چه عواملی باعث ایجاد گودی کمر یا هایپرلوردوز می‌شود؟ کمر به طور طبیعی دارای انحنای روبه‌داخل و لوردوز می‌باشد؛ اما اگر این قوس و انحنا بیش از حد به سمت داخل باشد، هایپرلوردوز یا گودی کمر نامیده می‌شود. این انحنای بیش از حد و هایپرلوردوز می‌تواند هم در ستون فقرات گردنی و هم در ستون فقرات کمری دیده شود.

همه افراد به طور طبیعی در قسمت ستون فقرات خود دارای انحنا هستند. این انحناها که شکل S  ستون فقرات شما را ایجاد می‌کنند، انحنای لوردوتیک (در قسمت گردن و کمر) و کیفوتیک (در قسمت سینه‌ای) نامیده می‌شوند. این انحناها کمک می‌کنند تا بدن شما:

نیروها و شوک‌های وارده را جذب کند.

وزن سر بر روی گردن را تحمل کند.

بالاتنه را به‌صورت متعادل بر روی لگن قرار دهد.

تثبیت و حفظ ساختار بدنی را به بهترین شکل صورت دهد.

و در نهایت این انحناها کمک می‌کنند تا حرکت کنید، خم شوید و سایر فعالیت‌های بدنی را در جهات مختلف به‌راحتی انجام دهید.

همانطور که گفتیم همه افراد یک منحنی لوردوز طبیعی در قسمت کمر دارند؛ اما اگر این منحنی بیش از حد به سمت داخل انحنا پیدا کند، به آن هایپرلوردوز یا گودی کمر گفته می‌شود. هایپرلوردوز می‌تواند کمر و گردن شما را تحت تاثیر قرار دهد. این ناهنجاری می‌تواند منجر به فشار بیش از حد بر ستون فقرات و باعث درد و ناراحتی شود. اگر این انحنا شدید باشد و درمان نشود، می‌تواند بر توانایی حرکت شما نیز تأثیر بگذارد.

درمان گودی کمر بستگی به این موضوع دارد که منحنی آن چقدر جدی است و اینکه فرد چگونه به این لوردوز مبتلا شده است. اگر با خم‌شدن به جلو انحنای کمر از بین برود، نگرانی پزشکی کمی وجود خواهد داشت و احتمالاً می‌توان با فیزیوتراپی و ورزش روزانه وضعیت بدنی را بهبود بخشید. اما اگر هنگام خم‌شدن به جلو، منحنی ثابت باقی بماند، باید به پزشک مراجعه نمود. در ادامه با ما باشید تا بدانید هایپرلوردوز یا گودی کمر به چه علت به وجود می‌آید و پزشک شما چگونه آن را تشخیص می‌دهد.

علل شایع گودی کمر

گودی کمر می‌تواند افراد را در هر سنی تحت‌تأثیر قرار دهد. برخی شرایط و عوامل می‌توانند خطر ابتلا به هایپرلوردوز را افزایش دهند. برخی از این عوامل می‌توانند شامل موارد زیر باشد:

اسپاندیلولیستزیس: این عارضه یک بیماری ستون فقرات است که در آن یکی از مهره‌های پایینی به سمت جلو و روی استخوان زیرین آن می‌لغزد و معمولاً با جراحی درمان می‌شود.

آکندروپلازی: آکندروپلازی یکی از شایع‌ترین انواع کوتولگی است.

پوکی‌استخوان: پوکی‌استخوان یک بیماری استخوانی است که باعث ازبین‌رفتن تراکم استخوان می‌شود و خطر شکستگی را افزایش می‌دهد.

استئوسارکوم: استئوسارکوم یک سرطان استخوان است که معمولاً در استخوان ساق پا، استخوان ران یا استخوان بالای بازو در نزدیکی شانه ایجاد می‌شود.

چاقی: چاقی یک بیماری همه‌گیر در سراسر جهان است که افراد را در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به بیماری‌های جدی مانند دیابت نوع 2، بیماری قلبی و سرطان قرار می‌دهد.

علائم هایپرلوردوز یا گودی کمر چیست؟

شایع‌ترین علامت هایپرلوردوز، درد عضلانی است. وقتی ستون فقرات شما به طور غیرطبیعی دچار انحنا می‌شود، عضلات شما در جهات مختلف کشیده می‌شوند و در نتیجه این موضوع باعث سفت‌شدن یا اسپاسم آنها می‌شود. اگر هایپرلوردوز گردنی دارید، این درد ممکن است به گردن، شانه‌ها و قسمت بالای کمر شما نیز کشیده شود. همچنین ممکن است دامنه حرکتی کمر شما محدودتر شود.

می‌توانید با درازکشیدن روی یک سطح صاف و بررسی اینکه آیا فاصله زیادی بین انحنای گردن و پشت شما و سطح وجود دارد، میزان لوردوز خود را بررسی کنید. اگر بتوانید به‌راحتی دست خود را در این فضا حرکت دهید، ممکن است هایپرلوردوز داشته باشید.

اگر علائم دیگری از جمله:

بی‌حسی

مورمورشدن

دردهایی مانند شوک الکتریکی

کنترل ضعیف مثانه

ضعف

مشکل در حفظ کنترل عضلات

را تجربه کردید، باید فوراً به پزشک مراجعه کنید؛ زیرا این علائم ممکن است نشانه‌های یک بیماری جدی‌تر مانند گیرافتادگی عصب باشد.

گودی کمر یا هایپرلوردوز در کودکان

هایپرلوردوز در دوران کودکی اغلب، بدون هیچ علت شناخته شده‌ای ظاهر می‌شود. به این ناهنجاری، لوردوز خوش‌خیم نوجوانان نیز می‌گویند. این ناهنجاری به این دلیل اتفاق می‌افتد که عضلات اطراف باسن کودک ضعیف یا سفت شده‌اند. لوردوز خوش‌خیم نوجوانان معمولاً با افزایش سن از بین می‌رود.

گاهی هایپرلوردوز می‌تواند نشانه دررفتگی مفصل ران باشد، به‌خصوص اگر کودک شما با ماشین برخورد کرده یا در جایی زمین‌خورده باشد.

سایر شرایطی که می‌تواند باعث ایجاد هایپرلوردوز در کودکان شود، معمولاً مربوط به سیستم عصبی و مشکلات عضلانی است که بسیار نادر هستند. شرایطی مانند فلج مغزی.

گودی کمر یا هایپرلوردوز در زنان باردار

بسیاری از زنان باردار در طی بارداری خود ممکن است کمردرد را تجربه کنند و علائم هایپرلوردوز، مانند شکم و باسن بیرون‌زده را داشته باشند. اما تحقیقات نشان می‌دهد که هایپرلوردوز در دوران بارداری در واقع برای تنظیم مجدد مرکز ثقل در ستون فقرات به وجود می‌آید.

به‌طورکلی کمردرد ممکن است به دلیل تغییر جریان خون در بدن اتفاق بیفتد و به‌احتمال زیاد این کمردرد پس از زایمان از بین خواهد رفت.

گودی کمر یا هایپرلوردوز چگونه تشخیص داده می‌شود؟

در ابتدا پزشک تاریخچه پزشکی شما را بررسی می‌کند، سپس یک معاینه فیزیکی انجام می‌دهد و در مورد علائم شما سؤال می‌کند تا متوجه شود که آیا شما به گودی کمر مبتلا هستید یا خیر. در طول معاینه فیزیکی، پزشک از شما می‌خواهد که به جلو و به پهلو خم شوید. پزشک با مشاهده این حرکات متوجه خواهد شد که:

منحنی انعطاف‌پذیر است یا خیر؟

دامنه حرکتی شما به چه صورت است؟

آیا ستون فقرات شما در یک راستا قرار دارد؟

پزشک در صورت وجود هر گونه ناهنجاری ممکن است سؤالاتی از شما بپرسد مانند:

چه زمانی متوجه انحنای بیش از حد کمر خود شدید؟

آیا به نظر شما منحنی نسبت به قبل بدتر شده است؟

آیا شکل منحنی تغییر می‌کند؟

کجا احساس درد می‌کنید؟

پس از محدودکردن علل احتمالی، پزشک آزمایش‌هایی از جمله عکس‌برداری با اشعه ایکس از ستون فقرات را برای بررسی زاویه انحنای لوردوز شما تجویز می‌کند. پزشک بر اساس زاویه عکس رادیولوژی شما و با درنظرگرفتن سایر عوامل مانند قد، سن و توده بدن، تشخیص می‌دهد که آیا گودی کمر دارید یا خیر.

نحوه درمان گودی کمر یا هایپرلوردوز

اکثر افراد مبتلا به گودی کمر به درمان پزشکی نیاز ندارند مگر اینکه این ناهنجاری بسیار شدید باشد. درواقع درمان گودی کمر به‌شدت انحنای شما و وجود علائم دیگر بستگی دارد.

گزینه‌های درمانی عبارت‌اند از:

دارو، برای کاهش درد و تورم

فیزیوتراپی روزانه، برای تقویت عضلات و دامنه حرکتی

کاهش وزن، برای کمک به وضعیت بدن

بریس، در کودکان و نوجوانان

جراحی، در موارد شدید با درگیری‌های عصبی

مکمل‌های غذایی مانند ویتامین D

چگونه از گودی کمر یا هایپرلوردوز پیشگیری کنیم؟

اگرچه دستورالعملی برای پیشگیری از گودی کمر وجود ندارد، اما می‌توانید برخی از تمرینات را برای حفظ وضعیت بدنی مناسب و سلامت ستون فقرات خود انجام دهید.

ایستادن طولانی‌مدت نیز ممکن است انحنای ستون فقرات شما را تغییر دهد. بر اساس یکی از مطالعاتی که در این زمینه صورت‌گرفته است، ایستادن زیاد به طور قابل‌توجهی منحنی کمر را افزایش می‌دهد. اگر به دلیل کار یا عادت، زیاد می‌ایستید، سعی کنید هرازچندگاهی با نشستن استراحت کنید.

چه زمانی برای گودی کمر یا هایپرلوردوز به پزشک مراجعه کنیم؟

اگر هنگام خم‌شدن به جلو، منحنی کمری شما از بین رفت، نیازی به درمان ندارید. اما اگر هنگامی که خم می‌شوید منحنی لوردوز باقی می‌ماند (منحنی انعطاف‌پذیر نیست)، باید به دنبال درمان باشید.

همچنین اگر دردی را تجربه می‌کنید که در انجام کارهای روزمره شما اختلال ایجاد می‌کند، باید به پزشک مراجعه کنید. انعطاف‌پذیری، تحرک و فعالیت‌های روزانه ما به‌سلامت ستون فقراتمان بستگی دارد. درمان گودی کمر یا هایپرلوردوز می‌تواند به پیشگیری از عوارض بعدی مانند آرتریت و کمردرد مزمن کمک کند.

درد گردن یکی از بیماری ‌هایی است که امروزه بسیاری از افراد به آن مبتلا می‌ شوند. درمان درد گردن تا حدودی دشوار است. به همین دلیل باید بهترین دکتر ارتوپد گردن در تهران را جهت درمان انتخاب کنید. در واقع اگر پزشک ارتوپد در کار خود حرفه ای نباشد درد گردن کاهش پیدا نمی کند. به همین دلیل امکان دارد خطرات بیشتری برای بیمار به وجود بیاید. اگر مایل هستید درد گردن خود را با استفاده از روش ‌های ارتوپدی درمان کنید باید به دنبال بهترین پزشک باشید. بهترین پزشک دوره های آموزشی مربوط به درمان درد گردن  را گذرانده است. به همین دلیل پزشک شدت علائم بیماری را مورد بررسی قرار می ‌دهد و سپس بر اساس نوع علائم بیمار یکی از روش‌ های درمانی را تجویز می‌ کند.

نکاتی برای انتخاب بهترین دکتر ارتوپد گردن در تهران

 اگر مایل هستید بهترین دکتر ارتوپد گردن در تهران را انتخاب کنید باید در مورد تخصص و تجربه پزشک اطلاعات کافی کسب نمایید. برخی از مهمترین نکاتی که جهت انتخاب بهترین پزشک ارتوپد اهمیت دارد عبارت است از :

1. تمامی روش های درمانی را برای بیمار توضیح دهد

یکی از مهمترین نکاتی که بهترین دکتر ارتوپد گردن تهران به آن توجه می کند این است که تمامی روش های درمانی را برای بیمار توضیح می دهد. هر یک از روش های درمانی که جهت درمان گردن درد به کار گرفته می‌ شوند متفاوت هستند. پزشک وظیفه دارد در مورد تمامی این روش ها و همچنین نحوه پاسخگویی آنها با بیمار صحبت کند. این مسئله که بیمار بداند هر یک از روش های درمان گردن درد بر اساس چه علائمی مورد استفاده قرار می گیرند و چه نتیجه ای ارائه می‌ دهند اهمیت زیادی دارد. در واقع بهترین جراح به خوبی می‌ داند که باید بیمار را برای قبل از عمل به چه صورت آماده کند.

2. تعداد موفقیت های درمانی زیادی داشته باشد

یکی دیگر از ویژگی هایی که بهترین دکتر ارتوپد گردن تهران دارد این است که موفقیت های درمانی زیادی داشته است. تعداد ارتوپدی هایی که پزشک انجام داده را به خوبی بررسی کنید تا مطمئن شوید پزشک مورد نظر تخصص و تجربه بیشتری دارد. در واقع اگر پزشک ارتوپدی های زیادی انجام داده باشد به خوبی می داند که درمان برای هر یک از انواع گردن درد پاسخگو است یا نیست. تخصص و تجربه پزشک در صورتی افزایش پیدا می کند که تعداد موفقیت های درمانی بیشتری داشته باشد.

3. بررسی نحوه برخورد بهترین دکتر ارتوپد گردن تهران

 یکی دیگر از نکاتی که زمان انتخاب بهترین دکتر ارتوپد گردن در تهران باید به آن دقت داشته باشید نحوه برخورد پزشک می باشد. بسیاری از پزشکانی که تخصص و تجربه زیادی دارند نحوه برخورد مناسبی با بیمار نخواهند داشت. این دسته از پزشکان محبوب نیستند و بیماران آنها را انتخاب نمی کنند. به همین دلیل زمانی که می خواهید بهترین پزشک را برای درمان گردن درد انتخاب کنید باید نحوه برخورد جراح با بیمار را بررسی نمایید. این مسئله که بیمار بتواند با پزشک به خوبی صحبت کند و تمامی علائم و نوع بیماری خود را به پزشک بگوید بسیار مهم است. برخی از پزشکان صبر حوصله ندارند. به همین دلیل بیماران با آنها نمی توانند ارتباط برقرار کنند.

4. رزرو نوبت به صورت اینترنتی باشد

 یکی از ویژگی‌ های دیگری که بهترین دکتر ارتوپد گردن تهران دارد این است که به صورت اینترنتی رزرو نوبت را انجام می دهد. بسیاری از بیماران نمی توانند برای رزرو نوبت کلینیک یا مطب پزشک به صورت حضوری مراجعه کنند. در واقع برخی از بیمارانی که در شهرستان هستند به صورت اینترنتی جهت رزرو نوبت اقدام می کنند. بر همین اساس بهترین پزشک تلاش می کند تا شرایط رزرو اینترنتی نوبت را برای بیماران فراهم کند. شما می توانید از طریق وب سایت بهترین نزد بهترین پزشک نوبت خود را رزرو کنید. همچنین خدمات و تمامی ویژگی هایی که پزشکی دارد را می توانید در وب سایت مورد بررسی قرار دهید.

5. بهترین دکتر ارتوپد گردن تهران روش های جدید درمان را می شناسد

یکی دیگر از ویژگی هایی که بهترین دکتر ارتوپد گردن در تهران دارد این است که روش های جدید و به روز برای درمان به کار می ‌گیرد. امروزه روش‌ های مدرن و پیشرفته ای جهت درمان گردن درد به کار گرفته می شوند. در واقع پزشکانی هستند که تجربه و تخصص زیادی کسب کرده ‌اند. آنها به خوبی می‌ دانند که با استفاده از روش های قدیمی امکان دارد بیماران پاسخ مناسبی دریافت نکنند. به همین دلیل از روش ‌های مدرن و جدید درمان ارتوپدی استفاده می کنند. شما می توانید تمامی تجهیزاتی که برای درمان گردن درد می باشد را مورد بررسی قرار دهید و سپس بهترین پزشک را انتخاب کنید.

تمرینات مک‌کنزی برای کمردرد چیست؟بسیاری از افراد در طول زندگی خود نوعی از کمردرد را تجربه می‌کنند. به‌عنوان مثل در ایالات متحده، کمردرد 75 تا 85 درصد از کل بزرگسالان را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد.

اگر کمردرد را تجربه می‌کنید، بهتر است با یک متخصص مشورت کنید تا علت آن تشخیص داده شود. این موضوع می‌تواند به شما کمک کند تا ایمن‌ترین و مؤثرترین گزینه درمانی را پیدا کنید.

یکی از این گزینه‌های درمانی می‌تواند پیروی از روش مکنزی باشد که گاهی اوقات تشخیص و درمان مکانیکی نیز نامیده می‌شود. این روش درمانی شامل مجموعه‌ای از دستورالعمل‌ها برای ارزیابی حرکت افراد و همچنین انجام تمرین‌هایی است که برای بهبود تحرک و وضعیت ستون فقرات طراحی شده‌اند.

برای بهره‌مندی از مزایای کامل تمرینات مک‌کنزی برای کمردرد، بهتر است تحت نظارت یک متخصص فیزیوتراپی این روش را انجام دهید تا بتواند ارزیابی و تمرینات مناسبی به شما ارائه دهد. بااین‌حال، می‌توانید چند تمرین مک‌کنزی را در خانه برای تسکین کمردرد امتحان کنید.

چگونه با خیال راحت تمرینات مک‌کنزی را امتحان کنیم؟

تمرینات مک‌کنزی برای کمردرد برای همه افراد مناسب نیست. اگر جراحی کمر انجام داده‌اید، بهتر است از انجام این برنامه تمرینی خودداری کنید. همچنین در صورت داشتن بیماری جدی در ستون فقرات، مانند شکستگی ستون فقرات، باید از انجام آن اجتناب کنید. البته اغلب توصیه این است که  قبل از انجام این تمرینات با پزشک خود مشورت کنید. متخصص می‌تواند به شما کمک کند تا مطمئن شوید که انجام این تمرینات کمردرد شما را بدتر نمی‌کند.

اگر تصمیم دارید تمرینات مک‌کنزی برای کمردرد را به‌تنهایی امتحان کنید، مطمئن شوید که به‌آرامی حرکات را انجام می‌دهید. حرکات ناگهانی ممکن است علائم شما را بدتر کند.

اگر علائم زیر را در یک یا هر دو پا احساس کردید، بلافاصله ورزش را متوقف کنید:

• افزایش درد
• بی‌حسی
• مورمور

ممکن است در حین انجام تمرینات مک‌کنزی کمردرد موقتی را احساس کنید. در صورت وجود درد در حین انجام یک تمرین قبل از حرکت به تمرین بعدی صبر کنید تا درد کاهش یابد.

تمرینات مک‌کنزی برای کمردرد

درازکشیدن به شکم روی زمین

این حرکت با تخلیه فشار بر روی کمر، درد را کاهش می‌دهد. همچنین به تنظیم ستون فقرات شما کمک می‌کند.

روی شکم خود دراز بکشید. بازوهای خود را در کنار بدن خود قرار دهید.

سر خود را به پهلو یا روبه‌پایین قرار دهید. سر خود را به پهلو یا روبه‌پایین قرار دهید. دقت کنید که پنجه‌های پا از زمین جدا نشود. 2 تا 3 دقیقه این حرکت را نگه دارید و تا هشت بار در روز آن را تکرار کنید..

درازکشیدن به شکم روی بالش

می‌توانید در ادامه برای حمایت از کمر، یک بالش زیر شکم خود اضافه کنید. رو به شکم دراز بکشید و یک بالش زیر شکم و لگن خود قرار دهید. بازوهای خود را در کناره‌های خود قرار دهید. سر خود را به پهلو یا روبه‌پایین قرار دهید. دقت کنید که پنجه‌های پا از زمین جدا نشود. 2 تا 3 دقیقه این حرکت را نگه دارید و تا هشت بار در روز آن را تکرار کنید.

شنا بر روی آرنج

این تمرین به بازیابی انحنای طبیعی کمر شما کمک می‌کند. این تمرین به‌عنوان اکستنشن کمر نیز شناخته می‌شود.

روی شکم خود دراز بکشید. خود را روی ساعد خود نگه دارید و شانه‌های خود را بالای آرنج خود قرار دهید.2 تا 3 دقیقه این حرکت را نگه دارید و سپس بالاتنه خود را پایین بیاورید. تا هشت بار در روز این حرکت را تکرار کنید.

شنا بر روی دستان

این حرکت نیز به بازیابی انحنای طبیعی کمر شما کمک می‌کند.

روی شکم خود دراز بکشید. دست‌های خود را زیر شانه‌های خود قرار دهید.

به‌آرامی بازوهای خود را صاف کنید و بالاتنه خود را بلند کنید. این حرکت را 2 ثانیه نگه دارید و سپس به موقعیت شروع بازگردید.

10 تکرار را کامل کنید و تا هشت بار در روز این تمرین را تکرار کنید.

باز کردن کمر به‌صورت ایستاده

اکستنشن ایستاده به حرکت خمشی به عقب کمر شما کمک می‌کند. انجام این تمرین نیز راحت است زیرا نیازی نیست روی زمین دراز بکشید.

صاف بایستید. دست‌های خود را روی کمر خود قرار دهید.

تا جایی که امکان دارد به سمت عقب خم شوید و زانوهای خود را صاف نگه دارید. 2 ثانیه این موقعیت را نگه دارید و به موقعیت شروع بازگردید. 10 تکرار را کامل کنید و تا هشت بار در روز آن را انجام دهید.

خم‌کردن کمر به‌صورت درازکش

خم‌شدن درازکش اولین گام در بازگرداندن حرکت خمشی به جلو در قسمت پایین کمر است. پس از بهبود کمردرد، با این تمرین شروع کنید تا دامنه حرکتی خود را دوباره به دست آورید.

اگر در پشت خود احساس راحتی نمی‌کنید، سر خود را روی بالش قرار دهید. این موضوع باعث کاهش فشار روی ستون فقرات شما می‌شود.

به پشت دراز بکشید. پاهای خود را صاف روی زمین قرار دهید و سعی کنید به‌اندازه عرض باسن از هم فاصله داشته باشند. هر دوزانو را به سمت قفسه سینه بالا بیاورید و دنبالچه خود را روی زمین نگه دارید. 2 ثانیه این وضعیت را نگه دارید و سپس به موقعیت شروع بازگردید.

6 بار این حرکت را انجام دهید و تا چهار بار در روز آن را تکرار کنید.

خم‌شدن به جلو در حالت نشسته

خم‌شدن در حالت نشسته به بازیابی حرکت خم‌شدن به جلوی کمر شما کمک می‌کند. این حرکت درواقع یک نسخه متوسط از دراز نشست محسوب می‌شود.

روی لبه یک صندلی بنشینید. پشت خود را صاف کنید و پاهای خود را صاف روی زمین قرار دهید. به جلو خم شوید. دستان خود را از بین پاهای خود به سمت زمین دراز کنید. 2 ثانیه این وضعیت را نگه دارید و سپس به موقعیت شروع بازگردید.

6 بار این حرکت را انجام دهید و تا چهار بار در روز آن را کامل کنید.

خم‌شدن ایستاده

خم‌شدن ایستاده، چالش‌برانگیزترین تمرین در این سری تمرینات محسوب می‌شود. این تمرین همچنین توانایی ستون فقرات شما را برای خم‌شدن به جلو افزایش می‌دهد.

بایستید و پاها را به‌اندازه عرض شانه باز کنید. باسن خود را به جلو خم کنید، زانوهای خود را صاف نگه دارید. دستان خود را به سمت زمین دراز کنید.

۱ تا ۲ ثانیه مکث کنید و سپس به موقعیت شروع بازگردید.

6 دفعه این حرکت را انجام دهید و تا دو بار در روز آن را کامل کنید.

اگر نمی‌توانید خیلی خم شوید نگران نباشید. این موضوع به‌مرورزمان بهبود خواهد یافت.

کلام آخر

تمرینات مک‌کنزی برای کمردرد یکی از روش‌های درمان کمردرد است. اگرچه این روش معمولاً توسط فیزیوتراپیست‌ها استفاده می‌شود، اما برخی از تمرینات وجود دارد که می‌توانید به‌تنهایی آن‌ها را امتحان کنید.

این تمرینات در ابتدا توسط یک فیزیوتراپیست به نام رابین مک‌کنزی توسعه داده شد. او نشان داد که گسترش ستون فقرات می‌تواند باعث تسکین درد قابل‌توجهی برای بیماران خاص شود. او مجموعه‌ای از مانورها و تمرین‌ها را برای کمک به بیماران برای ایفای نقش فعال‌تر در سلامت استفاده نمود.

هدف بلندمدت تمرینات مک‌کنزی برای کمردرد این است که به بیمارانی که از گردن درد یا کمردرد رنج می‌برند، آموزش دهد که چگونه با ورزش و سایر استراتژی‌ها، خود را درمان کرده و درد را در طول زندگی خود مدیریت کنند. اهداف دیگر این روش عبارت‌اند از:

کاهش سریع درد

بازگشت به عملکرد طبیعی در فعالیت‌های روزانه

به‌حداقل‌رساندن خطر دردهای مکرر (از وضعیت‌ها و حرکات دردناک خودداری کنید)

به‌حداقل‌رساندن تعداد مراجعات مجدد به متخصص ستون

تمرینات مک‌کنزی برای کمردرد، وضعیت‌های پیش‌رونده محسوب می‌شوند؛ یعنی باید به‌مرور بهتر و بهتر بتوانید آن‌ها را انجام دهید. اگر کمردرد شما حاد است، ممکن است نتوانید تمام این تمرینات را انجام دهید. در این صورت تا جایی که می‌توانید مراحل را طی کنید و با کاهش درد سعی کنید تمرینات را بیشتر نمایید.

تمرینات مک‌کنزی برای کمردرد برای تغییر موقعیت دیسک‌های بین مهره‌ای جابه‌جا شده و تقویت عضلات و ساختارهای اطراف کمر برای جلوگیری از آسیب مجدد طراحی شده است. اگرچه که بسیاری از حرکات و درمان مداوم را می‌توان در خانه انجام داد، اما مهم است که در ابتدا این تمرینات را زیر نظر یک پزشک شروع کنید تا اطمینان حاصل کنید که این حرکات را به‌درستی انجام می‌دهید و باعث آسیب بیشتر نمی‌شوید.

منبع:www.healthline.com

آیا تمرینات قدرتی بر بهبود پس از جراحی زانو تأثیر گذارند؟ آرتروز شایع‌ترین شکل آرتریت است که عمدتاً زانوها، لگن و دست‌ها را درگیر می‌کند. استئوآرتریت شایع‌ترین اختلال مفصلی در ایالات متحده است که تقریباً 12 درصد از بزرگسالان ایالات متحده در سنین 25 تا 74 سال را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. مطالعات دیگری تخمین زده‌اند که بین سال‌های 2011 تا 2008 سالانه 30.8 میلیون بزرگسال در ایلات متحده مبتلا به آرتروز زانو شده‌اند.

استئوآرتریت زانو یک بیماری چندعاملی پیش‌رونده و بسیار شایع است که با درد مزمن و ناتوانی عملکردی مشخص می‌شود. این بیماری علت اصلی ناتوانی و هزینه‌های اجتماعی در سالمندان محسوب می‌شود.

مهم‌ترین عامل خطرآفرین برای بیماری آرتروز

افزایش سن، جنسیت، اضافه‌وزن، آسیب زانو، استفاده مکرر از مفاصل، عدم فعالیت بدنی، تراکم استخوان پایین، ضعف عضلانی و شلی مفاصل، همگی در ایجاد آرتروز مفصلی نقش دارند. مطالعات متعدد نشان داده‌اند که چاقی مهم‌ترین عامل خطرآفرین برای این بیماری است؛ زیرا این عامل نه‌تنها با افزایش بار مفاصل عملکرد مکانیکی آن را مختل می‌کند بلکه، به لحاظ متابولیکی نیز در پیشرفت التهاب به دلیل ترشح فاکتورهای پیش التهابی توسط بافت چربی تأثیرگذار است.

جراحی آرتروپلاستی کامل زانو

در مراحل حاد این بیماری، جراحی تعویض مفصل زانو یکی از رایج‌ترین و مؤثرترین درمان‌ها برای کاهش درد و بهبود عملکرد محسوب می‌شود. جراحی آرتروپلاستی کامل زانو یکی از این روش‌های بسیار موفق برای کاهش درد و اصلاح ناپایداری و تغییر شکل مفصل زانو است.

اگرچه جراحی آرتروپلاستی کامل زانو برای تسکین درد مؤثر است، اما کاهش قدرت پا ممکن است سال‌ها پس از جراحی وجود داشته باشد. بسیاری از تخصصان معتقدند که کاهش قدرت اندام تحتانی در افراد مسن می‌تواند باعث بالارفتن احتمال زمین‌خوردن و در نتیجه منجر به کاهش توانایی انجام وظایف عملکردی شود. در واقع، در طی سال‌های اول پس از آرتروپلاستی کامل زانو، قدرت عضله چهار سر ران می‌تواند تا 60 درصد کاهش یابد و این بیماران دارای اختلالات عملکردی بیشتری نسبت به افراد هم سن خود هستند.

از طرفی برخی مطالعات نشان داده‌اند که بیماران مبتلا به استئوآرتریت شدید زانو می‌توانند درد زانو خود را کاهش دهند و قدرت عضله چهار سر ران و توانایی عملکردی خود را از طریق تمرینات ورزشی منظم بهبود بخشند. در سال‌های اخیر، تمرینات قبل از جراحی به‌عنوان روشی مؤثر برای بهبودی عملکردی پس از عمل پیشنهاد شده‌اند.

فیزیوتراپی و برنامه‌های تمرینی قبل از عمل (پیش توان‌بخشی) به‌عنوان یک راه بالقوه برای تسریع زمان بهبودی و بهینه‌سازی عملکردی پس از جراحی در بیمارانی که قصد انجام تعویض مفصل را دارند، پیشنهاد شده است. برنامه‌های ورزشی مختلفی برای بهبود قدرت عضلات پا و توانایی انجام حرکات عملکردی طراحی شده‌اند.

تأثیر برنامه‌های قدرتی بر بهبود پس از جراحی در آرتروز زانو: بررسی یک پژوهش

برنامه  تمرینی قبل از جراحی در افراد دارای آرتروز زانو که قصد عمل آرتروپلاستی کامل زانو را دارند، معمولاً سه تا هشت هفته طول می‌کشد و این برنامه تمرینی عمدتاً بر افزایش قدرت عضله چهار سر ران متمرکز است.

امروز قصد داریم تا یکی از مقالاتی را که در این زمینه پژوهشی را انجام داده است با هم بررسی کنیم. هدف از این مطالعه بررسی اثربخشی شش هفته برنامه تمرینی فیزیوتراپی قبل از عمل بر عملکرد، قدرت عضلانی و نتایج گزارش شده توسط بیمار در افراد تحت آرتروپلاستی کامل زانو بود.

این مقاله قبلاً به‌عنوان چکیده جلسه در شانزدهمین کنگره انجمن اروپایی تحقیقات توان‌بخشی در 23 تا 25 سپتامبر 2021 ارائه شده است.

شرکت‌کننده‌های مطالعه

این مطالعه در یک مرکز پزشکی مراقبت‌های عالی انجام شد. پس از تکمیل پرسش‌نامه‌ها، شرکت‌کنندگان آزمون 20 متر راه‌رفتن بر روی سطح صاف، آزمون ایستادن روی صندلی و آزمون اکستنشن ایزومتریک چهار سر ران را برای ارزیابی عملکرد مفصل زانو انجام دادند.

شرکت‌کنندگان دوباره پرسش‌نامه‌ها و تست‌های فیزیکی را در پایان تمرینات شش‌هفته‌ای درست قبل از جراحی و همچنین در چهار  و 12 هفته  پس از آرتروپلاستی کامل زانو انجام دادند.

معیارهای ورود و خروج به پژوهش

همه بیماران بالای 60 سال و مبتلا به آرتروز پیشرفته زانو (طبق معیارهای رادیولوژیک دستورالعمل‌های کالج روماتولوژی آمریکا) تشخیص‌داده‌شده بودند و از مارس 2014 در کلینیک ارتوپدی بیمارستان دانشگاه الکساندروپلیس یونان برای انجام آرتروپلاستی کامل یک‌طرفه زانو نوبت عمل جراحی داشتند. معیارهای خروج شامل شرایط پزشکی بود که شامل منع ورزش می‌شدند (بیماری‌های قلبی ریوی که مانع از انجام تمرینات متوسط می‌شد)، بیماری‌هایی که بر حرکات عملکردی تأثیر می‌گذاشتند (مشکلات عصبی عضلانی یا عصبی)، بیماری‌های روانی، جراحی‌های قبلی تعویض مفصل ران یا زانو و وجود دردهای شدیدی که مانع از انجام تمرینات و تست‌ها می‌شدند.

از مجموع 234 بیمار غربالگری شده، 98 نفر در نهایت وارد مطالعه ما شدند و 136 نفر از مطالعه خارج شدند. بیمارانی که پذیرفتند برنامه آموزشی فیزیوتراپی قبل از عمل را دنبال کنند در گروه آزمایش قرار گرفتند و در مقابل، بیمارانی که از پیروی از برنامه قبل از عمل خودداری کردند در گروه کنترل جای‌داده شدند.

از این 98 بیمار، 10 نفر به دلایل مختلف در مراحل مختلف مطالعه را کنار گذاشتند (چهار بیمار عوارض بعد از عمل داشتند، چهار بیمار تمایلی به ادامه مطالعه نداشتند و دو بیمار به شهر دیگری نقل‌مکان کردند) و در نهایت 44 بیمار در گروه مداخله و 44 بیمار در گروه کنترل قرار گرفتند و

آزمودنی‌های منتسب به گروه آزمایش پس از انجام اندازه‌گیری‌های پایه، در یک برنامه تمرینی شش‌هفته‌ای قبل از عمل شرکت کردند. این گروه تمرینات مقاومتی تحت نظارت را پنج جلسه در هفته به مدت شش هفته قبل از عمل و پنج جلسه دیگر در هفته به مدت چهار هفته بعد از عمل انجام دادند. از سوی دیگر، آزمودنی‌های منتسب به گروه کنترل قبل از عمل هیچ مداخله فیزیوتراپی نداشتند، اما همان برنامه آموزشی توان‌بخشی بعد از عمل (پنج جلسه در هفته به مدت چهار هفته) را دنبال کردند.

پس از عمل، همه بیماران پروتکل توان‌بخشی یکسانی را در بیمارستان به‌عنوان بخشی از درمان مراقبت معمول دریافت کردند. این برنامه بر روی بازیابی دامنه حرکتی زانو، قدرت و راه‌رفتن طبیعی تمرکز داشت. تمرینات قدرتی به‌ویژه بر روی قدرت بازکننده‌های زانو متمرکز بود. این تمرینات در ابتدا بدون اعمال بار خارجی شروع شد و با اضافه‌کردن حداکثر 2 یا 3 کیلوگرم پیشرفت کرد و روزانه به مدت چهار هفته انجام شد و هر جلسه تقریباً 60 دقیقه طول کشید.

مداخلات درمانی و تمرین‌ها

بیماران گروه آزمایش پنج‌روز در هفته و به مدت شش هفته قبل از آرتروپلاستی کامل زانو، تمرینات مقاومتی قبل از عمل را دریافت کردند. هر جلسه تمرین تحت نظارت یک فیزیوتراپیست بود که به طور خاص در تمرینات مقاومتی آموزش‌دیده بود. مدت‌زمان هر جلسه تقریباً 60 دقیقه بود. اگر یک شرکت‌کننده جلسه تمرینی را از دست داد، سعی می‌شد آن جلسه را در روز دیگری جایگزین کند.

برای شرکت‌کنندگان در گروه آزمایش یک برنامه تمرینی شامل یک گرم‌کردن هوازی ۱۰ دقیقه‌ای با استفاده از تردمیل یا دوچرخه ثابت، و به دنبال آن تمرینات دوطرفه پایین‌تنه (بالابردن ساق پا به‌صورت ایستاده، پرس پای نشسته، چرخش ساق پا، اکستنشن زانو، خم‌شدن زانو، و دورکردن پا) تجویز شد. این تمرینات سه ست با هشت تکرار و با دو دقیقه استراحت بین ست‌ها و تمرینات انجام شد. تمام تمرینات با 60 درصد حداکثر یک تکرار شروع شدند و به‌تدریج با افزایش 1-2 کیلوگرم در هفته، طبق تحمل، در طول مداخله شش‌هفته‌ای افزایش یافتند.

فقط درصورتی‌که تکرارهای بیشتر از حد مقرر امکان‌پذیر بود، بار افزایش می‌یافت. تمام جلسات با دو دقیقه تمرینات کششی برای بازکننده زانو، فلکسور زانو و فلکسور کف پا به پایان می‌رسید.

بیماران گروه کنترل هیچ برنامه آموزشی قبل از عمل را دنبال نکردند و به آنها آموزش داده شد که به مدت شش هفته قبل از عمل “طبق معمول زندگی کنند”. پس از عمل، آنها همان پروتکل تمرینی پیش‌رونده را مانند گروه آزمایش به مدت چهار هفته دنبال کردند.

نتایج پژوهش تمرینات قدرتی بر بهبود پس از جراحی زانو

ارزیابی تمام بیماران چهار هفته پس از عمل  نشان داد که حداکثر گشتاور بازکننده‌های زانو از نظر آماری تفاوت معنی‌داری بین دو گروه از بیماران نشان نداد و بین دو گروه آزمایش و کنترل تفاوتی دیده نشد.

تجزیه‌وتحلیل آماری نشان داد که برای نمرات آزمون پیاده‌روی 20 متری و آزمون ایستادن روی صندلی 30 ثانیه‌ای، بلافاصله و 4 هفته بعد از عمل بین دو گروه آزمایش و کنترل تفاوت دیده شد و گروه آزمایش بهبودی بیشتری در این زمینه از خود نشان دادند.

در نهایت، ارزیابی همه بیماران 12 هفته پس از عمل نشان داد که تغییرات در حداکثر گشتاور بازکننده‌های زانو تفاوت معنی‌داری را بین دو گروه از بیماران نشان می‌دهد. 9/8 درصد افزایش قدرت بازکننده‌های زانو برای بیماران گروه آزمایش نشان داده شد، درحالی‌که بیماران گروه کنترل در هفته 12 تفاوت معنی‌داری نشان ندادند.

بحث و نتیجه‌گیری پایانی

این مطالعه اثربخشی تمرینات قدرتی قبل از عمل را بر بهبود عملکرد زانو پس از جراحی آرتروپلاستی کامل زانو بررسی نمود. این مطالعه نشان داد که یک برنامه تمرین مقاومتی پیش‌رونده قبل از عمل، منجر به بهبود عملکرد، قدرت عضلانی و نتایج گزارش شده توسط بیمار در بیماران مسن تحت آرتروپلاستی کامل زانو شد.

پیشرفت‌های قابل‌توجه در این مطالعه را می‌توان به‌شدت تمرین بالا و استفاده از تمرین‌های یک‌طرفه در مقابل تمرینات دوطرفه نسبت داد. این پژوهش همچنین نشان داد که تمرینات قدرتی فشرده برای اکثر بیمارانی که در انتظار عمل آرتروپلاستی کامل زانو هستند امکان‌پذیر است؛ زیرا هیچ بیماری از گروه آزمایش به دلیل شدت تمرین از مطالعه خارج نشد.

توانایی نشستن و برخاستن از روی صندلی و توانایی راه‌رفتن از فعالیت‌های زندگی روزمره محسوب می‌شود. این پژوهش نشان داد که بهبود تدریجی عملکرد در هر دوی این حرکات عملکردی در میان گروه آزمایش اتفاق افتاده است.

این یافته‌ها نشان می‌دهد که بیماران گروه مداخله در مقایسه با بیماران گروه کنترل که هیچ مداخله تمرینی قبل از عمل را دنبال نکرده‌اند، بهبود قابل‌توجهی در قدرت عضله چهار سر نشان می‌دهند.

برای اکثر افراد، جراحی تعویض مفصل زانو باعث بهبود تحرک و کاهش سطح درد در درازمدت می‌شود. بااین‌حال، این جراحی ممکن است دردناک نیز باشد و مدتی طول بکشد تا بتوانید به‌راحتی روزهای قبل حرکت کنید. .

پس از انجام این عمل، احتمالاً با چالش‌های مختلفی روبرو خواهید شد. برای اکثر افراد، بهبودی می‌تواند 6 تا 12 ماه و در برخی موارد گاهی بیشتر نیز طول بکشد.

واقف بودن به این موضوع که پس از این جراحی قرار است با چه مواردی روبرو شوید، می‌تواند به شما کمک کند تا شرایط را به طور مؤثرتری پشت سر بگذارید و از زانوی جدید خود بیشترین بهره را ببرید.

رانندگی پس از جراحی تعویض مفصل زانو

یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های شما ممکن است شروع دوباره رانندگی باشد. اکثر افراد بسته به شرایط و توصیه‌های پزشکشان، پس از 4 تا 6 هفته می‌توانند رانندگی را آغاز کنند.

اگر جراحی روی زانوی چپ شما انجام شده باشد و با وسیله نقلیه‌ای با گیربکس‌اتوماتیک رانندگی می‌کنید، ممکن است ظرف چند هفته بتوانید دوباره رانندگی کنید.

به گفته متخصصان ارتوپدی، اگر زانوی راست خود را تحت عمل جراحی قرار داده باشید، ممکن است در حدود 4 هفته طول بکشد تا بتوانید دوباره رانندگی را از سر بگیرید.

اگر با وسیله نقلیه‌ای با گیربکس دستی رانندگی کنید ممکن است این زمان طولانی‌تر شود. درهرصورت برای رانندگی باید بتوانید زانوی خود را به‌اندازه کافی خم کنید تا از پدال‌ها استفاده کنید.

در صورت مصرف مسکن‌ها یا سایر داروها ممکن است توانایی شما در کار با وسایل نقلیه دچار اختلال شود، در این صورت باید از رانندگی اجتناب کنید.

در صورت لزوم، یک پلاکارد پارک معلولان تهیه کنید، به‌خصوص اگر مجبورید مسافت‌های طولانی را در هوای نامناسب طی کنید و از واکر یا سایر وسایل کمکی استفاده می‌کنید.

بازگشت به کار پس از جراحی تعویض مفصل زانو

در مورد اینکه چه زمانی باید به سرکار برگردید، انتظارات واقع‌بینانه داشته باشید. در بیشتر موارد، 3 تا 6 هفته طول می‌کشد تا بتوانید به کار خود بازگردید. اما اگر در خانه کار می‌کنید، ممکن است بتوانید ظرف 10 روز به سرکار خود بازگردید.

بااین‌حال، اگر کار شما کار فشرده است، احتمالاً به زمان بیشتری (مثلاً 3 ماه یا بیشتر) برای بازگشت به کار نیاز خواهید داشت.

در ابتدا از خودتان انتظار زیادی نداشته باشید. با رئیس و همکاران خود صحبت کنید تا آنها را از وضعیت خود، آگاه کنید و سعی کنید کم‌کم به ساعات کاری کامل برگردید.

مسافرت رفتن

سفر رفتن در این شرایط ممکن است برای شما دشوار باشد به‌خصوص اگر یک پرواز طولانی و فضایی تنگ برای پاهای خود داشته باشید.

در زیر به چند نکته برای حفظ عملکرد زانوهای شما در هنگام پرواز اشاره شده است:

پوشیدن جوراب‌های تنگ

دراز بکشید و هر یک ساعت بلند شوید و در بین صندلی‌های هواپیما قدم بزنید

به طور منظم هر پا را 10 بار در جهت عقربه‌های ساعت و 10 بار در خلاف جهت عقربه‌های ساعت بچرخانید.

هر پا را 10 بار به بالا و پایین خم کنید.

ورزش می‌تواند به جلوگیری از ایجاد لخته خون کمک کند.

زانوی شما ممکن است به دلیل تغییر در فشار کابین ورم کند.

قبل از هر سفر طولانی با پزشک خود شورت کنید تا مطمئن شوید که در چند ماه اول پس از جراحی مشکل خاصی برای زانوهای شما ایجاد نشود.

بعد از عمل جراحی، مسائل امنیتی فرودگاه ممکن است برای شما چالش‌برانگیزتر باشد؛ زیرا اجزای فلزی در زانوی مصنوعی شما می‌تواند فلزیاب‌های فرودگاه را فعال کنند. پس برای بررسی‌های بدنی بیشتر آماده باشید. سعی کنید لباسی بپوشید که نشان‌دادن برش زانو را به مأموران امنیتی آسان کند.

فعالیت جنسی

اغلب افراد می‌توانند چندین هفته پس از جراحی فعالیت جنسی خود را از سر بگیرند. بااین‌حال، به‌طورکلی بهتر است تا جایی که احساس درد ندارید این فعالیت را ادامه دهید و اگر دچار ناراحتی و درد زیادی شدید، آن را ادامه ندهید.

فعالیت‌های روزمره

به‌محض اینکه احساس کردید که می‌توانید به‌راحتی روی پاهای خود بایستید و آزادانه به اطراف حرکت کنید، می‌توانید آشپزی، نظافت و سایر کارهای شخصی و روزمره خود را از سر بگیرید. این را در نظر داشته باشید که ممکن است چند هفته طول بکشد تا بتوانید عصا یا واکر را به طور کامل کنار بگذارید و به اکثر فعالیت‌های روزانه خود بازگردید. همچنین ممکن است چندین ماه طول بکشد تا بدون درد زانو بزنید.

فعالیت‌های روزمره پس از بهبودی جراحی تعویض مفصل زانو

ورزش و گردش

فیزیوتراپیست شما را تشویق می‌کند که هر چه زودتر راه‌رفتن را شروع کنید. در ابتدا از یک وسیله کمکی استفاده خواهید کرد، اما بهتر است تا زمانی که به آن نیاز دارید از آن استفاده کنید. راه‌رفتن بدون وسیله به بازیابی قدرت زانوی شما کمک خواهد کرد.

جلسات فیزیوتراپی در هفته‌های اول بسیار مهم است؛ زیرا به درمانگر اجازه می‌دهد هرگونه مشکل زانو را تشخیص دهد.

می‌توانید ابتدا با راه‌رفتن فعالیت‌های خود را آغاز کنید و بعد از حدود 12 هفته شروع به انجام فعالیت‌های دیگر کنید.

شنا و سایر انواع ورزش‌های آبی گزینه‌های خوبی در این شرایط هستند، زیرا با کم‌کردن فشار از روی زانوهای شما می‌توانند باعث تقویت عضلات شما شوند. قبل از ورود به استخر مطمئن شوید که زخم شما کاملاً بهبودیافته است

از قراردادن وزنه بر روی پای خود و انجام لیفت پا بر روی دستگاه‌های وزنه‌برداری در چند ماه اول خودداری کنید. زانوی جدید می‌تواند شرکت شما در مجموعه‌ای از فعالیت‌ها را بسیار آسان‌تر از گذشته کند بااین‌حال، باید در نظر داشته باشید که ماه‌های اول فشار زیادی به مفصل وارد نکنید. می‌توانید برای شروع فعالیت‌های زیر را انجام دهید:

پیاده‌روی

گلف

دوچرخه‌سواری

از چمباتمه‌زدن، چرخاندن، پریدن، بلندکردن اجسام سنگین و سایر حرکاتی که ممکن است به زانوی شما آسیب برساند، خودداری کنید.

مراجعه به دندانپزشکی یا جراحی‌های دیگر

به مدت 2 سال پس از تعویض مفصل زانو، خطر ابتلا به عفونت بیشتر است به همین دلیل، ممکن است قبل از مراجعه به دندانپزشکی یا عمل جراحی تهاجمی دیگری نیاز به مصرف آنتی‌بیوتیک داشته باشید.

مصرف داروها

به هنگام بهبودی، برای مصرف داروها، به‌ویژه داروهای مسکن، دستورالعمل‌های پزشک خود را به‌دقت دنبال کنید. مصرف طولانی‌مدت داروها می‌تواند باعث آسیب به اندام‌های داخلی از جمله کبد و کلیه شود. برخی از داروها نیز می‌توانند اعتیادآور باشند. پزشک می‌تواند به شما کمک کند تا برنامه‌ای برای قطع تدریجی داروهای تسکین‌دهنده ایجاد کنید.

به‌غیراز داروها، موارد زیر می‌توانند به تسکین درد و کاهش التهاب کمک کنند:

یک رژیم غذایی سالم

کاهش وزن

ورزش

استفاده از سرما و گرما

بازگشت به حالت عادی

به‌مرورزمان به روال روزمره خود باز خواهید گشت. حتی ممکن است بتوانید فعالیت‌هایی را که با شروع زانودرد کنار گذاشته‌اید، از سر بگیرید کیفیت زندگی شما احتمالاً بهبود می‌یابد؛ زیرا می‌توانید راحت‌تر از قبل به فعالیت‌های دلخواه خود بپردازید.  

بسیار ضروری است که در هر مرحله از بهبودی، از پزشک خود مشورت بگیرید که چه کاری را باید انجام دهید. آنها می‌توانند ورزش‌ها و فعالیت‌هایی را به شما توصیه کنند که مطابق با نیازهای شما باشد. اگر در مورد فعالیت‌ها و بدن خود سؤالی دارید با پزشک، فیزیوتراپ یا کاردرمانی خود مشورت کنید. آنها می‌توانند به شما در درک بهتر زندگی و سبک زندگی پس از تعویض زانو کمک کنند

اگر در ستون فقرات، لگن، زانو یا مفاصل خود درد دارید، درمان دکامپرشن یا ترکشن می‌تواند گزینه‌ای برای کمک به احساس بهتر شما باشد. این درمان می‌تواند درد را بدون نیاز به جراحی کاهش دهد.

تکنیک دکامپرشن یا رفع فشار، درمانی است که به کاهش درد ناشی از فشار روی اعصاب به‌وسیله کشش ناحیه آسیب‌دیده کمک می‌کند. اگر سایر درمان‌ها مانند استراحت، فیزیوتراپی یا طب سوزنی کمکی نکرده باشند، این درمان ممکن است تأثیرگذار باشد.

فشار بر ریشه‌های عصبی نخاعی یک آسیب بسیار شایع است. این فشردگی می‌تواند روی باسن، زانو و سایر نواحی که اعصاب با مفاصل در تعامل هستند نیز تأثیر بگذارد. این بدان معنی است که فشرده‌سازی می‌تواند باعث تشدید درد شود و فعالیت‌های روزانه مانند نشستن و ایستادن را مختل می‌کند.

درمان رفع فشار یا دکامپرشن اغلب می‌تواند به تسکین درد عصبی بدون جراحی کمک کند و  خطرات و زمان بهبودی را کاهش دهد.

دکامپرشن یا ترکشن درمانی چیست؟

اعصاب ممکن است به دلایل زیادی فشرده شوند، از التهاب و آسیب گرفته تا پیری و تحلیل استخوان‌های اطراف مفاصل.

تکنیک دکامپرشن یا رفع فشار می‌تواند فضاهایی مانند ستون فقرات یا زانوها را که ریشه‌های عصب نخاعی از آنجا عبور می‌کنند را باز کند تا فشار روی آنها کاهش یابد. این تکنیک همچنین می‌تواند در تغییر موقعیت مفاصل و درمان دیسک‌های لغزنده تأثیرگذار باشد تا درد شدید و یا تخریب ادامه پیدا نکند.

برخی از روش‌های این درمان به‌وسیله کشش‌های مکانیکی انجام می‌شود. این موضوع می‌تواند شامل باز کردن دستی فضاهایی باشد که ریشه‌های عصب نخاعی از آن عبور می‌کنند. فیزیوتراپیست‌ها یا کایروپراکتیک‌ها معمولاً این نوع کشش را انجام می‌دهند.

یکی دیگر از درمان‌های رایج شامل استفاده از دستگاه‌های کششی است که گاهی اوقات به نام درمان غیرجراحی کاهش فشار نخاعی (NSD) شناخته می‌شوند. این دستگاه‌ها اساساً شکل پیشرفته‌تری از کشش مکانیکی را از طریق یک مکانیسم بازخورد رایانه‌ای انجام می‌دهند تا ریشه‌های عصب نخاعی را از حالت فشرده خارج کنند.

چگونه متوجه می‌شویم که به درمان دکامپرشن یا ترکشن نیاز داریم؟

درمان دکامپرشن یا رفع فشار معمولاً خط اول درمان برای درد عصبی ناشی از فشرده‌سازی نیست.

برای درد عصب فشرده‌شدهٔ خفیف یا موقت، پزشک ممکن است ابتدا درمان‌های زیر را به شما توصیه کند:

استراحت دادن به ناحیه آسیب‌دیده

استفاده منظم از یخ یا گرما

مصرف داروهای مسکن بدون نسخه

استفاده از تکنیک‌های تسکین درد خانگی، مانند کشش

پوشیدن بریس برای جلوگیری از درد یا آسیب بیشتر

اگر این درمان‌ها مؤثر واقع نشدند، پزشک ممکن است درمان دکامپرشن یا رفع فشار را توصیه کند.

همچنین شرایط زیر نیز ممکن است منجر به فشرده‌سازی عصب شوند و به درمان‌های دکامپرشن یا رفع فشار احتیاج پیدا کنند:

برآمدگی یا لغزش مکرر دیسک‌ها که ناشی از بیماری‌های مفصلی یا خودایمنی مانند آرتریت یا سندرم اهلرز دانلوس  (EDS) است.

بیماری‌های دژنراتیو دیسک که باعث فرسودگی سریع دیسک‌های ستون فقرات می‌شود.

آسیب‌های نخاعی یا بیماری‌هایی که می‌توانند باعث درد در ریشه‌های عصب نخاعی شوند (به این وضعیت اصطلاحاً رادیکولوپاتی گفته می‌شود)

سیاتیک که باعث درد شدید در ناحیه کمر، باسن و پاها می‌شود.

تنگی کانال ستون فقرات که روزنه‌های ستون فقرات را در اطراف اعصاب باریک می‌کند و باعث کمردرد می‌شود.

چه آزمایشاتی تعیین می‌کند که نیاز به درمان دکامپرشن وجود دارید یا خیر؟

برخی از آزمایش‌هایی که می‌تواند تعیین کند که آیا درمان دکامپرشن یا رفع فشار تأثیرگذار هستند یا خیر عبارت‌اند از:

اسکن استخوان: که به بررسی شکستگی‌ها، توده‌ها یا التهاب‌هایی که ممکن است باعث درد شوند، کمک می‌کند.

دیسکو گرافی: که از رنگ کنتراست و توموگرافی کامپیوتری (CT) برای جستجوی دیسک‌های آسیب‌دیده یا آسیب‌دیده استفاده می‌کند.

آزمایش‌های الکتریکی: مانند الکترومیوگرافی (EMG)، آزمایش‌های سرعت هدایت عصبی (NCV)، یا آزمایش‌های پتانسیل برانگیخته که برای نظارت بر سیگنال‌های الکتریکی از اعصاب به مغز شما استفاده می‌شوند.

اشعه ایکس: که برای بررسی استخوان‌هایی که ممکن است شکسته یا آسیب‌دیده‌اند و بر اعصاب مجاور فشار وارد می‌کنند، استفاده می‌شود.

تصویربرداری رزونانس مغناطیسی(MRI): که برای ایجاد نماهای دقیق و مقطعی از ناحیه آسیب‌دیده استفاده می‌شود.

درمان دکامپرشن یا ترکشن چگونه کار می‌کند؟

در این روش درمانی اغلب از دستگاه کشش یا NSD استفاده می‌شود. معمولاً این دستگاه‌ها را در مراکز درمانی کایروپراکتیک یا کلینیک‌هایی که بر روی مراقبت از گردن و کمر متمرکز هستند، خواهید دید.

برای درد مزمن، تورم یا آسیب مفاصل، ممکن است نیاز به شرکت در جلسات متعدد، از 5 تا 30 جلسه، بسته به درد و وضعیت شما باشد.

آیا این درمان روشی ایمن است؟

خطرات بسیار کمی در ارتباط با درمان دکامپرشن و یا رفع فشار وجود دارد. برخی از عوارض جانبی گزارش شده می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

درد خفیف و موقت در ناحیه آسیب‌دیده

اسپاسم عضلانی

حس سوزن‌سوزن‌شدن در پاها

و در صورت عدم درمان علت زمینه‌ای، وجود درد مداوم

برخی تحقیقات محدود نیز نشان می‌دهد که درمان دکامپرشن ممکن است در کاهش علائم مرتبط با فشرده‌سازی مؤثر باشد. مثلاً در جدیدترین مطالعه‌ای که در سال 2022 در این زمینه انجام شده است، 60 فرد مبتلا به بیرون‌زدگی دیسک در ناحیه کمر مورد بررسی قرار گرفتند.

محققان افراد را به دو گروه تقسیم کردند – 30 نفر که تحت درمان دکامپرشن یا رفع فشار بودند و 30 نفر که این درمان را پیگیری نکردند. نتایج نشان داد که درمان رفع فشار به بهبود قابل‌توجهی علائم در گروهی که آن را دریافت کرده بودند کمک کرد، درحالی‌که گروه دیگر هیچ بهبودی را تجربه نکردند.

معمولاً استفاده از بریس، قبل از جهش رشد نوجوانان در نظر گرفته می‌شود. یعنی دقیقاً زمانی که ممکن است انحنای کمری به‌سرعت پیشرفت کند و رو به بدتر شدن برود. تحقیقات پزشکی درمان اسکولیوز با بریس را در این دوره حیاتی می‌داند تا احتمال ایجاد ناهنجاری شدید ستون فقرات کاهش پیدا کند.

چه زمانی از بریس برای درمان اسکولیوز استفاده کنیم؟

هر گونه انحنای جانبی ستون فقرات که بیش از 10 درجه باشد، اسکولیوز در نظر گرفته می‌شود. تعیین زاویه انحراف ستون فقرات با اندازه‌گیری زاویه کاب به دست می‌آید. این زاویه به‌وسیله بررسی  اشعه ایکس از کمر مشخص می‌شود. زمانی که زاویه کاب بین 10 تا 25 درجه باشد، معمولاً درمان توصیه شده مشاهده است. به این معنی که هر 4 تا 6 ماه یک‌بار پزشک یک عکس رادیولوژی دیگر می‌گیرد تا ببیند آیا انحنا در حال پیشرفت است یا خیر.

اگر یکی از دو شرط زیر وجود داشته باشد، اغلب درمان با بریس تجویز می‌شود:

1. زاویه کاب حداقل به 25 درجه رسیده است و نوجوان هنوز تا بلوغ اسکلتی رشد قابل‌توجهی دارد.

2. زاویه کاب کمتر از 25 درجه است، اما در مشاهدات 4 تا ۶ماهه به‌سرعت حداقل 5 درجه پیشرفت کرده است.

اگر نوجوان مبتلا به اسکولیوز در بلوغ کامل اسکلتی یا نزدیک به آن باشد، بعید است که بریس تجویز شود؛ زیرا دیگر مؤثر نخواهد بود.

اسکولیوز معمولاً بدون جراحی بهبود نمی‌یابد. بااین‌حال، مطالعات نشان داده‌اند که استفاده از بریس طبق تجویز می‌تواند از پیشرفت اسکولیوز جلوگیری کند. به‌این‌ترتیب، پوشیدن بریس می‌تواند روشی مؤثر برای حفظ زاویه کاب اسکولیوز نسبتاً کوچک و قابل‌کنترل باشد.

معمولاً انحنای اسکولیوزی که تا زمانی که یک نوجوان به بلوغ اسکلتی می‌رسد 50 درجه باشد (حدود 14 یا 15 سالگی برای دختران و 16 یا 17 سالگی برای پسران) در طول بزرگسالی به پیشرفت خود ادامه می‌دهد.

این نوع انحناها احتمالاً تبدیل به یک تغییر شکل شدید می‌شوند که نیاز به جراحی دارند؛ بنابراین، هدف از بریس، جلوگیری از یک جراحی بزرگ با توقف کامل پیشرفت انحنا یا حداقل جلوگیری از رسیدن آن به 40 یا 50 درجه در زمان بلوغ اسکلتی است.

بریس ها چگونه عمل می‌کنند؟

هدف درمان با بریس، آزادسازی بار بر روی قسمت مقعر (داخلی) انحنا و افزایش بار در قسمت محدب (خارجی) انحنا است.

ایده این است که استخوانی که تحت‌فشار قرار می‌گیرد کمتر رشد می‌کند و استخوانی که کمتر تحت‌فشار قرار می‌گیرد ممکن است بیشتر رشد کند. بریس سعی می‌کند رشد استخوان انحنا اسکولیوز را در سمتی که باید کند شود، کند و رشد را در سمتی که نیاز به‌سرعت بخشیدن دارد، تسریع ‌کند.

اگرچه انحنا معمولاً با بریس معکوس و یا اصلاح نمی‌شود، اما می‌تواند هر گونه پیشرفت انحنا را تا زمانی که کودک به بلوغ اسکلتی برسد کند یا کاهش دهد. پس از این مرحله، به شرطی که زاویه انحنا کمتر از 60 درجه باشد، انحنا پیشرفت نخواهد کرد.

مکانیسم‌های دقیق مهار اسکولیوز به‌وسیله بریس ها هنوز در حال مطالعه است. بااین‌حال، تحقیقات نشان می‌دهد که بریس باید سخت باشد تا فشارقوی و ثابتی بر روی انحنا اسکولیوز اعمال کن و تأثیر داشته باشد؛ بنابراین، بریس های سخت محور این مقاله هستند.

اولین بریس استفاده شده در درمان اسکولیوز

اولین بریس گردنی – توراکولومبوساکرال (CTLSO) به نام بریس میلواکی در دهه 1940 اختراع شد. اگرچه این بریس در آن زمان نوآورانه بود، اما ابعاد آن حجیم بود و شامل میله‌های فلزی تا گردن می‌شد. بریس میلواکی برای پوشیدن ناراحت‌کننده بود و همچنین توجه ناخواسته‌ای را به همراه داشت (به‌ویژه برای نوجوانانی که سعی می‌کردند با همسالان خود هماهنگ شوند).

تعداد کمی از بیماران از این بریس بهره‌مند شدند؛ زیرا تعداد کمی از آنها مایل یا قادر به پوشیدن آن نزدیک به 23 ساعت در روز بودند.

راه‌هایی برای ترغیب نوجوان مبتلا به اسکولیوز به استفاده از بریس

برخی از نوجوانان به طور کامل از پوشیدن بریس سخت برای درمان اسکولیوز خودداری می‌کنند. شاید از نظرات یا شوخی‌های همسالان خود می‌ترسند، یا صرفاً معتقدند که این درمان ارزش دردسر ندارد. در موارد دیگر، ممکن است به نظر برسد که یک نوجوان مایل به استفاده از بریس است، اما، ساعات تعیین شده در روز را رعایت نمی‌کند.

صرف‌نظر از اینکه چرا یک نوجوان بریس را آن‌طور که تجویز شده استفاده نمی‌کند، این موضوع می‌تواند باعث بدتر شدن اسکولیوز شود و احتمالاً نیاز به عمل جراحی بزرگ را افزایش دهد. اگر نوجوانی تمایلی به استفاده از بریس برای اسکولیوز ندارد، مهم است که دلیل این درمان را کاملاً بیاموزد. به نوجوان این فرصت را بدهید تا درباره احساسش درباره بریس صحبت کند. هنگامی که نگرانی‌های اصلی بیان شد، همفکری با یکدیگر برای یافتن راه‌حل آسان‌تر می‌شود.

به‌عنوان‌مثال، اگر نوجوانی از انتخاب لباس برای پوشیدن با بریس ابراز ناامیدی می‌کند، با هم به اینترنت بروید و ببینید آیا سایر نوجوانان مبتلا به اسکولیوز توصیه‌هایی را ذکر کرده‌اند یا خیر.

نکات دیگر عبارت‌اند از:

ناراحتی موقت نوجوان را قبول کنید. قراردادن بریس به زمان و انرژی زیادی نیاز دارد؛ بنابراین نوجوانان نظرات یا سؤالاتی خواهند داشت و احساس ناراحتی خواهند کرد به‌خصوص در ابتدا.

توضیح دهید که چرا باید از بریس استفاده کنند. مطالعات علمی همچنان نشان می‌دهد که هر چه ساعات بیشتری در روز در یک بریس مناسب سپری شود، احتمال پیشرفت انحنای اسکولیوز و نیاز به جراحی کاهش می‌یابد. بریس سخت با اعمال فشار به ستون فقرات درحال‌رشد به‌گونه‌ای عمل می‌کند که احتمال بدتر شدن انحنا را در مدت جهش رشدی کاهش می‌دهد.

از خانواده و دوستان برای ارائه پشتیبانی کمک بخواهید. اگر والدین و دوستان از آن حمایت کنند، نوجوان احتمال بیشتری دارد که از بریس استفاده کند. به ویژه، اگر والدین مخالف ایده بستن بریس باشند، احتمال کمتری وجود دارد که کودک از بریس طبق تجویز توصیه شده استفاده کند. گاهی باید قبل از اینکه نوجوان با استفاده از آن موافقت کند، والدین را متقاعد کنیم که بریس‌ گزینه درمانی صحیحی است.

بررسی کنید که آیا بریس شبانه گزینه‌ای مناسب برای نوجوان شما است یا خیر. اگرچه برخی از مطالعات نشان می‌دهند که هرچه زمان بیشتری صرف بستن بریس شود، خطر پیشرفت انحنا کاهش می‌یابد، اما مطالعات دیگری نشان داده‌اند که بریس‌های شبانه (که فقط هنگام خواب حداقل 8 ساعت در شب استفاده می‌شوند) برای برخی از بیماران اسکولیوز نیز می‌توانند موفقیت‌آمیز باشند. این راه‌حل به طور بالقوه می‌تواند به بیمار کمک کند از پوشیدن بریس در طول روز اجتناب کند، اما این درمان بستگی به نوع انحنا اسکولیوز نیز دارد.

در نهایت، انتخاب استفاده از بریس طبق تجویز پزشک به عهده نوجوان است. گوش‌دادن به نگرانی‌های او و کارکردن با یکدیگر بر روی راه‌حل‌ها ممکن است بهترین فرصت را برای موافقت نوجوان و آماده‌سازی روحی و روانی او فراهم کند.

جایگزین‌های بریس برای اسکولیوز

گاهی اوقات اگر بیمار یا والدین با ایده درمان اسکولیوز با یک بریس سفت مخالف باشند، به دنبال گزینه‌های درمانی دیگر می‌گردند. در زیر چند نمونه از این درمان‌های جایگزین آورده شده است:

بریس های نرم: این بریس‌ها که بریس‌های دینامیک نیز نامیده می‌شوند، از تسمه‌های تا حدی انعطاف‌پذیر تشکیل شده‌اند که از روی تنه عبور می‌کنند و به پایه‌ای که در اطراف لگن بسته می‌شود متصل می‌شوند. بااین‌حال، تأثیرگذاری استفاده از بریس های نرم به‌اندازه بریس های سخت قوی نیست. همچنین، برخلاف بریس سخت، یک‌بند نرم که زیر شلوار پوشیده می‌شود، در هر بار استفاده از دستشویی باید باز شود و همین موضوع استفاده از این بریس را دشوارتر می‌کند.

حرکات اصلاحی و فیزیوتراپی: تمرینات فیزیوتراپی مخصوص اسکولیوز که عضلات خاصی را در اطراف ستون فقرات برای تقویت و کشش هدف قرار می‌دهند، ممکن است اندازه انحنای اسکولیوز را کاهش دهد. اما باید توجه داشت که اگرچه ورزش ایده خوبی برای کمک به تکمیل استفاده از بریس سخت است، اما به‌عنوان جایگزینی برای بریس توصیه نمی‌شود.

عمل جراحی: برخی از نوجوانان ترجیح می‌دهند از استفاده از بریس صرف نظر کنند و مستقیماً به سراغ گزینه جراحی بروندقبل از انتخاب این گزینه توجه به این نکته ضروری است که جراحی اسکولیوز یک جراحی بزرگ با خطرات بالقوه جدی است و به طور معمول، انحنای اسکولیوز باید به 45 یا 50 درجه برسد تا مزایای بالقوه جراحی بیشتر از عوارض احتمالی باشد.

انتخاب بریس تمام‌وقت در مقابل بریس شبانه

درحالی‌که بریس های تمام‌وقت و بریس های شبانه هر دو به‌عنوان گزینه‌های درمانی مؤثر برای اسکولیوز ثابت شده‌اند، اما علم در مورد اینکه کدام‌یک می‌تواند تأثیرگذارتر باشد هنوز به جوابی نرسیده است.  

برخی از مطالعات نشان می‌دهند که هر چه فرد زمان بیشتری را در بریس بگذراند، احتمال پیشرفت انحنای اسکولیوز کمتر می‌شود. با این حال، مطالعات دیگری نشان می‌دهد که استفاده از بریس در شب می‌تواند بهتر باشد؛ زیرا بیماران به احتمال زیاد به پروتکل ساده تر آن بیشتر پایبند هستند. به‌طورکلی، پزشکان استفاده از بریس های تمام‌وقت را برای انحناهایی که حداقل 35 درجه هستند یا برای انحناهای دوتایی ترجیح می‌دهند. برای انحناهای تکی که کمتر از 35 درجه هستند، بریس در شب می‌تواند گزینه مؤثرتری باشد، به‌خصوص اگر بیمار ترجیح می‌دهد تا استفاده از آن را آشکار نکند

کمر دردی که منجر به دیسک کمر و درد پا می‌شود ناشی از عوامل متعددی است که شایع‌ترین آنها بیرون‌زدگی دیسک است. تقریباً 80٪ از آمریکایی‌ها حداقل یک‌بار در طول زندگی خود دچار کمردرد و بیش از 67٪ از آمریکایی‌ها حتی بدون کمردرد دچار بیرون‌زدگی دیسک می‌شوند. به طور معمول، علائم این نوع آسیب کمر شامل احساس درد از کمر و باسن تا پایین پا است. بسیاری از بیماران این درد را با عصب سیاتیک خود مرتبط می‌دانند. علائم دیگر ممکن است شامل بی‌حسی و احساس سوزن‌سوزن‌شدن در پا و همچنین ضعف باشد.

کمردرد ناشی از بیرون‌زدگی دیسک معمولاً ارثی است، اما دلایل دیگر شامل بلندکردن جسم سنگین یا خمیدگی مداوم ستون فقرات است. در این موارد، دیسک ستون فقرات ممکن است تحت‌فشار قرار گیرد و به سمت عقب بیرون بزند که این موضوع باعث می‌شود دیسک به ریشه عصبی فشار وارد کرده و به مغز سیگنال ‌دهد که درد دارد. اگر بیمار احساس ضعف در پا داشته باشد، این موضوع معمولاً دلیلی برای نگرانی بیشتر است و اقدام فوری توصیه می‌شود.

اما خبر خوب این است که 80 درصد از افراد در حدود 6 تا 8 هفته بدون نیاز به جراحی، بیرون‌زدگی دیسک خود را بهبود می‌بخشند. درمان این بیماران شامل فیزیوتراپی، داروهای ضدالتهابی و تزریق نخاعی است.

اثر فیزیوتراپی در دیسک کمر و درد پا

فیزیوتراپی برای درمان بیماران مبتلا به کمردرد ناشی از بیرون‌زدگی دیسک شامل فشاردادن دیسک به‌جای خود و متمرکزکردن درد در کمر و دورکردن آن از ساق پا است. این نوع فیزیوتراپی توسط فیزیوتراپیست‌های آموزش‌دیده ستون فقرات انجام می‌شود که از روش مکنزی استفاده می‌کنند، نوعی درمان که بر آموزش و مشارکت فعال بیمار برای کاهش سریع درد و بازیابی عملکرد و به‌حداقل‌رساندن تعداد مراجعه به کلینیک تأکید دارد.

داروهای ضدالتهابی نیز ممکن است برای کاهش التهاب اطراف عصب و کاهش درد کمر تجویز شوند. در نهایت، روش جایگزین دیگری بهبود علائم، تزریق نخاعی است. تزریقات نخاعی، روش‌های سرپایی هستند که شامل تزریق یک محلول استروئیدی با هدایت فلوروسکوپی به محل آسیب‌ است که به کاهش التهاب اطراف دیسکی که به ریشه عصبی فشار می‌آورد کمک می‌کند.

اگر بیرون‌زدگی دیسک به‌خودی‌خود یا با کمک درمان‌های بالا التیام نیابد، گزینه نهایی جراحی برداشتن بخشی از دیسک است که به عصب فشار می‌آورد.

 کمردرد، سیاتیک، درد در پشت‌پاها و ضعف عضلات اندام تحتانی با بیرون‌زدگی دیسک ستون فقرات در ارتباط هستند. اعصاب اطراف ستون فقرات به تحریک و فشاری که ناشی از تغییر موقعیت دیسک یا آسیب فیزیکی به خود دیسک است بسیار حساس هستند. همه این موارد در نتیجه باعث درد می‌شوند که می‌تواند از خفیف تا شدید متغیر باشد.

درمان برای رفع کمردرد و ساق پا بستگی به نوع بیرون‌زدگی دیسک ستون فقرات و شدت آن دارد، اما ارزیابی اولیه پزشکی به اطمینان از نتایج بهتر کمک می‌کند.

بیرون‌زدگی دیسک چگونه باعث پادرد می‌شود؟

دیسک‌های ستون فقرات به‌عنوان ضربه‌گیر بین مهره‌ها عمل می‌کنند. آنها از یک‌لایه بیرونی سخت (فیبروز حلقوی) تشکیل شده‌اند که یک هسته نرم و ژله‌مانند (هسته پالپوس) را می‌پوشاند.

هنگامی که دیسک آسیب می‌بیند، می‌تواند برآمده شود و اعصاب نخاعی مجاور را تحریک کند. در موارد شدیدتر، فیبروز حلقوی می‌تواند ضعیف یا پاره شود و مواد هسته به بیرون نشت پیدا کند.

این موضوع می‌تواند باعث فشرده‌شدن طناب نخاعی یا اعصاب نخاعی شود. درنتیجه ممکن است این اعصاب به‌درستی کار نکنند و در نتیجه سیگنال‌های غیرطبیعی به مغز ارسال شود.

البته  توجه به این نکته ضروری است که بیرون‌زدگی دیسک می‌تواند در هر بخشی از ستون فقرات رخ دهد. به گفته متخصصان، ستون فقرات به چهار قسمت تقسیم می‌شود:

1.ستون فقرات گردنی: هفت استخوان اول در ستون فقرات که در گردن قرار دارند.

2.ستون فقرات توراسیک: دوازده استخوان ستون فقرات بعدی که در ناحیه قفسه سینه شما قرار دارند.

3.ستون فقرات کمری: پنج مهره بعدی (استخوان‌های ستون فقرات) که در قسمت پایین کمر قرار دارند.

4.ستون فقرات خاجی: در نهایت، پنج مهره پایینی ستون فقرات است که در انتهایی‌ترین قسمت کمر قرار دارد.

شایع‌ترین بیرون‌زدگی دیسک در ناحیه کمر، در پنج مهره کمری که با عنوان L1 تا L5 طبقه‌بندی می‌شوند و در نزدیکی پایه ستون فقرات قرار دارند، رخ می‌دهد. یکی از دلایلی که درد ناشی از آسیب به این قسمت از ستون فقرات می‌تواند بسیار ناتوان‌کننده باشد این است که بیرون‌زدگی این مهره‌ها ممکن است باعث تحریک عصب سیاتیک شود. این عصب از پایین ستون فقرات تا پایین پاها کشیده می‌شود و بزرگ‌ترین عصب در سیستم عصبی محیطی است که مغز و نخاع را به بقیه بدن متصل می‌کند و تحریک آن می‌تواند باعث درد در پاها شود.

مشکلات کمری که باعث درد پا می‌شود

تقریباً هر فردی در مقطعی از زندگی خود دچار کمردرد می‌شود. این قسمت از کمر شما شامل ستون فقرات کمری می‌شود که مسئول تحمل بیشتر وزن بالاتنه شما است.

افزایش سن و استرس ناشی از وزن بدن منجر به تحلیل‌رفتن اجزای تشکیل‌دهنده ستون فقرات از جمله دیسک‌ها، رباط‌ها، غضروف‌ها و مهره‌ها می‌شود. این تغییرات دژنراتیو اغلب منشأ کمردرد و همچنین درد پا هستند.

به‌طورکلی یک یا چند علت در ایجاد کمردرد نقش دارند، از جمله: دژنراسیون یا تخریب دیسک ناشی از افزایش سن، اضافه‌وزن، تروما و ضربات وارده به ستون فقرات، سبک زندگی کم‌تحرک و در نهایت اعمال بار بیش از حد به ستون فقرات.

 مشکلات دیگری که در کمر باعث پادرد می‌شود عبارت‌اند از:

سیاتیک

اگر درد شما از کمر به‌طرف باسن و یا یکی از پاهای شما انتشار می‌یابد، ممکن است سیاتیک داشته باشید. این وضعیت شایع درد به دلیل تحریک یا تحت‌فشار قرارگرفتن عصب سیاتیک شما رخ می‌دهد. سیاتیک یک عصب حسی و حرکتی ضخیم است که از ستون فقرات کمری به سمت  باسن و پاهای شما در دو طرف بدن کشیده می‌شود. بیرون‌زدگی دیسک و خار استخوان شایع‌ترین علت سیاتیک است.

تنگی کانال نخاعی

درد یا گرفتگی در یک یا هر دو پا هنگام ایستادن یا راه‌رفتن برای مدت طولانی ممکن است نشانه‌ای از تنگی کانال نخاعی باشد. این وضعیت رایج کمر با باریک شدن فضای ستون فقرات در ارتباط است که این موضوع می‌تواند بر روی اعصابی که از آن عبور می‌کنند فشار وارد کند. علائم ناشی از تنگی کانال نخاعی باگذشت زمان بدتر می‌شود.

بیماری دژنراتیو دیسک

اگرچه تخریب دیسک یک وضعیت اجتناب‌ناپذیر به علت افزایش سن است، اما همه افراد به بیماری دژنراتیو دیسک مبتلا نمی‌شوند. کمردرد شایع‌ترین علامت بیماری دژنراتیو دیسک است. این تغییرات در سلامت دیسک‌ها ممکن است باعث دردی شود که به پاها سرایت می‌کند. یا در مواردی مانند آسیب ریشه عصبی، ضعف پا یا افتادگی پاها را نیز به دنبال داشته باشد.

درد و علائم مرتبط با بیرون‌زدگی دیسک کمر

کمردرد شایع‌ترین علامت بیرون‌زدگی دیسک کمر است که به دلیل تحریک عصبی، اسپاسم عضلانی و التهاب اتفاق می‌افتد.

در این وضعیت احتمال به‌وجودآمدن رادیکولوپاتی یعنی سیگنال‌دهی غیرطبیعی اعصاب نیز شایع است. علائم دیگر عبارت‌اند از:

درد شوک الکتریکی: فشار عصبی می‌تواند باعث ایجاد حس‌های غیرطبیعی شود که معمولاً به‌صورت دردهایی مانند شوک الکتریکی تجربه می‌شود. در هنگام بیرون‌زدگی کمر، این دردهای شوک مانند به‌طرف یک یا هر دو پا پایین می‌روند.

سوزن‌سوزن‌شدن و یا بی‌حسی: بیماران اغلب احساسات غیرطبیعی مانند سوزن‌سوزن‌شدن، بی‌حسی یا خواب‌رفتگی در یک یا هر دو پا را دارند.

ضعف عضلانی: در این حالت سیگنال‌های عصبی از مغز ممکن است قطع شود و باعث ضعف عضلات پایین‌تنه شود.

مشکلات روده یا مثانه: این علائم مهم هستند؛ زیرا ممکن است نشان‌دهنده سندرم دم‌اسبی باشند، یک بیماری نادر ناشی از بیرون‌زدگی دیسک بین مهره‌های L5 و اولین مهره‌های ساکروم.

اگر کمردرد و یا پادرد همراه با مشکل در ادرارکردن یا اجابت مزاج یا بی‌حسی در اطراف مقعد دارید، فوراً به پزشک مراجعه کنید. زیرا این مورد یک اورژانس پزشکی محسوب می‌شود.

تشخیص بیرون‌زدگی دیسک کمر

پزشک اغلب می‌تواند بیرون‌زدگی دیسک را به‌عنوان علت درد کمر همراه با پادرد، با انجام آزمایشات حسی، قدرت عضلانی و رفلکس‌ها تشخیص دهد. تصویربرداری MRI معمولاً برای کمک به این فرایند نیز استفاده می‌شود.

تشخیص و تجویز درمان برای بیرون‌زدگی دیسک باید حاصل بررسی علائم بیمار، یافته‌های معاینه فیزیکی و نتایج تصویربرداری باشد.

درمان درد ناشی از بیرون‌زدگی دیسک کمر

بیشتر علائم بیرون‌زدگی دیسک در عرض چهار تا شش هفته برطرف می‌شود. بااین‌حال، افراد به طور معمول به دنبال مراقبت‌های پزشکی برای کمردرد شدید هستند، به‌ویژه زمانی که درد پس از چند روز بهبود نیابد.

کمردرد به‌طورکلی به‌صورت محافظه‌کارانه با موارد زیر درمان می‌شود:

NSAIDها (ایبوپروفن) برای کاهش التهاب

مسکن‌های موضعی برای اسپاسم عضلانی

انجام ورزش و کشش: استراحت کامل هرگز برای کمردرد توصیه نمی‌شود، حتی اگر انجام حرکات چالش‌برانگیز باشد، برای جلوگیری از تحلیل عضلانی باید انجام شوند. این حرکات می‌توانند توسط فیزیوتراپ برای فرد تجویز شوند.

تکنیک‌های آرامش‌بخش و سایر درمان‌های طبیعی کمردرد

تزریق‌های مسدودکننده درد (کورتیکواستروئیدها) در محل درد

به‌طورکلی جراحی تنها زمانی توصیه می‌شود که درمان‌های محافظه‌کارانه پس از شش هفته یا بیشتر بی‌اثر باشند و یا اگر ضعف عضلانی قابل‌توجهی در اثر آسیب عصبی دارید و یا زمانی که عملکرد حرکتی شما دچار اختلال شده باشد.

پارگی دیسک کمر ممکن است باعث دردی شود که به‌صورت تیز و سوزشی توصیف می‌شود. این درد ممکن است به سمت باسن، پایین پا و حتی انگشتان پا انتشار یابد. تسکین درد دیسک کمر برای هرکسی متفاوت به نظر می‌رسد و ممکن است برای رسیدن به یک درمان بهینه احتیاج به آزمون‌وخطا باشد.

در ادامه قصد داریم تا چند نکته کمتر شناخته شده برای درمان سریع درد دیسک کمر و ایجاد احساس بهتر به هنگام دیسک کمر را با شما بررسی کنیم. این روش‌ها می‌توانند به کم‌شدن سریع درد دیسک کمر کمک کنند.

گرما و سرمادرمانی برای کاهش سریع درد و تنش‌های عضلانی مفیدند

اعمال گرما و یا سرما در قسمت پایین کمر می‌تواند تنش عضلانی را که معمولاً به هنگام پارگی دیسک کمر وجود دارد کاهش دهد. گرما به کاهش سفتی عضلانی که باعث اسپاسم می‌شود کمک می‌کند، جریان خون را افزایش می‌دهد و خاصیت ارتجاعی بافت همبند را بهبود می‌بخشد. سرما دمای بافت ناحیه را کاهش می‌دهد که اثرات ضددرد و ضدالتهابی ایجاد می‌کند و در نتیجه درد را کاهش می‌دهد.

برای کاهش تنش عضلانی، از اعمال گرما به کمر خود، به هنگام صبح و یا قبل از حرکات کششی و انجام ورزش استفاده کنید.

سعی کنید یک پد گرم‌کننده یا کمپرس گرم را به‌صورت دوره‌ای در طول روز روی کمر خود قرار دهید. (حتماً از یک‌لایه حفاظتی مانند حوله و یا پارچه برای جلوگیری از آسیب حرارتی استفاده کنید)

همین روش را می‌توان به‌وسیله یک کیسه یخ پس از انجام کشش، ورزش یا ماساژ برای تسکین درد استفاده کرد (حتماً از یک‌لایه حفاظتی مانند حوله و یا پارچه استفاده کنید تا از آسیب‌های سوختگی ناشی از سرما جلوگیری کنید).

سایر روش‌های انتقال گرما عبارت‌اند از: پوشش‌های حرارتی چسبنده (حرارت مداوم و سطح پایینی را در طی چند ساعت فراهم می‌کند)، سونای گرم و یا دوش‌گرفتن در پایان روز.

می‌توانید هرکدام از این گزینه‌ها را امتحان کنید و ببینید چه چیزی برای شما بهتر است. نوع گرما و نحوه استفاده از آن اغلب به اولویت‌های خود شخص بستگی دارد.

فعالیت بدنی متوسط باعث ترشح اندورفین می‌شود

اگرچه ممکن است غیرمنطقی به نظر برسد، اما در صورت داشتن پارگی دیسک کمر، فعال ماندن می‌تواند درد را تسکین دهد. هنگامی که ورزش می‌کنید، بدن اندورفین ترشح می‌کند. این هورمون به طور طبیعی می‌تواند خلق‌وخوی شما را بهبود بخشد و احساس درد را کاهش دهد.

اکثر افراد مبتلا به پارگی دیسک کمر قادر به تحمل فعالیت‌های کم‌تأثیر مانند:

پیاده‌روی در بیرون از خانه و یا روی تردمیل

استفاده از دستگاه الپتیکال یا اسکی فضایی

دوچرخه‌سواری در بیرون از خانه و یا استفاده از  دوچرخه ثابت هستند

اگر درد شما شدیدتر است، ممکن است بخواهید یک فعالیت مبتنی بر آب مانند آب‌درمانی را امتحان کنید. فعالیت‌های مبتنی بر آب به هنگام دیسک کمر اغلب توصیه می‌شود؛ زیرا شناور بودن آب با نیروی گرانش مقابله می‌کند و تحمل بار روی دیسک‌های ستون فقرات شما را کاهش می‌دهد. پزشک شما ممکن است یک برنامه فیزیوتراپی در آب یا شنای سبک را به شما پیشنهاد دهد.

وضعیت‌های خواب به تسکین درد پارگی دیسک کمر کمک می‌کند

درد ناشی از پارگی دیسک کمر می‌تواند در طول شب بدتر شود. ممکن است خوابیدن در وضعیتی که فشار ستون فقرات را کاهش می‌دهد، باعث شود تا راحت‌تر بخوابید. به همین منظور چند روش خوابیدن را که به تسکین درد دیسک کمر کمک می‌کند با هم بررسی می‌کنیم:

از یک بالش زیر زانو استفاده کنید تا به کاهش تنش در ناحیه کمر کمک کنید.

به پهلو دراز بکشید و یک بالش بین زانوهای خود قرار دهید تا ستون فقرات شما صاف و باسن شما متعادل بماند.

موقعیت خوابی که برای شما مناسب است و قراردادن بالش احتمالاً باتوجه‌به محل پارگی دیسک شما تعیین می‌شود. چند بالش و موقعیت‌های مختلف را امتحان کنید تا ببینید چه چیزی برای شما بهتر است.

روش مک‌کنزی می‌تواند به تغییر درد سیاتیک کمک کند

روش مکنزی یکی از انواع فیزیوتراپی است که شامل رویکرد خاصی برای انجام تمرینات است. برای درد دیسک کمر، هدف این روش این است که درد را از ساق پا (سیاتیک) دور کند و آن را بیشتر در قسمت پایین کمر متمرکز نگه دارد.

علائم شما معمولاً تعیین می‌کند که فیزیوتراپیست کدام تمرینات را با روش مکنزی پیشنهاد کند.

پس از اینکه علائم شما از پای شما خارج شد، رویکرد این روش معمولاً به توان‌بخشی طولانی‌مدت برای تقویت کمر و سایر گروه‌های عضلانی کلیدی تغییر می‌کند.

حتی پس از کاهش درد پارگی دیسک کمر، برنامه تقویت و کشش کمر باید ادامه یابد تا خطر بازگشت درد کمر کاهش یابد.

آزادسازی میوفاشیال و یا ماساژ ممکن است به کاهش درد سریع کمر کمک کند

اگرچه که درد میوفاشیال ممکن است منبع اصلی درد کمر نباشد، اما ممکن است یک منبع ثانویه درد باشد که از پارگی دیسک کمر و همچنین ساختارهای دیگر منشأ می‌گیرد. این موضوع می‌تواند با وضعیت نامناسب بدنی و عدم تحرک و فعالیت بدنی بدتر شود. رهاسازی مایوفاشیال نوعی درمان دستی است که باعث بهبود کمردرد می‌شود. این تمرینات وضعیتی و رهاسازی میوفاشیال را می‌توان در هم در جلسات فیزیوتراپی انجام داد و هم از تکنیک‌های آن در خانه استفاده نمود.

از یک توپ تنیس، عصای ماساژ و یا فوم رولر برای اعمال فشار بر روی نقاط حساس یا ماشه‌ای در ناحیه کمر استفاده کنید.

هنگامی که یک نقطه حساس و یا ماشه شناسایی شد، فشار را به مدت 1 تا 2 دقیقه ثابت نگه دارید تا اجازه دهید عضله آزاد شود. می‌توانید این مراحل را برای بقیه نقاط ماشه‌ای که در ناحیه کمر وجود دارد، تکرار کنید.

این تکنیک ممکن است در ابتدا درد را بدتر کند؛ زیرا فشار مضاعفی را بر روی عضلات ملتهب وارد می‌کند. استفاده از سرمادرمانی (یخ) پس از رهاسازی میوفاشیال برای کاهش درد بسیار توصیه می‌شود.

داروهای بدون نسخه

هنگامی که درد ناشی از پارگی دیسک، خفیف باشد، یک داروی مسکن بدون نسخه (OTC) می‌تواند به تسکین التهاب و بهبود درد کمک کند. ایبوپروفن، استامینوفن و ناپروکسن تعدادی از محبوب‌ترین انتخاب‌ها برای داروهای مسکن OTC هستند. ازآنجایی‌که این داروها تنها به طور موقت درد را تسکین می‌دهند، قبل از اینکه از این درمان استفاده کنید، باید با پزشک مشورت کنید.

استامینوفن (پاراستامول): استامینوفن (پاراستامول) نیز یک مسکن است، اما یک مسکن غیراستروییدی (NSAID) محسوب نمیشود. بااین‌حال این دارو به‌خوبی تحمل می‌شود و می‌تواند به‌عنوان جایگزینی برای NSAIDها استفاده شود، به‌ویژه برای افرادی که مسکن‌های NSAID  را به دلیل مواردی مانند مشکلات معده یا آسم تحمل نمی‌کنند. اما دوزهای بالاتر استامینوفن می‌تواند باعث آسیب کبد و کلیه شود. به همین دلیل، بزرگسالان باید اطلاعات درج شده روی بسته‌بندی را رعایت کنند و مطمئن شوند که بیش از 4 گرم (4000 میلی‌گرم) استامینوفن در روز مصرف نمی‌کنند. این مقدار در 8 قرص حاوی 500 میلی‌گرم استامینوفن وجود دارد. مصرف دوز مناسب به هنگام استفاده از این دارو نه‌تنها مهم است، بلکه باید بین دوزها به‌اندازه کافی صبر کرد.

سخن پایانی

اگرچه درد دیسک‌های کمری معمولاً در 6 هفته برطرف می‌شود، اما ممکن است شما بخواهید در این مدت این درد را مدیریت کنید و کنترل آن را در دست بگیرید. این نکات ممکن است برای همه کارساز نباشد، و ممکن است پیداکردن آنچه برای کمک به تسکین درد پارگی دیسک کمر شما بهترین نتیجه را دارد، زمان‌بر باشد. در نتیجه پیشنهاد می‌کنیم با صبوری و به‌دوراز استرس روش‌های گفته شده را امتحان کنید و بهترین آن‌ها را برای خود انتخاب کنید.

https://www.spine-health.com/blog/5-little-known-tips-lumbar-herniated-disc-pain-relief