رهایی از درد تریگرپوینت ها

فیلم مربوط به رهایی تریگر پوینت ها

تا حالا چیزی در مورد تریگرپوینت ها شنیدی؟ تریگرپوینت ها یا نقاط ماشه‌ای، نقاطی هستند که وقتی عضلات دچار گرفتگی می‌شوند با درد، خود را نشان می‌دهند و با لمس این نقاط می‌توان به این درد نقطه‌ای پی برد. یکی از کارهایی که به کاهش درد و باز شدن این گرفتگی‌ها کمک می‌کند ماساژ دادن است که بهترین نوع ماساژ برای این تریگرپوینت ها ماساژ با توپ تنیس است. برای یادگیری بیشتر این نوع ماساژ ویدئو را تماشا کنید که در آن به طور کامل توضیح داده شده است توپ کدام قسمت باید قرار بگیرد و همچنین برای یادگیری مطالب بیشتر در ادامه‌ی این متن همراهمون باشید.

وقتی تمام روز پشت میز می‌نشینیم در بدن ما چه اتفاقی می‌افتد؟

زمانی که ما بیش از حد از بدن استفاده می‌کنیم، به ویژه مفاصل، یا بدن خود را بدون تراز مناسب حرکت می‌دهیم، بدن آسیب می‌بیند. این مورد هم در ورزش و هم در محیط نشسته نیز بسیار صادق است. نکته پایانی این است که گونه ما برای حرکت آفریده شده است. ما شکارچی و گردآورنده هستیم. باید چابک می‌بودیم، باید سریع حرکت می‌کردیم، بارهای سنگین را از یک مقصد به مقصد دیگر حمل می‌کردیم و تنها ابزاری که در اختیار داشتیم، بدنمان بود؛ اما اکنون به کم تحرکی بیش از 8 ساعت در روز، خمیده روی رایانه تبدیل شده‌ایم. برخی از تنها حرکاتی که اکثر ما انجام می‌دهیم، ایستادن و نشستن، راه رفتن و برگشتن به ماشین‌هایمان است.

اگر شما فردی هستید که بخش زیادی از روز خود را در حالت نشسته می‌گذرانید، احتمالاً درد یا ناراحتی در نواحی مانند گردن، کمر و باسن برایتان آشنا به نظر می‌رسد؛ اما جدای از ایجاد ناراحتی ساده، می‌تواند توانایی ما را برای انجام حرکات عادی روزمره مختل کند و در برخی موارد باعث آسیب‌های جدی‌تر شود.

گردن:

سر همیشه کمی به سمت پایین خم شده است (بخش گردن ستون فقرات را از حالت “خنثی” خارج می‌کند). ما عمدتاً مستقیماً به رایانه‌هایمان نگاه می‌کنیم، بنابراین وقتی از خیابان می‌گذری باید سریع به یک طرف نگاه کنی.

شانه‌ها:

پشت گردن ما بر اثر پایین نگاه کردن به رایانه به سمت جلو متمایل شده است، شانه‌های ما برای جبران بازوهایی که همیشه در مقابل ما هستند (تایپ کردن) خم می‌شوند. در این مرحله همه چیز به سمت بالا حرکت می‌کند، بنابراین وزن سر و شانه‌ها ما را به جلو خم می‌کند و منحنی سینه‌ای بزرگ‌تری ایجاد می‌شود. شانه‌های بلند و کشیده فضای زیادی برای بالا بردن بازوهایتان باقی نمی‌گذارند، مثل اینکه لازم بود چیزی سنگین را در قفسه بالایی قرار دهید (یا آن را پایین بیاورید).

عضلات مرکزی بدن:

هنگامی که نشسته‌ایم، عضلات مرکزی بدن ما نمی‌توانند درگیر شوند زیرا باسن ما کاملاً خمیده است. این به این معناست که ماهیچه‌های کمر ما بیشتر روز در حالت کشیده هستند و هیچ کنترلی برای متعادل کردن آن وجود ندارد. ما قدرت اصلی خود را از نشستن در طول روز از دست می‌دهیم، به این معنی که وقتی در حال راه رفتن هستیم، عضلات مرکزی بدن بسیار ضعیف است و مرکز ثقل ما غیر فعال است و با فشاری که از سر ما وارد می‌شود بر ستون فقرات ما، خطر بزرگی برای لغزش دیسک به وجود می‌آورد.

ران:

ران‌ها از بیرون یا درون نمی‌چرخند، زیرا ما تمام روز را نشسته‌ایم، بنابراین در لحظه‌ای که باید برای بلند کردن بچه‌تان چمباتمه بزنید، هیچ تحرکی وجود ندارد که شما را به اندازه کافی از بی تحرکی پایین بیاورد، بنابراین ما از عضلات پشت برای بلند کردن اجسام سنگین از روی زمین و … به طور ناگهانی استفاده می‌کنیم و منجر به گرفتگی و آسیب کمر می‌شویم.

مفصل زانو: وقتی ما چهار زانو نشسته‌ایم، بزرگ‌ترین گروه عضلانی، استفاده‌ای نمی‌شود. کار مفصل زانو خم شدن و دراز کردن زانو و پا است، بنابراین در ثانیه‌ای که از جای خود بلند می‌شویم و سعی می‌کنیم مجموعه‌ای از پله‌ها را طی کنیم، مفصل زانو زمانی که طولانی مدت بی تحرک باشد، نمی‌تواند کار خود را به خوبی انجام دهد و این منجر به آسیب و مشکلات زانو می‌شود؛ و از آنجایی که تمام این وزن نامتعادل و بدون پشتوانه به زانوها و مچ پا وارد می‌شود، ما تحرک اندام‌های تحتانی خود را از دست می‌دهیم و در نتیجه آسیب‌های زیادی به مچ پا و زانو وارد می‌کنیم.

یک یادآوری تنظیم کنید

هر چقدر هم که دیدن عوارض جانبی بالقوه سبک زندگی کم تحرک در مقابل چشمانمان ترسناک باشد، متاسفانه برای اکثر ما مقدور نیست که برنامه‌های روزمره خود را به شدت تغییر دهیم؛ اما کاری که می‌توانید انجام دهید این است که شروع به ترکیب کردن استراحت‌های کششی در طول روز کنید تا خطرات ناشی از زنجیر شدن به میز خود را کاهش دهید.

این کار به ‌اندازه گرفتن یک توپ تنیس و نگه داشتن آن در میز کار، یا صرف ده دقیقه در پایان شب برای انجام حرکات کششی کوچک است. یکی از نکات مهم برای یادآوری بیشتر انجام تمرینات کششی این است که برای خود یادداشتی رو به روی چشم قرار دهید با این عنوان : «زمان کشش فرا رسیده است!» و آن را در جایی قرار دهید که ببینید. هر بار که به آن نگاه می‌کنید، می‌توانید به خود یادآوری کنید که بلندتر بنشینید یا پنج دقیقه سریع برای انجام حرکات کششی وقت بگذارید، یا توپ خود را از کشوی میز خود بیرون بیاورید و یک جلسه کشش سریع انجام دهید.

5 حرکتی که تنش ناشی از نشستن تمام روز را از بین می‌برد

چرا از توپ تنیس استفاده کنیم؟ استفاده از توپ بلافاصله تنش عضلانی را از بین می‌برد. این یک راه سریع برای احساس تنش و استرس کمتر است. برای بهترین نتایج با توپ شروع کنید و به حرکات کششی سنتی بروید. از نظر زمان، دو دقیقه را روی قسمتی از بدن که دچار گرفتگی شده است بگذارید و سپس بایستید و عضلات همسترینگ را به مدت 30 تا 90 ثانیه بکشید.

از پایین به بالا، در اینجا یک روال سریع پنج دقیقه‌ای وجود دارد که هر یک از نقاط درد شما را برای کاهش تنش و کاهش خطر آسیب هدف قرار می‌دهد.

تمرینات گرم کردن

وقتی تمام روز می‌نشینیم، ماهیچه‌ها «سرد» می‌شوند. ایستادن وضعیتی است که به طور کلی وقتی پشت میز می‌نشینیم به اندازه کافی آن را انجام نمی‌دهیم، بنابراین تمرینات کششی سریع خود را با حرکت و بلند شدن از جای خود شروع کنید. می‌توانید تمام روز پشت میز خود بنشینید و عضلات خود را تمرین دهید، اما برای بهترین نتیجه باید بدن خود را صاف کنید و سپس کشش دهید و بدن را حرکت دهید تا به حالت کوتاه و ضعیف ‌شده برنگردد.

برای گرم کردن، کنار میز خود بایستید و از آن (یا یک صندلی) برای حفظ تعادل استفاده کنید. روی پای راست بایستید و زانوی چپ را تا جایی که می‌خواهید به سمت بالا بکشید (خم شدن ران). انگشت پای راست را به سمت بالا به سمت زانوی راست خم کنید. کاملاً صاف بایستید، به جلو نگاه کنید، در این حالت پنج نفس عمیق بکشید. در حالی که به کشیدن زانوی خود به سمت بالا ادامه می‌دهید، پای چپ، لگن و چهار سر را فعال کنید. در سمت چپ تکرار کنید.

همسترینگ

توپ تنیس را زیر ران راست خود بچسبانید، وارد انقباض کردن عضلات همسترینگ شوید و پای راست خود را به سمت بالا خم کنید (پاشنه پا را به سمت زمین نگه دارید). پای راست را از این طرف به سمت دیگر تکان دهید. در سمت چپ تکرار کنید. همچنین می‌توانید توپ را بالاتر یا پایین‌تر زیر ساق پا قرار دهید، بر اساس جایی که نقاط درد و دچار گرفتگی قرار دارند.

“همسترینگ برای بسیاری از افراد یک نقطه شایع برای گرفتگی است. اگر دونده هستید یا اگر زیاد از پله‌ها بالا و پایین می‌روید و همسترینگ سفت و دچار گرفتگی شده دارید، این یک روش رها سازی همسترینگ عالی است.

پایین کمر

توپ تنیس را درست در وسط کمر خود قرار دهید، مراقب باشید که بر روی ستون فقرات نگذارید و روی دو ماهیچه‌ای که در امتداد دو طرف ستون فقرات قرار دارند تمرکز کنید. توپ تنیس را بین پشتی صندلی و پشت خود قرار دهید. دوباره به توپ فشار دهید و عضلات خود را روی توپ ماساژ دهید و عضلات را در تمام کنار ستون فقرات شل کنید.

“این یک تمرین عالی برای انجام در هر مکان حتی هواپیما است. اگر در حال پرواز طولانی مدت هستید و تمام روز آنجا می‌نشینید و دردهای میانی و پایین کمر را دارید، این کاری است که می‌توانید انجام دهید. می‌توانید توپ را به هر نقطه‌ای در امتداد وسط، ناحیه تحتانی ستون فقرات حرکت دهید به طوری که از استخوان فاصله بگیرید و عضلات را ماساژ دهید.

ناحیه گردن و شانه

در حالی که روی صندلی و پشت میز خود نشسته‌اید، توپ تنیس را درست در قسمت بالایی پشت، روی عضلات به سمت ستون فقرات قرار دهید و پهلو به پهلو ماساژ دهید. این دقیقا همان جایی است که مردم همیشه می‌گویند که به ماساژ نیاز دارند. اگر می‌خواهید پول بیشتری به دست آورید، صندلی را رها کنید و کنار دیوار بایستید.

توپ را در نقطه دچار گرفتگی بین تیغه شانه راست و ستون فقرات خود قرار دهید. به دیوار تکیه دهید، بدن خود را به توپ بچسبانید و پاهای خود را چند سانت از دیوار دور کنید تا بدن در یک زاویه‌ی صحیح قرار گیرد. سر خود را در حالت خنثی نگه دارید. دست راست خود را در کنار ران راست خود قرار دهید، سپس آن را بالای سر خود ببرید و به سمت پایین برگردید. در سمت چپ تکرار کنید. در حالی که در این موقعیت هستید، برنامه صبحگاهی خود را با بازوی خود انجام دهید: دندان‌هایتان را مسواک بزنید، رانندگی کنید، بنویسید و… حرکت در برخی از این حرکات به باز کردن نقاط گرفته‌ی پشت کمک می‌کند.

کشش عضلات ران

با پشت به دیوار ایستاده، توپ را در سمت راست پشت بدن، مستقیماً در پشت استخوان لگن قرار دهید. به دیوار تکیه دهید و پای راست خود را به صورت مورب به سمت بیرون بچرخانید و باسن خود را به سمت توپ برگردانید. نیم تنه خود را صاف نگه دارید و آن را با یک حرکت آهسته به سمت انگشت پای راست خود خم کنید و سپس به حالت ایستاده برگردید. همچنین می‌توانید ران خود را از چپ به راست بچرخانید و از پهلو به پهلو ماساژ دهید تا گرفتگی نقاط ماشه‌ای ران آزاد شود.

کشش عضلات گردن

وقتی توپ همراه خود ندارید، می‌توانید در طول روز حرکات کششی ساده گردن را درست پشت میزتان انجام دهید. دست‌هایتان را به طرفین بیرون بیاورید دو تا سه نفس عمیق بکشید و در حالت کاملاً صاف بنشینید. گوش راست خود را به سمت شانه راست ببرید و دست چپ خود را کمی جلوتر ببرید. برای کشش عمیق‌تر، دست راست خود را بالای سر قرار دهید. برای پنج نفس عمیق نگه دارید و همچنان دست چپ را بیشتر به سمت بیرون بکشید. در سمت چپ تکرار کنید.

سپس، نوک انگشتان خود را در پشت سر خود به هم بچسبانید، آرنج‌ها را به طرفین بیرون بیاورید. سر را مستقیم به پایین بیاورید و چانه خود را به سمت استخوان ترقوه بکشید. به آرامی سر خود را فشار دهید تا ببینید آیا می‌توانید آرنج‌ها را بالاتر ببرید یا خیر. دو نفس نگه دارید. سر خود را دوباره به دستان خود فشار دهید تا به سمت سقف نگاه کنید. آرنج خود را به سمت پشت اتاق بکشید. دو نفس نگه دارید. به مرکز برگردید.

تمرینات کاربردی برای انعطاف عضلات پشت پا

بیشتر اوقات به عضلات پاها دقت نمی‌کنیم و متوجه نمیشیم که در طول روز چه لطف بزرگی در حقمون می کنند تا اینکه دچار درد و گرفتگی بشه و اون درد زندگی رو برامون مختل کنه پی می‌بریم که باید روی تقویت این عضلات هم کار می‌کردیم! عضلات پشت در ایستادن، راه رفتن و نشستن از عضلات مهم بدن هستند که آسیب، گرفتگی و یا ضعف در این عضلات باعث ایجاد درد و مشکل می‌شود. تمرینات کاربردی و بسیار مفیدی برای این مشکل ارائه شده است که یکی از آن‌ها کشش عضلات پشت ران است و همانطور که در ویدئو دیدید انجام آن بسیار ساده است فقط دقت کنید در ابتدای کار فشار اضافی به بدن خود وارد نکنید. برای دیدن تمرینات بیشتر ادامه‌ی مقاله را بخوانید.

بهبود انعطاف‌پذیری پاها یک راه عالی برای شروع رسیدن به تناسب اندام است یا اگر ورزشکار با تجربه‌ای هستید می‌تواند از آسیب‌های جدی جلوگیری کند. بهبود انعطاف‌پذیری پاها همچنین می‌تواند تأثیرات مثبتی بر روی کمر، توانایی انجام کارهای روزانه و سلامت کلی بدن داشته باشد. چه به تازگی یک رژیم تناسب اندام را شروع کرده باشید و چه به صورت حرفه‌ای تمرین می‌کنید، کلید حرکات کششی این است که سه تا چهار بار در هفته یک برنامه منظم را رعایت کنید. با انجام حرکات کششی منظم و ترکیب ژست‌هایی که عضلات چهار سر، همسترینگ، ساق پا و باسن را هدف قرار می‌دهند، هر هفته انعطاف‌پذیرتر می‌شوید.

نکاتی که برای بهبود انعطاف‌پذیری پاها باید بدانید

بهترین راه برای بهبود انعطاف‌پذیری پا انجام حرکات کششی پا 3-4 بار در هفته است.

کشش پروانه‌ای، کشش بریج کوتاه و کشش ایستاده ساق پا، چند کشش عالی پا هستند که باید در برنامه ورزشی روزانه‌ی خود بگنجانید.

حرکات یوگا مانند سگ رو به پایین و وضعیت‌های آسان نیز می‌تواند به بهبود انعطاف‌پذیری پا کمک کند.

حرکات کششی نباید به شما آسیب برساند. اگر احساس درد کردید، ادامه ندهید.

با “ژست آسان” شروع کنید. روی یک یا دو پتوی تا شده بنشینید و پاهایتان را دراز کنید. پاهای خود را به داخل بیاورید و به صورت ضربدری بنشینید و مطمئن شوید که زانوهایتان در سطحی بالاتر از باسنتان قرار نگرفته‌اند (نشستن روی پتو به این کار کمک می‌کند). اجازه ندهید سینه‌تان پایین بیاید: سینه‌تان را بیرون نگه دارید و شانه‌هایتان را به سمت عقب بکشید.

این حالت را برای چند دقیقه نگه دارید و احساس کنید کشش از طریق چهار سر ران، باسن و کمر انجام می‌شود.

شاید خیلی ساده به نظر برسد که فقط با پاهای ضربدری بنشینید، اما این ژست یک راه عالی برای شروع تمرینات کششی است.

کشش پروانه را انجام دهید. در حالت نشسته، زانوهای خود را خم کرده و کف پاهای خود را به هم نزدیک کنید. زانوهای خود را تا حد امکان به زمین نزدیک کنید. زانوهایتان را به زور فشار ندهید، اما تا جایی باز کنید که ران ها و باسنتان به هم می‌رسند و اجازه دهید این دو مفصل با هم به سمت زمین نزدیک شوند. پاشنه پاهای خود را تا جایی که راحت است به سمت لگن بیاورید.

به مدت 30 ثانیه به حرکات کششی ادامه دهید و در حین انجام این کار دم و بازدم داشته باشید.

مانند حالت آسان، قفسه سینه خود را بلند کنید و شانه‌ها را عقب نگه دارید.

از تنفس خود برای کنترل کشش استفاده کنید. کشش را از طریق قسمت داخلی و بالای ران، همسترینگ، باسن و کمر احساس کنید.

به انگشتان پای خود برسید. روی زمین بنشینید و پاهای خود را در مقابل خود قرار دهید. در صورت امکان، پشت زانوهای خود را روی زمین نگه دارید. نفس بکشید و پاهای خود را با کشیدن انگشتان پا به سمت بالاتنه خم کنید. نفس خود را بیرون دهید و با دستان خود به انگشتان پا برسید و پشت و عضلات مرکزی بدن خود را صاف نگه دارید.

در صورت نیاز به حمایت، رو به روی دیوار بنشینید و حوله‌ای بین دیوار و قسمت پایین کمرتان بگذارید.

کشش پل نیمه را انجام دهید. به پشت دراز بکشید و بازوها را در کنار بدن صاف کنید، زانوها را خم کنید و پاهایتان را روی زمین به فاصله شانه‌ها از هم باز کنید. به آرامی نفس بکشید؛ در حین بازدم، باسن خود را با فشار دادن بازوها و پاهای خود به زمین بلند کنید و در حین بلند کردن جناغ خود را به چانه خود بچسبانید. باسن و ران شما باید موازی با زمین باشد و زانوها باید مستقیماً روی پاشنه پا قرار گرفته و با زاویه 90 درجه خم شوند.

پل نیمه یک تمرین انعطاف‌پذیری عالی برای مبتدیان است که کمر و چهار سر را کشیده و باسن و همسترینگ را تقویت می‌کند.

در حالی که به آرامی بازدم را انجام می‌دهید به مدت 5 ثانیه این حالت را حفظ کنید، سپس در حالی که به زمین باز می‌گردید دم داشته باشید. به آرامی نفس کشیدن را ادامه دهید و در صورت امکان 30 ثانیه تا یک دقیقه این حالت را حفظ کنید.

اگر تشک یوگا دارید از آن استفاده کنید و اگر در ناحیه گردن اذیت می‌شوید، حوله‌ای را زیر گردن خود قرار دهید.

اگر اخیراً به کمر یا گردن خود آسیب رسانده‌اید از این وضعیت خودداری کنید، مگر اینکه پزشک، فیزیوتراپ یا متخصص حرکات اصلاحی آن را توصیه کند.

در حالت ایستاده پاها را صاف کنید. بایستید و پاهای خود را در راستای شانه‌ها قرار دهید. پشت خود را صاف نگه دارید و زانوی خود را خم کنید تا ساق پا و پای خود را پشت سر خود بلند کنید. به عقب برگردید و انگشت پایی را که بلند می‌کنید نگه دارید تا کشش را بیشتر کنید. بسته به توانایی خود کشش را 5 تا 10 ثانیه نگه دارید.

از دست خود در همان سمتی که در حال بلند کردن آن هستید استفاده کنید: اگر پای چپ خود را بلند می‌کنید، از دست چپ خود استفاده کنید.

اگر برای حفظ تعادل نیاز به کمک دارید، دست مقابل خود را به دیوار نگه دارید.

از طرف دیگر نیز تکرار کنید و برای هر پا 5 تا 10 تکرار کنید.

کشش پل به صورت زانو زده را امتحان کنید. زانو بزنید و روی پاشنه‌های خود بنشینید. به پشت خم شوید و دستان خود را در حالی که بازوهای خود را کاملاً صاف کرده‌اید روی زمین قرار دهید. نفس بکشید، سپس وزن خود را روی دستان خود قرار دهید و در حالی که باسن خود را سفت می‌کنید و لگن خود را به سمت جلو از پاشنه بلند می‌کنید، بازدم کنید.

این حالت را بسته به توانایی خود به مدت 3 تا 5 ثانیه نگه دارید، سپس به حالت نشسته برگردید. با حداقل 10 تکرار ادامه دهید.

هر چه به عقب‌تر برسید، کشش شدیدتر می‌شود. اگر مبتدی هستید دستان خود را به پاهای خود نزدیک‌تر شروع کنید.

کشش لانگز را انجام دهید. از یک زانو شروع کنید و پای دیگر خود را به سمت جلو قرار دهید، به طوری که زانو در بالای پاشنه با زاویه 90 درجه خم شود. هر دو دست را به سمت ران به جلو بیاورید و در حالی که زانو را به سمت جلو صاف کرده‌اید، نیم تنه خود را به عقب متمایل کنید. از این حرکات متضاد برای کشش چهار سر ران استفاده کنید.

سی ثانیه نگه دارید. با 5 تا 10 تکرار روی هر پا ادامه دهید.

با کشیدن پای صاف روی زمین به سمت بیرون و کشیدن هر دو دست روی زمین، کشش را بیشتر کنید. بازوها و دستان باید در قسمت داخلی ساق پا و زانو باید در راستای شانه باشد. آرنج‌های خود را خم کنید، همانطور که نیم تنه خود را به زمین نزدیک می‌کنید، آن‌ها را به سینه خود نزدیک کنید.

کشش ایستاده ساق پا را انجام دهید. رو به دیوار بایستید و دست‌هایتان را صاف کرده و روی دیوار نگه دارید. پاها باید به‌اندازه‌ی عرض شانه‌ها از هم فاصله داشته باشند، یک پا در پشت کشیده شده و روی زمین صاف باشند. زانوی جلوی خود را خم کنید و به سمت دیوار متمایل شوید در حالی که پشت خود را صاف نگه داشته‌اید، احساس کنید که کشش از طریق ساق پا و همسترینگ کمر، زانو کشیده شده است.

این حالت را برای 30 ثانیه تا یک دقیقه نگه دارید و روی پای دیگر نیز تکرار کنید. با 5 تا 10 تکرار برای هر پا ادامه دهید.

سگ رو به پایین را انجام دهید. روی چهار دست و پا قرار بگیرید و دست‌ها را زیر شانه‌ها قرار دهید و زانوهایتان را زیر باسن خم کنید و به‌اندازه‌ی عرض شانه‌ها از هم فاصله بدهید. انگشتان خود را برای حمایت بیشتر از هم باز کنید و دستان خود را کمی به سمت جلو حرکت دهید. در حالی که عضلات مرکزی خود را سفت می‌کنید، باسن خود را به سمت سقف بالا بیاورید.

سعی کنید پاشنه‌های خود را نزدیک یا روی زمین نگه دارید و در حالی که زانوهای خود را صاف نگه می‌دارید، کشش را از طریق ساق پا احساس کنید.

این وضعیت را برای سی ثانیه تا یک دقیقه یا در صورت امکان بیشتر نگه دارید. با 5 تا 10 تکرار ادامه دهید.

سعی کنید هر بار یک زانو را خم کنید و انگشتان پا را در جای خود نگه دارید تا کشش را از طریق همسترینگ خود احساس کنید.

تمرین کشش پا به کمک دیوار را امتحان کنید. با دراز کشیدن به پشت و باسن خود رو به دیوار شروع کنید. تا جایی که می‌توانید خود را به دیوار نزدیک کنید و پاهای خود را مستقیماً به دیوار تکیه دهید. پاها را تا حد امکان صاف نگه دارید، به طوری که نیم تنه روی زمین و پاها در مقابل دیوار زاویه 90 درجه تشکیل دهند. پاهای خود را با کشش انگشتان پا به سمت بالاتنه خم کنید و این کشش را از پشت پاهای خود احساس کنید.

سعی کنید این وضعیت را برای 2 تا 3 دقیقه نگه دارید.

اگر یک بند الاستیک دارید، سعی کنید آن را دور پاهای خود حلقه کنید و هر انتهای آن را در دستان خود نگه دارید تا کشش بیشتر شود.

کوتاهی آشیل و مشکلات آن

فیلم مربوط به کوتاهی آشیل

اگر درد در مچ پا، زانو و یا حتی ساق پا احساس کردید و یا مستعد پیچ خوردگی مچ پا هستید حتماً آشیل پا را بررسی کنید و مطمئن شوید که مشکل خاصی نداشته باشد چرا که کوتاهی آشیل باعث بروز آسیب‌های بسیاری در پا و همچنین مشکل در راه رفتن، دویدن و یا کوهنوردی می‌شود. تمرینات اصلاحی مانند تمرینی که در ویدئو آموزش داده شد می‌تواند برای درمان و تقویت این کوتاهی آشیل مؤثر باشد. با دقت و توجه کامل به نکات تمرینات را انجام دهید و ادامه‌ی متن را مطالعه کنید.

تاندینوپاتی آشیل یک آسیب به نوار بافتی (تاندون) است که ماهیچه‌های ساق پا را به استخوان پاشنه متصل می‌کند. ممکن است در اطراف پاشنه پا دچار درد، سفتی و گاهی تورم شوید. این یک آسیب شایع است، به خصوص اگر خیلی فعال هستید یا ورزش‌های زیادی انجام می‌دهید.

درباره تاندینوپاتی آشیل

تاندون آشیل ضخیم‌ترین و قوی‌ترین تاندون بدن است. این ماهیچه ساق پا را به استخوان پاشنه پا متصل می‌کند و به فرد کمک می‌کند تا هنگام راه رفتن، دویدن، بالا رفتن یا پریدن پای خود را حرکت دهد.

اگر تاندینوپاتی آشیل دارید، تاندون آشیل آسیب می‌بیند و آنطور که باید کار نمی‌کند. معمولاً در اثر استفاده مکرر و آسیب در طول زمان آسیب می‌بیند. آسیب می‌تواند انجام فعالیت‌های معمول را دردناک و سخت‌تر کند.

ممکن است گاهی اوقات این مشکل را به نام تاندونیت آشیل بشنوید. این بدان معنی است که تاندون ملتهب است؛ اما از آنجایی که هنگام آسیب دیدگی تاندون همیشه التهاب وجود ندارد، این اصطلاح کاملاً دقیق نیست.

 تاندینوپاتی آشیل

علائم تاندینوپاتی آشیل

  • تاندینوپاتی آشیل می‌تواند علائم مختلفی ایجاد کند، از جمله:
  • درد در پاشنه پا – این ممکن است یک درد خفیف یا درد شدید باشد که وقتی فعال هستید یا به آن فشار وارد می‌کنید بدتر می‌شود.
  • سفتی در تاندون – اغلب این حالت اول صبح بدتر است یا اگر مدتی استراحت کرده باشید
  • تورم در پشت مچ پا
  • حساسیت زمانی که تاندون خود را لمس می‌کنید
  • هنگامی که مچ پای خود را حرکت می‌دهید، صدای رنده یا احساس خش خش (کرپیتوس) داشته باشد.

اگر احساس درد ناگهانی در پاشنه یا ساق پا دارید، این می‌تواند به این معنی باشد که تاندون خود را پاره کرده اید. به این حالت پارگی تاندون آشیل می‌گویند. ممکن است صدای ضربه خوردن آن را بشنوید و در تحمل وزن روی پای خود مشکل داشته باشید. اگر این اتفاق افتاد، به دنبال مشاوره فوری پزشکی باشید.

علل تاندینوپاتی آشیل

تاندینوپاتی آشیل معمولاً در اثر استفاده بیش از حد ایجاد می‌شود – این به معنای فشار مکرر بر روی تاندون آشیل در طول زمان است. این می‌تواند باعث تغییراتی در ساختار تاندون و گاهی اوقات پارگی‌های ریز شود و آن را ضعیف‌تر کند.

هر ورزش یا فعالیتی که بر تاندون آشیل فشار وارد کند می‌تواند منجر بهتاندینوپاتی آشیل شود. این شامل دویدن و هر چیزی است که شامل پریدن می‌شود. به عنوان مثال، رقص، ژیمناستیک، اسکواش و تنیس. همچنین ممکن است احتمال آسیب رساندن به تاندون آشیل بیشتر باشد اگر:

  • از تجهیزات بد طراحی شده از جمله پوشیدن کفش نامناسب استفاده کنید
  • تکنیک ضعیفی دارید یا برای فعالیتی که انجام می‌دهید به درستی تمرین نکرده‌اید
  • به طور ناگهانی میزان ورزش یا شدت ورزش خود را افزایش دهید
  • روی سطوح سخت یا شیب‌دار تمرین کنید

برای مشاوره در مورد اینکه چگونه می‌توانید بر این عوامل غلبه کنید، قبل از شروع تمرینات ورزشی با یک متخصص حرکات اصلاحی صحبت کنید.

سایر مواردی که می‌تواند احتمال ابتلا به تاندینوپاتی آشیل را افزایش دهد عبارت‌اند از:

  • افزایش سن – زیرا تاندون آشیل انعطاف پذیری کمتری دارد و توانایی مقابله با استرس را کاهش می‌دهد
  • داشتن سابقه خانوادگی این بیماری
  • اگر در گذشته تاندون یا عضلات اطراف آن آسیب دیده است.
  • داشتن برخی بیماری‌های طولانی مدت مانند آرتریت روماتوئید، دیابت، کلسترول بالا یا مشکلات تیروئید
  • داشتن مشکلات خاصی که روی پاها تأثیر می‌گذارد
  • داشتن اضافه وزن و چاق بودن
  • مصرف برخی داروها – به عنوان مثال، آنتی بیوتیک های متعلق به گروه کینولون، کورتیکواستروئیدها یا استاتین ها
 تاندینوپاتی آشیل

برای کاهش علائم تاندینوپاتی آشیل چه کنیم؟

تعدادی کار وجود دارد که می‌توانید برای کاهش علائم تاندینوپاتی آشیل بدون نیاز به مراجعه به یک متخصص و پزشک انجام دهید. از جمله موارد زیر است.

  • با کاهش (یا توقف) فعالیتی که باعث ایجاد علائم شده است، به تاندون خود استراحت دهید.
  • از کیسه‌های سرد یا یخ پیچیده شده در حوله استفاده کنید تا درد خود را کاهش داده و هر گونه تورم را کاهش دهید؛ اما یخ را مستقیماً روی پوست خود قرار ندهید، زیرا ممکن است به پوست آسیب برساند.
  • برای کمک به کاهش درد از مسکن‌های بدون نسخه مانند پاراستامول استفاده کنید. داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) مانند ایبوپروفن نیز ممکن است در ابتدا به کاهش درد کمک کنند، اما نباید برای مدت طولانی از NSAID استفاده کنید.
  • اگر می‌توانید سعی کنید به استراحت دادن به پای خود ادامه دهید. در صورت امکان انجام برخی حرکات کششی ملایم ساق پا نیز ممکن است کمک کننده باشد. ممکن است بتوانید برخی از ورزش‌ها را انجام دهید که فشار زیادی به تاندون آشیل وارد نمی‌کند، مانند شنا.
  • وقتی درد شروع به کاهش کرد، می‌توانید به تدریج فعالیت‌های عادی خود را از سر بگیرید؛ اما تا زمانی که درد کاملاً از بین نرود از دویدن در سربالایی و سرازیری خودداری کنید و بر روی سطوح نرم تر دویدن را امتحان کنید. همچنین باید مطمئن شوید که به خوبی گرم می‌شوید و حرکات کششی زیادی برای ساق پا انجام می‌دهید.
علائم تاندینوپاتی
  • ممکن است استفاده از کفی های طبی مخصوص پاشنه پا برای کاهش این علائم مفید باشد. این‌ها کفی هایی هستند که در هر یک از کفش‌های خود قرار می‌دهید. آن‌ها می‌توانند استرس وارد شده بر تاندون آشیل را کاهش دهند و علائم را کاهش دهند. همچنین ممکن است مراجعه به متخصص پا، برای دریافت بهترین و مناسب‌ترین نوع کفی بهترین کار باشد. آن‌ها می‌توانند به فرد در مورد پوشیدن کفش مناسب متناسب با پاها، وضعیت بدن و فعالیت‌های ورزشی کمک و راهنمایی کنند.

راه درمان برای تاندینوپاتی آشیل

اگر علائم پس از یک هفته یا بیشتر با استفاده از اقدامات گفته شده بهبود نیافت، ممکن است مراجعه به فیزیوتراپیست یا صحبت با پزشک عمومی و متخصص حرکات اصلاحی مفید باشد.

اگر فکر می‌کنید ممکن است تاندون آشیل خود را پاره کرده باشید، باید به پزشک خود مراجعه کنید. هنگامی که تاندون آشیل پاره شده باشد، احتمالاً درد شدیدی دارید و ممکن است صدای ترکیدن یا کوبیدن آن را نیز شنیده باشید.

تشخیص تاندینوپاتی آشیل

پزشک عمومی یا فیزیوتراپیست از فرد در مورد علائم می‌پرسد و ساق پا، پاشنه و مچ پا را معاینه می‌کند. آن‌ها ممکن است از فرد بخواهند که یک سری حرکات یا تمرینات را انجام دهد تا به آن‌ها کمک کند که بفهمند چقدر می‌تواند پای خود را حرکت دهد. آن‌ها ممکن است عضله ساق پا را منقبض کنند تا حرکت پا را بررسی کنند.

همچنین ممکن است از فرد در مورد سابقه پزشکی بپرسند تا علل یا شرایط مرتبط دیگر را بررسی کنند. پزشک عمومی می‌تواند بررسی کند که آیا داروهایی که مصرف می‌کنید ممکن است خطر ابتلا به تاندینوپاتی آشیل را افزایش داده باشد یا خیر. آن‌ها همچنین می‌توانند توصیه کنند که آیا لازم است مصرف آن‌ها را قطع کنید یا نه.

تاندینوپاتی آشیل معمولاً از روی علائم قابل تشخیص است و معمولاً نیازی به بررسی بیشتر ندارد.

درمان تاندینوپاتی آشیل

اگر اقدامات گفته شده به درمان تاندون آشیل کمک نمی‌کند، پزشک عمومی یا فیزیوتراپیست ممکن است برخی از درمان‌ها را پیشنهاد کند. این موارد معمولاً شامل یک برنامه تمرینی فیزیوتراپی برای شروع است، قبل از اینکه به سایر درمان‌ها بروید، اگر این کار مؤثر نبود. اکثر مردم متوجه می‌شوند که علائم آن‌ها در عرض 12 هفته بهبود می‌یابد.

تمرینات اصلاحی و درمانی برای تاندینوپاتی آشیل

انجام تمرینات درمانی و اصلاحی می‌تواند به تقویت قدرت و عملکرد تاندون آشیل کمک کند. ممکن است به دو تا سه جلسه در هفته برای حدود شش هفته نیاز داشته باشید.

فیزیوتراپیست و یا متخصص حرکات اصلاحی چند ورزش را پیشنهاد می‌کند. تمرینات تاندینوپاتی آشیل معمولاً با برخی کشش‌های ملایم شروع می‌شوند، قبل از اینکه به تمرین‌های غیرعادی بپردازند. این تمرینات گفته شده، تمریناتی هستند که به طور ویژه برای کشش و طولانی شدن تاندون آشیل در طول زمان طراحی شده‌اند. آن‌ها به ویژه برای تاندینوپاتی آشیل مؤثر هستند. احتمالاً باید دو بار در روز و به مدت حداقل سه ماه، تمرینات تاندینوپاتی آشیل را انجام دهید تا بهترین نتیجه را از آن‌ها بگیرید.

تمرینات اصلاحی و درمانی برای تاندینوپاتی آشیل

سایر درمان‌های تاندینوپاتی آشیل

اگر تاندینوپاتی آشیل با اقدامات گفته شده یا تمرینات درمانی و فیزیوتراپی بهبود نیافت، ممکن است درمان‌های دیگری نیز وجود داشته باشد که می‌توانید امتحان کنید. از جمله موارد زیر است.

لیزر درمانی:

این روشی است که یک دستگاه مخصوص، امواج شوک را از طریق پوست به قسمت آسیب دیده تاندون منتقل می‌کند. این ممکن است به کاهش درد کمک کند. ممکن است به چندین جلسه نیاز داشته باشید.

تزریق خون یا پلاسمای غنی از پلاکت (PRP). در این روش از بخشی از خون استفاده می‌کنند که غنی از فاکتورهای رشد است و ممکن است به بهبود سریع‌تر تاندون آشیل کمک کند. پزشک پلاسمای خون را به داخل یا اطراف تاندون آسیب دیده تزریق می‌کند.گاهی اوقات از سونوگرافی برای راهنمایی استفاده می‌کند.

طب سوزنی:

این شامل عبور دادن یک سوزن نازک به داخل تاندون با هدف شروع روند بهبودی و تقویت تاندون است.

فیزیوتراپیست ممکن است بتواند برخی از این درمان‌ها را ارائه دهد؛ اما برای دیگران، ممکن است نیاز به ارجاع به یک پزشک متخصص ورزش یا اسکلتی عضلانی داشته باشید. برخی از این درمان‌ها ممکن است فقط در مراکز تخصصی یا به عنوان بخشی از یک کار آزمایی تحقیقاتی در دسترس باشند.

جراحی تاندون آشیل

اکثر افراد برای تاندینوپاتی آشیل نیازی به جراحی ندارند؛ اما اگر چندین ماه است که درمان‌های دیگر را امتحان کرده اید و کمکی نکرده‌اند، جراحی ممکن است یک گزینه مناسب باشد. در این زمان نیاز به ارجاع به جراح متخصص پا و مچ پا دارید که می‌تواند ارزیابی کند که آیا جراحی ممکن است مفید باشد یا خیر. جراح ممکن است از فرد بخواهد که برای بررسی وضعیت تاندون خود اسکن انجام دهد.

جراحی شامل برداشتن نواحی آسیب دیده تاندون و ترمیم آنچه از آن باقی مانده است می‌باشد. جراح ممکن است نیاز به استفاده از بافتی از تاندون آشیل بالاتر یا تاندون دیگری برای این درمان داشته باشد. بهبودی پس از عمل جراحی تاندون آشیل زمان می‌برد و این جراحی جای زخم‌ها را بر جای می‌گذارد. جراحی برای همه مبتلایان به تاندینوپاتی آشیل پاسخ مثبت نخواهد داشت.

 تاندون آشیل

پیشگیری از تاندینوپاتی آشیل

چندین کار وجود دارد که می‌توانید برای جلوگیری از تاندینوپاتی آشیل انجام دهید.

  • برای دویدن و سایر فعالیت‌هایی که انجام می‌دهید، حتماً از کفش‌های مناسب و کفی های مناسب استفاده کنید. اگر به خوبی متناسب کف پا شوند، می‌تواند کمک کننده باشد.
  • چه از طریق کار و چه از طریق ورزش فعال باشید، مطمئن شوید که از تجهیزات و تکنیک‌های مناسب استفاده می‌کنید.
  • حرکات تکراری را که به تاندون فشار وارد می‌کنند محدود کنید.
  • فعالیت‌های جدید را به تدریج و به آرامی ایجاد کنید. باید شدت و مدت فعالیت‌های خود را به آرامی در طول زمان افزایش دهید.
  • قبل از شروع ورزش بدن خود را به خوبی گرم کنید و بعد از آن عضله ساق پا را بکشید.
  • اگر مشکلات سلامتی زمینه‌ای دارید که شما را بیشتر در معرض خطر قرار می‌دهد، مطمئن شوید که به درستی درمان شده‌اند.
  • حفظ وزن سالم را هدف قرار دهید زیرا اضافه وزن می‌تواند خطر ابتلا به تاندینوپاتی آشیل را افزایش دهد.
  • در صورت وجود مشکل در شکل پا یا نحوه راه رفتن، استفاده از ارتز (کفی‌های مخصوص) در هر کفش می‌تواند کمک کند. می‌توانید ارتز را از داروخانه‌ها یا فروشگاه‌های تجهیزات پزشکی خریداری کنید یا می‌توان آن‌ها را به‌صورت سفارشی توسط متخصص پا تهیه کرد. در این مورد از فیزیوتراپیست یا متخصص حرکات اصلاحی مشاوره بگیرید.

وضعیت صحیح نشستن در محل کار

در ویدئوهای اینستاگرام به نحوه‌ی نشستن پشت میز در محل کار به طور کامل پرداخته شده است و این نشان دهنده‌ی اهمیت بسیار زیاد این وضعیت بدنی است. زمانی که در طولانی مدت در یک وضعیت نامناسب قرار می‌گیرید قطعاً فشارهای بسیار زیاد و نامطلوبی به تمام اعضای بدن وارد می‌کنید که به مرور زمان باعث آسیب‌های جدی می‌شود. حین کار کردن به بدن و سلامت آن توجه بیشتری داشته باشید.

وضعیت صحیح نشستن در محل کار

برای مراقبت از سلامتی و بدن خود، لازم است بهترین وضعیت برای نشستن پشت میز در طول روز را یاد بگیرید. اکثر مردم وضعیت بدنی بدی دارند. نشستن تمام روز در مقابل کامپیوتر و وسایل الکترونیکی بدن ما را تحت تأثیر قرار می‌دهد. بسیاری از مشاغل مستلزم این هستند که تمام روز را پشت میز بنشینید. همیشه نمی‌توان بلند شد و فعال ماند. تحقیقات نشان داده است که نشستن طولانی مدت می‌تواند خطر ابتلا به دیابت و بیماری‌های قلبی عروقی را افزایش دهد. همچنین اعصاب را منقبض می‌کند، باعث کمردرد می‌شود و اندام‌های شکمی را فشرده می‌کند که منجر به هضم ضعیف می‌شود.

دستورالعمل صحیح نشستن پشت میز کامپیوتر

وضعیت صحیح نشستن در حین کار با کامپیوتر برای کمر و سلامتی مهم است. چند دستورالعمل ساده وجود دارد که می‌توانید برای داشتن یک وضعیت صحیح کامپیوتری از آن‌ها پیروی کنید.

  • پاهای خود را صاف روی زمین یا زیر پایی قرار دهید.
  • پاها، زانوها و مچ پاها را روی هم قرار ندهید.
  • فاصله کمی بین زانوهای خود و نشیمنگاه صندلی قرار دهید.
  • زانوهای باید در همان ارتفاع باسن یا کمی پایین‌تر باشند.
  • مچ پاها باید جلوی زانوهای باشد.
  • شانه‌های خود را شل کنید.
  • روی میز خود روی آرنج‌های استراحت خود نخوابید.
  • زانوها و ساعدها باید موازی با زمین باشند.
  • آرنج باید در کنار باشد.
  • صاف بنشینید و به یک طرف خم نشوید.
  • منتظر باشید تا از درد یا فشار گردن جلوگیری کنید.
  • وضعیت صحیح نشستن در کنار کامپیوتر برای کمر و سلامتی مهم است

و در ادامه

  • بالای صفحه نمایشگر باید در سطح چشم باشد. در صورت نیاز از پایه مانیتور استفاده کنید.
  • مانیتور باید به اندازه یک بازو فاصله داشته باشد.
  • پشت باید صاف روی پشتی صندلی یا تکیه گاه قرار گیرد.
  • هر ساعت 10 دقیقه استراحت کنید و بلند شوید و حرکت کنید.
  • صفحه کلید خود را در فاصله 4 تا 6 اینچی از لبه میز خود قرار دهید تا مچ دست جایی برای استراحت داشته باشد.
  • از ماوس و موس پد ارگونومیک برای جلوگیری از کشیدگی مچ دست استفاده کنید.
  • اقلامی که اغلب استفاده می‌کنید، مانند خودکار را در نزدیکی خود نگه دارید تا مجبور نباشید برای تهیه آن‌ها کشش داشته باشید و یا بچرخانید.
  • اگر زیاد با تلفن صحبت می‌کنید از هدست و یا هندزفری استفاده کنید.
  • از یک پایه اسناد استفاده کنید تا مجبور نباشید به پایین نگاه کنید و گردن خود را فشار دهید.
  • ساعد باید در زاویه 90 درجه نسبت به بالای بازوها باشد. بالا یا پایین بودن بیش از حد صفحه کلید می‌تواند باعث درد آرنج و شانه شود.

انواع حالت نشستن

افراد معمولاً هنگام تمرکز روی چیزهای دیگر، حالت نشستن را ناخودآگاه اتخاذ می‌کنند. وضعیت نشستن افراد تا حدی به نوع تجهیزاتی که استفاده می‌کند بستگی دارد که ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • صندلی اداری
  • صندلی راحتی
  • صندلی ارگونومیک
  • مدفوع
  • کیسه لوبیا
  • صندلی ماشین

بهترین حالت نشستن

بهترین حالت نشستن به قد فرد، صندلی استفاده شده و فعالیتی که هنگام نشستن انجام می‌دهد بستگی دارد.

پیشنهاد ما برای نشستن پشت میز در تمام طول روز:

یافتن بهترین حالت برای نشستن پشت میز در تمام طول روز مهم است. وضعیت نامناسب در واقع می‌تواند شکل ستون فقرات را تغییر دهد و باعث مشکلات فیزیکی شود. با سرمایه گذاری در محصولات ارگونومیک مانند صندلی، موس، پد ماوس، پایه مانیتور یا حتی میز ایستاده می‌توانید در مسیر بهبود وضعیت بدنی خود به کمک کند.

در بازار کار امروز نشستن تمام روز یک امر عادی است. اگر بیشتر وقت خود را نشسته می‌گذرانید، مراقب خود باشید. یاد بگیرید که چگونه وضعیت بدن خود را بهبود بخشید و از صدمات و فشارهای قابل پیشگیری جلوگیری کنید. با رعایت نکات بالا می‌توانید به وضعیت بدنی خوبی برسید.

اصلاح وضعیت نشستن

برای اصلاح وضعیت نشستن خود، یک جلسه با فیزیولوژیست های ورزشی و متخصصان حرکات اصلاحی رزرو کنید. اگر برای مدت طولانی بنشینید، می‌توانید به بدن خود آسیب وارد کنید. وضعیت نشستن فرد می‌تواند به حفظ وضعیت بدنی خوب و کمر و ستون فقرات سالم کمک کند. نکاتی شامل استفاده از صندلی مناسب و صاف نگه داشتن پشت و صاف نگه داشتن پاها روی زمین است. وضعیت بدنی صحیح می‌تواند کمک کند:

  • کاهش فشار وارد بر بدن در حین حرکت و ورزش
  • کاهش ساییدگی مفاصل، ماهیچه‌ها و رباط‌ها
  • حفظ تعادل در حین حرکت و ورزش
  • کاهش خطر فشار عضلانی و شرایط استفاده بیش از حد
  • بهبود سلامت ستون فقرات

نویسندگان مقاله‌ای در سال 2019 در مجله ارتوپدی و ورزش فیزیوتراپی بیان می‌کنند که وضعیت صحیح بدن ممکن است برای افراد مختلف متفاوت به نظر برسد. یک وضعیت راحت برای یک فرد ممکن است برای شخص دیگری ناراحت کننده باشد، بنابراین مهم است که حالت‌های مختلف نشستن و ایستادن را امتحان کنید.

حالت های مختلف نشستن

یک فرد می‌تواند وضعیت خود را بهبود بخشد و به وضعیت نشستن مناسب دست یابد:

  • صاف نگه داشتن پاها یا قرار دادن آن‌ها روی زمین یا زیر پایی
  • اجتناب از عبور از زانو یا مچ پا
  • ایجاد فاصله کوچکی بین پشت زانو و صندلی
  • قرار دادن زانوها در همان ارتفاع یا کمی پایین‌تر از باسن
  • قرار دادن مچ پا در جلوی زانو
  • شل کردن شانه‌ها
  • در صورت امکان ساعد و زانو را موازی با زمین نگه دارید
  • آرنج‌ها را در پهلوها نگه دارید و در بازوها حالت L ایجاد کنید
  • صاف بنشینید و بدون فشار دادن به گردن به جلو نگاه کنید
  • در صورت وجود جاهایی که پشت به راحتی با صندلی برخورد نمی‌کند، به خصوص در قسمت پایین کمر، پشتی را روی صندلی قرار دهید یا از پشتی یا بالشتک استفاده کنید.
  • اجتناب از نشستن طولانی مدت، به طور ایده آل حداقل 10 دقیقه استراحت برای هر ساعت نشستن
  • تغییر موقعیت به طور منظم

نکاتی برای وضعیت نشستن در کنار کامپیوتر

افرادی که به دلیل محل کار یا تحصیل خود مجبورند مدت طولانی پشت میز بنشینند، باید اقدامات احتیاطی بیشتری را برای حفظ وضعیت بدن و پشت خود انجام دهند.

زمانی که فرد برای مدت طولانی با رایانه کار می‌کند، می‌تواند به بهبود وضعیت نشستن خود کمک کند:

  • نگه داشتن مانیتور در فاصله بازو و حداکثر 2 اینچ بالاتر از خط دید طبیعی
  • سفارشی کردن فضاهای کاری – به عنوان مثال، اضافه کردن زیر پایی، پد مچ، یا پشتی
  • استفاده از میز ایستاده به طور متناوب بین نشستن و ایستادن
  • با استفاده از یک صندلی ارگونومیک، یک توپ یوگا یا یک صندلی زانو
  • انواع مختلف صفحه کلید و ماوس را امتحان کنید
  • استفاده از هدست برای تماس‌های طولانی یا دیکته برای کاهش فشار گردن
  • قرار دادن صفحه کلید و ماوس نزدیک به هم برای جلوگیری از رسیدن
  • گاهی اوقات بلند شدن و حرکت کردن، به خصوص زمانی که هر گونه درد عضلانی یا مفصلی را تجربه می‌کنید
  • صاف نشستن و نگاه کردن مستقیم به جلو هنگام خواندن صفحه نمایش‌های موبایل یا مانیتور
  • زمانی که فرد در موقعیت صحیح قرار گرفت، می‌تواند هر 10 تا 15 دقیقه یک بررسی ذهنی انجام دهد تا ببیند آیا وضعیت بدن تغییر کرده است یا خیر. آن‌ها می‌توانند هر گونه تنظیمات لازم را برای بازیابی وضعیت خود انجام دهند.

بهبود وضعیت بدن چقدر طول می‌کشد؟

بهبود وضعیت بدن با گذشت زمان، آگاهی و تعهد امکان پذیر است. مدت زمانی که طول می‌کشد تا مزایا را مشاهده کنید بستگی به این دارد که فرد چقدر روی بهبود وضعیت بدن خود تمرکز می‌کند و وضعیت بدنی او در ابتدا چگونه است.

هنگامی که یک فرد وضعیت خود را بهبود بخشد، باید در حفظ آن تلاش کند. آن‌ها ممکن است اغلب مجبور شوند به خود یادآوری کنند که موقعیت‌های ناسالم را تشخیص دهند و آن‌ها را اصلاح کنند.

وضعیت‌های نشستن برای جلوگیری از هر چیزی که باعث سوء استفاده یا استفاده بیش از حد از ماهیچه‌ها، رباط‌ها یا تاندون‌های خاص شود، می‌تواند بر وضعیت بدن و سلامت کمر فرد تأثیر منفی بگذارد. برخی از وضعیت‌ها، به ویژه برخی از وضعیت‌های نشستن، برای کار بیش از حد یا استفاده نادرست از بافت های وضعیتی بدتر از سایر موقعیت‌ها هستند. یک فرد می‌تواند با اجتناب از موارد زیر خطر وضعیت بد و سلامت کمر را به حداقل برساند:

  • نشستن به یک طرف با ستون فقرات خمیده
  • زانوها، مچ پاها یا بازوها را روی هم قرار دهید
  • آویزان بودن یا عدم حمایت مناسب از پاها
  • نشستن طولانی مدت در یک وضعیت
  • فشار وارد کردن به گردن برای مدت طولانی در حالی که به مانیتور، صفحه تلفن یا سند نگاه می‌کنید
  • نشستن برای مدت طولانی بدون استراحت

بهبود وضعیت بدن

مرکز کانادایی برای ایمنی و بهداشت حرفه‌ای همچنین توصیه می‌کند که افراد از موارد زیر اجتناب کنند:

  • نشستن با سر متمایل به جلو برای جلوگیری از آسیب به گردن
  • بالا بردن دست‌ها در حین کار برای جلوگیری از درد شانه و گردن
  • داشتن کمری بدون تکیه گاه که قسمت پایینی ستون فقرات بین دنده‌ها و لگن است
  • نشستن با مچ‌های خم شده برای جلوگیری از گرفتگی عضلات
  • داشتن ساعد بدون تکیه گاه برای جلوگیری از درد کمر و شانه
  • نشستن با ران های جمع شده زیر میز که باعث اختلال در گردش خون می‌شود
  • نشستن در وضعیتی که کمر را به طور کامل پشتیبانی نمی‌کند

راه‌های دیگر برای بهبود وضعیت بدن

تمرین عادات خوب نشستن تنها یک راه برای کمک به بهبود وضعیت بدنی و سلامت کمر است.

هر پوزیشن و حرکتی که بدن انجام می‌دهد، ماهیچه‌ها، تاندون‌ها و رباط‌هایی که به حمایت از وضعیت بدن کمک می‌کنند را درگیر می‌کند یا تحت تأثیر قرار می‌دهد. برخی از عوامل سبک زندگی که ممکن است مستقیماً با وضعیت بدن مرتبط به نظر نرسند برای سلامت کلی وضعیت بدن بسیار مهم هستند.

نکات روزمره برای داشتن وضعیت بدنی و پشتی سالم عبارت‌اند از:

  • حداقل 30 دقیقه سه بار در هفته ورزش کنید، با تمرکز بر ترکیبی از حرکات کششی، تقویتی و هوازی
  • بلند کردن اجسام سنگین با خم کردن پاها به جای استفاده از پشت
  • نگه داشتن بارهای سنگین به بدن هنگام بلند کردن یا حمل آن‌ها
  • تنظیم صندلی در هنگام رانندگی برای حمایت از پشت بدون فشار دادن و خم شدن زانوها
  • قرار دادن بالشتک‌های پشتیبان کمر بر روی صندلی‌ها، از جمله صندلی ماشین، در نتیجه کاهش فشار کمر
  • پوشیدن کفش‌های راحت، حمایت کننده یا طبی در هنگام ایستادن طولانی مدت
  • راه رفتن با ستون فقرات صاف و تلاش برای جلوگیری از افتادن یا خم شدن
  • تاب دادن سریع و یکنواخت بازوها هنگام راه رفتن، دویدن یا دویدن
  • نگه داشتن کریر نوزاد در سطحی بالاتر از باسن با دسته‌های کالسکه در سطح ناف
  • هنگام حمل کودک برای مدت طولانی، طرفین متناوب
  • ایجاد گروه‌های عضلانی کلیدی در زمان دوری از کامپیوتر با انجام اسکات، لانچ، جک‌های پرش، شانه بالا انداختن و هل دادن

بسیاری از مردم دوره‌های طولانی را در حالت نشسته سپری می‌کنند. نشستن نادرست، به خصوص پشت میز، می‌تواند برای سلامت کمر و وضعیت بدن مضر باشد. با این حال، با دانستن وضعیت نشستن خوب و پیروی از چند قانون ساده، بیشتر افراد می‌توانند یاد بگیرند که چگونه خود را اصلاح کنند و در نتیجه به وضعیت خوبی دست یابند. ایجاد تغییرات اضافی در شیوه زندگی، مانند ورزش منظم و استراحت در طول روز نیز می‌تواند کمک کننده باشد.

با موس زیاد کار میکنی؟

فیلم تمرین با موس درست کار کردن

اگر در طول روز با موس زیاد کار می‌کنی و بدون توجه به مچ دستت حسابی ازش کار می‌کشی باید بدونی که در طولانی مدت آسیب‌های جدی به مچ دست و مفاصل دست وارد می‌کنی. اگر بعد از هر چند دقیقه کار کردن با موس به دستت استراحت بدی و یکسری از تمرینات مفید و کاربردی مثل تمرینات آموزش داده شده در ویدئو و این متن رو انجام بدی میتونی تا حد خیلی زیادی از بروز این مشکلات جلوگیری کنی و به کاهش درد مچ دست‌ها کمک کنی.

چرا استفاده از موس کامپیوتر مشکل ساز شده است؟

موس یک قطعه استاندارد از تجهیزات کامپیوتری است. کاربران رایانه تقریباً سه برابر بیشتر از صفحه کلید از موس استفاده می‌کنند. از آنجایی که میزان قرار گرفتن مچ دست در معرض آسیب، زیاد است، بهبود وضعیت اندام فوقانی هنگام استفاده از موس کامپیوتر بسیار مهم است. از آنجایی که اکثر افرادی که از موس در محیط کار استفاده می‌کنند باید هم‌زمان از صفحه کلید کامپیوتر نیز استفاده کنند، استفاده از موس به طور منظم شامل موقعیت‌های ثابت و حرکات کوچک و تکراری همان ماهیچه‌های کوچک است که بارها و بارها برای مدت زمان طولانی انجام می‌شود. این عوامل می‌توانند منجر به ناراحتی، درد و اختلالات اسکلتی عضلانی در محل کار (WMSDs) شوند.
مهم است که تمام لوازم کامپیوتر (صفحه کلید، موس، مانیتور)، محل کار کردن (میز، صندلی، زیرپایی) و شیوه‌های کاری (حالت، سرعت، زمان استراحت) در نظر گرفته شود تا این خطرات به حداقل برسد.

چه چیزی استفاده از موس کامپیوتر را خطرناک می‌کند؟

دو دلیل اصلی وجود دارد که چرا استفاده منظم و زیاد از موس می‌تواند خطرناک باشد.

دلیل اول:

اول، استفاده از موس به این نیاز دارد که شخص با دست، انگشتان و شست خود حرکات کوچک و دقیقی انجام دهد. با قرار دادن موقعیت، پیمایش و بارها و بارها کلیک کردن روی موس، همان ماهیچه‌های کوچک می‌توانند خسته و دچار کار بیش از حد شوند. این استفاده بیش از حد می‌تواند باعث موارد زیر شود:

  • درد در بالای دست
  • درد در اطراف مچ دست
  • درد در امتداد ساعد و آرنج
  • ایجاد کیست دردناک و در مراحل بعدی کیست‌های گانگلیونی در اطراف مفاصل و در امتداد تاندون‌ها
  • بی حسی و سوزن سوزن شدن در انگشت شست و انگشت اشاره
  • سوزش، سفتی، محدوده حرکتی محدود
  • درد

دلیل دوم

دلیل دوم که استفاده از موس کامپیوتر می‌تواند خطرناک باشد این است که قرار دادن موس می‌تواند دسترسی به آن را ناخوشایند کند. بسیاری از میزهای مخصوص کامپیوتر دارای فضای محدودی هستند. از آنجایی که صفحه کلید از قبل مستقیماً در مقابل شخصی که از رایانه استفاده می‌کند قرار دارد، بیشتر اوقات موس در اطراف گوشه سمت راست (یا چپ) بالای صفحه کلید و به سمت پشت میز قرار می‌گیرد.
هنگامی که موس در این موقعیت قرار دارد از «دسترسی آسان» خارج است: برای حرکات راحت دست، فراتر از محدوده فاصله ایمن است. برای استفاده از موس، فرد باید به سمت جلو خم شود، به سمت بیرون و جلو حرکت کند و تا زمانی که از موس استفاده می‌کند بدون پشتیبانی بماند.
حفظ این وضعیت برای روزهای کاری طولانی مدت می‌تواند با وارد کردن بار اضافی بر روی عضلات قسمت فوقانی کمر (عضله ذوزنقه‌ای) و شانه (عضله دلتوئید) باعث درد و خستگی شود؛ بنابراین استفاده مکرر از موس می‌تواند باعث درد در ناحیه شانه و گردن شود. کمردرد اگرچه مستقیماً توسط موس ایجاد نمی‌شود، اما اگر کاربر کامپیوتر وضعیت بدنی ضعیفی داشته باشد و هنگام نشستن به جلو خم شود، می‌تواند مشکل ساز شود.

برای کاهش خطر آسیب ناشی از استفاده از موس کامپیوتر چه باید کرد؟

درد مچ دست بر اثر استفاده از موس یک مشکل رایج است که برای کسانی که با کامپیوتر کار می‌کنند پیش می‌آید. اگر متوجه شده‌اید که مچ دست هنگام کار با کامپیوتر احساس ناراحتی می‌کند، بهتر است آن را نادیده نگیرید زیرا می‌تواند منجر به آسیب و حتی سندرم تونل کارپال شود.
تونل کارپال در اثر فشار روی عصب مچ دست ایجاد می‌شود و می‌تواند باعث احساس سوزن سوزن شدن، بی حسی و درد شود. انجام کارهای تکراری که به مچ دست فشار وارد می‌کند تنها یکی از عواملی است که می‌تواند باعث ایجاد سندرم تونل کارپال شود.
طراحی یک میز مخصوص کامپیوتر که به شخص اجازه می‌دهد از صفحه کلید و موس (یا سایر دستگاه‌های ورودی مانند تبلت‌های گرافیکی) به طور هم‌زمان استفاده کند، می‌تواند بسیار دشوار باشد.
همچنین از بین بردن کامل دردها و WMSD ممکن است امکان پذیر نباشد، اما انتخاب موس مناسب، قرار دادن درست آن و آگاهی از نحوه نگه داشتن بدن و استفاده از عضلات می‌تواند کمک کننده باشد.

از موس ارگونومیک استفاده کنید.

موسی که در حال حاضر استفاده می‌کنید می‌تواند مقصر درد مچ دست باشد. یک موس غیر استاندارد می‌تواند باعث ایجاد فشار بر روی شانه‌ها، ساعد و مچ دست شود؛ اما یک موس ارگونومیک برای کمک به جلوگیری از فشار و خستگی بر روی مچ دست توصیه می‌شود. موس‌های ارگونومیک برای جلوگیری از درد مچ دست و آسان‌تر کردن کار با کامپیوتر طراحی شده‌اند.

تفاوت بین یک موس معمولی و یک موس ارگونومیک چیست؟

موس معمولی

یک موس معمولی صاف است. این بدان معناست که هنگام استفاده از این موس دست نیز صاف خواهد بود، اما مچ دست کمی پیچ خورده و باعث فشار بر مچ دست و ساعد می‌شود.
نیاز به چسبندگی بیشتری دارد.
یک موس ارزان‌تر اما ارگونومیک مزایای بیشتری نسبت به یک موس استاندارد دارد.

موس ارگونومیک

یک موس ارگونومیک به شما این امکان را می‌دهد که دست خود را در حالت خنثی نگه دارید.
آن‌ها برای تناسب با اندازه دست طبیعی طراحی شده‌اند.
به قدرت گرفتن کمتری نیاز دارد.
باعث خستگی و تنش کمتر می‌شوند.
خطر تونل کارپال را کاهش می‌دهد.

محل نشستن و کار خود را ارزیابی کنید

آیا صندلی و میز شما در ارتفاع مناسب قرار دارند؟

روی صندلی بنشینید:

وقتی می‌نشینید، مطمئن شوید که پشت تا حد امکان چسبیده به صندلی و صاف است.

در ارتفاع مناسب بنشینید:

زمانی که شانه‌هایتان شل هستند، بازوهایتان را از آرنج خم کنید تا ساعدتان در راستای میز باشد.

عمق صندلی را بررسی کنید:

زمانی که تا حد امکان به عقب نشسته‌اید باید 2 تا 3 انگشت فاصله بین پشتی زانو و صندلی وجود داشته باشد. در صورت لزوم از اهرم صندلی برای تغییر ارتفاع استفاده کنید.

بررسی کنید که آیا به زیرپایی نیاز دارید یا خیر.

وقتی در ارتفاع مناسب نشسته‌اید، اگر پاها کاملاً صاف روی زمین نیست، به یک زیرپایی نیاز خواهید داشت.

تنظیم نکردن محل نشستن:

تنظیم نکردن محل نشستن و کار کردن به درستی می‌تواند باعث درد مچ موس شود، زیرا اگر در ارتفاع مناسب نباشید و راحت ننشینید، می‌تواند هنگام استفاده از موس به مچ دست فشار وارد کند.

پایه‌های مخصوص دست و بازوی قابل تنظیم

در تحقیقات اخیر، مشخص شده است که استفاده از موس کامپیوتر مستلزم آن است که مچ دست خود را در زوایایی قرار دهید که خطر تونل کارپال را افزایش نمی‌دهد. آن‌ها کشف کردند که یک تکیه گاه دستی با قابلیت تنظیم ارتفاع می‌تواند به حمایت از بازو کمک کند تا مچ دست مجبور نباشد در زوایای ناراحت کننده قوس پیدا کند و می‌تواند خطر تونل کارپال را کاهش دهد.

نحوه صحیح گذاشتن بالش زیر سر(بالش زیر سر باید چگونه باشد؟)

فیلم تمرین نحوه خوابیدن روی بالش

میدونی چرا صبح‌ها با گردن درد از خواب بیدار میشی؟ تا حالا به مناسب بودن بالش و وضعیت خوابیدنت دقت کردی؟ ممکنه بالش مناسبی زیر سرت نمی‌ذاری و همین باعث میشه که خیلی مشکلات برای گردنت ایجاد بشه. نکاتی هستند که حتماً موقع انتخاب بالش باید بهش توجه کنی و دقیقاً مناسب با وضعیت بدنی خودت ازش استفاده کنی. این نکات به طور کامل داخل ویدئو آورده شده، اما می‌تونی برای بهتر یاد گرفتن این مقاله را هم بخوانی

بالش زیر سر باید چگونه باشد
بالش زیر سر باید چگونه باشد

اگر برای احساس راحتی داشتن در رختخواب تلاش می‌کنید یا با درد گردن یا شانه از خواب بیدار می‌شوید، مقصر می‌تواند درست زیر سرتان باشد. استفاده از بالش نامناسب و دراز کشیدن نادرست روی آن می‌تواند صبح‌ها احساس درد و بی‌قراری در گردن ایجاد کند.

دقیقاً چگونه روی بالش می‌خوابید؟ نحوه صحیح گذاشتن بالش زیر سر واقعاً به موقعیت خواب بستگی دارد. ادامه‌ی این مقاله را بررسی کنید تا بهترین روش خوابیدن روی بالش را بیاموزید و بدانید نحوه صحیح گذاشتن بالش زیر سر چگونه است تا بتوانید کیفیت خواب خود را بهبود بخشید.

نحوه صحیح گذاشتن بالش زیر سر

بالش‌ها قرار است به نگه داشتن ستون فقرات در وضعیت خنثی، تراز گردن با بقیه بدن و حمایت از وضعیت مناسب کمک کنند؛ اما استفاده از بالش، برای هر فرد و نوع خوابیدن او متفاوت است. در اینجا روش صحیح خوابیدن بر روی بالش بر اساس موقعیت خواب مورد علاقه افراد آورده شده است. نحوه صحیح گذاشتن بالش زیر سر در هر حالت، کلید جلوگیری از درد است.

طرز صحیح خوابیدن روی بالش
طرز صحیح خوابیدن روی بالش

بهترین بالش برای خوابیدن به پهلو چیست؟

بهترین بالش برای افرادی که به پهلو می‌خوابند، بالشی است که کمی ضخیم‌تر و سفت‌تر باشد تا بتواند قوس کناری گردن را پشتیبانی کند. بالش باید شکاف بین سر و گردن را پر کند و کمک کند سر و گردن در راستای ستون فقرات باشند.

بالش‌های مموری فوم و بالش‌های ارتوپدی پلی فیل گزینه‌های خوبی هستند. برای حمایت بیشتر، یک بالش بین زانوهای خود قرار دهید تا باسن خود را در یک راستا نگه دارید. نحوه صحیح گذاشتن بالش زیر سر در این حالت یعنی حفظ تراز گوش و شانه.

بهترین بالش برای افرادی که به پشت می‌خوابند چیست؟

بهترین بالش برای افرادی که به پشت می‌خوابند، بالشی است که سطحی نازک‌تر و متمایل به کمی ضخیم داشته باشد. این بالش کمک می‌کند تا سر، گردن و ستون فقرات به درستی در یک راستا قرار گیرند.

سر باید بتواند بدون خم شدن به عقب در بالش فرو رود. بالش‌های مموری فوم و بالش‌های کانتور گزینه‌های خوبی برای افرادی که به پشت می‌خوابند هستند. همچنین می‌توانید برای حفظ انحنای طبیعی پشت خود به فکر اضافه کردن یک بالش زیر زانو باشید. رعایت نحوه صحیح گذاشتن بالش زیر سر برای افراد طاق‌باز، حیاتی است.

بالش زیر سر چگونه باشد
بالش زیر سر چگونه باشد

بهترین بالش برای افرادی که به شکم می‌خوابند چیست؟

بهترین بالش برای افرادی که به روی شکم می‌خوابند، بالشی نرم و نازک است، یا می‌توانند بدون بالش بخوابند. خوابیدن به روی شکم می‌تواند فشار بسیاری به گردن و کمر وارد کند و یک بالش ضخیم و سفت می‌تواند فشار بیشتری به گردن وارد کند.

به عنوان فردی که به روی شکم می‌خوابد، ممکن است بخواهید یک بالش زیر لگن خود قرار دهید تا کمر خود را در وضعیت خنثی‌تری نگه دارید و فشار را از روی ستون فقرات خود کم کنید.

بهترین بالش برای افرادی که وضعیت خواب خاصی ندارند، چیست؟

بهترین بالش برای افرادی که وضعیت خواب خاصی ندارند، بالشی با ضخامت متوسط است. اگر در طول شب موقعیت خود را عوض کنید، بالش با ضخامت میانه گزینه‌ی خوبی است. بالش‌های لاتکس و بالش‌های کرکی گزینه‌های خوبی برای این افراد هستند.

بهترین راه برای خوابیدن روی بالش چیست؟

بالش باید از انحنای طبیعی گردن حمایت کند، اما نباید آن‌قدر بالا قرار گیرد که باعث کشیدگی عضلات در گردن، پشت و شانه‌ها شود. همچنین باید از قرار دادن بالش با ارتفاع خیلی پایین خودداری کنید.

بالش را زیر شانه‌های خود قرار ندهید؛ زیرا این نیز می‌تواند منجر به درد شود. وقتی به پشت یا پهلو می‌خوابید، بالش باید زیر سر و گردنتان قرار بگیرد، اما نه روی شانه‌ها. یک قانون کلی مناسب این است که بالش باید همیشه گردن را موازی با تشک نگه دارد، مهم نیست در چه وضعیتی هستید. گردن نباید به سمت جلو یا به یک طرف خم شود، به همین دلیل متخصصان خوابیدن روی شکم را توصیه نمی‌کنند.

هنگام خوابیدن به پشت، شانه‌ها نباید روی بالش باشد. این می‌تواند ستون فقرات را از حالت خنثی خارج کند. اگر به پشت می‌خوابید، بالش خود را بالا و اطراف شانه‌های خود قرار دهید. این استراتژی، دقیقاً همان نحوه صحیح گذاشتن بالش زیر سر است.

بهترین راه برای خوابیدن روی بالش
بهترین راه برای خوابیدن روی بالش

نکاتی در رابطه با خوابیدن راحت:

خوابیدن به پشت در حالی که سر خود را با یک یا دو بالش اضافی بالا آورده‌اید می‌تواند برای موارد زیر مفید باشد: کاهش خروپف، کاهش آپنه خواب، کاهش رفلاکس اسید، خواب بعد از جراحی یا سزارین، کمک به تنفس بهتر در هنگام گرفتگی بینی یا آلرژی. می‌توانید از هر بالشی برای این کار استفاده کنید یا می‌توانید یک بالش دایره‌ای شکل مخصوص بخرید. یک تخت با پایه قابل تنظیم نیز می‌تواند بدون نیاز به بالش اضافی سر را بالا ببرد.

پیشگیری از گردن درد چگونه باید روی بالش بخوابیم؟

بهترین وضعیت خواب چیست؟

وضعیت خواب مناسب می‌تواند به فرد کمک کند به خواب برود. فراتر از آن، سعی کنید در وضعیتی بخوابید که بدن را در وضعیت خوبی نگه دارد. عضلات گردن و پشت هنگام خواب شل می‌شوند، بنابراین برای محافظت از این نواحی باید همه چیز را به طور طبیعی در یک راستا نگه دارید.

این کار را می‌توان هنگام خوابیدن به پهلو یا پشت انجام داد؛ اما به روی شکم خوابیدن این کار را سخت‌تر می‌کند. اگر درد دارید، یک موقعیت خواب متفاوت با وضعیت خواب ترجیحی ممکن است کمک کننده باشد. افرادی که به روی شکم می‌خوابند، ممکن است گردن درد را تجربه کنند.

این افراد باید سعی کنند خودشان را طوری تمرین دهند که به پهلو بخوابند. خوابیدن به پهلو می‌تواند به کاهش رفلاکس اسید، خروپف و آپنه خواب کمک کند و بهترین حالت برای دوران بارداری است.

چرا موقعیت مناسب بالش مهم است؟

همه ما می‌دانیم که باید به اندازه کافی بخوابیم تا بهترین عملکرد را داشته باشیم؛ و جایی که بالش خود را قرار می‌دهید می‌تواند به تلاش برای داشتن خوابی راحت کمک کند و یا آسیب برساند. اگر ناراحت هستید یا دردی دارید، دور شدن از آن بسیار سخت‌تر خواهد بود.

بعلاوه، حتی اگر بتوانید کاملاً خوب بخوابید، نمی‌خواهید با گردن سفت شده یا کمردرد به دلیل چیزی به سادگی وضعیت بالش خود از خواب بیدار شوید. نحوه صحیح گذاشتن بالش زیر سر در این مرحله بسیار کلیدی است. هنگام بیماری، آسیب یا وضعیت سلامتی، قرار دادن بالش اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. برای مثال، اگر آپنه خواب دارید، می‌توانید از بالش‌هایی استفاده کنید که کمک کند به پهلو بخوابید، یا سرتان را بالا نگه دارید.

بالش‌ها می‌توانند فرد را به پهلوی چپ بخوابانند که این روش می‌تواند سوزش سر دل را کاهش دهد و تصور می‌شود در دوران بارداری بهترین موقعیت است. و اگر کمردرد دارید، خواب مناسب و وضعیت بالش ممکن است به کاهش درد کمک کند. در یک مطالعه از افراد مبتلا به گردن درد یا کمردرد خواسته شد که به پشت بخوابند و یک بالش زیر سر و یک بالش زیر زانوهایشان بگذارند.

پس از چهار هفته این گونه خوابیدن، ۹۰ درصد از شرکت‌کنندگان درد کمتری را گزارش کردند. بنابراین، نحوه صحیح گذاشتن بالش زیر سر برای به حداکثر رساندن زمان خواب اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. در نهایت برای پی بردن از بهترین وضعیت خواب و مناسب خود با پزشک و یا متخصص حرکات اصلاحی صحبت کنید.

ورزش‌کردن با زانوی پرانتزی

زانوی پرانتزی نوعی ناهنجاری اسکلتی محسوب می‌شود که در افراد دارای این ناهنجاری، وقتی مچ پاها را در کنار هم قرار می‌گیرد، از ناحیه زانو تا ساق پا به سمت بیرون خمیدگی مشاهده می‌شود. به زبانی ساده‌تر یعنی زمانی که پاها در کنار هم قرار دارند، بین ساق پا و زانوهای هر دو پا فاصله وجود دارد.

ورزش‌های پرتحرک مانند دویدن یا ایروبیک می‌توانند به مفاصل زانو در افرادی که پای پرانتزی دارند فشار بیشتری وارد کند. این موضوع می‌تواند خطر ابتلا به آرتروز زانو را در این دسته از افراد افزایش دهد و باعث تحلیل‌رفتن غضروف مفاصل شود. این عارضه همچنین می‌تواند خطر ابتلا به سندرم درد کشکک رانی را نیز افزایش دهد. در این سندروم پشت کشکک زانو دچار ساییدگی و درد خواهد شد.

اگر زانوی پرانتزی دارید، می‌توانید اقداماتی را انجام دهید تا ورزش‌کردن را برای خود راحت‌تر کنید و یا حتی بهتر از آن، می‌توانید از ورزش برای کمک به بهبود وضعیت خود استفاده کنید.

این مقاله در مورد چالش‌ها و مزایای ورزش با زانوی پرانتزی بحث می‌کند. همچنین نکاتی را در مورد نحوه ورزش ایمن به شما ارائه خواهد داد.

چالش‌های ورزش با پای پرانتزی

اگر پاهای پرانتزی دارید، ممکن است استرس و فشار بر ساختارهای زانوهای شما افزایش یابد. اگرچه این امر در فعالیت‌های معمولی مانند پیاده‌روی نیز ممکن است رخ دهد، اما استرس‌ها و فشارهای ورزش‌هایی مانند دویدن می‌تواند این موضوع را بیشتر تشدید کند.

معمولاً اصطلاح پزشکی ژنوواروم (genu varum) برای توضیح ناهنجاری زانوی پرانتزی استفاده می‌شود. این ناهنجاری برخلاف زانوی ضربدری(genu valgus) است که در آن زانوهای شما به سمت داخل خم می‌شوند.

ژنوواروم

آسیب به مفاصل در زانوی پرانتزی

در خلال ناهنجاری زانوی پرانتزی عضلات و تاندون‌های خارجی مفصل زانوهای شما دچار کشیدگی و درعین‌حال، عضلات و تاندون‌های قسمت داخلی زانوهای شما ممکن است کوتاه شود.

ضعف و کشیدگی عضلانی در قسمت بیرونی زانو ممکن است باعث شود تا فشار زیادتری بر رباط‌های جانبی زانو وارد شود. این ساختارهای قوی، استخوان ران شما را به استخوان ساق پا متصل می‌کنند و از حرکت بیش از حد در قسمت بیرونی زانوهای شما جلوگیری می‌کنند.

کوتاهی عضلات و ساختارهای داخل مفاصل زانو ممکن است باعث درد یا افزایش ساییدگی و پارگی منیسک داخلی شود. مینیسک صفحه‌ای از جنس غضروف است که بین استخوان ران و استخوان ساق پا در مفصل زانو شما بالشتکی محافظتی ایجاد می‌کند و شوک‌های ناشی از ضربات وارده به‌زانو را جذب می‌کند.

 زانوی پرانتزی
مینیسک داخلی و خارجی زانو

کوتاهی و فشردگی بیش از حد در این ناهنجاری ممکن است باعث مشکلاتی مانند پارگی غضروف مینیسک زانو شود. همچنین این عارضه می‌تواند باعث آرتروز مفصل در قسمت داخلی زانو شود.

ایجاد حرکت و نیرو در زانوی پرانتزی

ژنوواروم ممکن است بر نحوه حرکت لگن و مچ پا نیز تأثیر بگذارد و خطر آسیب هنگام ورزش در این نواحی را افزایش دهد. برخی تحقیقات نشان می‌دهند که ورزشکارانی که پاهای پرانتزی دارند، در معرض افزایش خطر ابتلا به التهاب تاندون آشیل و آسیب در تاندون‌های پاشنه پا قرار دارند. این موضوع ممکن است به دلیل افزایش نیروهای چرخشی باشد که در ساق پای شما در طول فعالیت‌های تحمل وزن مانند دویدن و پریدن اتفاق می‌افتد. با اصلاح یا جبران این نیروها، ممکن است بتوانید ریسک آسیب خود را به حداقل برسانید.

یک دونده با پاهای پرانتزی احتمال بیشتری دارد که دچار پیچ‌خوردگی در مچ پاهای خود شود، زیرا در این حالت، مچ پاها به سمت بیرون و کف پاها به سمت داخل می‌چرخند. این تغییر در ساختار مچ پا باعث ایجاد فشار روی لبه خارجی پا و انگشتان کوچک‌تر می‌شود. گذاشتن کفی‌های مناسب یا استفاده از اُرتزها (وسایل کمک پزشکی قرار داده شده در کفش) ممکن است به اصلاح این وضعیت کمک کنند.

برخی تحقیقات نشان می‌دهد که افرادی که زانوی پرانتزی دارند ممکن است مشکلات بیشتری را در حفظ تعادل تجربه کنند، به‌خصوص در حرکات پهلو. این موضوع ممکن است ناشی از تغییرات در مرکز ثقل به دلیل تغییر در وضعیت مچ پا، ساق پا و ران باشد که بر اثر زانوی پرانتزی ایجاد می‌شود.

فواید ورزش برای زانوی پرانتزی

ورزش بخش مهمی از حفظ سلامت کلی شما است و داشتن زانوی پرانتزی نباید مانع از ورزش‌کردن شما شود. بسیاری از افرادی که زانوی پرانتزی دارند می‌توانند بدون داشتن درد یا مشکلی ورزش کنند.

با مراقبت از زانوها و ورزش صحیح، حتی ممکن است بتوانید از بروز مشکلات بعدی جلوگیری کنید. به‌عنوان‌مثال، کشش و تقویت عضلات لگن و پاها به حفظ سلامت زانو کمک می‌کند.

ورزش می‌تواند به شما در مدیریت وزن نیز کمک کند که این موضوع یکی از اصلی‌ترین مواردی است که می‌تواند به جلوگیری از بروز مشکلات مفصلی کمک کند. چاقی یک عامل خطرآفرین برای ابتلا به آرتروز زانو است. اگر اضافه‌وزن و زانوی پرانتزی دارید، میزان احتمال ابتلای شما به آرتروز پنج برابر بیشتر از افراد چاقی است که زانوی پرانتزی ندارند.

افرادی که زانوی پرانتزی دارند ممکن است نیاز داشته باشند که برخی از جلسات ورزشی خود را به بهبود تعادل و حس عمقی اختصاص دهند. حس عمقی به‌عنوان میزان آگاهی شما از فضای اطراف و حرکات بدنتان تعریف می‌شود. افزایش میزان حس عمقی ممکن است عملکرد شما را به هنگام انجام تمرینات بهبود ببخشد و احتمالاً می‌تواند به جلوگیری از سقوط شما کمک کند.

برخی تحقیقات نشان داده‌اند که تمرینات اصلاحی می‌تواند مقدار فضای بین زانوهای افراد دارای پای پرانتزی را کاهش دهد.

چگونه با زانوی پرانتزی ورزش کنیم؟

همین اول گفتن این نکته ضروری است که اگر ناهنجاری زانوی پرانتزی دارید، همچنان می‌توانید ورزش کنید و برای انجام فعالیت مشکلی نخواهید داشت. اما بهتر است تمرینات با ضربات پایین را برای فعالیت‌های خود انتخاب کنید تا در آینده کمتر به مشکلات زانو مبتلا شوید. سعی کنید روی تمریناتی کار کنید که بتواند پاها و زانوهای شما را در یک راستا نگه دارد. فیزیوتراپیست‌ها به این تمرینات، تمرینات عصبی عضلانی می‌گویند که می‌توانند به بهبود حرکات و ثبات مرکزی بدن کمک کنند. یک متخصص حرکات اصلاحی نیز می‌تواند با شما تمریناتی را کار کند تا به اصلاح پاهای پرانتزی و بهبود تعادلتان کمک کند. متخصص حرکات اصلاحی همچنین می‌تواند فعالیت‌هایی را برای شما تجویز کند که کم‌تأثیر هستند تا به محافظت از زانوهای شما کمک کند و ورزش‌هایی که انجام می‌دهید را اندکی تغییر دهد تا انجام آنها برای شما ایمنی بیشتری داشته باشد.

تمریناتی که ممکن است به اصلاح زانوی پرانتزی کمک کند

تحقیقات نشان داده است که تمرینات کششی عضلات باسن و ران و تقویت عضلات لگن به اصلاح زانوی پرانتزی کمک می‌کند و حتی می‌تواند به کاهش خطر بروز آسیب کمک کند.

تمریناتی که ممکن است به بهبود ژنوواروم کمک کند عبارت‌اند از:

  • کشش همسترینگ
  • کشش عضلات کشاله ران
  • کشش عضله پیریفورمیس یا گلابی‌شکل (عضله‌ای در ناحیه باسن)
  • تقویت عضله گلوتئوس مدیوس با نوارهای مقاومتی
  • تمریناتی برای بهبود تعادل

تحقیقات نشان می‌دهد که در صورت داشتن زانوی پرانتزی ممکن است اختلالات جزئی در تعادل وجود داشته باشد؛ بنابراین، ممکن است اضافه‌کردن تمرینات تعادلی به برنامه تمرینی برای بهبود وضعیت بدنیتان مفید باشد. برخی از تمرینات تعادلی شما می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • ایستادن تک پا: ایستادن روی یک پا
  • ایستادن تاندم: ایستادن درحالی‌که یک پا جلوی پای دیگر قرار گرفته است. برای به چالش کشیدن خودتان در این تمرین، می‌توانید آن را درحالی‌که چشم‌هایتان بسته است انجام دهید.

ایستادن تاندم

تمرین روی توپ BOSU: این توپ‌ها یک برآمدگی گنبدی‌شکل دارند که می‌توانید روی آن ایستاده و تمرینات تعادلی خود را انجام دهید.

ایستادن تاندم

تمرین روی توپ BOSU

تخته تعادل یا تخته BAPS : ایستادن روی تخته‌هایی که برای کمک به بهبود تعادل می‌چرخند.

تمرین روی توپ BOSU

تخته تعادل

به یاد داشته باشید که همیشه قبل از شروع هر برنامه ورزشی، با پزشک یا فیزیوتراپیست خود مشورت کنید. آنها می‌توانند به شما کمک کنند تا مطمئن شوید این تمرینات برای شما بی‌خطر هستند.

انتخاب فعالیت‌های ایمن برای زانوی پرانتزی

ورزش‌هایی که ضربات کمتری دارند یا بدون ضربه هستند، سلامت زانو شما را بهتر حفظ می‌کنند. این فعالیت‌ها می‌توانند مقدار نیروی وارده به مفصل زانو را محدود کنند و از مشکلات ساییدگی و پارگی رباط یا مینیسک در زانو جلوگیری کنند.

اگر در ساق پای خود درد دارید، بهتر است ورزش‌های بدون ضربه را برای انجام‌دادن انتخاب کنید. مثلاً می‌توانید دوچرخه‌سواری یا شنا را به‌عنوان یک ورزش جایگزین مناسب امتحان کنید. تمرینات تعادلی و انعطاف‌پذیری مانند یوگا، تای چی و پیلاتس نیز می‌توانند مفید باشند.

ورزش‌هایی که می‌توان  برای پای پرانتزی توصیه نمود شامل:

  • شناکردن
  • دوچرخه‌سواری
  • قایقرانی
  • یوگا
  • پیلاتس
  • تایچی می‌باشند

و فعالیت‌هایی که اغلب برای پای پرانتزی توصیه نمی‌شود می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • دویدن
  • فوتبال
  • ایروبیک
  • بسکتبال
  • تنیس
  • والیبال

توجه به نکات ایمنی دررابطه‌با ورزش‌کردن با زانوی پرانتزی

در یک راستا نگه‌داشتن زانوها در طول ورزش ممکن است به بهبود وضعیت زانو کمک کند و خطر آسیب را به حداقل برساند.

در ادامه نکاتی که باید به هنگام ورزش با زانوی پرانتزی به آن توجه کرد را باهم بررسی می‌کنیم:

هنگام دویدن، مطمئن شوید که هنگام فرود روی هر پا، زانوهایتان درست روی انگشتان پا باقی بماند.

هنگام خم‌شدن روی زانوها، آن‌قدر زیاد خم نشوید که باسن شما پایین‌تر از زانوهایتان قرار گیرد. همچنین همان‌طور که قبلاً اشاره شد توجه کنید که زانوها از انگشتان پا جلوتر نرود.

کفش‌هایی بپوشید که به‌اندازه کافی از مچ و پای شما حمایت می‌کنند.

با یک متخصص ارتوپد مشورت کنید تا متوجه شوید که کدام نوع کفش یا کفی می‌تواند بهترین مکانیک راه‌رفتن را به شما ارائه دهد. برای به‌دست‌آوردن نتیجه مطلوب ممکن است به یک کفی طبی مخصوص نیاز داشته باشید.

متخصص حرکات اصلاحی یا فیزیوتراپیست چگونه می‌تواند به شما کمک کند؟

اگر زانودرد دارید یا قبلاً دچار آسیب به‌زانو شده‌اید قبل از شروع هر برنامه ورزشی باید با پزشک خود مشورت کنید.

فیزیوتراپیست‌ها یا متخصصان حرکات اصلاحی، برای بررسی اسکلتی و عضلانی بیماران آموزش‌دیده‌اند و می‌توانند نحوه کار مفاصل و عضلات را در شما بررسی کنند. این متخصصان پاهای شما را ارزیابی و برنامه ورزشی ایمن و مؤثری را متناسب با وضعیت بدنیتان برای شما تنظیم می‌کنند. آنها همچنین می‌توانند تغییراتی در الگوهای راه‌رفتن و حرکتی شما پیشنهاد دهند که برای کمک به جلوگیری از بروز درد مؤثر هستند.

استفاده از بریس و کفی

متخصص شما ممکن است علاوه بر یک برنامه ورزشی اصلاح‌شده، قراردادن کفی، بریس یا تکیه‌گاه زانو را به شما توصیه کند.

اگر زانوی پرانتزی دارید و فعالیت‌هایی مانند دویدن را انجام می‌دهید، ممکن است نیاز به استفاده از کفی طبی داشته باشید. این کفی‌ها که اغلب به‌صورت شخصی برای هر فرد ساخته می‌شوند، برای اصلاح نحوه راه‌رفتن بسیار مؤثرند.

بریس های اصلاحی بیشتر برای کودکان دارای زانوی پرانتزی که نیاز به مداخلات درمانی دارند استفاده می‌شود. این بریس ممکن است هم در روز و هم در شب استفاده شود.

استفاده از بریس و کفی

به‌طورکلی از بریس برای اصلاح پای پرانتزی در بزرگسالان استفاده نمی‌شود. اما بهتر است با متخصص یا فیزیوتراپیست خود در این زمینه نیز مشورت کنید. آنها می‌توانند در مورد اینکه آیا بریس به مشکل شما کمک می‌کند یا آن را بدتر می‌کند، به شما مشاوره دهند.

چه چیزی باعث زانوی پرانتزی می‌شود؟

زانوی پرانتزی (genu varum) برای کودکان زیر 2 سال طبیعی است و معمولاً  تا سن 3 یا 4 سالگی نیز می‌تواند برطرف شود. برخی از کودکان به دلیل شرایطی مانند بیماری بلانت یا راشیتیسم دچار زانوی پرانتزی دائمی می‌شوند، درحالی‌که بزرگسالان ممکن است به دلیل آرتروز شدید زانو دچار زانوی پرانتزی شوند به‌خصوص اگر اضافه‌وزن داشته باشند.

آیا ورزش می‌تواند زانوی پرانتزی را بدتر کند؟

اگرچه فواید ورزش همواره از خطرات آن بیشتر است، اما افرادی که زانوی پرانتزی دارند، در صورت انجام فعالیت‌های با ضربه زیاد که فشار بیش از حد بر زانوها (و همچنین باسن و مچ پا) وارد می‌کند، در معرض خطر آسیب بیشتر مفاصل و رباط‌ها قرار دارند.

چه ورزش‌هایی با داشتن زانوی پرانتزی ایمن نیستند؟

هیچ قانون سخت و صریحی در این زمینه وجود ندارد، اما ورزش‌هایی که شامل دویدن زیاد یا پریدن همراه با تغییر جهت ناگهانی هستند باید بااحتیاط انجام شوند. این ورزش‌ها شامل فوتبال، تنیس، والیبال، بسکتبال، و دویدن در مسافت‌های طولانی است.

اگر زانوی پرانتزی داشته باشیم چه ورزش‌هایی برای ما بی‌خطر هستند؟

فعالیت‌های کم ضربه که کمترین فشار را بر روی زانوها، باسن و مچ پا وارد می‌کند برای افرادی که زانوی پرانتزی دارند ایدئال است. این ورزش‌ها شامل دوچرخه‌سواری، شنا، قایقرانی، یوگا، پیلاتس، رولربلینگ، تای چی و تمرین با باندهای مقاومتی است.

آیا ورزش می‌تواند زانوی پرانتزی را اصلاح کند؟

ورزش می‌تواند کمک‌کننده باشد. مطالعات نشان داده‌اند که کشش عضلات ران و لگن اگر به طور مداوم و پیش‌رونده انجام شود می‌تواند باعث بهبود پای پرانتزی شود. این ورزش‌ها شامل کشش عضلات همسترینگ، کشاله ران و عضله گلوتئال عمقی هستند که به کاهش تنش در نقطه اتصال رباط‌ها به استخوان‌ها کمک می‌کند. کاهش وزن نیز کمک می‌کند تا بار اضافی از روی مفاصل برداشته شود و می‌تواند منجر به بهبود وضعیت زانوها شود.

سر به جلو: 6 تمرین مورد تایید متخصصان برای بهبود این عارضه

اگر در حال خواندن این متن با گوشی موبایل خود هستید، احتمالاً گردن خود را روبه‌جلو و پایین خم کرده‌اید. اگر عادت دارید چندین ساعت در طی روز را با این وضعیت بگذرانید، احتمالاً تا به الان دچار عارضه سر به جلو و شانه گرد شده‌اید! این عارضه که به آن Text Neck نیز گفته می‌شود، اشاره به وضعیتی دارد که در آن فرد به علت استفاده بیش از حد از موبایل و یا سیستم، حالت طبیعی گردن خود را ازدست‌داده است. اما بهتر است خیلی دچار نگرانی نشوید؛ زیرا این ناهنجاری با انجام چند تمرین ورزشی و اصلاح وضعیت نشستن و ایستادن می‌تواند تا حد زیادی برطرف شود.

تحقیقات نشان داده‌اند که اکثر افراد تقریباً پنج ساعت در روز به گوشی موبایل خود نگاه می‌کنند و این موضوع می‌تواند منجر به درد شدید در گردن شود. محققان دانشگاه هاروارد پیش‌بینی می‌کنند که از هر 10 نفر 7 نفر در مقطعی از زندگی خود دچار گردن درد می‌شوند.

سر به جلو باعث می‌شود تا عضلات، تاندون و ساختارهای رباطی جلوی گردن کوتاه و عضلات، تاندون‌ها و ساختارهای رباطی پشت گردن کشیده شود.

سر انسان تقریباً 5 کیلوگرم وزن دارد. به‌ازای هر 3 سانتی که سر شما به جلو خم می‌شود، وزنی که گردن شما باید تحمل کند دوبرابر می‌شود و این موضوع می‌تواند فشاری مضاعف بر عضلات و ساختارهای گردن شما وارد کند.

اما کنارگذاشتن کار با موبایل و لب تاب واقعاً گزینه مناسبی نیست. بلکه در عوض، بهترین کاری که می‌توانیم در این موقعیت انجام دهیم این است که به‌درستی ورزش کنیم و عادت‌های مناسبی را برای جلوگیری از دردهای مرتبط با عارضه سر به جلو انجام دهیم.

ورزش راهی مطمئن برای مبارزه با سر به جلو!

تقویت و کشش عضلات می‌تواند به کاهش برخی از دردهای آزاردهنده گردن کمک کند.

بنابراین، ما در این مقاله با کمک متخصصان، سعی کرده‌ایم بهترین حرکات کششی و بدون تجهیزات را گردآوری کنیم تا بتوانید یا گنجاندن آن‌ها در برنامه روزانه خود، به بهبود علائم و دردهای خود کمک کنید و به بدنتان نشان دهید که چه کسی رئیس است!

1.به عقب بردن بیش از حد سر

به عقب بردن بیش از حد سربا کشیدن شانه‌ها به سمت عقب و افزایش تحرک گردن، می‌تواند در افرادی که دچار سر به جلو هستند، موقعیت گردن را به حالت تعادل برگرداند.

چگونه این تمرین را انجام دهیم:

به عقب بردن بیش از حد سر

می‌توانید این حرکت را به هنگام نشستن پشت میز یا ایستادن سر پا یا هر حالتی که احساس راحتی می‌کنید شروع کنید.

با دهان بسته (دندان‌ها را روی‌هم بگذارید؛ اما بیش از حد آنها را روی‌هم فشار ندهید) به سقف نگاه کنید. در این حالت اندکی مکث کنید و اجازه دهید فک شما شل شود سپس دهان خود را باز کنید. اگر می‌توانید  سر خود را چند سانتیمتر بیشتر به عقب بکشید. سر خود را در همین وضعیت ثابت نگه دارید و فک پایین خود را به فک بالا برسانید و دهان خود را ببندید. در این حالت باید کشش را در جلوی گردن خود احساس کنید.

2.حرکت سگ روبه‌پایین

تمرین سگ روبه‌پایین برای باز کردن دیواره قفسه سینه و شانه‌ها بسیار مفید است. این نواحی اغلب به دلیل استفاده بیش از حد از گوشی و لب تاب گرد و سفت می‌شوند. این حرکت باعث تقویت قدرت در بالاتنه می‌شود، پس اگر دچار ضعف در قسمت شانه هستید، می‌توانید با انجام این حرکت آنها را تقویت کنید. اگر به هنگام انجام این تمرین، کتف‌های خود را به طور فعال به سمت پایین بکشید، درگیری بیشتری در گردن شما اتفاق خواهد افتاد.

چگونه این تمرین را انجام دهیم:

حرکت سگ روبه‌پایین

چهاردست‌وپا بنشینید. انگشتان پا را جمع کنید و باسن خود را بالا بیاورید و استخوان‌های لگن خود به را به سمت سقف نگه دارید.

پنجه‌های خود را به سمت جلو بچرخانید، اما دقت کنید که پاشنه‌هایتان روی زمین قرار بگیرند.

سرتان را به سمت زمین بیندازید تا گردنتان کاملاً کشیده شود. همان‌طور که این وضعیت را حفظ می‌کنید، مطمئن شوید که مچ پایتان روی تشک قرار دارد. برای برداشتن فشار از روی مچ دست، سعی کنید وزن خود را روی‌بند انگشتان سبابه و شست بیندازید. حداقل سه نفس عمیق بکشید و سپس خود را رها کنید.

3.حرکت شتر – گربه

عضلات مرکزی و لگن شما باید حرکت شتر – گربه را هدایت کند: در حین دم، یک شیب قدامی به لگن خود بدهید به‌طوری‌که استخوان دنبالچه شما رو به سقف باشد، و در حین بازدم یک شیب عقبی در لگن ایجاد کنید به‌طوری‌که استخوان دنبالچه شما به سمت زمین می‌چرخد. این توالی حرکت به افزایش آگاهی ستون فقرات کمک می‌کند که بخش بزرگی از وضعیت بدنی مناسب محسوب می‌شود.

چگونه این تمرین را انجام دهیم:

حرکت شتر - گربه

از حرکت چهاردست‌وپا شروع کنید و شانه‌هایتان را روی بالای مچ دست‌ها و باسنتان را بالای زانوها قرار دهید. روبه‌پایین و چند سانتیمتر جلوی انگشتان خود را نگاه کنید.

برای شروع مرحله “گربه”، از عضلات شکم خود استفاده کنید تا ستون فقرات خود را به سمت سقف بچرخانید. درحالی‌که دنبالچه خود را جمع می‌کنید گردن خود را بکشید و اجازه دهید چانه به سمت پایین و داخل، یعنی به سمت قفسه سینه شما کشیده شود، به‌طوری‌که گوش‌های شما کنار بازوهایتان قرار گیرد.

برای شروع مرحله “شتر”، لگن خود را به سمت پایین بکشید تا در حین دم، شکمتان به سمت زمین کشیده شود. کتف‌های خود را از عقب به هم برسانید و شانه‌های خود را از گوش دور کنید. چانه و سینه خود را بالا بیاورید تاحدی‌که بتوانید به سمت سقف خیره شوید.

چند بار حرکت گربه – شتر را انجام دهید تا استرس و فشار را از سروگردن خود دورنگه دارید.

4.پاداهاستاسانا

از اسم این تمرین نترسید! انجام این حرکت بسیار ساده است و می‌تواند گردن و همسترینگ شما را تحت کشش قرار دهد. این دو ناحیه جزو نواحی در بدن است که به هنگام نشستن‌های طولانی می‌تواند به‌شدت تحت‌تأثیر قرار گرفته و دچار کوتاهی شود.

چگونه این تمرین را انجام دهیم:

پاداهاستاسانا

کفش‌های خود را درآورید و پاها را به‌اندازه عرض لگن از هم بازکنید. سپس به جلو خم شوید و اجازه دهید دستانتان زمین را لمس کنند. اگر انجام این حرکت برایتان دشوار است، دست‌های خود را فقط تا جایی که برایتان ممکن است پایین بیاورید. سپس زانوهایتان را خم کنید و پنجه‌های پاهایتان را از روی زمین بلند کنید تا کف دست‌هایتان را روبه‌بالا و زیر پاهایتان قرار دهید.

اجازه دهید انگشتان پا درست داخل چین‌های مچ دست شما قرار گیرند. انگشتان پا را به‌آرامی به کف دست‌ها فشار دهید و سر خود را شل کنید. در وضعیت حداقل سه نفس عمیق بکشید و سپس به حالت اولیه برگردید.

5.حالت تعظیم

حالت کمان با باز کردن شانه‌های خمیده از جلو و تقویت آنها از پشت به مقابله با آنها کمک می‌کند.

چگونه این تمرین را انجام دهیم:

روی شکم خود دراز بکشید و چانه را روی زمین و دستان خود را در دو طرف خود قرار دهید.

زانوهای خود را خم کنید و پاشنه‌های خود را تا جایی که می‌توانید به باسن نزدیک کنید. هر دودست خود را به سمت عقب ببرید و قسمت بیرونی مچ پاهایتان را بگیرید. در حین دم، پاشنه‌های خود را به سمت بالا بلند کنید تا قفسه سینه، ران‌ها و بالاتنه از روی تشک بلند شوند. برای افزایش کشش، سعی کنید پاشنه‌های خود را بالاتر ببرید. به جلو نگاه کنید و شانه‌های خود را از گوش‌هایتان دور کنید. این وضعیت را برای 10 تنفس نگه دارید. درحالی‌که عمل بازدم را انجام می‌دهید به‌آرامی ران‌ها و سپس بقیه بدن را روی زمین رها کنید.

6.حرکت چین تاک

این حرکت یک تمرین ساده است که می‌توانید آن را پشت میز، پشت چراغ‌قرمز یا حتی در یک جلسه در محل کار نیز انجام دهید. این کشش ساده درحالی‌که عضلات گردن را تقویت می‌کند به افزایش تحرکت پذیری ستون فقرات نیز کمک می‌کند.

چگونه این تمرین را انجام دهیم:

روی یک صندلی بنشینید و چانه خود را موازی با زمین نگه دارید. بدون اینکه سر خود را به هیچ جهتی کج کنید، به‌آرامی سر و چانه خود را به سمت عقب بکشید، مثل‌اینکه بخواهید یک غبغب در گردن خود ایجاد کنید. مراقب باشید سر خود را به عقب کج نکنید. در این حالت باید کشش را در پشت گردن احساس کنید.

حالا تصور کنید یک نخ وجود دارد که سر شما را مانند یک عروسک خیمه‌شب‌بازی به سمت بالا می‌کشد. سعی کنید به طور فعال جمجمه خود را از پایه گردن خود دور کنید. در این وضعیت باید آرواره خود را آرام نگه دارید. این وضعیت را برای 3 نفس عمیق حفظ کنید.

چگونه از بروز سر به جلو جلوگیری کنیم؟

1.نحوه نگه‌داشتن گوشی خود را تغییر دهید

سعی کنید صفحه‌نمایش گوشی خود را هم سطح چشمانتان قرار دهید تا سرتان به سمت جلو یا خیلی بالا خم نشود. ستون فقرات خود را در حالت خنثی نگه دارید تا گوش شما در راستای شانه‌های شما باشد. این موضوع شما را از نگه‌داشتن حالت سر به جلو برای مدت طولانی حفظ می‌کند.

2.استراحت داشته باشید

وقفه‌های مکرر و دوری از گوشی و سیستم می‌تواند برای بهبود وضعیت بدنی شما کمک‌کننده باشد، حتی اگر این استراحت فقط دو تا سه دقیقه در هر ساعت باشد. رهایی از عادت نگاه‌کردن به پایین، اولین پیشنهاد برای پیشگیری و تسکین درد ناشی از سر به جلو است، اما این موضوع برای اکثر مردم بسیار سخت است؛ بنابراین در عوض توصیه می‌شود تا فرد سعی کند آگاهانه به هنگام استفاده از تلفن همراه یا سیستم، استراحت کنند. یادآوری را روی تلفن یا سیستم خود تنظیم کنید یا از یک یادداشت استفاده کنید تا فراموش نکنید که باید وقفه‌ای کوتاه داشته باشید. این نشانه‌های کوچک می‌توانند تفاوت بزرگی ایجاد کنند!

3.اپلیکیشن‌های مربوط به سر به جلو یا Text Neck را امتحان کنید

برنامه‌های مختلفی برای گوشی‌های اندروید وجود دارد که “بازخورد فوری” را در مورد وضعیت بدن شما ارائه می‌دهند. این بازخوردها به‌صورت یک لرزش یا یادآوری اختیاری وجود دارد که به شما می‌گوید چه زمانی باید استراحت کنید یا تمرینات را انجام دهید.

4.اگر درد طولانی‌مدت را تجربه می‌کنید، به یک متخصص مراجعه کنید

اگر درد طولانی‌مدت را تجربه می‌کنید، بهتر است برای تسکین درد و رفع مشکلات ساختاری که سر به جلو در طول زمان برای شما ایجاد می‌کند، از یک متخصص کمک بگیرید. به‌عنوان‌مثال مراقبت‌ها و تکنیک‌های کایروپراکتیک یکی از درمان‌های غیردارویی برای گردن درد حاد و مزمن و کمردرد است که می‌تواند در برطرف‌شدن مشکلات شما بسیار مؤثر باشد.

5. 10 دقیقه یوگا انجام دهید

بهترین راه برای درمان و پیشگیری از گردن درد و کمردرد یوگا است، زیرا به بهبود الگوهای حرکتی، افزایش آگاهی بدنی و تنفسی کمک می‌کند. گردن درد ناشی از عدم تعادل عضلانی مانند کوتاهی عضلات رومبوئید است، اما جلسات روزانه یوگا می‌تواند به اصلاح این عدم تعادل‌ها کمک کند. انجام تمرینات ذکر شده در بالا یا 10 دقیقه یوگا در روز می‌تواند تفاوت بسیاری در دردهای شما ایجاد کند.

آنچه علم در مورد Text neck می‌گوید

در حال حاضر این بحث وجود دارد که آیا Text neck واقعاً یک مشکل جدی محسوب می‌شود یا خیر. اخیراً، محققانی در برزیل 150 جوان 18 تا ۲۱ساله را موردمطالعه قرار دادند و دریافتند که Text neck هیچ ارتباطی با گردن درد ندارد. بااین‌حال، آنها اشاره کردند که استفاده زیاد از تلفن همراه و ورزش‌نکردن می‌تواند با درد گردن و کمر مرتبط باشد.

بنابراین، به یاد داشته باشید: هیچ روش مشخصی برای کاهش دردهای ناشی از کار با دستگاه‌های مدرن تضمین شده نیست. اما توجه به این نکته نیز ضروری است که کشش و ورزش برای فعال و انعطاف‌پذیر نگه‌داشتن عضلات در پایان روز، هیچ‌گونه ضرری ندارد و به امتحان‌کردنش می‌ارزد.

آیا تمرینات دوچرخه ثابت در آب باعث بهبود زانودرد و عملکرد فیزیکی در بیماران مبتلا به آرتروز زانو می‌شود؟

استئوآرتریت یا آرتروز زانو یک بیماری دژنراتیو در مفاصل سینوویال است و بارزترین علائم آن درد و ازدست‌دادن عملکرد فیزیکی است. تحقیقات بسیاری نشان داده است که درمان‌های غیرجراحی مانند تمرین درمانی در خشکی، درد را در مبتلایان به آرتروز زانو کاهش می‌دهد و عملکرد فیزیکی در زانو را بهبود می‌بخشد. بسیاری از بیماران مبتلا به آرتروز ترجیح می‌دهند در آب ورزش کنند، زیرا ویژگی‌های آب بیماران را قادر می‌سازد تا با سهولت بیشتر و درد کمتری حرکت کنند. بااین‌حال، اثرات کوتاه‌مدت ورزش در آب در درمان بیماران مبتلا به استئوآرتریت زانو به دلیل فقدان مطالعات باکیفیت بالا، کمتر از اثرات درمان‌های بر روی خشکی مورد بررسی قرار گرفته است. علاوه بر این، تنها چند مطالعه اثرات طولانی‌مدت مداخلات ورزشی انجام شده در آب را گزارش کرده‌اند. از طرفی، هنوز شواهد کافی برای بررسی روش‌های جدید ورزش در آب مانند دوچرخه‌سواری در آب وجود ندارد. دوچرخه‌سواری در آب یک فعالیت تناسب‌اندام آبی است که بر روی دوچرخه ثابت در یک استخر شنا انجام می‌شود. دوچرخه‌سواری در آب ممکن است یک گزینه ورزشی جذاب برای بیماران مبتلا به آرتروز زانو باشد که می‌تواند در یک محیط آزمایشگاهی یا محیطی تفریحی انجام شود.

تأثیر دوچرخه ثابت در آرتروز زانو
تأثیر دوچرخه ثابت در آرتروز زانو

اغلب به بیماران آرتروز زانو توصیه می‌شود که برای فعالیت‌های ورزشی خود از تمرین به‌وسیله دوچرخه ثابت بر روی خشکی استفاده کنند؛ زیرا این نوع تمرینات از تحمل وزن بر روی مفاصل زانو جلوگیری می‌کند و می‌تواند کمتر مفاصل را درگیر کند. اما دوچرخه‌سواری در آب علاوه بر داشتن مزایای گفته شده، می‌تواند موقعیت‌هایی خارج از حالت نشسته را به دلیل شناور بودن فرد در آب امکان‌پذیر کند. در نتیجه می‌تواند تمرین‌های بیشتر و بهتری را برای افراد مبتلا به آرتروز فراهم ‌کند. تنوع تمرینات را می‌توان با ترکیب تمرینات دوچرخه‌سواری نشسته و تمرینات بالاتنه در برابر مقاومت آب بیشتر کرد. بااین‌حال، شواهد مستندی در مورد تأثیر تمرین دوچرخه‌سواری در آب بر اختلالات آرتروز زانو وجود ندارد. تاکنون، تنها شش مطالعه مداخلات دوچرخه‌سواری در آب را مورد ارزیابی قرار داده‌اند که این مطالعات نیز تنها به بررسی این تمرینات در افراد سالم پرداخته‌اند و به‌ندرت افرادی دارای اضافه‌وزن و ام اس را نیز بررسی نموده‌اند.

تمرینات خارج از حالت نشسته با دوچرخه ثابت در آب
تمرینات خارج از حالت نشسته با دوچرخه ثابت در آب

بررسی تأثیر تمرینات دوچرخه ثابت در آب: بررسی یک پژوهش

ما در این مقاله تصمیم گرفتیم تا یکی از مطالعاتی را که تأثیر تمرینات دوچرخه‌سواری در آب مناسب برای بیماران مبتلا به آرتروز زانو را مورد بررسی قرار داده است با هم مرور کنیم. هدف از این کارآزمایی تصادفی‌سازی و کنترل‌شده، ارزیابی اثربخشی کوتاه‌مدت و میان‌مدت یک برنامه 12 هفته‌ای دوچرخه‌سواری گروهی در آب در مقایسه با مراقبت‌های معمول یک کلینیک سرپایی آرتروز بر روی درد زانو و عملکرد فیزیکی در بیماران مبتلا به آرتروز زانو خفیف تا متوسط بود.

شرکت‌کنندگان در مطالعه

شرکت‌کنندگان از یک کلینیک سرپایی که مربوط به درمان آرتروز زانو در ماستریخت هلند بود، جذب این پژوهش شدند. بیماران واجد شرایط، علائم روشنی برای درمان محافظه‌کارانه آرتروز زانو، مانند ارجاع و تجویز پزشک متخصص به انجام جلسات فیزیوتراپی و مراقبت‌های اولیه داشتند. همچنین، بیماران باید قادر می‌بودند که با دوچرخه ثابت تمرین کنند و باید 8 امتیاز یا کمتر در “مقیاس اضطراب و افسردگی بیمارستان” (HADS) کسب می‌کردند. این مقیاس میزان افسردگی و استرس را در افراد تعیین می‌کند و شامل پرسش‌نامه‌ای با چند سؤال است.

افرادی که دارای شرایط زیر بودند از مطالعه خارج شدند:

  • هرگونه منع مصرف برای تمرین درمانی در آب
  • جراحی زانو
  • تزریق کورتون کمتر از 3 ماه قبل از شرکت در مطالعه یا تزریق اسید هیالورونیک کمتر از 6 ماه قبل از شرکت در مطالعه
  • دردهای شدید مفصلی در نواحی دیگر
  • بیماری‌های التهابی مفاصل
  • و ناتوانی در ورود و خروج ایمن از استخر.

مداخلات و تمرینات دوچرخه ثابت

قبل از ارزیابی پایه، همه شرکت‌کنندگان طبق روند معمول کلینیک سرپایی آرتروز، مراقبت‌های لازم را دریافت کردند. مراقبت‌های معمول شامل تشخیص آرتروز زانو، دادن اطلاعات در مورد استئوآرتریت زانو، آگاهی دادن به بیمار درمورد نشانه‌ها و عوامل خطرآفرین مرتبط با آرتروز زانو و یک تجویز درمانی مناسب شامل داروهای ضددرد و ارجاع برای فیزیوتراپی بود. پس از طی این مراحل، شرکت‌کنندگان به طور تصادفی در دو گروه مراقبت‌های معمول (56 نفر) و دوچرخه‌سواری در آب (55 نفر) قرار گرفتند.

گروه مراقبت‌های معمول

این گروه ممنوعیتی برای دنبال‌کردن درمان‌های دیگری که خارج از دوره آزمایشی دریافت می‌کردند، نداشتند. همچنین بیماران مجاز به استفاده از وسایل کمکی (به‌عنوان‌مثال بریس یا زانوبند) برای کاهش دردهای خود بودند. اگرچه افراد این گروه برای انجام جلسات فیزیوتراپی ارجاع داده شده بودند؛ اما انجام جلسات فیزیوتراپی الزامی نبود و به‌عنوان بخشی از مطالعه در نظر گرفته نشد. اطلاعات مربوط به قبل از ارزیابی و انجام آزمون‌ها و پس از انجام آزمون‌ها و پیگیری پس از 24 هفته، طی یک مصاحبه تلفنی کوتاه به دست آمد. پس از آخرین اندازه‌گیری در 24 هفته، به افراد گروه “مراقبت‌های معمول” دوازده جلسه هفتگی دوچرخه‌سواری در آب در یک استخر محلی در ماستریخت هلند پیشنهاد شد.

گروه دوچرخه‌سواری در آب

به شرکت‌کنندگان در گروه مداخله آموزش داده شد که در طول دوره درمان دوازده‌هفته‌ای خود، جلسات فیزیوتراپی اضافی را شروع نکنند. شرکت‌کنندگان دو بار در هفته به مدت 45 دقیقه در گروه‌هایی با حداکثر چهار شرکت‌کننده تحت نظارت یک فیزیوتراپ ورزش کردند.

شرکت‌کنندگان در حالت عمودی روی دوچرخه آبی «AquaCruiser IITM» دوچرخه‌سواری کردند. عمق حوضچه درمانی برای اطمینان از غوطه‌ورشدن پاها در تمام طول حرکت تنظیم شد. به طور معمول سطح آب از بالای دنده‌ها تا استخوان ترقوه شرکت‌کنندگان متغیر بود. شرکت‌کنندگان در آب گرم (32 درجه سانتیگراد) تمرینات را انجام می‌دادند. بخش اصلی تمرین شامل دوچرخه‌سواری در حالت نشسته با کنترل وضعیت بدنی خوب بود. همچنین، وضعیت‌های خارج از زین، تمرینات پا و تمرینات بالاتنه در برنامه درمانی گنجانده شد. شدت تمرین با استفاده از ضربان قلب و سرعت رکاب‌زدن کنترل شد.

دوچرخه آبی «AquaCruiser IITM»
دوچرخه آبی «AquaCruiser IITM»

زمان بررسی تأثیر مداخلات انجام شده

  همه افراد بلافاصله پس از انجام 12 هفته تمرین و 24 هفته پس از انجام تمرینات درمانی ارزیابی شدند. ارزیابی‌ها مربوط به مفصل یک‌طرفه زانو بود که بیماران برای این ارزیابی‌ها به کلینیک سرپایی مراجعه کرده بودند.

نتایج اولیه

نتایج اولیه، نمره گزارش شده خود فرد در مورد درد زانو و عملکرد فیزیکی بود که با پرسش‌نامه آسیب زانو و استئوآرتریت زانو و در سایت www.koos.nu ارزیابی شد.

نتایج ثانویه

نتایج ثانویه در مورد علائم، فعالیت ورزشی و کیفیت زندگی مرتبط با بیماری آرتروز بود. علاوه بر این، عملکرد فیزیکی در روز آزمون با مقیاس عملکرد اندام تحتانی (LEFS) ارزیابی شد. شدت درد نیز با مقیاس ده نقطه‌ای رتبه‌بندی درد (NRS) پس از انجام تست شش دقیقه راه‌رفتن اندازه‌گیری شد.

به‌وسیله مقیاس ارزیابی جهانی بیمار (PGA) سلامت عمومی بیماران ارزیابی شد. همچنین داده‌های مربوط به فعالیت بدنی معمولی شرکت‌کنندگان در طول پژوهش جمع‌آوری و محاسبه شد. قدرت عضلانی زانو نیز به‌وسیله دستگاه ایزو کینتیک مورد بررسی قرار گرفت.

دستگاه ایزو کینتیک برای بررسی قدرت عضلات زانو
دستگاه ایزو کینتیک برای بررسی قدرت عضلات زانو

گروه دوچرخه‌سواری در آب

در گروه تمرینات آبی، فیزیوتراپیست‌ها حضوروغیاب را در یک دفترچه ثبت می‌کردند و تحت‌نظر داشتند. آنها به تاریخ، تعداد جلسات شرکت شده، سرعت و مقاومت رکاب‌زدن و ضربان قلب در طول بخش اصلی تمرین، و بروز عوارض جانبی یا مشکلات در اجرای برخی تمرینات اشاره کردند.

شرکت‌کنندگان به طور تصادفی در دو گروه دوچرخه‌سواری در آب (55 نفر) و گروه مراقبت‌های معمول (56 نفر) قرار گرفتند. 9 شرکت‌کننده قبل از ارزیابی‌های پایه از مطالعه خارج شدند. 90 شرکت‌کننده ارزیابی پس از مداخلات درمانی را تکمیل کردند و 83 بیمار در ارزیابی‌های پیگیری شرکت کردند.

بررسی نتایج به‌دست‌آمده از پژوهش

نتایج این مطالعه نشان داد که این برنامه تمرینی 12 هفته‌ای دوچرخه‌سواری در آب، درد زانو و عملکرد فیزیکی را در بیماران مبتلا به آرتروز خفیف تا متوسط زانو در مقایسه با مراقبت‌های معمول بهبود می‌بخشد. علاوه بر این، این مطالعه بهبود میان‌مدت در عملکرد فیزیکی مبتنی بر عملکرد و ترس از حرکت و همچنین افزایش کوتاه‌مدت کیفیت زندگی در گروه دوچرخه‌سواری آبی را نشان داد. این اولین مطالعه‌ای است که اثرات یک برنامه تمرینی دوچرخه‌سواری آبی گروهی را در بیماران مبتلا به آرتروز زانوی خفیف تا متوسط ارزیابی می‌کند. بررسی این مطالعه بر روی میزان تأثیرات این روش درمانی بر درد زانوی گزارش شده توسط خود فرد و عملکرد فیزیکی بود. نتایج نشان داد که بهبود این فاکتورها در گروه دوچرخه‌سواری آبی، احتمالاً نتیجه جنبه‌های مختلف این تمرینات و مداخلات درمانی انجام شده در طی پژوهش بوده است.

شواهد این مطالعه همچنین نشان می‌دهد که ورزش‌های هوازی در بهبود زانودرد و عملکرد فیزیکی در بیماران مبتلا به آرتروز زانو مؤثر است. در مقایسه با گروه مراقبت‌های معمول، گروه دوچرخه‌سواری در آب به طور قابل‌توجهی توانست نتایج حاصل از تست “شش دقیقه پیاده‌روی” خود را بهبود ببخشد. این نتایج نشان داد که این تمرینات ظرفیت هوازی بیماران مبتلا به آرتروز زانو را افزایش می‌دهد و این یافته‌ها با تحقیقاتی که دررابطه‌با تأثیر دوچرخه‌سواری در آب برای افراد چاق و بیماران مبتلا ام اس بود، مطابقت داشت.

بهبود عملکرد فیزیکی نیز ممکن است به علت بهبود کنترل عصبی عضلانی اندام تحتانی اتفاق افتاده باشد. این فاکتور به‌عنوان‌مثال برای راه‌رفتن کارآمد و ایدئال ضروری است.

دوچرخه سواری

دوچرخه‌سواری نیاز به هماهنگی عصبی عضلانی در اندام تحتانی دارد و مطالعات قبلی شواهدی را ارائه می‌دهد که دوچرخه‌سواری یک درمان مؤثر برای بهبود الگوی راه‌رفتن در بیماران مبتلا به آرتروز زانو است.

پیگیری بعد از گذشت 24 هفته از تمرینات نشان داد که بهبودهای فوق پس از پایان این تمرینات، همچنان حفظ شده است. نکته جالب‌توجه این بود که میزان پیشرفتی که بیماران در نتایج تست‌های عملکردی‌شان داشتند در مقایسه با میزان پیشرفتی که خودشان در پرسش‌نامه‌ها عنوان کرده بودند، بسیار بیشتر بود. این اختلاف به دلیل این است که آنچه مردم فکر می‌کنند می‌توانند انجام دهند با آنچه که در واقعیت می‌توانند انجام دهند، بسیار متفاوت است.

تجربه شرکت در برنامه دوچرخه‌سواری آبی ممکن است درک شرکت‌کنندگان را از قابلیت‌های ورزشی خود و انتظارات آنها را از آنچه فکر می‌کنند قادر به انجام آن هستند افزایش دهد.

عوامل دیگری که ممکن است به حفظ اثرات این تمرینات کمک کرده باشد، تعداد کم افراد گروه تمرینی و تنظیم دوچرخه‌های ثابت، نزدیک به لبه استخر بود. این عوامل فیزیوتراپیست ناظر را قادر می‌ساخت تا بازخورد شخصی بهتری به هر فرد ارائه دهد و در مورد مزایای ورزش در طول آموزش با او صحبت کند.

نکته جالب دیگر این بود که پژوهش‌های قبلی که آموزش‌های شخصی در مورد آرتروز و موضوعات مرتبط با ورزش را به شرکت‌کنندگان خود ارائه کرده بودند یا به آنها این آگاهی را داده بودند که توانایی‌های ورزشی‌شان با یک تمرین آبی فشرده افزایش خواهد یافت، پس از توقف مداخلات و تمرینات آبی نیز، بهبودهایی را در شرکت‌کنندگان خود نشان دادند.

علاوه بر این، یافته‌های این پژوهش نشان داد که فاکتورهای مربوط به کیفیت زندگی پس از یک دوره کوتاه‌مدت ورزش در آب بهبود می‌یابد و این نتایج با بسیاری از پژوهش‌ها و مطالعات قبلی همخوانی داشت.

به‌طورکلی ورزش در محیط‌های آبی به طور مثبتی بر توانایی درک درد تأثیر می‌گذارد و می‌تواند حس خوب‌بودن را در افراد افزایش دهد.

نتیجه‌گیری نهایی

دوچرخه‌سواری در آب ممکن است برای بهبود درد زانو گزارش شده توسط خود بیمار و عملکرد فیزیکی در بیماران مبتلا به آرتروز خفیف تا متوسط زانو مفید باشد.

ازآنجایی‌که شرکت‌کنندگان در این پژوهش، تمرینات آبی تجویز شده را به‌خوبی تحمل کردند، مطالعات آینده می‌تواند پتانسیل دوچرخه‌سواری در آب را برای بیماران مبتلا به آرتروز شدید زانو و در طول توان‌بخشی پس از جراحی زانو بررسی کند.

علاوه بر این، برنامه‌های تمرینی دوچرخه‌سواری در آب، یک فعالیت تناسب‌اندام عمومی محسوب می‌شود که می‌تواند هم برای جوانان و هم برای جمعیت سالخورده یا بیماران مبتلا به آرتروز زانو مناسب باشد.

درجه‌بندی استئوآرتریت (آرتروز) زانو

استئوآرتریت (آرتروز) به پنج درجه تقسیم می‌شود. درجه 0 به یک زانوی طبیعی و سالم اختصاص داده می‌شود و بالاترین درجه، یعنی درجه 4، نشان‌دهنده آرتروز شدید زانو است. آرتروزی که تا این حد پیشرفته شده باشد احتمالاً منجر به درد قابل‌توجهی در مفصل شده و حرکت و عملکرد مفصل را مختل می‌کند. برای آشنایی با درجات مختلف آرتروز و نحوه درمان آن، با ادامه مطلب با ما همراه باشید.

آرتروز درجه 0 زانو (عادی)

درجه 0 آرتروز به‌عنوان زانوی “طبیعی” طبقه‌بندی می‌شود. در این درجه مفصل زانو هیچ نشانه‌ای از آرتروز ندارد و عملکرد مفصل بدون هیچ‌گونه آسیب یا درد انجام می‌شود.

درمان آرتروز درجه 0 زانو

برای درجه 0 آرتروز نیازی به درمان نیست.

آرتروز درجه 1 زانو

فرد مبتلا به آرتروز درجه 1 رشد خار استخوانی بسیار جزئی را نشان می‌دهد. خارهای استخوانی توده‌های استخوانی هستند که اغلب در محل برخورد استخوان‌ها با یکدیگر در مفصل ایجاد می‌شوند. ممکن است ازدست‌دادن غضروف جزئی باشد؛ اما به‌اندازه‌ای نیست که فضای مفصلی را به خطر بیندازد. فرد مبتلا به آرتروز درجه 1 معمولاً هیچ درد یا ناراحتی را که بر اثر ساییدگی بسیار جزئی اجزای مفصل به وجود آمده است را تجربه نخواهد کرد.

درمان آرتروز درجه 1 زانو

بدون توجه به علائم ظاهری آرتروز، اکثر پزشکان معتقدند که نیازی به انجام هیچ‌گونه درمانی برای آرتروز درجه 1 وجود ندارد. بااین‌حال، اگر مستعد ابتلا به آرتروز هستید یا در معرض خطر بیشتری هستید، ممکن است پزشک به شما توصیه کند که یک برنامه ورزشی روزانه را برای کمک به کاهش علائم جزئی آرتروز و تلاش برای کاهش سرعت پیشرفت آرتریت شروع کنید.

ورزش و آرتروز

طبق آخرین تحقیقات انجام شده در کالج آمریکایی روماتولوژی (ACR) و بنیاد آرتریت (AF) انجام ورزش منظم و تای چی برای همه افراد مبتلا به آرتروز زانو توصیه می‌شود. اگرچه هر ورزشی برای آرتروز زانو مفید نیست؛ اما گزینه‌های مختلفی، از پیاده‌روی گرفته تا شنا، می‌تواند برای کمک به بهبود عملکرد زانو در بیماران مبتلا به آرتروز مفید باشد

بااین‌حال، متخصصان توصیه می‌کنند که تا جای ممکن انجام ورزش در این دسته از افراد تحت نظارت یک متخصص، مانند متخصص فیزیوتراپی یا مربی ورزشی انجام شود.

کالج آمریکایی روماتولوژی (ACR) و بنیاد آرتریت (AF) همچنین تمرینات تعادلی و یوگا را به‌صورت مشروط برای این بیماران توصیه می‌کنند؛ زیرا طبق تحقیقات انجام شده شواهدی قوی و کافی مبنی بر مفیدبودن این تمرینات برای بیماران مبتلا به آرتروز وجود ندارد.

آرتروز درجه 2 زانو (خفیف)

آرتروز درجه 2 زانو به‌عنوان درجه خفیف این بیماری در نظر گرفته می‌شود. اشعه ایکس از مفاصل زانو در این درجه رشد بیشتر خار استخوان را نشان می‌دهد، اما غضروف معمولاً هنوز دارای ابعاد سالم و قابل‌قبولی است. به‌عبارت‌دیگر، فضای بین استخوان‌ها طبیعی است و استخوان‌ها روی یکدیگر ساییده یا خراشیده نمی‌شوند.

در این درجه، مایع سینوویال نیز معمولاً هنوز در سطوح مفصل برای حرکت طبیعی مفصل وجود دارد. بااین‌حال، در این درجه افراد ممکن است برای اولین‌بار علائمی را تجربه کنند، علائمی مانند:

درد بعد از یک روز طولانی پیاده‌روی یا دویدن

احساس سفتی در مفاصل زمانی که چندین ساعت از آن استفاده نمی‌شود

حساسیت هنگام زانوزدن یا خم‌شدن

درمان آرتروز درجه 2 زانو

با پزشک خود در مورد علائم و نشانه‌های آرتروزتان صحبت کنید. پزشک ممکن است قادر به تشخیص بیماری در این درجه اولیه باشند. اگر چنین است، می‌توانید برنامه‌ای برای جلوگیری از پیشرفت بیماری در نظر بگیرید.

چندین روش درمانی مختلف وجود دارند که می‌توانند به تسکین درد و ناراحتی ناشی از این درجه خفیف آرتروز کمک کنند. این درمان‌ها عمدتاً غیردارویی هستند، به این معنی که برای تسکین علائم نیازی به مصرف دارو ندارید.

ورزش

اگر اضافه‌وزن دارید، کاهش وزن از طریق رژیم غذایی و ورزش می‌تواند به تسکین علائم جزئی و بهبود کیفیت زندگی شما کمک کند. حتی افرادی که اضافه‌وزن ندارند نیز می‌توانند از مزایای ورزش‌کردن بهره‌مند شوند.

ایروبیک و تمرینات قدرتی کم ضربه می‌تواند به تقویت عضلات اطراف مفصل کمک کند که این موضوع ثبات مفاصل را افزایش می‌دهد و ممکن است احتمال آسیب مفصلی را کاهش دهد. همچنین توجه داشته باشید که با پرهیز از زانوزدن، چمباتمه‌زدن یا پریدن از مفصل خود در برابر فعالیت‌ها محافظت کنید.

تجهیزات جانبی

بریس ها و زانوبندها نیز می‌توانند به تثبیت زانوی شما کمک کنند. اما باید توجه داشته باشید که استفاده طولانی‌مدت از زانوبندها می‌تواند عضلات شما را ضعیف کرده و دچار آتروفی و تحلیل کند، پس سعی کنید تا جای ممکن استفاده از آن‌ها را فقط به مواقع فعالیت محدود کنید.

مسکن‌های بدون نسخه

برخی از افراد ممکن است به داروهایی برای تسکین درد خفیف نیاز داشته باشند. این مسکن‌ها معمولاً همراه با درمان‌های غیردارویی استفاده می‌شوند.

به‌عنوان‌مثال، اگر برای تسکین درد نیاز به مصرف استامینوفن یا داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی دارید، باید ورزش، کاهش وزن و محافظت از زانوی خود را در برابر استرس‌های غیرضروری نیز در نظر داشته باشید و مصرف این داروها هم‌زمان با این موارد را موردتوجه قرار دهید.

درمان طولانی‌مدت با این داروها ممکن است مشکلات دیگری ایجاد کند. مثلاً مصرف دوزهای بالای استامینوفن ممکن است باعث آسیب کبدی شود. این مسکن‌ها همچنین می‌توانند باعث زخم معده، مشکلات قلبی عروقی و آسیب کلیه نیز شوند.

درمان آرتروز زانوی درجه 2 و 3

درمان‌های ساده و داروهای بدون نسخه برای کمک به رفع دردهای آرتروز همیشه در دسترس هستند. می‌توانید به‌راحتی این داروها را به‌صورت آنلاین و یا از داروخانه‌ها تهیه کنید:

  • استامینوفن
  • داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAIDs)
  • ژل‌های غیراستروئیدی
  • پمادهای غیراستروئیدی
  • کرم کپسایسین
  • ژل کپسایسین

آرتروز درجه 3 زانو (متوسط)

آرتروز درجه 3 به‌عنوان آرتروز متوسط طبقه‌بندی می‌شود. در این درجه، غضروف بین استخوان‌ها آسیب آشکاری نشان می‌دهد و فضای بین استخوان‌ها شروع به باریک شدن می‌کند.

افراد مبتلا به آرتروز درجه 3 احتمالاً هنگام راه‌رفتن، دویدن، خم‌شدن یا زانوزدن دچار درد می‌شوند. این افراد همچنین ممکن است پس از نشستن‌های طولانی و خوابیدن، دچار سفتی و خشکی در مفاصل شوند. ممکن است پس از دوره‌های طولانی حرکت نیز تورم مفاصل وجود داشته باشد.

درمان آرتروز درجه 3 زانو

اگر درمان‌های غیردارویی یا مسکن‌های بدون نسخه اثری نداشته باشند یا دیگر تسکین دردی را مانند قبلاً ایجاد نکنند، پزشک ممکن است دسته‌ای از داروها به نام گلوکوکورتیکوئیدها را نیز تجویز کند.

تزریق گلوکوکورتیکوئید

گلوکوکورتیکوئیدها انواعی از داروهای کورتیکواستروئیدی هستند. کورتیکواستروئیدها شامل کورتیزون هستند، یعنی هورمونی که آزمایشات نشان‌داده‌شده است وقتی به مفصل آسیب‌دیده تزریق می‌شود، درد آرتروز را تسکین می‌دهد.

اگرچه کورتیزون به‌عنوان یک درمان دارویی می‌تواند استفاده شود، اما به طور طبیعی توسط بدن نیز تولید می‌شود. سازمان غذا و دارو (FDA) گلوکوکورتیکوئید تریامسینولون استونید (Zilretta) را منحصراً برای درمان آرتروز زانو تأیید کرده است. گلوکوکورتیکوئیدهای دیگری که ممکن است برای آرتروز زانو تجویز شوند عبارت‌اند از هیدرو کورتیزون (Solu-Cortef) و پردنیزولون. اثرات تزریق کورتیکواستروئید ممکن است در حدود 2 یا 3 ماه از بین برود و پس از آن تزریق ممکن است تکرار شود. بااین‌حال، پزشکتان باید استفاده از تزریق کورتیکواستروئید را بادقت بررسی کند و سپس تزریق آن را برای شما در نظر بگیرد؛ زیرا تحقیقات نشان می‌دهد که استفاده طولانی‌مدت از این دارو در واقع می‌تواند آسیب مفاصل را بدتر کند.

مسکن‌های بدون نسخه و داروهای سبک زندگی

اگر مبتلا به آرتروز درجه 3 هستید باید به درمان‌های غیردارویی مانند ورزش و کاهش وزن ادامه دهید. افراد مبتلا به آرتروز درجه 3 نیز می‌توانند به استفاده از NSAID یا استامینوفن ادامه دهند.

اگر داروهای آرتروز شما باعث ایجاد عوارض جانبی می‌شوند، باید با پزشک خود در مورد تعویض و جایگزینی داروهای دیگری صحبت کنید.

داروهای مسکن با نسخه

اگر NSAIDها یا استامینوفن دیگر بر روی کم‌کردن درد شما مؤثر نباشند، داروهای ضددرد تجویزی یا ترامادول  می‌توانند به تسکین افزایش درد رایج در آرتروز درجه 3 کمک کنند. ترامادول به‌صورت محلول خوراکی، کپسول یا قرص در دسترس است.

در دستورالعمل‌های بالینی کالج آمریکایی روماتولوژی (ACR) و بنیاد آرتریت (AF)، متخصصان به طور مشروط ترامادول را نسبت به سایر مواد افیونی برای افراد مبتلا به آرتروز زانو توصیه می‌کنند. داروهای مخدر مانند اپیوئیدها به دلیل خطر افزایش تحمل و وابستگی احتمالی برای استفاده طولانی مدت توصیه نمی‌شوند.

عوارض جانبی این داروها عبارت‌اند از:

  • حالت تهوع
  • خواب‌آلودگی
  • یبوست
  • خستگی

آرتروز درجه 4 زانو (شدید)

آرتروز درجه 4، آرتروز شدید در نظر گرفته می‌شود. افراد مبتلا به آرتروز درجه 4 زانودرد و ناراحتی زیادی را هنگام راه‌رفتن یا حرکت مفصل تجربه می‌کنند. به این دلیل که فضای مفصلی بین استخوان‌ها به طور چشمگیری کاهش می‌یابد. در این درجه غضروف مفصل  تقریباً به طور کامل از بین رفته است و این موضوع مفصل را سفت و احتمالاً بی‌حرکت می‌کند. در این وضعیت مایع سینوویال به طور چشمگیری کاهش می‌یابد و دیگر به کاهش اصطکاک بین قسمت‌های متحرک مفصل کمک نمی‌کند.

درمان آرتروز درجه 4 زانو

درمان موجود برای آرتروز درجه 4 فقط جراحی است.

جراحی ترمیم مجدد استخوان (استئوتومی)

جراحی ترمیم استخوان یا استئوتومی یکی از گزینه‌های افراد مبتلا به آرتروز شدید زانو است. در طی این جراحی، پزشک استخوان بالا یا زیر زانو را برش می‌دهد تا آن را کوتاه، بلندتر کند یا تراز آن را تغییر دهد. این جراحی وزن بدن را از نقاطی از استخوان که بیشترین رشد خار استخوانی و آسیب استخوانی در آنها رخ‌داده است بر می‌دارد. این جراحی معمولاً در افراد جوان‌تر انجام می‌شود.

تعویض کامل مفصل زانو (TKR)

تعویض کامل زانو (TKR) یا آرتروپلاستی برای دردهای شدید و مداوم و کاهش عملکرد برای افراد مبتلا به آرتروز شدید زانو در نظر گرفته می‌شود. در طی این روش، جراح مفصل آسیب‌دیده را برمی دارد و یک وسیله پلاستیکی و فلزی جایگزین آن می‌کند. از عوارض این جراحی می‌توان به عفونت در محل برش و لخته‌شدن خون اشاره کرد. بهبودی از این روش چندین هفته یا ماه طول می‌کشد و کاردرمانی و فیزیوتراپی گسترده‌ای احتیاج دارد.

متأسفانه، این امکان نیز وجود دارد که تعویض مفصل زانو، پایانی برای مشکلات آرتروز زانوی شما نباشد. ممکن است در طول زندگی خود به جراحی‌های اضافی یا حتی تعویض دوباره مفصل زانو نیاز داشته باشید. بااین‌حال، مفصل‌های زانو جدید ممکن است برای چندین دهه دوام بیاورند.

کلام آخر

امروزه طیف گسترده‌ای از درمان‌ها، از داروهای بدون نسخه گرفته تا جراحی تعویض زانو، برای کمک به تسکین زانودرد ناشی از آرتروز در دسترس هستند.

اگر علائمی مانند خشکی یا ناراحتی را در زانوهای خود تجربه می‌کنید، با پزشک خود صحبت کنید تا مشخص شود که آیا آرتروز دلیل این مشکلات است یا خیر. متخصص می‌تواند به شما کمک کند تا درمان مناسب خود را پیدا کنید.