدند، عقب نشینی کنید یا کاملاً متوقف شوید و به ارائه دهنده مراقبت‌های بهداشتی خود اطلاع دهید. اگر در مورد انجام این تمرینات مطمئن نیستید، از پزشک و یا متخصص حرکات اصلاحی خود بپرسید.

تمرینات تونل کارپال

1. چرخش مچ دست

فقط با حرکت دادن دست‌ها به بالا، پایین، چپ و راست، مچ دست خود را بچرخانید. تا چهار بار تکرار کنید.

2. کشش انگشت

انگشتان خود را دراز کنید و سپس شل کنید و تا چهار بار تکرار کنید.

3. کشش شست

با استفاده از دست مخالف خود، انگشت شست خود را به سمت عقب فشار دهید تا زمانی که کشش ملایمی را احساس کنید. تا چهار بار تکرار کنید.

4. کشش در وضعیت سجده

در حالت سجده، دست‌های خود را در زیر چانه کنار هم قرار دهید.

دستان خود را به سمت جلو فشار دهید تا زمانی که کشش متوسطی را احساس کنید. تا 30 ثانیه نگه دارید. بین دو تا چهار بار تکرار کنید.

5. کشش فلکسور مچ دست

برخی از کارشناسان توصیه می‌کنند این کشش را چند بار در روز انجام دهید. ممکن است بخواهید قبل از هر فعالیتی که علائم تونل کارپال را بدتر می‌کند، این کار را انجام دهید.

دست خود را در مقابل خود دراز کنید و کف دست به سمت بالا باشد.

دست خود را به عقب به سمت زمین خم کنید، سمت کف مچ را دراز کنید.

از دست دیگر خود استفاده کنید تا دست خود را بیشتر به عقب خم کنید و کشش را عمیق‌تر کنید. تا 30 ثانیه نگه دارید. برای هر دست بین دو تا چهار بار تکرار کنید.

6. کشش اکستنسور مچ

متخصصان همچنین توصیه می‌کنند این تمرین را چند بار در روز انجام دهید، به خصوص قبل از فعالیت‌هایی که تمایل به تشدید سندرم تونل کارپال دارند.

دست خود را در مقابل خود دراز کنید، طوری که کف دست به سمت پایین باشد.

دست خود را به سمت جلو به سمت زمین خم کنید، پشت مچ را دراز کنید.

از دست دیگر استفاده کنید تا دست خود را بیشتر به جلو خم کنید و کشش را تشدید کنید و تا 30 ثانیه نگه دارید. برای هر دست بین دو تا چهار بار تکرار کنید.

7. سر خوردن عصب داخلی

ممکن است بخواهید از حرارت ملایم به مدت 15 دقیقه قبل از این کشش استفاده کنید. پس از آن به مدت 20 دقیقه از کیسه یخ استفاده کنید. این به جلوگیری از تورم کمک می‌کند. هر مرحله از این تمرین را بین 3 تا 7 ثانیه نگه دارید.

انگشتان خود را دراز کنید، انگشت شست خود را نزدیک انگشتان نگه دارید.

دست خود را به سمت عقب، به سمت بازو خم کنید.

دست خود را در آن حالت نگه دارید، شست خود را از انگشتان خود دور کنید.

ساعد خود را بچرخانید تا کف دستتان بالا باشد.

از دست دیگر خود برای کشیدن انگشت شست به عقب استفاده کنید و کشش را عمیق‌تر کنید. 10-15 بار در روز تکرار کنید.

8. مچ دست را تکان دهید

این ورزش ساده مخصوصاً در شب مفید است، زمانی که علائم مشکل ممکن است بدتر شود. اگر با درد یا بی حسی از خواب بیدار می‌شوید، دستان خود را تکان دهید تا کمی تسکین پیدا کنید.

9. علامت مشت به توقف

دست خود را مشت کنید.

انگشتان خود را به سمت بالا بلغزانید تا به سقف اشاره کنند، مثل اینکه به کسی می‌گویید بایستد.

پنج تا 10 بار تکرار کنید.

10. لمس شست

یکی یکی نوک هر انگشت را به نوک انگشت شست خود لمس کنید تا حالت O شکل بگیرد.

چند بار تکرار کنید.

11. کشش‌های اساسی مچ دست

سر یک میز بنشینید

آرنج و بازوی خود را روی میز قرار دهید و اجازه دهید مچ دست، خود را از پهلو آویزان کند، کف دستتان رو به بالا باشد.

با دست خود در حالت صاف و خنثی شروع کنید.

دست خود را به سمت خود خم کنید تا انگشتانتان به سمت سقف باشد.

5 ثانیه نگه دارید.

به حالت صاف و خنثی برگردید.

دست خود را از خود خم کنید تا انگشتانتان به سمت زمین باشد.

5 ثانیه نگه دارید.

به حالت صاف و خنثی برگردید.

10 بار تکرار کنید.

این کار را تا سه بار در روز انجام دهید.

12. مقاومت مچ دست

سر یک میز بشینید

ساعد، مچ دست و دست خود را روی میز قرار دهید، طوری که کف دست به سمت پایین باشد. از دست و مچ مبتلا به سندرم تونل کارپال استفاده کنید.

دست دیگر خود را روی بند انگشتان با زاویه 90 درجه قرار دهید، به طوری که دستان شما علامت مثبت ایجاد کنند.

دست پایین خود را بالا ببرید اما با دست بالا مقاومت کنید. این را در عضلات ساعد خود احساس خواهید کرد.

چند بار در روز تکرار کنید.

13. چرخش مچ دست

برای این یکی بنشینید یا بایستید.

یک وزنه‌ی 1 پوندی یا یک قوطی لوبیا تهیه کنید.

در حالی که آرنج‌های خود را در کنار خود قرار دهید، ساعد خود را بالا بیاورید تا بازوی شما به شکل L در بیاید. ساعد شما باید موازی با زمین باشد.

با مچ دست صاف و خنثی شروع کنید، کف دست را طوری که وزنه رو به پایین باشد.

مچ دست خود را به سمت بالا خم کنید.

به حالت صاف و خنثی برگردید.

10 بار تکرار کنید.

این کار را تا سه بار در روز انجام دهید.

14. تمرینات گرفتن دست

یک جفت جوراب توپی یا یک توپ لاستیکی نرم را فشار دهید.

5 ثانیه نگه دارید.

10 بار تکرار کنید.

این کار را تا سه بار در روز انجام دهید.

ملاحظات ایمنی

احساس کشش ملایم مشکلی ندارد، اما هنگام انجام این تمرینات نباید درد شدیدی احساس کنید. اگر درد شدیدی احساس کردید، بلافاصله انجام آن تمرین را متوقف کنید و با پزشک یا فیزیوتراپیست و متخصص حرکات اصلاحی خود تماس بگیرید.

فواید ماساژ دست و نحوه انجام آن

این روزها تحقیقات بسیاری مزایای ماساژدرمانی را نشان داده‌اند و این درمان به‌عنوان یکی از روش‌های مؤثر به‌خوبی ثابت شده است. ماساژ دست نیز از این قاعده مستثنی نیست. ماساژدادن دست‌ها احساس خوبی در شما ایجاد می‌کند و می‌تواند به کاهش تنش عضلانی کمک کند و حتی درد را کاهش دهد.

مطالعات نشان داده‌اند که انجام یک ماساژ حرفه‌ای دست فقط یک‌بار در هفته، و انجام ماساژ توسط خودتان یک‌بار در روز، ممکن است به کاهش درد مرتبط با بسیاری از بیماری‌ها، از جمله آرتریت، سندرم تونل کارپال و نوروپاتی کمک کند.

در این مقاله، نگاهی دقیق‌تر به فواید ماساژ دست می‌اندازیم، و اینکه چگونه می‌توانید دست‌های خود را هنگامی که به مراقبت بیشتری نیاز دارند، ماساژ دهید.

فواید ماساژ دست چیست؟

ماساژ دست باعث بهبود سلامت و تندرستی شما را از طرق مختلف می‌شود. طبق یک مطالعه در سال 2011، فواید ماساژ دست ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • کاهش درد دست
  • کاهش اضطراب
  • بهبود خلق‌وخوی
  • بهبود خواب
  • افزایش قدرت

بر اساس مطالعه‌ای در سال 2018، ماساژ منظم دست ممکن است به کاهش فشارخون شما نیز کمک کند. با این حال، این مطالعه به طور خاص بر روی ماساژ دست تمرکز نکرده است.

مطالعه دیگری که در سال 2015 بر روی پرستاران بخش مراقبت‌های ویژه انجام شد، نشان داد که دریافت یک ماساژ عمومی، دو بار در هفته به طور قابل‌توجهی سطح استرس در این افراد را کاهش داد.

ماساژ برای چه بیماری‌هایی مفید است؟

بررسی در سال 2017 نشان داد که ماساژدرمانی ممکن است برای بهبود طیف وسیعی از شرایط پزشکی مفید باشد، از جمله:

  • سندرم‌های دارای درد، مانند آرتریت، سندرم تونل کارپال و فیبرومیالژیا
  • فشارخون بالا
  • بیماری‌های خودایمنی، مانند آسم و ام اس
  • اوتیسم
  • اچ‌آی‌وی
  • پارکینسون
  • زوال عقل

در ادامه نگاهی دقیق‌تر به برخی از شرایط پزشکی خواهیم داشت که تحقیقات نشان داده‌اند ممکن است ماساژ دست برای آنها سودمند باشد.

آرتروز

آرتروز انگشتان دست می‌تواند دردناک و ناتوان کننده باشد. افراد مبتلا به آرتروز دست، 75 درصد قدرت کمتری در دستان خود نسبت به افراد عادی دارند. برای این دسته از افراد کارهای ساده‌ای مانند باز کردن در یک ظرف یا بلند کردن یک بطری شیر می‌تواند دلهره آور یا حتی غیرممکن باشد. ماساژ دست برای این دسته از افراد می‌تواند بسیار کمک کننده باشد. مطالعه‌ای در سال 2011 نشان داد که شرکت‌کنندگان پس از گرفتن یک جلسه ماساژ حرفه‌ای در طول هفته و انجام ماساژ روزانه در خانه توسط خودشان، درد کمتری و قدرت گرفتن بیشتری پیدا کردند.

همین مطالعه همچنین نشان داد که شرکت‌کنندگان در ماساژدرمانی در پایان این مطالعه چهارهفته‌ای، اضطراب و افسردگی کمتر و خواب باکیفیت بهتری گزارش کردند.

مطالعه دیگری در سال 2014 نیز نشان داد که استفاده از مسکن‌های موضعی پس از ماساژ دست باعث افزایش بیشتر قدرت و کاهش افسردگی و اختلالات خواب می‌شود.

سندرم تونل کارپال

سندرم تونل کارپال باعث درد، بی‌حسی و ضعف در مچ دست می‌شود. به گفته کالج روماتولوژی آمریکا، این عارضه یک اختلال عصبی بسیار شایع است که بیش از 10 میلیون آمریکایی را تحت‌تأثیر قرار داده است.

پژوهشی مرتبط با این سندروم در سال 2016 گزارش داد که ماساژدرمانی ممکن است به کاهش درد تونل کارپال کمک کند. این بررسی نشان داد که افراد مبتلا به سندرم تونل کارپال که به طور منظم ماساژ دست انجام می‌دادند، سطوح پایین‌تری از درد، اضطراب، افسردگی و همچنین بهبود قدرت گرفتن را گزارش کردند.

در یک مطالعه دیگر، شرکت‌کنندگان مبتلا به سندرم تونل کارپال دو ماساژ 30 دقیقه‌ای به مدت شش هفته دریافت کردند. در این پژوهش در هفته دوم، تغییر قابل‌توجهی در شدت علائم و عملکرد دست این شرکت‌کنندگان به وجود آمد. در این مطالعه، تمرکز ماساژ دست بر نقاط ماشه‌ای (نقاطی برجسته که داخل گره‌های عضلانی به وجود می‌آیند و اعمال فشار بر روی آنها، باعث ایجاد درد در سایر نقاط بدن می‌شود) دست بود.

ماساژ برای تسکین درد تونل کارپال بر روی مچ دست تمرکز می‌کند، اما ممکن است بازو، شانه، گردن و دست نیز ماساژ داده شود. طبق گفته انجمن ماساژدرمانی آمریکا، این نوع ماساژ بسته به علائم فرد می‌تواند متفاوت باشد.

نوروپاتی

نوروپاتی آسیب عصبی است که می‌تواند باعث درد در دست‌وپا شود. این عارضه همچنین می‌تواند باعث بی حسی، سوزن‌سوزن شدن و سایر احساسات غیر طبیعی شود. ماساژدرمانی ممکن است با بهبود و افزایش گردش خون به اندام‌ها کمک کند.

دیابت یکی از علل شایع نوروپاتی محیطی است. یکی دیگر از علل شایع این عارضه، انجام شیمی‌درمانی برای انواع سرطان‌ها است. داروهای شیمی‌درمانی می‌توانند باعث آسیب عصبی در دست‌ها و پاها شوند.

مطالعه‌ای در سال 2016 بر روی افرادی که تحت شیمی‌درمانی قرار گرفته بودند، گزارش داد که پس از یک جلسه ماساژ، 50 درصد از شرکت‌کنندگان بهبود علائم را گزارش کردند. این مطالعه همچنین گزارش داد که پس از  10 هفته انجام ماساژ، ضعف بدنی در شرکت‌کنندگان به میزان قابل‌توجهی بهبود یافت.

مطالعه‌ای در سال 2017 بر روی افراد مبتلا به نوروپاتی دیابتی که ماساژ با روغن‌های گیاهی انجام داده بودند، متمرکز بود. شرکت‌کنندگان در این پژوهش، سه بار در هفته و به مدت چهار هفته ماساژ دریافت کردند. پس از پایان مداخلات، درد آنها به طور قابل‌توجهی کاهش و نمرات کیفیت زندگی آنها تا حد زیادی بهبود یافت.

روماتیسم مفصلی

مطالعه‌ای در سال 2013، ماساژ با اعمال فشار متوسط و فشار سبک در افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید را با هم مقایسه کرد. این مطالعه بر روی اندام فوقانی متمرکز بود. پس از یک ماه ماساژدرمانی هفتگی و ماساژ روزانه توسط خود فرد، گروه ماساژ با فشار متوسط بهبود بیشتری در درد، قدرت گرفتن و دامنه حرکتی داشتند.

البته انجمن ماساژدرمانی آمریکا، توصیه می‌کند که بهتر است از انجام ماساژ بر روی مفاصلی که دارای درد روماتیسم هستند  خودداری شود.

چگونه دستان خود را ماساژ دهید؟

برای ماساژ دست در منزل به تجهیزات خاصی نیاز ندارید. می‌توانید ماساژ را با یا بدون استفاده از روغن یا لوسیون انجام دهید.

برای به دست آوردن بیشترین فواید ماساژ دست، بهتر است آن را هر روز به مدت حداقل 15 دقیقه انجام دهید. سعی کنید به جای فشار سبک از فشار متوسط استفاده کنید، به‌خصوص اگر دست درد دارید.

انجام ماساژ دست قبل از خواب ممکن است کیفیت خواب شما را بهبود بخشد. اما ماساژ در هر زمانی از روز می‌تواند آرامش‌بخش و مفید باشد.

سعی کنید قبل از شروع ماساژ، اندکی دست‌ها و بازوهای خود را به‌وسیله کیسه آب گرم یا حوله داغ، گرم کنید. سپس، مراحل زیر را انجام دهید:

  • در یک موقعیت راحت بنشینید. برای اعمال فشار متوسط، بهتر است یک دست خود را روی میز قرار دهید در حالی که از دست دیگر خود برای انجام حرکات ماساژ استفاده می‌کنید.
  • از کف دست مخالف برای نوازش ساعد خود از مچ تا آرنج در هر دو طرف پشت و رو استفاده کنید. در صورت تمایل می‌توانید این نوازش را تا شانه خود ادامه دهید. این کار را حداقل سه بار در دو طرف ساعد خود انجام دهید. هدف از انجام این حرکت این است که عضلات خود را گرم کنید.
  • از کف دست مخالف برای نوازش مچ تا نوک انگشتان در هر دو طرف پشت و روی دست خود استفاده کنید. این کار را حداقل سه بار انجام دهید و از اعمال فشار متوسط استفاده کنید.
  • دست خود را مشت کنید به‌طوری‌که انگشت شستتان در زیر ساعد قرار گیرد. در همین حالت به‌آرامی شروع به جمع کردن پوست خود با دو انگشت کنید. (مانند مواقعی که می‌خواهید با فشار اندکی از خودتان نیشگون بگیرید) این حرکت را از مچ شروع کنید و به‌آرامی تا آرنج ادامه دهید و دوباره به پایین برگردید. این کار را در دو طرف ساعد حداقل سه بار با فشار متوسط انجام دهید.
چگونه دستان خود را ماساژ دهید؟
  • از انگشت شست دست مخالف برای فشار دادن به صورت دایره‌ای استفاده کنید و به‌آرامی این حرکت دایره‌وار را به سمت بالا حرکت دهید. این کار را در دو طرف بازو و دست خود حداقل سه بار با فشار متوسط انجام دهید.
  • 5.انگشت شست دست مخالف را به صورت دایره‌ای با فشار متوسط بر پشت دست و سپس کف دست بچرخانید. ناحیه بین انگشت شست و سبابه را نیز به همین روش ماساژ دهید.
چگونه دستان خود را ماساژ دهید؟
  • فشاری را با انگشت شست و اشاره خود در دو طرف هر انگشت اعمال کنید.
چگونه دستان خود را ماساژ دهید؟

بسته به شرایط شما، پزشک، فیزیوتراپ یا ماساژ درمانگر ممکن است تکنیک‌های ماساژ خاصی را پیشنهاد کند. اگر درد شدید دارید، با پزشک خود درباره شروع ماساژ مشورت کنید.

نکاتی برای گرفتن یک ماساژ حرفه‌ای دست

ماساژ حرفه‌ای دست می‌تواند مزایای بیشتری را به همراه داشته باشد، به‌خصوص اگر شرایطی دارید که نشان داده شده است گرفتن ماساژ به شما کمک می‌کند.

برای پیدا کردن یک ماساژ درمانگر حرفه‌ای معتبر که برای شما مناسب است، می‌توانید:

از پزشک خود بخواهید که یک ماساژ درمانگر را برای نوع بیماری شما توصیه کند.

خدمات مکان‌یاب انجمن‌های ماساژدرمانی را بررسی کنید. احتمالاً حداقل چند درمانگر در منطقه خود پیدا خواهید کرد. به دنبال فردی باشید که در ماساژ دست تجربه داشته باشد.

اگر برای بیماری خاصی تحت درمان قرار می‌گیرید، انجمن متخصصانی که آن عارضه را درمان می‌کنند نیز ممکن است بتوانند شما را به مراکز ماساژدرمانی معرفی کنند.

هنگامی که یک ماساژ دست حرفه‌ای دارید، حتماً از درمانگر خود بخواهید تا به شما نشان دهد که چگونه می‌توانید این ماساژ را خودتان به‌صورت روزانه در منزل انجام دهید.

کلام آخر

شواهد علمی نشان داده‌اند که ماساژ منظم دست ممکن است به کاهش درد، افزایش قدرت دست و کاهش احساس استرس و اضطراب کمک کند. ماساژ دست می‌تواند مکمل درمان برای بیماری‌هایی مانند آرتروز، سندرم تونل کارپال، نوروپاتی و سایر شرایط پزشکی باشد.

ماساژ دست حرفه‌ای یک سرمایه گذاری خوب برای سلامت کلی شما است. یک برنامه روزانه ماساژ توسط خودتان، می‌تواند مزایای طولانی مدتی برای شما به همراه داشته باشد.

غذاهای مفید و مضر برای سندرم تونل کارپال

سندرم تونل کارپال یک وضعیت دردناک است که در اثر تورم و التهاب در اطراف مچ دست و تاندون‌های انگشتانی که عصب میانی (مدیان) را احاطه کرده‌اند، ایجاد می‌شود. این تورم و التهاب تاندون، عصب میانی را فشرده می‌کند و باعث درد، سوزن‌سوزن‌شدن و بی‌حسی در کف دست و انگشتان می‌شود.

غذاها و مکمل‌هایی که التهاب را کاهش می‌دهند ممکن است برای این بیماری مفید باشند. در برخی موارد، رژیم غذایی مناسب ممکن است علائم را به‌اندازه‌ای کاهش دهد که نیازی به درمان‌های پزشکی دیگر نباشد. رژیم غذایی مناسب حتی می‌تواند به‌عنوان مکمل در کنار درمان‌های پزشکی، مفید باشد. از طرفی مصرف برخی مواد غذایی نیز ممکن است با افزایش التهاب در بدن، این وضعیت را تشدید کنند. بنابراین با ما در ادامه برای آشنایی با غذاها و مکمل‌هایی که به سندرم تونل کارپال کمک می‌کنند یا به آن آسیب می‌رسانند، همراه باشید.

غذاهای مضر برای سندرم تونل کارپال

سندرم تونل کارپال دلایل شناخته شده‌ای دارد. برخی از این دلایل عبارت‌اند از:

  • استعداد ژنتیکی
  • سابقه حرکات مکرر مچ دست، مانند تایپ‌کردن یا کار با ماشین
  • چاقی
  • بارداری
  • اختلالات خودایمنی

همچنین بالابودن میزان التهاب، نقشی اساسی در علائم مرتبط با درد ناشی از سندرم تونل کارپال ایفا می‌کند. التهاب یک فرایند طبیعی در بدن است که به محافظت از شما در برابر آسیب و عفونت کمک می‌کند. با این حال، وجود التهاب مزمن ممکن است با موارد زیر نیز مرتبط باشد:

  • بیماری قلبی
  • دیابت
  • سرطان

رژیم غذاییِ سرشار از مواد فراوری شده ممکن است باعث افزایش سطح پروتئین‌های پیش التهابی موسوم به “سیتوکین‌ها” شود. فاکتور نکروز تومور آلفا (TNFa) یک سیتوکین التهابی است که به طور خاص با درد تونل کارپال مرتبط است. تحقیقات نشان می‌دهد که رژیم‌های غذایی دارای مواد فراوری شده ممکن است پروتئین‌های التهابی مانند TNFa را افزایش دهند.

غذاهایی که باعث التهاب می‌شوند ممکن است سندرم تونل کارپال را بدتر کنند. این مواد غذایی عبارت‌اند از:

نشاسته و قندهای تصفیه شده

نشاسته‌های تصفیه شده همچنین به‌عنوان کربوهیدرات‌های ساده یا “کربوهیدرات‌های مضر” شناخته می‌شوند. این مواد شامل غلاتی هستند که فاقد فیبر، مواد مغذی و سبوس‌اند. همچنین انواع دسرها و نوشابه‌ها نیز شامل کربوهیدرات‌های ساده هستند.

نشاسته و قندهای تصفیه شده عبارت‌اند از:

  • غلات صبحانه شیرین
  • نان سفید
  • آرد سفید
  • پاستا و ماکارونی
  • برنج سفید
  • بستنی
  • کیک
  • کلوچه
  • بیسکویت
  • آب‌نبات

غذاهای حاوی چربی اشباع شده و چربی ترانس

بسیاری از کربوهیدرات‌های تصفیه شده نیز سرشار از چربی اشباع یا ترانس هستند. مانند انواع دسرها و کیک‌ها.

سایر غذاهای حاوی چربی اشباع و ترانس عبارت‌اند از:

  • گوشت گاو و سایر گوشت‌های فراوری شده
  • مارگارین
  • پاپ‌کورن‌های آماده
  • غذای سرخ شده و اغلب فست‌فودها

غذاهای شور

ازآنجایی‌که نمک می‌تواند باعث احتباس آب در بدن شود، ممکن است تورم و فشار روی عصب میانی (مدیان) را بدتر کند.

از مصرف غذاهای حاوی نمک زیاد، از جمله غذاهای فراوری شده و بسته بندی شده خودداری کنید. همچنین از افزودن به وعده‌های غذایی نیز خودداری کنید.

الکل

مصرف زیاد نوشیدنی‌های الکلی می‌تواند سطح التهاب را در بدن افزایش دهد. مطالعه‌ای در سال 2018 نشان داد که نوشیدن طولانی‌مدت و بیش از حد الکل می‌تواند خطر ابتلا به سندرم تونل کارپال را افزایش دهد.

غذاهای مفید برای سندرم تونل کارپال

مطالعات نشان داده‌اند که غذاهایی که التهاب را کاهش می‌دهند برای سلامتی مفید هستند و ممکن است باعث کاهش علائم سندرم تونل کارپال شوند. برخی از این مواد غذایی عبارت‌اند از:

غذاهای حاوی اسیدهای چرب امگا 3

اسیدهای چرب امگا 3 خاصیت ضدالتهابی دارند و نقش محافظ را برای اعصاب ایفا می‌کنند. مطالعه‌ای در سال 2020 نشان داد که اسیدهای چرب امگا 3 باعث کاهش بی‌حسی و درد ناشی از سندرم تونل کارپال می‌شود. غذاهای حاوی اسیدهای چرب امگا 3 عبارت‌اند از:

ماهی‌های چرب آب سرد مانند سالمون، ماهی تن، شاه ماهی، ماهی قزل‌آلا و ساردین حاوی امگا 3 بالایی هستند و می‌توانند باعث کاهش التهاب در بدن شوند.

آنتی‌اکسیدان‌ها

غذاهای سرشار از آنتی‌اکسیدان می‌توانند التهاب را کاهش دهند و ممکن است به کاهش علائم سندرم تونل کارپال کمک کنند. مواد غذایی حاوی آنتی‌اکسیدان‌ها عبارت‌اند از:

  • انواع توت‌ها مانند زغال‌اخته و توت‌فرنگی
  • اسفناج و سایر سبزیجات با برگ تیره
  • مرکبات مانند پرتقال و لیمو
  • فلفل‌دلمه‌ای قرمز و سایر سبزیجات رنگارنگ
  • گیاهان و ادویه‌جاتی مانند جعفری و زردچوبه
  • گردو، پسته و سایر مغزها
  • ماهی‌های چرب مانند سالمون

غذاهای سرشار از ویتامین B6

استفاده از مکمل ویتامین B6 یک درمان بحث برانگیز برای سندرم تونل کارپال است؛ اما گاهی اوقات توسط متخصصان توصیه می‌شود؛ زیرا برای سلامت کلی مفید است و ممکن است به کاهش علائم تونل کارپال نیز کمک کند.

نحوه عملکرد ویتامین B6 برای این بهبود این شرایط کاملاً مشخص نیست. یکی از علل احتمالی ممکن است این باشد که این ویتامین با افزایش آستانه درد در افراد مبتلا به سندرم تونل کارپال، می‌تواند به‌عنوان یک مسکن عمل کند.

غذاهای سرشار از ویتامین B6 عبارت‌اند از:

  • ماهی سالمون
  • مرغ و بوقلمون
  • موز
  • سویا
  • جوانه گندم
  • اسفناج
  • نخود
  • سیب‌زمینی

غذاهای سرشار از ویتامین B12

مکمل ویتامین B12 ممکن است برای کاهش اثرات آسیب عصبی و تسکین درد مفید باشد. پ. غذاهای شامل ویتامین B12 عبارت‌اند از:

  • صدف
  • جگر
  • ماهی سالمون
  • ماهی تن
  • تخم مرغ
  • ماهی قزل‌آلا

زردچوبه

زردچوبه یک حاوی ماده کورکومین است که دارای خواص آنتی‌اکسیدانی و ضدالتهابی است و محافظت‌کننده قوی برای اعصاب محیطی است.

علاوه بر داده‌های علمی، مصرف کنندگان زردچوبه نیز می‌گویند که این ماده با ارزش برای کاهش التهاب مرتبط با سندرم تونل کارپال و سایر بیماری‌ها از جمله آرتریت مفید است.

اگر تصمیم دارید زردچوبه را امتحان کنید، حتماً آن را همراه با فلفل سیاه استفاده کنید. فلفل اثربخشی کورکومین را افزایش می‌دهد. همچنین می‌توانید زردچوبه را به‌عنوان چای بنوشید.

مکمل‌هایی که ممکن است علائم سندرم تونل کارپال را تسکین دهند

اگر رژیم غذایی شما فاقد ویتامین‌ها و مواد مغذی ذکر شده در بالا است، ممکن است مصرف مکمل‌های حاوی این مواد مغذی برای شما مفید باشد. مکمل‌هایی مانند:

  • ویتامین‌های B12 و B6
  • کپسول‌های روغن ماهی که سرشار از اسید چرب امگا 3 و آنتی‌اکسیدان هستند
  • قرص زردچوبه یا کورکومین

علاوه بر این، مکمل‌هایی وجود دارند که مصرف آنها ممکن است مفید باشد، زیرا این مواد مغذی به سختی از طریق رژیم غذایی دریافت می‌شوند. این مکمل‌ها عبارت‌اند از:

آلفا لیپوئیک اسید: آلفا لیپوئیک اسید دارای خواص محافظت‌کننده عصبی است و به همین علت ممکن است برای کاهش علائم سندرم تونل کارپال مفید باشد. این ماده در برخی از مواد غذایی مانند اسفناج و گوشت به مقدار بسیار کم یافت می‌شود.

کپسایسین: این ترکیب در فلفل قرمز تند یافت می‌شود و تحقیقات نشان داده است که دارای خواص تسکین دهنده درد است.

راه‌های دیگر برای کاهش علائم سندرم تونل کارپال

درمان‌های خانگی سندرم تونل کارپال ممکن است برای تسکین درد و کاهش تورم مفید باشد. این درمان‌ها عبارت‌اند از:

  • داروهای ضد التهاب خوراکی بدون نسخه
  • کرم‌های استروئیدی موضعی
  • کرم‌های موضعی حاوی کپسایسین
  • پوشیدن مچ‌بند یا آتل

کاهش فعالیت‌های حرکتی تکراری که نیاز به خم‌شدن مچ دارند. این فعالیت‌ها عبارت‌اند:

  •  از تایپ‌کردن، استفاده از ماوس کامپیوتر، نوشتن با دست
  • پرهیز از خوابیدن با مچ دست در حالت خمیده
  • استفاده از ماساژ
  • فیزیوتراپی

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

سندرم تونل کارپال می‌تواند دردناک و ناتوان کننده باشد و ازآنجایی‌که می‌تواند در هر دو مچ دست رخ دهد، ممکن است به طور قابل توجهی توانایی شما را برای شرکت در فعالیت‌های روزانه کاهش دهد. اگر درمان‌های خانگی و تغییرات رژیم غذایی کمکی برای بهبودی در این زمینه نکرد، باید با یک متخصص در این زمینه مشورت کنید.

در برخی موارد، طب سوزنی ممکن است برای کاهش علائم و درد مفید باشد. همچنین درمان‌های پزشکی مانند تزریق کورتیزون را نیز می‌توانید در نظر بگیرید. راه‌حل‌های جراحی برای سندرم تونل کارپال نیز ممکن است بسیار اثربخش باشند.

کلام آخر

سندرم تونل کارپال یک وضعیت دردناک است که در اثر فشرده‌شدن اعصاب در مچ دست و کف دست ایجاد می‌شود.

خوردن برخی غذاها و مصرف مکمل‌های غذایی ممکن است به کاهش تورم و التهاب ناشی از این بیماری کمک کند. همچنین برخی از درمان‌های خانگی وجود دارد که می‌تواند در این زمینه کمک‌کننده باشند.

اگر رژیم غذایی و روش‌های خانگی برای درمان سندرم تونل کارپال کافی نیست، با پزشک مشورت کنید.

9 علت شایع درد لگن هنگام راه رفتن

درد لگن دردی است که در قسمت پایین تنه، بین ناف و ران شما ایجاد می شود. درد در این ناحیه ممکن است به دلیل شرایط پزشکی مرتبط با سیستم اسکلتی عضلانی، گوارشی یا تولید مثل باشد.

بسیاری از افراد در طول زندگی خود نوعی درد لگن را تجربه می کنند. گاهی اوقات این درد هنگام راه رفتن یا حرکت کردن به اطراف در لگن ایجاد یا بدتر می شود.

در این مقاله، ما نگاهی دقیق‌تر به مواردی که می‌تواند باعث درد لگن در هنگام راه رفتن شود، و همچنین نحوه درمان و پیشگیری از این شرایط می‌کنیم.

علل درد لگن هنگام راه رفتن

در بیشتر موارد، علت درد لگن هنگام راه رفتن به سیستم اسکلتی عضلانی شما مربوط می شود که شامل اجزای زیر است:

  • استخوان ها
  • مفاصل
  • عضلات
  • تاندون ها

اگرچه در برخی موارد، درد می‌تواند با سایر اندام‌ها و بافت‌های لگن نیز مرتبط باشد. پس با ما همراه باشید تا به 9 مورد از شایع‌ترین علل درد لگن که هنگام راه رفتن می‌تواند رخ دهد، نگاهی بیاندازیم.

1.درد مفصل ساکروایلیاک

مفصل ساکروایلیاک (SI) مفصلی در قسمت تحتانی کمر است که قسمت پایینی ستون فقرات را به استخوان های لگن متصل می کند. گاهی اوقات، این مفصل ممکن است تحریک و ملتهب و در نهایت منجر به ایجاد درد در این ناحیه شود. این درد با انجام فعالیت های زیر بدتر میشود:

  • راه رفتن یا دویدن
  • بالا رفتن از پله ها
  • نشستن های طولانی مدت
  • انداختن وزن روی یکی از پاها

درد مفصل ساکروایلیاک اغلب ناشی از موارد زیر است:

  • جراحت یا تصادف
  • آرتروز
  • بارداری
  • ایجاد عفونت
مفصل ساکروایلیاک
مفصل ساکروایلیاک

2.اختلال عملکرد در مفصل استخوان شرمگاهی( سمفیز پوبیس)

مفصل استخوان شرمگاهی دقیقا در جلوی لگن شما قرار دارد و به نگه داشتن استخوان های لگن در کنار هم کمک می کند و آنها را در حین فعالیت تثبیت می کند.

اگر این مفصل بیش از حد شل شود، می تواند منجر به درد شود. این نوع درد لگن در زنان باردار شایع است و به آن درد کمربند لگنی نیز گفته می شود. علاوه بر بارداری، اختلال عملکرد مفصل شرمگاهی نیز می تواند ناشی از موارد زیر باشد:

  • جراحت یا تصادف
  • آرتروز
  • کمبود ویتامین ها و مواد معدنی مانند کلسیم و ویتامین D

اگر اختلال عملکرد مفصل شرمگاهی دارید، ممکن است درد شدید یا سوزشی را احساس کنید که به پاهای شما نیز انتشار پیدا کند. همچنین ممکن است هنگام حرکت صدای کلیکی در این ناحیه بشنوید. درد هنگام راه رفتن و زمانی که:

  • از حالت نشسته بلند میشوید
  • از پله ها بالا یا پایین میروید
  • وزن خود را روی یک پا می اندازید
  • پاهای خود را از هم فاصله می دهید
  • و در رختخواب غلت میزنید میتواند نشانه ای از این اختلال باشد.
مفصل استخوان شرمگاهی
سمفیز پوبیس

3.اوستئیت پوبیس

مانند اختلال عملکرد مفصل شرمگاهی، اوستئیت پوبیس نیز بر ناحیه مفصل شرمگاهی و بافت های اطراف آن تأثیر می گذارد و می تواند منجر به درد لگن شود که با فعالیت بدنی بدتر می شود.

اوستئیت پوبیس، به دلیل استفاده بیش از حد از مفصل ایجاد میشود. این آسیب به ویژه در برخی از ورزشکارانی که حرکاتی شامل لگد زدن و چرخش لگن را انجام می دهند، رایج است. نمونه هایی از این ورزش ها عبارتند از:

  • فوتبال
  • هاکی روی یخ
  • ورزش های رزمی

4.درد عضلات کف لگن

عضلات کف لگن عضلاتی هستند که اندام ها و بافت های لگن شما را احاطه کرده و از آنها حمایت می کنند.گاهی اوقات درد لگن ممکن است به دلیل تنش در این عضلات ایجاد شود. این نوع درد در زنان شایع تر است. این درد لگن ممکن است موضعی باشد اما گاهی کمر یا پاها را نیز درگیر کند. اگرچه این نوع درد می تواند در هنگام استراحت نیز رخ دهد، اما گاهی اوقات ممکن است با انجام فعالیت هایی مانند موارد زیر تشدید شود:

  • راه رفتنهای طولانی
  • ایستادنهای طولانی
  • اجابت مزاج
  • رابطه جنسی

موارد مختلفی وجود دارد که می تواند به ایجاد درد کف لگن کمک کند، از جمله:

  • تصادف یا جراحت
  • زایمان
  • جراحی قبلی در ناحیه لگن
  • حرکات تکراری یا استفاده بیش از حد از عضلات لگن
  • کمبود ویتامین

5.فتق اینگوینال یا مغبنی

فتق اینگوینال در ناحیه لگن یا کشاله ران ایجاد می شود. این فتق ها در مردان شایع تر از زنان هستند. علائم معمول فتق اینگوینال شامل برآمدگی قابل توجه در لگن یا کشاله ران و همچنین ناراحتی یا درد در این ناحیه است. افراد مبتلا به فتق اینگوینال یا مغبنی ممکن است در موارد زیر افزایش درد یا ناراحتی را تجربه کنند:

  • انجام فعالیت های سنگین
  • ایستادنهای طولانی مدت
  • بلند کردن اجسام سنگین
  • سرفه کردن

فتق مغبنی گاهی اوقات می تواند به دلیل آسیب به بافت همبند در لگن ایجاد شود. این شرایط ممکن است در بدو تولد نیز وجود داشته باشد. اگرچه ژنتیک ممکن است در ایجاد این عارضه نقش داشته باشد، اما فتق اینگوینال می تواند ناشی از دوره های طولانی ایستادن، راه رفتن یا بلند کردن نیز ایجاد شود.

فتق اینگوینال یا مغبنی
فتق اینگوینال

6.آپاندیسیت

آپاندیسیت زمانی اتفاق می افتد که آپاندیس شما ملتهب شود. اغلب علت مشخص نیست که چه چیزی باعث این التهاب می شود اما متخصصان پزشکی معتقدند که این عارضه ممکن است زمانی اتفاق بیفتد که ورودی آپاندیس شما مسدود شود.

آپاندیسیت یک بیماری بالقوه جدی است و در صورت ابتلا اگر مراقبت های فوری پزشکی دریافت نشود، میتواند منجر به ترکیدن آپاندیس شود. این موضوع منجر به عفونتهای باکتریایی جدی در حفره شکم میشود.

افراد مبتلا به آپاندیسیت درد شدیدی را در سمت راست لگن خود احساس می‌کنند، همراه با علائمی مانند:

  • حالت تهوع
  • از دست دادن اشتها
  • اسهال
  • یبوست

درد زمانی بدتر می شود که:

  • ناحیه آسیب دیده لمس شود
  • فرد راه برود یا سرفه کند

7.دیورتیکولیت

دیورتیکولیت زمانی اتفاق می‌افتد که ساختارهای کیسه‌مانند کوچکی که در روده بزرگ قرار دارند و به نام دیورتیکولا شناخته میشوند، ملتهب ‌شوند. این عارضه می تواند علائمی مانند درد یا حساسیت در شکم ایجاد کند. در موارد شدید، این عارضه می تواند باعث سوراخ شدن یا پارگی روده بزرگ و باعث ایجاد عفونتهای باکتریایی جدی در حفره شکم شود. گاهی اوقات این درد هنگام انجام حرکات سریع، مانند راه رفتن با سرعت بالا، شدیدتر می شود.

سایر علائم دیورتیکولیت عبارتند از:

  • حالت تهوع
  • استفراغ
  • یبوست
  • اسهال
  • تب

8.سندرم احتقان لگن

سندرم احتقان لگن (PCS) به علت واریس سیاهرگ‌های ناحیه لگن ایجاد می‌شود. اینکه دقیقاً چه چیزی باعث بروز این بیماری می شود هنوز به خوبی درک نشده است. درد لگن ناشی از سندرم احتقان لگن (PCS) عموماً مبهم یا دردناک است. با این حال، این درد می تواند در اثر ایستادن یا راه رفتن طولانی، شدیدتر شود.

9.سرطان استخوان

یکی از علائم سرطان استخوان درد است، به خصوص در هنگام استفاده از ناحیه ای از بدن که تحت تأثیر سرطان قرار گرفته است.

به عنوان مثال، اگر در لگن خود سرطان دارید، ممکن است هنگام راه رفتن، ایستادن طولانی مدت یا استفاده از پله ها احساس درد کنید.

علائم بالقوه دیگری برای سرطان استخوان وجود دارد، مانند:

  • تورم در استخوان های آسیب دیده
  • وجود یک توده سخت در استخوان ها
  • کاهش وزن غیر قابل توضیح
  • خستگی
  • استخوان های ضعیف و مستعد شکستن

درمان های خانگی برای درد لگن هنگام راه رفتن

اگر درد لگن شما خفیف است و با علائم نگران کننده ای همراه نیست، راه هایی برای کاهش این درد در خانه وجود دارد:

استراحت

 اگرچه که نباید به طور کامل از پیاده روی اجتناب کنید، اما سعی کنید فعالیت هایی را که ممکن است درد شما را تشدید کند محدود کنید. سعی کنید از ایستادن طولانی مدت، بالا رفتن از پله ها یا دویدن خودداری کنید.

به وضعیت بدن خود توجه کنید

 وضعیت بدنی خوب می تواند درد لگن ناشی از مشکلات اسکلتی عضلانی را کاهش دهد.

استفاده از یخ و حرارت

 استفاده متناوب از کمپرس یخ و کیسه آب گرم ممکن است به تسکین برخی از انواع درد لگن کمک کند.

داروهای مسکن بدون نسخه

این داروها می توانند به کاهش درد و تورم کمک کنند. برخی از نمونه ها عبارتند از استامینوفن، ایبوپروفن، ناپروکسن و آسپرین. اگر درد شدید لگنی را تجربه می کنید، بسیار ضروری است که به دنبال مراقبت های پزشکی باشید.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه نمود؟

در صورت بروز ه دردهای لگنی دارای علائم زیر، باید به پزشک مراجعه کنید:

  1. وجود درد مداوم یا تکرار شونده
  2. دردی که با وجود مراقبتهای در منزل بهتر یا بدتر نمی شود
  3. دردب که باعث اختلال در فعالیت های روزانه می شود
  4. به هنگام دردهای لگنی زیر فوراً به دنبال مراقبت های پزشکی باشید:
  5. دردی که به صورت ناگهانی شروع شده و بسیار شدید است
  6. با علائمی مانند تب، تهوع یا استفراغ همراه است

تشخیص علت درد لگن هنگام راه رفتن

پزشکان معمولاً از روش‌های مختلفی برای کمک به تشخیص علت درد لگن استفاده می‌کنند. این روش ها می تواند شامل موارد زیر باشد:

تست های آزمایشگاهی

 این آزمایش‌ها می‌تواند شامل آزمایش‌های مختلف خون و آزمایش ادرار برای کمک به تشخیص یک بیماری زمینه‌ای یا عفونت باشد.

تصویربرداری

فناوریهای تصویربرداری می تواند به پزشک کمک کند تا ساختارهای لگن شما را بهتر بررسی کند. ممکن است از تکنیک هایی مانند اولتراسوند، اشعه ایکس، سی تی اسکن یا ام آر آی استفاده شود.

معاینه لگنی

 برای زنان مبتلا به درد لگن، معاینه لگن ممکن است انجام شود. این موضوع به پزشک کمک می کند تا اندام های خاصی از لگن و همچنین عضلات کف لگن شما را بررسی کند.

درمان درد لگن هنگام راه رفتن

درمانی که پزشک برای درد لگن شما تجویز می کند به علت ایجاد آن بستگی دارد. برخی از نمونه‌هایی از درمان‌های بالقوه درد لگن هنگام راه رفتن عبارتند از:

داروها

که اغلب برای تسکین درد و التهاب استفاده می شوند. برخی از نمونه ها شامل مسکن های تجویزی و شل کننده های عضلانی است. همچنین ممکن است از آنتی بیوتیک ها برای عفونتهای باکتریایی استفاده شود.

تزریق کورتیکواستروئید

 در موارد شدید درد مفاصل، پزشک ممکن است از کورتیکواستروئید تزریقی برای کمک به کاهش التهاب استفاده کند.

استفاده از TENS

 TENSمخفف تحریک الکتریکی عصب از طریق پوست است. در این روش، پزشک الکترودهایی را روی پوست شما قرار می دهد تا تکانه های الکتریکی را به ناحیه آسیب دیده ارسال کند. در برخی موارد، این درمان می تواند به تسکین درد کمک کند.

فیزیوتراپی

پزشک ممکن است فیزیوتراپی را برای کمک به حفظ یا بازیابی قدرت، انعطاف پذیری یا دامنه حرکتی در ناحیه آسیب دیده توصیه کند.

عمل جراحی

در مواردی که درد لگن شما شدید است یا به درمان‌های محافظه‌کارانه‌تر پاسخ نمی‌دهد، پزشک ممکن است جراحی را برای کمک به کاهش علائم شما توصیه کند.

جلوگیری از درد لگن هنگام راه رفتن

همه علل درد لگن هنگام راه رفتن قابل پیشگیری نیستند، اما اقداماتی وجود دارد که می توانید برای کاهش ریسک ابتلا به این عارضه ها انجام دهید. برخی از اقدامات پیشگیرانه شامل موارد زیر است:

از نظر بدنی فعال بمانید

ورزش منظم می تواند عضلات و مفاصل شما را سالم، انعطاف پذیر و خوش فرم نگه دارد. همچنین حرکات کششی و گرم کردن بدن قبل از فعالیت بدنی ممکن است به جلوگیری از آسیب‌هایی که منجر به درد لگن می‌شوند کمک کند.

از استفاده بیش از حد از عضلات خودداری کنید

 سعی کنید فعالیت هایی که نیاز به پیاده روی یا ایستادن طولانی مدت بدون استراحت دارند را محدود کنید. همچنین سعی کنید حرکات تکراری مانند لگد زدن یا چرخیدن کمر را محدود کنید.

فیبر بیشتری مصرف کنید

 اگر قبلاً دیورتیکولیت داشته‌اید، افزودن فیبر بیشتر به رژیم غذایی‌تان ممکن است به جلوگیری از عودهای دردناک کمک کند.

به طور منظم به پزشک مراجعه کنید

 شرایط مزمنی مانند آرترروز می تواند باعث برخی از انواع درد لگن شود. معاینات منظم ممکن است باعث شود که این نوع شرایط پزشکی را قبل از ایجاد مشکلات جدی تری شناسایی و درمان کنید.

کلام آخر

چندین نوع بیماری وجود دارد که می تواند باعث درد لگن هنگام راه رفتن شود. در بسیاری از موارد علت این نوع درد به سیستم اسکلتی عضلانی شما مربوط می شود که شامل استخوان ها، عضلات، مفاصل و تاندونها است.

در موارد دیگر، درد همچنین می تواند با اندام ها و بافت های لگن شما مرتبط باشد. درد لگنی خفیف تا متوسط اغلب در خانه با استراحت، کمپرس سرد و گرم و داروهای ضد التهابی قابل درمان است. با این حال، در صورت تشدید، تداوم یا اختلال در فعالیت های روزانه، مهم است که به پزشک خود مراجعه کنید.

درمان درد لگن هنگام راه‌رفتن به علت آن بستگی دارد. درمانهای اولیه اغلب محافظه کارانه است و شامل داروها یا فیزیوتراپی است. پزشک ممکن است در موارد شدیدتر جراحی را توصیه کند.

تقویت عضلات چشم

یکی از گروه­های عضلانی بدن که تعداد کمی از افراد به آن توجه می‌کنند عضلات چشم هستند. این تمرینات ساده اما کاربردی که در پست اینستاگرام آموزش داده شده است، می‌توانند به طور چشمگیری به حفظ بینایی و پیشگیری از مشکلات بعدی به عضلات چشم کمک کنند. در ادامه‌ی این مقاله نیز عضلات چشم به طور کامل شناسایی و تمرینات مفید گفته شده است.

تقویت عضلات چشم

آناتومی چشم

چشم به سه لایه تقسیم می‌شود. بیرونی‌ترین لایه یک لایه فیبری است و از قرنیه تشکیل شده است که در مرکز چشم شفاف است، صلبیه سفید است و بقیه قسمت‌های چشم را می‌پوشاند. لایه دوم یک لایه عروقی است که شامل مشیمیه (حاوی خونرسانی به شبکیه)، عنبیه (شامل مردمک‌ها و عضلات صاف است که قطر آن را کنترل می‌کند) و جسم مژگانی که بافتی است که از شبکیه امتداد یافته است. صلبیه و از طریق رباط معلق به عدسی می‌چسبد. لایه داخلی و حاوی شبکیه است.

ماهیچه‌های خارج چشمی هفت ماهیچه هستند که توسط اعصاب جمجمه‌ای تامین می‌شوند که وظیفه حرکت چشم را بر عهده دارند، در برخی موارد که این اعصاب تحت تاثیر قرار می‌گیرند در نتیجه حرکات چشم را تحت تاثیر قرار می‌دهند.

عضلات چشم

هفت ماهیچه عضلات خارج چشمی به 4 عضله راست، 2 عضله مایل و یک عضله بالا برنده فوقانی تقسیم می‌شوند که مسئول بالا بردن پلک فوقانی هستند.

فلج چشمی N Oculomotor N

اهمیت بالینی

فلج عضله خارج چشمی ممکن است به دلیل آسیب یا بیماری با توجه به عصب جمجمه‌ای که تحت تأثیر قرار می‌گیرد اتفاق بیفتد، فلج عصب چشمی بر اکثر عضلات خارج چشمی تأثیر می‌گذارد و چشم بیمار در حالت پایین و بیرون اتخاذ می‌شود. فلج عصب ابدوسنس رکتوس جانبی را تحت تاثیر قرار می‌دهد و چشم توسط رکتوس داخلی معتاد می‌شود. اگر عصب تروکلئار تحت تأثیر قرار گیرد، بیمار از دوبینی شکایت خواهد کرد.

استرابیسم، به دلیل ناهنجاری در کنترل عصبی عضلانی، ضعف یا آسیب به عضله رکتوس تحتانی ممکن است درگیر شود.

فلج چشمی N Oculomotor N

سندرم هورنر

ارزیابی عضلات خارج چشم

ارزیابی عملکرد عضله خارج چشمی می‌تواند با درخواست از بیمار انجام شود که با دنبال کردن انگشت پزشک در حالی که “H” را در هوا می‌کشد، به 9 جهت نگاه کند. بیمار به بالا، پایین، راست، چپ، بالا و راست، بالا و چپ، پایین و راست، پایین و چپ نگاه خواهد کرد. تراز چشم با چندین روش آزمایش می‌شود، به عنوان مثال، رفلکس نور قرنیه.

سندرم هورنر

تاثیر تمرینات عضلات چشم

چه کسانی از تمرینات سود می‌برند:

  • فشار چشم دیجیتال مانند افرادی که برای مدت طولانی با کامپیوتر کار می‌کنند و ممکن است باعث خشکی چشم، خستگی چشم، تاری دید و سردرد شود.
  • افزایش حساسیت به نور.
  • جراحی که نیاز به تقویت عضلات دارد.
  • اگر در تمرکز چشم برای خواندن مشکلی وجود دارد.
  • نارسایی همگرایی.
  • تنبلی چشم که در برخی از کودکان ایجاد می‌شود که تمرینات چشمی مراکز بینایی در مغز را تحریک می‌کند.
تاثیر تمرینات عضلات چشم

تاثیر تمرینات بینایی حرکتی و ثبات نگاه:

تمرینات چشمی-حرکتی باعث بهبود حدت بینایی پویا (DVA) در ورزش‌های پویا می‌شود که بر عملکرد ورزشکاران به عنوان مثال بسکتبال تأثیر بسزایی دارد، در این مطالعه بر روی بسکتبالیست‌های زن مداخله به مدت چهار هفته 6 جلسه در هفته به مدت ده دقیقه دو بار در روز بود.

نگاه و حرکت چشمی تعادل و ثبات را در بزرگسالان عادی بهبود می‌بخشد و یک مطالعه ثابت می‌کند که ممکن است نویدبخش بهبود تعادل پس از سکته باشد.

این تمرینات علائم خستگی چشم را بهبود می‌بخشد، عضلات خارج چشم را تقویت می‌کند.

رفع خستگی چشم، بهبود پلک زدن.

تاثیر تمرینات بینایی حرکتی و ثبات نگاه:

تمرینات عضلات چشم

تمرینات پلک زدن مانند استراحت برای چشمان شما کمک می‌کند تا آن‌ها را شاداب نگه دارید و برای مدت طولانی‌تری تمرکز کنید. پلک زدن علائم خستگی چشم دیجیتال، خشکی چشم و عادات پلک زدن را بهبود می‌بخشد، یک دهم ثانیه تمرین پلک زدن هر 20 دقیقه کمک کننده خواهد بود.

حرکت چشم را به آرامی به سمت بالا و پایین حرکت دهید و سه بار این حرکت را تکرار کنید سپس دوباره چشم خود را به آرامی از راست به چپ حرکت دهید و سه بار تکرار کنید سپس استراحت کنید.

تمرین دیگری برای حرکت چشم وجود دارد، تصور کنید یک عدد بزرگ 8 در فاصله 8-9 فوتی شما وجود دارد، سپس چشم را در جهت این حلقه بی نهایت به مدت 30 ثانیه حرکت دهید سپس جهت را تغییر دهید.

تمرینات عضلات چشم

تغییر فوکوس، انگشت خود را چند اینچ از خود دور کنید و نگاه را روی آن متمرکز کنید، سپس روی چیز دیگری که دور از شماست متمرکز شوید، اکنون نگاه را به انگشت خود برگردانید.

فشار دادن مداد. پزشک یک مداد و یا شست بیمار را روی بازو کشیده در وسط بین چشم‌ها نگه می‌دارد، به بیمار دستور دهید که سعی کند تصویر تکی مداد را حفظ کند در حالی که به آرامی مداد را به سمت بینی حرکت می‌دهد تا زمانی که دیگر امکان دیدن مداد در یک تصویر وجود نداشته باشد. اکنون از بیمار بخواهید آن را به آرامی به سمت نزدیکترین نقطه‌ای که یک تصویر از مداد به دست آمده است حرکت دهد. این تمرین به بیماران مبتلا به نارسایی همگرایی علامتی کمک می‌کند.

رشته براک نشان می‌دهد که همگرایی و هماهنگی چشم را بهبود می‌بخشد.

4 تمرین زانو برای بالارفتن بدون درد از پله‌ها

تصور کنید که برق رفته است و برای رسیدن به طبقه موردنظرتان باید از راه‌پله‌ها استفاده کنید. پایین پله‌ها ایستاده‌اید و به بالای پله‌ها نگاه می‌کنید؛ یعنی منطقه‌ای که برای شما مخوف و غیرقابل‌دسترس به نظر می‌رسد! چرا بالارفتن از یک ارتفاع 30 سانتی‌متری باید مانند غلبه بر قله اورست این‌قدر سخت باشد و زانوهایتان را تا این حد عذاب دهد؟

نبرد با راه‌پله‌ها هر روزه و در همه‌جا جریان دارد. اما باید بدانید که خوشبختانه، تقویت زانو با استفاده از چند تمرین کلیدی می‌تواند بالارفتن یا پایین‌رفتن از پله‌ها را برای شما آسان‌تر و بدون درد کند.

4 عضله کلیدی که هنگام بالارفتن از پله‌ها از زانوهای شما حمایت می‌کنند

قصد نداریم تا در این مقاله برای شما کلاس آناتومی پیچیده‌ای برگزار کنیم و به شما دررابطه‌با منشأ و نحوه قرارگیری عضلات زانویتان آموزش دهم. بااین‌حال، وقتی پشت یک ماشین جدید می‌نشینید، حداقل دوست ندارید که محل ترمز و پدال گاز را بدانید؟ وقتی عضلاتی را که به شما در بالا و پایین‌رفتن از پله‌ها کمک می‌کنند، بشناسید، می‌توانید آنها را به طور مؤثرتری درگیر کنید و ثبات و قدرت بیشتری را در هر مرحله از بالارفتن از پله به دست آورید.

عضلات چهار سر ران

عضلات چهار سر ران قسمت جلویی ران را تشکیل می‌دهند. هنگامی که نوزادی را روی پاهایتان قرار می‌دهید تا آن را بخوابانید، درواقع او را روی عضلات 4 سر خود قرار داده‌اید. نقش این گروه عضلانی برای تثبیت زانو هنگام پایین آمدن از پله‌ها بسیار حیاتی است و یکی از عضلات کلیدی است که به شما در بالارفتن کمک می‌کند.

عضلات همسترینگ

عضلات همسترینگ، عضلات پشت ران شما هستند. این عضلات نیز هنگامی که از پله‌ها بالا و پایین می‌روید، زانو را تثبیت می‌کنند.

عضلات گلوتئوس

فکر نمی‌کنم لازم باشد به شما یادآوری کنم که باسن شما در کجا قرار دارد! اما باید بدانید که ناحیه فقط یک برآمدگی جذاب نیست؛ بلکه از چندین عضله تشکیل شده است که با نام عضلات گلوتئوس شناخته می‌شود. این عضلات نقش اصلی برای بالارفتن از پله‌ها را ایفا می‌کنند.

عضلات مرکزی تنه (عضلات شکم)

شاید شما هم هنگام ورزش‌کردن بارها از مربی خود این بازخورد را دریافت کرده باشید که ” شکم خود را محکم نگه دارید.” اما چرا این نکته به‌خصوص برای بالارفتن از پله‌ها مهم است؟ پاسخ واضح به این پرسش این است که این عضلات به تثبیت بالاتنه به هنگام بالارفتن از پله‌ها کمک می‌کنند. اما چیزی بیشتر از این هم وجود دارد. وقتی شکمتان را سفت می‌کنید، کمک می‌کنید تا لگنتان در یک موقعیت خنثی قرار گیرد. درواقع لگن شما مانند یک الاکلنگ است. اگر این الاکلنگ نامتعادل شود؛ مانند این است یک کشتی‌گیر سنگین‌وزن در یک طرف این الاکلنگ نشسته باشد. با منقبض کردن عضلات شکم، کمک می‌کنید تا میله الاکلنگ در یک موقعیت خنثی قرار گیرد. این موضوع می‌تواند فشار را بر روی عضلات و اعصابی که در داخل زانو شما قرار دارد کاهش دهد.

در ادامه با ما باشید تا تعدادی تمرین برای ایجاد تعادل بیشتر در لگن به شما آموزش دهیم، اما اجازه دهید قبل از آن به چند سؤال رایج در مورد زانودرد هنگام بالارفتن از پله‌ها بپردازیم.

تفاوت بین بالارفتن و پایین آمدن از پله‌ها چیست؟

باور کنید یا نه بالارفتن از پله‌ها و پایین آمدن از پله‌ها دو حرکت بسیار متفاوت هستند. وقتی از پله‌ها پایین می‌روید، فشار مستقیمی روی مفصل صاف شده زانو وارد می‌کنید. برخلاف پیاده‌روی، هنگام پایین آمدن از پله‌ها یک افت ملایم در زانوهای خود دارید.

اگر شرایطی مانند کندرومالاسی (ساییدگی غضروف زیر کاسه زانو) یا آرتروز (التهاب داخل مفصل) دارید، به‌خصوص انجام این حرکت می‌تواند برای شما دردناک باشد. اما چرا این اتفاق می‌افتد؟ این عارضه‌ها باعث می‌شوند تا بالشتک حفاظتی و غضروف مانند درون مفصل زانو از بین برود و به همین دلیل استرس ناشی از پایین آمدن پله می‌تواند باعث درد در شما شود.

هنگامی که از پله‌ها بالا می‌روید، فشار غیرمستقیمی روی مفصل خمیده زانو وارد می‌کنید. این فشار غیرمستقیم شاید مفصل زانو را درگیر نکند؛ اما فشار بیشتری بر رباط‌ها و تاندون‌های اطراف زانو وارد می‌کند.

چرا ورزش می‌تواند به کاهش زانودرد در بالارفتن از پله‌ها کمک کند؟

تحقیقات نشان داده است که ورزش، به‌خصوص تمرینات ایزومتریک و بدون حرکت می‌تواند درد را در زانو کاهش دهد. تمرینات ایزومتریک می‌تواند علائم آرتروز زانو را نیز بهبود بخشد. البته بهتر است کل زانو را تقویت کنید تا بالارفتن از پله‌ها را بسیار آسان‌تر کنید.

برای تقویت زانو چه ورزش‌هایی می‌توانید انجام دهید؟

شاید شما هم این ضرب‌المثل را شنیده باشید که «اگر از چیزی استفاده نکنی، آن را از دست می‌دهی»!  همین موضوع در مورد عضلات نیز صادق است. برای کم کردن درد به هنگام بالارفتن از پله‌ها، سعی کنید از پله‌های کوچک و با ارتفاع  کم شروع کنید. این موضوع می‌تواند به شما کمک کند تا برای شرایط واقعی آماده شوید.

تمرین پله کوتاه برای بالارفتن بدون درد از پله‌ها

برای اجرای این تمرین می‌توانید از یک تخته چوب محکم یا یک استپ 10 تا 15 سانتی استفاده کنید. به‌صورت جانبی در کنار استپ یا تخته چوب قرار گیرید و با یک پا از پله بالا و پایین بروید؛ زیرا بالارفتن جانبی از پله باعث می‌شود تا عضلات باسن خود را  به طور مؤثرتری درگیر کنید.

همانطور که قبلاً نیز اشاره کردیم، عضلات باسن نقشی کلیدی در بالارفتن از پله دارند؛ بنابراین، با انجام این تمرین می‌توانید خود را تمرین دهید تا عضلات مناسب را تقویت کند.

هنگام اجرای این حرکت اطمینان حاصل کنید که یک صندلی در طرف دیگرتان برای حفظ تعادل داشته باشید. با پایی که اغلب برای شما دردسر ایجاد می‌کند شروع کنید. پای خود را بالا بیاورید و روی پله قرار دهید، سپس بدن خود را بالا بیاورید.

تمرین پله کوتاه برای بالا رفتن بدون درد از پله ها

تمرین اسکات روی دیوار برای بالارفتن بدون درد از پله‌ها

کمر خود را به دیوار بچسبانید و پاهای خود را حدود 60 سانتی متر دورتر از دیوار قرار دهید. به آرامی روی دیوار بلغزید تا زانوهای شما در زاویه 45 درجه داشته قرار گیرند. این وضعیت را به مدت 20 ثانیه نگه دارید و 3 ست انجام دهید. بین ست‌ها 30 ثانیه استراحت کنید.

چرا انجام این تمرین مهم است؟

اگر مشکل زانو دارید، توصیه می‌کنیم ابتدا زانوها را در زاویه 45 درجه زانوها قرار دهید و سپس با پیشرفت در تمرین‌ها این زاویه را تا 90 درجه افزایش دهید. این تمرین به شما کمک می‌کند تا قدرت اطراف زانو خود را تقویت کنید و خود را برای بالارفتن از پله آماده کنید.

این ورزش جزو تمرینات مبتنی بر تحمل وزن است، بنابراین به بالارفتن تراکم و استحکام استخوان‌ها نیز کمک می‌کند. اما از آنجایی که تمرین ایزومتریک است (مفصل را در حین تمرین حرکت نمی‌دهید)، فشار کمتری به زانو وارد می‌کند.

تمرین اسکات روی دیوار برای بالارفتن بدون درد از پله‌ها

تمرین فشار به زمین در حالت نشسته برای بالارفتن بدون درد از پله‌ها

روی یک صندلی بنشینید و ستون فقرات خود را خنثی در حالت خنثی نگه دارید (نه حالت خمیده و نه حالت قوس‌دار). پاشنه‌های خود را به‌گونه‌ای قرار دهید که زیر زانوهای شما قرار گیرند. پاشنه‌های خود را به زمین فشار دهید و هم‌زمان باسن خود را منقبض کنید.

این تمرین را باید دقیقاً مانند مواقعی که می‌خواهید بایستید، اما قدرت کافی برای انجام آن را ایجاد نمی‌کنید، انجام دهید. این وضعیت را به مدت 10 ثانیه نگه دارید. سپس 5 ثانیه استراحت کنید و 5 ست آن را انجام دهید.

چرا انجام این تمرین مهم است؟

قبلاً هم اشاره کردیم که عضلات گلوتئوس یکی از مهم‌ترین عضلات برای بالارفتن از پله‌ها هستند. این تمرین این عضلات را همراه با عضلات همسترینگ فعال و تقویت می‌کند.

ضربه به دیوار در حالت نشسته برای بالارفتن بدون درد از پله‌ها

ضربه به دیوار در حالت نشسته برای بالارفتن بدون درد از پله‌ها

روی یک صندلی رو به دیوار بنشینید و زانوی خود را با زاویه 90 درجه خم کنید و انگشتان پاهایتان را چندسانتی متری از دیوار فاصله دهید. زانوهای خود را اندکی صاف کنید و در همان حال پنجه پای خود را به دیوار فشار دهید. 10 ثانیه این حرکت را حفظ کنید و سپس استراحت کنید.

حالا صندلی خود را چندسانتی متر به عقب بکشید و دوباره همین فشار را به مدت 10 ثانیه تکرار کنید و سپس استراحت کنید. برای بار سوم صندلی خود را عقب‌تر ببرید و این کار را تکرار کنید.

چرا انجام این تمرین مهم است؟

این تمرین یک حرکت ایزومتریک است، بنابراین تمرینی ایمن برای مفصل زانو محسوب می‌شود و می‌تواند به‌خوبی عضله چهار سر ران را تقویت کند. این عضله نقشی کلیدی برای تثبیت زانوها هنگام پایین آمدن از پله‌ها ایفا می‌کند و یک عضله کمکی مهم هنگام بالارفتن از پله‌ها است. هنگامی که این تمرین را در سه زاویه مختلف انجام می‌دهید، در حال تقویت قسمت‌های مختلف این عضله چهارگانه هستید.

نکته مهم: هنگام انجام این تمرین کفش بپوشید. زیرا برای فشاردادن انگشتان پا به دیوار بهتر است کفش‌هایی به پا داشته باشید که آنها فشار را جذب کنند، نه انگشتان پا.

ضربه به دیوار در حالت نشسته برای بالارفتن بدون درد از پله‌ها

10 نکته طلایی برای بالارفتن بدون درد از پله‌ها

این ده نکته را به‌صورت جداگانه آن‌قدر تمرین کنید تا به‌صورت عادت برای شما درآید و مثل مسواک‌زدن دندان‌ها به کاری روتین برای شما تبدیل شود!

نکته شماره 1:

در هنگام بالارفتن از عضلات گلوتئوس (معروف به عضلات باسن) کمک بگیرید. باید این احساس را داشته باشید که این عضلات گلوتئوس شما هستند که تمام کارها را انجام می‌دهند و شما را به سمت بالا سوق می‌دهند.

نکته شماره 2:

زانوهای خود را به سمت بیرون هدایت کنید. این موضوع باعث ثبات و استحکام بیشتری در زانوهای شما می‌شود. به‌عبارت‌دیگر، اجازه ندهید زانوهایتان هنگام بالا یا پایین‌رفتن به سمت داخل حرکت کنند. درواقع فشار باید به سمت بیرون باشد نه به سمت داخل.

نکته شماره 3:

سعی کنید همیشه کشکک زانوی خود را دقیقاً در راستای انگشت دوم پا قرار دهید. این موضوع باعث می‌شود تا زانوها هنگام خم و راست شدن به درستی حرکت کنند.

نکته شماره 4:

انگشتان پا را کمی به سمت بیرون قرار دهید. این موضوع به زانوهای شما نیز کمک می‌کند و از جمع شدن زانوها به داخل جلوگیری می‌کند.

نکته شماره 5:

 هنگام بالارفتن، فشار را روی قسمت بیرونی پای خود، به‌خصوص پاشنه پا اعمال کنید. این موضوع دو دلیل دارد. اولین دلیل این است که این کار باعث می‌شود تا از حرکت زانوها به داخل جلوگیری کند. ثانیاً، اغلب هنگامی که حرکات سختی مانند بالارفتن از پله را انجام می‌دهید زانوها “لرزان” و دچار ضعف می‌شوند. این  توزیع وزن هرچند به این میزان کم، می‌تواند به کاهش لرزش زانوها کمک کند.

نکته شماره 6:

شکمتان را سفت کنید و سعی کنید لگن خود را تا جایی که ممکن است به داخل بکشید. این موضوع همان‌طور که قبلاً نیز اشاره کردیم به ترازکردن لگن در حین بالارفتن از پله‌ها کمک می‌کند.

نکته شماره 7:

در روزهایی که زانوهایتان دچار درد شدید هستند، مشکلی ندارد که رعایت آنها را بکنید. از استفاده بیش از حد از پله اجتناب کنید؛ اما به‌خاطر داشته باشد که فعال ماندن همچنان برای شما مفید است. می‌توانید برای زانو اجتناب از فشار بر روی مفاصل از دوچرخه ثابت استفاده کنید!

نکته شماره 8:

در روزهایی که زانوهایتان احساس خوبی دارند، حتماً تمرین کنید! اگر در مکانی بدون پله زندگی می‌کنید، چند پله برای تمرین پیدا کنید.

نکته شماره 9:

آب کافی بنوشید و همواره بدن خود را هیدراته نگه دارید. هنگامی که آب بدن شما کم می‌شود، عضلات شما بیشتر دچار اسپاسم می‌شوند و این موضوع می‌تواند باعث آسیب‌های جزئی شود که ممکن است در ابتدا متوجه آن نشوید و زمانی خود را نشان دهد که حرکات شدیدی مانند بالارفتن از پله را انجام می‌دهید.

نکته شماره 10:

به آرامی تمرین کنید. لطفاً در هنگام اجرای تمرینات عجله نکنید و به تک تک توصیه‌ها دقت کنید.

در آخر به این نکته توجه داشته باشد که شما قوی‌تر از آن چیزی هستید که فکر می‌کنید. اجازه ندهید که آن پله‌ها شما را شکست دهند. با انجام تمرینات فوق 3 تا 4 بار در هفته شروع کنید و به‌زودی خواهید دید که می‌توانید به‌راحتی مانند سوارشدن بر یک پله‌برقی خود را به بالای پله‌ها برسانید!

تاثیر آب درمانی بر دیسک کمر

من کمردرد دارم و دکتر تشخیص داده که بیرون زدگی دیسک هست. همه به من میگن آب درمانی خیلی خوبه و میخوام برم! حتما در اطرافتون این جملات رو زیاد شنیدید اما آیا تا حالا بهش توجه کردید که هر مشکلی میتونه درجه بندی داشته باشه و این تشخیص رو فقط پزشک میتونه بده؟

همانطور که به این سوال رایج در ویدئو پاسخ داده شد درجات مختلفی از بیرون زدگی دیسک در ناحیه ستون فقرات وجود دارد که ابتدا باید مدارک پزشکی بررسی شود تا مشخص شود میزان بیرون زدگی دیسک‌ها چقدر است و بعد از انجام تست‌ها می‌توان راهنمایی کرد که تا چه حد آب درمانی می‌تواند روی مشکل شما مؤثر باشد و در آخر تمرینات باید زیر نظر متخصص و مربی آب درمانی انجام شوند.

در درجات بالای بیرون زدگی دیسک که نیاز به عمل جراحی است افراد برای باز توانی پس از جراحی نیاز به انجام تمرینات توانبخشی دارند که بهترین انتخاب برای این افراد تمرینات در آب است که بدن در حالت بی وزنی خواهد بود و فشار اضافی بر محل جراحی وارد نمی‌شود نمونه‌ی این تمرینات باز توانی در این ویدئو قابل مشاهده است:

تاثیر آب درمانی بر دیسک کمر

برنامه‌های تمرینی آب درمانی شامل انواع درمان‌ها و تمرین‌هایی است که در استخر انجام می‌شود و ممکن است به طور خاص برای تسکین کمردرد یا گردن درد طراحی شده باشد. این تمرینات همچنین به تقویت عضلات کمک می‌کند تا از عود کمردرد در آینده جلوگیری شود.

ورزش آب درمانی به ویژه در مواردی که برنامه تمرینی زمینی به دلیل شدت درد، کاهش تراکم استخوان، ناتوانی یا عوامل دیگر امکان پذیر نیست، مفید است. به این ترتیب، آب درمانی یک تمرین چندمنظوره است و به ویژه برای افرادی که دارای شرایطی هستند مانند:

  • آرتروز
  • پوکی استخوان پیشرفته (با حساسیت و یا درد ناشی از شکستگی)
  • کشیدگی یا پارگی عضلات

علاوه بر این شرایط، آب درمانی اغلب به عنوان یکی از انواع ورزش درمانی برای درمان افراد مبتلا به دیابت و همچنین افراد مبتلا به فشار خون توصیه می‌شود. هر دو شرایط می‌توانند با ورزش در آب بهبود یافته و قابل کنترل تر شوند.

همه این شرایط می‌تواند باعث ناراحتی یا دردناک شدن ورزش بر روی یک سطح سخت یا حتی صاف یا در حالت ایستاده شود. آب محیطی بسیار ملایم‌تر و دلپذیرتر را فراهم می‌کند.

آب درمانی بسیاری از فواید یکسان مرتبط با برنامه تمرینی زمینی را ارائه می‌دهد، از جمله ایجاد یک برنامه درمانی که به دقت برای فرد تنظیم شده است. آب درمانی ممکن است به عنوان استخر درمانی، یا آب درمانی نیز شناخته شود.

 

آب درمانی

وزن به ستون فقرات فشار می‌آورد

ستون فقرات از استخوان‌ها (مهره‌ها) که روی هم قرار گرفته‌اند، با دیسک‌های پر از ژله تشکیل شده است که به عنوان بالشتک بین مهره‌ها عمل می‌کنند. مجموعه‌ای از اعصاب در طول ستون فقرات در فضایی به نام کانال مرکزی گسترش می‌یابد. ماهیچه‌ها و رباط‌ها از ستون فقرات حمایت می‌کنند و آن را در جای خود نگه می‌دارند.

ستون فقرات برای کنترل فشار و حرکت طراحی شده است. با این حال، هنگامی که اضافه وزن دارید یا چاق هستید، فشار بیش از حد می‌تواند قسمت‌های مختلف ستون فقرات را تحت فشار قرار دهد و در نتیجه دردهایی از ناراحت کننده تا ناتوان کننده ایجاد شود.

درد پایین کمر

کمردرد به ویژه در افرادی که اضافه وزن دارند یا چاق هستند شایع است. ستون فقرات ( به خصوص قسمت پایین کمر ) برای تحمل وزن بدن ساخته شده است، اما زمانی که وزن اضافی را حمل می‌کنید، می‌توانید بر توانایی کمرتان برای انجام درست وظایف خود غلبه کنید.

اضافه وزن می‌تواند بر روی انحنای طبیعی ستون فقرات تأثیر بگذارد، بر روی دیسک‌های ضربه گیر بین مهره‌ها فشار بیاورد و باعث فتق، نیشگون گرفتن آن‌ها یا فشار بر روی اعصابی شود که از کانال مرکزی عبور می‌کنند و عضلات و رباط‌هایی که از حمایت می‌کنند را تحت فشار قرار دهد. بازگشت.

آرتروز و وزن

چربی اضافی، به خصوص در اطراف کمر، می‌تواند منجر به ایجاد آرتروز در پشت شود. استئوآرتریت نوعی آرتروز است که از ساییدگی و پارگی مفاصل ایجاد می‌شود.

 

آب درمانی

حمایت از ستون فقرات در هنگام اضافه وزن

به طور طبیعی، کاهش وزن می‌تواند به کاهش کمردرد مرتبط با وزن کمک کند. می‌توانید ورزش کنید. ورزش‌های قلبی عروقی و وزنه برداری می‌تواند به تقویت ماهیچه‌هایی که پشت را حمایت می‌کنند کمک کند؛ و فعالیت‌هایی مانند یوگا و پیلاتس می‌تواند عضلات را کشیده و انعطاف پذیرتر کند.

تغذیه هوشمندانه نیز می‌تواند به ستون فقرات کمک کند. انتخاب غذاهای سرشار از کلسیم و ویتامین D، مانند غذاهای لبنی و سبزیجات سبز برگ، می‌تواند به پیشگیری از پوکی استخوان کمک کند، وضعیتی که در آن استخوان‌ها، مانند استخوان‌های ستون فقرات، نازک و شکننده می‌شوند.

همچنین می‌توانید با ترک سیگار و بهبود وضعیت بدن خود از ستون فقرات خود محافظت کنید.

بسیاری از بیماران از اینکه نمی‌توانند با ورزش وزن کم کنند ابراز ناراحتی می‌کنند، زیرا درد زیادی برای ورزش کردن دارند. آن بیماران باید کاهش وزن خود را با رژیم غذایی شروع کنند و زمانی که فعالیت می‌کنند و ورزش را اضافه کنند، احساس می‌کنند که می‌توانند این کار را بدون ناراحتی انجام دهند.

هیدراتاسیون ممکن است از کاهش وزن حمایت کند

نوشیدن آب بیشتر ممکن است اثر پرکنندگی داشته باشد، زیرا آب فضای معده را اشغال می‌کند. به نوبه خود، ممکن است از هوس‌ها و پرخوری جلوگیری کند که در غیر این صورت ممکن است به افزایش وزن ناخواسته کمک کند.

یک مطالعه نشان داد که بزرگسالان دارای اضافه وزن یا چاقی که 30 دقیقه قبل از غذا 2.1 فنجان (500 میلی لیتر) آب می‌نوشند، 13 درصد غذای کمتری نسبت به بزرگسالانی که قبل از غذا مایعات نمی‌نوشند، می‌خورند.

علاوه بر این، یک بررسی نشان داد که نوشیدن آب به طور قابل توجهی مصرف انرژی در حال استراحت (REE) را در بزرگسالان افزایش می‌دهد.

علاوه بر این، تحقیقات نشان می‌دهد که جایگزینی نوشیدنی‌های شیرین‌ شده با آب می‌تواند کالری دریافتی را کاهش دهد که در غیر این صورت ممکن است باعث افزایش وزن شود.

در نهایت، وعده‌های غذا خوردن 15 دقیقه‌ای و استراحت بین وعده‌های غذایی و میان وعده‌ها ممکن است باعث کاهش بیشتر کالری دریافتی شود.

آب درمانی چگونه کار می‌کند؟

علاوه بر آب درمانی به صورت نوشیدن آب انجام فعالیت و ورزش در آب نیز به سلامت و بهبود بدن بسیار کمک می‌کند. آب درمانی یک جایگزین قدرتمند برای جراحی است و به طور مؤثر به مدیریت فتق دیسک کمر کمک می‌کند. تمرینات آبی و اینفوگرافیک زیر نکات و تمریناتی را برای درمان این آسیب ارائه می‌دهد.

همیشه قبل از انجام هر یک از مداخلات زیر با یک متخصص مراقبت‌های بهداشتی و حرکات اصلاحی مشورت کنید.

1. کشش کمر

کشش کمر یک روش درمانی ارزشمند برای افزودن به پروتکل توانبخشی فرد است زیرا می‌تواند با طولانی کردن ستون فقرات و کاهش فشار از دیسک‌های آسیب دیده، درد کمر را کاهش دهد. آب درمانی محیط مناسبی را برای اجرای این پروتکل فراهم می‌کند. به دلیل کاهش درد، فرد می‌تواند به جای جراحی، فتق دیسک خود را به صورت محافظه کارانه درمان کند.

تمرین: در آب‌های عمیق، کاملاً بدون تحمل وزن با دستگاه شناور زیر بازو شروع کنید. در آن حالت استراحت کنید و اجازه دهید وزن بدن کشش را برای افزایش فضای بین مهره‌ها و کاهش درد فراهم کند.

 

کشش کمر

2. راه رفتن با مقاومت

فعال سازی عضلات مرکزی بدن برای فردی که دچار فتق دیسک کمر است، کلیدی است. عضلات مرکزی بدن فعال از مهره‌ها پشتیبانی می‌کند و فشار را از عضلات کمر می‌کاهد.

ورزش: یک راه ساده و در عین حال کاربردی برای فعال کردن عضلات مرکزی بدن در استخر این است که به جلو و عقب راه بروید در حالی که یک کمکی در هر دست نگه دارید. مقاومت ناشی از کشش در آب، بدن را مجبور می‌کند که موقعیت لگنی مناسب را حفظ کرده و عضلات مرکزی بدن را فعال کنید.

راه رفتن با مقاومت

3. سر خوردن با کمک دیواری ( اسکوات)

یکی دیگر از تمرینات فعال سازی اصلی که بسیار کاربردی است، تمرین اسکات یا سر خوردن روی دیوار است. این یک حرکت رایج است، یعنی نشستن روی صندلی، ایستادن از روی صندلی، بنابراین تمرین این حرکت مهم است.

ورزش: برای تمرین موقعیت مناسب میانی، فعال سازی باسن و استحکام عضلات مرکزی بدن، اسکات را در آب انجام دهید. انجام این کار در آب مفید است زیرا وزن بدن فرد را کاهش می‌دهد و محیط امنی را در صورت افتادن فراهم می‌کند. انجام حرکات اسکوات در مقابل دیوار، یا سر خوردن روی دیوار، می‌تواند به ارائه پشتیبانی و بازخورد بیشتر برای موقعیت لگن کمک کند.

سر خوردن با کمک دیوار

4. تمرین با توپ پزشکی

نیروهای چرخشی و بلند کردن اجسام، فعالیت‌های روزمره زندگی هستند که ما معمولاً آن‌ها را بدیهی می‌دانیم، اما انجام آن‌ها با این آسیب برای افرادی بسیار دشوار است. هنگامی که موقعیت اصلی ایجاد شد و اهداف قدرتی برآورده شد، اضافه کردن یک تمرین بلند کردن چرخشی می‌تواند به پیشرفت فرد کمک کند.

ورزش: در آب عمیق بایستید. در حالی که یک توپ طبی را در یک سمت لگن نگه داشته‌اید، توپ طبی را به سمت شانه مخالف بالا ببرید و سپس به باسن مقابل برگردید. بعد از تکرارهای زیاد، طرف را عوض کنید. آب مقاومت ثابتی را در طول حرکت ایجاد می‌کند و در عضلات مربوطه قدرت ایجاد می‌کند.

تمرین با توپ پزشکی

5. پلانک خوابیده

افزایش استقامت عضلانی مرکزی نیز پس از رسیدن به اهداف قدرت مهم است. این تمرین می‌تواند به فعال کردن عضلات تثبیت کننده در عضلات مرکزی بدن کمک کند و به آن‌ها یاد دهد که چگونه در موقعیت درست عضلات مرکزی بدن عمل کنند.

ورزش: به پشت با دمبل‌های شناور در هر دست و زیر هر مچ پا دراز بکشید. زنجیره عضلانی خلفی (همسترینگ، باسن، عضلات کمر، تثبیت کننده‌های کتف) را فعال کنید و در حالی که شناور هستید، عضلات مرکزی بدن را در موقعیت مناسب قرار دهید. این وضعیت را برای مدتی نگه دارید سپس استراحت کنید.

آب درمانی ژاپنی به دلیل مزایای کاهش وزن آن مورد توجه قرار گرفته است، اما شواهد علمی کافی برای حمایت از این اثر وجود ندارد. با این حال، هیدراتاسیون کافی ممکن است با کمک به احساس سیری و جلوگیری از پرخوری منجر به اثرات مثبت بر کاهش وزن و در نتیجه کاهش کمردرد شود.

پلانک خوابیده

با این حال، هیدراتاسیون تنها بخشی از پازل کاهش وزن است و آب درمانی ژاپنی ممکن است مصرف کالری را بیش از حد محدود کند که می‌تواند منجر به دریافت سریع غذا و افزایش وزن شود.

تنها به نوشیدن آب اکتفا نکنید. برای کاهش درد کمر و تقویت عضلات مرکزی بدن تمرینات ورزشی در آب را شروع کنید و به بهبود این مشکل کمک کنید که آب درمانی حرفه‌ای و کاربردی به این صورت است.

جمع بندی

آب‌درمانی با ایجاد حالت بی‌وزنی و حذف فشار از روی ستون فقرات، راهکاری ایمن و مؤثر برای تسکین درد دیسک کمر و بازتوانی پس از جراحی است، اما تشخیص شدت آسیب توسط پزشک پیش از شروع ضروری می‌باشد. کاهش وزن و هیدراتاسیون نقش مکملی در بهبود دارند، اما کلید اصلی درمان، انجام حرکات اصلاحی تخصصی در آب (مانند راه رفتن و اسکات) برای تقویت عضلات بدون فشار مضاعف است.

سوالات متداول

1.آیا آب درمانی برای دیسک کمر خوب است؟

بله، آب‌درمانی با خنثی کردن وزن بدن، فشار را از روی دیسک‌ها برداشته و امن‌ترین روش برای کاهش درد و تقویت عضلات کمر است.