ورزش و آرتروز

چگونه با وجود آرتروز ورزش کنیم؟

در آرتروز یک یا چند مفصل دچار التهاب می شود. عارضه آرتروز بیش از 100 بیماری را موجب می شود که مفاصل، بافت های اطراف مفصل و سایر بافت های همبند را تحت تاثیر قرار می دهد. علائم این عارضه می تواند بسته به نوع آرتریت متفاوت باشد، اما معمولاً شامل درد و سفتی در مفاصل است.

به طور کلی تمرینات مربوط به آرتریت به سه دسته کلی تقسیم می شوند:

تمرینات انعطاف پذیری و دامنه حرکتی:

کشش ملایم باید به صورت روزانه انجام شود و به ویژه قبل از شروع تمرینات اصلی، انجام این حرکات بسیار ضروری است. حرکات کششی همچنین به بهبود ریلکسیشن عضلات و مفاصل کمک می کنند و به همین دلیل می توانند از وارد شدن آسیب های بعدی به مفاصل جلوگیری کنند.

تمرینات توصیه شده برای بهبود انعطاف پذیری و دامنه حرکتی می تواند شامل حرکات تای چی، پیلاتس و یوگای اصلاح شده باشد.

تمرینات قدرتی و مقاومتی:

عضلات قوی میزان استرس وارده بر مفاصل دارای آرتروز را تا حد زیادی کاهش می دهد. تمرینات تقویتی همچنین باعث می شود تا توانایی عضلات برای جذب شوک ناشی از فشارهای وارده افزایش یابد و مفاصل را در برابر درد و آسیب های بیشتر حمایت می کنند.

برنامه های تمرینی همراه با وزنه و کش های مقاومتی تحت نظارت مربی می تواند متناسب با شرایط هر بیمار تجویز شوند و پیشرفت حرکات در بیمار تحت نظر گرفته شود.

ورزش هوازی:

در تمرینات هوازی، گروه‌های عضلانی بزرگ بدن به کار گرفته می شوند و این موضوع می تواند منجر به بهبود سیستم قلبی عروقی شود. این نوع ورزش همچنین استقامت بدن را بهبود می بخشد، استخوان ها را تقویت می کند، خواب و خلق و خو را تنظیم می کند و در نهایت و مهم تر از همه به کنترل وزن کمک می کند. اغلب بیماران مبتلا به آرتروز تمرینات هوازی سبک را ترجیح می دهند، تمریناتی شامل شنا، ایروبیک در آب، دوچرخه ثابت و پیاده روی.

تاثیر آگاهی بدنی در افراد دارای آرتروز

آگاهی از بدن برای افراد مبتلا به آرتریت نیز بسیار ضروری است. آگاهی بدنی به آگاهی از نحوه قرارگیری بدن و مفاصل هنگام ایستادن، تعادل، راه رفتن و هماهنگی این موارد باهم اشاره دارد.

این موضوع به ویژه برای افرادی که که مفصل خود را تعویض کرده اند و یا مشکلات مفصلی و عضلانی ناشی از آرتروز دارند، می تواند بسیار مفید باشد. همچنین بهبود این شرایط می تواند خطر زمین خوردن در این بیماران را نیز کاهش دهد.

علاوه بر برنامه‌های ورزشی ساختاریافته، سبک زندگی و فعالیت‌های تفریحی نیز اگر با دقت انجام شوند می‌توانند در بهبود وضعیت آرتروز برای بیماران مفید باشند. به عنوان مثال می توان به دوچرخه سواری، پیاده روی یا باغبانی اشاره کرد.

مهمترین نکته این است که فرد فعالیتی را که هم راحت و هم لذت بخش باشد انتخاب کند تا بتواند به آن ادامه دهد.

تمرینات توصیه شده به هنگام آرتروز

هدف هر برنامه ورزشی برای شما، انتخاب یک فعالیت لذت بخش است که بتوانید آن را به راحتی انجام دهید و به انجام آن پایبند بمانید. تمرینات ورزشی برای همه افراد می تواند مفید باشد اما این نوع فعالیت ها برای افراد دارای آرتروز بسیار ضروری ترند. ورزش علاوه بر کاهش درد و سفتی مفاصل به بهبود انعطاف پذیری، قدرت عضلانی و تناسب اندام کلی بیماران کمک می کند.

بر طبق تقسیم بندی کالج آمریکایی روماتولوژی در سه سطح می توان فعالیت های ورزشی را برای بیماران دارای آرتروز تقسیم بندی نمود.

تمرینات درمانی و توانبخشی:

این تمرینات توسط یک متخصص سلامت به بیمار داده می شود و مفاصل یا قسمت های خاصی از بدن که تحت تاثیر آرتروز قرار گرفته اند، مانند لگن یا زانو را مورد توجه قرار می دهد. این سطح از تمرینات، نقطه شروع برای بیماران کاملا غیرفعال یا بیمارانی است که به تازگی جراحی کرده اند و بهبود یافته اند.

فعالیت های تفریحی و تفننی:

این نوع تمرینات می تواند از شنا و پیاده روی تا اسکی یا دویدن را شامل شود. نکته مهم این است که هر فعالیت باید به صورت کنترل شده انجام شود و فشار مناسبی بر مفاصل آسیب دیده وارد شود. این تمرینات اغلب همراه با تمرینات توانبخشی انجام می شوند.

فعالیت های رقابتی:

در این نوع فعالیت ها که معمولاً بسیار شدید نیز هستند، شرکت کنندگان باید تمرین و مهارت خاصی برای رقابت داشته باشند، مانند دوی ماراتن یا ژیمناستیک رقابتی.

این فعالیت ها می تواند به ویژه برای افراد مبتلا به آرتروز التهابی مانند آرتریت روماتوئید و برای افرادی که آرتروز آنها بر اثر فعالیت های شدید به وجود آمده است، مشکل ساز باشد. شرکت در فعالیت های سطح بالا به میزان آرتروز و پاسخ بیمار به آموزش برای این سطح از فعالیت بستگی دارد.

علاوه بر فواید فیزیکی، ورزش می تواند به کاهش استرس، بهبود خلق و خو و کاهش اضطراب از طریق ترشح ماده ای شیمیایی موسوم به اندورفین کمک کند. برای بیمارانی که از آرتروز رنج می برند، حفظ وضعیت ذهنی مثبت به اندازه حفظ عملکرد فیزیکی مناسب، قابل اهمیت است.

ملاحظات ضروری قبل از انجام ورزش

قبل از شروع یک برنامه ورزشی، ضروری است که با یک پزشک مشورت کنید تا شدت آرتروز شما را مشخص کند و در رابطه با اینکه چه نوع ورزشی مناسب‌تر و مفیدتر خواهد بود شما را راهنمایی کند.

پس از تصمیم گیری در مورد ورزش مناسب، چند نکته وجود دارد که می تواند به شما کمک کند تا از هر جلسه بیشترین بهره را ببرید.

قبل از ورزش زمان کافی برای گرم کردن بدن خود بگذارید. افراد مبتلا به آرتریت اغلب به زمان بیشتری برای گرم کردن بدن نیاز دارند. فعالیت های گرم کردن می تواند شامل تمرینات ملایم دامنه حرکتی و یا پیاده روی ساده باشد.

قبل از ورزش، مفاصل دردناک را به وسیله یک منبع گرمایشی مانند کیسه آب داغ، گرم کنید. در کنار فعالیت های مربوط به گرم کردن، این مکانیسم نیز برای افزایش دمای عضلات و مفاصل به منظور حفظ بهبود انعطاف پذیری، کاهش خشکی مفاصل و کاهش احتمال آسیب می تواند بسیار تاثیرگذار باشد..

بعد از ورزش بدن خود را سرد کنید. مانند گرم کردن، افراد مبتلا به آرتریت ممکن است نیاز به زمان بیشتری برای سرد کردن مناسب داشته باشند. حرکات کششی می توانند تمرینات بسیار مناسبی برای این بخش باشند. گاهی استفاده از از کمپرس یخ برای کاهش درد و تورم مفاصل بعد از تمرین نیز استفاده می شود.

اما مهم‌ترین نکته توجه به این موضوع است که اگر تمرین خاصی درد شما را افزایش می دهد یا باعث قرمز شدن و متورم در مفاصل می‌شوند، بدون مشورت با پزشک این تمرینات را ادامه ندهید.

به بیماران توصیه می شود در صورت بروز تهوع، استفراغ، سردرد، درد قفسه سینه، تنگی نفس قابل توجه یا سایر مشکلات پزشکی، به بدن خود گوش دهند و ورزش را متوقف کنند و با پزشک تماس بگیرند.

نشستن طولانی‌مدت چه عوارضی دارد؟

بیش از نیمی از ما هر روز بیش از شش ساعت را در حالت نشسته می‌گذرانیم و گودی کمر و کمردرد تنها نتیجه این وضعیت نیست. نشستن‌ های طولانی می‌تواند اثرات کوتاه‌مدت و بلندمدتی بر سلامت و بدن شما داشته باشد و این فعالیت به‌ظاهر خوش‌خیم را به طور بالقوه کشنده کند. با در ادامه مطلب همراه باشید تا بررسی کنیم که مضرات این بی‌تحرکی به‌ظاهر کم‌خطر چه می‌تواند باشد.

ضعف عضلات پا و باسن

اگر از این عضلات استفاده نکنید، آنها را از دست خواهید داد! با نشستن در تمام روز، وابستگی به عضلات قدرتمند پایین‌تنه خود را برای سر پا نگه‌داشتن خود را بسیار کم خواهید کرد. این موضوع منجر به آتروفی عضلانی می‌شود که ضعیف‌شدن این عضلات را در پی خواهد داشت. بدون عضلات قوی ساق پا و باسن، بدن شما برای تثبیت و نگه‌داری وضعیت اسکلتی و عضلانی‌تان دچار مشکلات جدی خواهد شد و به‌راحتی در معرض آسیب قرار خواهد گرفت.

افزایش وزن

حرکت و فعالیت باعث می‌شود عضلات شما مولکول‌هایی مانند لیپوپروتئین لیپاز را آزاد کند که به مصرف چربی‌ها و قندهایی که می‌خورید کمک می‌کند. بر اساس تحقیقات، زمانی که بیشتر روز خود را در حالت نشسته سپری می‌کنید، آزادشدن این مولکول‌ها کاهش می‌یابد و بدن شما در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به سندرم متابولیک قرار خواهد گرفت، حتی اگر ورزش کنید! نتایج بررسی‌های یک مطالعه نشان داد که مردانی که بیشتر از حد معمول زمان خود را در حالت نشسته می‌گذرانند، وزن بیشتری در ناحیه شکم خود اضافه می‌کنند که خطرناک‌ترین مکان برای ذخیره چربی است.

وضعیت کمری نامناسب

همانند ساق پا و عضلات باسن، عضلات کمر شما نیز از نشستن زیاد ممکن است دچار ناراحتی شوند. نشستن زیاد باعث کوتاه‌شدن فلکسورها یا خم‌کننده‌های لگن شما می‌شود و وضعیت نشستن شما نیز می‌تواند بیشتر به کمر شما آسیب برساند، به‌خصوص اگر وضعیت بدنی بدی دارید یا از صندلی ارگونومیک استفاده نمی‌کنید. همچنین، وضعیت نامناسب در هنگام نشستن می‌تواند باعث فشرده‌شدن دیسک‌های ستون فقرات شود و می‌تواند منجر به تخریب زودرس شود و این موضوع می‌تواند منجر به درد مزمن شود.

اضطراب و افسردگی

به این موضوع کمتر اشاره شده است که برخی از اثرات فیزیکی نشستن، اثرات ذهنی است. خطر افسردگی و اضطراب در افرادی که بیشتر می‌نشینند زیادتر است. این موضوع می‌تواند به این دلیل باشد که وقتی فرد روز خود را به‌جای حرکت، در حالت نشسته سپری می‌کند، فواید تناسب‌اندام برای سلامت روان خود را از دست می‌دهد. این خطرات را می‌توان با ورزش منظم کاهش داد.

خطر سرطان

مطالعات جدید نشان می‌دهد که نشستن طولانی‌مدت می‌تواند خطر ابتلا به انواع خاصی از سرطان از جمله سرطان ریه، رحم و روده بزرگ را افزایش دهد. دلایل این امر کاملاً روشن نیست.

بیماری قلبی

نشستن می‌تواند به قلب شما آسیب برساند و به طور بالقوه منجر به بیماری قلبی عروقی شود. یک مطالعه نشان داد که مردانی که بیش از 23 ساعت در هفته را صرف تماشای تلویزیون می‌کنند، 64 درصد بیشتر از مردانی که فقط 11 ساعت تلویزیون تماشا می‌کنند، در معرض خطر مرگ ناشی از بیماری‌های قلبی عروقی قرار دارند. کارشناسان می‌گویند افرادی که بیشتر می‌نشینند 147 درصد بیشتر در معرض خطر حمله قلبی یا سکته هستند.

خطر ابتلا به دیابت

افرادی که زمان بیشتری را به‌صورت نشسته می‌گذرانند نیز 112 درصد بیشتر در معرض خطر ابتلا به دیابت هستند. در یک مطالعه که به اثرات تنها پنج‌روز استراحت در رختخواب پرداخته بود، محققان افزایش مقاومت به انسولین را مشاهده کردند که می‌تواند زمینه‌ساز ابتلا به دیابت باشد.

ابتلا به واریس

نشستن طولانی‌مدت می‌تواند باعث تجمع خون در پاها شود. این موضوع می‌تواند منجر به رگ‌های واریسی یا وریدهای عنکبوتی شود. اگرچه معمولاً این موضوع به‌خودی‌خود مضر نیست، اما این رگ‌های متورم و قابل‌مشاهده می‌توانند ناخوشایند باشند. در موارد نادر، آنها می‌توانند به شرایط جدی‌تری مانند لخته‌شدن خون منجر شوند.

ترومبوز وریدی عمقی

ترومبوز وریدی عمقی نوعی لخته خون است که بیشتر در پاها دیده می‌شود. هنگامی که بخشی از این لخته می‌شکند، می‌تواند جریان خون را به سایر قسمت‌های بدن مانند ریه‌های شما قطع کند و باعث آمبولی ریه شود. این موضوع یک اورژانس پزشکی است که می‌تواند منجر به عوارض بزرگ یا حتی مرگ شود. نشستن طولانی‌مدت، حتی در یک سفر جاده‌ای طولانی، می‌تواند باعث بروز ترومبوز وریدی شود. .

سفت‌شدن شانه‌ها و گردن

همانند پاها، باسن و کمر، شانه‌ها و گردن شما نیز ممکن است به دلیل نشستن طولانی در معرض آسیب باشند. این امر مخصوصاً زمانی بیشتر ممکن است اتفاق بیفتد که شما مجبورید بیش از حد به صفحه رایانه نگاه کنید.

ناهنجاری‌های قامتی

“راستای قامتی” یا “پوسچر” موقعیت بدن شما هنگام ایستادن یا نشستن است. راستای قامتی نشان می‌دهد که ستون فقرات، سر، شانه‌ها و باسن شما در چه موقعیتی  قرار دارد.

در ابتدا باید این نکته را بگوییم که هیچ وضعیت “کامل” و ایده‌آلی وجود ندارد، همان‌طور که هیچ بدن کامل و بی‌نقصی وجود ندارد. پوسچر خوب به داشتن ستون فقرات خنثی اشاره دارد، یعنی  گروه‌های عضلانی، مفاصل و رباط‌های شما به‌گونه‌ای در یک راستا قرار گرفته‌اند که استرس وارده به آنها در کمترین حالت باشد. راستای قامتی مناسب انعطاف‌پذیری بدن را حفظ می‌کند، خستگی در اندام‌های بدن را کاهش می‌دهد و به حفظ تعادل مناسب کمک می‌کند.

اگر راستای قامتی یا پوسچر شما ناهماهنگ باشد، می‌تواند منجر به موارد زیر شود:

کشیدگی عضلات یا مفاصل

درد گردن، سر یا کمر

آسیب احتمالی در حین ورزش، کار یا سایر فعالیت‌ها

راستای قامتی نامناسب یا خارج از تراز، امری بسیار شایع است. این موضوع می‌تواند ظاهر، اعتمادبه‌نفس و سلامت عمومی شما را تحت‌تأثیر قرار دهد؛ اما خبر خوب این است که می‌توانید وضعیت بدنی خود را با تمرینات مناسب بهبود بخشید.

در ادامه چهار نوع رایج ناهنجاری قامتی یا پوسچر نامناسب و راهکارهایی که می‌توانید برای اصلاح یا جبران آنها انجام دهید را با هم بررسی می‌کنیم.

انواع ناهنجاری‌های قامتی

عادت‌کردن به راستای قامتی نامناسب بسیار آسان است و  افراد اغلب بدون اینکه درمورد آن آگاهی داشته باشند و یا فکر کنند، به آن دچار می‌شوند. کافی است هنگام راه‌رفتن، سر خود را به مدت زیادی به سمت پایین و صفحه‌نمایش کوچک گوشی خم کنید، یا روی صندلی به‌صورت  خمیده بنشینید یا یک کوله‌پشتی سنگین را برای مدت طولانی حمل کنید.

و یا حتی ممکن است حرکات تکراری اشتباهی را در محل کار خود انجام دهید. پس از مدتی، همه این عوامل می‌تواند منجر به ناهنجاری‌های قامتی و پوسچر نامناسب شود.

اضافه وزن یا باردار بودن و پوشیدن کفش های بی کیفیت یا کفش های پاشنه بلند نیز می‌تواند باعث ایجاد ناهنجاری های قامتی و پوسچر نامناسب شود.

گاهی اوقات ریشه این ناهنجاری های قامتی در عارضه‌های اسکلتی و عضلانی است که ممکن است به طور مادرزادی در فرد وجود داشته باشد؛ مانند اسکولیوز (انحراف جانبی ستون فقرات) یا کوتاهی یک پا نسبت به پای دیگر که این موارد می‌تواند بر پوسچر تأثیرگذار باشد. در ادامه می‌خواهیم چند نمونه از این ناهنجاری های قامتی را با هم بررسی کنیم.

ناهنجاری سر به جلو

ناهنجاری سر به جلو

وضعیت سر به جلو زمانی اتفاق می‌افتد که لاله گوش‌ها جلوتر از خط عمود شده بر وسط بدن قرار گیرد. در حالت طبیعی اگر بدن شما در یک راستا باشد، باید گوش‌ها و شانه‌های شما با خط عمودی وسط بدن در یک راستا قرار گیرد.

Tech neck، Text Neck و Nerd Nerd نام‌های دیگری برای وضعیت سر جلو هستند. این ناهنجاری اغلب از خم‌شدن زیاد روی تلفن همراه یا رایانه یا روی فرمان به هنگام رانندگی زیاد ناشی می‌شود.

این ناهنجاری همچنین می‌تواند ناشی از روند پیری باشد، زیرا در روند پیری، بدن کم‌کم قدرت عضلانی قسمت بالایی ستون فقرات خود را از دست می‌دهد.

ناهنجاری کیفوز یا کایفوز

ناهنجاری کیفوز یا کایفوز

کیفوز به انحنای اغراق‌آمیز قسمت فوقانی کمر (ستون فقرات سینه‌ای) اشاره دارد. در این ناهنجاری، شانه‌ها به سمت جلو گرد می‌شوند. به این عارضه قوز نیز می‌گویند.

پوکی‌استخوان (نازک شدن استخوان‌ها) نیز می‌تواند باعث گرد شدن شانه‌ها شود؛ زیرا استخوان‌های ستون فقرات شما با افزایش سن ضعیف می‌شوند. این عارضه اغلب در زنان مسن دیده می‌شود. سایر علل مرتبط با سن عبارت‌اند از تخریب دیسک‌های ستون فقرات یا مهره‌ها.

افراد جوان‌تر ممکن است در نتیجه بیماری‌هایی مانند فلج اطفال یا بیماری شوئرمن، عفونت، شیمی‌درمانی یا پرتودرمانی برای درمان سرطان دچار کیفوز شوند.

ناهنجاری پشت تاب‌دار یا Swayback

ناهنجاری پشت تاب‌دار یا Swayback

Swayback که لوردوز یا هایپرلوردوز نیز نامیده می‌شود، زمانی اتفاق می‌افتد که باسن و لگن شما به سمت جلو و به سمت خط وسط بدن شما متمایل می‌شود.

در این حالت، کمر شما از پشت یک انحنای اغراق‌آمیز به سمت داخل پیدا می‌کند، به‌طوری‌که وقتی ایستاده‌اید به نظر می‌رسد که به سمت عقب خم شده‌اید و شکمتان بیرون‌زده است.

نشستن زیاد می‌تواند باعث ایجاد swayback  یا لوردوز شود؛ زیرا این حالت می‌تواند باعث سفت‌شدن عضلات پشتی و کمری شود. نشستن طولانی‌مدت همچنین می‌تواند عضلات شکم و باسن را ضعیف کند. در هر دو مورد، عضلات مرکزی یا عضلات کور که کمر شما را تثبیت می‌کنند و نقش حمایتی از ستون فقرات دارند، ضعیف می‌شوند.

علل دیگر به‌وجودآمدن این ناهنجاری ممکن است چاقی، آسیب، شرایط عصبی عضلانی، و ناهنجاری‌های ستون فقرات و مهره‌های شما باشد.

ناهنجاری پشت صاف

ناهنجاری پشت صاف

پشت صاف وضعیتی است که در آن انحنای طبیعی پایین ستون فقرات شما مقداری از انحنای خود را از دست می‌دهد. در این ناهنجاری کمر شما صاف به نظر می‌رسد و به جلو خم می‌شوید.

این ناهنجاری می‌تواند در بدو تولد وجود داشته باشد، یا می‌تواند ناشی از برخی از انواع جراحی کمر یا شرایط دژنراتیو ستون فقرات، از جمله اسپوندیلیت آنکیلوزان (آرتریت التهابی)، دژنراسیون دیسک، و فشرده‌سازی مهره‌ها باشد. پشت صاف می‌تواند ایستادن طولانی‌مدت را برای شما دردناک کند.

آیا بهترین نوع پوسچر یا وضعیت قامتی وجود دارد؟

حالت بهینه یا کارآمد وضعیت بدنی باعث می‌شود که ستون فقرات شما با سر و اندام شما در یک راستا باشد.

اگر یک خط شاقول را از نمای پهلو در نظر بگیریم، این خط باید درست از سر، وسط گوش‌ها، شانه‌ها، مرکز زانوی شما و وسط مچ پا عبور کند. درواقع منظور از عبارت “صاف ایستادن”  دقیقاً همین وضعیت است.

بهترین نوع وضغیت قامتی

از نظر فیزیکی، هم‌ترازی مناسب ستون فقرات به این معنی است که عضلات و استخوان‌های شما در تعادل هستند و از بدن شما در برابر آسیب یا فشارهایی که ممکن است باعث انحطاط عضلات یا مفاصل شود، محافظت می‌کنند. این موضوع به بدن کمک می‌کند تا برای ایستادن در برابر نیروی گرانش کارآمدتر عمل کند.

اثرات ناهنجاری‌های قامتی

ناهنجاری‌های اسکلتی عضلانی می‌تواند منجر به انواع مشکلات فیزیکی متعددی شود، از کمردرد گرفته تا درد در مفصل گیجگاهی فکی، عدم تعادل و کمانی شدن پاها.

در ادامه برخی از اثرات خاص برای هر نوع ناهنجاری آورده شده است.

ناهنجاری سر به جلو

اثرات وضعیت سر به جلو از گردن درد، سفتی و سردرد تا ارتباط با نرخ مرگ‌ومیر بالاتر برای مردان و زنان مسن متغیر است.

ناهنجاری سر به جلو عضلات و رباط‌ها و تاندون‌های حمایت‌کننده در جلوی گردن شما را سفت و کوتاه و درعین‌حال ساختارهای عضلانی پشت گردن شما را کشیده می‌کند.

یک مطالعه در سال 2019 از دانشجویان سالم نشان داد که وضعیت سر به جلو، تحرک ستون فقرات قفسه سینه‌ای را کاهش می‌دهد و منجر به کاهش عملکرد تنفسی می‌شود.

بیشتر به جلو خم شوید، وزن و فشار بیشتری بر روی ستون فقرات خود وارد می‌کنید. یک مطالعه در سال 2014 نیروی خم‌کردن گردن به جلو را در درجات مختلف محاسبه کرد.

در حالت خنثی، وزن سر شما بین 4.5 تا 5.5 کیلوگرم است. هنگامی که وضعیت روبه‌جلوی شما 15 درجه خارج از تراز باشد، نیروی وارد بر ستون فقرات به 12 کیلوگرم افزایش می‌یابد. در 45 درجه جلو به 22 کیلوگرم و در 60 درجه جلو به 27 کیلوگرم افزایش می‌یابد.

ناهنجاری کیفوز

کیفوز شکل شدیدتری از وضعیت سر به جلو است. میزان خمیدگی شما تعیین‌کننده میزان درد و اختلال در عملکرد شما در این ناهماهنگی است.

هنگامی که به‌شدت خمیده‌اید، راه‌رفتن سخت‌تر می‌شود و خطر سقوط و جراحت در شما افزایش می‌یابد. خطر شکستگی استخوان در زنان مسن‌ مبتلا به هایپرکیفوزیس 70 درصد افزایش می‌یابد.

کیفوز بر تحرک و مرگ‌ومیر افراد مسن تأثیر می‌گذارد. تخمین زده می‌شود که کیفوز 20 تا 40 درصد از مردان و زنان مسن را تحت‌تأثیر قرار دهد و زاویه کیفوز همچنان با افزایش سن افزایش می‌یابد.

پشت تاب‌دار یا هایپرلوردوز

هنگامی که ستون فقرات شما در حالت چرخش قرار می‌گیرد، ممکن است باعث کمردردی شود که بر توانایی حرکت شما تأثیر می‌گذارد.

Swayback همچنین خطر ابتلا به آسیب‌های کمر و لگن و سایر آسیب‌های اسکلتی عضلانی مانند تحلیل دیسک را افزایش می‌دهد. هایپرلوردوز ممکن است باعث شود که در ناحیه گردن و کمردرد داشته باشید.

پشت صاف

سندرم کمر صاف ممکن است ایستادن بدون درد در ناحیه ران و لگن را برای شما سخت کند. همچنین ممکن است باعث شود تا گردن و کمردرد داشته باشید.

هر چه مدت طولانی‌تری بایستید، درد و خستگی افزایش می‌یابد. راه‌رفتن نیز ممکن است دشوار باشد و باعث درد پا و احساس ضعف شود.

چگونه وضعیت بدنی و راستای قامتی خود را اصلاح کنیم؟

اولین قدم در اصلاح وضعیت بدنی خودآگاهی از عادات روزمره است که ممکن است بر نحوه ایستادن، نشستن یا درازکشیدن شما تأثیر بگذارد. به‌عبارت‌دیگر، به نحوه انجام حرکاتتان توجه داشته باشید و حواستان به کاری باشد که در فعالیت‌های روزانه خود انجام می‌دهید.

گاهی اوقات “درمان” بسیار ساده است:

نحوه ایستادن خود را تغییر دهید.

صندلی و نحوه نشستن خود را عوض کنید.

موقعیتی را که در آن به تلفن همراه خود نگاه می‌کنید تغییر دهید.

یک تشک جدید بخرید.

سایر اصلاحات کلی عبارت‌اند از:

به‌جای کفش‌های پاشنه‌بلند، کفش‌های تخت، گوِه‌دار یا سایر کفش‌های حمایت‌کننده‌تر را انتخاب کنید.

عمیق‌تر نفس بکشید.

پیاده‌روی به‌صورت مناسب را تمرین کنید.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

اگر وضعیت نامناسب شما آزاردهنده یا به طور قابل‌توجهی مشکل‌ساز است، به پزشک یا سایر متخصصان حرکات اصلاحی مراجعه کنید تا مشخص شود که چه چیزی باعث ایجاد این مشکل شده است. گاهی ممکن است که متخصص ریشه این ناهنجاری را در یک بیماری زمینه‌ای که قابل‌درمان است، مانند پوکی‌استخوان یا آرتریت، تشخیص دهد.

تمرینات کششی

یک متخصص حرکات اصلاحی می‌تواند به شما کمک کند تا حرکات کششی و تمریناتی را برای تقویت گروه‌های عضلانی انجام دهید و به شما کمک می‌کند به‌درستی بایستید یا بنشینید.

متخصص حرکات اصلاحی می‌تواند وضعیت شما را بررسی کند و نظارت کند که آیا تمرینات را به‌درستی انجام می‌دهید یا خیر.

تمرینات و حرکات کششی زیادی وجود دارد که برای وضعیت بدن و تعادل مفید است. احتمالاً با یک جستجوی ساده مواردی را پیدا خواهید کرد که مطابق با برنامه و توانایی شما باشد.

اصلاح‌کننده‌های وضعیت بدن

برای برخی از انواع مشکلات وضعیت بدن، پزشک ممکن است به شما توصیه کند که از یک دستگاه اصلاح‌کننده وضعیت بدن استفاده کنید. به‌عنوان‌مثال، یک بریس وضعیتی و نوارچسب ممکن است به کاهش هایپرکیفوز کمک کند. یا تجویز کفش و کفی مناسب می‌تواند به یکسان کردن طول پای شما کمک کند تا راه‌رفتن شما را بهبود بخشد و به شما کمک کند صاف‌تر بایستید.

کلام آخر

تراز مناسب ستون فقرات، یعنی نگه‌داشتن گوش‌های شما در راستای خط وسط بدن، کارآمدترین راه‌حل برای حفظ انرژی و عدم واردشدن استرس اضافی به گروه‌های عضلانی بدن است. اما ایجاد عاداتی که منجر به ناهنجاری‌های اسکلتی و عضلانی در راستای بدنی می‌شود، آسان است، به‌خصوص برای افرادی که تمام روز پشت کامپیوتر می‌نشینند یا ساعت‌ها به تلفن همراه نگاه می‌کنند. روند پیری همچنین می‌تواند منجر به ازدست‌دادن تراکم استخوان ها و مشکلات وضعیت بدن شود؛ زیرا با بالارفتن سن، توانایی حمایت در برخی از گروه‌های عضلانی از دست می‌رود. بنابراین اصلاح ناهنجاری‌های بدنی می‌تواند از این روند جلوگیری کرده و یا آن را به تأخیر بیندازد

نحوه خوابیدن بعد از عمل دیسک کمر

به‌طورکلی، خوابیدن چند روز اول پس از جراحی ستون فقرات کمی سخت خواهد بود. ممکن است گاهی احساس خستگی کنید و مقداری درد داشته باشید و در انجام فعالیت‌های عادی مانند راه‌رفتن، دوش‌گرفتن و خوابیدن دچار مشکل شوید.

اما نگران نباشید ما به شما خواهیم گفت که بهترین وضعیت خوابیدن بعد از عمل جراحی چه خواهد بود:  خوابیدن به پشت و روی کمر! بله این وضعیت خواب بیشترین حمایت و محافظت را برای بیمارانی که پس از جراحی ستون فقرات بهبود می‌یابند، ارائه می‌دهد. اگر نمی‌توانید شب‌ها راحت به پشت بخوابید، ممکن است گزینه دیگری برای شما وجود داشته باشد. پس برای کسب اطلاعات بیشتر دررابطه‌با این موضوع، مطالب این پست را دنبال کنید.

به پهلو بخوابید و یک بالش بین زانوها قرار دهید

اگر از صاف به پشت درازکشیدن احساس ناراحتی می‌کنید، سعی کنید به پهلوی خود تغییر وضعیت دهید. اجازه دهید شانه راست یا چپ شما به همراه بقیه قسمت‌های بدنتان با تشک تماس پیدا کند. در این وضعیت، یک بالش بین زانوهای خود قرار دهید.

اگر بین کمر و تشک شما فاصله وجود دارد، برای حمایت بیشتر از یک بالش کوچک در فضای بین این دو ناحیه استفاده کنید.

البته بهتر است سعی کنید در مقابل تمایل به خوابیدن به یک‌پهلو مقاومت کنید! خوابیدن در این وضعیت به‌مرورزمان می‌تواند باعث مشکلاتی مانند عدم تعادل عضلانی و حتی اسکولیوز شود.

این وضعیت چگونه به بهترشدن کمر شما کمک می‌کند؟ در واقع خوابیدن به پهلو به‌تنهایی حال شما را بهتر نمی‌کند و این ترفند استفاده از بالش بین زانو است که می‌تواند بر وضعیت شما تأثیرگذار باشد. استفاده از یک بالش، باسن، لگن و ستون فقرات شما را در تراز بهتری نگه می‌دارد.

وضعیت و نحوه د رست خوابیدن

خوابیدن به روش جنینی

اگر پارگی دیسک دارید، ممکن است ترجیح دهید که به پهلو بخوابید و در وضعیت جنینی قرار بگیرید:

به پشت دراز بکشید و سپس به‌آرامی به پهلو بچرخید. زانوها را به سمت قفسه سینه جمع کنید و به‌آرامی تنه خود را به سمت زانوهای خود خم کنید.

به‌خاطر داشته باشید که برای جلوگیری از هرگونه عدم تعادل، هر از چند گاهی پهلوی خود را جابه‌جا کنید.

این وضعیت چگونه به بهترشدن کمر شما کمک می‌کند؟ دیسک‌های شما بالشتک‌های نرم بین مهره‌های ستون فقرات شما هستند. پارگی زمانی اتفاق می‌افتد که بخشی از دیسک از فضای طبیعی خود خارج شود و باعث درد عصبی، ضعف و موارد دیگر شود. چرخاندن بالاتنه در وضعیت جنینی، فضای بین مهره‌ها را باز می‌کند.

وضعیت و نحوه درست خوابیدن

روی شکم بخوابید و یک بالش زیر شکم قرار دهید

شاید شنیده باشید که خوابیدن روی شکم در واقع برای کمردرد مضر است. این حرف تا حدی درست است؛ زیرا ممکن است به گردن شما استرس و فشار بیشتری وارد کند.

اما اگر روی شکم خوابیدن برای شما وضعیت خوشایندی است، مجبور نیستید موقعیت دیگری را برای خوابیدن اتخاذ کنید. می‌توانید در این وضعیت یک بالش زیر لگن و پایین شکم خود قرار دهید تا مقداری از فشار از روی کمرتان کم شود.

این وضعیت چگونه به بهترشدن کمر شما کمک می‌کند؟ افرادی که به بیماری تخریب دیسک مبتلا هستند ممکن است این وضعیت خواب برایشان بهتر باشد. زیرا این وضعیت می‌تواند هرگونه استرسی که بر فضای بین دیسک‌های شما وارد می‌شود را از بین ببرد.

به پشت بخوابید و یک بالش زیر زانو قرار دهید

برای برخی افراد، خوابیدن به پشت ممکن است بهترین حالت برای تسکین کمردرد باشد.

برای خوابیدن در این وضعیت صاف به پشت دراز بکشید. یک بالش زیر زانوهای خود قرار دهید و سعی کنید حالت ستون فقرات خود را خنثی نگه دارید. وجود بالش باعث می‌شود تا بالش انحنای قسمت پایین کمر شما استرس کمتری را متحمل شود.

این وضعیت چگونه به بهترشدن کمر شما کمک می‌کند؟ هنگامی که به پشت می‌خوابید، وزن شما به طور مساوی توزیع می‌شود و در وسیع‌ترین ناحیه بدن پخش می‌شود. در نتیجه، فشار کمتری به نقاط فشار وارد می‌کنید. همچنین می‌توانید ستون فقرات و اندام‌های داخلی‌تان را بهتر تنظیم کنید.

وضعیت و نحوه درست خوابیدن

به پشت و در حالت نشسته بخوابید

آیا هنگام چرت‌زدن در صندلی راحت‌ترین احساس را دارید؟ اگرچه خوابیدن روی صندلی ممکن است بهترین انتخاب برای کمردرد نباشد، اما در صورت ابتلا به اسپوندیلولیستزیس ایستمی، این وضعیت می‌تواند مفید باشد.

این وضعیت چگونه به بهترشدن کمر شما کمک می‌کند؟ اسپوندیلولیستزیس ایستمی وضعیتی است که در آن مهره‌ای روی مهره زیر آن بلغزد. درازکشیدن ممکن است برای کمر شما مفید باشد؛ زیرا بین ران و تنه شما زاویه ایجاد می‌کند. این زاویه به کاهش فشار روی ستون فقرات شما کمک می‌کند

به یاد داشته باشید: راستای قامتی طبیعی، کلید سلامتی کمر است!

مهم نیست که چه موقعیتی را برای خوابیدن انتخاب می‌کنید، حفظ تراز مناسب ستون فقرات مهم‌ترین بخش این معادله است. به طور خاص روی ترازکردن گوش‌ها، شانه‌ها و باسن خود تمرکز کنید.

ممکن است متوجه شکاف‌هایی بین بدن و تخت شوید که عضلات و ستون فقرات شما را تحت‌فشار قرار می‌دهد. با استفاده از بالش برای پرکردن شکاف‌ها می‌توانید این استرس را کاهش دهید.

مکمل‌های غضروف ساز برای آرتروز

مکمل های غضروف ساز برای آرتروز یا استئوآرتریت

آرتریت یک اصطلاح کلی است که التهاب مفاصل را توصیف می‌کند. استئوآرتریت یا در اصطلاح کلی آرتروز که به آن بیماری دژنراتیو مفصل نیز گفته می‌شود، شایع‌ترین نوع آرتریت است. این بیماری با تجزیه غضروف مفاصل همراه است و معمولاً در لگن، زانو و ستون فقرات رخ می‌دهد. همچنین اغلب مفاصل انگشتان، و مفصل پایه شست پا را درگیر می‌کند.

روش‌های درمانی رایج، مانع از پیشرفت آرتروز نیستند؛ بلکه سرعت و روند آن را کند می‌کنند. بااین‌حال، دو مکمل غذایی گلوکزامین و کندرویتین سولفات برای بررسی اینکه آیا می‌توانند درد ناشی از آرتروز را تسکین دهند و یا باعث کاهش روند تجزیه غضروف مفصلی شوند یا خیر، بارها موردمطالعه قرار گرفته‌اند.

غضروف چیست؟

غضروف ماده‌ای سفت و لاستیکی است که انتهای استخوان‌ها را در مفاصل طبیعی می‌پوشاند عملکرد اصلی آن کاهش اصطکاک در مفاصل است و به‌عنوان یک ضربه‌گیر عمل می‌کند. کیفیت جذب شوک غضروف طبیعی، بستگی به توانایی آن در تغییر شکل هنگام فشرده‌شدن است.

غضروف می‌تواند تغییر شکل دهد؛ زیرا بیش از 70 درصد آن از آب تشکیل است. به‌عنوان‌مثال، هنگامی که به‌زانو نیرو وارد می‌شود، مانند ایستادن یا راه‌رفتن، مقداری آب از غضروف وارد مفصل می‌شود و غضروف را می‌پوشاند.

هنگامی که دیگر نیرویی وجود ندارد، مانند زمانی که می‌نشینید، آب دوباره جذب می‌شود و غضروف شکل طبیعی خود را به دست می‌آورد. ازآنجایی‌که غضروف حاوی اعصاب نیست، وقتی این تغییرات در شکل آن رخ می‌دهد، دردی احساس نمی‌کنید.

استئوآرتریت یا آرتروز باعث سفت‌شدن غضروف مفصل شده و خاصیت ارتجاعی آن را کم می‌کند و همین موضوع مفصل را مستعد آسیب می‌کند. باگذشت زمان، غضروف ممکن است در برخی نواحی فرسوده شود و توانایی آن را برای عمل به‌عنوان ضربه‌گیر را به‌شدت کاهش دهد. با ازبین‌رفتن غضروف، تاندون‌ها و رباط‌ها کشیده می‌شوند و باعث درد می‌شوند. اگر وضعیت بدتر شود، استخوان‌ها می‌توانند به یکدیگر ساییده شوند.

غضروف از چهار ماده تشکیل شده است: کلاژن، پروتئوگلیکان، آب و کندروسیت

کلاژن:

پروتئین کلاژن علاوه بر اینکه جزء اصلی غضروف است، در پوست و تاندون‌ها نیز یافت می‌شود. کلاژن استحکام غضروف را تأمین می‌کند و چارچوبی را ایجاد می‌کند که سایر اجزای غضروف را در خود جای می‌دهد.

پروتئوگلیکان:

این ماده ترکیبی از پروتئین و قند است. پروتئوگلیکان‌ها در اطراف و از طریق کلاژن بافته می‌شوند و به غضروف اجازه می‌دهند در هنگام فشرده‌شدن شکل خود را تغییر دهند. پروتئوگلیکان‌ها آب را در غضروف به دام می‌اندازند که با حرکت دوباره توزیع می‌شود.

آب:

غضروف سالم حاوی بیش از 70 درصد آب است. آب علاوه بر این که به‌عنوان ضربه‌گیر در غضروف عمل می‌کند، باعث روان‌سازی و تغذیه غضروف نیز می‌شود.

کندروسیت:

این سلول‌ها کلاژن و پروتئوگلیکان‌های جدیدی را در غضروف تولید می‌کنند. کندروسیت‌ها همچنین آنزیم‌هایی را آزاد می‌کنند که به تجزیه و دفع کلاژن و پروتئوگلیکان‌های پیر کمک می‌کنند.

درمان‌های آرتروز

اهداف درمان آرتروز کاهش درد و سفتی مفاصل، بهبود تحرک و ثبات مفصل و افزایش توانایی انجام فعالیت‌های روزانه است. آرتروز معمولاً با داروها، ورزش، اعمال گرما و سرما به مفصل دردناک، استفاده از وسایل حمایتی مانند عصا و یا کنترل وزن درمان می‌شود. زمانی که سایر گزینه‌های درمانی مؤثر نباشند، جراحی ممکن است به تسکین درد استئوآرتریت کمک کند.

درمان استئوآرتریت، به عوامل مختلفی از جمله سن، سطح فعالیت، شغل، سلامت کلی، سابقه پزشکی و شدت بیماری بستگی دارد.

بااین‌حال، درمان‌های سنتی برای استئوآرتریت، پیشرفت بیماری را تغییر نمی‌دهد. ازآنجایی‌که تجزیه غضروف بخش مهمی از آرتروز است، محققان تلاش خود را بر یافتن عواملی برای جلوگیری از این شکست متمرکز کرده‌اند.

گلوکزامین و کندرویتین سولفات دو مکمل غذایی هستند که در حال حاضر برای میزان اثربخشی آنها در درمان استئوآرتریت موردمطالعه قرار گرفته‌اند.

گلوکزامین سولفات و کندرویتین سولفات چیست؟

گلوکزامین سولفات و کندرویتین سولفات اجزای غضروف طبیعی هستند. این مکمل‌های غذایی بدون نسخه در داروخانه‌ها و فروشگاه‌های مواد غذایی بهداشتی در دسترس هستند. آنها بلوک‌های ساختمانی برای پروتئوگلیکان‌ها هستند و به نظر می‌رسد غضروف‌ها را برای ساخت کلاژن و پروتئوگلیکان‌های جدید تحریک می‌کنند. این مکمل‌ها به‌خوبی قابل‌تحمل و بی‌خطر هستند.

ازآنجایی‌که این مکمل‌ها تولید اجزای غضروف جدید را تحریک می‌کنند، تصور می‌شود که می‌توانند به بدن در ترمیم غضروف آسیب‌دیده در اثر آرتروز کمک کنند. بااین‌حال، بسیاری از تحقیقات در مورد سولفات گلوکزامین و کندرویتین سولفات در آزمایشگاه (در لوله‌های آزمایش خارج از بدن) و در حیوانات انجام شده است.

تا به امروز، هیچ مدرک قانع‌کننده‌ای در انسان وجود نداشته است که گلوکزامین و کندرویتین سولفات‌ها می‌توانند به بازسازی غضروف یا جلوگیری از آسیب به غضروف کمک کنند.

گلوکزامین و کندرویتین سولفات: کمک به درد آرتروز

اگرچه ثابت نشده است که گلوکزآمین و کندرویتین سولفات‌ها غضروف را بازسازی می‌کنند، اما برخی مطالعات شواهدی را ارائه کرده‌اند که این ترکیبات معمولاً در عرض چند هفته تا چند ماه پس از شروع درمان، می‌توانند درد آرتروز را کاهش دهند. بسیاری از بیماران مبتلا به آرتروز از گلوکزامین و کندرویتین سولفات استفاده می‌کنند. اما ایمنی و اثربخشی طولانی‌مدت گلوکزامین سولفات و کندرویتین سولفات برای استئوآرتریت باید توسط مطالعات بزرگ‌تر تأیید شود.

مکمل‌ها با نام‌های مختلف، باقدرت‌ها و سطوح خلوص متفاوت به بازار عرضه می‌شوند. متأسفانه در حال حاضر هیچ نظارت دولتی برای اطمینان از خلوص این محصولات وجود ندارد.

قبل از شروع هرگونه درمان جدید آرتروز، مهم است که با پزشک خود مشورت کنید. پزشک شما می‌تواند داروهای دیگری را که مصرف می‌کنید بررسی کند و به شما کمک کند تصمیم بگیرید که آیا این مکمل‌ها برای شما مناسب هستند یا خیر. علاوه بر این، همیشه دستورالعمل‌های روی برچسب دارو را دنبال کنید و مکمل‌ها را بیش از حد توصیه شده مصرف نکنید.

مراقبت‌های بعد از عمل جراحی دیسک کمر

مراقبت‌های بعد از عمل جراحی دیسک کمر یا میکرودیسککتومی

جراحی دیسک کمر یا میکرودیسککتومی کمر معمولاً برای کاهش علائم و نشانه‌های درد سیاتیک در ناحیه کمر و ساق پا که ناشی از پارگی دیسک کمر است، انجام می‌شود. هدف از این جراحی بهبود درد ساق پا، بازگرداندن عملکرد و امکان بازگشت به فعالیت‌های عادی روزانه است.

جراحان ستون فقرات روش‌های مختلفی را برای مراقبت‌های پس از این نوع جراحی توصیه می‌کنند، اما توجه به چندین جنبه اساسی، می‌تواند به روند بهبودی شما کمک شایانی کند.

این مقاله مراحل مختلف بهبودی پس از جراحی دیسک کمر و میکرودیسککتومی کمر و آنچه را که در طول این مراحل باید انتظار داشت و همچنین دستورالعمل‌های کلی مدیریت درد پس از جراحی را شرح می‌دهد.

زمان بهبودی جراحی دیسک کمر

اکثر بیماران پس از جراحی دیسک کمر می‌توانند چند ساعت پس از جراحی از بیمارستان مرخص شوند. رویکرد سنتی برای نقاهت پس از جراحی دیسک کمر، احتیاط در خم‌شدن، بلندکردن اجسام یا چرخش کمر به مدت حداقل 6 هفته است تا از پارگی مجدد دیسک جلوگیری شود.

نحوه انجام جراحی دیسک کمر

درحالی‌که بسیاری از پزشکان فعالیت بیش از حد را برای 6 هفته اول محدود می‌کنند، اما تحقیقی که در سال 2016 در مدرسه پزشکی هاروارد انجام‌شدنشان داد که محدودکردن فعالیت‌ها به مدت 2 هفته پس از میکرودیسککتومی کمری ممکن است برای بسیاری از بیماران کافی باشد. رانندگی و فعالیت‌های سبک معمولاً پس از حدود 2 هفته ازسرگرفته می‌شود.

فعالیت‌های روزمره مانند کار، مدرسه و یا سرگرمی‌ها ممکن است ظرف 6 هفته ازسرگرفته شوند.

درد و خستگی معمولاً در چند روز اول پس از جراحی دیسک کمر شدید است. در روزهای ابتدایی پس از جراحی، ضروری است که شخصی برای کمک به کارهای اولیه مانند آشپزی و انجام کارهای خانه حضور داشته باشد. اگر بیمار تنها زندگی می‌کند، وجود یک دوست، خویشاوند یا هر فرد دیگری می‌تواند باعث کمک قابل‌توجهی باشد.

سعی کنید قبل از جراحی برای موارد موردنیاز خود برنامه‌ریزی کنید و جایگزین‌هایی را برای فعالیت‌های معمول روزانه قبل از جراحی در نظر داشته باشید. فعالیت‌های خاصی که ممکن است قبل از جراحی لازم شود تا انجام شوند عبارت‌اند از: خرید مواد غذایی، انجام کارهای اداری، رسیدگی به کارهای خانه، مانند شستن لباس‌ها و تعویض ملحفه‌ها و غیره.

عواملی که ممکن است روند بهبودی پس از جراحی دیسک کمر را کند کنند:

در صورت انجام هر یک از موارد زیر ممکن است روند بهبودی جراحی دیسک کمر شما با تأخیر بیفتد پس حتی‌المقدور از انجام آن‌ها دوری کنید:

فعالیت بیش از حد مانند بلندکردن وسایل سنگین یا تحت‌فشار قرار دادن کمر و خستگی، ممکن است منجر به افزایش درد یا آسیب مجدد شود که نیاز به درمان اضافی دارد.

مراقبت‌نکردن از محل برش در طول دوره نقاهت اولیه و انجام فعالیت‌هایی مانند شناکردن یا حمام‌کردن، می‌تواند باعث عفونت محل برش شود.

کم‌تحرک ماندن و راه‌نرفتن کافی می‌تواند باعث ضعیف‌شدن بیشتر عضلات و طولانی‌شدن درد و سفتی بعد از جراحی شود. بی‌تحرکی بیش از حد ممکن است باعث مشکلات گوارشی، خواب و یا خلق‌وخوی شود. اکثر جراحان توصیه می‌کنند در چند روز اول پس از جراحی میکرودیسککتومی، پیاده‌روی کوتاهی انجام دهید، سپس به‌تدریج آن را افزایش دهید.

عدم پایبندی به برنامه دارویی می‌تواند منجر به تسکین ناکافی درد، عوارض و اخیر در بهبودی شود. اگر داروی تجویز شده بر روی شما تأثیری ندارد یا عوارض جانبی ایجاد می‌کند، از پزشک خود بپرسید که آیا گزینه‌های دیگری وجود دارد یا خیر. بسیار ضروری است لیست داروهای مصرفی خود را به پزشک اطلاع دهید.

ابتلا به دیابت یا سایر بیماری‌های مزمن ممکن است روند بهبودی را کاهش دهد. تحقیقات نشان می‌دهد که افراد مبتلا به دیابت در معرض خطر بیشتری ناشی از عوارض این جراحی هستند.

تکنیک و روش جراحی دیسک کمر یا میکرودیسککتومی کمری در سال‌های اخیر با دوره نقاهت کوتاه‌تر، درد کمتر و میزان موفقیت بیشتر پیشرفت یافته است. مراقبت از محل برش، کمر و حفظ سلامتی می‌تواند تأثیر قابل‌توجهی بر موفقیت کلی جراحی داشته باشد

ریکاوری جراحی دیسک کمر یا میکرودیسککتومی کمری: ترخیص تا 14 روز

اکثر افراد در همان روز جراحی میکرودیسککتومی کمری به خانه بازمی‌گردند و معمولاً درد، خستگی و خواب‌آلودگی را تجربه می‌کنند. در روز اول پس از جراحی، سطح درد می‌تواند از خفیف تا شدید متفاوت باشد و ممکن است زمانی که اثر داروهای مسکن قوی از بین برود و یا عصب(ها) شروع به بهبودی کند، بیشتر شود.

مدیریت موفقیت‌آمیز درد شامل پیروی دقیق از دستورالعمل‌های جراح در مورد داروها، محدودیت‌های فعالیتی و انجام پیاده‌روی در صورت تحمل درد است.

فعالیت محدودکننده پس از جراحی دیسک کمر

در طی دو هفته اول پس از جراحی میکرودیسککتومی کمری، فعالیت‌های زیر محدود می‌شوند:

خم‌شدن: درحالی‌که خم‌کردن زانوها و باسن موردی ندارد، اما خم‌کردن کمر توصیه نمی‌شود، زیرا ممکن است بافت‌های حساس کمر را تحریک کند و درد را افزایش دهد.

بلندکردن اجسام: ممکن است بتوان اجسام سبک حمل را حمل کرد، اما بلندکردن هر چیزی که وزنی بیش از 4 کیلوگرم داشته باشد. معمولاً توصیه نمی‌شود. برخی از پزشکان ممکن است بلندکردن اجسام بیشتر از 2 کیلوگرم را هم ممنوع کنند.

پیچش‌های کمری: ممکن است در برخی از فعالیت‌های روزمره مانند سوارشدن به ماشین یا بیرون آمدن از تخت احتیاج به پیچش در کمر داشته باشد که به هنگام انجام این فعالیت‌ها باید احتیاط لازم را داشته باشید.

 رانندگی: درد، خواب‌آلودگی و کاهش هماهنگی عصبی عضلانی مانع از رانندگی در یک یا دو هفته اول پس از میکرودیسککتومی کمری می‌شود. پس از بهبودی نیز بهتر است رانندگی محدود به سفرهای کوتاه و ضروری شود تا کم‌کم بهبودی حاصل گردد.

کیست بیکر

کیست بیکر توده‌ها یا کیسه‌های پر از مایع هستند که در پشت زانوی شما ایجاد می‌شوند. این عارضه می‌تواند ناشی از آسیب زانو یا شرایطی مانند آرتریت باشد. اگر کیست بیکر دارید، ممکن است هیچ علامتی را تجربه نکنید و درد و ناراحتی خفیفی داشته باشید. در موارد شدید، جراحی ممکن است یک گزینه برای درمان باشد.

کیست بیکر چیست؟

کیست بیکر که به‌عنوان کیست پوپلیتئال یا کیست سینوویال نیز شناخته می‌شود، یک توده نرم و پر از مایع است که در پشت زانوی شما ایجاد می‌شود. مانند بسیاری از بیماری‌ها و اختلالات، این کیست نیز به نام پزشکی که اولین‌بار آن را توصیف کرده است، نام‌گذاری شده است. در اواسط دهه 1800، دکتر ویلیام مورانت بیکر به این نتیجه رسید که این کیست‌های پوپلیتئال ناشی از خروج مایع از مفصل آسیب‌دیده زانو است. هنگامی که ساختارهای داخل یا اطراف مفصل آسیب می‌بینند، زانوی شما مایع اضافی تولید می‌کند که فقط می‌تواند یک‌طرفه جریان داشته باشد، بنابراین یک کیست در پشت زانوی شما تشکیل می‌دهد.

چه چیزی باعث کیست بیکر می‌شود؟

کیست بیکر نتیجه آسیب مفصلی است که باعث تورم در زانو می‌شود. نمونه‌هایی از این آسیب‌ها می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • آرتریت (استئوآرتریت یا روماتوئید)
  • آسیب مستقیم به‌زانو (پارگی مینیسک یا پارگی رباط)
  • التهاب
  • نقرس

علائم کیست بیکر چیست؟

گاهی اوقات ممکن است که بیمار اصلاً دردی را احساس نکند یا درد او بسیار خفیف باشد. ممکن است بیمار فقط زانودرد ناشی از آسیب اولیه که باعث کیست بیکر شده است را تجربه کند، اما نه خود توده را. هر گونه فشاری می‌تواند باعث شود این توده یا زانوی بزرگ شود. هنگامی که زانو یا کیست متورم می‌شود، این موضوع می‌تواند درد را افزایش داده و میزان حرکت زانو را محدود کند.

علائم کیست بیکر ممکن است شامل موارد زیر باشد:

یک توده پر از مایع در پشت زانوی

درد

سفتی زانو

دامنه حرکتی محدود و عدم توانایی خم‌کردن زانو

تورم زانو یا ساق پا

گاهی اوقات، کیست بیکر می‌تواند باعث تورم و قرمزی در ساق پا شود و این موضوع می‌تواند با علائم لخته خون اشتباه گرفته شود. وجود لخته خون یک وضعیت اورژانسی پزشکی محسوب می‌شود. اگر شک دارید که دچار کیست بیکر شده‌اید یا لخته خون، فوراً با پزشک خود تماس بگیرید. پزشک می‌تواند علائم شما را بررسی کند و تشخیص دهد که آیا این علائم ناشی از کیست بیکر است یا لخته خون.

کیست بیکر چگونه تشخیص داده می‌شود؟

برای تشخیص کیست بیکر به یک معاینه پزشکی حرفه‌ای نیاز دارید. پزشک ممکن است آزمایش‌های متعددی را برای تأیید کیست بیکر انجام دهد و بفهمد چه چیزی ممکن است باعث بروز این عارضه شده باشد.

گرفتن سابقه پزشکی: پزشک از شما در مورد آسیب‌های قبلی که ممکن است در ناحیه زانو داشته‌اید بپرسد و کل سابقه پزشکی شما را بررسی کند.

اشعه ایکس: این آزمایش لزوماً خود کیست را نشان نمی‌دهد، اما می‌توان از آن برای مشاهده اینکه آیا آرتریت در زانو وجود دارد یا خیر، استفاده کرد. آرتریت یکی از علل احتمالی کیست بیکر است.

ام‌آرآی: این روش تصویربرداری از امواج مغناطیسی به‌جای اشعه ایکس برای نشان‌دادن تصاویر دقیق داخل بدن استفاده می‌کند. این آزمایش می‌تواند اطلاعات بیشتری در مورد آنچه که ممکن است باعث ایجاد کیست بیکر شود به پزشک شما بدهد.

اولتراسوند: یک آزمایش ساده و بدون درد. سونوگرافی از امواج صوتی برای تعیین جامد یا مایع بودن توده استفاده می‌کند.

کیست بیکر چگونه درمان می‌شود؟

درمان کیست بیکر معمولا با گزینه های غیر جراحی شروع می‌شود. یکی از روش‌های قدیمی که پزشکان ورزشی و جراحان ارتوپد برای دهه‌ها برای تسکین تورم ناشی از آسیب مفاصل به آن اعتماد کرده‌اند، روش RICE است: استراحت، یخ، فشرده‌سازی، بالا بردن پا.

درمان غیر جراحی

اغلب، پزشک به شما پیشنهاد می‌کند که با روش های غیر جراحی درمان خود را شروع کنید. این روش ها معمولاً کارهایی هستند که می توانید در خانه انجام دهید و می توانند علائم شما را بهبود بخشند.

گزینه های درمان غیرجراحی می‌تواند شامل روش RICE باشد:

در صورت امکان به پای خود استراحت دهید.

یخ را روی زانوی خود بمالید.

برای کاهش تورم مفاصل، از پوشش‌های فشاری روی زانو استفاده کنید.

هنگام استراحت زانوی خود را بالا ببرید.

سایر گزینه های درمانی غیر جراحی برای کیست بیکر می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

مصرف داروهای ضد التهابی مانند ایبوپروفن.

حفظ وزن بدن سالم، که می‌تواند به فشار کمتر بر مفاصل شما کمک کند.

از فعالیت هایی که زانوی شما را تحت فشار قرار می دهند اجتناب کنید. این موضوع شامل اجتناب از ورزش‌های پرتحرک مانند دویدن است.

هنگام راه رفتن از عصا استفاده کنید.

انجام فیزیوتراپی برای کمک به تقویت زانو

پزشک شما ممکن است تزریق استروئید را نیز تجویز کند. این روش شامل تزریق کورتیزون به مفصل زانو است که می‌تواند التهاب (تورم) و درد را کاهش دهد.

درمان جراحی

جراحی به ندرت برای درمان کیست بیکر استفاده می‌شود، اما مواردی وجود دارد که ممکن است جراحی توصیه شود. پزشک شما ممکن است گزینه جراحی را به شما پیشنهاد دهد اگر درد زانوی شما شدید است یا اینکه نمی توانید زانوی خود را به خوبی حرکت دهید (دامنه حرکتی محدود).

گزینه های جراحی برای کیست بیکر می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

تخلیه کیست: پزشک شما می‌تواند مایع را با سوزن از کیست خارج کند.

جراحی آرتروسکوپی زانو: از این روش می‌توان هم برای تشخیص و هم برای اصلاح آسیب زانو استفاده کرد. جراح شما یک برش کوچک در زانوی شما ایجاد می‌کند و وسیله ای به نام آرتروسکوپ (ابزاری انعطاف پذیر با دوربین در انتهای آن) را وارد می‌کند..

استئوتومی زانو: در این روش، جراح شما بخشی از استخوان را برش می دهد تا آسیب وارده به‌ زانو شما را اصلاح کند. این جراحی می‌تواند گزینه ای برای کسانی باشد که درد آرتریت زانو نیز دارند.

بهبودی پس از جراحی زانو چگونه خواهد بود؟

زمان بهبودی می‌تواند از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد و چیزی که یک فرد در زمان بهبودی پس از جراحی زانو تجربه می‌کند ممکن است آن چیزی نباشد که شما تجربه می کنید. برخی از نکاتی که در حین بهبودی باید در نظر داشته باشید می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • پرهیز از فعالیت های سنگین.
  • بالا نگه داشتن زانوی خود برای چند روز پس از جراحی برای کاهش تورم یا هر دردی که ممکن است احساس کنید.
  • تمام داروهای ضد درد و آنتی بیوتیک خود را طبق دستور پزشک مصرف کنید.
  • چند روز پس از جراحی دوباره توسط پزشک خود ویزیت شوید.
  • انجام فیزیوتراپی برای ادامه تقویت زانو اگر توسط پزشک شما پیشنهاد شده باشد.

پس از جراحی، ممکن است کمی حساسیت و ضربان در زانوی خود احساس کنید. اگر این موضوع یا هر یک از دردها در حین بهبودی ادامه یافت، با پزشک خود تماس بگیرید. شما باید دو هفته پس از جراحی بتوانید رانندگی کنید. با پزشک خود در مورد اینکه چه زمانی می توانید فعالیت های دیگری انجام دهید صحبت کنید.

اگر کیست بیکر درمان نشود ممکن است عوارضی داشته باشد؟

همه کیست‌های بیکر درمان نمی شوند. ممکن است احساس کنید که درد خفیف است و آن را به حال خود رها کنید. اگر کیست درمان نشود ممکن است خودبه‌خود از بین برود. اما، اگر کیست بیکر درمان نشود، عوارض دیگری نیز ممکن است وجود داشته باشد از جمله:

  • بدتر شدن درد
  • افزایش اندازه کیست
  • ترکیدن کیست و ایجاد کبودی

آیا کیست بیکر به خودی خود از بین می رود؟

ممکن است کیست بیکر خودبه‌خود از بین برود. هنگامی که کیست زیر پوست شما می‌ترکد، مایع دوباره توسط بدن شما جذب می‌شود. بااین‌حال، اغلب بهتر است منشأ مشکل زانو را برای خلاص‌شدن از شر کیست بیکر درمان کنید و از عود مجدد آن جلوگیری کنید.

فیلم عمل قوز کمر

فیلم عمل قوز کمر

به طور طبیعی انحنایی به سمت بیرون در قسمت بالایی کمر وجود دارد که هنگام نگاه‌کردن به ستون فقرات از پهلو می‌توانید آن را ببینید. در واقع به طور طبیعی قسمت میانی پشت یا ستون فقرات سینه‌ای شما باید به سمت بیرون خمیده باشد. ناحیه لگن شما نیز باید به سمت داخل انحنا داشته باشد. به این انحنا به سمت داخل که در گردن و کمر شما وجود دارد لوردوز نیز می‌گویند.

به انحنای بیش از حد معمول در بالای ستون فقرات سینه‌ای شما هایپرکایفوز گفته می‌شود، که نامی معمولاً کوتاه می‌شود و فقط به قوز پشتی و یا کیفوز خلاصه می‌شود.

قوز کمر انواع مختلفی دارد. در واقع این نوع قوز کمر است که برنامه درمانی را که پزشک برای شما تجویز می‌کند تعیین می‌کند.

قوز کمر پاسچرال یا وضعیتی

اگر بتوانید قوز پشت خود را اصلاح کنید، به‌احتمال زیاد قوز کمر وضعیتی دارید. همان‌طور که از نام آن پیداست، این قوز ناشی از وضعیت بدنی نامناسب است.

قوز کمر ساختاری

انحنای ناشی از قوز کمر ساختاری را نمی‌توان تنها با اصلاح‌کردن وضعیت بدنی درمان کرد. قوز کمر ساختاری شامل یک مشکل در بخشی از ستون فقرات، مانند تغییر شکل در مهره‌ها می‌شود. انحنای ناشی از قوز کمر ساختاری بسیار زاویه‌دارتر از انحنای ناشی از قوز کمر وضعیتی است.

قوز کمر ساختاری خود نیز به دو نوع تقسیم می‌شود:

قوز کمر ساختاری اولیه

این نوع قوز کمر ناشی از بیماری دیگری نیست.

یکی از انواع قوز کمر ساختاری اولیه، قوز کمر مادرزادی است. این بدان معناست که شما با نقص‌هایی در ستون فقرات متولد شده‌اید که باعث انحنای بیش از حد آن می‌شود. اغلب، مشکلات قلبی و کلیوی با قوز کمر مادرزادی همراه است، زیرا ستون فقرات، قلب و کلیه‌ها تقریباً در یک‌زمان (هفته سوم تا ششم بارداری) رشد می‌کنند.

بهترین مثال قوز کمر ساختاری اولیه، قوز کمر شوئرمن است که به نام بیماری شوئرمن یا قوز کمر جوانی نیز شناخته می‌شود. این بیماری نوجوانان را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد و زمانی ایجاد می‌شود که جلوی مهره‌ها به‌سرعت پشت مهره‌ها رشد نکند. این موضوع باعث می‌شود تا مهره‌ها به‌جای مستطیل‌شکل، گوه‌ای شکل شوند و ستون فقرات شروع به خمیدگی بیش از حد می‌کند.

قوز کمر ساختاری اولیه
قوز کمر ساختاری اولیه

قوز کمر ساختاری ثانویه

این نوع قوز کمر ناشی از بیماری دیگری است. به‌عنوان‌مثال، پوکی‌استخوان در ستون فقرات ممکن است مهره‌ها را تا حد شکستگی ضعیف کند. این موضوع می‌تواند باعث مشکلات ساختاری شود و ستون فقرات را بیش از حد به سمت بیرون خم کند. در این شرایط پوکی‌ استخوان بیماری اولیه است و قوز کمر یک وضعیت ثانویه محسوب می‌شود.

قوز کمر: درمان و بهبودی

درمان زودهنگام به‌ویژه برای بیمار نوجوان قوز کمر اهمیت دارد. در صورت عدم درمان، پیشرفت منحنی می‌تواند منجر به مشکلات قابل‌توجهی در دوران بزرگسالی شود. درنتیجه پیگیری معمول برای نظارت صحیح بر پیشرفت منحنی ضروری است.

درمان قوز کمر پاسچرال و وضعیتی

ممکن است تمرینات خاصی برای تقویت عضلات پاراورتبرال بیمار توصیه شود (مثلاً فیزیوتراپی). علاوه بر این، بیمار باید تلاش آگاهانه‌ای را برای تصحیح و حفظ وضعیت مناسب خود انجام دهد.

درمان قوز کمر ساختاری

ممکن است از مسکن‌ها و داروهای ضدالتهابی برای تسکین درد استفاده شود. از ارتزهای پددار می‌توان برای کنترل درد استفاده نمود، اما اینها پیشرفت منحنی را کنترل نمی‌کنند. سن بیمار، پتانسیل رشد باقی‌مانده، درجه قوز کمر، پیشرفت منحنی و میزان گوه‌ای بودن مهرها، درمان بیماری شوئرمن را تعیین می‌کند.

مهار قوز کمر ساختاری

استفاده از بریس، درمانی استاندارد برای کنترل پیشرفت منحنی در نوجوانان است. برای اصلاح انحنا، ارتزهای گردنی توراکولومبوساکرال (CTLSO) ممکن است به مدت 24 ساعت در روز و به مدت یک سال استفاده شود. پزشک شما نوع بریس و نحوه پوشیدن آن را تعیین می‌کند (ساعت‌های مورداستفاده در طی در روز و مدت‌زمان استفاده).

پس از دوره اولیه بریس، بیمار می‌تواند استفاده از بریس را کنار بگذارد. بریسینگ برای بیماران ۱۶ساله یا بالاتر ممکن است مفید نباشد. نوجوانان ممکن است استفاده از بریس را دشوار بدانند زیرا بریس می‌تواند ناراحت‌کننده، گرم، سفت، غیرجذاب باشد.

عمل جراحی قوز کمر

زمانی که قوز کمر شدید است (منحنی بیش از 70 درجه) و علائمی مانند درد با درمان محافظه‌کارانه برطرف نمی‌شوند، جراحی موردتوجه قرار می‌گیرد.

جراحی قوز کمر غیرطبیعی چندین هدف اصلی دارد:

  • تغییر شکل را کاهش دهد
  • کاهش درد و هرگونه علائم عصبی
  • جلوگیری از بدتر شدن منحنی

نکات مهم جراحی قوز کمر

حتی اگر پزشک جراحی را توصیه کند، نیازی به انجام آن نیست. همیشه هدف از عمل، نتایجی که می‌توانید انتظار داشته باشید و عوارض احتمالی را از پزشک خود بپرسید و اگر راضی به عمل نیستید از او درمان‌های جایگزین را بخواهید. این موضوع حق شماست و پزشک شما باید خوشحال باشد که شما را به یک متخصص ارجاع دهد تا وضعیت شما را مجدد ارزیابی کند و به شما کمک کند تا در مورد درمان خود تصمیمی آگاهانه بگیرید.

خطرات جراحی قوز کمر

هر نوع جراحی خطرات ذاتی دارد. جراحی قوز کمر در بزرگسالان با خطر زیادی برای اعصاب همراه است، بنابراین قبل از تصمیم به جراحی، باید مزایای احتمالی آن را بسنجید. اگر فواید آن بیشتر از خطرات باشد، باید به‌طورجدی تری به گزینه‌های دیگری فکر کنید.

قبل از اینکه از شما خواسته شود فرم رضایت جراحی را امضا کنید، پزشک درباره خطرات احتمالی با شما صحبت خواهد کرد. عوارض احتمالی شامل، اما محدود به موارد زیر نیست:

  • آسیب به نخاع یا اعصاب
  • عدم التیام فیوژن استخوان (شبه آرتروز)
  • عدم بهبودی کامل
  • خرابی و یا شکست ابزار حین عمل
  • عفونت و یا درد محل پیوند استخوان

عوارض ممکن است منجر به جراحی بیشتر شود، بنابراین مجدداً – قبل از اقدام، مطمئن شوید که جراحی خود و خطرات آن را کاملاً درک کرده‌اید و در آخر توجه به این نکته ضروری است که تصمیم جراحی فقط با شماست.

بهبودی از جراحی قوز کمر

پس از جراحی، طبیعی است که شما برای مدتی احساس درد و یا ناراحتی داشته باشید. به‌خصوص اگر یک عمل جراحی سنتی (استئوتومی و فیوژن ستون فقرات) داشته باشید. اغلب، برای روزهای اول پس از جراحی، از بی‌حسی کنترل‌شده بیمار (PCA) برای کنترل درد استفاده می‌شود. یک دستگاه PCA شما را قادر می‌سازد تعیین کنید که چه زمانی داروی ضددرد را از طریق یک سوزن در بازو دریافت می‌کنید. این “کنترل درد بیمار” کمک می‌کند تا اطمینان حاصل شود که در هنگام بهبودی پس از جراحی هرگز درد قابل‌توجهی را تجربه نخواهید کرد.

معمولاً در عرض چند روز پس از جراحی، پزشک شما را به فیزیوتراپیست ارجاع می‌دهد که یک برنامه سفارشی برای شما تجویز کند. اهداف این برنامه درمانی این خواهد بود که بادقت و به طور پیوسته قدرت، انعطاف‌پذیری و دامنه حرکت خود را بازیابی کنید. احتمالاً فیزیوتراپی را برای مدتی ادامه خواهید داد و به‌احتمال زیاد تمریناتی در خانه به شما داده می‌شود تا آن‌ها را برای بهبودی عملکرد خود انجام دهید.

کشیدگی عضلانی در کمر

اغلب اوقات کمردردها ناشی از آسیب به بافت‌های نرم حامی ستون فقرات از جمله عضلات، تاندون‌ها و رباط‌ها است. کشیدگی عضلانی کمر ، در اثر آسیب به ماهیچه‌ها و رباط‌های کمر ایجاد می‌شود.  ستون فقرات تحتانی که ستون فقرات کمری نیز نامیده می‌شود، به این بافت‌های نرم کمک می‌کند تا بدن را در حالت ایستاده نگه دارند و وزن بالاتنه را تحمل کنند. اگر این قسمت تحت‌فشار زیاد قرار گیرد، عضلات کمر یا بافت‌های نرم اطراف آن می‌توانند آسیب‌دیده و دردناک شوند.

یکی از دلایل درد شدید مرتبط با کشیدگی عضلات کمر ناشی از اسپاسم عضلانی است. انقباض حاد فیبرهای عضلانی در قسمت پایین کمر که در داخل و اطراف شبکه گسترده‌ای از اعصاب درهم‌تنیده شده قرار گرفته‌اند، می‌تواند باعث درد شدید شود. اگرچه کشیدگی عضلانی ممکن است یک آسیب جزئی به نظر برسد، اما درد و اسپاسم عضلانی ناشی از آن می‌تواند به طرز شگفت‌آوری دردناک باشد.

انواع کشیدگی کمر

دو نوع آسیب بافت نرم در ناحیه کمری وجود دارد:

کشیدگی عضلانی: زمانی اتفاق می‌افتد که فیبرهای عضله در اثر کشش بیش از حد یا استفاده بیش از حد شروع به پاره شدن ‌کنند (که معمولاً به آن عضله کشیده شده هم می‌گویند).

رگ‌به‌رگ شدن کمر: زمانی اتفاق می‌افتد که رباط‌ها بیش از حد کشیده یا پاره شوند. رباط‌ها بافت‌های سخت و فیبری هستند که استخوان‌ها را به هم متصل می‌کنند.

معمولاً نیازی به تشخیص خاص برای تفکیک رگ‌به‌رگ شدن رباط یا کشیدگی عضله نیست، زیرا هر دوی این عارضه‌ها علائم تقریباً یکسانی دارند و درمان یکسانی دریافت می‌کنند. ما در این مقاله عمدتاً به کشیدگی عضلات کمر خواهیم پرداخت، اما درمان‌های معرفی شده، در مورد رگ‌به‌رگ شدن یا سایر آسیب‌های بافت نرم نیز کاربرد دارد.

هنگامی که بافت‌های نرم در ناحیه کمر کشیده یا پاره می‌شوند، ناحیه اطراف معمولاً ملتهب می‌شود.

التهاب یا تورم موضعی بخشی از پاسخ طبیعی بدن به آسیب است که در آن خون به سمت بافت آسیب‌دیده به‌منظور بازیابی و بازسازی آن هجوم می‌آورد. عضلات ملتهب ممکن است دچار اسپاسم شوند، هنگام لمس حساس شوند، گرفتگی داشته باشند، به‌شدت منقبض شوند و باعث درد شدید شوند.

مدت‌زمان بهبودی کشیدگی عضلات پایین کمر

عضلات لگن، باسن و همسترینگ به عضلات کمر در حمایت از ستون فقرات کمری کمک می‌کنند. هنگامی که این ماهیچه‌ها آسیب می‌بینند، درد یا سفتی ممکن است در قسمت پایین کمر و یا باسن احساس شود.

علائم معمولاً مدت‌زمان محدودی دارند و از یک الگو پیروی می‌کنند:

درد در چند ساعت و چند روز اولیه بسیار شدید است. افزایش درد در هنگام انجام حرکات یا وضعیت‌های خاص، مانند خم‌شدن به جلو، عقب، یا ایستادن، بسیار طبیعی است.

درد و سفتی متوسط و مداوم معمولاً به مدت 1 تا 2 هفته ادامه خواهد داشت و درحالی‌که عضلات بهبود می‌یابند این درد ممکن است همچنان احساس شود. درد هنگام انجام برخی حرکات (مانند هر حرکتی که تراز ستون فقرات را به هم می‌زند) یا موقعیت‌های بدنی (مانند ایستادن طولانی‌مدت)، سفتی و حساسیت موضعی را ایجاد می‌کند.

در مقایسه با بسیاری از انواع دیگر آسیب‌های کمر، معمولاً تشخیص و درمان کشیدگی عضلانی آسان است و علائم معمولاً در عرض 4 تا 6 هفته برطرف می‌شوند. برخی از آسیب‌های شدید عضلانی، مانند پارگی کامل عضله، ممکن است ماه‌ها طول بکشد تا بهبود یابد.

علائم کشیدگی عضلات پایین کمر

درد ناشی از کشیده‌شدن عضله پشتی می‌تواند از تحریک‌کننده تا شدید و ناتوان‌کننده متغیر باشد.

علائم شایع کشیدگی عضلانی کمر عبارت‌اند از: درد موضعی کمر، سفتی، حساسیت به لمس و اسپاسم عضلانی.

بیشتر موارد کشیدگی عضلانی در کمر در عرض چند ساعت یا چند روز کاهش می‌یابد و منجر به مشکلات طولانی‌مدت نمی‌شود. اگر درد بیش از یک یا دو هفته ادامه داشته باشد، یا به‌اندازه‌ای شدید باشد که فعالیت‌های روزانه را مختل کند، مراجعه به پزشک ضروری است.

علائم رایج کشیدگی عضلانی کمر

علائمی که باید بعد از کشیدگی عضلانی کمر انتظار داشت معمولاً عبارت‌اند از:

کمردرد مبهم و دردناک. عضلات کشیده شده معمولاً احساس درد و سفت‌شدن را مخابره می‌کنند. دردی که احساس گرما، سوزن‌سوزن‌شدن یا حالتی مانند شوک الکتریکی را به وجود می‌آورد، به‌احتمال زیاد ناشی از تحریک ریشه عصبی است، نه کشیده‌شدن عضله.

تشدید درد با حرکت. کشیدگی کمر معمولاً با حرکات خاصی که عضلات آسیب‌دیده را فعال می‌کند بدتر می‌شود. به‌عنوان‌مثال، ممکن است هنگام برخاستن از حالت نشسته، هنگام خم‌شدن به جلو، یا هنگام بیرون آمدن از رختخواب به هنگام صبح، تشدید درد ایجاد شود.

درد موضعی در کمر. درد معمولاً در قسمت پایین کمر متمرکز است. همچنین ممکن است در باسن نیز احساس شود، زیرا این عضلات به حمایت از کمر کمک می‌کنند. این درد به‌ندرت مانند درد سیاتیک از پاها و داخل ساق پا عبور می‌کند.

سفتی، مشکل در راه‌رفتن یا ایستادن. زمانی که عضله کمر کشیده می‌شود، حرکات معمولی ممکن است محدود شود و خم‌شدن، تغییر وضعیت، راه‌رفتن یا ایستادن برای مدت طولانی را دشوار می‌کند.

حساسیت و التهاب موضعی. کشیدگی عضلانی ممکن است باعث التهاب و حساسیت به لمس شود. اسپاسم و گرفتگی عضلانی می‌تواند باعث درد شدید شود و به طور موقت تحرک را محدود کند، زیرا ممکن است ناحیه آسیب‌دیده در کمر برای چند روز متورم شود.

تسکین درد هنگام استراحت. استراحت مختصر به ماهیچه‌های کمر اجازه می‌دهد تا آرام شوند و تنش و اسپاسم را کاهش دهند. درازکشیدن در یک وضعیت حمایت شده، مانند نشستن در صندلی با پاهای بالاآمده و یا درازکشیدن روی تخت یا روی زمین با زانوهای کمی بالاآمده، ممکن است به طور موقت درد را کاهش دهد. احتمالاً هنگام بلندشدن برای حرکت مجدد، درد تشدید خواهد شد.

علل کشیدگی عضلانی در کمر

کشیدگی عضلانی می‌تواند به طور ناگهانی به دلیل آسیب اتفاق بیفتد یا به‌مرورزمان به دلیل استفاده بیش از حد و حرکات تکراری ایجاد شود.

وضعیت نامناسب، حرکات تکراری و تکنیک‌های بلندکردن نامناسب می‌تواند منجر به کشیدگی بیش از حد یا پارگی عضلات کمر شود.

حرکات ناگهانی به عضله، تاندون یا رباط آسیب می‌رساند، و باعث کشش حاد عضلانی در این ناحیه می‌شود. این آسیب‌ها معمولاً پس از ضربه‌های ناگهانی و تکان‌دهنده یا در حین فعالیت‌هایی مانند بلندکردن اجسام سنگین یا فشار بیش از حد بر روی ستون فقرات، رخ می‌دهند.

از سوی دیگر، کشیدگی‌های مزمن در اثر حرکات تکراری ایجاد می‌شوند. انجام این حرکات تکراری به‌تدریج باعث کشیدگی یا پارگی بیش از حد عضله می‌شوند. کشیدگی مزمن عضلانی در ورزشکاران یا افرادی که مشاغل سخت فیزیکی دارند، شایع‌تر است.

بسیاری از کشیدگی‌های کمر در طول فعالیت‌های روزمره، مانند ورزش‌کردن یا انجام فعالیت در محل کار، رخ می‌دهد.

علل رایج و عوامل خطرآفرین برای کشیدگی عضلات کمر عبارت‌اند از:

بلندکردن اجسام سنگین. فشار ناشی از بلندکردن اجسام سنگین، حرکات پیچشی ستون فقرات، بلندکردن اجسام از روی زمین و بردن آن‌ها به بالای سر از علل شایع کشیدگی کمر هستند. تمرین‌های بلندکردن ایمن شامل تاکتیک‌هایی مانند نزدیک نگه‌داشتن وسیله به سینه و اجتناب از چرخاندن قسمت بالایی بدن هنگام بلندکردن بدن است.

ضربات ناشی از حرکات تکان‌دهنده می‌تواند استرس شدید و ناگهانی را بر عضلات کمر وارد کند. به‌عنوان‌مثال، ورزش‌های پرتحرک مانند فوتبال و چوگان فشار زیادی بر مفاصل و ماهیچه‌ها وارد می‌کنند. ضربات ناگهانی ناشی از تصادف رانندگی یا سقوط یکی دیگر از عوامل رایج آسیب عضلانی کمر است.

حرکات تکراری و تنش‌زا می‌تواند باعث سفت‌شدن یا پارگی عضلات شود. ورزش‌هایی مانند قایقرانی، گلف یا بیسبال ممکن است به دلیل حرکات مکرر و نیرومند باعث ایجاد فشار مزمن شوند. فشار مزمن ممکن است به‌تدریج در طول زمان باعث بروز کشیدگی عضلانی دردناکی شود. اگر عضله قبلاً درد داشته باشد و سپس تحت استرس شدید قرار گیرد، یک حرکت ناگهانی می‌تواند این وضعیت را بدتر کند.

وضعیت نامناسب، ضعف عضلات شکم یا کمر. هنگامی که عضلات کمر و شکم ضعیف هستند، قسمت پایین کمر بیشتر مستعد آسیب می‌شود. خم‌شدن به سمت جلو فشار بیشتری به عضلات کمر و ستون فقرات وارد می‌کند. همچنین سفتی عضله همسترینگ می‌تواند به‌مرورزمان بر کمر فشار بیشتری وارد می‌کنند.

شروع یک فعالیت جدید. شروع یک ورزش یا فعالیت جدید ممکن است با واردکردن فشار ناگهانی و ناآشنا به یک عضله یا گروهی از عضلات منجر به کشیدگی عضله شود.

فهرست بالا جامع نیست، بلکه برخی از موقعیت‌های شایع‌تری را که منجر به ‌کشیدگی عضلانی کمر می‌شود، نشان می‌دهد.

عوامل دیگری مانند سیگارکشیدن (و یا هر نوع مصرف نیکوتین)، سفتی یا محدودیت دامنه حرکتی در کمر و چاقی خطر کشیدگی عضلانی را افزایش می‌دهند.

جمع‌آوری تاریخچه پزشکی و انجام معاینه فیزیکی معمولاً برای تشخیص کشیدگی عضلانی در ناحیه کمر کافی است.

تشخیص کشیدگی عضلانی در کمر

تاریخچه پزشکی می‌تواند در تشخیص این عارضه بسیار راه‌گشا باشد. مواردی مانند اطلاعاتی در مورد علائم فعلی، و همچنین زمان و چگونگی شروع علائم، اینکه آیا درد پس از آسیب به طور ناگهانی ظاهر شده و یا به‌تدریج بدتر شده است. تاریخچه پزشکی همچنین شامل اطلاعاتی در مورد سطح فعالیت روزانه، عادات خواب و مسائل پزشکی گذشته است.

معاینه فیزیکی دامنه حرکتی و انعطاف‌پذیری در کمر، عضلات لگن و همسترینگ را بررسی می‌کند.

آزمایش‌های تصویربرداری مانند اسکن اشعه ایکس یا اسکن MRI به‌ندرت برای آسیب عضلانی موردنیاز است، اما در صورت مشکوک بودن به این شرایط، ممکن است برای بررسی سایر منابع درد احتمالی مانند شکستگی یا بیرون‌زدگی دیسک استفاده شود. در بیماران با سابقه بدخیمی یا تروما، آزمایشات تصویربرداری معمولاً قبل از تمرینات محافظه‌کارانه موردنیاز است. به طور معمول، ابتدا عکس‌برداری با اشعه ایکس انجام می‌شود و در صورت مشاهده موارد مشکوک در عکس‌برداری، MRI تجویز می‌شود.

فیزیوتراپی برای پارگی دیسک کمر

از اختلالات شایع در بیماری های ستون فقرات، پارگی دیسک کمر است. زمانی که ضربه گیرهای مهره ستون فقرات جابه جا شوند و در محل اصلی خود قرار نگیرند، این اختلال به وجود می آید. مشخص ترین علامت پارگی دیسک کمر یا بیرون زدگی دیسک کمر، این است که این آسیب فقط در قسمت پایین کمر اتفاق می افتد. به طور کلی دیسک کمر می تواند در تمام ستون فقرات رخ دهد؛ اما پارگی فقط بخش پایین کمر را درگیر می کند. راه درمانی این عارضه چیست؟ برای درمان پارگی دیسک روش های مختلفی چون فیزیوتراپی برای پارگی دیسک کمر، جراحی، دارو درمانی و ورزش درمانی وجود دارد.

فیزیوتراپی برای پارگی دیسک کمر؛ راهکار ایمن و بی خطر

از مشخصه های دیگر پارگی دیسک، انتشار دردی ممتد است که از ناحیه باسن شروع تا پاها کشیده می شود و فشار شدیدی بر روی اعصاب کمر ایجاد می کند. زمانی که این حالت اتفاق می افتد، احساس تیر کشیدگی و بی حسی در ناحیه دست و پا دارید.

درد بیرون زدگی دیسک کمر را می توان با استراحت 4 الی 6 هفته ای و مصرف داروهای مسکن بهبود داد، اما اگر آسیب وارد شده به کمر در این مدت خوب نشود، درمان های دیگری پیش روی شما قرار داده می شود.

فیزیوتراپی برای پارگی دیسک کمر و جراحی گزینه های بعدی هستند، ولی بیشتر بیماران قبل از جراحی، فیزیوتراپی را برای درمان و بهبودی ترجیح می دهند. چاقی و اضافه وزن، فعالیت های جسمی سنگین، مصرف دخانیات، برداشتن اشیای سنگین و نشستن مداوم، شما را در معرض آسیب پارگی دیسک کمر قرار می دهد.

فیزیوتراپی برای پارگی دیسک کمر
فیزیوتراپی پارگی دیسک کمر

بهترین روش های فیزیوتراپی برای پارگی دیسک کمر

بعد از تشخیص پارگی دیسک کمر توسط پزشک متخصص، فیزیوتراپی برای پارگی دیسک کمر جهت کنترل دردهای ناشی از آن، بهترین گزینه است. فیزیوتراپی علاوه بر بهبودی، درد را کنترل کرده، اجازه نمی دهد مجدد از آسیب های پارگی دیسک در آینده رنج ببرید.

از مهم ترین متدها و تکنیک های درمانی برای معالجه می توان به ماساژ درمانی، گرما و سرما درمانی، آب درمانی، تحریک الکتریکی، شاک ویو تراپی، مگنت تراپی، میکرو واس تراپی، طب سوزنی، حرکات ورزشی و کششی اشاره کرد.

چنانچه گفتیم فیزیوتراپی شامل درمان های فعال و غیر فعال است. در فیزیوتراپی برای پارگی دیسک کمر، فیزیوتراپیست ها اول از درمان های منفعل شروع می کنند، سپس با درمان های فعال، به تقویت عضلات، بافت ها و مفاصل کمر می پردازند.

بدین ترتیب با برداشتن فشار از روی اعصاب کمر، درد کاهش پیدا کرده و التهابات فروکش می کنند. این فرایند، توانایی حرکتی شما را افزایش داده و عملکرد دیسک های کمر را بهتر می کند.

بهترین روش های فیزیوتراپی برای پارگی دیسک کمر
فیزیوتراپی بیرون زدگی دیسک کمر

فیزیوتراپی برای پارگی دیسک کمر با دستگاه

برای فیزیوتراپی بیرون زدگی دیسک کمر، روش های نوینی به وجود آمده است که تاثیرات فوق العاده ای در بهبودی آسیب های ناحیه کمر گذاشته است. این متدهای نوین شامل انواع دستگاه های الکتریکی است که با تحریک عصبی از روی پوست و مداخله درمانی به کاهش درد منجر می شوند. 

  • فیزیوتراپی برای پارگی دیسک کمر با تحریک عصبی از روی پوست (TENS): الکتروتراپی یا برق درمانی از جمله متدهایی است که با کمک جریان الکتریکی، پیام های مسدود کننده درد را به مغز ارسال کرده، موجب کاهش درد می شود. همچنین این روش در ترشح اندروفین ها، هورمون ضد درد طبیعی بدن تاثیر داشته، در تسکین دردهای ناشی از پارگی دیسک کمر عمل می کند.
  • شاک ویو تراپی (ESVT): فیزیوتراپی برای پارگی دیسک کمر با شاک ویو تراپی از مدرن ترین متدهای درمانی است که با نفوذ در بافت های عمیق کمر به بهبودی بیرون زدگی و فتق دیسک کمک فزاینده ای می کند.
  • میکرو واس تراپی (Micro-Vas): امواج ارسالی از این دستگاه به مغز سبب بلوکه شدن درد می شود. دستگاه میکرو واس بر مویرگ ها تمرکز کرده، با تحریک آنها، سبب افزایش خونرسانی و اکسیژن رسانی می شود. این فرایند کمک می کند تا بافت ها و غضروف های کمر ترمیم شوند.
  • تحریک مغناطیسی عملکردی(FMS): در فیزیوتراپی بیرون زدگی دیسک کمر، تکنیک جدیدی که به کار برده می شود، تحریک مغناطیسی عملکردی است که با به وجود آوردن میدان مغناطیسی، باعث افزایش جریان خون و تحریک سلول های بافت کمر می شود. در این حالت با افزایش اکسیژن خون، بافت های کمر بازسازی می شوند.

درمان پارگی دیسک کمر با حرکات بدن

برای درمان پارگی دیسک کمر روش های دیگری چون ورزش درمانی، تمرینات افزایش دهنده انعطاف پذیری کمر و حرکات کششی توسط فیزیوتراپ ها به کار برده می شوند.

البته در کنار این تکنیک ها برای کاهش درد از کمپرس آب سرد یا گرم نیز مورد استفاده قرار می گیرد و اغلب بیماران می توانند این تکنیک ها را در خانه انجام دهند. 

ورزش کردن باعث تقویت عضلات کمر می شود و با بالا بردن استقامت و توانایی عضلات شکم، کمک می کند تا فشار کمتری روی کمر باشد. تمرین های کششی نیز از اسپاسم عضلات کمر پیشگیری می کند.

انجام تمرینات بالا برنده انعطاف کمر مثل چرخش لگن، دراز نشست نیمه، کشش عضلات ناحیه کمر و سایر حرکات انعطاف پذیری در بهبود پارگی های دیسک کمر تاثیر می گذارند.

به طور کلی فیزیوتراپی برای پارگی دیسک کمر، کم خطر ترین و مطمئن ترین شیوه درمانی است که بیماران نیازی به انجام عمل های جراحی سنگین ندارند. متدها و تکنیک های فیزیوتراپی در بهبود و کاهش درد عضلات، بافت ها و دیسک های کمر تاثیرات بی نظیری داشته اند.

بیمارانی که دوست ندارند تحت عمل جراحی قرار بگیرند یا از عوارض داروها در امان باشند، این متد درمانی را انتخاب می کنند.

برای فیزیوتراپی بیرون زدگی دیسک کمر روش های درمانی غیر فعال مثل فیزیوتراپی با دستگاه و متدهای فعال مانند ورزش، تمرینات کششی، استقامتی و انعطاف پذیری استفاده می شود.

درمان پارگی دیسک کمر با حرکات بدن
تمرینات کششی برای پارگی دیسک کمر