اسکولیوز انحنای جانبی غیر طبیعی در ستون فقرات است. شکل طبیعی ستون فقرات یک فرد شامل یک انحنا در بالای شانه و یک انحنا در قسمت پایین کمر است. این انحناها از زاویه جانبی بدن قابل مشاهده است. حال اگر ستون فقرات از یک سمت به سمت دیگر به شکل “S” یا “C” خمیده شده باشد، فرد به اسکولیوز مبتلا شده است.

طبق گزارش انجمن جراحان مغز و اعصاب آمریکا (AANS)، حدود 80 درصد موارد اسکولیوز هیچ علت قابل شناسایی ندارند.

این بیماری اغلب در 7 سال اول زندگی کودک تشخیص داده می‌شود. اگرچه در اکثر مواقع بروز این ناهنجاری علت قابل شناسایی ندارد اما برخی علل شایعی که ممکن است باعث بروز این ناهنجاری شوند، عبارتند از:

• نقائص مادرزادی
• ناهنجاری‌های عصبی
• شرایط ژنتیکی

انواع شایع اسکولیوز چیست؟

بزرگ‌ترین دسته اسکولیوز، اسکولیوز ایدیوپاتیک است، اصطلاحی که برای اشاره به عارضه‌هایی استفاده می‌شود که علت مشخصی ندارند. اسکولیوز ایدیوپاتیک بر اساس گروه سنی تقسیم می‌شود:

نوزادان: 0 تا 3 سال

کودکان: 4 تا 10 سال

نوجوانان: 11 تا 18 سال

بزرگسالان: 18 سال به بالا

طبق گزارش انجمن جراحان مغز و اعصاب آمریکا، اسکولیوز ایدیوپاتیک نوجوانان شایع‌ترین نوع این اسکولیوز است.

اسکولیوز را می‌توان به دو دسته ساختاری یا غیرساختاری نیز طبقه بندی کرد. در اسکولیوز ساختاری، انحنای ستون فقرات در اثر بیماری، آسیب یا نقص مادرزادی ایجاد می‌شود و دائمی است.

اسکولیوز غیرساختاری منحنی‌های موقتی را توصیف می‌کند که می‌توان آنها را اصلاح کرد.

علائم اسکولیوز

علائم بسته به درجه اسکولیوز ممکن است متفاوت باشد اما علائم شایع مرتبط با اسکولیوز عبارتند از:

• شانه‌های نابرابر
• کتف در یک سمت بیشتر از سمت دیگر بیرون زده است
• لگن نابرابر
• ستون فقرات دارای انحنای جانبی مشخص
• مشکلات تنفسی به دلیل کاهش ناحیه قفسه سینه برای گسترش ریه‌ها
• کمر درد

چه چیزی باعث اسکولیوز می‌شود؟

علت بروز اسکولیوز اغلب مشخص نیست اما علل رایجی که پزشکان ممکن است تشخیص دهند عبارتند از:

فلج مغزی که گروهی از اختلالات سیستم عصبی است که بر حرکت، یادگیری، شنوایی، دیدن و تفکر تأثیر می‌گذارد.

دیستروفی عضلانی که گروهی از اختلالات ژنتیکی که منجر به ضعف عضلانی می‌شود

نقایص مادرزادی که بر استخوان‌های ستون فقرات نوزاد تأثیر می‌گذارد، مانند اسپینا بیفیدا و آسیب یا عفونت ستون فقرات

افرادی که سابقه خانوادگی اسکولیوز دارند بیشتر در معرض ابتلا به این بیماری هستند. وجود رحم و واژن نیز زنان را بیش از مردان مستعد ابتلا به اسکولیوز می‌نماید.

انواع انحنای اسکولیوز

انحنای اسکولیوز اگر در سمت راست باشد معمولاً شبیه C برعکس است که به آن دکستروسکولیوز نیز می‌گویند. انحنای جانبی ستون فقرات در سمت چپ شبیه به شکل C معمولی است و به آن لِووسکولیوز می‌گویند. در ادامه چهار نوع شایع انحنای اسکولیوز را با هم بررسی می‌کنیم:

انحنای توراسیک: اگر یک خط مستقیم از مرکز کمر کشیده شود، انحنا در این اسکولیوز به سمت راست قسمت بالایی قفسه سینه (ناحیه توراسیک) امتداد پیدا می‌کند.

انحنای توراکولومبار: در این نوع اسکولیوز،انحنا از قسمت بالایی قفسه سینه (توراسیک) شروع می‌شود و به قسمت پایین کمر (لومبار) ختم می‌شود.

انحنای لوم بار: انحنا در این نوع اسکولیوز از قسمت پایین کمر شروع و به مهره‌های انتهایی ختم می‌شود.

انحنای دوگانه: به طور معمول، منحنی دوتایی شامل منحنی قفسه سینه سمت راست در بالا و منحنی کمری چپ در پایین است. افرادی که منحنی دوتایی دارند ممکن است در ابتدا بدشکلی آشکار کمتری داشته باشند؛ زیرا این دو منحنی تعادل بیشتری با یکدیگر برقرار می‌کنند. موارد نادر اسکولیوز با انحنای سه‌گانه نیز وجود داشته است.

اسکولیوز چگونه تشخیص داده می‌شود؟

معاینه فیزیکی ستون فقرات اولین قدم بررسی ابتلا به اسکولیوز است. پزشک همچنین ممکن است برای مشاهده دقیق ستون فقرات، آزمایش‌های تصویربرداری را نیز تجویز کند.

معاینهٔ بدنی برای تشخیص اسکولیوز

پزشک درحالی‌که ایستاده‌اید و بازوهایتان را در کنار بدن قرار داده‌اید، پشت شما را مشاهده می‌کند. او انحنای ستون فقرات و متقارن بودن ناحیه کمر و شانه‌های شما را بررسی می‌کنند.

در مرحله بعد، پزشک از شما می‌خواهد که به جلو خم شوید تا هر گونه برجستگی در قسمت فوقانی و پایین کمر شما را بررسی کند. تست خم‌شدن به جلو یا تست آدامز یکی از تست‌های مهم برای تشخیص وجود اسکولیوز است.

روش‌های تصویربرداری برای تشخیص اسکولیوز

آزمایش‌های تصویربرداری که ممکن است پزشک برای بررسی اسکولیوز تجویز کند عبارت‌اند از:

اشعه ایکس: در طول این آزمایش، مقادیر کمی از اشعه برای ایجاد تصویری از ستون فقرات شما استفاده می‌شود.

اسکن MRI: این آزمایش از امواج رادیویی و مغناطیسی برای دریافت تصویری دقیق از استخوان‌ها و بافت اطراف آن استفاده می‌کند.

سی‌تی‌اسکن: در طی این آزمایش، اشعه ایکس در زوایای مختلف گرفته می‌شود تا تصویری سه‌بعدی از بدن به دست آید.

اسکن استخوان: برای انجام این آزمایش محلول رادیواکتیوی به شما تزریق می‌شود و این محلول با گردش خون در ن.احی استخوانی شما متمرکز شده و ناهنجاری‌های ستون فقرات را برجسته می‌کند.

گزینه‌های درمانی برای اسکولیوز چیست؟

درمان این ناهنجاری به عوامل متعددی بستگی دارد و میزان انحنای ستون فقرات یکی از عوامل اصلی است. پزشک شما همچنین موارد زیر را در نظر خواهد گرفت:

سن

میزان رشد استخوانی

مقدار و نوع انحنا

نوع اسکولیوز

گزینه‌های درمانی اولیه برای این عارضه، بریس و انجام جراحی است.

استفاده از بریس برای درمان اسکولیوز

طبق گزارش انجمن جراحان مغز و اعصاب آمریکا، اگر فرد مبتلا به اسکولیوز هنوز درحال‌رشد و انحنای آن بین 25 تا 40 درجه باشد، ممکن است نیاز به استفاده از بریس داشته باشد.

ممکن است بریس ها ستون فقرات را کاملاً صاف نکنند، اما می‌توانند از افزایش انحنا جلوگیری کنند. این روش درمانی برای مواردی که زود تشخیص داده می‌شوند مؤثرتر است.

کسانی که به بریس نیاز دارند باید 16 تا 23 ساعت در روز از آن استفاده کنند تا زمانی که رشدشان متوقف شود. اثربخشی بریس با تعداد ساعات استفاده از آن در روز افزایش می‌یابد.

پزشکان معمولاً توصیه می‌کنند که بچه‌ها تا زمانی که به سن بلوغ می‌رسند و دیگر رشد نمی‌کنند از بریس‌های خود استفاده کنند.

انواع مختلفی از بریس برای این عارضه وجود دارد، اما دو نوع اصلی آن عبارت‌اند از:

بریس بوستون: این بریس از پلاستیک ساخته شده و به بدن می‌چسبد و عملاً نامرئی است. از این بریس برای درمان انحنای ستون فقرات استفاده می‌شود و در اطراف قسمت پایین کمر قرار می‌گیرد.

بریس بوستون: این بریس از گردن شروع می‌شود و تمام ‌تنه به‌استثنای پاها و بازوها را می‌پوشاند. از این بریس برای انحناهای S شکلی استفاده می‌شود که بریس بوستون نمی‌تواند آنها را برطرف کند.

عمل جراحی

جراحی معمولاً برای افرادی با انحنای بیشتر از 40 درجه انجام می‌شود.  اگر اسکولیوز دارید و احساس می‌کنید انحنای آن زندگی روزمره شما را مختل کرده یا باعث ناراحتی شما می‌شود، جراحی نیز گزینه‌ای درمانی محسوب می‌شود.

جراحی فیوژن ستون فقرات روشی استاندارد برای درمان اسکولیوز است. در این روش، پزشک با استفاده از پیوند استخوان، میله‌ها و پیچ‌ها، مهره‌های شما را به هم متصل می‌کند. این پیوند استخوان از استخوان یا موادی مانند آن تشکیل شده است.

میله‌ها ستون فقرات شما را در وضعیت صاف و پیچ‌ها آنها را در جای خود نگه می‌دارند. در نهایت، پیوند استخوان و مهره‌ها به یک استخوان تبدیل می‌شوند. میله‌ها را می‌توان در کودکان متناسب با رشد آنها تنظیم کرد.

برخی از خطرات جراحی فیوژن ستون فقرات عبارت‌اند از:

• خون‌ریزی بیش از حد
• عدم بهبودی
• عفونت
• درد
• آسیب عصبی

مدیریت درد برای اسکولیوز

درمان‌های خاصی می‌توانند به مدیریت درد اسکولیوز کمک کنند، اگرچه به اصلاح خود انحنا کمکی نمی‌کنند.

برخی از تکنیک‌ها نیاز به تحقیقات بیشتری دارند، اما ممکن است توسط پزشک شما توصیه شوند، مانند آب‌درمانی، ماساژ، تحریک الکتریکی و بریس‌های کمری.

این روش‌ها به‌احتمال زیاد به کاهش درد و ناراحتی و همچنین بهبود انحنا کمک می‌کنند:

ورزش

انجام فعالیت‌های بدنی و کششی برای کاهش درد اسکولیوز شاید نتواند مشکل را صددرصد برطرف کند، اما برای جلوگیری از پیشرفت این ناهنجاری مؤثر است.  

از پزشک خود بخواهید که برای انتخاب ورزش‌های مناسب به شما کمک کند تا قدرت عضلات شما بیشتر شود و بتواند از ستون فقراتتان بهتر حمایت کند.

دارو

داروهای ضددرد مانند استامینوفن و ایبوپروفن می‌توانند به کاهش درد کمک کنند. با پزشک خود در مورد داروهای کاهش درد و التهاب صحبت کنید.

درمان کایروپراکتیک

مطالعه‌ای در سال 2011 نشان داد که درمان کایروپراکتیک ممکن است به کاهش درد و افزایش انعطاف‌پذیری بیماران مبتلا به اسکولیوز کمک کند.

اما توجه داشته باشید که به دنبال یک متخصص کایروپراکتیک مناسب باشید که در زمینه اسکولیوز تخصص دارد تا موجب بدتر شدن وضعیت شما نشود.

چشم‌انداز بلندمدت اسکولیوز چیست؟

چشم‌انداز بلندمدت اسکولیوز بستگی به‌شدت انحنا دارد. در موارد خفیف تا متوسط، این وضعیت با فعالیت‌ها و عملکردهای روزمره تداخلی نخواهد داشت؛ اما افراد مبتلا به اشکال شدید اسکولیوز ممکن است محدودیت‌های فیزیکی داشته باشند.

گاهی زندگی با اسکولیوز می‌تواند برای برخی افراد دشوار باشد. اگر به دنبال کمک برای مدیریت اسکولیوز خود هستید، می‌توانید به دنبال یک گروه پشتیبانی و حمایتی باشید.

گروه‌های حمایتی به شما این امکان را می‌دهند تا با کسانی که تجربه‌های مشابه شما را دارند ملاقات کنید و از توصیه‌ها و مواردی که آنها در مورد مقابله با این وضعیت به کار بسته‌اند، استفاده کنید.

بیماری آسیب نخاعی (Spinal Cord Injury) به وضعیتی اشاره دارد که همه یا قسمتی از بخش نخاع مرکزی به صورت قسمتی یا کلی آسیب می‌بیند. این آسیب ممکن است از اثرات مستقیم یا غیرمستقیم ضربه، صدمه یا بیماری‌هایی نظیر قطعی، فشار، خونریزی، التهاب، عفونت و غیره ناشی شود.

بیماری آسیب نخاعی می‌تواند منجر به اختلال در عملکرد نخاعی و ایجاد مشکلات جدی در حرکت، حس و عملکرد اعصابی شود. عوارض و علائم بیماری آسیب نخاعی بسته به موقعیت و میزان آسیب واقع شده در نخاع متغیر است. در صورتی که آسیب در قسمت بالایی نخاع رخ دهد (مانند ستون فقرات گردنی)، ممکن است منجر به کمبود عملکرد تمام بدن (تتراپلژی) شود. در صورتی که آسیب در قسمت پایین‌تری از نخاع رخ دهد (مانند ستون فقرات کمری)، ممکن است منجر به کمبود عملکرد تنها قسمت پایینی بدن (پاراپلژی) شود.

عوارض بیماری آسیب نخاعی شامل موارد زیر است:

• کمبود یا از دست دادن حس و حرکت
• مشکلات تنفسی
• ناتوانی در کنترل ادرار و مدفوع
• مشکلات جنسی
• کاهش ضربان قلب
• اختلالات خواب
• مشکلات روانی-اجتماعی

بیماری آسیب نخاعی می‌تواند تاثیرات جدی بر زندگی فرد داشته باشد و به ویژه بر وظایف روزمره، حرکت، حس و حالت روحی تاثیر می‌گذارد. علاوه بر اثرات فیزیکی، بیماری آسیب نخاعی می‌تواند تاثیرات روحی و روانی نیز داشته باشد. افسردگی، اضطراب، انزوای اجتماعی و کاهش کیفیت زندگی روانی، برخی از مشکلات روانشناختی معمول در افراد مبتلا به بیماری آسیب نخاعی هستند.

مدیریت درمانی در بیماری آسیب نخاعی شامل تیم چند رشته‌ای از پزشکان، پرستاران، فیزیوتراپیست‌ها، روانشناسان و متخصصان توانبخشی است. درمان و مراقبت از بیماران با آسیب نخاعی بستگی به شدت و مکان آسیب و نیازهای فردی بیمار دارد. اهداف درمانی ممکن شامل بهبود عملکرد جسمانی، افزایش استقلال و کیفیت زندگی، کنترل عوارض و پیشگیری از مشکلات ثانویه باشد.

تاثیر بیماری آسیب نخاعی بر ریه

عمده‌ترین دلایل آسیب‌های نخاعی معمولاً ناشی از ضربه هستند. تصادفات وسایل نقلیه موتوری عموماً علت شایع‌تری برای بیماری آسیب نخاعی هستند، اما دیگر عوامل شامل افتادن، حوادث ناشی از کار، آسیب‌های ورزشی و مواردی مانند جراحات چاقو یا گلوله نیز باعث آسیب به نخاع می‌شوند.

افراد مبتلا به بیماری آسیب نخاعی در طول زندگی با خطر ابتلا به شرایط پزشکی جدی و ناتوان کننده مواجه هستند که شامل مواردی نظیر زخم‌های جدی، عفونت دستگاه ادراری، درد، اسپاستیسیتی و مشکلات تنفسی می‌باشد. در افراد سالم، تنفس در اصل توسط عضلات بین دنده‌ای و دیافراگم انجام می‌شود.

 با این حال، بیماری آسیب نخاعی این وضعیت را تحت تاثیر قرار می‌دهد و کنترل عضلات تنفسی (عضلات بین دنده ای) به خطر می‌افتد و باعث اختلال در عملکرد عضلات تنفسی و مشکلات ریوی می‌شود. تضعیف عضلات بازدمی همچنین می‌تواند منجر به ایجاد محدودیت در ریه شود که با کاهش حجم ریه، از جمله ظرفیت ریوی، همراه است. به علاوه، ضعف قدرت عضلانی دیافراگم باعث کاهش توانایی در تنفس عمیق می‌شود. این شرایط از علل اصلی مرگ و میر در بیماران مبتلا به بیماری آسیب نخاعی به حساب می‌آیند.

تحقیقات انجام شده درباره تاثیر آب درمانی بر عملکرد ریوی در بیماران آسیب نخاعی

از نظر فیزیکی و فیزیولوژیکی، محیط آب به دلیل مزایای نیروی هیدرواستاتیک (شناوری) و ویژگی‌های منحصر به فرد، در مدیریت انواع آسیب‌های اسکلتی-عضلانی، عصبی و قلبی-ریوی مفید است. آب درمانی مخصوصا در زمان‌هایی که فرد بیمار یکی از شرایط زیر را داشته باشد، بسیار مفید است:

• افرادی که به شدت چاق هستند.
• افرادی که مبتلا به آرتروز هستند.
• بیمارانی که محدودیت‌های تعادلی دارند. 
• افرادی که در ابتدای مراحل توان‌بخشی قرار دارند.

دکتر ماتسوموتو و همکاران به گزارش رسانده‌اند که راه رفتن در آب باعث افزایش فعالیت عضلانی، پاسخ‌های قلبی و تنفسی بیشتر، افزایش سطح حسی و بالا رفتن ادراک در افراد مسن‌تر می‌شود. هرچند که افرادی که در خارج از آب پیاده‌روی می‌کردند در مقایسه با راه رفتن در آب، سرعت بهبودی بسیار کمتری داشتند. همچنین راه رفتن بر روی تردمیل داخل آب، پس از سکته مغزی نیز مزایایی دارد. دکتر بائنا-بیتو و همکاران گزارش کرده‌اند که برنامه آب درمانی منجر به کاهش سطح درد کمر و ناتوانی، افزایش کیفیت زندگی و بهبود تناسب اندام می‌شود. اگرچه اخیراً مطالعات زیادی در رابطه با آب درمانی انجام شده است، اما تحقیقات اندکی درباره عملکرد ریوی در بیماران آسیب نخاعی گزارش شده است. بنابراین، هدف از این مطالعه بررسی تاثیر آب درمانی بر عملکرد ریوی بیماران آسیب نخاعی می‌باشد.

آیا آب درمانی بر عملکرد ریوی بیماران آسیب نخاعی تاثیری دارد؟

هدف اصلی این مطالعه، بررسی تاثیر تمرینات آب درمانی بر عملکرد ریوی در بیماران آسیب نخاعی بود. عوارض تنفسی به عنوان یکی از شایع‌ترین علل عوارض و مرگ و میر در بیماران با آسیب نخاعی شناخته شده‌اند. بیماری‌های ریوی باعث اختلال در عملکرد قلب می‌شوند. عدم کارایی ریه در حمل و نقل اکسیژن، همواره باعث تهدید و تاثیرات منفی بر تنفس می‌شود. در پاسخ به این مشکل، قلب تلاش می‌کند با افزایش کارایی قلبی آن را جبران کند، با این حال حمل نقل اکسژن طور کلی، کارایی تهویه و حمل و نقل اکسیژن کاهش می‌یابد. برای پزشکان و پژوهشگران مرتبط با توانبخشی و مراقبت از بیماران نخاعی، درک صحیح این موضوعات بسیار حائز اهمیت است، به‌خصوص زمانی که عوارض ریوی همچنان یکی از علل اصلی بروز بیماری و مرگ و میر در این جمعیت باشند. تحقیقاتی که توسط دانشمندان و پزشکان صورت گرفت، نتایج مثبتی داشت که برخی از آن ها شامل موارد زیر است:

• واکر و همکاران در گزارش خود اظهار کردند که آب درمانی باعث افزایش حجم ریه و بهبود ظرفیت تنفسی می‌شود.
• گس و همکاران در گزارش خود اعلام کردند که تمرینات آبی می‌تواند VO2 را بهبود بخشد. در این مطالعه ویژگی هیدرواستاتیک آب مورد بررسی قرار گرفت که تاثیر مثبتی بر روی بافت بدن می‌گذارد که باعث افزایش حجم ریه می‌شود.

جراحی آرتروپلاستی کامل زانو (Total Knee Arthroplasty) که به عنوان تعویض مفصل کامل زانو نیز شناخته می‌شود، یک روش جراحی است که در آن قسمت‌های تحلیل رفته و آسیب دیده از مفصل زانو، با قرار دادن قطعه‌های پروتز جدید جایگزین می‌شوند. این عمل جراحی معمولاً برای درمان بیمارانی که  یکی از شرایط زیر را دارند استفاده می‌شود:

• دچار آسیب ناگهانی در زانو هستند.
•  بیمارانی که به دلیل سن، سابقه آرتریت یا مشکلات دیگر در زانو دچار مشکلات شدیدی هستند.
• بیمارانی که به طور کلی قادر به انجام فعالیت‌های روزمره نیستند.

در طی عمل جراحی آرتروپلاستی کامل زانو، استخوان‌های سطحی مفصل زانو (از جمله سطوح مفصلی در بالا و پایین استخوان ران و استخوان ساق) بازسازی می‌شوند و پروتزهای مصنوعی جایگزین می‌شوند. این پروتزها عموماً شامل قطعه‌های فلزی و پلاستیکی می‌باشند که ظرفیت حرکت و عملکرد زانو را بهبود می‌بخشند. جراح بر اساس نیاز بیمار و شرایط مختلف می‌تواند از پروتزهای ثابت یا متحرک استفاده کند.

آرتروپلاستی

آرتروپلاستی کامل زانو عمل جراحی پیچیده‌ای است که نیاز به زمان و فرآیند توانبخشی طولانی دارد. بعد از جراحی، بیماران به متخصصان برنامه‌های تمرینی و فیزیوتراپی مراجعه می‌کنند تا بهبودی و بازگشت به فعالیت‌های روزمره خود را تسهیل کنند. این جراحی معمولاً بهبود علائم مربوط به درد و محدودیت حرکت زانو را بهبود می‌بخشد و کیفیت زندگی بیمار را ارتقاء می‌دهد.

جراحی آرتروپلاستی کامل زانو یکی از روش‌های پرکاربرد درمانی است که در سراسر جهان استفاده می‌شود. در کشورهایی مانند ایالات متحده، کانادا و استرالیا، نرخ انجام این عمل جراحی در بازه زمانی بین سال‌های 1998 تا 2008 سالانه 5 درصد رشد کرده است. اثربخشی آرتروپلاستی کامل زانو برای هر بیمار ممکن است متفاوت باشد و به عوامل متعددی بستگی دارد که شامل موارد زیر است:

• شدت آسیب مفصل زانو
• سن بیمار
• سطح فعالیت قبلی
• وضعیت عمومی بیمار
• نحوه انجام عمل جراحی

آیا توانبخشی پس از جراحی آرتروپلاستی کامل زانو ضروری است؟

تلاش‌های صورت گرفته در زمینه آرتروپلاستی کامل زانو شامل بهبود در طراحی پروتز، بهینه‌سازی مراحل قبل و بعد از جراحی و مدیریت درد پس از عمل می‌شود. با این حال، مداخلات‌ پس از عمل، به‌ویژه توانبخشی، به طور قابل توجهی به بهبودی بیمار کمک می‌کند.

توانبخشی پس از عمل آرتروپلاستی کامل زانو می‌تواند مزایای زیادی داشته باشد که شامل موازد زیر است:

• توانبخشی منجر به کاهش مدت اقامت در بیمارستان می‌شود.
• توانبخشی عوارض پس از عمل را کاهش می‌دهد.
• توانبخشی نیاز به مراقبت و خدمات پزشکی پس از عمل را کاهش می‌دهد.
• توانبخشی باعث بهبود قدرت و دامنه حرکت عضلات چهارسر ران می‌شود.

 همچنین توانبخشی به تسهیل فعالیت‌های روزمره زندگی و انجام فعالیت‌های ورزشی کمک می‌کنند.

بنابراین، فعالیت‌هایی که قدرت عضلانی، مهارت راه رفتن و تعادل را تقویت می‌کنند، بر بهبود سریع‌تر بیمار و کاهش عوارض آن موثر هستند. در سال‌های اخیر، بسیاری از روش‌های توانبخشی مختلف پس از عمل مورد ارزیابی قرار گرفته‌اند. این تمرینات شامل حرکت‌های غیرفعال مستمر، حرکات ورزشی با سرعت بالا، توانبخشی سریع و توانبخشی از راه دور می‌باشند. سایر مداخلات، از جمله توانبخشی از راه دور، از دستگاه‌های راه دور استفاده می‌کنند تا امکان توانبخشی استاندارد را فراهم کنند. با وجود بسیاری از روش‌های توانبخشی موجود، هنوز استراتژی بهینه‌ای برای توانبخشی پس از آرتروپلاستی کامل زانو تعیین نشده است.

بهترین روش‌های توانبخشی پس از جراحی آرتروپلاستی کامل زانو

نبود توافق درباره راهبردهای مؤثرترین روش توانبخشی احتمالاً به دلیل تنوع موجود در زمان و شدت برنامه‌های توانبخشی، ایجاد شده است. به همین دلیل، دستورالعمل‌ها و توصیه‌های موثر برای توانبخشی پس از آرتروپلاستی کامل زانو به صورت محدود موجود است. به همین دلیل، این مرور سیستماتیک بررسی روش‌های مختلف توانبخشی پس از آرتروپلاستی کامل زانو را در سال‌های اخیر مورد تحلیل قرار می‌دهد.

آرتروپلاستی کامل زانو  یک روش جراحی است که در بیمارانی که دچار آسیب و تخریب شدید مفصل زانو هستند، استفاده می‌شود. هدف اصلی این روش جراحی، بهبود درد، بازگشت به فعالیت‌های روزمره و بهبود کیفیت زندگی بیمار است. در ادامه به بررسی بهترین پروتکل های توانبخشی پس از جراحی آرتروپلاستی کامل زانو پرداخته‌ایم، پس تا انتها همراه ما باشید.

1. Continuous Passive Motion یا حرکات پیوسته غیرفعال

Continuous Passive Motion (CPM) یک روش توانبخشی پس از جراحی آرتروپلاستی کامل زانو است. در این روش، از دستگاهی مخصوص استفاده می‌شود که زانو را در حالت حرکت مستمر و پیوسته قرار می‌دهد. با استفاده از دستگاه CPM، زانو بصورت اتوماتیک و مداوم به صورت آهسته و متناوب حرکت می‌کند.

هدف اصلی استفاده از CPM پس از جراحی آرتروپلاستی کامل زانو، بازسازی بافت‌های زانو، کاهش محدودیت حرکتی زانو و کاهش خطر بهم خوردن تعادل در مفاصل است. برخی از مزایای استفاده از CPM شامل موارد زیر می‌شوند:

• کاهش درد
• بهبود رنج حرکتی
• کمک به تشکیل بافت زانو
• کاهش خطر تشکیل عدم تعادل مفاصل

معمولاً، CPM به صورت مداوم برای چند ساعت در روز و در چند هفته اول پس از عمل جراحی زانو استفاده می‌شود. اما همواره بهتر است با پزشک خود درباره زمان و مدت استفاده از CPM مشورت کنید، زیرا این موارد ممکن است بسته به شرایط شما و توصیه‌های پزشک تغییر کند.

2. High Velocity & High Intensity Exercise یا تمرینات با سرعت و شدت بالا

پس از جراحی آرتروپلاستی کامل زانو، استفاده از تمرینات با سرعت و شدت بالا (High Velocity & High Intensity Exercise) نیاز به دقت و توجه دارد. در حالت کلی، این نوع تمرینات برای بیمارانی که توانایی بالا و عملکرد زانوی طبیعی را به دست آورده‌اند و توسط پزشکان و متخصصان توانبخشی تایید شده‌اند، مناسب است. با این حال، همیشه باید با پزشک خود مشورت کنید و دستورالعمل‌ها و محدودیت‌های خاص خود را در نظر بگیرید. تمرینات با سرعت و شدت بالا می‌توانند بهبود عملکرد عضلانی و قدرت زانو را تسهیل کنند. برخی از این تمرینات شامل موارد زیر می‌شوند:

• اسکوات با وزنه: اسکوات با استفاده از وزنه‌های دمبل می‌تواند به عضلات ران و باسن کمک کند و قدرت و استحکام آنها را افزایش دهد.
• پلومتری: پلومتری یک تمرین پویا و با سرعت بالا است که بر روی قدرت عضلات ران و پرش برای بهبود عملکرد و عضلات زانو تمرکز دارد.
• تمرینات سرعتی: تمرینات سرعتی مانند بالا و پایین رفتن از پله‌ها، رانندگی با سرعت و تمرینات ورزشی شامل حرکات سریع می‌توانند به بهبود قدرت و کاهش تنش عضلات زانو کمک کنند.

3. Outpatient Therapy یا درمان خارج از بیمارستان

درمان خارج از بیمارستان (Outpatient Therapy) یک روش معمول برای توانبخشی پس از آرتروپلاستی کامل زانو است. این نوع درمان، به معنای دریافت خدمات توانبخشی در محیط بیمارستان نبوده و به جای آن، در مراکز توانبخشی یا درمانگاه‌های فیزیوتراپی انجام می‌شود. این روش معمولاً برای بیمارانی استفاده می‌شود که پس از عمل جراحی زانو وضعیت سلامتی آنها استقرار یافته و نیاز به مراقبت بیشتر در بیمارستان ندارند.

برخی از مزایای درمان خارج از بیمارستان شامل موارد زیر می‌شوند:

• محیط آرام و غیر بیمارستانی
• انعطاف‌پذیری زمان
• تخصص و تجربه در مراکز توانبخشی و درمانگاه‌های فیزیوتراپی

درمان خارج از بیمارستان بسته به شرایط شما و نیازهای توانبخشی خاص شما، می‌تواند شامل جلسات فیزیوتراپی، تمرینات تقویتی، ماساژ، درمان با سرد و گرم، تمرینات تعادل و تمرینات مربوط به راه رفتن و حرکت باشد.

4. One-to-one Physical Therapy یا فیزیوتراپی یک به یک

فیزیوتراپی یک به یک (One-to-one Physical Therapy) پس از آرتروپلاستی کامل زانو، یک روش رایج برای توانبخشی است. در این روش، شما با یک فیزیوتراپیست در جلسات تک به تک همکاری می‌کنید. فیزیوتراپیست، بر اساس شرایط شما و نیازهای توانبخشی خاص، برنامه تمرینی شخصی‌سازی شده را برای شما طراحی و اجرا می‌کند.

با استفاده از فیزیوتراپی یک به یک پس از آرتروپلاستی کامل زانو، می‌توانید از مزایای زیر بهره‌مند شوید:

• ارائه برنامه شخصی‌سازی شده
• راهنمایی و کنترل صحیح حرکات
• نظارت مستمر و تنظیم برنامه

5. Inpatient Rehabilitation یا توانبخشی داخل بیمارستان

توانبخشی داخل بیمارستان پس از جراحی آرتروپلاستی کامل زانو، یک روش گاهاً استفاده شده برای بهبود عملکرد و توانایی بیماران است. در این روش، شما بعد از عمل جراحی زانو در بیمارستان می‌مانید و تحت نظارت یک تیم توانبخشی و درمانی قرار می‌گیرید. مزایای توانبخشی درون بیمارستانی شامل موارد زیر می‌شوند:

• تحت نظارت 24 ساعته
• برنامه توانبخشی چندجانبه
• حضور در محیط مخصوص پزشکی
• هماهنگی تیمی

درد پایین کمر (Low back pain)، به درد و ناراحتی در این ناحیه اشاره دارد. این مشکل می‌تواند به صورت حاد یا مزمن باشد و معمولاً باعث درد در ناحیه تحتانی کمر و محدودیت در فعالیت‌های روزمره می‌شود.

بیماری کمردرد می‌تواند به علت مشکلات در استخوان‌ها، مفاصل، عضلات و یا اعصاب در ناحیه پایین کمر به وجود آید. عوامل مختلفی مانند فشار زیاد بر کمر، عوامل عضلانی و عصبی، بیماری‌های مزمن و ناهنجاری‌های اسکلتی می‌توانند علت ایجاد درد کمر باشند.

در صورتی که شما یا اطرافیان شما از بیماری کمردرد رنج می‌برید، این می‌تواند تاثیر بسیار زیادی بر کیفیت زندگیتان داشته باشد. درد کمر می‌تواند محدودیت‌هایی در انجام فعالیت‌های روزمره ایجاد کند و به مشکلات روحی و اجتماعی منجر شود. برخی از علائم و نشانه‌های شایع در بیماری کمردرد عبارتند از:

• درد در ناحیه پایین کمر که ممکن است به یک یا دو سمت پهلوها یا پاها کشیده شود.
• سفتی و تنش عضلات کمر و زیاد شدن درد با حرکت و فشار روی آن.
• محدودیت در حرکت و انعطاف‌پذیری کمر.
• سختی و ناتوانی در انجام فعالیت‌های روزمره مانند خم شدن، برخاستن یا حمل و نقل اشیا سنگین.
• احساس تغییر در میزان حساسیت پوست در ناحیه کمر و اطراف آن.

درمان بیماری کمردرد ممکن است شامل استراحت، تمرینات فیزیکی، استفاده از داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی، فیزیوتراپی، تکنیک‌های تسکینی مانند ماساژ و در موارد شدیدتر، روش‌های درمانی مانند درمان تزریقی و جراحی را شامل می‌شود.

بیماری کمردرد به چه میزان در جوامع مختلف شایع است؟

بیماری کمردرد یک اختلال چند عاملی شایع است که تا ۸۴ درصد از جمعیت را در بر می‌گیرد. این مشکل به دلیل هزینه‌های بالای درمان و بهداشت، به یک مسئله جدی اقتصادی و اجتماعی تبدیل شده است. بیماری کمردرد به عنوان یک نوع اختلال اسکلتی-عضلانی، عامل اصلی ناتوانی در زندگی روزمره است. درد کمر به عنوان درد در ناحیه کمر بین دنده‌های تحتانی و بالای ناحیه گلوتئال تعریف می‌شود. کمردرد گاهی هم باعث ایجاد دردهای مزمن یا مقطعی در بخش‌های مختلف پا می‌شود. در میان بیمارانی که به دنبال درمان بیماری کمردرد هستند، تقریباً یک سوم از بیماران با کمردرد مداوم و شدت متوسط، یک سال پس از تجربه بیماری کمردرد به پزشک مراجعه می‌کنند.

بیماری کمردرد برای یک پنجم بیماران، محدودیت‌های قابل توجهی در انجام فعالیت‌ای روزانه را به همراه دارد. علاوه بر درمان پزشکی، ورزش درمانی به عنوان یک روش رایج و محافظه‌کارانه برای کاهش درد و ناتوانی در بیماران مبتلا به بیماری کمردرد استفاده می‌شود. با این حال، اطلاعات کافی برای تایید اثربخشی ورزش درمانی برای درمان بیماری کمردرد وجود ندارد.

آب درمانی روشی موثر برای درمان کمردرد

ورزش‌های آبی به تمریناتی اطلاق می‌شود که در آب انجام می‌شوند. انجمن علمی فیزیوتراپیست‌ها تمرینات آبی را به عنوان یک برنامه درمانی با استفاده از خواص آب که توسط فیزیوتراپیست‌ها طراحی شده است، برای بهبود عملکرد بیماران و رسیدن به بهترین نتیجه ممکن، در یک استخر مناسب تعریف کرده است. شواهدی درباره اثربخشی ورزش در آب در بیماران مبتلا به بیماری‌های مختلف مانند روماتیسم، فیبرومیالژیا، سکته مغزی و بیماری پارکینسون گزارش شده است. همچنین، گزارش‌ها نشان می‌دهند که استفاده از آب درمانی می‌تواند تعادل پویا و سرعت راه رفتن در بزرگسالان مبتلا به بیماری‌های عصبی را بهبود بخشد. ورزش در آب به دلیل خصوصیات فیزیکی آب مانند شناوری طبیعی، فشار هیدرواستاتیک، ترمودینامیک، نیروهای هیدرودینامیکی و ویسکوزیته، بهبود عملکرد عصبی-عضلانی در بیماران مبتلا به اختلالات عصبی را تسهیل می‌کند. با این حال، شواهد کافی برای توصیه به ورزش در آب به عنوان یک روش مفید برای بیماران ورزش درمانی برای درمان بیماری کمردرد وجود ندارد، بنابراین بررسی سیستماتیک و تحلیل متاآنالیزی برای بررسی نقش تمرینات آبی در مدیریت ورزش درمانی برای درمان بیماری کمردرد ضروری است.

تحقیقات صورت گرفته در رابطه با تاثیر تمرینات ورزشی آبی برای درمان بیماری کمردرد

هدف از این مطالعه، تحلیل سیستماتیک تمامی شواهد موجود در مقالات علمی در مورد اثربخشی آب درمانی برای درمان بیماری کمردرد بود. بدین منظور، مروری بر مقالات سیستماتیک و تحلیل متاآنالیز آزمایشات تصادفی و کنترل شده انجام شد.

در این متن تحلیلی، ما 331 بیمار مبتلا به بیماری کمردرد را در هشت مطالعه مورد بررسی قرار دادیم. تجزیه و تحلیل نشان داد که ورزش در آب قادر است. به طور قابل توجهی درد را کاهش دهد و عملکرد بدنی بیماران مبتلا به بیماری کمردرد را افزایش دهد. با این حال، تاثیر ورزش در آب بر سلامت روان عمومی گروه شرکت کننده در تمرینات آبی معنادار نبود. این بدان معنا است که تمرینات آبی برای درمان بیماری بیماری کمردرد تاثیر مستقیمی بر افزایش روحیه بیماران نداشته است. همچنین، تحقیقات دیگر نشان داده است که کاهش درد بیماران پس از انجام آب درمانی حداقل 33 درصد بوده است. هرچند که در اکثر افراد تحت درمان این درصد بسیار بالاتر و گاها تا 90 درصد نیز رسیده است.

با این حال تعداد افرادی که به طور 100 درصد بهبود یافته‌اند زیاد نیست و این نشان دهنده آن است که آب درمانی برای. درمان بیماری کمر درد به تنهایی کافی نیست. با این حال، مطالعه دیگری نتایج متناقضی را نشان داده است و معیار MCID برای درد بحث‌انگیز است و در جمعیت بیماران مختلف متغیر است.

نتایج

با توجه به نتایج تجزیه و تحلیل در رابطه با بیماری کمردرد، ما مشاهده کردیم که در گروه آزمایشی، عملکرد فیزیکی افراد بیمار به طور معناداری افزایش یافته است. این بدان معنا است که افراد تحت درمان آب درمانی در موارد زیر بهبود قابل توجهی داشتند:

• کاهش درد در ناحیه فوقانی و تحتانی کمر
• افزایش توانایی در حرکت و ایستادن
• افزایش سرعت حرکت در زمان راه رفتن
• کاهش قابل توجه درد پای متاثر از بیماری کمردرد

 اما این نتایج لزوماً به معنای تغییر بالینی مهم در عملکرد بدنی نیستند و باید با احتیاط بیشتری به آن‌ها نگریست. علاوه بر این، بهبود در سلامت روان عمومی مشاهده نشد و این می‌تواند به عدم تاثیر روش آب درمانی بر جنبه‌های روانی-اجتماعی درمان آبی مربوط باشد. آب درمانی به عنوان روشی برای توانبخشی بیماران با اختلالات اسکلتی-عضلانی استفاده می‌شود. پژوهش‌های قبلی نشان داده‌اند که اثر هیدرواستاتیک ورزش در آب می‌تواند با کاهش ادم محیطی و کنترل فعالیت سیستم عصبی سمپاتیک، به تسکین درد کمک کند.

یک بررسی سیستماتیک قبلا نشان داد که تمرین در آب به عنوان روشی امن و مؤثر در درمان بیماری کمردرد مزمن است. همچنین، در یک مقاله متاآنالیز دیگر که در رابطه با درمان آبگرم بود، نشان داد که آبگرم درمانی و بالنئوتراپی ممکن است .برای درمان بیماران مبتلا به بیماری کمردرد موثر باشند. مطالعه حاضر تمام آزمایش‌های مربوط به ورزش درمانی در آب برای بیماری کمردرد را شامل شد. نتایج این مطالعه، شواهد قابل اعتمادی را ارائه دادند. که نشان می‌دهند ورزش در آب برای کاهش درد و ناتوانی مفید است و می‌تواند بخشی از برنامه تمرینی برای درمان بیماری کمردرد باشد.

جمع بندی مقاله

آب درمانی یک روش غیردارویی است که برای بهبود برخی از مشکلات مربوط به سیستم عضلانی اسکلتی، از جمله کمردرد، استفاده می‌شود. تحقیقات نشان داده‌اند که آب درمانی می‌تواند بهبود قابل توجهی در تسکین درد و بهبود عملکرد کمر داشته باشد. در زیر تاثیرات آب درمانی در بهبود بیماری کمردرد را توضیح می‌دهم:

1. کاهش فشار بر روی مفاصل و بازسازی تعادل:

وقوع بیماری کمردرد ممکن است به دلیل فشار زیادی باشد که بر روی مفاصل کمر وارد می‌شود. ورود به آب و شنا کردن کمک می‌کند تا فشار بر روی مفاصل به طور قابل توجهی کاهش یابد و به تعادل بدن کمک می‌کند.

2. افزایش مقاومت آب:

مقاومت آب، در هنگام شنا کردن و تمرین در آب، بیشتر از مقاومت هوا است. این باعث می‌شود عضلات کمر و عضلات اطراف آن قوی‌تر شوند. تقویت عضلات پشتی و شکمی کمک می‌کند تا کمر را بهتر پشتیبانی کنند و فشار بر روی دیسک‌های میان مهره را کاهش دهند.

3. کاهش وزن در آب:

وزن بدن شما در آب کاهش می‌یابد و به همین دلیل، تنها یک قسمت کوچک از وزن بدن شما بر روی مفاصل کمر قرار می‌گیرد. این کاهش فشار به مفاصل کمر کمک می‌کند و می‌تواند در کاهش درد کمک کند.

4. افزایش انعطاف پذیری:

حرکات در آب آسان‌تر و با کمترین ضربه انجام می‌شوند، که می‌تواند انعطاف پذیری عضلات و مفاصل را بهبود بخشد.

بیماری گردن درد مزمن (neck pain)،  بروز یک درد ناخوشایند در نواحی مختلف گردن و با شدت‌های متفاوت است که می‌تواند بر هر یک از ساختارهای ستون فقرات گردنی تاثیر بگذارد. بیماری گردن درد، اغلب گذرا و با علت ناشناخته یا نتیجه آسیب به گردن است. بر اساس گزارش انجمن بین المللی مطالعات دردهای موضعی، درد مزمن در گردن یا مهره‌های آن یک اختلال اسکلتی-عضلانی است.

بیماری گردن درد مزمن، زمانی اختلال در ساختار اسکلتی- عضلانی در نظر گرفته می‌شود که بیمار دردی مداوم در ناحیه خلفی گردن، بین اینیون و اولین مهره قفسه سینه احساس کند که 3 ماه یا بیشتر طول می‌کشد و ناشی از یک اختلال التهابی مفاصل باشد. بیماری گردن درد مزمن، اغلب با درد عصبی در ناحیه گردن یا مهره‌های آن همراه است که احتمالاً حرکت گردن را محدود می کند و منجر به ناتوانی و کاهش کیفیت زندگی می شود.

همچنین بیماری گردن درد مزمن، تاثیر قابل توجهی بر کیفیت زندگی افراد و خانواده‌های آنها، زندگی اجتماعی، سیستم‌های مراقبت بهداشتی و اشتغال دارد. بیماری گردن درد مزمن، یک مشکل عمده بهداشت عمومی است، هم از نظر سلامت فردی و رفاه کلی و هم از نظر هزینه های غیرمستقیمی که این بیماری به همراه خواهد داشت. در این مقاله هدف ما مقایسه یا گردآوری داده‌ها از مطالعات مختلف بود، اما ناهمگونی قابل توجهی بین مطالعات اپیدمیولوژیک بیماری گردن درد وجود دارد، که کار را دشوار می‌کند.

روش های مرسوم درمان بیماری گردن درد مزمن

روش های درمان بیماری گردن درد مزمن که توسط پزشکان پیشنهاد می‌شود متعدد است و شامل موارد زیر می‌باشد:

1. تمرینات فیزیکی:

تمرینات مربوط به قوام، انعطاف‌پذیری و تقویت عضلات گردن و مهره‌های گردنی می‌تواند به کاهش درد و بهبود عملکرد گردن کمک کند. تمریناتی مانند دراز کشیدن، انعطاف‌پذیری گردن، تمرینات مقاومتی و تمرینات تعادل می‌توانند به تقویت عضلات و کاهش فشار بر روی مهره‌های گردنی کمک کنند.

2. فیزیوتراپی:

فیزیوتراپی شامل استفاده از تکنیک‌های درمانی مانند ماساژ، امواج فراصوتی، الکتروتراپی و تمرینات ویژه است. این روش‌ها می‌توانند به تسکین درد، کاهش التهاب و بهبود عملکرد گردن کمک کنند. متخصص فیزیوتراپی می‌تواند برنامه درمانی مناسب برای شما تهیه و راهنمایی کند.

3. استفاده از کمپرس گرم و سرد:

استفاده از کمپرس های گرم یا سرد می‌تواند به تسکین درد و کاهش التهاب کمک کند. برخی از بیماران تسکین درد بیشتری با استفاده از گرما و برخی با استفاده از سردی تجربه می‌کنند، بنابراین بهتر است تا با تست کردن هر دو روش بر روی خودتان متوجه روشی که بهترین تاثیر را دارد شوید.

4. مدیریت استرس:

استفاده از روش‌های مدیریت استرس مانند تنفس عمیق، مدیتیشن، یوگا و روش‌های آرامش‌بخش دیگر می‌تواند به کاهش درد و بهبود روحی و جسمی کمک کند.

5. داروها:

در موارد شدیدتر بیماری گردن درد مزمن، پزشک ممکن است داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی مثل ایبوپروفن، مریتیزون یا داروهای دیگر را تجویز کند. همچنین، برخی داروها مانند آنتی‌دپرسانت‌ها، آنتی‌توان‌ها، آنتی‌استروئیدها و آنالژزیک‌ها می‌توانند در کاهش درد و التهاب گردن موثر باشند.

و در ادامه به برخی دیگر از روش های رایج درمان بیماری گردن درد مزمن اشاره کرده‌ایم:

• درمان پزشکی یا جراحی
• آبگرم درمانی(spa therapy)
• حرکت تراپی (kinesitherapy)
• الکتروتراپی (electrotherapy)
• طب سوزنی (acupuncture)
• آموزش به بیمار

میزان شیوع گردن درد در جامعه چند درصد است؟

بیماری گردن درد شیوع 73 تا 17.1 درصدی را نشان می‌دهد و احتمال بروز آن با افزایش سن افزایش می‌یابد و در زنان در دهه پنجم زندگی شایع‌تر است. اما خبر خوب این است که احتمال بروز این بیماری پس از پنجاه سالگی کم می‌شود و تا 10.4 تا 21.3 درصد کاهش پیدا می‌کند. مقالات اخیر نشان می دهد که بیماری گردن درد مزمن یا حاد به دلیل وضعیت بدنی نامناسب به طور فزاینده‌ای رایج می شود. تخمین زده می شود که 22 تا 70 درصد از جمعیت در دوره ای از زندگی خود به بیماری گردن درد مبتلا خواهند شد. معمولا روش ‌های درمانی بیماری گردن درد مزمن کاربردی و اثربخش است. اگرچه احتمال عود کردن بیماری و مزمن شدن آن نیز بالا است. پنج درصد از جمعیت بالغ مبتلا به بیماری گردن درد در نهایت درمان  نخواهند شد که این امر نشان دهنده یک مشکل جدی سلامتی است.

شایع ترین دلایل ابتلا به بیماری گردن درد

شایع ترین علت بروز بیماری گردن درد مزمن، ترومای ستون فقرات است که برای مداوای آن حداقل 12 هفته درمان و مراقبت لازم است. بیماری گردن درد مزمن، اغلب از دیسک گردن و التهاب مفاصل و بیماری التهابی خودایمنی ستون مهره ها با درگیری ستون فقرات یا بدون درگیری رادیکال ها ناشی می شود.

سایر علل کمتر شایع بیماری گردن درد عبارتند از:

• آرتریت عفونی حاد مادرزادی
• تومور
• بیماری های متابولیک (پوکی استخوان-پر پاراتیروئیدیسم، کم تحرکی، استئواسکلروز و بیماری پاژه)
• بیماری گردن درد مزمن بر اثر اختلالات روانی

روش نوین درمان گردن درد مزمن

 اصطلاح آب درمانی (aquatic therapy)  به استفاده از انواع روش‌های آبی برای اهداف درمانی اطلاق می شود. هنگامی که در روش آب درمانی از آب معدنی طبیعی یا محصولات مشتق شده از آن (گازها یا پلوئیدها) استفاده شود، به عنوان بالنئوتراپی (balneotherapy) شناخته می شود.

اگر در آب درمانی  از آب دریا یا آب دریاچه نمک استفاده شود، آن را تالاسوتراپی (thalassotherapy) می‌نامند. در نهایت، درمان با آب لوله کشی یا آب بدون املاح است که به آن هیدروتراپی (hydrotherapy) گفته می شود و روش‌هایی نظیر ورزش در آب به نام هیدروکینزی تراپی و همچنین تکنیک های خاصی مانند هالیویک، باد راگاز، واتسو و آیچی را شامل می‌شود.

هدف از تحقیق پیش رو مروری بر تمام مطالعات مشاهده‌ای یا بالینی بیماران مبتلا به گردن درد مزمن بود که با استفاده از تکنیک‌های مختلف آبی تحت درمان قرار گرفتند. همچنین هدف ما مقایسه روش‌های مختلف آب درمانی و میزان اثر بخشی این روش ها بود.

آب درمانی چه تاثیری بر گردن درد دارد؟

توجیه اصلی حرکت تراپی (kinesitherapy) در آب، استفاده از خواص فیزیکی ویژه آن از قبیل چگالی، ویسکوزیته، کشش، خواص حرارتی گرمای ویژه، هدایت حرارتی و گرمای نهان است. این ویژگی‌ها اساس فشار آب را تشکیل می دهند که اثر ماساژی اعمال می‌کند و تاثیرات مثبتی بر بدن دارند که شامل موارد زیر است:

• جریان خون وریدی و شناوری را بهبود می بخشد.
• وزن واقعی بدن را کاهش می دهد.
• تحرک در آب را بهبود می بخشد.
•  بسته به جهت حرکت، حرکت را تسهیل یا مقاومت جنبشی ایجاد می کند.
• آب تون عضلانی را کاهش می دهد.
•  باعث احساس آرامش می شود که به حرکت مفاصل کمک می کند.
• باعث بهبود تروفیسم عضلانی و ترمیم بافت می شود.

تمرینات غوطه وری در آب بیشتر برای درمان جراحات ترومایی استفاده می شود، اما اغلب برای بیماری های مربوط به ناتوانی عصبی-حرکتی نیز استفاده می شود.

نتایج

هدف از مطالعه انجام شده مروری بر تمام تحقیقات در رابطه با تاثیر انواع روش‌های آب درمانی برای درمان بیماری گردن درد مزمن بود. در این مقاله 367 تحقیق که تاکنون در رابطه با درمان بیماری گردن درد مزمن به روش آب درمانی مورد بررسی قرار گرفت. نتایج این مرور علمی تاثیر مثبت آب درمانی در درمان بیماری گردن درد مزمن را ثابت کرد.

نقطه مشترک تمام این مقالات این بود که شرکت کنندگان در همه این آزمایشات که جمعا 658 نفر بودند، همگی بیماری گردن درد مزمن داشتند. علاوه بر این، بیماران تحقیقات مختلف، همگی علائم مشترکی داشتند که شامل موارد زیر است:

• گردن درد مداوم
• اختلالات جزئی یا شدید در انجام کارهای روزمره
• فتق دیسک کردن
• کاهش نشاط و کیفیت زندگی

و در نهایت خروجی تمام این مقاله ها مفید و موثر بودن درمان گردن درد مزمن با استفاده از آب درمانی را ثبت کرد. انجام تکنیک ها و روش‌های مختلف آب درمانی در پایان تمام این آزمایشات باعث بهبود کلی و نمایان شدن نشانه‌های مثبتی در بیماران شد که شامل موارد زیر است:

• کاهش درد
• افزایش توانایی فیزیکی
• بهبود ظرفیت عملکردی
• بالا رفتن کیفیت زندگی
• افزایش توانایی در حرکت دادن مفاصل
• افزایش تعادل بدن
• احساس آرامش
• متعادل شدن خلق و خو

بیماری استئوآرتریت مفصل زانو (Osteoarthritis of the knee) یا ساییدگی مفصل زانو، یک بیماری مزمن است که در آن غضروف مفصل زانو تحت تغییرات دژنراتیو قرار می‌گیرد. استئوآرتریت زانو یکی از شایع‌ترین نوع استئوآرتریت است و معمولاً با رشد سن و فعالیت‌های روزمره مرتبط است.

در بیماری استئوآرتریت مفصل زانو، غضروف مفصل زانو به شکل تدریجی تخریب و دچار ساییدگی می‌شود. این زوال غضروف منجر به التهاب، درد، سفتی و محدودیت حرکت در مفصل زانو می‌شود. با گذر زمان، علائم آرتروز زانو می‌توانند شدیدتر شده و تأثیر قابل توجهی بر کیفیت زندگی فرد داشته باشند.

مهمترین عواملی که باعث بروز بیماری استئوآرتریت مفصل زانو می‌شود شامل موارد زیر است:

• کهولت سن
• چاقی و اضافه وزن
• صدمات قبلی به زانو
• فعالیت‌های ورزشی سنگین
• عوامل ژنتیکی
• عوامل محیطی

مدیریت بیماری استئوآرتریت مفصل زانو شامل موارد زیر است:

• کنترل درد
• انجام تمرینات توانبخشی و تقویتی
• تغییر در سبک زندگی و فعالیت‌ها
• مصرف داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی
• تزریقات موضعی
• روش‌های جراحی مانند آرتروپلاستی زانو

نشانه‌های بیماری ساییدگی مفصل زانو شامل موارد زیر است:

• درد: درد در ناحیه مفصل زانو یکی از علائم اصلی استئوآرتریت مفصل زانو است. این درد ممکن است به صورت مزمن و در طول زمان افزایش یابد.
• سفتی مفاصل: احساس سفتی و سختی در مفصل زانو، به ویژه پس از استراحت یا بعد از فعالیت‌های طولانی، می‌تواند نشانه استئوآرتریت باشد.
• تورم مفاصل: مفصل زانو ممکن است در اثر التهاب و تغییرات غضروفی متورم شود.
•  محدودیت در حرکت: آرتروز زانو می‌تواند منجر به محدودیت حرکت در مفصل زانو شود. در این وضعیت احساس سفتی و عدم انعطاف‌پذیری زانو در حین انجام حرکت‌های روزمره مشاهده می‌شود.
• خستگی: انجام فعالیت‌های معمول روزانه ممکن است باعث احساس خستگی و کمبود انرژی در زانو شود.
•  صداهای مفصلی: در برخی موارد، شنیدن صداهای خراشیدن یا کلیک در زمان حرکت زانو ممکن است نشانه بیماری استئوآرتریت مفصل زانو باشد.

شیوع بیماری استئوآرتریت تا چه میزان است؟

بیماری استئوآرتریت مفصل زانو یک بیماری مزمن است که در آن تغییرات دژنراتیو در غضروف و اطراف مفاصل رخ می‌دهد. این بیماری شایع‌ترین بیماری مزمن است که منجر به درد و اختلال عملکرد در سال‌های بعدی زندگی می‌شود.

تقریباً 70 تا 80 درصد از جمعیت بالای 55 سال دچار بیماری استئوآرتریت مفصل زانو می‌شوند. بیشترین شیوع استئوآرتریت در مفصل زانو و انگشتان دیده می‌شود و با افزایش سن، در زنان بیشتر مشاهده می‌شود. همچنین، در موارد چاقی مزمن، احتمال بروز آرتروز زانو دو برابر بیشتر است. تحقیقات نشان داده است که کاهش 10 درصد وزن بدن می‌تواند علائم استئوآرتریت مفصل زانو را تا 28 درصد کاهش دهد. علاوه بر این، بیماران مبتلا به استئوآرتریت مفصل زانو ممکن است به دلیل کاهش فعالیت بدنی، به چاقی مبتلا شوند. این ارتباط متقابل بین چاقی و استئوآرتریت باعث می‌شود که علائم بیماری شدیدتر شود و اختلال عملکردی شکل بگیرد.

هدف از روش آب درمانی برای درمان بیماری استئوآرتریت مفصل زانو

در ایالات متحده، تمرینات آب درمانی توسط بنیاد ملی استئوآرتریت توسعه داده شده که در سال 1997 برای بیماران مبتلا به استئوآرتریت در یک مرکز اجتماعی پیشنهاد شد. در کره نیز، استفاده از تمرینات آبی در سال‌های اخیر به طور گسترده‌ای صورت گرفته است، اگرچه هنوز اجرای سیستماتیک این روش درمانی به طور کامل رواج پیدا نکرده است.

هدف‌های کلی آب درمانی به منظور درمان بیماری استئوآرتریت مفصل زانو شامل موارد زیر است:

1. کاهش درد و سفتی: انجام تمرینات ورزشی مناسب می‌تواند به کاهش درد و سفتی در مفصل زانو کمک کند.

2. حفظ یا بهبود دامنه حرکتی: ورزش‌های آب درمانی مناسب می‌توانند به حفظ یا بهبود دامنه حرکتی مفصل زانو کمک کنند و از محدودیت‌های حرکتی جلوگیری کنند.

3. بازگرداندن عملکرد فیزیکی و بهبود آن: انجام آب درمانی به صورت منظم و مناسب می‌تواند به بازگشت عملکرد فیزیکی و وضعیت عملکردی مختل شده در نتیجه استئوآرتریت زانو کمک کند.

4. حفظ عملکرد و یکپارچگی مفاصل: ورزش‌های آبی می توانند در  قوی‌سازی و افزایش انعطاف پذیری بدن و حفظ عملکرد و یکپارچگی مفاصل زانو کمک کنند.

5. جلوگیری از پیشرفت بیماری و عوارض ثانویه: آب درمانی منظم و مناسب می‌تواند به جلوگیری از پیشرفت بیماری و عوارض ثانویه مانند انقباضات عضلانی، اتلاف حرکت و آتروفی کمک کند.

در انجام برنامه‌های ورزشی برای بیماران مبتلا به استئوآرتریت زانو و چاقی، باید به انجام تمرینات ورزشی همزمان با تحمل وزن توجه شود. علاوه بر این باید بهترین تمرینات را برای تقویت عضلات و افزایش انعطاف پذیری زانو در این دسته از افراد در نظر گرفت.

مزایای آب درمانی برای افراد مبتلا به اضافه وزن

آب درمانی برای افراد مبتلا به اضافه وزن نیز مزایای زیادی دارد. استفاده از آب در تمرینات باعث کاهش تحمل وزن می‌شود و امکان انجام تمرینات هوازی، بدون تحمل فشار زیاد بر زانو و بدن را آسان می‌کند. تقویت ماهیچه‌ها و افزایش فشار هیدرولیکی و دمای آب نیز می‌تواند به بهبود گردش خون کمک کند. گزارش‌ها نشان داده‌اند که آب درمانی نه تنها به کاهش وزن و تقویت عضلانی کمک می‌کند، بلکه درد را نیز تسکین می‌دهد و بهبود کیفیت زندگی را به ارمغان می‌آورد.

مطالعات بیشتری بر روی اثرات انجام تمرینات ورزشی در آب برای افراد دارای اضافه وزن مبتلا به بیماری استئوآرتریت مفصل زانو صورت گرفته‌اند. برای این گروه از بیماران، نیاز به یک برنامه چند منظوره برای حفظ یا بهبود عملکرد مفاصل و مقابله با چالش‌های مرتبط با چاقی از طریق افزایش تناسب اندام است.

با این حال، انجام تمرینات ورزشی در آب به تنهایی روشی موثر برای کاهش وزن نیست، اما برای افراد دارای اضافه وزن مبتلا به بیماری استئوآرتریت مفصل زانو که در انجام تمرینات هوازی معمولی و یا تحمل وزن بدن خود دچار مشکل هستند، می‌تواند مفید باشد. تحقیقات کمی هم درباره اثرات انجام تمرینات ورزشی در آب بر توانایی‌های عملکردی، چاقی و کیفیت زندگی در این گروه انجام شده است.

هدف از این مطالعه، طراحی یک برنامه آب درمانی برای تقویت عملکرد مفصل زانو و کاهش چربی بدن در بیماران مبتلا به چاقی و استئوآرتریت زانو است.

شرکت کنندگان در تحقیق تاثیر آب درمانی بر بیماری استئوآرتریت مفصل زانو

75 شرکت‌کننده به صورت تصادفی برگزیده شدند تا در مرحله اولیه ارزیابی به 3 گروه تقسیم شوند. در گروه آب درمانی، 26 نفر، در گروه تمرینات خارج از آب، 25 نفر و در گروه کنترل، 24 نفر قرار گرفتند. در گروه آب درمانی، یک نفر به دلیل مشکلات قلبی و یک نفر دیگر به دلیل محدودیت زمانی، از آزمایش دست کشیدند. همچنین، در گروه تمرینات خارج از آب، سه نفر به دلیل درد و ناراحتی، آزمایش را ترک کردند. از طرفی، در گروه کنترل، چهار نفر به دلایل شخصی در مرحله نهایی ارزیابی شرکت نکردند. در پایان، به ترتیب 24، 22 و 20 شرکت‌کننده در گروه‌های تمرینات آّبی، تمرینات خارج از آب و کنترل، در آزمایش شرکت کردند. در میان شرکت‌کنندگان، میانگین سن 60 تا 70 سال بود. همچنین، میانگین قد و وزن بدن به ترتیب 155 تا 170سانتی‌متر و 60 تا 72 کیلوگرم بود.

نتایج

با توجه به تحقیق صورت گرفته در رابطه با تاثیر آب درمانی بر افراد دارای اضافه وزن مبتلا به بیماری استئوآرتریت مفصل زانو نتایج به دست آمده قابل توجه بود. نتایج این آزمایش نشان داد که در هر دو گروه تمرینات آبی و تمرینات خارج از آب، کاهش وزن بسیار جزئی بوده است و تغییر قابل توجهی صورت نگرفته است.

افزایش توان مفصل زانو در حرکت و انعطاف پذیری در گروه آب درمانی بسیار بیشتر از گروه تمرین در خشکی بود. همچنین درد زانو در گروه آب درمانی به طرز قابل توجهی کاهش پیدا کرد. بنابراین، می‌توان نتیجه گرفت که تمرین در آب ممکن است یک ابزار موثر برای بیماران مبتلا به چاقی با مشکلات ترکیبی استئوآرتریت زانو باشد که در تمرینات هوازی معمولی دچار مشکل می‌شوند. با این حال، تمرینات ورزشی در آب برای کاهش وزن مناسب نیست.

بیماری اختلال حرکتی چیست؟

بیماری اختلال حرکتی (motor dysfunction) یک وضعیت پزشکی است که با عملکرد ناصحیح یا ناهنجاری در سیستم حرکتی بدن همراه است. این بیماری ممکن است ناشی از عوامل مختلفی مانند آسیب به سیستم عصبی مرکزی (مغز و نخاع)، اختلالات عصبی محیطی، بیماری‌های عضلانی و اعصابی، عوامل توانبخشی پس از صدمات و آسیب‌های جسمی، وضعیت‌های توانبخشی پس از عمل جراحی و غیره باشد.

علائم بیماری اختلالات حرکتی

علائم و نشانه‌های بیماری اختلالات حرکتی بستگی به علت اصلی آن دارد و شامل موارد زیر است:

• عدم توانایی کنترل دقیق حرکات
• تغییرات در کارایی و سرعت حرکت
• اختلال در تعادل و هماهنگی
• ناتوانی در استفاده از عضلات
• تشنج‌
• رفتارهای حرکتی غیرمعمول
• سایر علائم مرتبط با نقص در حرکت بدن

درمان بیماری اختلال حرکتی بستگی به علت اصلی و شدت آن دارد. این درمان می‌تواند شامل فیزیوتراپی، تمرینات حرکتی و توانبخشی، مصرف داروها، درمان‌های توانبخشی مولتی‌دیسیپلینر و نیز روش‌های تکمیلی و جایگزین مانند ماساژ، تکنیک‌های تنفسی، تغذیه مناسب و مواردی از این دست باشد.

مهمترین هدف درمان بیماری اختلال حرکتی بهبود عملکرد حرکتی، تقویت عضلات، بهبود کارایی و کنترل حرکت‌ها، افزایش توانبخشی و بهبود کیفیت زندگی فرد مبتلا است.

شایع ترین بیماری هایی که در دسته اختلال حرکتی قرار می‌گیرد

اصطلاحات بیماری‌های عصبی-عضلانی، عصبی-حرکتی، رشدی و ناتوانی‌های جسمی برای توصیف گروه گسترده‌ای از شرایطی که با نوعی اختلال حرکتی مشخص می‌شوند، به کار برده می شوند. در این مقاله به بررسی تاثیر روش درمانی اسب سواری بر روی این دسته از اختلالات حرکتی پرداخته‌ایم. در ادامه به بررسی بیماری هایی که در دسته اختلالات حرکتی جای می گیرد پرداخته‌ایم که شامل موارد زیر است:

• اختلال حرکتی ناشی از سیستم عصبی مرکزی: فلج مغزی، سکته مغزی، ام اس، آسیب نخاعی، اختلالات نورون حرکتی تحتانی
• اختلال حرکتی ناشی از سیستم عصبی–محیطی: آتروفی عضلات نخاعی، بیماری Charcot-Marie-Tooth
• اختلال حرکتی ناشی از اتصال عصبی-عضلانی: میاستنی گراویس مادرزادی یا سندرم های میاستنی،
• اختلال حرکتی ناشی از فیبرهای عضلانی: میوپاتی ها و دیستروفی های عضلانی، و سارکوپنی مرتبط با پیری

این شرایط که بر قشر حرکتی مغزی تاثیر می‌گذارند، اغلب باعث افزایش آسیب‌پذیری در برابر اختلالات وضعیت بدنی و حرکتی می‌شوند. در بسیاری از موارد، همزمان با این اختلالات، توانایی‌های ذهنی، رشد عاطفی، ادراک، گفتار، روابط و توانایی‌های حسی نیز تحت تاثیر قرار می‌گیرند.

افراد مبتلا به ناتوانی‌های عصبی، حرکتی، رشدی و جسمی ممکن است به دلایل زیر الگوی حرکتی غیر طبیعی داشته باشند:

• تون ماهیچه‌های غیرعادی
• کاهش کنترل عضلات
• عدم هماهنگی
• عدم تقارن بین عضلات آگونیست و آنتاگونیست
• رفلکس‌های تعادلی ضعیف

تاثیر فعالیت بدنی در درمان مبتلایان به بیماری اختلال حرکتی

فعالیت بدنی برای افراد مبتلا به بیماری اختلال حرکتی، عصبی، رشدی و جسمی فواید زیادی دارد. این فعالیت‌ها می‌توانند توانایی‌های عملکردی افراد را بهبود بخشیده و در برخی موارد می‌تواند پیشرفت برخی از اختلالات را تسریع کرده و در نتیجه منجر به کاهش عوارض و مرگ و میر زودرس شود. علاوه بر این، مزایای روانشناختی این برنامه‌ها نیز بسیار مهم هستند.

معرفی ورزش به عنوان یک روش درمانی در مراحل ابتدایی بیماری اختلال حرکتی، می‌تواند تاثیر قابل توجهی در تسریع فرایند توانبخشی افرادی داشته باشد که با این نوع از ناتوانی‌های عصبی، حرکتی، رشدی و جسمی مواجه هستند.

توانبخشی با استفاده از ورزش اسب سواری

 بر اساس متون علمی، توانبخشی با استفاده از ورزش اسب سواری، به عنوان یک تمرین درمانی، می‌تواند تاثیرات فیزیکی مثبتی بر روی هماهنگی، تون عضلانی، همترازی بدن، استحکام، انعطاف‌پذیری، استقامت و قدرت، اصلاح الگوهای حرکتی غیرطبیعی و بهبود راه رفتن و تعادل داشته باشد.

 در این مقاله، عبارات سوارکاری درمانی (therapeutic riding) و هیپوتراپی(hippotherapy) برای اشاره به فعالیت‌های درمانی با کمک اسب استفاده می‌شود. سوارکاری درمانی به عنوان یک ورزش تطبیقی یا تغییر یافته (ورزش به عنوان درمان) در نظر گرفته می‌شود که هدف آن کمک به سلامت روحی، فیزیکی، عاطفی و اجتماعی افراد مبتلا به بیماری اختلال حرکتی است. سوارکاری درمانی مزایایی در زمینه‌های درمانی، آموزش ورزش، و تفریح و اوقات فراغت ارائه می‌دهد.

به گفته دکتر استربا، “ورزش درمانی” به معنای لذت بردن از هر فعالیت ورزشی است که منجر به بهبود عملکرد حرکتی در افرادی با ناتوانی‌های عصبی، حرکتی، رشدی و فیزیکی می‌شود. با توجه به اینکه اسب سواری حرکت ریتمیک بدن سوارکار را به شیوه‌ای مشابه راه رفتن انسان ارائه می‌دهد، سوارکاران دارای بیماری اختلال حرکتی معمولاً بهبود قابل توجهی در انعطاف پذیری، تعادل و قدرت عضلانی می‌یابند. در کنار مزایای درمانی، ورزش درمانی فرصت‌های تفریحی را برای این افراد فراهم می‌کند تا از فضای باز لذت ببرند.

 هیپوتراپی نیز استفاده از حرکت اسب توسط متخصصان بهداشتی برای درمان اختلالات، محدودیت‌های عملکردی و ناتوانی‌ها در افرادی با ناتوانی‌های عصبی، حرکتی، رشدی و جسمی است. به عنوان بخشی از یک برنامه توانبخشی یکپارچه، هیپوتراپی را می‌توان برای بهبود وضعیت بدن، تعادل، تحرک، عملکرد و توانایی‌های حسی استفاده کرد. علاوه بر این، اصطلاح سوارکاری درمانی و هیپوتراپی از اصطلاحاتی است که برای توصیف این دو نوع فعالیت با استفاده از اسب استفاده می‌شود.

نتایج تاثیر سوارکاری

سوارکاری درمانی، که همچنین به عنوان درمان با کمک اسب یا اسب‌سواری شناخته می‌شود، برای افراد مبتلا به بیماری اختلال حرکتی مزایای فراوانی دارد. برخی از این مزایا عبارتند از:

• فواید فیزیکی: حرکات ریتمیک اسب می‌تواند قدرت، تعادل، هماهنگی و تونوس عضلانی کلی را بهبود بخشد. سوارکاری مجموعه‌های مختلفی از عضلات را فعال می‌کند و ورودی‌های حسی را تحریک می‌کند و به افراد مبتلا به اختلالات حرکتی کمک می‌کند تا مهارت‌های حرکتی و توانایی‌های فیزیکی خود را بهبود ببخشند.

• فواید روانی: سوارکاری درمانی می‌تواند تاثیرات مثبتی بر روان فرد داشته باشد. تعامل با اسب‌ها و شرکت در فعالیت‌های سوارکاری می‌تواند اعتماد به نفس را افزایش دهد، استرس و اضطراب را کاهش دهد، خلق و خو را بهبود بخشد و آرامش را افزایش دهد. پیوندی که بین سوارکار و اسب شکل می‌گیرد، باعث افزایش توانایی و اعتماد فرد بیمار می‌شود.

• افزایش عملکرد شناختی: درگیری در فعالیت‌های سوارکاری درمانی نیازمند مهارت‌های پردازش شناختی و تصمیم‌گیری است. سوارکاران باید دستورالعمل‌ها را دنبال کنند، موانع را طی کنند و به طور مؤثر با اسب ارتباط برقرار کنند. این خواسته‌های شناختی می‌توانند تمرکز، توانایی‌های حل مسئله و عملکرد شناختی را افزایش دهند.

• هماهنگی حسی: برای افراد مبتلا به بیماری اختلال حرکتی، سوارکاری درمانی می‌تواند به بهبود هماهنگی حسی کمک کند. حرکت ریتمیک اسب، سیستم دهلیزی را تحریک می‌کند که نقش مهمی در تعادل و جهت‌گیری فضایی دارد. همچنین می‌تواند توانایی پردازشگرهای حسی را افزایش دهد و در آگاهی و هماهنگی بدنی بهبودی ایجاد کند.

• تعامل اجتماعی: شرکت در جلسات سوارکاری درمانی فرصت‌هایی را برای تعامل و ارتباط اجتماعی فراهم می‌کند. سوارکاران می‌توانند با مربیان، درمانگران و داوطلبان در ارتباط باشند و در جامعه حضور فعال داشته باشند. محیط گروهی باعث ارتقای مهارت‌های اجتماعی، ارتباطی و همکاری می‌شود.

• سرگرمی و لذت: شرکت در فعالیت‌های سوارکاری درمانی می‌تواند منبع شادی و سرگرمی برای افراد مبتلا به اختلالات حرکتی باشد. این تجربه‌ای منحصر به فرد و لذت‌بخش است و به آنها اجازه می‌دهد با حیوانات، طبیعت و فعالیت بدنی به روشی مثبت و تاثیرگذار، ارتباط برقرار کنند.

باید توجه داشت که مزایای خاص سوارکاری درمانی ممکن است بسته به نیازها و شرایط فردی متفاوت باشد. همکاری با درمانگران و مربیان متخصص بسیار مهم است تا فعالیت‌ها و تمرین‌ها را بر اساس هدف‌ها و چالش‌های خاص هر شرکت کننده شخصی‌سازی کنند.

جمع بندی

در سال‌های اخیر، ورزش درمانی و هیپوتراپی به طور سیستماتیک و با تاثیرات مثبت قابل توجهی به عنوان بخشی از برنامه‌های درمان توانبخشی یکپارچه استفاده شده‌اند. هدف از این مطالعه ارزیابی میزان اثربخشی سوارکاری درمانی و هیپوتراپی بود. سوارکاری می‌تواند در موارد زیر به بیماران اختلالات حرکتی کمک قابل توجهی کند:

• افزایش تعادل بدن
• بهبود عملکرد حرکتی
• ثابت وضعیت بدن
• کمک به راه رفتن متعادل
•  تقارن عضلانی
• حرکت موثر لگن
• بهبود پارامترهای روانی اجتماعی
• افزایش کیفیت زندگی

اختلالات اسکلتی عضلانی شامل مشکلاتی است که بخشی از سیستم اسکلتی عضلانی در طول زمان آسیب می‌بیند یا تحت تأثیر قرار می‌گیرد. این شرایط علائمی همچون درد، اختلال عملکرد یا ناراحتی در استخوان‌ها، مفاصل، عضلات یا ساختارهای اطراف را به همراه دارند و ممکن است به صورت حاد یا مزمن، محدود به یک ناحیه یا پخش شده باشند. این اختلالات اسکلتی عضلانی می‌توانند ناشی از ورزش (مانند آرنج تنیس بازان)، کار، سرگرمی (مانند آتل رقصنده) یا بیماری‌های سیستمیک (مانند آرتریت روماتوئید) باشند. همچنین، ممکن است ناشی از شکستگی‌ها، زخم‌های ناشی از تصادفات یا بیماری‌های دژنراتیو (مانند آرتروز) باشند.

اختلالات اسکلتی عضلانی به مجموعه‌ای از مشکلات و نقصان‌هایی اشاره دارد که در سیستم اسکلتی و عضلانی بدن ایجاد می‌شود. این اختلالات می‌توانند ناشی از دلایل مختلفی باشند که شامل موارد زیر است:

• ناهنجاری‌های ساختاری
• التهابات
• ترمیم ناقص آسیب‌ها
• کم‌فعالیتی عضلات
• اضطراب و استرس
• بیماری‌های مزمنی که بر سلامت عضلات، استخوان‌ها، مفاصل و بافت‌های اطراف تأثیر می‌گذارند

انواع اختلالات اسکلتی عضلانی

برخی از اختلالات اسکلتی عضلانی عبارتند از:

1. آرتروز (OA): یک بیماری تخریب کننده مفصل است که به تخریب غضروف و سایر عناصر مفصل منجر می‌شود و عموماً با درد، سفتی و محدودیت حرکت همراه است.

2. اسپوندیلوز (Spondylosis): تغییرات ناشی از پیری در ستون فقرات که منجر به سایش دیسک‌ها و تشکیل ستون‌های استخوانی جدید (استئوفیت‌ها) می‌شود و ممکن است با درد، سفتی و ناتوانی در حرکت همراه باشد.

3. کمردرد (Lower back pain): علل کمردرد می‌تواند شامل کم‌فعالیتی عضلات پشتی، آسیب دیدگی دیسک، التهابات، شکستگی استخوان و غیره باشد.

4. آرتریت روماتوئید (Rheumatoid arthritis): یک بیماری التهابی مزمن است که با تخریب مفاصل، التهاب و درد همراه است.

5. فیبرومیالژیا (Fibromyalgia): یک حالت مزمن درد عضلانی است که با خستگی، کم خوابی، افزایش حساسیت به درد و سایر علائم همراه است.

6. آرتریت مفصلی (arthritis Joint): آرتریت مفصلی شامل نوع‌های مختلفی از التهابات مفاصل است که با درد، تورم و محدودیت حرکت مفاصل همراه است.

7. اسکولیوز (Scoliosis): یک اختلال ستون فقرات است که به صورت خمیدگی جانبی یا چرخش ستون فقرات همراه است.

این فقط چند مثال از اختلالات اسکلتی عضلانی هستند و هنوز بسیاری دیگر وجود دارند. این اختلالات می‌توانند تحت مراقبت‌های پزشکی، تمرینات فیزیوتراپی، داروها و در موارد شدیدتر، عمل جراحی مداوا شوند.

اختلالات اسکلتی عضلانی مرتبط با کار به طور معمول به این صورت تعریف می‌شوند: شرایطی که به مرور زمان ایجاد می‌شوند و یا ناشی از خود کار یا محیط کارکنان می‌باشند. در اینجا تمرکز بر روی این شرایط خاص نیست. اختلالات اسکلتی عضلانی از جمله بیماری‌های رایجی هستند که در هنگام مراجعه به پزشک عمومی مطرح می‌شوند. این اختلالات معمولاً به مشکلاتی در عملکرد بدن، فعالیت و مشارکت فرد در زندگی روزمره منجر می‌شوند. شیوع اختلالات اسکلتی عضلانی در جامعه امروزی متغیر است و بین 13.5 تا 47 درصد قرار می‌گیرد.

شایع ترین اختلال‌های اسکلتی عضلانی

آرتروز یکی از شایع‌ترین اختلالات اسکلتی عضلانی است و شواهد رادیوگرافیکی استئوآرتریت در اکثر افراد مسن (65 سال و بالاتر) مشاهده می‌شود. با توجه به یک مطالعه هلندی، سه مورد از بیماری‌های اسکلتی عضلانی که توسط خود افراد گزارش شده بودند عبارت بودند از:

• کمردرد (26.9٪)
• درد شانه (20.9٪)
• درد گردن (20.6٪)

 فیبرومیالژیا در افراد کمتری شایع است و شیوع آن در جامعه بین 1 تا 3 درصد متغیر است. با توجه به افزایش سن، احتمالاً شیوع اختلالات اسکلتی عضلانی نیز افزایش خواهد یافت، زیرا جمعیت جهان در حال پیر شدن است. روش‌های درمانی برای اختلالات اسکلتی عضلانی اغلب شامل تدابیر حفاظتی هستند و می‌توانند شامل درمان دارویی یا غیر دارویی باشند. تمرینات آبی و فیزیوتراپی نیز به عنوان روش درمانی غیر دارویی در اختلالات اسکلتی عضلانی مورد استفاده قرار می‌گیرند.

آب درمانی یا ورزش در آب برای درمان اختلال اسکلتی عضلانی

ورزش در آب، تمریناتی هستند که در محیط آب انجام می‌شوند. این تمرینات به عنوان برنامه‌ای درمانی با استفاده از خواص آب، توسط فیزیوتراپیست‌ها طراحی می‌شوند تا عملکرد بدن را بهبود بخشند. آب درمانی، اغلب در استخرهای مناسب و گرم انجام می‌شود. برای استفاده از ورزش در آب به عنوان روش درمانی، جنبه‌های خاصی باید مورد توجه قرار گیرند، از جمله مکانیک مایعات، دما، نوع و شدت ورزش، تجربه متخصص و هزینه‌ها.

ورزش در آب اغلب برای حفظ و بهبود عملکرد افراد مبتلا به اختلالات اسکلتی عضلانی، به خصوص آرتروز، استفاده می‌شود. این روش درمانی محبوبی برای بسیاری از بیماران با اختلالات اسکلتی عضلانی است. محبوبیت ورزش در آب در صنعت تناسب اندام رو به افزایش است و برای سال‌ها به عنوان روشی محبوب برای حفظ تناسب اندام مورد استفاده قرار می‌گیرد، به خصوص برای افرادی که دچار اختلالات اسکلتی عضلانی هستند یا به بهبودی پس از آسیب‌دیدگی نیاز دارند.

آب در واقع یک مقاومت طبیعی ایجاد می‌کند و در تقویت عضلات کمک می‌کند. مقاومت آب می‌تواند مصرف انرژی را افزایش داده و فشارهای مکانیکی روی مفاصل و بخش‌های تحتانی بدن را کاهش دهد. شناور شدن در آب، فشار روی استخوان‌ها، مفاصل و عضلات را کاهش می‌دهد و حرکت را تسهیل می‌کند. همچنین ممکن است با تأثیر بر گیرنده‌های حرارتی و مکانیکی، درد را کاهش داده و بر مکانیسم‌های ستون فقرات تأثیر بگذارد. علاوه بر تکنیک‌های مختلف، حرکات ورزشی ساده در آب و پیاده‌روی می‌توانند مفید باشند.

همچنین، آب درمانی می‌تواند باعث افزایش قدرت عضلانی، بهبود ظرفیت هوازی و قلبی عروقی شود و در عین حال خطر آسیب عضلانی یا مفصلی را کاهش دهد. با کاهش نیروی گرانش در زمان شناور شدن بدن، فشار بر روی مفاصل در هنگام کشش کاهش می‌یابد و دامنه حرکتی بیشتر خواهد شد. در نتیجه، ورزش‌های آبی، به ویژه برای افراد مسن، ایمن می‌باشد.

بالنئوتراپی برای درمان اختلال اسکلتی عضلانی

بالنئوتراپی ، معمولاً به عنوان غوطه وری در آب، در حالت نشسته یا آبگرم درمانی شناخته می‌شود. بالنئوتراپی یک روش درمانی است که در کشورهای اروپای شرقی استفاده می‌شود و شامل استحمام در آب بدون ورزش می‌شود. در این روش به طور کلاسیک از آب‌های معدنی یا آبهای گرم طبیعی برای حمام کردن، آشامیدن و استنشاق استفاده می‌شود. یکی از عناصر اصلی بالنئوتراپی استفاده از آب‌های معدنی طبیعی، گازها و پلوئیدها است، و اغلب در استراحتگاه‌های بهداشتی (Spa) انجام می‌شود. در کشورهای اروپایی، درمان با آب اغلب در مراکزی که حمام‌های حرارتی یا حمام آب دریا دارند، انجام می‌شود. در گذشته، حمام‌ها برای تمیزی و تازگی استفاده می‌شدند. اما با گذشت زمان، حمام کردن به عنوان یک اقدام ساده بهداشتی مورد توجه قرار گرفت و برای درمان بیشتر بیماری‌ها مفید در نظر گرفته شد.

در دوران رومی‌ها، بالنئوتراپی برای درمان بیماری‌های ارتوپدی استفاده می‌شد، اما پس از این دوره، آب درمانی به تدریج کاهش یافت. در قرن شانزدهم، حمام‌ها دوباره کشف شدند و از آن زمان به بعد، آب درمانی به طور مداوم در مدیریت شرایط اسکلتی عضلانی استفاده می‌شود. آب (از جمله آب گرم و آب دریا) معمولاً دارای دمای بین 34 تا 36 درجه سانتیگراد می باشد. نیروی هیدرواستاتیک (اصل ارشمیدس) با کاهش وزن بدن در محیط آبی، باعث تسکین نسبی درد می‌شود و گرانش آب می‌تواند درد مفاصل را کاهش دهد. گرما و خاصیت شناوری آب می‌تواند با تأثیر بر گیرنده‌های حرارتی و مکانیکی، درد را کاهش دهد. همچنین، آب گرم ممکن است جریان خون را بهبود بخشد، که می‌تواند مواد شیمیایی آلوژنیک را از بین ببرد و آرامش عضلانی را تسهیل کند. به علاوه، عوامل روان‌شناختی محیط آبگرم نباید در کاهش درد نادیده گرفته شوند، زیرا آرامش ذهنی نیز می‌تواند نقش مهمی در تسکین درد داشته باشد.

جمع بندی

اختلالات اسکلتی عضلانی در تمام گروه‌های سنی بسیار شایع هستند و درد کمر، درد شانه و درد گردن از شایع‌ترین مناطق گزارش شده است. استحمام یا ورزش در آب گرم برای بسیاری از بیماران مبتلا به بیماری‌های اسکلتی-عضلانی، به ویژه در شرایط روماتولوژیک، روشی بسیار محبوب برای درمان است. بر اساس شواهد موجود، به نظر می‌رسد که آب درمانی ممکن است در کوتاه مدت برای بیماران مبتلا به استئوآرتریت، کمر درد و فیبرومیالژیا موثر باشد. با این حال، هنوز مشخص نیست که آیا تمرینات آبی موثرتر از دیگر مداخلات فعال مانند تمرینات خارج از آب هستند یا خیر.

بیماری رادیکولوپاتی گردن (cervical radiculopathy) یک ناهنجاری است که بر اثر آسیب به ریشه عصبی در ناحیه گردن (نخاع گردنی) ایجاد می‌شود. این بیماری معمولاً ناشی از فشار، ضربه یا آسیب به ریشه عصبی در ستون فقرات گردنی است. بیماری رادیکولوپاتی گردنی می‌تواند منجر به درد، سردرد، احساس ضعف یا تحت تاثیر قرار گرفتن عملکرد عصبی در ناحیه ستون فقرات و دست شود. علل این بیماری ممکن است شامل سایر مشکلات اسکلتی-عضلانی مانند بیماری دیسک، اسپوندیلوز، آسیب دیدگی ستون فقرات یا مواردی از این دست باشد. برای تشخیص و درمان رادیکولوپاتی گردن، مشاوره و بررسی توسط پزشک متخصص مورد نیاز است.

تشخیص بیماری رادیکولوپاتی گردن معمولاً از طریق بررسی علائم و نشانه‌ها، معاینه فیزیکی، تاریخچه پزشکی و استفاده از تست‌های تصویربرداری مانند ایکس‌رای گردن، میلوگرافی و رزونانس مغناطیسی انجام می‌شود. درمان رادیکولوپاتی گردن ممکن است شامل استفاده از داروها برای کاهش درد و التهاب، فیزیوتراپی، تزریق نخاعی، روش‌های ترمیمی مانند جراحی تخصصی، فیوژن فقرات یا دیسککتومی باشد. درمان و مدیریت بیماری رادیکولوپاتی گردن بستگی به شدت علائم، علت اساسی و وضعیت فرد دارد.

علائم و نشانه های رادیکولوپاتی گردنی

بیماری رادیکولوپاتی گردن ممکن است با علائم و نشانه‌های مختلفی همراه باشد که برخی از آن‌ها شامل موارد زیر است:

• درد گردن: درد ممکن است در ناحیه گردن شروع شده و به سمت شانه‌ها، بازوها یا انگشتان کشیده شود.
• درد شانه و بازو: درد ممکن است از گردن به سمت شانه و بازو گسترش یابد و در این مناطق حس شود.
• سردرد: بعضی از بیماران با رادیکولوپاتی گردنی ممکن است سردرد نیز تجربه کنند.
• ضعف عضلانی: ضعف عضلات بازوها و شانه‌ها می‌تواند از جمله علائم بیماری رادیکولوپاتی گردن باشد.
• احساس سوزش در بازو و انگشتان: ممکن است احساس سوزش یا مورمور شدن در بازوها و انگشتان به وجود آید.
• کاهش حس در بازو و انگشتان: بیماران ممکن است به دلیل فشار روی ریشه عصب، کاهش حس در مناطق بازوها و انگشتان تجربه کنند.
• مشکلات حرکتی: برخی افراد ممکن است مشکلاتی در حرکت و کنترل بازوها و دست‌ها داشته باشند.

به هر حال، همه بیماران ممکن است با ترکیبی از این علائم بیماری رادیکولوپاتی گردن مواجه نشوند و شدت و نوع علائم در هر فرد ممکن است متفاوت باشد. در صورت تجربه هرگونه علائم مشابه، مهم است که به پزشک مراجعه کرده و تشخیص و درمان مناسب را دریافت کنید.

دلایل اصلی بیماری رادیکولوپاتی گردنی

فتق دیسک گردن و استئوفیت از دلایل اصلی بیماری رادیکولوپاتی گردن هستند. فتق دیسک گردن عموماً منجر به التهاب ریشه‌ی عصب می شود و ممکن است علائم رادیکول را در همان اندام جانبی ایجاد کند.

هرچند بیماری رادیکولوپاتی گردن معمولاً به عنوان یک مورد نادر تر نسبت به رادیکولوپاتی کمر شناخته می شود، اما شیوع آن 0.3 درصد گزارش شده است. بیماران مبتلا به رادیکولوپاتی گردن عمدتاً به دنبال درمان درد گردن، بی حسی، احساس سوزن سوزن شدن، کاهش قدرت حرکتی و ضعف کلی عضلات اندام فوقانی هستند. در مراحل پیشرفته، عضلات گردن که به پایداری آن کمک می‌کنند، تحت تاثیر قرار می‌گیرند و دچار ناتوانی می‌شود.

تاثیر بیماری رادیکولوپاتی گردن بر عملکرد اندام فوقانی (مثل شانه، پشت و گردن)، به میزان آسیب دیدن ریشه عصبی بستگی دارد. وضعیت سر و شانه رو به جلو به طور معمول در بیماران مبتلا به مشکلات گردنی دیده می‌شود و می‌تواند منجر به ضعف عمقی عضلات گردن شود. بر اساس مطالعات، انجام تمرینات استقامتی گردن می‌تواند ثبات آن را افزایش داده و همچنین حرکت، تراز مهره‌ها و عملکرد حسی-حرکتی را بهبود بخشد.

روش‌های معمول در درمان بیماری رادیکولوپاتی گردن شامل کشش، موبیلیزاسیون، تمرینات درمانی و عوامل الکتروفیزیکی است. با این حال، هنوز هیچ توافقی درباره بهترین روش درمانی که موثرترین نتایج را داشته باشد،صورت نگرفته است. تمرینات استقامتی گردن اخیراً در بین سایر تمرینات درمانی محبوبیت یافته است، اما مطالعات صورت گرفته اغلب بیماران مبتلا به گردن درد معمولی را شامل می‌شوند.

برخی از مطالعات نشان داده‌اند که در افراد مبتلا به بیماری رادیکولوپاتی گردن تفاوت قابل توجهی در ساختار عضلانی وجود دارد و تزریق چربی در عضله مولتی فیدوس گردن می‌تواند تغییراتی در فعالیت عضلانی ایجاد کند.

تحقیق انجام شده؛ تاثیر تمرینات استقامتی بر افراد مبتلا به بیماری رادیکولوپاتی گردنی

در این مطالعه، تاثیر تمرینات استقامتی گردن بر میزان کاهش درد و ناتوانی گردن، افزایش قدرت حرکتی، وضعیت بدنی و کیفیت زندگی در بیماران مبتلا به رادیکولوپاتی گردن مورد بررسی قرار گرفت.

32 بیمار در این مطالعه شرکت کردند. میانگین سنی کل جمعیت مورد مطالعه 39 سال (محدوده: 25 تا 57 سال) بود. 15 بیمار در گروه 1 و 12 بیمار در گروه 2 (گروه کنترل) قرار گرفتند. تفاوت آماری معناداری در سن، قد، وزن بدن و شاخص توده بدنی بین گروه‌های بیمار مشاهده نشد. همچنین، بین گروه‌ها تفاوت معناداری در میزان شدت درد اولیه، سطوح ناتوانی، وضعیت بدن، قدرت بدنی و امتیازات کیفیت زندگی وجود نداشت.

نتایج تحقیق

هدف اصلی از این مطالعه، بررسی تاثیر اضافه کردن تمرینات استقامتی گردن به برنامه استاندارد فیزیوتراپی در درمان بیماری رادیکولوپاتی گردن بود. نتایج این تحقیق نشان داد که این تمرینات می‌توانند بهبود‌های قابل توجهی در علائم و عملکرد بیماران را به همراه داشته باشند. در این مطالعه، بیمارانی که تمرینات استقامتی انجام داده بودند، دستاوردهای عملکردی و کاهش درد آن‌ها نسبت به گروه کنترل بهبود چشمگیری داشته است.

در مطالعه دیگری که بر روی افراد مبتلا به بیماری رادیکولوپاتی گردن انجام شد، تمرینات استقامتی شامل تمرین عضلات گردن و شانه در گروه آزمایشی انجام شد. نتایج نشان داد که این تمرینات منجر به بهبود کیفیت زندگی و کاهش درد و ناتوانی در بیماران می‌شود.

جمع بندی

تمرین‌های استقامتی می‌توانند در درمان بیماری رادیکولوپاتی گردن موثر باشند. این تمرینات باعث تقویت عضلات و افزایش استحکام عضلات گردن می‌شوند.

تمرینات استقامتی می‌توانند به تعدادی از اهداف در درمان رادیکولوپاتی گردن کمک کنند که شامل موارد زیر است:  

• بهبود قدرت و استحکام عضلات گردن
• کاهش درد
• بهبود کیفیت زندگی
• افزایش تاب‌آوری عضلات

هرچند که تمرینات استقامتی ممکن است باعث درمان کامل بیماری رادیکولوپاتی گردن نشوند، اما می‌توانند باعث بهبود علائم و کاهش ناتوانی شوند. برای استفاده از تمرینات مقاومتی به عنوان بخشی از برنامه درمانی خود، بهتر است با پزشک یا متخصص فیزیوتراپی مشورت کنید. آن‌ها می‌توانند برنامه تمرینی مناسبی را برای شما طراحی کنند که به وضعیت و نیازهای شما منطبق باشد و تحت نظارت صحیح انجام شود.

به طور کلی، تمرینات استقامتی در بیماری رادیکولوپاتی گردن می‌توانند بهبود قدرت عضلات گردن و ساختارهای مجاور را فراهم کنند، که ممکن است منجر به کاهش درد و ناتوانی شود. اما مهم است بدانید که هر بیمار و شرایط آن فرد ممکن است متفاوت باشد، بنابراین برای انجام تمرینات مقاومتی مناسب و ایمن، بهتر است با متخصصان مرتبط مشورت کنید و برنامه تمرینی خود را تحت نظارت و راهنمایی صحیح انجام دهید.

تمرینات استقامتی مناسب

به علاوه، در تحقیقات بر روی رادیکولوپاتی گردن، برخی از تمرینات استقامتی مشخص به عنوان تمرینات مؤثرتر شناخته شده‌اند که شامل موارد زیر است:

1. تمرین عضلات گردن: انجام تمریناتی که بر روی عضلات گردن تاثیر می‌گذارد، می‌تواند در بهبود قدرت و استقامت عضلات کمک کند. این تمرینات می‌توانند شامل گردش گردن، خم و راست کردن گردن و تمریناتی از این دست باشند.

2.  تمرین عضلات شانه: علاوه بر تمرینات گردن، تمرین عضلات شانه نیز می‌تواند در بهبود علائم بیماری رادیکولوپاتی گردن موثر باشد. این شامل تمریناتی مانند بالا بردن و پایین آوردن شانه و تمرینات دیگر است.

3. تمرینات کلی عضلات بدن: برخی از تحقیقات نشان داده‌اند که تمرینات استقامتی که کل عضلات بدن را درگیر کند نیز بسیار موثر است. این شامل تمریناتی مانند وزنه‌برداری، تمرینات با دستگاه‌های مقاومتی و تمرینات بدنسازی است.

بیماری صافی کف پا (که پس پلان نیز نامیده می شود) یک ناهنجاری با علت‌های بروز پیچیده است که بیماری بسیار رایجی برای مراجعه به کلینیک‌های ارتوپدی، چه در کودکان و چه در بزرگسالان است. همانطور که در دهه گذشته به طور گسترده گزارش شده است، تعریف روشنی از صافی کف پا وجود ندارد و مرز دقیقی برای تعیین صافی کف پا از نوع فیزیولوژیکی (بدون نیاز به درمان) و پاتولوژیکی (نیاز به درمان) هنوز مشخص نشده است.

در حال حاضر، به استثنای موارد اندک بیماری صافی کف پای پیشرفته که در راه رفتن اختلال ایجاد می‌کند،  هیچ داده‌ای در دسترس نیست که توضیح دهد در چه زمانی بیماری صافی کف پا بدون علائم باقی می‌ماند و یا علائمی بروز می‌دهد و دردناک می‌شود.

علم حرکت شناسی در بیماری صافی کف پا بدون نشانه یا دارای علائم تفاوت قابل توجهی ندارد، بنابراین میزان درد ایجاد شده، ممکن است به سایش بافت و آستانه درد ذهنی بستگی داشته باشد. با این وجود، پزشکان درمان این بیماری را زمانی لازم می‌دانند که فرد بیمار در انجام فعالیت‌های روزمره خود دچار درد باشد و این بیماری حرکت او را محدود کرده باشد. در این صورت انجام روش‌های درمانی لازم است تا فرد مبتلا به بیماری صافی کف پا بتواند تعادل بدنی لازم را دوباره به دست بیاورد و علائم بیماری در وی تسکین پیدا کند.

آیا دلایل بروز بیماری کف پای صاف در کودکان و بزرگسالان مشابه است؟

یکی دیگر از تفاوت‌های اساسی مهم باید بین صافی کف پا در دوران کودکی و بزرگسالی قائل شود. تحقیقات گسترده نشان داده است که صافی کف پا در نوزادان، فیزیولوژیکی (بدون نیاز به درمان) است و به لایه چربی و سستی ساختارهای اسکلتی-عضلانی مرتبط است.

قوس کف پا ممکن است در دو سالگی کم‌کم شکل بگیرد و انتظار می‌رود که تا شش تا ده سالگی بیشتر شود. اگرچه در برخی از کودکان ممکن است صافی کف پا باقی بماند و همانطور که در بالا ذکر شد اگر کف پا دردناک باشد، در این صورت کف پای صاف از نوع پاتولوژیک (نیاز به درمان) در نظر گرفته می‌شود و درمان ضروری است.

از سوی دیگر، بیماری صافی کف پا در  بزرگسالان عمدتاً به دلیل اختلال عملکرد تاندون خلفی تیبیالیس (tibialis posterior tendon dysfunction) بروز می کند.

اختلال عملکرد تاندون خلفی تیبیالیس می‌تواند باعث بروز درد شدید، مشکل در راه رفتن و پوشیدن کفش شود. علاوه بر این، پارگی رباط کف پا باعث می‌شود که بستر یا تکیه گاه فعال کف پا که همان تیبیالیس خلفی است، ضعیف و ناتوان شود و بیماری دو چندان شود. همچنین، این امر می‌تواند باعث بروز علائم شدیدتر و تغییر شکل پا و بدشکلی آن شود.

اختلال عملکرد تاندون خلفی تیبیالیس چیست؟

اختلال عملکرد تاندون خلفی تیبیالیس، یک بیماری مرتبط با تاندون است. در این بیماری، تاندون خلفی تیبیالیس که مسئول حرکت و پشتیبانی از قوس کف پا  است، از کار می‌افتد و عملکرد طبیعی آن را مختل می کند. این اختلال معمولاً به عنوان یک عارضه پیشرونده از صافی کف ظاهر می‌شود. در این حالت، تاندون تیبیالیس پوستریور برای حفظ قوس کف پا به عنوان پشتیبان اصلی عمل می‌کند. با افزایش استفاده و فشار بر روی تاندون تیبیالیس ، این تاندون ممکن است آسیب ببیند و یا ضعیف شود که این امر بر روی عملکرد آن تاثیر منفی خواهد گذاشت.

تعدادی از علل ممکن برای اختلال عملکرد تاندون خلفی تیبیالیس عبارتند از:

• صافی کف پا: این یک وضعیت است که در آن قوس طبیعی کف پا کاهش پیدا می‌کند و زمانی که پا بر روی زمین قرار داده می‌شود کف پا کاملا صاف می شود. در افراد مبتلا به صافی کف پا، تاندون خلفی تیبیالیس بیشترین تلاش را می‌کند تا قوس قدم را حفظ کند و این ممکن است منجر به ضعف و آسیب رسیدن به تاندون شود.
• آسیب یا ضربه: ضربه مستقیم به منطقه تاندون یا آسیب ناشی از فعالیت‌های ورزشی یا تروما می‌تواند منجر به اختلال عملکرد تاندون خلفی تیبیالیس شود.
• التهاب: التهاب تاندون خلفی تیبیالیس نیز می‌تواند باعث نقص در عملکرد آن شود. این التهاب ممکن است ناشی از استفاده زیاد و مداوم از تاندون، آسیب خارجی یا عفونت باشد.
• عوامل زمینه‌ای: برخی عوامل زمینه‌ای می‌توانند در افزایش خطر ابتلا به اختلال عملکرد تاندون خلفی تیبیالیس نقش داشته باشند. این عوامل شامل پیری، چاقی، دیابت، برخی بیماری‌های التهابی مانند التهاب مفاصل روماتوئید و همچنین تنش مزمن در تاندون‌های دیگر پا می‌شوند.

بهترین روش درمان کف پای صاف چیست؟

با توجه به درمان‌های مختلف پیشنهادی برای کف پای صاف، مطالعات تصادفی اولیه با کیفیت بالا وجود ندارد در حالی که تعدادی از موارد منتشر شده است. به طور خاص، بیشتر مطالعات اخیر بر اثربخشی و ایمنی آرترودز ساب تالار، یک روش جایگزین جراحی که کم تهاجمی‌تر و ایمن‌تر از روش‌های بافت نرم و استخوانی در نظر گرفته می‌شود، متمرکز شده‌اند. در ادامه به بررسی چند روش جراحی برای بیماری صافی کف پای حاد پرداخته‌ایم که شامل موارد زیر است:

در زیر چند روش جراحی معمول برای درمان بیماری کف پای صاف ذکر شده است:

1. فشار معکوس(Plantar Fasciotomy) : در این روش، بخشی از بافت فاشیای پلانتار (بافتی که کف پا را پوشش می‌دهد) بریده می‌شود تا فشار و تنش روی کف پا کاهش یابد. این روش بهبود درد و ناراحتی کف پای صاف را ایجاد می‌کند.

2. جراحی فیبروما (Plantar Fibroma Surgery): در برخی موارد، وجود توده‌های فیبروماتوز (توده‌های نرم و غیرسرطانی) در کف پا ممکن است باعث بیماری کف پای صاف شود. در این جراحی، توده‌های فیبروماتوز برداشته می‌شوند.

3. جراحی تغییرات استخوانی (Bone Procedures): در برخی موارد، تغییرات استخوانی مانند تشکیل استخوان‌های اضافی(Osteophytes) یا تغییرات در قسمت‌های استخوانی پا می‌تواند موجب بیماری کف پای صاف شود. جراحی استخوان ممکن است برای برطرف کردن این تغییرات در نظر گرفته شود.

مهم است به یاد داشته باشید که جراحی معمولاً به عنوان گزینه آخر. در درمان بیماری صافی کف پا نظر گرفته می‌شود و قبل از آن درمان‌های غیرجراحی امتحان می‌شوند. در ضمن، همواره بهتر است با پزشک متخصص مشورت شود.

جمع بندی

تاثیر آرترودز مفصل ساب تالار در بیماری صافی کف پا در کودکان و بزرگسالان

Arthroereisis یا آرترودز یک روش جراحی است که در درمان برخی از مشکلات مربوط به پا مانند بیماری کف پای صاف استفاده می‌شود. در این روش، یک پیچ کوچک و فلزی یا پیچ‌های پلاستیکی درون استخوان کف پا قرار می‌گیرد.

با وجود پیشرفت علم پزشکی با این حال، درمان صافی کف پا به کمک آرترودز ساب تالار یک مبحث بحث برانگیز است. انواع مختلفی از دستگاه‌ها و تجهیزات پزشکی، در حال حاضر در سراسر جهان برای درمان صافی کف پای به عنوان یک روش درمانی مستقل یا مکمل،. بسته به میزان آسیب فرد بیمار و نوع آموزش وی استفاده می شود. گاهی اوقات در کودکان حتی در انواع حاد ثانویه پس از برداشتن سینوستوز کاشته می شود. در بسیاری از موارد جراحی به روش آرترودز ساب تالار، ساده، موثر و کم خطر گزارش شده است. اما این روش هنوز هم به عنوان یک روش مطمئن شناخته نشده است. و باید از نظر مکانیسم‌ها، حداقل زمان قبل از برداشتن ایمپلنت و برتری در مقایسه با سایر روش‌های جراحی مورد بررسی قرار بگیرد. علاوه بر این، برخی نگرانی‌ها در مورد نتایج و عوارض طولانی‌مدت روش آرترودز ساب تالار که اغلب. در دوران کودکی یا نوجوانی انجام می‌شود، ضروری است که باید با تحقیقات و بررسی‌های پزشکی مناسب صورت بگیرد.