اگر به آرتروز زانو مبتلا هستید، ممکن است با این سؤال مواجه باشید که چه مکمل‌هایی می‌توانند آرتروز زانو را درمان کنند؟ تحقیقات زیادی در مورد تأثیر مکمل‌ها بر آرتروز زانو انجام شده است و نتایج این تحقیقات گاهی به نفع مصرف مکمل‌ها و گاهی به ضرر آن‌هاست. امیدوارکننده‌ترین تحقیقات 4 مکمل خاص را برای این موضوع پیشنهاد می‌دهند که ما می‌خواهیم در این مقاله آن‌ها را باهم بررسی کنیم. .

اگرچه این مکمل‌ها به‌طورکلی بی‌خطر در نظر گرفته می‌شوند، اما بازهم ممکن است با سایر داروها یا مکمل‌هایی که مصرف می‌کنید تداخل داشته باشند. پس قبل از شروع یک مکمل جدید با پزشک خود صحبت کنید تا مطمئن شوید که این مقدار دوز برای شما بی‌خطر است. تأثیر مصرف مکمل‌ها ممکن است تا 3 ماه طول بکشد. همچنین، به‌خاطر داشته باشید که هر مکمل احتمالاً فقط درصد کمی بر زانودرد شما تأثیر خواهد داشت. پس بهتر است مکمل‌ها در ترکیب با درمان‌های دیگر مانند ورزش برای عضله‌سازی و کاهش وزن استفاده شوند.

چه مکمل‌هایی می‌توانند آرتروز زانو را درمان کنند ؟

به نظر می‌رسد این مکمل‌ها دارای خواص ضدالتهابی هستند و ممکن است درد آرتروز زانو را کاهش دهند.

کورکومین

ترکیب شیمیایی کورکومین در زردچوبه یافت می‌شود، ریشه گیاهی که به شکل تازه یا ادویه برای طعم دادن در آشپزی استفاده می‌شود. کورکومین دارای خواص ضدالتهابی است و به نظر می‌رسد به طور مؤثر علائم آرتروز زانو را درمان می‌کند.

کورکومین تنها حدود 3 تا 5 درصد زردچوبه را تشکیل می‌دهد، بنابراین یک مکمل ممکن است بهترین راه برای دریافت فواید ضدالتهابی از این ماده باشد. برای این منظور بهتر است به دنبال محصولاتی باشید که دارای برچسب 95 درصد کورکومینوئید هستند.

تحقیقات نشان می‌دهد که زردچوبه و ترکیبات آن به طور بالقوه می‌توانند التهاب و درد آرتروز را کاهش دهند.

اکثر مردم زردچوبه را به‌عنوان یک ادویه پودری می‌شناسند که برای طعم و رنگ‌دادن به غذاها استفاده می‌شود. زردچوبه به بسیاری از کاری‌ها رنگ طلایی می‌دهد. زردچوبه که از گیاهی از خانواده زنجبیل گرفته شده است، حاوی یک ترکیب شیمیایی طبیعی به نام کورکومین است. دانشمندان دریافته‌اند که کورکومین دارای خواص ضدالتهابی و آنتی‌اکسیدانی است.

مطالعات نشان می‌دهد که کورکومین ممکن است برای برخی از افراد مبتلا به استئوآرتروز، آرتروز روماتوئید و سایر بیماری‌های التهابی آرتروز، درد را تسکین دهد.

مکمل‌های کورکومین

دانشمندان تخمین می‌زنند که کورکومین تنها حدود 3 تا 5 درصد زردچوبه را تشکیل می‌دهد. برای تسکین درد آرتروز ممکن است نیاز به مصرف کورکومین بیشتر از مصرف یک فرد عادی در یک رژیم غذایی معمولی باشد، بنابراین طرف‌داران این ماده ضدالتهابی، اغلب مکمل‌های غذایی را توصیه می‌کنند.

مکمل‌های کورکومین به طور معمول حاوی کورکومین (دیفرولوئیل متان) و همچنین سایر مواد شیمیایی که به طور طبیعی در زردچوبه یافت می‌شوند، از جمله دمتوکسی کورکومین و بیس دمتوکسی کورکومین هستند. دانشمندان بر این باورند که هر یک از این ترکیبات که مجموعاً کورکومینوئید نامیده می‌شوند، دارای اثرات ضدالتهابی هستند.

پزشکان یک مکمل کورکومین روزانه 200 تا 1000 میلی‌گرمی را پیشنهاد می‌کنند که حاوی 95 درصد کورکومینوئید است.

فلفل، یا یکی از اجزای شیمیایی اولیه فلفل، پیپرین، در برخی از مکمل‌های کورکومین گنجانده شده است. بسیاری از کارشناسان معتقدند فلفل به جذب کورکومین کمک می‌کند.

خواص آنتی‌اکسیدانی و ضدالتهابی کورکومین

کورکومین چگونه عمل می‌کند؟ شواهد نشان می‌دهد که کورکومین به روش‌های مختلفی برای کاهش علائم آرتروز عمل می‌کند.

محققان گمان می‌کنند که برخی یا تمام التهابات دردناک آرتروز ممکن است توسط رادیکال‌های آزاد در بدن ایجاد شده باشد. رادیکال‌های آزاد (مولکول‌های ناپایدار یا اتم‌هایی که یک الکترون را از دست می‌دهند) به طور طبیعی در بدن وجود دارند، اما تعداد بیش از حد آنها باعث استرس اکسیداتیو می‌شوند که این فرایند با التهاب مرتبط است. اما غذاهای آنتی‌اکسیدانی مانند زردچوبه، سبزیجات برگدار و غذاهای دریایی سرشار از اسیدهای چرب امگا 3، می‌توانند این رادیکال‌های آزاد را خنثی کنند.

بسیاری از محققان بر این باورند که زردچوبه و اجزای ضروری آن، کورکومینوئیدها، دارای خواص آنتی‌اکسیدانی هستند و می‌توانند بخشی از رژیم غذایی باشند که خطر ابتلا به بیماری و اثرات آن را کاهش می‌دهد.

کورکومین به‌عنوان یک مهارکننده TNF

شواهد نشان می‌دهد که کورکومین ممکن است پاسخ بدن به فاکتور نکروز تومور (TNF) را سرکوب کند، ماده‌ای شیمیایی که توسط سیستم ایمنی تولید می‌شود و باعث التهاب مرتبط با آرتروز روماتوئید، آرتروز پسوریاتیک، اسپوندیلیت آنکیلوزان و سایر شرایط آرتروز می‌شود. نقش کورکومین در مهار TNF هنوز به‌خوبی شناخته نشده است و تحقیقات در حال انجام است.

کورکومین به‌عنوان یک مهارکننده COX

داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی معمولی (NSAIDs)، مانند ایبوپروفن و ناپروکسن، با مسدودکردن دو آنزیم COX-1 و COX-2 عمل می‌کنند. آنزیم‌های COX-1 بر لخته‌شدن خون و سلامت معده تأثیر می‌گذارند و آنزیم‌های COX-2 بر التهاب تأثیر می‌گذارند که می‌تواند منجر به درد شود.

محققان دریافته‌اند که کورکومین دارای خواص شیمیایی مهارکننده COX است و می‌تواند درد را کاهش دهد. بااین‌حال، کارشناسان هنوز راهی برای استفاده از خواص مهارکننده COX کورکومین برای تسکین درد آرتروز پیدا نکرده‌اند.

زنجبیل

زنجبیل نیز مانند زردچوبه یک ریشه گیاهی است. در واقع، زنجبیل و زردچوبه بخشی از یک خانواده گیاهی هستند، بنابراین جای تعجب نیست که زنجبیل نیز دارای خواص ضدالتهابی است که ممکن است به کاهش درد زانو کمک کند. زنجبیل به‌عنوان مکمل غذایی نیز موجود است، اما می‌تواند به‌صورت تازه در آشپزی یا به‌عنوان چای نیز استفاده شود.

تحقیقات نشان می‌دهد که زنجبیل ممکن است به کاهش علائم آرتروز، از جمله درد ناشی از استئوآرتروز و آرتروز روماتوئید کمک کند. دانشمندان هنوز در حال بررسی هستند که چه چیزی به زنجبیل خواص ضدالتهابی آن را می‌دهد. اگر می‌خواهید از پتانسیل ضدالتهابی زنجبیل استفاده کنید، راه‌های زیادی برای استفاده از آن در رژیم غذایی وجود دارد.

خواص مفید زنجبیل

در طول تاریخ، زنجبیل برای درمان حالت تهوع، مشکلات گوارشی و التهاب استفاده شده است

مطالعات آزمایشگاهی نشان می‌دهد که فواید زنجبیل از چندین ترکیب مختلف از جمله جینجرول‌ها و شوگاول‌ها ناشی می‌شود. این ترکیبات دارای خواص ضدالتهابی و آنتی‌اکسیدانی هستند.

به نظر می‌رسد این خواص ضدالتهابی به تسکین درد و بهبود عملکرد مفاصل در افراد مبتلا به آرتروز کمک می‌کند.

ترکیبات موجود در زنجبیل ممکن است به‌عنوان یک مهارکننده COX-2 عمل کنند، شبیه به نحوه عملکرد داروهای رایج آرتروز برای تسکین درد.

بررسی 5 مطالعه تحقیقاتی نشان داد افرادی که به آرتروز مبتلا بودند و زنجبیل مصرف کردند، در مقایسه با گروه کنترل، 30 درصد کاهش درد و 22 درصد کاهش ناتوانی داشتند.

راه هایی برای افزودن زنجبیل به رژیم غذایی

در ادامه چند نکته برای گنجاندن زنجبیل در رژیم غذایی را با هم بررسی می‌کنیم.

زنجبیل تازه رنده شده را به سیب‌زمینی سرخ کرده یا سایر غذاهای دارای سبزیجات اضافه کنید. برای اینکه به غذایتان طعمی تند و معطر بدهید، قبل از افزودن سبزیجات، اجازه دهید زنجبیل در روغن سرخ شود (همراه با سیر تازه خرد شده). از استفاده از روغن‌های ذرت، سویا و بادام‌زمینی که می‌توانند باعث التهاب شوند، خودداری کنید. در عوض از روغن‌زیتون یا حتی آب مرغ یا سبزیجات استفاده کنید.

یک سس خوش‌طعم برای افزودن به غذا درست کنید. سس زنجبیل می‌تواند یک افزودنی خوشمزه به یک غذای تهیه شده از ماهی سالمون، مرغ یا سبزیجات باشد.

ریشه زنجبیل تازه را در سوپ رنده یا مخلوط کنید.

چای زنجبیل درست کنید. زنجبیل را به‌صورت سکه‌های نازک برش دهید و سپس آنها را در یک لیوان آب جوشیده، دم کنید.

زنجبیل طعمی قوی و متمایز دارد. اگر متوجه شدید که زنجبیل به علائم آرتروز شما کمک می‌کند، اما طعم آن را دوست ندارید یا نمی‌توانید مقادیر کافی را در رژیم غذایی خود بگنجانید، مصرف مکمل زنجبیل را در نظر بگیرید.

تحقیقات متناقضی در مورد اینکه آیا مکمل زنجبیل با داروهای رقیق‌کننده خون مانند وارفارین (کومادین) تداخل دارد یا خیر، وجود دارد؛ بنابراین قبل از مصرف هر مکمل جدید، حتماً با پزشک خود مشورت کنید.

اسیدهای چرب امگا 3

تحقیقات نشان می‌دهد که خوردن غذاهای سرشار از اسیدهای چرب امگا 3 می‌تواند درد آرتروز زانو را کاهش دهد و عملکرد زانو را بهبود بخشد. اکثر مکمل‌های امگا 3 به شکل روغن ماهی هستند، اما برخی از آنها ممکن است گیاهی باشند، مانند گردو و بذر کتان. اگر به مکمل‌ها علاقه ندارید، می‌توانید از یک رژیم غذایی ضدالتهابی نیز پیروی کنید که سرشار از غذاهایی مانند ماهی و سبزیجات تیره و برگ‌دار است.

تحقیقات نشان می‌دهد که مصرف بیشتر غذاهای غنی از امگا 3 به همراه غذاهای غنی از امگا 6 می‌تواند خواص ضدالتهابی امگا 3 را کاهش دهد. پس با این اسیدهای چرب آشنا شوید، تا بدانید از کدام غذاها باید  اجتناب کنید و کدام غذاها را باید مصرف کنید

امگا 3 در مقابل اسیدهای چرب امگا 6

اسیدهای چرب امگا 3 و امگا 6 هر دو اسیدهای چرب غیراشباع چندگانه (PUFA) هستند و برای بدن ضروری هستند. بااین‌حال، تفاوت‌های مهمی در این دو اسید چرب وجود دارد:

اسیدهای چرب امگا 3 با کاهش التهاب مرتبط هستند. اسید های چرب امگا 3 در بسیاری از غذاها از جمله سالمون، تخم‌مرغ، گردو و بذر کتان و همچنین سبزیجات برگ سبز مانند اسفناج یافت می‌شود؛ بنابراین شاید عجیب نباشد که این غذاها معمولاً به‌عنوان بخشی از یک رژیم غذایی ضدالتهابی توصیه می‌شوند

اسیدهای چرب امگا 6 با افزایش التهاب مرتبط هستند. اسیدهای چرب امگا 6 در بیشتر روغن‌های گیاهی، از جمله روغن‌های آفتاب‌گردان، ذرت، و روغن کانولا، و همچنین گوشت‌ها مانند مرغ، گوشت خوک و گاو یافت می‌شود (البته گوشت گاو تغذیه شده با علف خوب می‌تواند منبع امگا 3 نیز باشد)

یک راه آسان برای کاهش مصرف اسیدهای چرب امگا 6، پرهیز از غذاهای سرخ شده است. به‌عنوان‌مثال، به‌جای سفارش سیب‌زمینی‌سرخ‌کرده، یک سیب‌زمینی آب پز سفارش دهید (فقط اطمینان حاصل کنید که در آن کره که حاوی اسیدهای چرب امگا 6 نیز می‌باشد، استفاده نشده باشد). اگر سیب‌زمینی‌سرخ‌کرده را در خانه درست می‌کنید، از سرخ‌کن‌های بدون روغن استفاده کنید.

تحقیقات انجام شده در مورد امگا 3 و آرتروز

در یک مطالعه بالینی، 2 محقق از 167 بزرگسال مبتلا به آرتروز زانو نمونه خون گرفتند. محققان نسبت امگا 6 به امگا 3 را در هر نمونه خون اندازه‌گیری کردند. کارشناسان هر نمونه خون را بر اساس نسبت آن دسته‌بندی کردند. آنها سپس درد و عملکرد زانو را در افرادی که سطح نسبتاً بالایی از امگا 6 به امگا 3 داشتند با افرادی که سطح نسبتاً پایین امگا 6 به امگا 3 داشتند مقایسه کردند.

نتایج نشان داد افرادی که مقادیر نسبتاً بالایی امگا 3 در خون خود داشتند، درد آرتروز زانوی کمتر، عملکرد بهتر زانو و استرس کمتری داشتند.

اگرچه این مطالعه و سایر مطالعات دلگرم‌کننده هستند، اما تحقیقات بالینی بیشتری برای آگاهی از اثرات اسیدهای چرب امگا 3 و امگا 6 بر آرتروز موردنیاز است.

گلوکوز امین و کندرویتین سولفات

مکمل‌های حاوی گلوکزامین و کندرویتین سولفات در ایالات متحده جزو محبوب‌ترین مکمل‌ها محسوب می‌شوند. در واقع اعتقاد بر این است که این مکمل‌ها به تشکیل و ترمیم غضروف کمک می‌کنند و دارای خواص ضدالتهابی هستند. بااین‌حال، تحقیقات در مورد مزایای این مکمل‌ها متفاوت است. برخی از مطالعات، تسکین درد متوسط و بهبود عملکرد زانو را ارائه می‌دهند و برخی مطالعات دیگر هیچ مزیتی را نشان نمی‌دهند.

گلوکزامین چگونه به آرتروز کمک می‌کند؟

گلوکزامین سولفات به‌عنوان بلوک ساختمانی اولیه برای پروتئوگلیکان ها، مولکول‌های بزرگ موجود در غضروف‌ها هستند که به غضروف‌ها خاصیت ویسکوالاستیک (بافری) می‌دهند. این مولکول تشکیل و ترمیم غضروف مفصلی را تحریک می‌کند. هنگامی که این مکمل به‌صورت خوراکی مصرف می‌شود، به‌راحتی می‌تواند توسط سیستم گوارش جذب شود و می‌توان آن را چهار ساعت پس از مصرف، در غضروف ردیابی کرد.

مشابه داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی، مانند مهارکننده‌های  Cox-2، گلوکزامین سولفات نیز اثرات ضدالتهابی منحصربه‌فردی دارد. علاوه بر این، در برخی از آزمایشات آزمایشگاهی، مکمل گلوکزامین اثر محافظتی بر روی غضروف را نیز نشان داده است. این مطالعات نشان می‌دهد که گلوکزامین سولفات ممکن است از تجزیه غضروف دارای آرتروز جلوگیری کند و ممکن است پتانسیل کمک به ساخت غضروف را نیز داشته باشد.

گلوکزامین هیدروکلراید، شکل دیگری از گلوکزامین، نیز به‌عنوان یک مکمل غذایی در دسترس است، اما برای درمان آرتروز کمتر مؤثر است. زیرا اعتقاد بر این است که بخش سولفات که در این فرمول وجود ندارد، نقش مهمی در تقویت غضروف و کمک به سنتز پروتئوگلیکان ایفا می‌کند. البته این فرضیه هنوز تأیید نشده است.

ازآنجایی‌که این مکمل‌ها هضم و جذب جریان خون می‌شوند، ممکن است به طور خاص زانو را هدف قرار ندهند. آنها همچنین ممکن است علائم آرتروز را در سایر مفاصل مانند مچ پا و لگن تسکین دهند.

ویتامین D درد زانو را کاهش نمی‌دهد!

یکی از مکمل‌هایی که به نظر نمی‌رسد به کاهش علائم آرتروز زانو کمک کند ویتامین D است. یک مطالعه تصادفی و کنترل‌شده ۲ساله روی 400 شرکت‌کننده هیچ تفاوتی در درد زانو یا ضخامت غضروف بین افرادی که مکمل‌های ویتامین D مصرف می‌کردند و افرادی که دارونما مصرف می‌کردند نشان نداد.

تفاوت سندرم تونل کارپال و رادیکولوپاتی گردن چیست؟ تونل کارپال ساختاری در مچ دست است که شامل تاندون‌هایی است که انگشتان دست را کنترل می‌کنند. این تونل همچنین شامل عصب میانی است که انگشت شست، اشاره، میانی و اندکی از انگشت حلقه را عصب‌رسانی می‌کند.

وقتی تونل کارپال خیلی کوچک شده باشد و یا التهاب در تاندون‌هایی که از آن عبور می‌کنند رخ ‌دهد، عصب میانی فشرده می‌شود و علائمی مانند درد، بی‌حسی و گزگز در مچ دست، ساعد و انگشتان ایجاد می‌کند.

علائم سندرم تونل کارپال

علائم سندرم تونل کارپال شامل موارد زیر است، اما توجه داشته باشید که علائم این سندروم فقط محدود به این موارد نیست:

1.سوزن‌سوزن‌شدن و بی‌حسی در کف دست، شست یا دو انگشت اول به‌خصوص در طول شب یا اوایل صبح بعد از بیدارشدن از خواب. این احساس ممکن است باعث شود افراد بخواهند دست خود را تکان دهند تا به‌اصطلاح خواب‌رفتگی دست خود را برطرف نمایند.

2.درد شدید در مچ دست و کف دست، همراه با دردهای انتشاری گاه‌به‌گاه که تا ساعد کشیده می‌شود.

3.ضعف در دست‌ها و انگشتان و مشکل در گرفتن یا نگه‌داشتن اشیا

سندرم تونل کارپال

سندرم تونل کارپال با روش‌های غیرجراحی مانند آتل‌بندی، سرمادرمانی و اصلاح رفتار و الگوهای حرکتی درمان می‌شود. این سندروم را همچنین می‌توان با روشی به نام آزادکردن تونل کارپال از طریق جراحی درمان کرد.

سندرم تونل کارپال تنها بیماری نیست که می‌تواند باعث بی‌حسی و سوزن‌سوزن‌شدن دست و مچ شود. این علائم همچنین می‌تواند ناشی از مشکلات در ستون فقرات گردنی نیز باشد که اغلب رادیکولوپاتی گردن نامیده می‌شود.

شرایطی مانند پارگی و یا تحلیل‌رفتن دیسک، تنگی کانال نخاعی و استئوآرتریت گردن می‌تواند باعث فشار بر اعصاب گردنی شود که از ستون فقرات گردنی منشأ می‌گیرند و تقریباً همان نواحی دست و مچ دست را عصب‌رسانی می‌کند.

علائم مشابه

ازآنجایی‌که هر دو بیماری به علت تحت‌فشار قرارگرفتن عصب ایجاد می‌شوند، هم سندرم تونل کارپال و هم رادیکولوپاتی گردنی می‌توانند علائم مشابهی را ایجاد کنند: درد مبهم، گزگز، و یا بی‌حسی، همراه با دردهای انتشاری گاه‌به‌گاه در طول مسیر عصبی.

یک ارزیابی کلی عصبی می‌تواند به شناسایی علائم ناشی از سندرم تونل کارپال یا وضعیت ستون فقرات گردنی کمک کند. در واقع، گاهی اوقات این دو حالت با هم دیده می‌شوند، زیرا فشردگی عصب در گردن می‌تواند اعصاب را به سمت پایین آسیب‌پذیرتر کند. ارزیابی بالینی، آزمایش الکترودیاگنوستیک  یا EMG، و احتمالاً تصویربرداری از گردن می‌تواند به کنار هم قراردادن قطعات پازل کمک کند.

هم سندرم تونل کارپال و هم علل مختلف رادیکولوپاتی گردن برای جلوگیری از آسیب‌های مزمن عصبی نیاز به درمان دارند. افرادی که دچار بی‌حسی و گزگز در دست یا مچ دست خود هستند باید برای تشخیص و درمان به پزشک خود مراجعه کنند.

علائم رادیکولوپاتی گردن

علائم و نشانه‌های رادیکولوپاتی سرویکال یا گردنی معمولاً شامل سوزن‌سوزن‌شدن، بی‌حسی و  یا ضعف در نواحی تحت‌تأثیر ریشه عصبی آسیب‌دیده است. علاوه بر این نقایص عصبی، درد نیز در بیشتر موارد وجود دارد. این علائم و نشانه‌ها ممکن است فقط در یک ناحیه احساس شوند، مانند شانه، یا در کل بازو و در دست و انگشتان پیشرفت کنند.

رادیکولوپاتی گردنی زمانی ایجاد می‌شود که یک ریشه عصبی در ستون فقرات گردنی ملتهب یا آسیب ببیند و در نتیجه نقایص عصبی (و معمولاً درد) به سمت بازو و یا دست انتشار یابد.

علائم و نشانه‌های رادیکولوپاتی گردن معمولاً فقط در یک طرف بدن هستند، اما می‌توانند در هر دو طرف نیز گزارش شوند. اگر نقایص عصبی شدید شود یا به سمت دست‌ها انتشار یابد، می‌تواند توانایی انجام بسیاری از کارهای معمولی مانند گرفتن یا بلندکردن اشیا، نوشتن، تایپ‌کردن یا لباس پوشیدن را کاهش دهد.

نقایص عصبی در رادیکولوپاتی گردن

رادیکولوپاتی گردن شامل یک یا چند مورد از نقایص عصبی زیر است که ممکن است در گردن، شانه، بازو، دست و یا انگشتان تجربه شود:

نقایص حسی: احساس بی‌حسی یا کاهش حس در پوست. همچنین ممکن است همراه با گزگز، احساس یک شوک الکتریکی در مچ دست و یا بازوها وجود داشته باشد.

نقایص حرکتی: احساس ضعف یا کاهش هماهنگی در یک یا چند عضله.

نقایص رفلکسی: تغییرات در پاسخ‌های رفلکس غیرارادی (خودکار) بدن. مانند کاهش توانایی پاسخ‌دهی به هنگام لمس اجسام گرم یا سرد توسط پوست، یا احتمالاً کاهش رفلکس عضله سه سر یا عضله دوسر در هنگام ضربه‌زدن به آرنج توسط یک چکش لاستیکی در طول معاینه.

ریشه‌های عصبی گردنی از دو رشته حرکتی و حسی تشکیل شده است. اینکه علائم رادیکولوپاتی گردنی شامل کاهش فعالیت‌های حرکتی یا حسی (یا هر دو) باشد بستگی به این دارد که کدام رشته‌ها توسط رادیکولوپاتی آسیب‌دیده‌اند.

درد رادیکولوپاتی گردن چگونه است؟

رادیکولوپاتی گردن معمولاً با نوعی درد رادیکولار و انتشاری همراه است، اما نه همیشه. اگر رادیکولوپاتی گردنی با درد همراه باشد، این درد می‌تواند از یک ناراحتی یا درد مبهم، تا دردی تیز، شوک مانند یا سوزشی متغیر باشد. درد رادیکولوپاتی گردن ممکن است در هر نقطه از گردن تا پایین بازو تا انگشتان احساس شود.

درحالی‌که رادیکولوپاتی معمولاً با درد رادیکولار همراه است، اما باید توجه داشت که این دو درد یکسان نیستند. رادیکولوپاتی شامل نقص عصبی است، درحالی‌که درد رادیکولار می‌تواند بدون نقص عصبی رخ دهد. ممکن است رادیکولوپاتی گردن با درد کم یا بدون درد در گردن و یا بازو وجود داشته باشد، اما در بیشتر موارد علاوه بر نقایص عصبی، درد نیز وجود دارد.

علائم و نشانه‌های رادیکولوپاتی گردن بر اساس مکان

علائم و نشانه‌های رادیکولوپاتی گردن بسته به اینکه کدام ریشه عصبی تحت‌تأثیر قرار گرفته است متفاوت است. به‌عنوان‌مثال، رادیکولوپاتی C6 زمانی رخ می‌دهد که ریشه عصبی که بالای مهره C6 قرار دارد تحت‌تأثیر قرار گیرد.

اگرچه علائم و نشانه‌های خاص هر بیمار می‌تواند بسیار متفاوت باشد و همیشه از یک الگوی قابل‌پیش‌بینی پیروی نمی‌کند، اما موارد زیر در مورد اینکه چگونه رادیکولوپاتی گردن ممکن است بر اساس مکان، دردهای متفاوتی ایجاد کند، توضیحاتی را ارائه می‌دهد:

محل علائم رادیکولوپاتی گردن بسته به اینکه کدام ریشه عصبی تحت‌تأثیر قرار گرفته است متفاوت است.

رادیکولوپاتی C5: سوزن‌سوزن‌شدن، بی‌حسی و یا درد ممکن است از گردن به شانه یا پایین بازو و به انگشت شست برود. ضعف همچنین ممکن است در شانه یا بالای بازو تجربه شود.

رادیکولوپاتی C6: سوزن‌سوزن‌شدن، بی‌حسی و یا درد ممکن است از بازو و به انگشت دوم (انگشت اشاره) منتشر شود. ضعف ممکن است در جلوی بازو (دوسر بازو) یا مچ دست نیز رخ دهد.

رادیکولوپاتی C7: سوزن‌سوزن‌شدن، بی‌حسی و یا درد ممکن است در پایین بازو و انگشت میانی احساس شود. ممکن است ضعف در پشت بازو (سه سر) نیز تجربه شود.

رادیکولوپاتی C8: سوزن‌سوزن‌شدن، بی‌حسی و یا درد ممکن است به پایین بازو و انگشت کوچک تابیده شود. قدرت‌گرفتن دست ممکن است کاهش یابد.

اگرچه کمتر رایج است؛ اما رادیکولوپاتی گردنی می‌تواند در ستون فقرات گردنی بالاتر نیز رخ دهد، مانند رادیکولوپاتی C4 و یا نقاط بالاتر. گاهی نیز ممکن است به‌صورت نادر، فشار عصبی یا التهاب در چندین سطح ستون فقرات گردنی به طور هم‌زمان وجود داشته باشد که منجر به رادیکولوپاتی های متعدد شود.

علائم و نشانه‌های رادیکولوپاتی گردن بر اساس فعالیت‌های حرکتی

گاهی اوقات علائم و نشانه‌های رادیکولوپاتی گردن با انجام برخی فعالیت‌ها، مانند خم‌کردن گردن به جلو برای نگاه‌کردن به صفحه‌نمایش تلفن همراه یا لپ‌تاپ برای مدت طولانی، شعله‌ور می‌شود و زمانی که گردن به حالت ریلکس خود بازمی‌گردد و یا از حمایت لازم بهره‌مند می‌شود این علائم فروکش می‌کند.

تاثیر کفی‌های طبی بر کف پای صاف چگونه است؟ میتوان با قاطعیت گفت که پاها مهمترین عضو در سیستم اسکلتی انسان محسوب می‌شوند و بزرگترین نقش در راه‌رفتن را ایفا می‌کنند. صافی کف پا یک عارضه اسکلتی عضلانی بسیار شایع است که در میان بسیاری از افراد دیده می شود. مطالعات نشان داده اند که 2/16 درصد از مردان و 7/11 درصد از زنان در سرتاسر دنیا کف پای صاف دارند.

با این وجود، زنان بیشتر از مردان در معرض خطر آسیب های اندام تحتانی به هنگام دویدن هستند. تقریباً 1٪ از جمعیت کل دنیا از صافی کف پای سخت رنج می برند، یعنی ارتفاع قوس کف پا در حالت تحمل وزن و عدم تحمل وزن تغییر نمی کند و صاف باقی می ماند.  حدود 46 درصد از کودکان 2 تا 6 ساله در دوره‌ای از رشد اسکلتی و عضلانی خود ممکن است کف پای صاف را تجربه کنند، اما بسیاری از این موارد بعد از دوره رشد به حالت عادی بر می گردند.

تاثیر کفی‌های طبی بر کف پای صاف چگونه است؟

تغییر شکل کف پای صاف به عدم حمایت قوس کف پا و انعطاف ناکافی رباط‌ها و تاندون‌های کف پا و در نهایت فروپاشی قوس داخلی پا مربوط می‌شود و این موضوع توانایی جذب ضربه در هنگام راه‌رفتن یا دویدن را کاهش می دهد و می‌تواند خطر آسیب دیدگی پا را بیشتر افزایش دهد و حتی منجر به انگشت شست کج، تاندونیت، التهاب نیام کف‌پایی، درد مفصل متاتارس، زانو درد و یا حتی کمردرد شود.

افراد مبتلا به صافی کف پا، دارای پرونیشن بیش از حد پا هستند و این موضوع باعث می شود تا راه‌رفتن آن ها غیر طبیعی به نظر برسد. این راه‌رفتن منجر به افزایش خستگی در اندام تحتانی می شود و به افزایش خطر آسیب اندام تحتانی کمک می‌کند،  در نتیجه، افراد مبتلا به صافی کف پا معمولاً در راه‌رفتن یا دویدن طولانی‌مدت به دلیل فقدان ساختار باربر قوس پا، دفع ضربه و حمایت پایدار از اندام تحتانی، دچار مشکل می‌شوند.

اثر کفی های طبی بر سلامت بدن

اُرتزها و کفی‌های طبی می‌توانند فشار بر استخوان تیبیای ساق پا و درد اندام تحتانی را به میزان قابل توجهی کاهش دهند. آنها همچنین علائم کمردرد و التهاب نیام کف‌پایی  را کاهش می دهند. علاوه بر این، تحقیقات نشان داده اند که کفی‌های ارتوپدی و طبی تا 75 درصد بهبود علائم چرخش داخلی بیش از حد مچ پا، اختلاف طول پا، سندرم درد کشککی رانی را باعث می‌شوند.

این نتایج حاکی از آن است که پوشیدن یک کفی با پشتیبانی از قوس کف پا، می‌تواند مزایایی را در زمان ایستادن ایجاد کند. کفی‌های طبی دارای از قوس کف پا، به جذب ضربه وارد شده به پاشنه های پا در هنگام راه‌رفتن در سربالایی، سرازیری و سطوح همسطح کمک می‌کند. علاوه بر این، کفی‌های طبی ناحیه تماس را به طور یکنواخت در کل پا توزیع می‌کنند. بر اساس این یافته‌ها، توصیه می‌شود افراد مبتلا به کف پای صاف از کفی‌های قوس‌دار استفاده کنند تا به سیله این کفی‌ها عملکرد قوس پا را بازیابی کنند.

تحقیقات زیادی تاثیر کفی‌های طبی بر کف پای صاف را بررسی نموده اند. در یکی از این تحقیقات که در سال 2016 در یکی از دانشگاه های چین صورت گرفت. نشان داده شد که استفاده از کفی طبی در افراد دارای کف پای صاف به طور قابل توجهی باعث بهبودی شد. علاوه بر این، میزان بارگذاری و سطح تماس کف پا قبل و بعد از استفاده از کفی‌های طبی در افراد دارای گف پای صاف  تفاوت معنی‌داری داشت و بهبود پیدا کرده بود.

پژوهشی دیگر در تاثیر کفی‌های طبی بر کف پای صاف

در پژوهشی دیگر که در سال 2020 انجام شد نیز استفاده از کفی‌های طبی برای کف پای صاف مورد بررسی قرار گرفت. در این پژوهش نیز مشاهده شد که استفاده از این کفی‌ها برای افراد دارای کف پای صاف مزایای فراوانی دارد. علاوه بر ایجاد حمایت برای قوس کف پا، می‌تواند در دراز مدت درد را در کمر و اندام تحتانی افراد مبتلا به این عارضه کاهش دهد.

آیا پوشیدن کفی طبی باعث ایجاد درد می شود؟

ممکن است پوشیدن کفی‌های طبی برای چندبار اول برای شما آزاردهنده باشد پس از این موضوع ناراحت نباشید. کفی‌های شما برای درمان عارضه های پای شما طراحی شده اند. استفاده از آنها در دراز مدت می‌تواند نتایج مثبتی را برای شما به ارمغان بیاورد. این بدان معناست که می‌توانید انتظار داشته باشید که در عرض چند هفته پس از پوشیدن کفی‌ها، پیشرفت‌هایی را مشاهده کنید.

کفی‌های طبی و ادعاهای نادرست

افسانه‌ها و ادعاهای زیادی در مورداستفاده از کفی‌های طبی وجود دارد. نگاه دقیق‌تر به حقایق می‌تواند به شکستن این افسانه‌ها و رفع نگرانی‌های شما کمک کند.

ادعای شماره 1: کفی‌های طبی ممکن است پاهای شما را ضعیف کنند

کفی‌های شما طوری طراحی شده‌اند که از قوس پا حمایت می‌کنند تا از صاف‌شدن آن روی زمین جلوگیری شود. این موضوع در درمان صافی کف پا حائز اهمیت است. البته توجه به این نکته ضروری است که در حالت ایده‌آل استفاده از این کفی‌های طبی باید در کنار تمرینات تقویت قوس کف‌پایی باشد.

این کفی‌ها باعث می‌شوند تا حمایت از پا در بهینه‌ترین موقعیت خود انجام شود. این موضوع به افزایش قدرت عضلات قوس کف‌پایی شما کمک می‌کند.

تحقیقی که توسط سئو و همکاران در مجله علم فیزیوتراپی به چاپ رسید، اثربخشی کفی‌ها را در کاهش تنش در عضلات کف پا و درعین‌حال حفظ سطح قوس طبیعی ثابت کرد.

نویسندگان این پژوهش دریافتند که استفاده از کفی برای افراد دارای کف پای صاف به بازیابی حرکت تقریباً طبیعی پا در حین راه‌رفتن کمک می‌کند. این موضوع می‌تواند از ایجاد تعدادی از بیماری‌های دردناک پا؛ مانند التهاب فاشیای کف پا و عارضه بونیون انگشت شست جلوگیری کند.

کفی‌های طبی بر روی رباط‌های پا که در اثر حرکت نامناسب پا آسیب‌دیده‌اند و نیاز به التیام دارند، اثر درمانی دارند.

با کفی در کفش، فاشیای کف پا شانس بیشتری برای بهبودی دارد. زیرا قوس در موقعیت خود قرار می‌گیرد و در حین حرکت دچار فروپاشی نمی‌شود.

ادعای شماره 2: کفی‌ها باعث درد در پا می‌شوند

این ادعا نیز نادرست است.  درست است که ناراحتی و درد در چند هفته اول پوشیدن کفی‌هایتان طبیعی است، اما پس از طی دوره‌ای کوتاه، پاهای شما کاملاً با آن‌ها سازگار می‌شوند.

این دوره می‌تواند از یک هفته تا سه هفته طول بکشد و برخی از افراد می‌توانند حتی در مدت‌زمان کوتاه‌تری کفی‌های خود را برای مدت طولانی‌تری بپوشند. اما توصیه می‌شود در روز اول دو ساعت از این کفی‌ها استفاده کنید به‌آرامی این مدت را یک ساعت یک ساعت اضافه کنید.

سعی کنید در این دوره از هرگونه ورزش شدید اجتناب کنید؛ زیرا وضعیت پای شما در حال گذار به ایده‌آل‌ترین موقعیت خود است و ممکن است برای تطابق با حرکت‌های دیگر، اندکی احتیاج به زمان داشته باشد.

کفی‌ها اغلب برای درمان درد در قوس کف پا، پاشنه یا انگشتان پا توصیه می‌شوند، یعنی رایج‌ترین انواع درد پا که افراد مبتلا به مشکلات وضعیتی مچ پا تجربه می‌کنند.

به هنگام استفاده از کفی‌ها، تسکین درد به دلیل توزیع وزن برابر در پاها اتفاق می‌افتد. کفی‌ها به کاهش هر گونه فشار اضافی روی نواحی دردناک پا کمک می‌کنند و باعث بهبودی می‌شوند.

در عارضه بونیون یا شست کج، با استفاده از کفی‌ها به دلیل اینکه وزن کمتری به سمت مفصل شست پا منتقل می‌شود، رشد بیشتر بونیون یا ایجاد درد در انگشت پا را محدود می‌کند.

ادعای شماره  3: استفاده از کفی‌ها ضروری نیست

اگر قوس‌های غیرعادی کف پا دارید، پای شما به حمایت مناسبی نیاز دارد که این حمایت می‌تواند توسط کفی‌ها تأمین شود.

درحالی‌که می‌توان با کمک تمرینات کششی و تقویتی درد را تسکین داد. اما این تمرینات زمانی که با درمان کفی طبی ترکیب شوند بسیار مؤثرتر هستند.

شما بخش عمده‌ای از روز را روی پاهای خود می‌گذرانید و در این مدت، پاهای شما در معرض انواع مختلف استرس‌ها و فشار می گیرند.

خواه این استرس ایستادن روی کف‌پوش سخت برای ساعت‌ها باشد و خواه یا تمرین بیش از حد، قوس کف پای شما به‌راحتی می‌تواند در طول زمان ضعیف شود.

ازآنجایی‌که قوس کف‌پایی قسمت مهمی از پای شما است، لازم است که در طول روز به‌خوبی از آن حمایت کنید. کفی‌ها تضمین می‌کنند که قوس کف پای شما در تمام مدت زمانی که روی پاهای خود ایستاده‌اید، به طور مؤثر عمل کند.

همچنین استفاده از کفی‌های طبی یکی از مؤثرترین راه‌ها برای محافظت از خود در برابر بیماری‌های دردناک دیگر پا و همچنین جلوگیری از بروز مشکلات در سایر نواحی بدن مانند زانو، لگن و کمر است.

چه کسانی باید از کفی‌های طبی استفاده کنند؟

اگر با درد پا دست‌وپنجه نرم می‌کنید، کفی‌ها می‌توانند به تسکین درد شما کمک کنند. به‌این‌ترتیب کفی‌ها به‌عنوان یک وسیله مؤثر برای کنترل درد عمل می‌کنند.

کفی‌ها به‌ویژه برای کسانی که مشکلات وضعیتی مچ پا؛ مانند قوس صاف یا بلند دارند توصیه می‌شوند. ویژگی‌های حمایتی کفی‌ها، آنها را برای این مشکلات ایدئال می‌کند.

در کسانی که دارای بیماری‌های پا؛ مانند التهاب فاشیای کف‌پایی یا شست کج هستند، کفی‌ها می‌توانند مکمل خوبی برای برنامه درمانی باشند.

کفی‌های طبی و آسیب‌های حین دویدن

کفی‌های طبی برای ورزشکارانی که به دنبال راهی برای افزایش عملکرد خود و کاهش احتمال آسیب‌دیدگی هستند، مفیدند. هنگامی که این کفی‌های طبی، در حین تمرین پوشیده می‌شوند، می‌توانند به‌عنوان اقدامات پیشگیرانه و محافظتی برای پاهای شما در نظر گرفته شوند. این موضوع می‌تواند به‌ویژه هنگام انجام حرکات سریع و یا انجام حرکات ناگهانی مانند جاگذاشتن حریف در طول بازی مفید باشد.

افرادی که از آرتروز، دیابت و چاقی رنج می‌برند نیز می‌توانند از تأثیر کفی‌های طبی بر مچ پای خود بهره‌مند شوند. تمامی این بیماری‌ها، در نهایت می‌توانند پا را تحت‌تأثیر قرار دهد، بنابراین توصیه می‌شود از همان مراحل اولیه بهتر از آنها مراقبت کنید.

جمع‌ بندی 

صافی کف پا (پرونیشن بیش از حد)، توانایی پا در جذب ضربه را کاهش داده و ریسک آسیب‌هایی چون کمردرد، زانودرد، التهاب نیام کف‌پایی و شست کج را افزایش می‌دهد. کفی‌های طبی (ارتز) با هدف بازیابی عملکرد قوس و توزیع یکنواخت فشار، این ناهنجاری را اصلاح می‌کنند. تحقیقات نشان داده‌اند که کفی‌ها به‌طور مؤثری درد را کاهش داده و بیومکانیک را بهبود می‌بخشند. اگرچه ممکن است در ابتدا ناراحتی وجود داشته باشد، اما استفاده از آن‌ها در ترکیب با تمرینات تقویتی ضروری است تا از مشکلات مزمن و آسیب‌های ورزشی جلوگیری شود.

تأثیر آب‌درمانی همراه با فیزیوتراپی بر درد و ناتوانی در بیماران مبتلا به بیرون‌زدگی دیسک کمر چگونه است؟ کمردرد یکی از شایع‌ترین مشکلات درمانی در میان جمعیت فعال و دومین دلیل مراجعه به مراکز بهداشتی در سرتاسر دنیا است. علاوه بر این، باید این واقعیت را پذیرفت که بروز کمردرد باعث عوارض قابل‌توجهی در بدن می‌شود، زیرا این مشکل دلیل اصلی ناتوانی در جمعیت فعال محسوب می‌شود. از طرفی این مشکل می‌تواند هزینه‌های عمده‌ای شامل هزینه‌های درمان، ازدست‌دادن روزهای کاری و کاهش بهره‌وری را نیز به دنبال داشته باشد.

میزان شیوع و عوامل خطرآفرین بیرون‌زدگی دیسک کمر

 در بیماران مبتلا به بیرون‌زدگی دیسک کمر، هسته دیسک بر اثر عوامل گوناگون، از حلقه‌ای که اطراف آن را احاطه کرده است عبور کرده و به بیرون نشت پیدا می‌کند و این موضوع باعث می‌شود تا اعصاب اطراف تحت‌تأثیر و فشار قرار بگیرند.  شیوع ماهانه بیماری دیسک کمر 43 درصد از جمعیت برآورد شده است؛ بنابراین، کمردرد دومین دلیل مراجعه به پزشک یا مشاور محسوب می‌شود. به‌عنوان‌مثال طی تحقیقاتی در کشور رومانی مشخص شد که شیوع کمردرد در بزرگسالان بسیار بالاست (62%) و بعد از سردرد (79%) در رتبه دوم اختلالات دردناک قرار دارد. شیوع بالای بیماری دژنراتیو یا تخریب دیسک کمر با وجود چندین عامل خطرآفرین ارتباط تنگاتنگی دارد مانند: وزنه‌برداری، افزایش سن، کم‌تحرکی، سیگارکشیدن، چاقی و ژنتیک.

بلندکردن وزنه با خم و راست کردن تنه و اندام‌های فوقانی باعث تغییر تراز ستون فقرات و مرکز تعادل (مرکز ثقل بدن) در سطح شکم می‌شود. در نتیجه این موضوع، ستون فقرات مجبور است که هم وزن بالاتنه را تحمل کند و هم وزن باری که قرار است بلند شود و یا پایین بیاید. فعالیت‌های بدنی مکرر که خم‌شدن ستون فقرات کمری را بیش از حد تحت‌فشار قرار می‌دهد، در نهایت می‌تواند باعث بیرون‌زدگی و تخریب فیبروز حلقوی (حلقه دور دیسک) شود.

چندین مطالعه گزارش کردند که افزایش سن یک عامل خطرآفرین جدی برای برآمدگی و یا بیرون‌زدگی دیسک به شمار می‌آید.  

اثر سیگار و عدم فعالیت بر دیسک کمر

مطالعات نشان داده‌اند که کشیدن سیگار باعث انقباض عروق خونی می‌شود و نیکوتین می‌تواند جریان خون را به مهره‌ها کاهش می‌دهد. در نتیجه، این کاهش جریان خون می‌تواند رسیدن مواد مغذی به دیسک‌های بین مهره‌ای را کاهش دهد و آن‌ها را مستعد تخریب دیسک کند. رابطه‌ای مستقیم میان حجم فعالیت بدنی و وضعیت سلامتی وجود دارد، به‌طوری‌که افراد فعال از نظر بدنی کمترین خطر ابتلا به بیماری بیرون‌زدگی و تخریب دیسک را دارند؛ بنابراین، فقدان فعالیت‌های ورزشی یک عامل خطرآفرین جدی برای ایجاد و پیشرفت دژنراسیون دیسک کمر محسوب می‌شود. از سوی دیگر، افراد دارای اضافه‌وزن بیشتر در معرض ابتلا به انحطاط و بیرون‌زدگی دیسک کمر هستند. مطالعات اخیر نشان داده‌اند که عوامل ژنتیکی ممکن است در بیماری دیسک کمر و سایر بیماری‌های روماتیسمی التهابی نیز دخیل باشند.

بررسی یک تحقیق در رابطه با تأثیر آب‌درمانی همراه با فیزیوتراپی

همان‌طور که اشاره شد عوامل متعددی وجود دارند که می‌توانند در بروز عارضه بیرون‌زدگی دیسک کمر دخیل باشند. از طرفی ازآنجایی‌که این مشکل جزو شایع‌ترین مراجعه‌ها به مراکز درمانی محسوب می‌شود بسیار ضروری است تا درمانی مناسب برای آن در نظر گرفته شود. در ادامه می‌خواهیم با هم یکی از مقالاتی را که بررسی‌های لازم را انجام داده است تا بتواند تمرینات متناسب با این عارضه را شناسایی کند بررسی کنیم.

در این مطالعه 60 بیمار (25 مرد و 35 زن) بین 26 تا 76 سال با تشخیص بیرون‌زدگی دیسک کمر را مورد بررسی قرار گرفتند. بیماران از جولای 2021 تا ژانویه 2022 در مرکز درمانی هتل سرس رومانی، بررسی شدند و این مطالعه در یک دوره ۶ماهه انجام شد.

همه شرکت‌کنندگان قبل از ورود به مطالعه رضایت آگاهانه کتبی خود را ارائه کردند. معیارهای ورود به مطالعه عبارت بودند از: سن 25 تا 80 سال، کمردرد بیش از سه ماه، تشخیص برجستگی دیسک کمر با MRI، توانایی انجام یک برنامه فیزیوتراپی. معیارهای خروج عبارت بودند از: اندیکاسیون جراحی حاد، جراحی قبلی در همان سطح ستون فقرات کمری، سیاتیک، وجود آسیب شدید ستون فقرات (تومور ستون فقرات، شکستگی ستون فقرات، تنگی یا رادیکولوپاتی نخاعی، فیبرومیالژیا، بیماری‌های التهابی و عفونی ستون فقرات). مصرف‌کنندگان داروهای مسکن مزمن، افراد مبتلا به نئوپلاسم از هر نوع، بیماری روانی نیز از دیگر عوامل حذف در تحقیق محسوب می‌شدند.

ارزیابی‌ها در رابطه با تأثیر آب‌درمانی همراه با فیزیوتراپی

مشخصات دموگرافیک شرکت‌کنندگان مانند سن، جنس، وزن، قد و شاخص توده بدنی (BMI) ثبت شد. علاوه بر این، وجود رادیکولوپاتی و دوره سپری شده (بر حسب ماه) از تشخیص تا شروع درمان موردتوجه قرار گرفت. بر اساس دلایل شخصی افراد (دردسترس‌بودن، پایبندی، هزینه‌های بهداشتی و غیره)، بیماران در دو گروه کنترل (30 نفر) و آزمایش (30 نفر) قرار گرفتند. گروه کنترل (A) فقط یک برنامه فیزیوتراپی ساده دریافت کرد. درحالی‌که بیماران گروه آزمایشی (گروه B) یک برنامه تمرینی درمانی شامل آب‌درمانی همراه با فیزیوتراپی دریافت کردند. تمام ارزیابی‌ها یک‌بار قبل از مداخله و شروع تمرینات و یک‌بار هم 6 ماه بعد توسط همان فیزیوتراپیست قبلی انجام شد. تست‌های مختلفی برای سنجش میزان تحرک ستون فقرات از بیماران به عمل آمد. تست‌هایی مانند خم‌شدن جانبی ستون فقرات، تست خم‌شدن به عقب بالاتنه و غیره.

در مورد ارزیابی قدرت عضلانی، هر دو قدرت عضلات خم‌کننده و بازکننده تنه مورد آزمایش قرار گرفت. برای ارزیابی قدرت عضله شکم، تعداد خم‌شدن بالاتنه که آزمودنی می‌توانست در فاصله 30 ثانیه انجام دهد، ثبت شد. در مورد ارزیابی قدرت عضلات بازکننده کمر، تعداد اجرای صحیح اکستنشن ستون فقرات در بازه زمانی 30 ثانیه ذکر شد. سطح درد آزمودنی‌ها نیز توسط پرسش‌نامه‌ای مورد بررسی قرار گرفت.

علاوه بر این، درجه درد با استفاده از یک خط کش ده‌سانتی متری ارزیابی شد. در این روش از آزمودنی خواسته می‌شود تا میزان درد خود را بر روی این خط کش ده‌سانتی متری نشان دهد. عدد صفر به معنای «بدون درد» و عدد 10 به معنای «بدترین درد» در نظر گرفته می‌شود.

مداخلات و روش‌ها

 بیماران گروه آزمایشی (گروه B) در مرکز درمانی بستری شدند و در طی بستری بودن، یک برنامه توان‌بخشی 10 روزه دریافت کردند که تمرینات آن را یک‌بار در روز انجام می‌دادند. همچنین پس از ترخیص از بیمارستان یک برنامه تمرین فیزیوتراپی روزانه را ادامه دادند. همه بیماران در گروه B در یک برنامه توان‌بخشی پیچیده شامل: آب‌درمانی، فیزیوتراپی و الکتروتراپی شرکت کردند.

برنامه توان‌بخشی گروه آزمایش (A)

بیماران در یک استخر درمانی به مدت 30 دقیقه در روز، 5 روز در هفته و به مدت 10 روز تحت درمان قرار گرفتند.

علاوه بر این یک برنامه فیزیوتراپی به مدت 45 دقیقه در روز و 5 روز در هفته به مدت 10 روز به همه بیماران گروه B داده شد. تمرینات شامل حرکات مقاومتی و فعال خم‌شدن و اکستنشن تنه، شیب لگن، تقویت عضلات شکم و تنه و تمرینات تحرک تنه بود. دوز و شدت تمرینات تنظیم شد و در طول زمان پیشرفت کرد. این برنامه باتوجه‌به اختلالات خاص بیماران به‌صورت فردی تجویز شده بود.

پس از اتمام این برنامه تمرینی، برای هر بیمار از الکتروتراپی استفاده شد. روش‌های الکتروتراپی شامل: 1 تحریک الکتریکی عصب از طریق پوست (TENS)

 2 جریان تداخلی (IFC) در حالت چهار قطبی، دبه مدت 10 دقیقه.

3 میدان مغناطیسی درمانی به‌صورت مداوم (اثر آرام‌بخشی)، به مدت 15 دقیقه.

پس از اتمام برنامه 10 روزه فیزیوتراپی در مرکز درمانی، همه بیماران طرح کلی و شرح برنامه تمرینی را دریافت کردند و به آنها یادآوری شد که تمرینات را به طور منظم انجام دهند. بیماران گروه کنترل (A) فقط به مدت 10 روز در بیمارستان تحت درمان با الکتروتراپی قرار گرفتند و پروتکل الکتروتراپی آن‌ها مانند گروه آزمایش (B) بود.

نتیجه‌گیری‌ها

این مطالعه نشان داد که بیمارانی که در گروه آزمایش (B) قرار گرفتند، همبستگی مثبت و معناداری را بین زمان سپری شده از تشخیص تا درمان و شدت درد نشان دادند. در واقع این همبستگی نشان داد که هر چه زودتر درمان شروع شود، درد  کمتر بروز خواهد کرد.

همچنین این مطالعه نشان داد که در پایان دوره درمان، بین دوره سپری شده از تشخیص تا شروع درمان و ناتوانی در بیمارانی که تحت تمرینات آب‌درمانی و فیزیوتراپی به‌صورت هم‌زمان قرار گرفته بودند، ارتباط مثبت و معناداری مشاهده شد؛ بنابراین، می‌توان گفت که هر چه درمان‌های ترکیبی زودتر شروع شوند، پس از 6 ماه درمان، ناراحتی ایجاد شده توسط بیماری کاهش چشمگیری می‌یابد.

در مقابل، در گروه کنترل که تنها تمرینات الکتروتراپی را انجام داده بودند، همبستگی مثبت و معناداری مشاهده نشد. نتایج این مطالعه حاکی از آن است که در بیماری دیسک کمر، یک برنامه توان‌بخشی ترکیبی در صورت شروع زودهنگام پس از تشخیص، ممکن است از نظر کاهش درد و ناتوانی مؤثرتر باشد. این مطالعه نتایج مشابهی را که در سایر تحقیقات قبلی بررسی شده بود را تأیید کرد و نشان داد که مداخله زودهنگام، بهبود قابل‌توجهی در درد، ناتوانی و پیامدهای اجتماعی – اقتصادی (مانند بازگشت به کار و استفاده از مراقبت‌های بهداشتی) را به دنبال خواهد داشت.  

البته باید توجه داشت برای تأیید قطعی این یافته‌ها تحقیقات بیشتری با دوره‌های پیگیری طولانی‌تر و گروه‌های آزمایشی بزرگ‌تری احتیاج است.

کلام آخر

در این مطالعه، اهمیت ترکیب تمرینات الکتروتراپی و فیزیوتراپی همراه با آب‌درمانی بررسی شد و نشان داده شد که بیمارانی که این ترکیب درمانی را دریافت کردند، بهبود بسیار قابل‌توجهی در تسکین درد و کاهش ناتوانی عملکردی پس از 6 ماه درمان نشان دادند. همچنین این مطالعه نشان داد که هرچه درمان توان‌بخشی زودتر اجرا شود، شدت درد و سطح ناتوانی مرتبط با بیماری کمر کمتر می‌شود.

یک راه ارزان و آسان برای بهبود درد آرتروز زانو، اعمال گرما یا سرما به مفاصل آسیب‌دیده است. بااین‌حال، اغلب افراد در مورد زمان استفاده از گرما و سرما سردرگم می‌شوند

گرما می‌تواند عضلات را شل کرده و به روان‌شدن مفاصل کمک کند. گرمادرمانی ممکن است برای تسکین سفتی عضلات و مفاصل، کمک به گرم‌کردن مفاصل قبل از فعالیت یا کاهش اسپاسم عضلانی استفاده شود

سرما می‌تواند التهاب، تورم و درد مربوط به آرتریت و فعالیت را کاهش دهد. (برای درمان بسیاری از آسیب‌های حاد نیز توصیه می‌شود.) برخی از افراد استفاده از گرما و سرما را به طور متناوب انجام می‌دهند. مثلاً ممکن است بیمار از گرمادرمانی برای گرم‌کردن مفاصل قبل از تمرین فیزیوتراپی و استفاده از سرمادرمانی بعد از ورزش استفاده کند.

کسانی که مبتلا به آرتروز زانو هستند می‌توانند صبح‌ها از گرمادرمانی برای ازبین‌بردن سفتی مفصل زانو استفاده کند و چند ساعت بعد از سرمادرمانی برای کاهش تورم. این روند را می‌توان در طول روز نیز تکرار کرد.

سرمادرمانی برای انواع خاصی از آرتریت که باعث شعله‌ورشدن التهاب دردناک می‌شوند، مانند نقرس و نقرس کاذب توصیه می‌شود. افراد مبتلا به انواع دیگر آرتریت، از جمله استئوآرتریت، آرتریت روماتوئید، و اسپوندیلیت آنکیلوزان، ممکن است از گرما و سرما به طور توأمان بهره‌مند شوند.

هیچ دستورالعمل پذیرفته شده جهانی برای زمان استفاده از گرما یا سرما برای مفاصل دارای آرتروز وجود ندارد و توصیه‌ها متفاوت است. به افراد مبتلا به استئوآرتریت توصیه می‌شود که روش‌های مختلف استفاده از گرما و سرمادرمانی را امتحان کنند تا بهترین روش را برای خود پیدا کنند.

به همین ترتیب، شواهد نشان می‌دهد که استفاده از گرما و سرما بر بیماران دارای آرتریت روماتوئید تأثیر نمی‌گذارد، اما می‌تواند فعالیت فیزیکی برای برخی از بیماران دارای آرتروز زانو را راحت‌تر کند.

چه زمانی و چرا باید از گرما برای آرتروز مفاصل استفاده کرد؟

گرمادرمانی روشی آسان و ارزان است که برای تسکین درد مورداستفاده قرار می‌گیرد و می‌تواند جایگزین داروهای مسکن باشد و عوارض این داروها را کاهش دهد. برخی از اثرات گرمادرمانی به شرح زیر است:

ترمیم بافت آسیب: گرما باعث گشادشدن رگ‌های خونی عضلات اطراف می‌شود که این موضوع جریان اکسیژن و مواد مغذی را به عضلات افزایش می‌دهد. (به طور معمول غضروف را نمی‌توان دوباره رشد داد، اما گرما ممکن است به ترمیم سایر بافت‌های آسیب‌دیده کمک کند.)

کاهش سفتی مفاصل: گرما انعطاف‌پذیری عضلات و بافت همبند را افزایش می‌دهد و این موضوع باعث افزایش انعطاف‌پذیری و کاهش سفتی مفاصل می‌شود.

تحریک مایع مفصلی: گرم‌کردن مفصل و به دنبال آن خم‌شدن و باز کردن ملایم زانو می‌تواند تولید مایع مفصلی (مایع سینوویال) را تحریک کند و باعث افزایش روانکاری مفصل و رساندن مواد مغذی به بافت مفصل شود.

منحرف‌کردن حواس مغز از درد: گرمای آرامش‌بخش می‌تواند گیرنده‌های حسی در پوست را تحریک کرده و انتقال سیگنال‌های درد به مغز را کاهش دهد.

برای بسیاری از افراد، گرمادرمانی زمانی بهترین نتیجه را دارد که با سایر روش‌های درمانی؛ مانند فیزیوتراپی و ورزش ترکیب شود.

گرما یا داغی؟

منبع گرمای استفاده شده برای گرمادرمانی باید گرم باشد نه داغ. گرمادرمانی نباید برای فرد دردناک باشد یا پوست را بسوزاند. علاوه بر این، گرمادرمانی مؤثر، دمای ثابتی را برای مدت‌زمان طولانی فراهم می‌کند و به‌سرعت سرد نمی‌شود. پس سعی کنید از منبع‌های گرمایشی ملایمی مانند کیسه‌های آب گرم استفاده کنید.

یک راه ارزان و آسان برای بهبود درد آرتروز زانو، اعمال گرما یا سرما به مفاصل آسیب‌دیده است.چه مدت باید گرما اعمال شود؟

زمان اعمال گرما بستگی به محل درد دارد. برای مؤثربودن، گرما باید به عضلات آسیب‌دیده و بافت‌های مفصلی نفوذ کند. یک جلسه بسیار کوتاه فقط پوست را گرم می‌کند و نه بافت‌های آسیب‌دیده را.

درد جزئی تا متوسط در مفاصل نزدیک به سطح پوست، مانند مچ پا یا آرنج، بسیاری از آنها فقط به 15 تا 20 دقیقه گرمادرمانی نیاز دارند. برای آسیب‌های شدیدتر یا عمیق‌تر، مانند آرتریت متوسط تا شدید در لگن یا کمر، جلسات 30 دقیقه‌ای یا حتی بیشتر ممکن است مفید باشد.

برای بهبود درد آرتروز زانو چه زمانی نمی‌توان از گرمادرمانی استفاده نمود؟

گرما در شرایط خاصی توصیه نمی‌شود. به‌عنوان‌مثال، اگر مفصل متورم یا کبود شده است، نباید از گرما استفاده کرد. (در این موارد معمولاً برای کاهش تورم بهتر است از کیسه یخ یا سرد استفاده کنید.)

علاوه بر این، استفاده از گرما برای افرادی که دارای موارد زیر هستند توصیه نمی‌شود:

درماتیت

ترومبوز سیاهرگی عمقی

دیابت

بیماری عروق محیطی

وجود زخم باز

افراد مبتلا به بیماری قلبی یا فشارخون بالا باید قبل از استفاده از گرمادرمانی با پزشک خود مشورت کنند

چه زمانی و چرا باید از سرما برای آرتروز مفاصل استفاده کرد؟

التهاب آرتریت دردناک را می‌توان با کمپرس سرد درمان کرد. این روش یک درمان ارزان و مؤثر است که می‌تواند چندین بار در روز یا گاهی اوقات و در صورت نیاز از آن استفاده نمود

سرمادرمانی می‌تواند باعث موارد زیر شود:

کاهش التهاب: سرما باعث منقبض شدن عروق خونی در عضلات می‌شود و بنابراین می‌تواند جریان خون را کاهش دهد و به کاهش التهاب کمک کند

کاهش تولید مایع مفصلی: مایع مفصل سینوویال برای یک مفصل سالم ضروری است، اما تولید بیش از حد آن می‌تواند به تورم و ناراحتی کمک کند. استفاده از کمپرس سرد روی مفصل به هنگام استراحت می‌تواند تولید مایع مفصلی را کند.

حواس مغز را از التهاب منحرف می‌کند: خنک‌کردن مفصل ملتهب می‌تواند گیرنده‌های حسی در پوست را تحریک کرده و انتقال سیگنال‌های درد به مغز را کاهش دهد.

برای بهبود درد آرتروز زانو چه مدت می‌توان از سرما استفاده شود؟

یک بسته یخ ممکن است بیش از 20 دقیقه در هر بار استفاده شود، و می‌توان این فرایند را 8 تا 10 بار در طول روز تکرار کرد.

اقدامات احتیاطی استفاده از سرما

قراردادن یخ یا هر منبع سرمای دیگری به طور مستقیم روی پوست می‌تواند به پوست آسیب برساند. برای جلوگیری از آسیب پوستی، می‌توانید برخی از اقدامات احتیاطی زیر را انجام دهید:

یخ را مستقیماً روی پوست قرار ندهید. می‌توان از حوله یا سد محافظ دیگری بین یخ و پوست استفاده کرد. سرمادرمانی نباید برای پوست دردناک باشد

هر بار بیش از 15 یا 20 دقیقه از سرما استفاده نکنید.

ممکن است به افرادی که دارای شرایط خاصی هستند توصیه شود از مصرف یخ خودداری کنند، مانند افرادی که دارای موارد زیر هستند

سندرم رینود

شرایط آلرژیک سرماخوردگی

فلج یا مناطقی با اختلال در حس (به‌عنوان‌مثال آسیب عصبی)

برای برخی از افراد، گرمادرمانی متناوب با استفاده از سرما بیشترین تسکین درد را فراهم می‌کند.

آیا می‌توان بعد از تعویض مفصل زانو به دستشویی رفت؟ همیشه جراحی‌ها روند درمانی پراسترس و پر چالشی بوده‌اند. مخصوصاً جراحی مانند تعویض مفصل زانو که می‌تواند برای مدتی شرایط زندگی شما را تغییر دهد. ممکن است سؤالات زیادی برای قبل و بعد از عمل در ذهن خود داشته باشد. ما امروز می‌خواهیم یکی از این پرسش‌های اساسی را باهم بررسی کنیم: آیا بعد از جراحی تعویض مفصل زانو می‌توان به دستشویی رفت یا باید از لگن استفاده نمود؟

معمولاً پس از این جراحی شما باید بتوانید با کمک یک همراه راه بروید پس برای رفتن به دستشویی هیچ مشکلی نخواهید داشت و احتیاجی به لگن نیست.

اما چالش اصلی می‌تواند در دستشویی اتفاق بیفتد! فکر استفاده از توالت‌های ایرانی را برای مدتی از سر خود بیرون کنید؛ زیرا برای  استفاده از آن‌ها احتیاج دارید تا زانوهای خود را بیش از حد خم کنید. می‌توانید در طی این دوره از توالت‌های فرنگی سیاری که فروشگاه‌های لوازم طبی و پزشکی پیدا می‌شوند استفاده کنید.

ارتفاع صندلی توالت، شما را از خم شدن بیش از حد زانوی باز می دارد. اگر برای حفظ تعادل مشکل دارید ممکن است لازم باشد که میله های ایمنی در دستشویی نصب کنید تا برای ایستادن و بلندشدن مشکلی نداشته باشید.

برای استفاده راحت‌تر از دستشویی فرنگی یا سیار به این نکته توجه کنید که ارتفاع صندلی توالت باید حداقل به‌اندازه چین پشت زانوی شما باشد. اگر این‌طور نیست، می‌توانید صندلی توالت بلندتری تهیه کنید. صندلی توالت باید دارای تکیه‌گاه دست باشد تا برای بلندشدن از روی آن مشکلی نداشته باشید.

[sc name=”didar”][/sc]

چرا بعد از جراحی زانو نمی‌توان اجابت مزاج انجام داد؟

علت این موضوع می‌تواند استفاده از داروهای حین عمل، داروهای ضددرد پس از عمل، کاهش تحرک و کاهش مصرف خوراکی بعد از عمل باشد.  

اجابت مزاج بعد از تعویض مفصل زانو چقدر طول می‌کشد؟

برای پیشگیری از یبوست حتماً مایعات فراوان بنوشید و غذاهای پر فیبر مانند میوه‌ها و سبزیجات مصرف کنید. سعی کنید هنگام مصرف داروهای مسکن، از ملین‌ها استفاده کنید و یا اگر ظرف دو تا سه روز اجابت مزاج نداشتید، ملین بخورید. اگر مصرف ملین نتیجه‌ای نداد، به پزشک خود اطلاع دهید.

آیا می‌توان بعد از جراحی مدفوع کرد؟

فشار ملایم برای شروع اجابت مزاج طبیعی است و مشکلی را ایجاد نمی‌کند. از انجام این کار پس از جراحی نترسید. برای انجام راحت‌تر این کار ممکن است برای شما ملین‌هایی تجویز شود تا از آن‌ها استفاده کنید.

آیا می‌توان بعد از جراحی تعویض مفصل زانو تنها بود؟

درواقع سؤال درست‌تر این است که آیا سالمندان می‌توانند بعد از ترخیص از بیمارستان به‌تنهایی زندگی کنند؟ و آیا این موضوع برای آن‌ها بی‌خطر است؟ جواب این سوال یک کلمه است: “بله”. پزشک می‌تواند برنامه‌های بازتوانی را برای سالمندان در خانه تعیین کند، اما تحقیقات نشان می‌دهد که سالمندانی که به‌تنهایی زندگی می‌کنند می‌توانند پس از تعویض کامل مفصل زانو با خیال راحت به خانه بازگردند.

اگر بعد از جراحی تعویض مفصل زانو مدفوع نکنید چه اتفاقی می‌افتد؟

ممکن است برخی از افراد یبوست بعد از عمل جراحی را تجربه نکنند، اما این موضوع یک عارضه جانبی نسبتاً شایع داروهای مسکن، بیهوشی و عدم تحرک است. بسته به اینکه عمل جراحی مربوط به کدام قسمت یا قسمت‌های بدن است، زور زدن برای اجابت مزاج می‌تواند بخیه‌ها را به خطر بیندازد یا بر فرایندهای بهبودی بدن تأثیر بگذارد. پس باید تا جای ممکن این مشکل را برطرف نمود.

آیا دفع‌نکردن مدفوع تا روزهای بعد از عمل طبیعی است؟

به گفته متخصصان، بسته به میزان فعالیت شما و میزان داروهای مسکن موردنیاز پس از عمل، می‌توان انتظار داشت که یبوست چند روز طول بکشد. درد شکم به دلیل نفخ پس از جراحی نیز بسیار شایع است و می‌تواند نتیجه گاز یا مایعات اضافی استفاده شده در حین جراحی باشد.

تنبلی روده بعد از جراحی تعویض مفصل زانو چیست؟

این عارضه فقدان طولانی‌مدت عملکرد روده پس از اعمال جراحی، و معمولاً پس از جراحی‌های شکمی است. این موضوع یک عارضه شایع پس از عمل به علت‌های پاتوفیزیولوژی نامشخص است. این عارضه یک بیماری خوش‌خیم است که معمولاً با کمترین مداخله برطرف می‌شود.

چه مدت بعد از جراحی تعویض زانو می‌توان حمام کرد؟

بسیاری از جراحان ارتوپد به بیماران خود اجازه نمی‌دهند تا برش‌های خود را تا زمانی که بخیه‌ها یا منگنه‌ها برداشته شده خیس کنند و این موضوع ممکن است حدود دو هفته پس از جراحی به طول بینجامد. به‌محض اینکه از انجام این کار مطمئن شدید و پزشک اجازه آن را به شما داد، می‌توانید دوش بگیرید. استفاده از وان یا صندلی در زیر دوش می‌تواند حمایت و راحتی بیشتری را به شما ارائه دهد تا زمانی که بتوانید توانایی بیشتری برای حرکت در اطراف داشته باشید و یا اینکه می‌توانید در طی این دو هفته پایی که مفصل آن جراحی شده است را زیر دوش نگیرید. توجه کنید که تا زمانی که جراحتان به شما اجازه نداده استحمام نکنید. بهتر است برای اطمینان از خشک ماندن محل‌های جراحی، پانسمان را بپوشانید. هرچند که پانسمان بعد از جراحی شما ضد آب است.

پشت تابدار یا Swayback چیست ؟ کمر شما بیشتر از سایر قسمت‌های بدن شما مستعد درد و ناراحتی مزمن است. در واقع، کمردرد حدود 80 درصد از افراد را در مقطعی از زندگی تحت‌تأثیر قرار می‌دهد.

اختلال اسکلتی – عضلانی پشت تابدار یا Swayback نوع خاصی از وضعیت بد است که اغلب منجر به کمردرد می‌شود. در این افراد، لگن به سمت جلو به‌اصطلاح شیفت پیدا کرده است و یا انحنای اغراق‌آمیز در ستون فقرات وجود دارد.  در این وضعیت باسن ‌به سمت جلو متمایل شده و بالاتنه به سمت عقب خم می‌شود.

پشت تابدار یا Swayback  یک الگوی رایج از اختلال عملکرد بدن است که دارای علائم زیر است:

باسن و لگن در مقایسه با خطی که از وسط سر عبور می‌کند، به سمت جلو متمایل شده است.

جابه‌جایی لگن به سمت جلو باعث ایجاد انحنای بیش از حد به سمت داخل در کمر یا ستون فقرات کمری شده که این موضوع می‌تواند منجر به لوردوز کمری شود.  

همچنین این وضعیت می‌تواند باعث ایجاد یک انحنای بیش از حد به سمت بیرون، در قسمت بالای کمر شما شود. به این حالت به وجود آمده اصطلاحاً کیفوز می‌گویند.

ناهماهنگی ستون فقرات و لگن شما به دلیل این وضعیت حرکتی می‌تواند شما را در معرض افزایش خطر آسیب‌دیدگی کمر و لگن قرار دهد. همچنین می‌تواند به آسیب‌های اسکلتی عضلانی در سایر قسمت‌های بدن مانند گردن و شانه که مجبور به‌قرار گرفتن در موقعیتی غیرطبیعی هستند، نیز بینجامد.

وضعیت نامناسب بدنی همچنین می‌تواند به اندام‌های داخلی شما فشار وارد کند. این موضوع ممکن است منجر به مشکلاتی مانند یبوست، سوزش معده، بی‌اختیاری شود.

[sc name=”didar”][/sc]

آیا پشت تابدار swayback  همان لوردوز است؟

لوردوز کمری به‌وجودآمدن یک انحنای اغراق‌آمیز در ستون فقرات شما است. وجود مقداری لوردوز در ستون فقرات کمری شما طبیعی است، اما به انحنای بیش از حد آن اغلب توردوزی گفته می‌شود. در پاسچر پشت تابدار، لگن به سمت جلو نچرخیده است؛ بلکه به سمت جلو جابه‌جا شده. در واقع پشت تابدار می‌تواند در صورت تشدیدشدن منجر به چرخش یا تیلت قدامی لگن شود و لوردوزیس کمری را به وجود بیاورد.

چه چیز باعث به‌وجودآمدن پشت تابدار می‌شود؟

پاسچر یا وضعیت بدنی swayback اغلب به دلیل سفتی و کوتاهی عضلات همسترینگ و باسن، ضعف عضلات شکم و کشیدگی رباط‌های کمر و لگن ایجاد می‌شود.

نشستن طولانی‌مدت ممکن است باعث کوتاه‌شدن برخی عضلات مانند همستنریگ ‌شود و اگر این عضلات به‌درستی کشیده نشوند به‌مرورزمان می‌توانند سفت و ضعیف شوند.

ساعت‌ها نشستن با وضعیت نامناسب نیز ممکن است فعالیت عضلات تثبیت‌کننده تنه شما مانند عضلات گلوتئوس یا باسن و عضلات شکم را خاموش کند. وقتی این عضلات فعال نشوند، به‌مرور عارضه‌های اسکلتی مانند پشت تابدار و یا گودی افزایش‌یافته کمر بروز می‌کنند و این موضوع باعث می‌شود تا کمر حمایت خود را ازدست‌داده و مشکلات کمری و درد های مزمن بروز می کنند.

سایر عواملی که می‌توانند در وضعیت حرکتی پشت تابدار نقش داشته باشند عبارت‌اند از:

مشکلات لگنی:

شرایط لگن مانند دیسپلازی رشدی که در آن توپ و حفره مفصل ران به طور کامل تشکیل نمی‌شود، می‌تواند منجر به محدودیت‌هایی شود که به مشکلات وضعیت بدن بینجامد.

دیسیت:

دیسیت یک اختلال نسبتاً غیرمعمول است که باعث التهاب دیسک‌های بین مهره‌ای می‌شود. این بیماری می‌تواند ناشی از اختلالات خودایمنی و همچنین عفونت‌های ویروسی و باکتریایی باشد

ناهنجاری‌های ستون فقرات:

شرایطی مانند کیفوز شوئرمن می‌تواند باعث رشد غیرطبیعی مهره‌ها شود که این موضوع به نوبه خود می‌تواند منجر به محدودیت‌های حرکتی شود.

اسپوندیلولیستزیس:

در این حالت، یکی از مهره‌های ستون فقرات، روی مهره زیری به جلو می‌لغزد. این عارضه می‌تواند در هر سنی رخ دهد و علامت بارز آن درد مداوم در ناحیه کمر است.

آسیب‌های تروماتیک:

صدمات تروماتیک، مانند تصادفات ورزشی یا وسایل نقلیه موتوری، می‌تواند باعث آسیب دائمی به ستون فقرات شما شود و دامنه حرکت شما را محدود کند.

شرایط عصبی عضلانی:

افراد مبتلا به بیماری‌های عصبی – عضلانی مانند فلج مغزی یا دیستروفی عضلانی گاهی اوقات حالت swayback دارند.

چاقی: یک مطالعه در سال 2016 نشان داد که بزرگسالان جوان مبتلا به چاقی، ثبات وضعیتی و پاسچر ضعیفی دارند. این افراد به دلیل داشتن چربی شکمی، بیشتر در معرض خطر ابتلا به لوردوز کمری قرار دارند.

پشت تابدار یا swayback چگونه درمان می‌شود؟

اگر این وضعیت بدنی یا پاسچر، به دلیل شرایط و بیماری‌هایی که گفته شد به وجود نیامده باشد، وضعیت swayback را می‌توان با کشیدن عضلات کوتاه شده؛ مانند عضلات لگن و همسترینگ، و تقویت عضلات ضعیف مانند عضلات شکم، درمان کرد.

قبل از شروع یک برنامه درمانی، بهتر است یک ارزیابی مناسب توسط یک فیزیوتراپیست یا سایر متخصصان آموزش‌دیده دریافت کنید. فیزیوتراپ می‌تواند وضعیت شما را ارزیابی کند و به شما بگوید که کدام عضلات به کشش و تقویت نیاز دارند.

بااین‌حال، در وهله اول باید تشخیص داده شود که چه چیزی باعث وضعیت نامناسب شما شده است. اگر نمی‌دانید چه چیزی منجر به این وضعیت حرکتی در شما شده، نمی‌توانید ریشه مشکل را هدف قرار دهید. در نتیجه، به‌محض اینکه انجام حرکات کششی و تمرینات خود را متوقف کنید، وضعیت بدنی یا پاسچر شما ممکن است دوباره به حالت قبل برگردد.

اگر چاقی دارید، کاهش وزن  (به‌ویژه در اطراف شکم) ممکن است به شما در بهبود انحنای اغراق‌آمیز کمرتان کمک کند. اگر هر روز زمان زیادی را صرف نشستن پشت میز می‌کنید، بهتر است از استراحت‌های مکرر یا استفاده از میز ایستاده برای بخشی از روز به‌جای نشستن استفاده کنید.

آیا تمریناتی دراین‌رابطه وجود دارد؟

سه تمرین زیر از جمله تمرین‌هایی هستند که می‌توانند به تقویت عضلات ضعیفی که اغلب منجر به‌وجودآمدن این وضعیت می‌شوند  کمک کنند:

پلانک

مزایا: پلانک می‌تواند به تقویت عضلات شکم، باسن، شانه‌ها و قسمت بالای کمر شما کمک کند.

برای انجام این تمرین:

رو به شکم روی یک سطح راحت مانند تشک یوگا دراز بکشید. درحالی‌که بدن در یک خط مستقیم از سر تا مچ پا قرار دارد، خود را روی انگشتان پا و کف دست به بالا فشار دهید، اگر این حرکت برای شما سنگین است می‌توانید با حرکت آسان‌تری شروع کنید: به‌جای اینکه بازوهای خود را تا آخر صاف کنید، فقط روی ساعد، خود را بلند کنید. در حین نگه‌داشتن این وضعیت، شکم و باسن خود را منقبض نگه دارید.

این وضعیت را حداقل برای 30 ثانیه نگه دارید. می‌توانید با قوی‌تر شدن، زمان را افزایش دهید

حرکت پل

مزایا: این تمرین می‌تواند به تقویت عضلات مرکزی و باسن شما کمک کند

برای انجام این تمرین:

به پشت دراز بکشید و درحالی‌که زانوهای خود را 90 درجه خم کرده و بازوهای خود را صاف روی زمین در کنار خود قرار داده‌اید، حرکت را آغاز کنید. پاهای خود را کمی به سمت بیرون بچرخانید. سپس با پاهای خود به زمین فشار وارد کنید و با منقبض کردن عضلات، باسن خود را بالا بیاورید، تا زمانی که یک خط مستقیم از زانو تا شانه‌های شما ایجاد شود. چند ثانیه مکث کنید، سپس به موقعیت شروع بازگردید. برای شروع این حرکت را یک تا دو ست با 15 تکرار انجام دهید.

تمرین با باندهای کشی

مزایا: این تمرینات به تقویت عضلات قسمت بالای کمر و شانه‌ها کمک می‌کند.

برای انجام این تمرین:

درحالی‌که یک نوار مقاومتی را محکم بین دستان خود گرفته‌اید بایستید. دستان خود را در مقابل خود بالا بیاورید تا به‌اندازه عرض شانه‌ها و موازی با زمین باشند.

درحالی‌که شانه‌هایتان را به هم فشار می‌دهید، باند را از هم جدا کنید، تا زمانی که بازوهایتان در کنار بدنتان  قرار گیرند. لحظه‌ای مکث کنید، سپس به موقعیت شروع بازگردید

برای شروع این حرکت را یک تا دو ست با 15 تکرار انجام دهید.

.

احتمالاً شنیده‌اید که نشستن زیاد با سیگارکشیدن برابر است. تحقیقات نشان می‌دهد که نشستن در بیشتر روز خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی و دیابت را افزایش می‌دهد. متأسفانه، در زندگی امروزه همه ما به‌نوعی درگیر این وضعیت بدنی هستیم و ممکن است ساعاتی طولانی در طی روز را مجبور به نشستن باشیم. اما نشستن صحیح در محل کار برای وضعیت بدنی خوب چیست ؟

ازآنجایی‌که فناوری ما را به رایانه و دستگاه‌های الکترونیکی وابسته کرده است، تعداد زیادی از انسان‌ها نسبت به قبل برای مدت طولانی‌تری مجبور به نشستن هستند و این موضوع می‌تواند عواقب بدی را برای سلامتی ما به دنبال داشته باشد.

اگر نمی‌توانیم محیط کاری خود را با محیط کاری فعال‌تری عوض کنیم، تنها راه‌حلی که برای بهبود سلامت ما وجود خواهد داشت تنها یک جمله است: درست بنشینیم!

برای جلوگیری از اثرات نامطلوب یک‌عمر نشستن، برای یادگیری نحوه یافتن و حفظ وضعیت بدنی خوب، به شما توصیه می‌کنیم ادامه مطلب را بخوانید. به‌علاوه، اگر می‌خواهید از استخوان‌های خود برای آینده محافظت کنید، باید بدانید کدام ابزارها واقعاً ارزش پول صرف‌کردن را دارند.

نشستن صحیح در محل کار برای وضعیت بدنی خوب چیست؟

برای یافتن وضعیت مطلوب نشستن باید چند مرحله ساده را دنبال کنید. هر بار که می‌نشینید، به‌سرعت این مراحل را تکرار کنید تا به بدن خود کمک کنید تا در بهترین موقعیت خود قرار گیرد.

ابتدا با نشستن در انتهای صندلی خود شروع کنید. شانه‌ها و گردن خود را به سمت جلو بچرخانید و در حالت کاملاً خمیده قرار بگیرید. سپس، به‌آرامی سر و شانه‌های خود را به سمت بالا بکشید تا در حالت نشسته قرار گیرند. کمر خود را به سمت جلو فشار دهید و انحنای ستون فقرات خود را برجسته کنید. در این وضعیت احتمالاً احساس ناراحتی خواهید کرد، اما آن را برای چند ثانیه نگه دارید.

وقتی این وضعیت نشستن را کمی رها کنید، در یک وضعیت خوب نشسته‌اید. خود را به صندلی بچسبانید تا جایی که پشتتان به صندلی و باسنتان در انتهای صندلی قرار بگیرد.

اکنون که پشت خود را در وضعیت خوبی قرار داده‌اید، باید به عوامل دیگری که بر وضعیت بدن شما تأثیر می‌گذارند، توجه کنید، از محل قراردادن پاها تا فاصله صفحه‌نمایشتان شما.

کمر خود را حمایت کنید

صندلی‌های ارگونومیک برای حمایت مناسب از بدن شما و کاهش استرس و اصطکاک روی استخوان‌ها و عضلات در هنگام نشستن طراحی شده‌اند. این صندلی‌ها می‌توانند بسیار گران باشند. اگر آمادگی انجام آن سرمایه‌گذاری را ندارید، نگران نباشید. می‌توانید چیزهای دیگری را امتحان کنید.

اگر صندلی اداری شما تکیه‌گاه کمر ندارد، یک حوله کوچک بردارید و آن را لوله کنید. یک بالش کوچک نیز همین کار را خواهد کرد. پس از یافتن وضعیت مناسب روی صندلی خود، به عقب برگردید، حوله یا بالش را بین صندلی و کمر خود قرار دهید. این وسیله پشتیبانی باید به شما در حفظ وضعیت بدنی خوب کمک کند. اگر حوله یا بالش بیش از حد بزرگ باشد، ممکن است باعث شود تا ستون فقرات خود در موقعیتی نامناسب قرار دهید و این موضوع می‌تواند باعث بدتر شدن وضعیت کمر شما شود، پس به این موضوع توجه کنید.

همچنین می‌توانید بالش‌های مخصوص کمر مانند بالشتک کمری فوم مموری را خریداری کنید. این دستگاه‌ها تکیه‌گاه کمر را در صندلی شما مهیا می‌کنند و نیازی به سرمایه‌گذاری روی صندلی جدید ندارید.

صندلی خود را تنظیم کنید

صندلی خود را به سمت بالا یا پایین حرکت دهید تا زمانی که پاهایتان با زمین موازی شده و زانوهایتان با باسنتان هم‌تراز شوند. بازوهای شما نیز باید موازی با زمین باشند.

پاهای شما باید روی زمین قرار بگیرد. اگر این‌طور نیست، از یک تکیه‌گاه پا برای بالابردن پاهای خود استفاده کنید تا زمانی که در این وضعیت قرار بگیرید.

آرنج‌های خود را در کنار خود قرار دهید و بازوهای خود را به شکل L دراز کنید. بازوهایی که خیلی دور از بدن شما کشیده شده‌اند می‌توانند به عضلات بازوها و شانه‌های شما فشار وارد کنند.

پاهای خود را روی زمین بگذارید

اطمینان حاصل کنید که وزن بدن شما به طور مساوی در سراسر باسن شما توزیع شده است. زانوهایتان را با زاویه 90 درجه خم کنید و مطمئن شوید که زانوهایتان یا با باسنتان هم تراز هستند یا کمی پایین‌تر.

پاهای شما باید صاف روی زمین باشد. اگر کفش‌های پاشنه‌دار می‌پوشید، درآوردن آنها ممکن است برای شما احساس راحت‌تری به دنبال داشته باشد. اگر پاهای شما نمی‌توانند به زمین برسند، از تکیه‌گاه پا استفاده کنید. تکیه‌گاه‌های ارگونومیک قابل‌تنظیم پا به شما این امکان را می‌دهد تا زاویه شیب و ارتفاعی را پیدا کنید که برای تراز وضعیت طبیعی بدن شما مناسب است.

هنگام نشستن پا روی پا نیندازید این وضعیت می‌تواند جریان خون را در پاهای شما کاهش دهد و همچنین باعث کشیدگی عضلانی در بدن شما شود.

صفحه‌نمایش خود را در سطح چشم نگه دارید

در وضعیت نشسته، صفحه را جوری تنظیم کنید که مستقیماً در مقابل شما قرار داشته باشد. بازوی خود را دراز کنید و مانیتور را آنقدر تنظیم کنید که به اندازه یک بازو با شما فاصله داشته باشد.

بعد از آن، باید ارتفاع مانیتور را تنظیم کنید. صفحه‌نمایش کامپیوتر شما نباید بیش از 5 سانت از سطح چشم شما بالاتر باشد. مانیتورهای کامپیوتری که خیلی پایین یا خیلی بالا هستند می‌توانند گردن و چشم شما را تحت فشار قرار دهند.

استفاده از کتاب های قطور راه آسانی برای تنظیم ارتفاع مانیتور شماست. اگر چیزی رسمی‌تر می‌خواهید، پایه میز مانیتور وسیله‌ای ساده است که می‌تواند در این زمینه به شما کمک کند.

صفحه کلید خود را به درستی قرار دهید

صفحه کلید شما باید مستقیماً در مقابل رایانه شما قرار گیرد. بین لبه کیبورد و میز 10 تا 15 سانتی متر فاصله بگذارید تا مچ‌هایتان هنگام تایپ فضایی برای استراحت داشته باشند.

اگر صفحه‌کلیدتان بلند است و برای تایپ باید مچ‌هایتان را با زاویه‌ای نامناسب کج کنید، به دنبال یک تکیه‌گاه مچ‌دار باشید. پدهای مچ دست ارگونومیک می‌تواند به موقعیت یکنواخت دست‌ها با صفحه کلید کمک کند. موقعیت نامناسب مچ دست می‌تواند باعث خستگی و درد عضلانی شود.

از ماوس مناسب استفاده کنید

موس کامپیوتر شما باید روی همان سطح صفحه کلید باشد و در دسترس باشد. حرکات کششی برای رسیدن به هر وسیله ای می‌تواند باعث کشیدگی و خستگی عضلانی شود.

در حالی که از موس خود استفاده می‌کنید، مچ دست شما باید صاف باشد. بازوی شما باید در کنارتان باشد و مچ دستانتان کمی بالاتر از آرنجتان باشد.

یک موس کامپیوتری ارگونومیک به جلوگیری از کشیدگی مچ دست کمک می کند و با شکل طبیعی دست شما مطابقت دارد.

اشیایی که اغلب استفاده می شوند را در دسترس قرار دهید

وسایلی که اغلب استفاده می‌کنید، مانند منگنه، تلفن یا دفترچه یادداشت، باید در هنگام نشستن بسیار نزدیک شما باشند. حرکات کششی برای رسیدن به وسایل مورد نیاز می‌تواند عضلات را تحت فشار قرار دهد. پیچ و تاب و کشش مکرر ممکن است منجر به درد مفاصل شود.

اگر زمان زیادی را به صحبت با تلفن می گذرانید از هدست استفاده کنید

اگر زمان زیادی را صرف تلفن کردن و تایپ یا نوشتن می‌کنید، از بلندگوی تلفن استفاده کنید. اگر نمیتوانید از این گزینه استفاده کنید، از هدست های بی سیم استفاده کنید.  خم کردن گردن برای نگه داشتن گوشی می‌تواند به مرور زمان باعث سفت شدن عضلات، درد و حتی آسیب رباط شود.

به طور منظم استراحت کنید

نشستن برای مدت طولانی می‌تواند جریان خون را کاهش دهد و باعث خستگی عضلانی شود. برای جلوگیری از این موضوع، استراحت های مکرر داشته باشید. از پشت میز خود بلند شوید و مدت زمانی را بایستید و یا چند حرکت ساده داشته باشید.

وقتی استراحت می‌کنید، بلند شوید و در صورت امکان از میز خود دور شوید. با انجام برخی از حرکات مانند بالابردن ساق پا و بالا انداختن شانه، خون را در بدن خود به جریان بیندازید.

چندین استراحت کوتاه در طول روز بهتر از چند استراحت طولانی است. اگر می‌توانید، هر 30 دقیقه یک تا دو دقیقه استراحت کنید و یا اگر این امکان را ندارید، حداقل هر ساعت از جای خود بلند شوید و حرکت کنید.

کلام آخر محل کار مدرن تحرک زیادی ندارد و نشستن در طول روز می‌تواند برای سلامتی شما مضر باشد. بااین‌حال، تنها با بهبود وضعیت بدنی خود می‌توانید کارهای زیادی برای بهبود سلامت خود انجام دهید. سرمایه‌گذاری روی چند محصول با طراحی ارگونومیک و یادگیری درست نشستن می‌تواند کمک زیادی به کاهش ساییدگی عضلات و استخوان‌های شما کند. در طول حرفه شما، این موضوع واقعاً می‌تواند نتیجه‌بخش باشد؛ زیرا از آسیب، فشار و درد جلوگیری می‌کنید

آرتروز ستون فقرات چیست؟ استئوآرتریت یا آرتروز یک بیماری دژنراتیو و تخریبی مفصلی است که حدود 27 میلیون آمریکایی را تحت‌تأثیر قرار داده است. این بیماری در اثر تخریب غضروف ایجاد می‌شود. بافت غضروف مفاصل اغلب صاف و الاستیکی است و این قابلیت باعث می‌شود تا از مفاصل در برابر ضربات وارد شده، محافظت کند و حرکت روان و عملکرد طبیعی مفصل را فراهم کند.

استئوآرتریت یا آرتروز می‌تواند مفاصل مختلف بدن را تحت‌تأثیر قرار دهد، مانند مفاصل:

انگشتان، زانو، ران و ستون فقرات.

آرتروز ستون فقرات به طور خاص بر مفاصل فاست، غضروف بین استخوان‌های تشکیل‌دهنده ستون فقرات و رباط‌های ستون فقرات تأثیر می‌گذارد.

با افزایش سن، غضروف پوشاننده مفاصل فاست به‌آرامی از بین می‌رود. دیسک‌های مهره‌ای شما عمدتاً از آب ساخته شده‌اند. این دیسک‌ها می‌توانند با افزایش سن کم آب شوند. این امر می‌تواند باعث باریک شدن دیسک‌های ستون فقرات شود و فشار بیشتری بر مفاصل فاست وارد کند.

علائم آرتروز ستون فقرات چیست؟

آرتروز ستون فقرات علائم مختلفی ایجاد می‌کند. شایع‌ترین آن کمردرد است. درد اغلب در قسمت پایین کمر شروع می‌شود. در مراحل اولیه بیماری، ممکن است فقط صبح‌ها به دلیل ساعت‌ها عدم تحرک درد داشته باشید. ازآنجایی‌که این یک بیماری پیش‌رونده است، علائم معمولاً باگذشت زمان بدتر می‌شوند. سایر علائم آرتروز ستون فقرات عبارت‌اند از:

حساسیت مفاصل

خشکی مفصل

دامنه حرکتی محدود

ضعف یا بی‌حسی در پاها یا بازوها و یا سوزن‌سوزن‌شدن در پاها

کمردرد ناشی از آرتروز ستون فقرات اغلب هنگام نشستن یا ایستادن بدتر می‌شود و معمولاً هنگام درازکشیدن بهبود می‌یابد. برخی از افراد مبتلا به آرتروز ستون فقرات ممکن است هیچ علامتی نداشته باشند.

علت آرتروز ستون فقرات چیست؟

استئوآرتریت یا آرتروز، ناشی از زوال آهسته غضروف اطراف مفاصل در قسمت پایین کمر است. علت دقیق این بیماری ناشناخته است، اما برخی از افراد در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به این بیماری هستند؛ مانند افرادی که ضربه به ستون فقرات را تجربه کرده‌اند.

تجربه آسیب به کمر در سنین پایین‌تر می‌تواند باعث شود که غضروف مفاصل شما خیلی سریع‌تر از بین برود. چاقی همچنین می‌تواند در ابتلا به آرتروز ستون فقرات نقش داشته باشد؛ زیرا وزن اضافی بدن فشار بیشتری را بر مفاصل ستون فقرات وارد می‌کند. سایر عوامل خطرآفرین عبارت‌اند از:

بالارفتن سن

جنسیت (این بیماری در زنان بیش از مردان شایع است)

سابقه خانوادگی آرتروز

مشاغلی که استرس مکرر را تجربه می‌کنند

به‌دنیاآمدن با مفاصل یا غضروف‌های معیوب

نحوه تشخیص آرتروز ستون فقرات

قبل از تشخیص آرتروز ستون فقرات، پزشک ممکن است در مورد سابقه خانوادگی بیماری شما بپرسد و یک معاینه فیزیکی برای بررسی حساسیت، دامنه حرکتی محدود و تورم در کمر شما انجام دهد. همچنین در مورد علائم دیگری که ممکن است داشته باشید را مانند بی‌حسی یا ضعف، با پزشک خود در میان بگذارید.

آزمایشات تصویربرداری معمولاً برای تشخیص آرتروز ستون فقرات استفاده می‌شود. این آزمایش‌ها می‌توانند آسیب‌های استخوانی، خارهای استخوانی و ازبین‌رفتن غضروف مفاصل را بررسی کنند. پزشک شما ممکن است عکس‌برداری با اشعه ایکس یا MRI را تجویز کند که تصویری دقیق از ستون فقرات شما را نشان می‌دهد.

ازآنجایی‌که آرتروز ستون فقرات علائمی مشابه سایر بیماری‌ها دارد، پزشک ممکن است برای رد سایر بیماری‌ها آزمایش خون را نیز برای شما تجویز کند.

برخی از پزشکان تجزیه‌وتحلیل مایع مفصلی را نیز تجویز می‌کنند. در این روش، پزشک یک سوزن را در مفصل آسیب‌دیده وارد می‌کند تا نمونه مایع را جمع‌آوری کند. این آزمایش می‌تواند تعیین کند که علائم ناشی از  آرتروز، نقرس یا عفونت است.

عوارض آرتروز ستون فقرات

علائم احتمالی آرتروز ستون فقرات را نادیده نگیرید. این عارضه یک بیماری پیش‌رونده است که می‌تواند در طول زمان بدتر شود. اگرچه برخی از افراد علائم یا ناراحتی خفیفی دارند، اما اگر آرتروز درمان نشود، می‌تواند در زندگی روزمره اختلال ایجاد کند و باعث ناتوانی طولانی‌مدت شود.

نحوه درمان آرتروز ستون فقرات

هیچ درمانی برای آرتروز ستون فقرات وجود ندارد و این وضعیت قابل‌برگشت نیست. هدف از درمان، تسکین درد و بهبود تحرک مفصل آسیب‌دیده است. پزشک شما می‌تواند گزینه‌های درمانی احتمالی را با شما در میان بگذارد. موارد خفیف آرتروز ستون فقرات ممکن است به داروهای بدون نسخه مانند استامینوفن پاسخ دهد. این دارو را طبق دستور مصرف کنید تا باعث عارضه‌های کبدی در شما نشود. همچنین می‌توانید درد و التهاب را با مصرف داروهایی مانند ایبوپروفن و ناپروکسن سدیم  تسکین دهید. عوارض جانبی این داروها شامل ناراحتی معده، مشکلات خونریزی و آسیب به اندام‌های داخلی است، بنابراین مصرف آن طبق دستور ضروری است.

اگر علائم به داروهای بدون نسخه پاسخ ندهد، پزشک ممکن است داروهای ضدافسردگی را برای درمان درد مزمن پیشنهاد کند. گزینه دیگر تزریق کورتیکواستروئید به طور مستقیم به مفاصل آسیب‌دیده است. جراحی یک درمان معمول برای آرتروز ستون فقرات نیست، اما در موارد شدید، پزشک ممکن است روشی را برای جایگزینی دیسک‌های آسیب‌دیده در ستون فقرات شما توصیه کند.

سایر روش‌های درمانی برای درمان و مقابله با آرتروز ستون فقرات عبارت‌اند از:

ورزش‌های ملایم (مانند تای چی و یوگا) برای کاهش درد و بهبود دامنه حرکتی در غضروف باقی‌مانده

گرما یا سرمادرمانی

فیزیوتراپی

تغییر سبک زندگی برای جلوگیری از پیشرفت آرتروز ستون فقرات

ایجاد تغییرات در سبک زندگی سالم می‌تواند زندگی با آرتروز ستون فقرات را آسان‌تر کند. داشتن یک رژیم غذایی سالم و حفظ وزن مناسب می‌تواند علائم را بهبود بخشد و فشار ستون فقرات را کاهش دهد. انجام حداقل 30 دقیقه ورزش متوسط به مدت سه بار در هفته نیز مؤثر است. ورزش مفاصل را تقویت می‌کند و دامنه حرکتی را بهبود می‌بخشد. از دیگر مزایای یک برنامه ورزشی منظم می‌توان به خلق‌وخوی بهتر، قلب قوی‌تر و افزایش جریان خون اشاره کرد. هرچه فعال‌تر باشید، مدیریت بدون دردسر کارهای روزمره آسان‌تر خواهد بود. با پزشک خود در مورد ورزش‌های ایمن صحبت کنید. این ورزش‌ها می‌تواند شامل پیاده‌روی، شنا، فعالیت‌های هوازی، یوگا، پیلاتس، تای چی و تمرینات قدرتی باشد.

کلام آخر

استئوآرتریت یا آرتروز ستون فقرات یک بیماری دژنراتیو است، اما با برخی درمان‌ها و تغییر شیوه زندگی می‌توان روند پیشرفت بیماری را کاهش داد و زندگی نسبتاً بدون درد و فعالی داشت.

این بیماری غیرقابل‌پیش‌بینی است. برخی از افراد مبتلا به آرتروز به دلیل زوال مفصل در ستون فقرات خود ناتوان می‌شوند. برخی دیگر فقط علائم خفیفی دارند و این بیماری در زندگی آنها اختلالی ایجاد نمی‌کند. برای پیشگیری از این بیماری، علائم را نادیده نگیرید و اگر درد، بی‌حسی، ضعف یا تورم در کمر یا هر بخشی از بدن خود دارید، با پزشک خود صحبت کنید.