اگرچه شواهدی وجود ندارد که نشان دهد اسکولیوز می‌تواند بر بارداری تأثیر بگذارد، اما این موضوع می‌تواند باعث کمردردهای بیشتری در طی بارداری شود. در موارد شدید، اسکولیوز می‌تواند باعث ایجاد برخی چالش‌های اضافی در دوران بارداری و زایمان شود. ولی به‌طورکلی، زنان مبتلا به اسکولیوز به‌اندازه زنان عادی توانایی به‌دنیاآوردن نوزادان سالم را دارند.

باردارشدن با اسکولیوز

هنگامی که فردی مبتلا به یک بیماری پیش‌رونده مانند اسکولیوز تشخیص داده می‌شود، همیشه اولین سؤالاتی که پرسیده می‌شود این است که زندگی با این بیماری چگونه خواهد بود؟ بیماران نگران‌اند که این بیماری چقدر زندگی آنها را تغییر می‌دهد و آیا هنوز هم می‌توانند کارهایی را که دوست دارند انجام دهند یا خیر؟

والدین اغلب می‌پرسند که این عارضه چگونه بر آینده فرزندشان تأثیر می‌گذارد. آن‌ها می‌خواهند بدانند که این وضعیت چقدر ممکن است بدتر ‌شود؟ از چه فعالیت‌های بدنی ممکن است لازم باشد اجتناب شود؟ چه مدت طول می‌کشد تا بهبود حاصل شود؟ و درمورد زنان، طبیعی است که در باره بارداری خود نگرانی‌هایی داشته باشند.

هیچ مدرکی مبنی بر تأثیر اسکولیوز بر باروری وجود ندارد و این عارضه به‌هیچ‌وجه بر سیستم تولیدمثل تأثیر نمی‌گذارد. اگرچه موارد شدید اسکولیوز می‌تواند باعث نارسایی ریه، سردرد، کمردرد و پادرد و مشکلات گوارشی شود، اما مشکل در باردارشدن در لیست عوارض احتمالی مرتبط با اسکولیوز نیست.

کمردرد در بارداری

هنگامی که یک بیمار مبتلا به اسکولیوز باردار است، چالش‌های زیادی وجود ندارد که باید او را برای آن آماده کنید. شایع‌ترین شکایتی که از بیماران باردار می‌شنوید این است که ممکن است در طی بارداری کمردرد افزایش یابد.

همان‌طور که گفته شد، باردارشدن با اسکولیوز لزوماً دردناک نیست و این موضوع تا حد زیادی به‌شدت بیماری بستگی دارد و از فردی به فرد دیگر متفاوت است.

همان‌طور که بارداری یک فرد سالم بدون هیچ شرایط پزشکی می‌تواند باعث ایجاد مقدار مشخصی درد و ناراحتی شود، برای افراد دارای عارضه اسکولیوز نیز تفاوتی در این زمینه وجود ندارد. میزان کمردرد در بارداری‌های سالم در خانم‌ها متفاوت است و این مورد را می‌توان برای بیماران اسکولیوز نیز گفت.

برخی از بیماران باردار و مبتلا به اسکولیوز افزایش درد ناشی از اسکولیوز را تجربه نکرده‌اند، درحالی‌که برخی دیگر گزارش کرده‌اند که کمردردشان در دوران بارداری و زایمان بدتر شده است.

به‌طورکلی، زنان مبتلا به اسکولیوز بیشتر در معرض خطر کمردرد هستند، اما در اکثر بارداری‌ها، با یا بدون اسکولیوز، کمردرد ممکن است وجود داشته باشد.

زایمان و اسکولیوز

کاملاً طبیعی است که زنان مبتلا به اسکولیوز بخواهند بدانند که آیا اسکولیوز آنها می‌تواند منجر به عوارض در هنگام زایمان شود یا خیر. درگذشته، پزشکان تصور می‌کردند که اسکولیوز می‌تواند عوارضی را برای زایمان به وجود بیاورد و اغلب سزارین را برای زنان مبتلا به اسکولیوز تجویز می‌کردند.

خوشبختانه امروزه ماماها و پزشکان زنان و زایمان، آموزش‌های بسیار بیشتر و دقیق‌تری در این زمینه می‌بینند و لزومی به انجام سزارین در این موارد نیست. به‌علاوه، جراحی‌های غیرضروری هرگز ایده خوبی نیستند و تا جای ممکن باید از این روش‌ها اجتناب نمود.

اکثر زنان مبتلا به اسکولیوز می‌توانند تحت آموزش‌های مخصوص برای  زایمان طبیعی قرار گیرند و می‌توانند بدون هیچ مشکلی نوزادان سالمی را بدون به‌وجودآمدن هیچ‌گونه عارضه مرتبط با اسکولیوز به دنیا آورند.

اگرچه اکثر زایمان‌ها بدون عارضه هستند، اما ممکن است گاهی اوقات و در شرایط خاصی برخی عوارض وجود داشته باشد. مثلاً گاهی اسکولیوز باعث کج‌شدن لگن می‌شود و شدت بالای اسکولیوز ممکن است جنین را در موقعیت نامناسبی قرار دهد.

برای موارد اسکولیوز با انحنای ستون فقرات شدید، عوارض بالقوه می‌تواند شامل کمردرد شدید و مشکل در تنفس به دلیل اختلال ریوی باشد.

بی‌حسی اپیدورال با اسکولیوز

تسکین درد زنان مبتلا به اسکولیوز در حین زایمان، با روش‌ها و داروهای مرسوم هیچ تداخلی ندارد و می‌توان از این روش‌ها برای زایمان این دسته از بیماران نیز استفاده نمود. یکی از مؤثرترین روش‌های تسکین درد اسکولیوز، بی‌حسی اپیدورال است.

بی‌حسی اپیدورال توسط متخصص بیهوشی انجام می‌شود و شامل تزریق ماده بی‌حسی در ناحیه خاصی از نخاع است. اگر بیمار مبتلا به اسکولیوز باشد، باید مطمئن شود که متخصص بیهوشی از این عارضه او آگاه است و لازم است تا عکس ایکس – ری گرفته شود تا مشخص شود که انحنای ستون فقرات به چه صورت است.

اگر متخصص بیهوشی دقیقاً بداند که منحنی کجاست و چقدر شدید است، می‌تواند با اطمینان بیشتری تزریق اپیدورال را انجام دهد و مطمئن شود که تزریق به فضای اطراف نخاع و جایی که باید باشد، وارد می‌شود.

بی‌حسی‌های اپیدورالی که به‌درستی انجام نشوند یا در ناحیه صحیح نخاع قرار نگیرند، خطر فلج شدن و عوارضی مانند بی‌حسی ناکافی، مشکلات فشارخون و مشکل در تنفس را به همراه دارند.

بی‌حسی اپیدورال بعد از جراحی فیوژن ستون فقرات

زنانی که جراحی فیوژن ستون فقرات برای اسکولیوز انجام داده‌اند نیز باید بااحتیاط تزریق اپیدورال را انجام دهند و مطمئن شوند که متخصص بیهوشی از وضعیت آنها آگاه است و لازم است تا یک عکس ایکس – ری از وضعیت فعلی خود داشته باشند.

خطر تزریق اپیدورال برای زنانی که جراحی فیوژن ستون فقرات انجام داده‌اند بیشتر مربوط به‌قرار دادن سوزن در نقطه مناسب مربوط می‌شود و متخصص بیهوشی باید احتیاط کند تا سوزن وارد ناحیه‌ای که پیچ‌گذاری شده است نشود.

بیماران باردار باید قبل از زایمان گزینه‌های مدیریت درد خود را با پزشک خود در میان بگذارند تا همه این موارد در شرح‌حال آن‌ها باشد و همه عوامل مربوطه از میزان وضعیت بیمار مطلع باشند.

بارداری و پیشرفت اسکولیوز

بسیاری از زنان نگران این هستند که آیا بارداری آنها بر پیشرفت میزان انحنای جانبی کمرشان تأثیر می‌گذارد یا خیر. برای بیمارانی که سخت کار کرده‌اند تا پیشرفت بیماری خود را کند یا متوقف کنند، این یک نگرانی بزرگ است؛ زیرا هیچ‌کس نمی‌خواهد به عقب برگردد یا درمان سخت خود را هدر دهد.

تحقیقات نشان داده است که افزایش وزن ناشی از بارداری باعث پیشرفت انحنای ستون فقرات نمی‌شود. برای زنانی که تحت درمان قرار گرفته‌اند و انحنای آن‌ها کاهش‌یافته است، دلیل کمی برای نگرانی وجود دارد که بارداری نتیجه درمان آن‌ها را خنثی کند.

ممکن است بسیاری این سؤال را بپرسند که چگونه بارداری پیشرفت اسکولیوز را افزایش نمی‌دهد؟ یک نظریه رایج دراین‌رابطه، ترشح هورمون “رلکسین” در بدن است. در همه زنان باردار، چه مبتلا به اسکولیوز باشند و چه نباشند، ترشح این هورمون به شل کردن رباط‌های لگن و آماده‌سازی بدن برای زایمان کمک می‌کند. تحقیقات نشان داده است که این هورمون همچنین می‌تواند ستون فقرات را شل کند، و اجازه می‌دهد استرس اضافی ناشی از افزایش وزن مرتبط با بارداری بر روی ستون فقرات بدون بدتر شدن انحنا ایجاد شود.

بارداری و درمان اسکولیوز

وقتی نوبت به درمان بیماران باردار می‌رسد، برنامه‌های درمانی تغییر چندانی نمی‌کند. پزشک اصولاً فشار اضافی را که حاملگی به بدن وارد می‌کند در نظر می‌گیرد و برنامه را بر اساس آن تنظیم می‌کند،

درحالی‌که اشعه ایکس، استاندارد طلایی برای نظارت بر انحنای ستون فقرات است، اما برای بیماران باردار، قرارگرفتن در معرض اشعه ایکس باید محدود شود؛ بنابراین در طول مدت بارداری، برای نظارت بر پیشرفت وضعیت انحنا، به‌جای اشعه ایکس، باید به ارزیابی‌های بصری تکیه کرد.

آیا اسکولیوز ارثی است؟

بسیاری از زنان مبتلا به اسکولیوز مطمئن نیستند که آیا باید باردار شوند یا خیر. آنها نگران هستند که ممکن است این بیماری را به فرزندشان منتقل کنند. این نگرانی طبیعی و قابل‌درک برای هر والدینی است.

پاسخ سریع این است که هیچ ژن خاصی وجود ندارد که مسئول بروز اسکولیوز باشد. در واقع، 80 درصد از موارد شناخته شده اسکولیوز تشخیص‌داده‌شده، هیچ علت شناخته شده‌ای ندارند. با گسترش علم، همچنان هیچ آزمایش ژنتیکی وجود ندارد که بتوان به‌وسیله آن گفت که آیا امکان دارد کودک شما به این بیماری مبتلا شود یا خیر.

مطالعاتی که بر روی دوقلوهای همسان انجام شده است، از این دیدگاه حمایت می‌کند که اسکولیوز ارثی نیست، زیرا برخی نشان داده‌اند که یکی از دوقلوها به این بیماری مبتلا می‌شود، درحالی‌که دیگری خیر، یا دوقلوها انحناهای بسیار متفاوتی را در مکان‌های مختلف در ستون فقرات خود دارند.

اگرچه گاهی ممکن است بیش از یک نفر در یک خانواده به اسکولیوز مبتلا شود، ولی باید توجه داشت که این موضوع به دلیل یک ژن خاص یا جهش ژنتیکی نیست، بلکه بیشتر به‌عنوان نتیجه سایر عوامل مشترک مانند سبک زندگی، عوامل اجتماعی – اقتصادی، عوامل محیطی، وضعیت بدنی و حتی واکنش‌های رایج به استرس شناخته می‌شود.

کلام آخر

بارداری برای هر زنی با خطراتی همراه است. از حالت تهوع گرفته تا کمردرد. برای زنان مبتلا به اسکولیوز، ترس‌های مربوط به بارداری و زایمان می‌تواند استرس و نگرانی بیشتری ایجاد کند.

در موارد شدید اسکولیوز، احتمال افزایش میزان کمردرد، توقف احتمالی در حین زایمان و مشکلات تنفسی بیشتر است. علاوه بر این، در مورد مدیریت درد در حین زایمان، تزریق اپیدورال باید بااحتیاط بیشتری انجام شود. پیشنهاد می‌شود که قبل از انجام تزریق اپیدورال یک عکس اشعه ایکس که به‌تازگی انجام شده است، در اختیار متخصص بیهوشی قرار دهید تا اطمینان حاصل شود که تزریق در جایی که باید وارد می‌شود.

به‌طورکلی، زنان مبتلا به اسکولیوز، بارداری خود را مانند زنان معمولی تجربه می‌کنند، و برخی از آنها بیشتر از سایرین کمردرد مربوط به اسکولیوز را گزارش می‌دهند. زنان مبتلا به اسکولیوز همیشه نوزادان سالمی به دنیا می‌آورند و هیچ دلیلی برای ترس آنها از بارداری و عوارض زایمان بیشتر از زنان معمولی وجود ندارد.

تفاوت جراحی تعویض دیسک با فیوژن ستون فقرات: کدام‌یک بهتر است؟

فیوژن یا همجوشی ستون فقرات و تعویض دیسک دو روش جراحی هستند که برای درمان انواع خاصی از مشکلات ستون فقرات، به‌ویژه عارضه “تخریب دیسک” مورداستفاده قرار می‌گیرند. هر جراحی خطرات و مزایای خود را دارد و زمان بهبودی و توان‌بخشی آن متفاوت است؛ بنابراین در این مقاله می‌خواهیم این دو روش جراحی را با هم مقایسه کنیم و بررسی کنیم که کدام‌یک می‌تواند بهتر باشد.

بیماری تخریب دیسک

ستون فقرات به‌عنوان یک ساختار اسکلتی، از استخوان‌های مهره‌ای که روی‌هم قرار گرفته‌اند، ساخته شده است. این مهره‌ها توسط دیسک‌های بین مهره‌ای از هم جدا شده‌اند. هر یک از این دیسک‌ها از الیاف کلاژن سخت، اما انعطاف‌پذیر تشکیل شده است که به حفظ موقعیت و یکپارچگی ستون فقرات کمک و درعین‌حال امکان حرکت بین مهره‌ها را فراهم می‌کند. این ساختار پیچیده ثبات لازم برای ایستادن و همچنین انعطاف‌پذیری برای خم‌شدن و چرخش در جهات مختلف را برای ما فراهم می‌کند.

باگذشت زمان و بالارفتن سن، دیسک‌های بین مهره‌ای کم‌کم تحلیل می‌روند. این موضوع یک‌روند طبیعی است که در همه اتفاق می‌افتد. در جامعه پزشکی این مشکل را تخریب دیسک بین مهره‌ای یا دژنراتیو دیسک می‌نامند. این بیماری می‌تواند به دلایل مختلفی مانند کهولت سن، فعالیت‌های روزانه و ورزش یا آسیب‌دیدگی‌های قبلی اتفاق بیفتد. این نوع زوال و ازبین‌رفتن دیسک تا حدی طبیعی است و اکثر افراد از 60 سالگی به بعد تا حدودی آن را تجربه می‌کنند. این دسته از افراد ممکن است دچار انحطاط دیسک شوند که اصولاً مشکلی ایجاد نمی‌کند، اما گاهی اوقات می‌تواند منجر به درد شود

جراحی تعویض دیسک در مقابل فیوژن ستون فقرات

اگرچه این دو جراحی اهداف مشابهی دارند، اما تفاوت‌های مهمی بین آنها وجود دارد. به طور خلاصه، جراحی تعویض دیسک یک روش جدیدتر است؛ ولی کمتر مورد بررسی قرار گرفته است، اما ممکن است در مقایسه با جراحی فیوژن ستون فقرات مزایایی داشته باشد.

اهداف جراحی تعویض دیسک و فیوژن ستون فقرات

قبل از درنظرگرفتن روش جراحی به‌عنوان درمان بیماری تخریب دیسک بین مهره‌ای، باید بر روی گزینه‌های غیرتهاجمی یا کم تهاجمی تمرکز نمود. روش جراحی برای درمان تخریب دیسک بین مهره‌ای به‌عنوان آخرین درمان در نظر گرفته می‌شود و اصولاً زمانی که یک دوره جامع از روش‌های محافظه‌کارانه مانند فیزیوتراپی و خوردن داروهای ضدالتهابی با شکست مواجه می‌شود، برای درمان کمردرد تجویز خواهد شد.

فیوژن یا همجوشی ستون فقرات روش جراحی استاندارد برای درمان تخریب دیسک بین مهره‌ای در زمانی است که نیاز به جراحی دیسک‌های بین مهره‌ای باشد. هدف از جراحی فیوژن یا همجوشی ستون فقرات اصلاح ناهنجاری‌های ستون فقرات با ترکیب دو یا چند مهره با یکدیگر برای افزایش ثبات و کاهش حرکتی است که ممکن است باعث درد شود.

در روش همجوشی ستون فقرات، دیسک آسیب‌دیده را می‌توان برداشت و با آن را با پیوند استخوان جایگزین کرد تا رشد استخوان را تحریک کند. باگذشت زمان، فضای دیسک غایب به‌تدریج با استخوان پر می‌شود و مهره‌ها را به هم جوش می‌خورند.

از سوی دیگر، جراحی تعویض دیسک کمر، مشابه انواع دیگر جراحی‌های تعویض مفصل است، مانند مواردی که زانو یا لگن دچار تخریب یا آرتروز شده باشد. البته تفاوت این جراحی با موارد مشابه آن این است که علت درد مفصل ران و زانو در مواردی مانند آرتروز به‌خوبی شناخته شده است، اما علت اصلی کمردرد ممکن است به‌خوبی شناخته نشده باشد. این جراحی شامل برداشتن یک دیسک آسیب‌دیده و جایگزینی آن با یک دیسک مصنوعی است که شبیه یک دیسک سالم است و می‌تواند تحرک ستون فقرات را حفظ کند.

مزایا و معایب روش جراحی تعویض دیسک و فیوژن ستون فقرات

هر دو روش جراحی مزایا و معایبی دارند. روش فیوژن یا همجوشی ستون فقرات از سال 1890 یک روش استاندارد برای درمان مشکلات ستون فقرات بوده است. شرایطی مانند تخریب دیسک بین مهره‌ای می‌تواند باعث شود مهره‌های ستون فقرات شما ضعیف حرکت کنند، ناپایدار باشند و بار بیشتری را نسبت به حالت عادی جذب کنند و به طور بالقوه باعث درد شوند. روش جراحی فیوژن یا همجوشی ستون فقرات ممکن است با تثبیت ستون فقرات و محدودکردن حرکات دردناک یک یا چند مهره به ازبین‌بردن درد کمک کند.

بااین‌حال، ازآنجایی‌که استخوان‌های مجاور در روش جراحی همجوشی ستون فقرات به یکدیگر متصل می‌شوند (که تمام حرکات را در آن سطح از ستون فقرات شما از بین می‌برد) ممکن است باعث شود تا نحوه حرکت ستون فقرات شما پس از عمل تغییر کند و فشار اضافی روی مفاصل مجاور وارد شود.

مشکلات جراحی فیوژن ستون فقرات می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

ادغام مهره‌های ستون فقرات ممکن است منجر به سفتی کمر و کاهش دامنه حرکتی شود.

با روش جراحی فیوژن یا همجوشی ستون فقرات، بخش‌های بالا و پایین همجوشی در معرض استرس بیشتری قرار می‌گیرند و افرادی که تحت این روش درمانی قرار گرفته‌اند ممکن است در آینده با تخریب دیسک‌های مجاور این ناحیه، دچار مشکل شوند.

دژنراسیون یا تخریب در مفاصل ستون فقرات در بالا و پایین محل فیوژن ستون فقرات معمولاً به‌عنوان عارضه “انحطاط بخش مجاور “شناخته می‌شود.

روش جراحی تعویض کامل دیسک برای حفظ تحرک ستون فقرات و کمک به کاهش این تغییرات دژنراتیو و انحطاطی بخش مجاور که در روش جراحی فیوژن وجود داشت، در نظر گرفته شد. بااین‌حال، این بدین معنی نیست که جراحی تعویض دیسک کمر بدون محدودیت حرکتی است.

اگرچه جراحی تعویض دیسک نسبت به همجوشی ستون فقرات رایج‌تر است و منشأ جدیدتری دارد، اما بااین‌حال هنوز مطالعات در مورد میزان موفقیت درازمدت این جراحی، به‌ویژه در مقایسه با روش فیوژن یا همجوشی ستون فقرات، همچنان ادامه دارد. میزان موفقیتی که تحقیقات در روش جراحی تعویض دیسک تخمین زده‌اند در بهترین حالت حدود 60 تا 70 درصد است. اگرچه دیسک‌های مصنوعی جدید دوام بیشتری دارند، اما همچنان می‌توانند فرسوده شوند و ممکن است نیاز به جراحی‌های اضافی در آینده داشته باشند و این موضوع می‌تواند یکی دیگر از معایب این روش جراحی باشد.

تحقیقات دررابطه‌ با روش جراحی تعویض دیسک کمر و فیوژن ستون فقرات چه می‌گویند؟

برخی تحقیقات نشان می‌دهد که تفاوت زیادی در مورد میزان موفقیت هنگام مقایسه این دو روش وجود ندارد، به همین دلیل است که روش‌های جراحی معمولاً برای درمان کمردرد توصیه نمی‌شود.

بااین‌حال، برخی تحقیقاتی که به‌تازگی در این زمینه انجام شده است نشان می‌دهد که جراحی تعویض دیسک کمر ممکن است روشی مفیدتر نسبت به روش جراحی فیوژن ستون فقرات باشد.

یک مطالعه در سال 2017 که در مجله جهانی ستون فقرات منتشر شد، نتایج بین جایگزینی کامل دیسک کمر و جراحی فیوژن کمر را مقایسه کرد. محققان دریافتند که بیماران تعویض دیسک در هر دوره پس از جراحی (شش هفته، سه ماه، شش ماه و یک سال) بهبود بیشتری در کاهش درد و ناتوانی نسبت به بیماران فیوژن ستون فقرات نشان دادند.

علاوه بر این، دو بررسی سیستماتیک که در سال 2020، یکی در مجله Turkish Neurosurgery و دیگری در مجله Medicine منتشر شد، نشان داد که جراحی تعویض دیسک در مقایسه با فیوژن ستون فقرات، نتایج بهتری در فاکتورهایی مانند درد و دامنه حرکتی دارد.

باتوجه‌به آنچه گفته شد، مزایای بالقوه جراحی تعویض دیسک کمر در مقایسه با فیوژن ستون فقرات می‌تواند جراحی کمر را به گزینه درمانی بهتری تبدیل کند. بااین‌حال، تصمیمات درمانی باید با مشورت یک متخصص یا جراح گرفته شود.

چه کسانی واجد شرایط جراحی ستون فقرات هستند؟

همه افراد واجد شرایط جراحی تعویض دیسک یا جراحی فیوژن ستون فقرات نیستند.

پزشک ممکن است جراحی تعویض دیسک را توصیه کند اگر:

• هیچ بیماری مفصلی قبلی نداشته باشید
• هیچ فشاری روی اعصاب ستون فقرات شما وجود نداشته باشد
• قبلاً جراحی ستون فقرات نداشته‌اید

در صورت داشتن شرایطی زیر ممکن است پزشک شما جراحی تعویض کامل دیسک را توصیه نکند:

علاوه بر این، در صورت داشتن سابقه واکنش‌های نامطلوب یا آلرژیک به مواد ایمپلنت، ممکن است جراحی تعویض کامل دیسک توصیه نشود.

مانند جراحی تعویض کامل دیسک، اگر قبلاً هیچ مشکل مفصلی یا ستون فقرات نداشته‌اید و قبلاً جراحی ستون فقرات نداشته‌اید، پزشک شما ممکن است فیوژن ستون فقرات را توصیه کند. اگر شرایطی مانند اسپوندیلولیز دارید، ممکن است پزشک شما فیوژن ستون فقرات را توصیه نکند.

بهبودی پس از جراحی فیوژن ستون فقرات یا جراحی تعویض

برای هر دو جراحی، احتمالاً باید چند روز پس از عمل در بیمارستان بمانید. پزشک در صورت نیاز به شما داروی ضددرد می‌دهد. همچنین ممکن است شما را تشویق به ایستادن، راه‌رفتن، و انجام تمرینات توان‌بخشی خاص بلافاصله پس از هر یک از روش‌های جراحی کند.

پزشک می‌تواند شما را در مورد سایر موارد، مانند برنامه‌ای برای رژیم غذایی و بازگشت تدریجی به فعالیت‌ها، راهنمایی کند.

کلام آخر

جراحی فیوژن ستون فقرات و تعویض دیسک دو روش جراحی هستند که برای بیماری‌های ستون فقرات به‌ویژه تخریب دیسک بین مهره‌ای مورداستفاده قرار می‌گیرند. اگرچه برخی از مطالعات نشان می‌دهند که میزان موفقیت هر دو روش جراحی تقریباً برابر است، اما تحقیقات جدید نشان می‌دهد که برخی از مزایای جراحی تعویض کامل دیسک، مانند حفظ تحرک و کاهش درد، می‌تواند این روش را گزینه‌ای مناسب‌تر قرار دهد. بااین‌حال، ضروری است که با پزشک خود صحبت کنید تا ببینید کدام روش برای شرایط و سبک زندگی شما بهترین روش محسوب می‌شود.

اگر دچار کمردرد شدید از هر نوع هستید و فکر می‌کنید ممکن است علت این درد شدید تخریب دیسک بین مهره‌ای باشد، بسیار ضروری است که توسط یک پزشک متخصص برای تعیین دقیق علت این موضوع بررسی شوید. ممکن است احتیاجی به جراحی نداشته باشید و بتوانید با اقدامات محافظه‌کارانه مانند داروهای ضدالتهابی، فیزیوتراپی و تزریق استروئید اپیدورال مشکلات را کاهش دهید. اگر قصد جراحی ستون فقرات دارید، حتماً با پزشک خود در مورد خطرات و مزایای عمل فیوژن ستون فقرات یا تعویض دیسک صحبت کنید.

عضلات مولتی فیدوس مجموعه‌ای از عضلات باریک و بلند در دو طرف ستون فقرات هستند که به عنوان عمیق‌ترین لایه عضلانی شناخته می‌شوند. این لایه عمیق وظیفه حرکت و ثبات ستون فقرات را بر عهده دارد.

عضله مولتی فیدوس یک عضله بلند و باریک است که نقاط اتصال متعددی از ستون فقرات سینه‌ای تا استخوان لگن و ساکروم دارد. این عضله به همراه عضله عرضی شکم و عضلات کف لگن به تثبیت ستون فقرات کمری کمک می‌کند و درک عملکرد آن برای سلامت کمر حیاتی است.

عملکرد عضله مولتی فیدوس

عملکرد اصلی این عضله تثبیت ستون فقرات کمری است، اما این عضله به باز شدن قسمت تحتانی ستون فقرات هنگام کشش کمر به سمت عقب نیز کمک می‌کند. ازآنجایی‌که عضله مولتی فیدوس دارای نقاط اتصال متعددی است، به هر مهره اجازه می‌دهد تا به طور جداگانه و کارآمدتر کار کند و از ستون فقرات در برابر تخریب و آرتریت محافظت نماید.

این عضله در کنار دو گروه عضلانی عمیق دیگر برای تثبیت و حرکت ستون فقرات به روش‌های پیچیده‌ای کار می‌کند:

عضلات چرخاننده: امکان چرخش و خم و راست شدن ستون فقرات را فراهم می‌کنند.

عضله نیم‌خاری: به چرخش سر، گردن و قسمت بالایی کمر کمک می‌کند.

عضله مولتی فیدوس به افزایش قدرت در ستون فقرات کمک می‌کند، زیرا نقاط اتصال بیشتری نسبت به لایه‌های دیگر دارد. این موضوع باعث کاهش انعطاف‌پذیری و چرخش بیش از حد ستون فقرات می‌شود، اما در عوض قدرت و ثبات را افزایش می‌دهد. این عضله با عضله عرضی شکم “هم‌انقباض” محسوب شده و در اطراف تنه ثبات ایجاد می‌کند.

علت درد در قسمت پایین کمر

ازآنجایی‌که عضله مولتی فیدوس وظیفه ثبات قسمت تحتانی ستون فقرات را بر عهده دارد، ضعف این عضله ستون فقرات را بی‌ثبات کرده و حمایت کمتری از مهره‌ها ایجاد می‌کند. این امر بر بافت‌های همبند فشار وارد کرده و خطر کمردرد را افزایش می‌دهد. باگذشت زمان، ازدست‌دادن قدرت و ثبات عضلانی می‌تواند باعث آتروفی یا تحلیل‌رفتن این عضله شود. این موضوع به نوبه خود می‌تواند باعث فشرده‌شدن مهره‌ها و مشکلات زیادی گردد.

مشکلات مرتبط با تحلیل عضله مولتی فیدوس عبارت‌اند از:

پارگی دیسک (برآمدگی یا لغزندگی دیسک)

گیرافتادن عصب (فشردگی عصبی)

درد ارجاعی

استئوآرتریت (آرتروز)

استئوفیت‌های نخاعی (خارهای استخوانی)

همچنین اگر عضلات شکمی یا عضلات کف لگن ضعیف شوند، ممکن است کل عضلات مرکزی شما در معرض خطر باشد و این امر اهمیت تقویت عضله مولتی فیدوس را دوچندان می‌کند.

چگونه عضله مولتی فیدوس خود را تقویت کنیم؟

عضله مولتی فیدوس بخشی از گروه عضلات مرکزی شماست. با تقویت این عضلات را نیز تقویت می‌کنید. با این اوصاف، تمریناتی که مستقیماً عضلات کمر را هدف قرار می‌دهند، برای تقویت این عضلات بسیار مفید هستند. دو تمرین زیر مستقیماً عضله مولتی فیدوس را درگیر می‌کنند:

 

 

۱. زیربغل دمبل تک خم

این تمرین در خانه یا باشگاه قابل انجام است.

زانوی راست و دست راست خود را روی نیمکت قرار دهید.

یک دمبل را با دست چپ بگیرید.

دمبل را به‌آرمی بالا بیاورید تا جایی که بازو با زمین موازی شود.

این کار را ۸ تا ۱۲ بار تکرار کرده و برای هر طرف سه ست انجام دهید.

۲. حرکت سگ پرنده (Bird-Dog)

این تمرین بدون وزنه در خانه انجام می‌شود و یک راه عالی برای فعال‌سازی عضله مولتی فیدوس است.

چهار دست‌وپا روی زمین قرار بگیرید.

به‌آرامی دست راست و پای چپ خود را بالا آورده و کاملاً دراز کنید تا موازی با زمین شوند.

چند ثانیه این حالت را نگه دارید و سپس به حالت اولیه بازگردید.

این حرکت را برای دست‌وپای مخالف نیز تکرار کنید و برای هر طرف ۸ تا ۱۲ تکرار در یک ست انجام دهید.

برای مشاوره و راهنمایی بیشتر جهت انجام تمرینات تخصصی برای تقویت عضله مولتی فیدوس، از پزشک، فیزیوتراپ یا یک مربی شخصی کمک بگیرید.

 

 

کلام آخر

عضله مولتی فیدوس در دو طرف ستون فقرات کمری قرار دارد و ثبات و استحکام کمر را فراهم می‌کند. هر گونه ضعف در این عضلات می‌تواند منجر به بی‌ثباتی ستون فقرات و کمردرد شود.

انجام تمرینات با هدف قراردادن این عضلات و سایر عضلات مرکزی می‌تواند به پیشگیری از کمردرد و محافظت در برابر آرتریت کمک کند. این عضلات ممکن است عضله خیلی بزرگی نباشد، اما برای سلامت و ثبات کمر شما بسیار مهم است. همیشه به‌آرامی تمرینات را شروع کنید و بر روی تکنیک صحیح تمرکز نمایید.

سوالات متداول

1.وظیفه عضله مولتی فیدوس چیست؟
عضلات مولتی فیدوس کمر به خم‌شدن و حرکات پیچشی کمر کمک کرده و مهم‌تر از همه، وظیفه تثبیت ستون فقرات کمری را بر عهده دارند.

2.ضعف عضله مولتی فیدوس چگونه تشخیص داده می‌شود؟
کمردرد یکی از نشانه‌های کلیدی ضعف عضله مولتی فیدوس است. از تصویربرداری تشدید مغناطیسی (MRI) می‌توان برای بررسی آتروفی این عضلات استفاده کرد، اما این روش اغلب برای آسیب‌های جدی‌تر کمر به کار می‌رود.

آیا آب‌ درمانی برای درمان روماتیسم مفید است؟

اگر آرتریت روماتوئید یا همان روماتیسم مفصلی دارید، احتمالاً شنیده‌اید که ورزش می‌تواند به بهبود وضعیت شما کمک کند. در واقع فعالیت بدنی ممکن است علائم روماتیسم را کاهش دهد و  انجام فعالیت‌های روزانه را آسان‌تر کند.

بهترین انواع ورزش برای بهبود شرایط آرتریت روماتوئید می‌تواند شامل تمرینات زیر باشد:

• تمرینات قدرتی
• تمرینات انعطاف‌پذیری
• تمرینات برای بهبود دامنه حرکت
• تمرینات هوازی

و خبر خوب این است که ورزش در آب و آب‌ درمانی می‌تواند همه این تمرینات را پوشش دهد!

آب‌ درمانی یکی از انواع ورزش‌های آبی و با ضربات پایین است، بنابراین می‌تواند فشار را از روی مفاصل شما بکاهد. این تمرینات می‌تواند بر اساس سطح تناسب‌اندام و توانایی شما طراحی شوند که این موضوع آب‌درمانی را به یک گزینه مناسب برای افرادی که با روماتیسم زندگی می‌کنند تبدیل می‌کند. در ادامه با ما باشید تا با این تمرینات ورزشی بیشتر آشنا شوید و سه تمرین در آب را با هم بررسی کنیم.

آب‌ درمانی چیست؟

آب‌ درمانی که با نام هیدروتراپی یا آکواتراپی نیز شناخته می‌شود، اغلب در استخرها انجام می‌شود. توجه داشته باشید که محیط آبی که تمرینات را در آن انجام می‌دهید باید گرم و عمق آن باید بین کمر و شانه‌های شما باشد.

اگر کلاس ایروبیک در آب را در یک مرکز تفریحی دیده باشید، شاهد نوعی آب‌درمانی بوده‌اید. این کلاس‌ها اغلب توسط یک مربی شخصی یا مربی تناسب‌اندام رهبری می‌شود. البته می‌توانید آب‌درمانی را زیر نظر فیزیوتراپ نیز انجام دهید که در این صورت ممکن است فیزیوتراپ از تجهیزات ورزشی مانند تردمیل یا دوچرخه ثابت در آب برای شما استفاده کند.

علاوه بر تناسب‌اندام عمومی، افراد از آب‌درمانی برای موارد زیر نیز استفاده می‌کنند:

• بهبود گردش خون
• ایجاد آرامش روحی
• درمان‌های مربوط به سیستم اسکلتی عضلانی
• کاهش اضطراب، درد و افسردگی

همچنین ممکن است از آب‌درمانی برای کمک به کاهش علائم برخی از انواع آرتریت نیز استفاده شود.

آب درمانی برای روماتیسم مفصلی تأثیر می‌گذارد؟

روماتیسم یک بیماری خودایمنی است که باعث التهاب و آسیب مفاصل می‌شود. این التهابات ناشی از رادیکال‌های آزادی با نام گونه‌های فعال اکسیژن (ROS) و سلول‌های ایمنی است.

آب‌درمانی می‌تواند به کاهش این آسیب‌ها و التهابات کمک کند. مطالعه‌ای در سال 2017 که شامل بررسی 40 فرد مبتلا به آرتریت روماتوئید بود، نشان داد که ترکیب دارو و آب‌درمانی، عوارض ناشی از گونه‌های فعال اکسیژن (ROS) را کاهش می‌دهد. این موضوع به علت بهبود وضعیت آنتی‌اکسیدان‌ها در افراد مبتلا به این بیماری اتفاق افتاد. پژوهشگران این مطالعه توصیه کردند که از تمرینات آب‌درمانی با شدت متوسط می‌توان در درمان روماتیسم استفاده نمود.

یک بررسی تحقیقاتی دیگر در سال 2012 نیز نشان داد که آب‌درمانی علائم روماتیسم مانند درد و حساسیت مفاصل و درعین‌حال تنش عضلانی را کاهش می‌دهد و خلق‌وخو را نیز بهبود می‌بخشد.

آب‌درمانی به افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید این امکان را می‌دهد که راحت‌تر ورزش کنند و کمتر در معرض آسیب مفاصل باشند. اگرچه ورزش فواید واضحی برای افراد مبتلا به آرتریت دارد، اما برخی از بیماران به علت احساس ناراحتی هنگام فعالیت بدنی ممکن است کمتر میل و رغبتی به ورزش‌کردن داشته باشند. آب‌درمانی به رفع این مانع کمک می‌کند. ازآنجایی‌که آب وزن شما را تحمل می‌کند، فشار روی مفاصل شما کاهش‌یافته و درد کمتری را در حین حرکات ورزشی احساس خواهید کرد.

گرمای آب نیز به تسکین درد و بهبود گردش خون کمک می‌کند. آب هنگامی که در آن دست‌ها و پاهای خود را حرکت می‌دهید، در مقابل حرکات شما مقاومت ایجاد می‌کند. این مقاومت می‌تواند به‌مرورزمان قدرت عضلات شما را افزایش دهد و همچنین تناسب‌اندام و استقامت قلبی و عروقی شما را بهبود بخشد. این عوامل سلامت قلبی شما را افزایش می‌دهد؛ زیرا روماتیسم، خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی را افزایش می‌دهد.

مزایای آب‌ درمانی برای سلامتی و تندرستی چیست؟

1. عضلات آسیب‌دیده را آرام و بازسازی می‌کند

هنگامی که خود را در آب داغ غوطه‌ور می‌کنید، عضلات شما شل می‌شوند و دمای بدن شما افزایش می‌یابد. افزایش دما همچنین باعث افزایش و بهبود گردش خون می‌شود و این موضوع می‌تواند به بهبود بافت‌های آسیب‌دیده و بازتوانی عضلات یا مفاصل آسیب‌دیده کمک کند.

2. به تقویت ایمنی کمک می‌کند

هیدروتراپی یا آب‌درمانی گردش گلبول‌های سفید خون را در بدن افزایش می‌دهد و به لنف (مایع سیستم ایمنی که به خلاص‌شدن از شر مواد زائد از بدن کمک می‌کند) اجازه می‌دهد تا به طور مؤثرتری در بدن جابه‌جا شود و ما را “پاک‌سازی” کند. با آب‌درمانی علاوه بر تقویت سیستم ایمنی، بدن خود را در برابر سرماخوردگی‌های زمستانی و ویروس‌ها محافظت می‌کنید.

3. می‌تواند استرس و درد را کاهش دهد

هیدروتراپی با آب گرم قرن‌هاست که برای آرامش و تسکین درد استفاده می‌شود. مطالعات همچنین نشان داده‌اند که آب‌درمانی باعث افزایش ترشح اندورفین در بدن می‌شود و اضطراب و استرس را از بین می‌برد. اندورفین همچنین به‌عنوان یک مسکن طبیعی برای کاهش درد عضلانی عمل می‌کند.

4. به کسانی که نمی‌توانند در خشکی ورزش کنند اجازه می‌دهد فعال بمانند

زمین‌خوردن در آب بسیار سخت‌تر است، بنابراین ورزش‌های مبتنی بر آب برای کسانی که روی پاهای خود کمی بی‌ثبات هستند و تعادل کافی ندارند، عالی است. بی‌وزنی که در زیر آب احساس می‌کنید به کاهش تنش در اندام‌ها کمک می‌کند، عضلات دردناک را آرام می‌کند و به شما تحرک مفصلی بیشتری می‌دهد. همه این عوامل به شما اجازه می‌دهد آزادانه‌تر از آنچه در خشکی حرکت می‌کردید، حرکت کنید.

تمرینات آب‌ درمانی

شما می‌توانید آب‌درمانی را با هر سطح استقامت بدنی تطبیق دهید. چه به تازگی ورزش را برای تناسب‌اندام خود را شروع کرده باشید و چه یک ورزشکار حرفه ای باشید، احتمالاً یک تمرین در آب مناسب شما وجود خواهد داشت.

سرعت تمرینات را با شرایط جسمانی خود تطبیق دهید و در طی تمرینات آب کافی بنوشید. به‌خاطر داشته باشید که در طی تمرینات به احساسات خود توجه کنید و اگر احساس ناراحتی کردید، استراحت کنید.

1.پیاده‌ روی در آب

از مزایای پیاده‌روی در آب برای افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید می‌توان افزایش قدرت عضلانی و استقامت قلبی – عروقی را نام برد.

چگونه این تمرین را انجام دهیم:

با ایستادن در استخر، 10 تا 20 قدم به جلو راه بروید و سپس به سمت عقب و به سمت نقطه شروع حرکت کنید. 5 دقیقه این تمرین را ادامه دهید.

2.بالاآوردن پاها

این تمرین ممکن است به افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید کمک کند تا قدرت، آمادگی هوازی، انعطاف‌پذیری و دامنه حرکتی خود را افزایش دهند.

چگونه این تمرین را انجام دهیم:

لبه استخر بایستید و میله متصل به لبه را برای حمایت نگه دارید.

با دورترین ساق از لبه استخر شروع کنید. پای خود را صاف بالا بیاورید تا جایی که پای شما با لبه استخر موازی شود، سپس آن را به حالت اولیه پایین بیاورید و این حرکت را تکرار کنید. بعدازاین حرکت، همان پا را به پهلو بلند کنید، سپس پایین بیاورید و این حرکت را تکرار کنید.

بچرخید تا لبه استخر را با دست دیگر خود بگیرید و هر دو حرکت را با پای دیگر خود انجام دهید. این حرکت را با سه ست ۱۰تایی برای هر پا تکرار کنید.

3.لانژ به جلو

از مزایای تمرین لانژ روبه‌جلو برای افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید می‌توان افزایش قدرت، انعطاف‌پذیری و دامنه حرکتی را نام برد.

چگونه این تمرین را انجام دهیم:

لبه استخر را برای حمایت نگه دارید. یک‌قدم بزرگ به جلو بردارید و درحالی‌که سر خود را بالای آب نگه داشته‌اید، روی پای جلویی خود پایین بیایید. برای محافظت از زانوی خود، مطمئن شوید که در این حرکت، زانو از انگشتان پا جلوتر نباشد و سپس به موقعیت شروع خود برگردید. همین حرکت را با پای دیگر خود انجام دهید. این حرکت را با سه ست ۱۰تایی برای هر پا تکرار کنید.

کلام آخر

آب‌درمانی یا هیدروتراپی ورزشی است که در محیط‌های آبی انجام می‌شود، و ممکن استراحت تر از ورزش در خشکی برای افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید باشد. شما می‌توانید آب‌درمانی را در کلاس‌های گروهی در استخر یا مراکز تفریحی محلی خود انجام دهید. همچنین می‌توانید این ورزش را با یک فیزیوتراپ در یک محیط تخصصی مانند یک مرکز توان‌بخشی یا کلینیک انجام دهید.

سوالات متداول

1.آیا آب درمانی برای روماتیسم خوب است؟

بله، آب‌درمانی با کاهش فشار وزن از روی مفاصل ملتهب و استفاده از گرمای آب برای شل کردن عضلات، درد و خشکی ناشی از روماتیسم را به‌شدت کاهش می‌دهد.

2.آیا آب برای روماتیسم ضرر دارد؟

خیر، آب (به‌ویژه آب گرم) برای روماتیسم ضرر ندارد و برعکس، با حذف فشار وزن و ایجاد محیطی آرام‌بخش، یکی از بهترین روش‌های تسکین درد و بهبود حرکت مفاصل است.

ناهنجاری سر رو به جلو چیست؟

پیشرفت تکنولوژی و ترویج یکجا نشینی باعث بروز بیماری‌های مختلفی می‌شود که این روزها اکثر افراد جوامع گوناگون را درگیر خود کرده است. یکی از این بیماری‌ها وضعیت قرار گیری نامتعارف گردن است که باعث می‌شود گردن در امتداد ستون فقرات قرار نگیرد و به سمت جلو خم شود.

به این وضعیت فیزیکی نامناسب اصطلاحا ناهنجاری سر رو به جلو یا گردن رو به جلو (forward head posture) گفته می شود. در این وضعیت گردن به شکل قوس‌دار در می‌آید که باعث فشار آمدن به ستون فقرات خواهد شد. استفاده طولانی مدت از تلفن های هوشمند می تواند منجر به افزایش زاویه چرخش گردن و زاویه کرانیوورتبرال، تغییر شکل کتف و گرد شدن شانه و وضعیت سر رو به جلو شود.

ناهنجاری سر رو به جلو، یک ناهنجاری در مهره های گردن است که به علت عادت‌های بد و شیوه نشستن نادرست به وجود می‌آید. این ناهنجاری با انتقال رو به جلو مهره‌های گردنی و فاصله بیش از حد مهره‌های گردنی فوقانی مشخص می‌شود.

در ناهنجاری سر رو به جلو، وزن سر به صورت پیوسته، یک فشار اضافی را بر ستون فقرات  اعمال می کند. این فشار اضافی بر رباط‌ها، شکل ستون فقرات و کتف تاثیر منفی می‌گذارد و باعث تغییر حالت این بخش‌ها می شود. در نتیجه ناهنجاری سر رو به جلو، به مرور زمان بر کیفیت زندگی روزمره و فعالیت‌های روزانه افراد تاثیر منفی خواهد گذاشت و علاوه بر اینکه در ظاهر فرد تغییر ایجاد خواهد کرد باعث درد در ناحیه گردن و شانه ها نیز خواهد شد.

مطالعات و تحقیقات پیشین برای درمان ناهنجاری سر رو به جلو

1. مطالعات انجام شده در رابطه با تاثیر تمرینات کششی و اکستنشن بر روی تثبیت گردن:

.یکی از راه های درمان ناهنجاری سر رو به جلو، می‌تواند انجام تمرینات کششی و اکستنشن باشد. بر اساس تحقیقاتی که توسط محققان در گذشته انجام گرفته است، تمرینات کششی تثبیت کننده گردن، می‌تواند برای ناهنجاری سر رو به جلو مفید باشد. همچنین تمرینات کششی قفسه سینه می تواند ناهنجاری سر رو به جلو  را بهبود بخشد. مطالعات مختلفی در مورد تمرینات اکستنشن ستون فقرات و قفسه سینه برای ناهنجاری هایپر کیفوز یا گوژپشتی انجام شده است. این ورزش ها می توانند کمردرد را تسکین دهند و باعث ایجاد تعادل عضلانی در این ناحیه شوند.

تمرینات اکستنشن قفسه سینه و تنفس شکمی می توانند زاویه چرخش گردن و زاویه کرانیوورتبرال  را بهبود بخشند. برنامه های تمرینی تقویتی و کششی قفسه سینه و گردن می تواند با کاهش ناهنجاری سر رو به جلو در افراد، هم ترازی وضعیت ستون فقرات را بهبود بخشد. تمرینات قدرتی اکستانسور گردن و قفسه سینه تاثیر مثبتی بر دامنه حرکتی ستون فقرات و ناهنجاری سر رو به جلو دارد.

2. مطالعات انجام شده در رابطه با تاثیر تمرینات تنفسی بر روی تثبیت گردن:

در مطالعات دیگری که در گذشته انجام شده است، بسیاری از دانشمندان نتایج تمرینات تنفسی را در حفظ وضعیت مناسب و افزایش توانایی حرکتی بررسی کرده‌اند و این تمرینات به عنوان برنامه‌ای برای پیشگیری از وضعیت‌های غیرطبیعی و بروز ناهنجاری‌ها استفاده می‌شوند. تمرینات تنفسی در بهبود عملکرد سیستم تنفسی و وضعیت گردن افراد مبتلا به ناهنجاری سر رو به جلو موثر است. علاوه بر این، تنفس دیافراگمی اغلب باعث آرامش بدن و اصلاح وضعیت آن خواهد شد.

اگرچه در گذشته مطالعات بسیاری در مورد ناهنجاری سر رو به جلو انجام شده است، اما هرگز مقایسه مستقیمی بین تمرینات تثبیت کننده گردن به کمک تمرینات اکستنشن ستون فقرات-قفسه سینه و تمرینات تنفسی در افراد مبتلا به ناهنجاری سر رو به جلو وجود نداشته است. در این مقاله ما به مقایسه این دو فاکتور پرداخته‌ایم که در ادامه نتایج آن آورده شده است.

افراد شرکت کننده در آزمایش بهترین روش درمانی برای وضعیت سر به جلو

در تحقیقی که برای پیدا کردن بهترین روش درمان ناهنجاری سر رو به جلو توسط کیم و همکاران در سال 2021 انجام شد، 30 شرکت کننده حضور داشت. تمامی افراد شرکت کننده در این آزمایش دارای ناهنجاری سر رو به جلو بودند و قبل از شرکت در این آزمایش رضایت نامه امضا کردند. شرط فیزیکی مورد نیاز برای افراد انتخاب شده در این آزمایش شامل موارد زیر بود:

• زاویه چرخش گردن: بیش از 143 درجه
• زاویه کرانیوورتبرال: 53 درجه یا کمتر

همچنین افرادی که دارای شرایط زیر بودند، امکان شرکت در این آزمایش را نداشتند:

• افرادی که دارای مشکلات ذهنی-شناختی بودند: زیرا این مشکلات ممکن بود که در نتایج آزمون تاثیر بگذارد.
• افرادی که در گذشته شکستگی گردن و یا هر نوع جراحی گردن انجام داده بودند.

مقایسه تمرینات تنفسی و کششی در درمان ناهنجاری سر رو به جلو

ناهنجاری سر رو به جلو به طور فزاینده ای در زندگی روزمره رایج شده است و بر وضعیت سر تاثیر می گذارد. این مطالعه با هدف بررسی تاثیر تمرینات کششی و تنفسی بر بهبود وضعیت سر و گردن انجام شد. در این مطالعه، تفاوت‌های آماری معنی داری بین زاویه چرخش گردن و زاویه کرانیوورتبرال در 2 گروه، قبل و بعد از مداخله مشاهده شد. تمرینات تنفسی شکمی در گروه اول گنجانده شد و تمرینات اکستنشن قفسه سینه در گروه دوم انجام شد. چو و همکاران گزارش دادند که تنفس شکمی و تمرینات اکستنشن قفسه سینه در بهبود زاویه چرخش گردن و زاویه کرانیوورتبرال موثر بودند.

هر دو گروه به مدت 4 هفته تمرینات تثبیت کننده گردن را انجام دادند. کانگ و همکاران نشان دادند که تمرینات گردن که در این 4 هفته انجام شد بر بهبود ناهنجاری سر رو به جلو تاثیر مثبتی داشت.

تمرین تثبیت گردن به ورزش عمومی گفته می شود که در آن ساختارهای مختلف ستون فقرات را به گونه‌ای تمرین می دهند تا در وضعیت خنثی قرار گیرند و به این ترتیب عضلاتی که در بهبود انعطاف پذیری، استقامت و قدرت عضلانی ستون فقرات نقش دارند و آن را تثبیت می کنند، بازسازی می شوند.

نتایج آزمایش

مطالعات قبلی گزارش کردند که تمرینات تثبیت کننده گردن می تواند ناهنجاری گردن رو به جلو را کنترل کند. همچنین حرکات کششی بر افزایش انعطاف پذیری عضلات موثر است. با این حال، در مقایسه بین گروهی، تفاوت معنی‌داری بین زاویه چرخش گردن و زاویه کرانیوورتبرال وجود داشت. این تفاوت ها در گروه دو بیشتر از گروه یک بود. در گروه دو، شرکت کننده ها، تمرینات اکستنشن ستون فقرات و قفسه سینه را انجام دادند.

در گروه 2 به شرکت کنندگان تمریناتی داده شده بود که به حفظ گردن و بدن در یک راستا کمک می‌کرد. در این تمرینات عضلات خم کننده گردن تقویت شد و تمرکز اصلی نیز بر روی همین هدف بود. نتایج نیز نشان داد که عضلات خم کننده گردن بر وضعیت گردن و شانه‌ها تاثیر مستقیمی دارد و تقویت این عضلات باعث بهبود و درمان بیماری خواهد شد.

گروه یک تمرینات تنفسی تثبیت کننده گردن را انجام دادند. این تمرینات نیز مانند تمرینات اکستنشن قفسه سینه- ستون فقرات بر روی زاویه چرخش گردن و زاویه کرانیوورتبرال و هم ترازی سر با بدن تاثیر می گذارد، اما اعتقاد بر این است که تمرینات اکستنشن ستون فقرات-قفسه سینه به طور مستقیم بر ستون فقرات سینه ای و گردنی تاثیر می گذارد. بنابراین نتایج گروه 2 بهتر از گروه 1 بود.

با این حال، محدودیت های این مطالعه نیز قابل ذکر است که شامل موارد زیر:

• انجام فعالیت‌های ورزشی و گذراندن اوقات فراغت شرکت کننده ها قطعا بر نتایج تحقیق انجام شده تاثیر گذاشته است.
• جامعه آماری این تحقیق محدود بود: جامعه مورد مطالعه فقط شامل دانش آموزان بود نه سایر گروه‌های جامعه نظیر کارمندان و کارگران
• دوره آزمایشی کوتاه بود: انجام این تحقیق در یک بازه زمانی گسترده‌تر می‌تواند نتیجه بخش‌تر باشد.

رایج بیماری های قرن بیستم و دلایل آن

در دنیای امروزی، تکنولوژی و صنعت پیشرفت بسیاری کرده است. با وجود اینکه پیشرفت در این زمینه‌ها زندگی برای بشر را بسیار ساده کرده است، اما بی‌ضرر هم نبوده است. بی‌تحریکی و یکجا نشینی از مهم‌ترین آفت‌های سلامتی در جهان مدرن است.

یکی از رایج‌ترین مشکلاتی که یکجا نشینی در بدن انسان ایجاد می‌کند، عدم تعادل عضلانی است، که حاصل استفاده بی‌وقفه و طولانی مدت از کامپیوتر رومیزی، لپ تاپ و تلفن همراه است.

بیماری عدم تعادل عضلانی چیست و چه زمانی ایجاد می‌شود؟

عدم تعادل عضلانی (Muscle imbalances) زمانی رخ می‌دهد که ماهیچه‌ها ضعیف، سفت یا بر اثر کم تحرکی سرکوب می‌شوند. این امر منجر به ایجاد تغییرات در بافت نرم بدن و بدشکلی آن می‌شود. تغییرات در بافت نرم باعث بروز مشکلاتی نظیر اختلال در الگوی حرکتی خواهد شد.

مهم‌ترین عواملی که باعث تغییر الگوی حرکتی طبیعی بدن می‌شود، حرکات مکرر طولانی مدت و وضعیت بدنی نامناسب است. عدم تعادل عضلانی در بخش‌های مختلف بدن ظاهر می‌شود اما رایج‌ترین آن در بخش‌های فوقانی بدن و در موارد زیر است:

• وضعیت خم شدن سر به جلو (FHP) که به علت عدم تعادل عضلانی در گردن رخ می‌دهد.
• وضعیت گرد شدن شانه‌ها (RSP) که به علت عدم تعادل عضلانی در دو طرف شانه رخ می‌دهد.
• وضعیت هایپر کیفوز (HK) که به علت عدم تعادل عضلانی در ستون فقرات رخ می‌دهد که واژه‌ی عامیانه آن گوژپشت شدن نیز نام دارد.

این ناهنجاری‌ها به دلیل الگوهای نشستن غلط و سبک زندگی نادرست افراد جامعه شکل گرفته است .که از جمله آن‌ها می‌توان به فعالیت بدنی کم، نشستن طولانی مدت با پوزیشن‌های ناصحیح و استفاده طولانی مدت از کامپیوتر‌های رومیزی، لپ تاپ و تلفن همراه اشاره کرد. همچنین این ناهنجاری‌ها علاوه بر ایجاد درد باعث ایجاد بدشکلی و عدم تقارن در دو طرف بدن می‌شود و در ظاهر افراد نیز تاثیر می‌گذارد.

عدم تعادل در عضلات فوقانی چه تاثیری بر بدن افراد می‌گذارد؟

عادت‌های غلط و سبک زندگی نادرست باعث سفت و کوتاه شدن عضلات قفسه سینه فوقانی و قدامی و همچنین کشیدگی، گرفتگی و ضعف عضلات ذوزنقه میانی و تحتانی خواهد شد.

این گونه از عدم تعادل عضلانی به دلیل سبک زندگی ناصحیح باعث ایجاد تغییرات گسترده و آسیب‌های جدی نظیر موارد زیر خواهد شد:

• افزایش لوردوز گردنی
• کیفوز قفسه سینه
• کاهش ثبات در مفصل گلنوهومرال
• خم شدن سر به جلو
• قوز کردن

علاوه بر مواردی که در بالا ذکر شد، زمانی که بیماری عدم تعادل عضلانی تشدید شود، علائم و اثرات منفی دیگری نیز در بدن فرد بروز خواهد. کرد که شامل موارد زیر است:

• اختلالات تنفسی و تنفس سطحی
• احساس درد در زمان تنفس عمیق
• مشکلات گوارشی
• مشکل در بلع و هضم غذا
• سردردهای مزمن
• کاهش حجم ریه
• کاهش استقامت عضلات خم و راست کننده ستون فقرات

روش درمان بیماری‌های ناشی از عدم تعادل عضلانی

همان طور که در بالا نیز به آن اشاره شد، بیماری عدم تعادل عضلانی باعث بروز اختلالاتی نظیر هایپر کیفوز، خم شدن سر به جلو و گرد شدن شانه‌ها می‌شود. عامل اصلی بروز این اختلالات اگر ژنتیکی و مادرزادی نباشد، مربوط به ناهماهنگی عضلات بدن در حین انجام فعالیت‌های روزانه است.

مرسوم‌ترین روش‌های درمانی برای اختلالات ناشی از عدم تعادل عضلانی، تمرینات کششی- تقویتی است. متاسفانه این تمرینات تک بعدی هستند و در این تمرینات ارتباط و پیوستگی بین عضلات در نظر گرفته نمی‌شود.

 در روش‌های دیگر برای درمان اختلالات ناشی از عدم تعادل عضلانی، از فیزیوتراپی همراه با تمرینات حرکتی اصلاح کننده استفاده می‌شود. در این روش نیز معمولا بهبود صد در صد مشاهده نمی‌شود.

در سال 2019، در دانشگاه بو علی سینای همدان، تحقیقی در رابطه با تاثیر 8 هفته آب درمانی بر روی بیماری عدم تعادل عضلانی صورت گرفت که توسط علی یالبافی انجام شد. علت انتخاب این روش درمانی این بود که آب درمانی برخلاف سایر روش‌هایی که در بالا به آن اشاره شد، به صورت تک بعدی عمل نمی‌کند و به طور همزمان عضلات مختلف بدن را در حین انجام تمرینات درگیر می‌کند.

در نتیجه تاثیری یکپارچه بر روی عضلات فوقانی بدن گذاشته می‌شود و پیوستگی درمان حفظ خواهد شد. در مقاله پیش رو تحقیقی در رابطه با تاثیر 8 هفته آب درمانی برای اصلاح مشکلات عضلانی در بخش فوقانی بدن صورت گرفت و تاثیر انجام تمرینات اصلاحی در محیط آبی برای افرادی که اختلالاتی نظیر هایپر کیفوز، وضعیت سر رو به جلو و شانه‌های گرد داشتند و از درد گردن نیز رنج می‌بردند، مورد بررسی قرار گرفت.

افراد شرکت کننده در تحقیق انجام شده

در این تحقیق 34 دانشجوی پسر (18-22 سال) که در زمان استفاده از لپ تاپ و تلفن همراه، در ناحیه فوقانی بدن نظیر گردن، ستون فقرات و شانه احساس درد داشتند، غربال‌گری شدند و در این آزمایش شرکت کردند.

نتایج

نتایج نشان داد که تمرینات اصلاحی به روش آب درمانی به‌طور معنی‌داری بدشکلی‌های وضعیتی و درد گردن و شانه را در دانشجویان پسر کاهش داد. ضریب تاثیر 90 درصدی تایید کرد که تمرینات آب درمانی به طور موثر ناهنجاری‌های وضعیتی را اصلاح کردند و درد اندام فوقانی را تسکین دادند.

Sahrmann یکی از دانشمندان فعال در حیطه اختلالات ناشی از عدم تعادل عضلانی، معتقد بود که تمرینات با هدف اصلاح حرکات و ناهماهنگی‌های ناشی از آن،. منجر به سازگاری عصبی-عضلانی و اسکلتی-عضلانی می‌شود. او همچنین مهم‌ترین مرحله اصلاح فیزیکی بدن را آموزش دادن ایجاد هم‌ترازی در بدن افراد در هنگام انجام کارهای تکراری و همچنین در زمان قرار گرفتن بدن در یک حالت خاص و در طولانی مدت دانست.

به همین ترتیب، حتما باید در اولین جلسه‌ی تمرینات اصلاحی به آموزش تکنیک‌هایی برای حفظ هماهنگی عضلات بدن در زمان انجام فعالیت‌های تکراری اختصاص داده شود و پس از آن مرحله درمان فیزیکی شروع شود.  

آب درمانی چه تاثیری بر اختلالات ناشی از عدم تعادل عضلانی می گذارد؟

در این تحقیق، اصلاح قابل توجه بدشکلی‌ها در قسمت فوقانی بدن و عدم تعادل عضلانی همزمان که در رابطه با هایپر کیفوز، خم شدن سر به جلو و گرد شدن شانه رخ داده است را می‌توان به دو عامل خصوصیات محیط‌های آبی و پروتکل‌های انجام شده در تمرینات اصلاحی نسبت داد.

به نظر می رسد انجام تمرینات اصلاحی در آب یکی از عوامل تعیین کننده در اثربخشی روند درمان است. نتایج این تحقیق نشان داد که اثر تلاطم ناشی از آب در حین انجام حرکات اصلاحی، تاثیر حرکات را چند برابر می‌کند که این امر توسط تمرین‌های زمینی القا نمی‌شوند.

علاوه بر این، گرما و فشار هیدرواستاتیک آب، جریان خون را افزایش می‌دهد، گیرنده های درد را مهار می‌کند و نقاط تریگر را تحریک می کند،. در نتیجه باعث اصلاح و از بین رفتن سفتی عضلات می شود.

گرمای آب همچنین می‌تواند در بازگرداندن انعطاف پذیری ماهیچه‌ها و افزایش دامنه حرکتی مفاصل از طریق ایجاد انبساط و افزایش آرامش در عضلات مفید باشد. اگرچه قبلا در هیچ مطالعه‌ای تمرینات اصلاحی به کمک آب درمانی برای درمان ناهنجاری‌های ناشی از عدم تعادل عضلانی  بررسی نشده است، .تحقیقاتی که در گذشته  انجام شده است، از یافته‌های ما پشتیبانی می‌کند.

به عنوان مثال، کامیوکا از دانشگاه تگزاس گزارش داد که تمرینات آبی اثرات کوچک اما معنی‌داری بر تسکین درد و بهبود بیماری‌های حرکتی دارند. دکتر نیرا از دانشگاه کانادا نیز، اثربخشی آب درمانی برای ایجاد تعادل در عضلات و کاهش درد در زنان مبتلا به فیبرومیالژیا را تایید کرد.

شایع ترین آسیب فیزیکی در میان ورزشکاران؛ آسیب رباط صلیبی قدامی

یکی از مشکلات شایع در میان ورزشکاران رشته‌های مختلف ورزشی، آسیب رباط صلیبی قدامی در حین انجام فعالیت‌های سنگین ورزشی است. انجام توانبخشی پس از ترمیم رباط صلیبی قدامی، بسیار ضروری است.

انجام توانبخشی پس از ترمیم رباط صلیبی قدامی یکی از موارد پزشکی است که آزمایشات بسیاری روی آن انجام شده است و روش‌های مختلفی برای بهبود آن انتخاب گردیده است. با این حال هیچ اتفاق نظری در مورد بهترین راه برای توانبخشی بیمار پس از ترمیم رباط صلیبی قدامی وجود ندارد.

نتایج نشان داده است که پس ترمیم رباط صلیبی قدامی، 35-45٪ از بیماران به ورزش باز نمی‌گردند. 30% از ورزشکاران جوان نیز در دو سال اول پس از بازگشت مجدد به دنیای ورزش، دچار آسیب مجدد می‌شوند. علاوه بر این، امکان بروز عوارض طولانی مدتی مانند بروز آرتروز زانو در این افراد وجود دارد.

با توجه به آماری که در بالا به آن اشاره شد، اخیراً پیشنهاد شده است که برای بهینه‌سازی روند بهبودی در این بیماری، بهینه‌سازی فرآیند توانبخشی پس از ترمیم رباط صلیبی قدامی امری بسیار ضروری است. یکی از حوزه‌های توانبخشی که توجه محققان و پزشکان را به خود جلب کرده و ممکن است به طور بالقوه در بهینه‌ سازی فرآیند توانبخشی رباط صلیبی قدامی مفید باشد، آب درمانی است.

یک روش موثر در توانبخشی رباط صلیبی قدامی

 آب درمانی در فرایند توانبخشی تنها به انجام سبک‌های مختلف شنا مانند کرال پشت سینه و غیره در درمان اشاره نمی‌کند، بلکه شامل استفاده کامل از محیط آبی برای اهداف درمانی در طول فرآیند توانبخشی است. اگر خواص آب به خوبی درک و به درستی از آن استفاده شود، محیط آبی می تواند برای توانبخشی ورزشکاران پس از آسیب‌های ورزشی بسیار مفید باشد. اثرات بیولوژیکی غوطه وری در آب به اصول بنیادی هیدرودینامیک مربوط می‌شود.

 درک این اثرات و خواص فیزیکی آب، مانند چگالی و وزن مخصوص، فشار هیدرواستاتیک، ویسکوزیته و شناوری، ممکن است به تیم پزشکی ورزشی کمک کند تا از این خواص آب حداکثر استفاده را بکنند و در برنامه توانبخشی بهینه پس از ترمیم رباط صلیبی قدامی از آن استفاده نمایند. مزیت اصلی آب درمانی در فرایند توانبخشی این است که فعالیت‌ها یا تمرینات آبی را می ‌توان سریع‌تر از روش‌های توانبخشی دیگر که در آب انجام نمی ‌شوند، شروع کرد.

در این صورت انجام توانبخشی بعد از ترمیم رباط صلیبی قدامی روند بهبودی سریع‌تری خواهد داشت و زمان کلی بهبودی، کاهش پیدا خواهد کرد. علی رغم آگاهی دانشمندان، پزشکان و محققان از تاثیرات مفید آب درمانی در فرایند توانبخشی، تحقیقات زیادی در رابطه با ارزیابی اینکه آیا آب درمانی می‌تواند در توانبخشی بعد از ترمیم رباط صلیبی قدامی موثر واقع شود یا خیر، وجود ندارد. بنابراین در سال  2019 یک تحقیق جامع توسط باک‌تراپ و همکاران انجام شد، که نتایج جالبی به همراه داشت.

نتایج تحقیق تاثیر آب درمانی پس از ترمیم رباط صلیبی قدامی

در این تحقیق و بررسی فواید کوتاه ‌مدت و بلند مدت توانبخشی پس از ترمیم رباط صلیبی قدامی در افراد جوان و مسن ارزیابی گردید و مزایای تمرینات تقویت عضلات و قلب و عروق بررسی شد. علاوه بر این، در یک بررسی سیستماتیک، اثرات آب درمانی و تمرینات خارج از آب با یکدیگر مقایسه شد و در افراد مبتلا به آرتریت نشان داد که درمان در آب از نظر نتایج نهایی با تمرینات زمینی قابل مقایسه است. نویسندگان این تحقیق توصیه کردند که فیزیوتراپی در آب به عنوان جایگزینی برای فیزیوتراپی خارج از آب،. در زمانی که افراد به راحتی قادر به انجام تمرینات خارج از آب  نیستند، استفاده شود.

با توجه به محدودیت‌هایی که پس از ترمیم رباط صلیبی در ورزشکاران دیده می‌شود، آب درمانی مزایای زیادی دارد که می‌تواند باعث بهبود و تسریع روند درمان شود. آب درمانی باید به طور منظم در طول فرایند توانبخشی پس از ترمیم رباط صلیبی قدامی استفاده می شود.

مزایای آب درمانی پس از ترمیم رباط صلیبی قدامی

در ادامه مقاله توانبخشی پس از ترمیم بافت صلیبی قدامی به بررسی مزایای آب درمانی می‌پردازیم. استفاده از خواص منحصر به فرد آب می‌تواند در  برنامه‌ریزی بهینه‌ی جلسات توانبخشی تاثیر بسزایی داشته باشد و روند درمان را تسریع کند. شش مزیت عمده آب درمانی پس از ترمیم رباط صلیبی قدامی عبارتند از:

1. کاهش درد و تورم و بهبود دامنه حرکتی مفصل

2. بهبود روند طبیعی در راه رفتن

3. حفظ و یا توسعه عملکرد اندام قلبی عروقی

4. آموزش انجام الگوی حرکتی صحیح و ایجاد هماهنگی در عضلات

5. معرفی اولیه آموزش پلایومتریک

6. بررسی روند بهبودی، مقایسه پیشرفت در هر جلسه و بهینه‌سازی روند بهبودی.

شرایط لازم برای تاثیر مطلوب آب درمانی پس از ترمیم رباط صلیبی قدامی

برای اینکه بتوانیم برنامه آب درمانی مناسب را بعد از ترمیم رباط صلیبی قدامی به طور موثر طراحی کنیم، مهم است که این فرایند ساختار مناسبی داشته باشد. در عمل، نمی ‌توان هیچ رویکردی را به عنوان استاندارد طلایی برای مرحله توانبخشی تعریف کرد،. اما انجام توانبخشی به صورت هدفمند و مبتنی بر برنامه ریزی دقیق، بهترین نتایج درمانی را به همراه خواهد داشت. در ادامه به بررسی مراحل مختلف آب درمانی پس از ترمیم رباط صلیبی قدامی پرداخته‌ایم، که شامل موارد زیر است:

1. توانبخشی در مراحل اولیه که روند آن بر رفع درد و تورم، بهبود دامنه حرکتی کافی مفصل زانو و بهبود فعالیت های روزمره زندگی از جمله توانایی راه. رفتن بدون عصا و به حداقل رساندن آتروفی عضلانی متمرکز است.

2. توانبخشی در اواسط مرحله که بر بازگرداندن تعادل هماهنگ عضلات. (تا 20 درصد)، الگوبرداری حرکتی اولیه (مانند تمرینات عملکردی مانند اسکات و راه رفتن) و آماده سازی مجدد جسمانی متمرکز است.

3. توانبخشی در مراحل پایانی که بر بهینه سازی عملکرد سیستم عصبی، عضلانی و حرکتی متمرکز است.

4. تمرین مجدد و بازگشت به ورزش که شامل توانبخشی خارج از آب، بازگشت به تمرین و بازگشت به مسابقات می باشد.

این موضوع هائز اهمیت است که برنامه آب درمانی و فعالیت ‌های وابسته به آن، در هر مرحله متناسب با سن و وضعیت جسمی فرد. بیمار طرح ریزی شود تا بهبودی کامل حاصل شود.

چند مثال تصویری از روش‌های توانبخشی در آب

1. ورزش نوروپلاستیسیتی در استخر

3. دویدن در جای خود (A) و فرود تک پا روی ترامپولین (B).

جمع‌بندی نهایی

از خواص آب (شناوری، چگالی، فشار هیدرواستاتیک و ویسکوزیته) می ‌توان برای اجرای یک برنامه توانبخشی در آب استفاده کرد که اگر به درستی برنامه‌ریزی شود می‌تواند به بهینه سازی نتایج بیماری پس از ترمیم رباط صلیبی قدامی کمک کند. شش مزیت مورد بحث آب درمانی شامل کاهش درد و تورم و بهبود دامنه حرکتی مفصل، بازیابی چرخه طبیعی راه رفتن، حفظ و یا بهبود تناسب اندام، بهبود. الگوهای حرکتی/ آموزش هماهنگی، معرفی اولیه پلایومتریک و مدیریت بهینه روند درمان باید به طور مؤثر برای تکمیل فرایند بازیابی عملکردی استفاده شود.

همچنین اطمینان از همسویی برنامه آب درمانی با رویکرد بهبود عملکرد رباط صلیبی قدامی امری ضروری است. متخصصان باید یک برنامه آب درمانی چهار مرحله‌ای را برای تکمیل برنامه‌های بهبود عملکرد رباط صلیبی قدامی، خارج از آب  ارائه دهند که شامل موارد زیر است:

1. استفاده از استخر پس از عمل جراحی

2. حرکت دادن بدن در آب و تقویت سیستم قلبی عروقی

3. آماده سازی میدانی به صورت متمرکز

4. انجام تمرینات پیشرفته در استخر

علت بروز بیماری‌های ستون فقرات چیست؟

امروزه، حفظ سلامت جسمی یکی از دغدغه‌های مهم جوامع مدرن است. با توجه به تحقیقات پزشکی و گزارشات سلامت جهانی، 90 درصد مردم جهان دارای بیماری‌های جزئی تا شدید هستند. در واقع می‌توان گفت با گذشت زمان سلامت جمعی از جوامع امروزی رخت بر بسته است.

از آنجایی که پیشرفت تکنولوژی و بی‌تحرکی‌ حاصل از آن یکی از دلایل عمده ناسالمی جوامع امروزی است، بنابراین توانبخشی و جوانسازی جامعه از اهمیت ویژه‌ای برخوردار شده است.

سبک زندگی انسان‌های مدرن و رواج کم تحرکی و یکجا نشینی در میان آن‌ها، تاثیرات مخربی بر روی سلامت جسمی و روانی جامعه گذاشته است. از مهم‌ترین اثرات منفی مدرنیته در سلامت جسمی افراد یک جامعه می‌توان به تحمل فشار فیزیکی بیش از حد بر روی ماهیچه‌های قفسه سینه و گردن اشاره کرد.

به طور کلی ماهیچه‌های ستون فقرات و قفسه سینه تکیه‌گاه این بخش‌های بدن محسوب می‌شوند. زمانی که به مدت طولانی در حالت نشسته قرار دارید، ماهیچه‌های مربوطه خسته می‌شوند. در نتیجه فشار بیشتری بر روی ستون فقرات وارد می‌شود و عمدتاً تغییرات دیستروفی در دیسک‌های بین مهره‌ای ایجاد می‌شود.

استئوکندروز ستون فقرات

استئوکندروز ستون فقرات (Osteochondrosis of the spine) یکی از شایع‌ترین بیماری‌های قرن بیستم است. در استئوکندروز گردنی، عضلات برای کاهش تحریک رشته‌های عصبی نخاعی، در حالت محافظت قرار می‌گیرند و برای مدت طولانی فعال می‌مانند.

در این حالت، کشش طولانی مدت (اسپاسم) عضله ذوزنقه و عضلات گردن همراه با افزایش فشار بر روی شریان‌های نخاعی است که در نهایت منجر به کاهش گردش خون مغزی می شود. کاهش گردش خون مغزی باعث ایجاد علائمی نظیر اختلال در بینایی، کاهش حافظه کوتاه مدت، سنگینی سر و اختلال در خواب خواهد شد.

روش‌های درمان بیماری استئوکندروز گردنی یا ستون فقرات

تحقیقات گسترده در زمینه بیماری‌های ستون فقرات نشان داده است که ورزش شنا یکی از موثرترین راه‌های درمان این نوع از بیماری‌ها است. روش ارتوپدیست یکی از روش‌های درمان و اصلاح ستون فقرات است. این روش ترکیبی از ورزش شنا و هیدروکینزی تراپی، برای درمان استئوکندروز ستون فقرات می‌باشد.

جالب است که بدانید در آزمایشات و تحقیقات گوناگون ثابت شده است که این روش به اندازه فیزیوتراپی موثر است، با این تفاوت که جنبه ورزشی و تفریحی نیز دارد. در یک مطالعه صحت این موضوع که آیا شنا واقعا موثرترین راه درمان بیماری‌های ستون فقرات است یا خیر مورد بررسی قرار گرفت. در تحقیق انجام شده، دو روش آب درمانی و شنا با یکدیگر مقایسه شد.

در ادامه این مقاله مروری بر نتایج به دست آمده در این تحقیق که در سال 2022 توسط دو دانشمند گرجستانی انجام گرفت، پرداخته‌ایم، پس تا انتها همراه ما باشید.

آب درمانی (Aqua therapy) باعث تقویت عضلات بدن به کمک آب خواهد شد. هدف از آب درمانی بالا بردن کیفیت و کمیت عضلات بدن و در نتیجه افزایش توان فیزیکی عضلات، برای درمان بیماران است.

اثر اصلاحی آب درمانی  بر روی بیماری‌های ستون فقرات مبتنی بر عدم وجود نیروهای گرانشی و در نتیجه آرامش رفلکس دستگاه عضلانی-رباطی است. تکنیک انجام شده در آب درمانی در واقع افزایش مقاومت عضلات بدن در زمانی است که وزن آب بر روی بدن فرد قرار می‌گیرد و یک نوع مقاومت مثبت ایجاد می‌شود. نیرویی که از طریق آب به بدن وارد می‌شود باعث افزایش قدرت عضلات پشت، کمر، شکم و کمربند شانه‌ای خواهد شد. علاوه بر این آب درمانی سیستم قلبی عروقی را نیز تقویت می‌کند و در تنفس بهتر نیز موثر است، بنابراین باعث افزایش ایمنی افراد خواهد شد.

تحقیقات انجام شده در رابطه با بیماری استئوکندروز ستون فقرات

در سال 2022 تحقیق جامعی در رابطه با این سوال که آیا آب درمانی برای درمان بیماری استئوکندروز ستون فقرات مناسب است یا خیر؟ انجام گرفت. هدف از این مطالعه یافتن مؤثرترین کاربردهای آب درمانی برای توانبخشی فیزیکی بیماران مبتلا به درد عصبی در ستون فقرات گردنی بود.

این مطالعه در ماه سپتامبر تا دسامبر 2022 بر روی 86 بیمار که شامل 59 زن و 27 مرد (38-55 ساله) بود، صورت گرفت.  این بیماران با اختلالات عصبی خفیف در هنگام بروز بیماری استئوکندروز حاد گردنی مواجه شده بودند. بر اساس گزارشات دپارتمان استراحتگاه بالنیولوژی تفلیس (گرجستان) بیمارانی که در تحقیق شرکت داشتند، عمدتاً از درد در ناحیه ستون فقرات گردنی (76.7%) و شانه (57%)، سردرد (69.8%)، بی حسی و درد بازوها (84.9%)، کم خوابی (38.4%)، تحریک پذیری (30.2%) و کشش شدید عضلات گردن و ستون فقرات قفسه سینه (100%)  شکایت داشتند.

 فشار خون این افراد معمولاً نرمال (50%) یا بالا (41.9%) و در چند مورد  پایین (8.1%) بود. از نظر بالینی، بیشتر افراد به سندرم محل سرویکو کرانیال (91.9%)، سندرم سرویکو براکیال (11.6%) و سرویکو توراکالژی (8.1%) مبتلا بودند. اکثر این بیماران چند علامت مشابه داشتند و آن را بسیار آزار دهنده می‌دانستند که شامل موارد زیر است:

• سردرد
• سرگیجه
• زنگ زدن گوش

نتایج تحقیق درمان بیماری استئوکندروز ستون فقرات به کمک آب درمانی

در گروه کنترل، که شامل افرادی بودند که از روش درمانی شنا برای بهبود بیماری استئوکندروز ستون فقرات در آن‌ها استفاده شد، کاهش قابل توجهی در درد تنها توسط 60.4٪ از بیماران به دست آمد (23.3٪ – بهبود، 7٪ – بهبود جزئی، 9.3٪ – بهبودی نشان نداد). همچنین در گروه اصلی که تحت درمان از طریق روش آب درمانی قرار داشتند، کاهش معنی داری (05/0p<) در شاخص‌های پتانسیل انطباقی (AC)، شاخص رافیر- دیکسون و فشار دیاستولیک مشاهده شد که نشان دهنده کاهش استرس بر روی بدن است. علاوه بر این نتایج این مطالعه نشان داد که آب درمانی بر تسکین و کاهش درد، تاثیر معناداری دارد و. درد در 84 درصد از بیماران به طور کامل ناپدید گشت و 16 درصد نیز بهبود متوسط داشتند.

همچنین بیمارانی که تحت درمان از طریق آب درمانی بودند در موارد زیر نیز بهبود چشمگیری داشتند:

• افزایش عملکرد سیستم قلبی عروقی
• افزایش توان بدن در ذخایر تطبیقی
• بهبود شاخص‌های تحرک ستون فقرات گردنی
• حذف بلوک‌ها و گره‌های دردناک در عضلات اسپاسمودیک

بنابراین نتایجی که در آن به مقایسه شنا و آب درمانی برای درمان بیماری استئوکندروز ستون فقرات انجام شد، نشان داد که آب درمانی 100 در 100 برای درمان و بهبود این بیماری موثر است. در حالی که انجام شنا تنها باعث بهبود کامل 23 درصد افراد بیمار خواهد شد.

جمع بندی

بنابراین، مطالعات نشان داده است که انجام آب درمانی در .توانبخشی اولیه جهت درمان استئوکندروز ستون فقرات، می‌تواند به طرز قابل توجهی بر روی بهبود این بیماری تاثیر بگذارد و روند بهبود را تسریع بخشد.

زمانی که بیماران مبتلا به استئوکندروز ستون فقرات در مرحله توانبخشی فیزیکی قرار دارند، اقدامات فوری برای درمان بسیار ضروری است. در این مرحله انجام تمرینات و فعالیت‌های فیزیکی اصلاحی جهت از بین رفتن کامل درد و علائم بیماری، بسیار حیاتی است. بنابراین در نوع انتخاب فعالیت‌های بدنی در مرحله‌ی توانبخشی فیزیکی باید دقت زیادی صورت بگیرد.

به طور کلی، پزشکان شنا را موثرترین راه درمان بیماری‌های ستون فقراتی می‌دانند و به‌طور فزاینده‌ای شنا را در مجموعه مراحل درمانی مشکلات ستون فقرات. قرار می‌دهند و آن‌ها را به اندازه تمرین‌های فیزیوتراپی مفید یافته‌اند.

اما مطالعات ما نشان داده است که آب درمانی در مقایسه با شنا، سطح کیفی جدیدتر و بالاتری را در بهبود قابلیت‌های فیزیکی بیمارانی که مشکلات مختلف ستون فقرات گردنی دارند، نشان می‌دهد.

و در نهایت اینکه آب درمانی علاوه بر اینکه در بهبود و درمان بیماری استئوکندروز ستون فقرات موثر است، بلکه باعث تاثیرات مثبت دیگری در بدن خواهد شد که شامل موارد زیر است:

• تقویت سیستم قلبی عروقی و بهبود بیماری‌های قلبی
• افزایش قدرت در عضلات، کمر، شانه و گردن
• تقویت سیستم تنفسی
• تقویت ایمنی بدن

کارکردن در دفاتر اداری معمولاً مستلزم صرف زمان زیادی به‌صورت نشسته بروی یک صندلی اداری است، وضعیتی که به ساختارهای ستون فقرات استرس زیادی وارد کی کند؛ بنابراین، برای جلوگیری از ایجاد یا بدتر شدن مشکلات کمر، داشتن یک صندلی اداری که ارگونومیک باشد و کمر را پشتیبانی کند و وضعیت بدنی خوب را تقویت کند، بسیار ضروری است.

چه نوع صندلی اداری ارگونومیکی بهتر است؟

انواع مختلفی از صندلی‌های ارگونومیک برای استفاده در دفاتر کار وجود دارد. هیچ نوع صندلی اداری لزوماً بهترین نیست، اما مواردی وجود دارد که در یک صندلی اداری ارگونومیک خوب باید به دنبال آنها باشید. این موارد به کاربر اجازه می‌دهد تا صندلی را برای نیازهای خاص خود به‌خوبی تنظیم کند.

این مقاله به بررسی صندلی‌های اداری سنتی و همچنین جایگزین‌هایی می‌پردازد که می‌توانند به‌عنوان صندلی اداری استفاده شوند و ممکن است برای برخی از افراد مبتلا به مشکلات کمر مفید باشد.

یک صندلی اداری ارگونومیک خوب باید چه ویژگی‌هایی داشته باشد؟

یک صندلی ارگونومیک خوب باید تعدادی فاکتور داشته باشد، از جمله:

ارتفاع صندلی:

ارتفاع صندلی اداری باید به‌راحتی قابل‌تنظیم باشد. اهرم تنظیم پنوماتیک، ساده‌ترین راه برای انجام این کار است. ارتفاع صندلی که حدود 40 تا 55 سانتیمتر از زمین فاصله داشته باشد برای اکثر افراد مناسب است. این ویژگی به کاربر این امکان را می‌دهد که پاهای خود را صاف روی زمین قرار دهد، ران‌های خود را افقی نگه دارد و بازوها را همسطح  با ارتفاع میز تنظیم کند.

عرض و عمق صندلی:

صندلی باید دارای عرض و عمق کافی برای پشتیبانی راحت هر کاربر باشد. معمولاً عرض 45 تا 50 سانتیمتر برای این موضع استاندارد است. عمق (از جلو تا پشت صندلی) باید به‌اندازه‌ای باشد که کاربر بتواند به صندلی اداری ارگونومیک تکیه کند درحالی‌که تقریباً 5 تا 10 سانتیمتر بین پشت زانو و صندلی فاصله باقی بماند. همچنین شیب صندلی به جلو یا عقب باید قابل‌تنظیم باشد.

حمایت از کمر:

حمایت از کمر در صندلی ارگونومیک بسیار مهم است. ستون فقرات کمری دارای انحنای به سمت داخل است و نشستن برای مدت طولانی بدون حمایت از این انحنا، منجر به خمیدگی می‌شود و ساختارهای پایین ستون فقرات را تحت‌فشار قرار می‌دهد. یک صندلی ارگونومیک باید دارای تنظیم کمری (هم ارتفاع و هم عمق) باشد تا هر کاربر بتواند حمایت مناسبی از منحنی به سمت داخل کمر داشته باشد.

پشتی:

پشتی صندلی اداری ارگونومیک باید 30 تا 50 سانتیمتر عرض داشته باشد. اگر تکیه‌گاه از صندلی جدا باشد، باید از نظر ارتفاع و زاویه قابل‌تنظیم باشد. پشتی صندلی باید بتواند انحنای طبیعی ستون فقرات را برای حمایت مناسب از ناحیه کمر تأمین کند. اگر صندلی و پشتی به یکدیگر چسبیده باشند، پشتی باید در زوایای جلو و عقب قابل‌تنظیم باشد و مکانیزم قفلی داشته باشد تا وقتی کاربر زاویه مناسب را تعیین کرد از عقب رفتن بیش از حد آن جلوگیری کند.

جنس صندلی:

مواد روی صندلی و پشتی صندلی اداری باید دارای بالشتک کافی برای نشستن طولانی‌مدت باشد. داشتن رویه‌ای پارچه‌ای که باعث تهویه هوا شود به سطح سخت‌تر ارجحیت دارد.

دسته:

دسته‌های صندلی اداری باید قابل‌تنظیم باشند. آنها باید به بازوها و شانه‌های کاربر اجازه دهند راحت استراحت کنند. آرنج و پایین بازوها باید وضعیت آرامش بخشی داشته باشند و ساعد در هنگام تایپ روی تکیه‌گاه بازو قرار نگیرد.

قابلیت چرخش:

هر صندلی معمولی یا ارگونومیک باید به‌راحتی بچرخد تا کاربر بتواند بدون فشار به قسمت‌های مختلف میز خود برسد.

به‌عنوان جایگزینی برای صندلی اداری سنتی‌تر، سبک‌های جدیدی از صندلی‌های ارگونومیک طراحی شده‌اند که سعی در ایجاد پشتیبانی خوب، راحتی و ارتقای وضعیت بدنی خوب دارند.

ممکن است هنگام استفاده از این صندلی‌ها کمی طول بکشد تا به آنها عادت کنید، اما معمولاً باگذشت زمان استفاده از آن‌ها بسیار راحت می‌شود. استفاده از این نوع صندلی‌های ارگونومیک می‌تواند برای برخی از افراد مبتلا به کمردرد یا ناراحتی‌های دیگر اسکلتی عضلانی بسیار مفید باشد.

صندلی ارگونومیک زانو

صندلی زانو دار یک صندلی اداری است که اغلب پشتی و تکیه‌گاه ندارد و کاربر را در حالت زانوزدن اصلاح شده قرار می‌دهد. این مدل صندلی با کشیدن لگن به سمت جلو و ترازکردن پشت، شانه‌ها و گردن، شما را وادار می‌کند تا در وضعیت بدنی خوب قرار بگیرید. این صندلی دارای یک نشیمنگاه و یک تکیه‌گاه دیگر است که از ساق پاها حمایت می‌کند.

این نوع صندلی ارگونومیک وزن را بین لگن و زانو توزیع می‌کند و این موضوع باعث می‌شود تا فشار در ستون فقرات کاهش یابد و در نتیجه استرس و تنش را در عضلات کمر و پا کاهش می‌دهد. این صندلی ارگونومیک دارای یک صندلی مایل به جلو است که منجر به موقعیت طبیعی‌تری برای ستون فقرات می‌شود. نتیجه یک صندلی اداری است که باعث می‌شود تا با نشستن در موقعیت مناسب، احساس راحتی و بدون دردی داشته باشید.

صندلی ارگونومیک زینی

صندلی زینی یکی دیگر از انواع صندلی‌های ارگونومیک است که می‌توان از آن به‌عنوان صندلی میز یا صندلی کامپیوتر استفاده کرد. این نوع صندلی اداری به شکل زین اسب است و کاربر را در موقعیتی بین نشستن و ایستادن قرار می‌دهد، مشابه حالتی که هنگام اسب‌سواری وجود دارد. این صندلی اجازه می‌دهد تا پاها به طور طبیعی در پایین قرار گیرند و وضعیتی سالم و پایدار ایجاد کنند.

این وضعیت اغلب برای بیماران مبتلا به مشکلات کمر مفید است. با استفاده طولانی‌مدت از این صندلی حتی می‌توان عضلات پشت را تقویت نمود. این صندلی‌های ارگونومیک دارای ارتفاع قابل‌تنظیم هستند تا برای کاربران مختلف مناسب باشند. این طراحی برای ازبین‌بردن برخی از مشکلات رایج که در یک صندلی اداری سنتی تجربه می‌شود، مانند مشکلات سیستم گردش خون و خم‌شدن به جلو در نظر گرفته شده است.

صندلی ارگونومیک توپ ورزشی

صندلی توپ ورزشی یکی دیگر از انواع کاملاً متفاوت صندلی ارگونومیک است. همان‌طور که از نام آن مشخص است، این مدل صندلی درواقع یک توپ بزرگ است تا کاربر را در هر حالت نشستن  طولانی‌مدت پشتیبانی کند و به‌خوبی به‌عنوان صندلی میز یا صندلی کامپیوتر می‌تواند مورداستفاده قرار گیرد.

مزیت اصلی این نوع صندلی این است که حرکت و نشستن فعال را تشویق می‌کند. وجود یک جهش خفیف باعث می‌شود تا پاها را در حرکت نگه دارد  و این موضوع  گردش خون در پاها را تحریک می‌کند و عضلات را فعال نگه می‌دارد و استرس و خستگی را کاهش می‌دهد. نشستن روی توپ، خم‌شدن را دشوار می‌کند و موقعیت موردنیاز برای حفظ وضعیت روی توپ به طور خودکار وضعیت بدن را بهبود می‌بخشد.

این توپ در اندازه‌های مختلف متناسب با ارتفاع هر کاربر وجود دارد. برخی از این صندلی‌ها را می‌توان با یک قاب پایه با چرخ‌ها برای تحرک بهتر تغییر داد، و حتی می‌توان یک تکیه‌گاه نیز به آن متصل کرد.

صندلی دارای تکیه‌گاه برای پاها

برای برخی افراد، نشستن در حالت درازکش برای کمرشان راحت‌ترین حالت است. به‌عنوان‌مثال، افراد مبتلا به درد ناشی از تنگی ستون فقرات کمری یا بیماری دژنراتیو دیسک اغلب در حالت درازکش می‌نشینند و پاها را روی تکیه‌گاهی قرار می‌دهند.

برای این افراد، یک گزینه ممکن است استفاده از این مدل صندلی در حین کار باشد. اغلب این صندلی‌ها دارای میزهای کوچکی بر روی دسته‌ها هستند که به صندلی متصل‌اند که می‌توانند روی صندلی بچرخند تا به کاربر اجازه دهند تا به‌راحتی با لپ‌تاپ کار کند یا کارهای اداری را انجام دهد.

کلام آخر

مهم نیست از چه نوع صندلی ارگونومیک یا صندلی اداری معمولی استفاده کنید، برای بهبود گردش خون باید در طول روز استراحت‌های کوتاهی را داشته باشید. بلندشدن از روی صندلی هرازگاهی باعث تقویت وضعیت بدنی، کاهش فشار بر روی چشم‌ها و کاهش خستگی می‌شود.

گلوکزامین

این قند آمین دار، بخشی طبیعی از غضروف مفاصل شماست. مصرف آن به‌عنوان مکمل ممکن است به کاهش ازدست‌دادن غضروف و همچنین کاهش سفتی، تورم و درد کمک کند. این مکمل به‌صورت کپسول، قرص، مایع یا پودر در بازار یافت می‌شود. پزشک ممکن است به شما توصیه کند که آن را همراه با مکمل دیگری به اسم کندروی تین مصرف کنید.

کندرویتین

این ماده بخشی طبیعی از بافت همبند در استخوان‌ها و غضروف شماست. هنگامی که آن را به‌عنوان مکمل مصرف می‌کنید، می‌تواند به تقویت کلاژن در مفاصل کمک کند تا به شما در جذب بهتر ضربه‌های وارده به‌زانو کمک کند. این مکمل می‌تواند به نگه‌داشتن آب در غضروف شما نیز کمک کند. این موضوع باعث می‌شود تا بافت مفاصل نرم‌تر عمل کند. کمی کندرویتین اضافی نیز می‌تواند از شما در برابر ازدست‌دادن غضروف مفاصل محافظت کند. ایم مکمل از غضروف حیوانات به دست می‌آید.

روغن ماهی / امگا 3

این مکمل‌های روغنیِ کهربایی رنگ، پروتئین‌ها و اسیدهای چربی را که می‌توانند التهاب را تحریک کنند، مسدود می‌کنند. بدن شما می‌تواند این مواد را به ماده ضدالتهابی به نام رزولوین تبدیل کند که می‌تواند به ازبین‌بردن سفتی و حساسیت مفاصل کمک کند.

متیل سولفونیل متان (MSM)

این ترکیب گوگرد، به طور طبیعی در میوه‌ها، سبزیجات، غلات، حیوانات و انسان وجود دارد. گوگرد به بدن شما کمک می‌کند تا بافت همبند را بسازد. مصرف روزانه 1000 تا 3000 میلی‌گرم یا بیشتر از این ماده شیمیایی طبیعی ممکن است به علائم آرتروز زانو مانند درد و تورم کمک کند.

ویتامین دی

دانشمندانی که روی آرتریت روماتوئید مطالعه می‌کنند دریافته‌اند که افرادی که به این بیماری مبتلا هستند، اغلب کمبود ویتامین D دارند. سطوح پایین این ماده مغذی و ضروری ممکن است منجر به درد مزمن شود. هنگامی که آن را به‌عنوان مکمل مصرف می‌کنید، می‌تواند به درمان آرتریت شما و عملکرد مفاصل کمک کند تا بهتر عمل کنند.

زردچوبه

این ادویه که به غذا رنگی زرد می‌دهد، ممکن است کمی درد را نیز در شما تسکین دهد. ماده شیمیایی موجود در زردچوبه به نام کورکومین، پروتئین‌های خاصی را که می‌توانند باعث التهاب شوند را مسدود می‌کند. باگذشت زمان، این موضوع می‌تواند به درد مفاصل کمک کند و باعث حرکت بهتر آن‌ها شود

روغن گل‌گاوزبان

این عصاره از دانه‌های گیاه بوراگو یا گل‌گاوزبان که سرشار از اسید گاما لینولنیک است، تهیه می‌شود. این اسید چرب با التهاب در بدن مبارزه می‌کند. مکمل‌های روزانه روغن گل‌گاوزبان ممکن است به درمان علائم آرتریت روماتوئید کمک کند و حتی دوز داروهای موردنیاز درمان‌های تجویزی خود را برای درد و تورم مفاصل کاهش دهد.

اس-آدنوزیل متیونین

کبد شما این ترکیب شیمیایی را تولید می‌کند. مطالعات نشان می دهد که استفاده از این ماده می‌تواند به‌خوبی داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs)، مانند ایبوپروفن و ناپروکسن، برای کاهش التهاب و تسکین درد مؤثر باشد. همچنین ممکن است به ترمیم آسیب غضروفی که باعث علائم آرتریت شده است، کمک کند.

بوسولیا

عصاره این گیاه که کندر هندی نیز نامیده می‌شود، قرن‌ها بخشی از طب سنتی آفریقا و آسیا بوده است. ماده فعال موجود در Boswellia می‌تواند به کاهش درد و بهبود حرکت در مفاصل شما کمک کند. تحقیقات همچنین نشان می‌دهد که می‌تواند ازدست‌دادن غضروف را کاهش دهد.

گیاه پنجه گربه (Uncaria Tomentosa)

این گیاه که بیشتر در آمریکای مرکزی و جنوبی یافت می‌شود، حاوی مواد شیمیایی به نام تانن و استرول است که ممکن است التهاب را تسکین دهد. مطالعات نشان می‌دهد که مصرف این ماده ممکن است بدون عوارض جانبی، به کاهش درد زانو در آرتروز کمک کند. اگر آرتریت روماتوئید دارید، پنجه گربه می‌تواند به کاهش درد و تورم در مفاصل شما کمک کند.

موارد احتیاط

مکمل‌ها نیز مانند هر دارویی ممکن است عوارض جانبی داشته باشند و مصرف بیش از حد آن‌ها ممکن است خطراتی را به دنبال داشته باشد که از مزایای بالقوه آنها برای مفاصل شما بیشتر باشد. به‌عنوان‌مثال ممکن است برخی از مکمل‌ها برای کبد و کلیه شما مضر باشند و یا برخی دیگر برای بیماری‌های خاصی مشکل ایجاد کنند؛ بنابراین قبل از استفاده از هر نوع مکملی با پزشک خود مشورت کنید، حتی اگر شنیده باشید که این مکمل‌ها برای درد مفاصل مفید هستند.