عارضه شست کج پا: علت بروز و درمان

کج‌شدن شست پا که به آن هالوکس والگوس نیز می گویند میتواند دلایل بالقوه ای داشته باشد. این علرضه گاهی ممکن است بیش از یک علت نیز داشته باشد.

وراثت

برخی از علل کج‌شدن انگشتان پا، ممکن به‌صورت ارثی در فرد وجود داشته باشد. اگر یکی از والدین یا هر دوی آنها به عارضه شست کج دچار باشند، احتمال ابتلای فرزندانشان به آن نسبت به افراد عادی بیشتر است.

کفش‌های تنگ و نامناسب

کفش‌های نامناسب، می‌تواند انگشتان پا را به حالتی غیرعادی و کج درآورد.

کفش‌هایی که در قسمت پنجه بیش از حد تنگ و یا خیلی کوتاه هستند، می‌توانند عضلات و تاندون‌هایی را که قرار است انگشتان پا را صاف و هم‌تراز نگه دارند، تحت‌فشار قرار دهند. این موضوع می‌تواند منجر به عارضه‌های اسکلتی مختلفی مانند شست کج و یا انگشت چکشی شود. کفش‌های پاشنه‌بلند به دلیل اینکه به انگشتان پا فشار می‌آورند نیز می‌توانند باعث بروز این شرایط شوند.

جراحت یا آسیب

اگر شکستگی انگشت شست پا به‌درستی جوش نخورد، ممکن است منجر به شست کج شود. ضربه شدید به انگشت پا، یا هر نوع ضربه به پا نیز ممکن است باعث این عارضه شود.

چاقی شدید

چاقی ممکن است در ایجاد یا تشدید شست کج نقش داشته باشد. افراد مبتلا به چاقی شدید ممکن است فشار اضافی بر استخوان‌ها، عضلات، رباط‌ها و تاندون‌های پای خود وارد کنند. در مطالعه‌ای که روی 2444 مرد و زن انجام شده ، نشان داده شده است که چاقی شدید، احتمال بروز شست کج را افزایش می‌دهد.

آسیب‌های عصبی

شرایط پزشکی که باعث آسیب عصبی در پا می‌شوند (نوروپاتی‌ها) ممکن است گاهی منجر به بروز عارضه شست کج در افراد نیز شوند. این شرایط شامل دیابت و اعتیاد به الکل است.

آسیب مفصل

علاوه بر ایجاد نوروپاتی خفیف، شرایط خودایمنی، مانند آرتریت روماتوئید و لوپوس نیز می‌تواند باعث بروز عارضه‌هایی در مفاصل انگشتان پا و شست کج شود.

عوارض شست کج

وقتی کج‌شدن انگشتان پا درمان نشود، ممکن است عوارضی ایجاد کند که راه‌رفتن یا تحرک را برای شما دشوار یا ناراحت کند. این عوارض عبارت‌اند از:

• درد یا سوزش، به‌خصوص هنگام پوشیدن کفش
• التهاب
• به‌وجودآمدن زخم‌های باز
• میخچه و پینه
• خمیدگی دائمی در انگشت شست پا
• سفتی مفصل و ناتوانی در حرکت‌دادن انگشت شست پا
• درمان شست کج

نحوه درمان شست کج بستگی به این دارد که این وضعیت چقدر شدید و طولانی‌مدت بوده است. اگر انگشتان پاهای شما هنوز انعطاف‌پذیر هستند، تغییر شیوه زندگی ممکن است برای اصلاح این وضعیت کافی باشد. اگر سفتی قبلاً رخ‌داده باشد، ممکن است به راه‌حل‌های تهاجمی‌تری نیاز باشد.

کفش مناسب بخرید

اگر انگشتان پاهای شما انعطاف‌پذیر هستند و می‌توانند به شکل طبیعی خود بازگردند، تعویض کفش برای رفع مشکل کافی است. به‌جای استفاده از کفش‌های پاشنه‌بلند، از کفش‌های طبی و راحت‌تری استفاده کنید و از کفش‌های پاشنه‌دار برای موقعیت‌های خاص و به مدت کوتاه استفاده نمایید.

سعی کنید کفش‌های شما فضای کافی در قسمت پنجه پا را داشته باشند و فضای کافی برای صاف‌کردن انگشتان پا و باز شدن آن‌ها را فراهم کنند. قراردادن بالشتک یا کفی پا در داخل کفش نیز ممکن است به کاهش ناراحتی کمک کند و از شست پا برای ازسرگیری هم‌ترازی مناسب خود حمایت کند.

پاهای خود را ورزش دهید

تمرینات پا که برای کشش عضلات و تاندون‌های انگشتان پا طراحی شده‌اند ممکن است کمک‌کننده باشند. سعی کنید اشیای کوچک را با انگشتان پا بردارید یا از انگشتان پا برای مچاله کردن پارچه‌های نرم؛ مانند حوله استفاده کنید. کار با فیزیوتراپیست و یا یک متخصص حرکات اصلاحی نیز ممکن است مفید باشد.

استفاده از ابزار فاصله‌گذاری انگشتان پا

شواهد نشان می‌دهد که استفاده از ابزار فاصله‌گذاری انگشتان پا می‌تواند برای کاهش کج‌شدن شست پا مفید باشد. ابزارهای فاصله‌گذاری بین انگشتان پا احتیاجی به نسخه پزشک ندارند و همه‌جا در دسترس هستند. آنها را می‌توان با کفش یا به‌تنهایی در هنگام خواب پوشید.

آتل

اگر انگشت شست شما هنوز منعطف است، پزشک ممکن است آتل را برای شما تجویز کند تا انگشت شست خود را به‌وسیله آن در حالت صاف نگه دارید.

عمل جراحی

اگر انگشت شست پای شما سفت و به‌صورت دائم کج شده است، ممکن است درمان‌های جراحی توصیه شود، به‌ویژه اگر درد و مشکلات حرکتی را نیز تجربه می‌کنید.

جراحی ممکن است شامل بریدن یا برداشتن بخش کوچکی از مفصل انگشت شست پا و چرخاندن انگشت شست پا به حالت مستقیم باشد. پزشک شما همچنین ممکن است بخش‌هایی از استخوان را که آسیب‌دیده یا کج شده است بردارد.

تکنیک‌های مورداستفاده برای اصلاح انگشت کج معمولاً به‌صورت سرپایی انجام می‌شود. ممکن است پای شما تا دو هفته پس از جراحی در حین بهبودی در یک آتل قرار گیرد. همچنین ممکن است برای چند هفته بعد از آن نیاز به پوشیدن کفش‌های مخصوص پیاده‌روی داشته باشید.

کلام آخر

شست کج ممکن است در بدو تولد ظاهر شود یا ممکن است بعداً و در طی زندگی بروز کند.

کج بودن انگشتان پا را اغلب می‌توان با راهکارهای اصلاح سبک زندگی برطرف نمود، مانند استفاده از کفش مناسب و پرهیز از کفش‌های پاشنه‌بلند. درمان‌های خانگی، مانند استفاده از آتل یا اسپیسر (فاصله گذار) انگشت پا نیز ممکن است کمک‌کننده باشد.

اگر شست کج شده ثابت و سفت شده باشد، یا اگر به درمان‌های خانگی پاسخ نمی‌دهد، درمان جراحی ممکن است توصیه شود.

اگر کمردرد را تجربه کرده باشید خوب می‌دانید که این عارضه می‌تواند تمام کارهای روزانه شما را دچار اختلال کند و سرعت شما را کاهش دهد. گاهی این احساس مانند این است که آهن‌ داغی به پشت شما فشار داده شود. برای دانستن اینکه چه چیزی باعث این موضوع می‌ شود و راه‌هایی که می‌ توانید آن را متوقف کنید با ما در این مقاله همراه باشید تا بررسی های عمیق تری برای سوزش پشت کمر داشته باشیم.

چرا کمردرد را تجربه می‌کنیم؟

ستون فقرات شما یک ساختار پیچیده و حیاتی است و به شما اجازه می‌دهد راه بروید، حرکات پیچشی را انجام دهید و یا خم و راست شوید. برای حرکت‌کردن مجبور هستید تا شوک‌ها و نیروهایی که به بدن و ستون فقرات شما وارد می‌شود را خنثی کنید و از ساختارهای بسیار حیاتی مانند نخاع و اعصابتان محافظت کنید. به همین دلیل است که ستون فقرات شما دارای یک طراحی پیچیده است که شامل رشته‌های عصبی، عضلات، استخوان‌ها، مفاصل و موارد دیگر می‌شود.

اگر یکی از این اجزا از بین برود، خوب… بدن شما شروع به فریادزدن برای کمک‌گرفتن به هر طریقی می‌کند. ممکن است گزگز کند و یا بی حس شود، ممکن است دردی انتشاری کوبنده و گاهی حتی دردی سوزاننده را نیز در این ناحیه تجربه کنید.

کمردرد و به‌طورکلی درد، روشی است که بدن به شما از طریق آن به شما می‌گوید که از خود محافظت کنید. این دردها در حال فریادزدن‌اند: “هی، به من توجه کن. اینجا اتفاقی در حال رخ‌ دادن است!

سیستم عصبی ما مسئول ارسال انبوهی از پیام‌ها به سراسر بدن است. ارسال این پیام‌ها باعث می‌شوند که ما متوجه شویم که در درون بدن ما و یا در دنیای اطرافمان چه می‌گذرد. به‌عنوان‌مثال، زمانی که دست یکدیگر و یا فردی را در آغوش می‌گیریم، فشار را تجربه می‌کنیم و یا این ارسال پیام‌ها هستند که احساس سرما را وقتی در میان برف‌ها ایستاده‌ایم به ما منتقل می‌کنند.

اما احساس درد و شدت آن می‌تواند از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد؛ بنابراین، سوزش پشت کمر شما ممکن است در شخصی با همان شرایط شما حس گزگز را به وجود بیاورد.

درواقع در هر شخص طیف از احساسات وجود دارد که در سیستم عصبی او فعال شده و توسط مغزش شناسایی می‌شود؛ بنابراین سیستم عصبی یک فرد ممکن است در شرایطی مانند آسیب دیسک کمر، رشته‌های عصبی را فعال کند که با دما ارتباط برقرار می‌کنند و احساس سوزش را در فرد به وجود می‌آورند. اما همان شرایط می‌تواند احساس فشار را در فرد دیگری فعال کند، و یا در فردی دیگر، بیشتر شبیه یک احساس سوزن‌سوزن‌شدن یا لرزش باشد.

بنابراین، اگر احساس سوزش پشت کمر خود دارید، این وضعیت به شما می‌گوید که مشکلی وجود دارد. اما این درد سوزشی لزوماً دلیل درد را توضیح نمی‌دهد.

چرا سوزش کمر را احساس می‌کنیم؟

اولین اقدام شما در هنگام احساس درد در کمر، مانند احساس سوزش، ضربه‌زدن، سوزن‌سوزن‌شدن و غیره، این است که به آن ناحیه نگاهی بیندازید. (از یک آینه استفاده کنید و یا اگر خودتان آن را نمی‌بینید از فردی دیگر بخواهید به آن ناحیه نگاهی بیندازد. لطفاً مراقب باشید با تلاش برای نگاه‌کردن به ناحیه درد، بیشتر آسیب نبینید!)

بررسی کنید که آیا بثورات پوستی یا تغییرات دیگری در پوست خود مشاهده می‌کنید یا خیر و توجه کنید که ظاهر پوستتان چگونه است. قرمز شده است؟ متورم است؟ تاول یا پوسته‌پوسته‌شده است؟

همچنین باید به علائم دیگری که دارید توجه کنید، مانند:

تب

سرفه

سایر دردها یا بدن‌دردها

تمام این اطلاعات و هر گونه سابقه آسیب یا جراحی در کمر، می‌تواند به شما کمک کند تا دلایل بالقوه درد خود را بررسی کنید و اینکه آیا باید فوراً به متخصص مراجعه کنید یا خیر.

در ادامه برخی از دلایل متداول سوزش در پشت کمر و اقداماتی که باید در مورد آنها انجام داد را بررسی می‌کنیم.

علت سوزش وسط کمر

احساس سوزش در ناحیه وسط کمر (ستون فقرات سینه‌ای)، اگرچه کمتر از کمردرد شایع است، اما می‌تواند به همان اندازه نگران‌کننده باشد. این ناحیه به دلیل اتصال به قفسه سینه، ساختار پایدارتری دارد اما همچنان در معرض آسیب است. برخی از دلایل اصلی سوزش در این بخش عبارتند از:

فشار و کشیدگی عضلانی: این شایع‌ترین علت است. ساعت‌ها نشستن پشت میز با وضعیت نامناسب (قوز کردن)، بلند کردن نادرست اجسام یا حرکات چرخشی ناگهانی می‌تواند عضلات بین استخوان‌های کتف را دچار کشیدگی کرده و احساس سوزش ایجاد کند.

مشکلات دیسک توراسیک (سینه‌ای): هرچند نادرتر از دیسک کمر است، اما فرسودگی یا بیرون‌زدگی دیسک در ناحیه وسط کمر نیز می‌تواند به اعصاب این ناحیه فشار آورده و علائمی مانند درد سوزشی، بی‌حسی یا گزگز را ایجاد کند.

زونا: همان‌طور که در مقاله اصلی اشاره شد، ویروس زونا می‌تواند اعصاب ناحیه قفسه سینه و وسط کمر را درگیر کرده و باعث بثورات پوستی دردناک و احساس سوزش پشت کمر در یک طرف بدن شود.

آرتروز ستون فقرات: فرسایش مفاصل فاست در ستون فقرات سینه‌ای می‌تواند باعث التهاب و درد سوزشی شود، به‌ویژه هنگام حرکت.

دردهای ارجاعی: گاهی اوقات، مشکل در یک اندام داخلی مانند کیسه صفرا، کبد یا پانکراس می‌تواند خود را به صورت دردی پایدار و سوزشی در ناحیه وسط کمر نشان دهد. اگر این درد با علائم گوارشی همراه است، مراجعه به پزشک ضروری است.

علت سوزش پایین کمر

پایین کمر (ستون فقرات کمری) به دلیل تحمل وزن بالاتنه و انعطاف‌پذیری بالا، بیشترین آسیب‌پذیری را دارد. احساس سوزش پشت کمر در این ناحیه معمولاً نشانه تحریک یا تحت فشار قرار گرفتن یک عصب است. شایع‌ترین دلایل آن عبارتند از:

سیاتیک: این شناخته‌شده‌ترین علت درد سوزشی در کمر است. زمانی که دیسک بیرون‌زده یا خارهای استخوانی به عصب سیاتیک (بزرگ‌ترین عصب بدن) فشار می‌آورند، دردی تیز، سوزشی یا شبیه به شوک الکتریکی ایجاد می‌شود که از پایین کمر شروع شده و به باسن و پشت پا انتشار می‌یابد.

بیماری دژنراتیو دیسک: همان‌طور که در مقاله توضیح داده شد، با فرسوده‌شدن دیسک‌ها، فضای بین مهره‌ها کاهش یافته و اعصاب نخاعی تحت فشار قرار می‌گیرند که این امر منجر به درد مزمن و سوزشی می‌شود.

تنگی کانال نخاعی: باریک شدن فضای کانال نخاعی، نخاع و ریشه‌های عصبی را تحت فشار قرار می‌دهد. این وضعیت معمولاً باعث درد سوزشی، گرفتگی یا بی‌حسی در کمر و پاها می‌شود که هنگام راه‌رفتن بدتر می‌شود.

آراکنوئیدیت: این بیماری نادر اما جدی، باعث التهاب و ایجاد بافت اسکار در اطراف اعصاب نخاعی شده و درد سوزشی شدیدی را در پایین کمر و پاها ایجاد می‌کند.

کشیدگی شدید عضلانی: اگرچه کشیدگی عضلات معمولاً با درد مبهم همراه است، اما در موارد شدید، التهاب ناشی از آن می‌تواند آن‌قدر زیاد باشد که اعصاب سطحی را تحریک کرده و احساس سوزش پشت کمر ایجاد کند.

علت سوزش کمر در زنان

علاوه بر تمام دلایل عمومی کمردرد که بین زنان و مردان مشترک است، برخی شرایط خاص باعث می‌شود زنان بیشتر احساس سوزش پشت کمر را تجربه کنند. این موارد اغلب به سیستم تولید مثل و تغییرات هورمونی مرتبط هستند:

شرایط ژنیکولوژیک (زنان): بیماری‌هایی مانند آندومتریوز (رشد بافت رحم در خارج از آن)، فیبروم‌های رحمی یا بیماری التهابی لگن (PID) می‌توانند باعث درد مزمن و عمیقی شوند که به پایین کمر کشیده شده و به صورت سوزش یا درد مبهم احساس می‌شود.

بارداری: با رشد جنین، مرکز ثقل بدن به جلو منتقل شده و فشار بسیار زیادی به عضلات و رباط‌های کمر وارد می‌شود. این فشار مداوم به همراه تغییرات هورمونی که مفاصل را شل می‌کند، می‌تواند باعث درد و احساس سوزش در پایین کمر شود.

دردهای قاعدگی (دیسمنوره): انقباضات رحمی در دوران قاعدگی می‌تواند باعث دردهای ارجاعی در ناحیه کمر شود که برخی زنان آن را به صورت درد یا سوزش توصیف می‌کنند.

پوکی استخوان: این عارضه در زنان پس از یائسگی شایع‌تر است و می‌تواند منجر به شکستگی‌های فشاری کوچک در مهره‌ها شود که درد شدید و گاهی سوزشی را به همراه دارد.

عفونت‌های ادراری و کلیوی: عفونت‌های مجاری ادراری در زنان شایع‌تر است و اگر به کلیه‌ها سرایت کند (پیلونفریت)، یکی از علائم کلاسیک آن درد یک‌طرفه و سوزشی در ناحیه کمر و پهلو است.

درمان‌های خانگی سوزش پشت کمر

اگر کمردرد شما خفیف و یا جدید است و علائم دیگری مانند خارش و یا تب ندارید، معمولاً می‌توانید قبل از مراجعه به پزشک، برخی از درمان‌های خانگی را امتحان کنید. اقداماتی مانند:

• اعمال یخ
• اعمال گرما
• استفاده از پمادهای موضعی
• مصرف مسکن‌های بدون نسخه

اگر با وجود درمان‌های خانگی بازهم درد وجود داشت، باید بدانید که بدنتان دارد به شما می‌گوید که مشکلی پیش‌آمده است؛ بنابراین در صورت نیاز حتماً استراحت کنید. اما به یاد داشته باشید: ماندن طولانی‌مدت در رختخواب می‌تواند مشکل را بدتر کند! می‌توانید برای مدت کوتاهی استراحت کنید، اما باید دراسرع‌وقت به فعالیت‌های روزانه خود بازگردید. اگر استراحت بیش از حد طولانی داشته باشید، دوباره بلندشدن و بازگشت به مسیر برایتان دشوارتر خواهد بود.

در نگاه اول ممکن است این موارد به هم مرتبط نباشند، اما اصلاح شیوه زندگی، مانند خواب کافی، مدیریت استرس و خوردن یک رژیم غذایی سالم نیز می‌تواند به کاهش کمردرد شما کمک کند.

همه آن ساختارهای شگفت‌انگیز که کمر شما را تشکیل می‌دهند به بلوک‌های سازنده خوبی نیاز دارند تا بتوانند به‌خوبی کار کنند؛ بنابراین، مراقبت از بدن با تغذیه خوب، خواب، مدیریت استرس و ورزش به‌سلامت کلی شما و کمک به کمردرد کمک می‌کند.

جمع‌ بندی

همان‌طور که دیدیم، احساس سوزش پشت کمر، فراتر از یک درد ساده، پیامی پیچیده از سوی سیستم عصبی شماست که می‌گوید “اینجا اتفاقی در حال رخ دادن است!”. این سیگنال می‌تواند ریشه در دلایل متنوعی داشته باشد؛ از یک کشیدگی عضلانی ساده ناشی از وضعیت نامناسب بدنی گرفته تا شرایط پیچیده‌تر مانند مشکلات دیسک، تحت فشار قرار گرفتن اعصاب، و یا حتی بیماری‌هایی مانند زونا.

نکته کلیدی این است که به این پیام توجه کنید. بررسی علائم همراه، توجه به محل دقیق درد (پایین، وسط یا کل کمر) و درک شرایط خاص (مانند علل شایع‌تر در زنان) اولین قدم برای یافتن مسیر درست است. در حالی که درمان‌های خانگی مانند استفاده از گرما و یخ می‌توانند برای موارد خفیف تسکین‌بخش باشند، دردهای سوزشی مداوم یا شدید نباید نادیده گرفته شوند. این درد، فریاد بدن شما برای دریافت کمک تخصصی است. در نهایت، مراقبت از سلامت کلی بدن از طریق تغذیه مناسب، مدیریت استرس و ورزش، بهترین راه برای حمایت از ساختار شگفت‌انگیز ستون فقرات و پیشگیری از بروز چنین دردهایی است.

سندروم دکوروان (De Quervain) چیست؟

وقتی دست خود را تا جایی که می‌توانید باز می‌کنید، یک فرورفتگی مثلثی شکل در پایه شست خود مشاهده می‌کنید. این فضا با نام مستعار  snuffbox، دقیقاً جایی است که سندروم دکوروان De Quervain  اتفاق می‌افتد. در این عارضه غلافی که دو تاندون دورکننده و خم‌کننده شست دست را در برمی‌گیرد دچار التهاب می‌شود.  

زنان حدوداً چهار برابر بیشتر از مردان در معرض خطر ابتلا به سندروم دکوروان هستند. همچنین بر اساس تحقیقاتی که در سال 2021 انجام شده است، احتمال ابتلای افراد بالای 40 سال و افرادی که حرکات تکراری مچ دست را انجام می‌دهند بیشتر از سایرین است.

نحوه تشخیص سندروم دکوروان

تست‌های مختلفی برای تشخیص این سندروم وجود دارد. اما دو تست فینکلشتاین و آشهوف از همه آن‌ها معتبرتر می‌باشد.

چرا از تست فینکلشتاین استفاده کنیم؟

بر اساس یک مقاله معتبر در سال 2021، دکتر هری فینکلشتاین برای اولین‌بار این آزمایش را در سال 1930 معرفی نمود. این تست یک مانور ساده است که متخصصان آموزش‌دیده برای تشخیص سندروم دکوروان از آن استفاده می‌کنند. درد در طول این آزمایش می‌تواند به رد سایر شرایطی که می‌توانند علائم مشابهی ایجاد کنند کمک کند.

تحقیقات انجام شده از منبع معتبر 2018 نشان می‌دهد که این تست دقیق‌تر از آزمایش دیگری است که برای تشخیص سندروم دکوروان استفاده می‌شود و با نام تست آیشهوف Eichhoff شناخته می‌شود.

تست فینکلشتاین چگونه انجام می‌شود؟

متخصصان پزشکی معمولاً تست فینکلشتاین را در سه مرحله با افزایش سطح فشار انجام می‌دهند.

مرحلهٔ 1

پزشک از شما می‌خواهد که بازوی خود را طوری قرار دهید که مچ دست شما بیرون از انتهای میز درمان باشد و شست شما روبه‌بالا باشد. شما هر سه مرحله آزمون را از این موقعیت انجام خواهید داد.

در این مرحله، متخصص از شما می‌خواهد که دست خود را ریلکس کنید و اجازه دهید تا مچ دست آویزان شود. اگر التهاب شدید داشته باشید، ممکن است در این وضعیت احساس درد کنید.

مرحله 2

اگر مرحله 1 باعث درد نمی‌شود، پزشک فشار ملایمی به سمت پایین به دست شما وارد می‌کند تا ارزیابی کند که آیا درد دارید یا خیر.

مرحله 3

اگر در دو مرحله اول دردی را تجربه نکردید، پزشک نسخه اصلی آزمایش را انجام خواهد داد. او انگشت شست شما را می‌گیرد و آن را به سمت کف دست شما خم می‌کنند و از شما می‌پرسند که آیا احساس درد می‌کنید یا خیر.

مثبت‌بودن تست فینکلشتاین به چه معناست؟

درصورتی‌که در هر مرحله از آزمایش احساس درد در امتداد شست خود داشته باشید، آزمایش مثبت است. یک آزمایش مثبت نشان می‌دهد که شما به سندروم دکوروان مبتلا هستید.

آزمون فینکلشتاین در مقابل آزمون آیشهوف

بسیاری از متخصصان سلامت، کتاب‌های درسی و مجلات، آزمون فینکلشتاین را با آزمون دیگری به نام آزمون آیشهوف اشتباه می‌گیرند.

متخصصان تست فینکلشتاین را نسبت به تست آیشهوف ترجیح می‌دهند. آزمایش آیشهوف می‌تواند باعث درد در بافت‌های اطراف شود و منجر به مثبت‌شدن کاذب تست شود.

نحوه انجام آزمون آیشهوف

متخصص، مانند آزمون فینکلشتاین دست شما را در انتهای میز قرار می‌دهد. سپس از شما می‌خواهد که انگشتان خود را دور شست خود حلقه کنید و دست خود را مشت کنید.

سپس مچ دست شما را ثابت نگه می‌دارد و نیروی ملایمی را به سمت پایین وارد می‌کند تا ببیند آیا درد دارید یا خیر.

سندروم دکوروان چگونه درمان می‌شود؟

سندروم دکوروان  در شما اغلب زمانی از بین می‌رود که فعالیت‌هایی که باعث آن شده‌اند را متوقف کنید. به‌عنوان‌مثال، ممکن است درد در مادرانی که به‌تازگی شیردادن به کودک خود را شروع کرده‌اند، زمانی که بلندکردن مکرر کودک خود را متوقف کنند، فروکش کند.

اگر درد مداوم باشد، پزشک ممکن است توصیه کند که از داروهای ضدالتهاب، آتل و یا تزریق کورتیکواستروئید استفاده کنید.

تزریق کورتیکواستروئید اغلب پس از یک یا دو تزریق باعث تسکین کامل درد می‌شود. در یک مطالعه در سال 2019، محققان نرخ موفقیت این روش را بیش از 90٪ عنوان کرده‌اند. در مطالعه‌ای در سال 2020، محققان دریافتند که بی‌حرکتی پس از تزریق، ممکن است باعث شود تا میزان موفقیت تزریقات اندکی کاهش یابد.

اگر گزینه‌های بالا مؤثر واقع نشدند، پزشک ممکن است جراحی را توصیه کند. یک بررسی در سال 2022 نشان داد که آزادسازی غلاف تاندون با جراحی باعث ازبین‌رفتن درد در 95 درصد افراد می‌شود.

آیا تست فینکلشتاین دقیق است؟

کارشناسان آزمون فینکلشتاین را دقیق‌تر از آزمایش آیشهوف می‌دانند. اما مطالعات گسترده‌تری برای ارزیابی دقت آن موردنیاز است. در یک مطالعه کوچک در سال 2019، محققان در 46.7 درصد از موارد تست‌های فینکلشتاین و 53.3 درصد از موارد آزمایش آیشهوف را مثبت کاذب گزارش کردند.

آیا می‌توان تست فینکلشتاین را به‌تنهایی انجام داد؟

فقط یک متخصص پزشکی آموزش‌دیده باید تست فینکلشتاین را برای به‌دست‌آوردن نتایج دقیق بر روی شما انجام دهد. اگر مچ دست شما در زاویه مناسب نباشد، آزمایش می‌تواند ساختارهای دیگر را درگیر کند و باعث مثبت‌شدن کاذب شود.

آیا برای تشخیص سندروم دکوروان به اشعه ایکس نیاز است؟

یک متخصص پزشکی معمولاً می‌تواند سندروم دکوروانرا بر اساس علائم شما و نتایج آزمایش فینکلشتاین تشخیص دهد. تصویربرداری‌ها، مانند اشعه ایکس، می‌تواند به رد علل دیگر مانند آرتریت کمک کند.

آیا سندروم دکوروان نوعی سندرم تونل کارپال است؟

سندروم دکوروان التهاب تتاندون‌های مچ دست است که به پایه انگشت شست شما متصل می‌شوند. این سندروم نوعی از سندرم تونل کارپال نیست، و با این سندروم متفاوت است.  

درد زانو زمانی که مفصل را خم یا راست می‌کنید، اغلب ناشی از آرتروز، التهاب تاندون، التهاب کیسه‌های بورسا یا درد کشککی ران است. اگر هنگام نشستن زانوهای شما درد می‌کند، ممکن است به دلیل نشستن در وضعیت نامناسب یا نشستن طولانی‌مدت باشد.

اغلب افراد، هنگام نشستن روی پاشنه و یا چهارزانو نشستن، زانودرد را تجربه می‌کنند. این پوزیشن‌ها به مفاصل زانو فشار وارد می‌کند و می‌تواند باعث ناراحتی در آن‌ها شود. بااین‌حال، اگر فقط خم‌کردن زانو یا پایین آوردن بدن هنگام نشستن روی صندلی باعث درد می‌شود، باید زانوی خود را معاینه کنید. هنگام تعیین علت درد، پزشک محل درد و فعالیت‌هایی را که آن را تشدید می‌کند، در نظر می‌گیرد.

این مقاله دلایل مختلفی را توضیح می‌دهد که ممکن است زانوهای شما هنگام خم‌شدن و یا نشستن را آزاد دهد. همچنین راه‌های تسکین درد زانو و نحوه محافظت از زانو برای جلوگیری از زانودرد هنگام خم‌شدن را موردبحث قرار می‌دهد.

مفصل زانو از چند قسمت تشکیل شده است. استخوان ساق پا (درشت‌نی)، استخوان ران (فمور) و کاسه زانو (کشکک) که توسط عضلات، تاندون‌ها و رباط‌ها در کنار هم نگه داشته می‌شوند. این مفاصل توسط غضروف و سایر ساختارهای بافت نرم؛ مانند کپسول‌های مفصلی و بورسا محافظت می‌شوند. زانودرد می‌تواند نشان‌دهنده وجود مشکل در هر یک از این ساختارها باشد.

در اینجا نگاهی به دلایل مختلفی می‌اندازیم که ممکن است باعث درد در زانوی شما هنگام خم‌کردن پا و یا نشستن باشد.

آرتروز

آرتریت زانو می‌تواند آرتروز یا آرتریت التهابی باشد که شامل آرتریت روماتوئید (RA) و آرتریت پسوریاتیک است. این آرتریت‌ها ممکن است علل ریشه‌ای متفاوتی داشته باشند، اما هر دو احساس سوزش، پیچ‌خوردگی، درد یا سوزن‌سوزن را در مفصل زانو به وجود می‌آورند. آرتریت همچنین ممکن است باعث قفل‌شدن زانوی شما به هنگامی که آن را خم می‌کنید یا وقتی می‌خواهید وزن را روی آن پا تحمل کنید، نیز شود.

استئوآرتریت، شایع‌ترین نوع آرتریت زانو است و زمانی اتفاق می‌افتد که ساختارهای مفصلی از بین می‌روند. معمولاً به‌عنوان ساییدگی زانو شناخته می‌شود و به دلیل آسیب‌های گذشته یا استفاده بیش از حد ناشی از افزایش سن اتفاق می‌افتد.

در آرتروز، بافت‌های نرم و غضروف‌هایی که از مفصل شما محافظت می‌کند، فرسایش می‌یابند و حرکات زانو را برای شما دردناک می‌کنند. بدون بافت‌های نرم برای محافظت از استخوان‌های زانو، ممکن است زانوها در جای خود قفل شوند یا بیشتر مستعد آسیب باشند.

آرتریت روماتوئید یک بیماری خودایمنی است که باعث می‌شود سیستم ایمنی بدن به بافت‌های مفصلی شما حمله کند. باگذشت زمان، التهاب باعث ازبین‌رفتن بافت‌های نرم می‌شود.

در هنگام ابتلا به آرتریت روماتوئید، زانوهای شما ممکن است احساس سفت‌شدن داشته باشند (معمولاً در صبح این وضعیت بدتر می‌شود) و ممکن است چرخاندن پاها یا خم‌کردن زانوها برای شما دشوار باشد و پس از نشستن، ممکن است ایستادن روی پاها دشوار باشد. برخلاف استئوآرتریت، در آرتریت روماتوئید درد معمولاً با فعالیت بدتر می‌شود.

آسیب زانوی دونده

زانوی دونده که به‌عنوان سندرم کشکک رانی نیز شناخته می‌شود، دردی است که در نزدیکی کلاهک کشکک زانوی شما ایجاد می‌شود و به دلیل آسیب به بافت‌های نرم اطراف زانوی شما ایجاد می‌شود. زانوی دونده می‌تواند ناشی از موارد زیر باشد:

فشار بیش از حد در حین ورزش

آسیب به عضلات همسترینگ که می‌تواند فشار بیشتری به زانوهای شما وارد کند

متولد شدن با کاسه زانو با شکل غیرطبیعی

ورزشکاران دوومیدانی و پرشی به‌ویژه در معرض زانوهای دونده هستند

علائم زانوی دونده عبارت‌اند از:

درد مبهم هنگام نشستن

درد هنگام خم‌کردن یا صاف‌کردن زانو

زانودرد هنگام ایستادن پس از نشستن طولانی‌مدت

ممکن است ضعف زانو را تجربه کنید یا احساس تق‌تق یا کلیک در زانوی خود داشته باشید. همچنین ممکن است هنگام خم‌کردن زانو صدای ترکیدن یا ترک‌خوردن بشنوید.

زانوی دونده اغلب موقتی است و می‌تواند با استراحت، فیزیوتراپی و حمایت از زانو بهبود یابد، پزشک شما می‌تواند به شما کمک کند تا یک برنامه مراقبت فردی داشته باشید که برای شرایط خاص شما مناسب است.

تاندونیت یا التهاب تاندون

چندین تاندون از زانو حمایت می‌کنند. التهاب هر یک از این تاندون‌ها (تاندونیت) می‌تواند باعث درد زانو در هنگام خم‌شدن ساق پا شود. محل و نوع درد سرنخ‌هایی را برای علت ایجاد این درد مشخص می‌کند و می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

تاندونیت همسترینگ هنگام خم‌شدن باعث درد در پشت ران و پشت زانو می‌شود

تاندونیت کشکک در جلوی زانو یا در پایه کلاهک زانو احساس می‌شود و در هنگام خم‌شدن باعث ایجاد درد بسیار شدید یا سوزش می‌شود

تاندونیت عضلات چهارسر ران باعث ایجاد درد در بالا یا جلوی کاسه زانو می‌شود

سندروم نوار ایلیوتیبیال

نوار ایلیوتیبیال یک نوار ضخیم از بافت فیبری است که از مفصل ران شروع شده و در امتداد بیرونی ران تا استخوان ساق پا (درشت‌نی) درست زیر مفصل زانو امتداد دارد. سندرم ایلیوتیبیال باند باعث درد سوزشی در قسمت خارجی زانو می‌شود که به باسن و یا ران گسترش می‌یابد.

این سندروم معمولاً دوندگان یا دوچرخه‌سواران را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد و زمانی که این افراد تازه‌وارد فعالیت می‌شوند شایع‌تر است. ۷ زانودرد ناشی از سندرم نوار ایلیوتیبیال، معمولاً هنگام ورزش رخ می‌دهد، اما ممکن است پس از پایان تمرین نیز ادامه یابد.

بورسیت کشکک یک کیسه نازک پر از مایع روی کاسه زانو است. زانوزدن برای مدت طولانی می‌تواند باعث التهاب و تحریک بورس شود، وضعیتی که به‌عنوان بورسیت پیش کشکک یا زانوی خدمتکار شناخته می‌شود.

علائم بورسیت پیش کشکک یا زانو عبارت‌اند از:

درد هنگام خم‌کردن یا صاف‌کردن پا

کاهش یا محدودیت دامنه حرکتی

تورم یا قرمزی در جلوی زانو

بورسیت کشکک در مشاغلی که نیاز به زانوزدن زیاد دارند شایع است. بزرگ‌ترین خطر بورسیت کشکک زانو، عفونت است.

کیست بیکر

کیست بیکر یک کیسه پر از مایع در پشت مفصل زانو است. مایع اضافی مفصل زانو از پشت کپسول مفصلی عبور می‌کند و باعث ایجاد کیستی می‌شود که در ناحیه پشت زانو (حفره پوپلیتئال) بیرون‌زده است. گاهی اوقات کیست پوپلیتئال نامیده می‌شود و باعث برآمدگی قابل‌مشاهده در پشت زانو می‌شود.

کیست بیکر باعث درد و تورم در پشت مفصل زانو می‌شود و درد با فعالیت بدتر می‌شود. درد اغلب به‌صورت سفت‌شدن و خشکی مفاصل در هنگام خم‌شدن یا صاف‌شدن توصیف می‌شود.

علائم پارگی کیست بیکر شبیه ترومبوز وریدی عمقی، نوع خطرناکی از لخته خون است، و باید توسط یک پزشک ارزیابی شود.

تشخیص نوع زانودرد

تشخیص نوع زانودرد اغلب به ترکیبی از معاینه فیزیکی، مطالعات تصویربرداری و آزمایش خون نیاز دارد. پزشک شما ممکن است از موارد زیر برای ارزیابی درد زانو شما استفاده کند.

معاینه بدنی

معاینه فیزیکی می‌تواند به پزشک شما کمک کند تا بفهمد دقیقاً کجا و چرا زانوی شما آسیب‌دیده است. پزشک ممکن است احساس کند زانوی شما دارای تورم، سوزش یا آسیب‌های احتمالی شده است. ممکن است از شما بخواهد که راه بروید، زانوی خود را کشش دهید، بنشینید یا زانوی خود را خم کنید تا دامنه حرکتی را مشاهده کند.

تست‌های آزمایشگاهی

پس از انجام معاینه فیزیکی، پزشک شما ممکن است درخواست آزمایش خون کند. آزمایش‌های آزمایشگاهی می‌توانند به تمایز بین استئوآرتریت، آرتریت روماتوئید یا سایر بیماری‌های خودایمنی کمک کنند. آزمایش خون همچنین عفونت، سرطان، بیماری لایم یا سایر بیماری‌هایی که می‌توانند باعث زانودرد شوند را رد می‌کند.

تصویربرداری

تصویربرداری با اشعه ایکس یا MRI می‌تواند به پزشک شما کمک کند تا وضعیت استخوان‌ها و مفاصل شما را ارزیابی کند. معمولاً از مطالعات تصویربرداری برای شناسایی شکستگی‌های استخوان، آرتریت، آسیب‌های بافت نرم و سایر مشکلات ساختاری زانو استفاده می‌شود.

مداخلات درمانی

برنامه درمانی شما به علت و شدت زانودرد شما بستگی دارد. گزینه‌های درمانی از تغییرات اساسی در شیوه زندگی تا جراحی متغیر است.

تغییرات سبک زندگی

برخی از مداخلات برای زانودرد، شامل تغییر در شیوه زندگی شما می‌شود. کاهش وزن معمولاً به‌عنوان اولین درمان برای زانودرد توصیه می‌شود. پزشک شما ممکن است پیاده‌روی، شنا و سایر ورزش‌هایی با ضربه‌های پایین را به شما توصیه کند تا به شما کمک کند کالری بسوزانید بدون اینکه فشار زیادی به زانوهایتان وارد شود.

برخی افراد رژیم ضدالتهابی را برای تسکین درد زانو مفید می‌دانند. علاوه بر این، زردچوبه، آب‌لیمو، آنتی‌اکسیدان‌ها و اسیدهای چرب امگا 3 ممکن است به کاهش التهاب مفاصل زانو کمک کند.

اگر هنگام نشستن در حالت استراحت زانوهای شما درد می‌کند، می‌تواند نشانه این باشد که در وضعیت نامناسبی نشسته‌اید یا به عبارت ساده‌تر شما بیش از حد و به مدت طولانی نشسته‌اید. برای تمایز بین درد زانو ناشی از مشکلات ساختاری و نحوه نشستن، موارد زیر را امتحان کنید:

در طول روز پاهای خود را دراز کنید. شش تا هشت ساعت نشستن در طول روز کاری ممکن است زانوهای شما را سفت کند و خطر ابتلا به سایر نگرانی‌های سلامتی مانند بیماری‌های قلبی عروقی را در شما افزایش دهد.

از برخی موقعیت‌های نشستن خودداری کنید یا آن را محدود کنید. برخی از وضعیت‌های نشستن می‌توانند فشار بیشتری بر زانوهای شما وارد کنند. به‌عنوان‌مثال، نشستن روی زمین به‌صورت چهارزانو، زانوزدن یا نشستن روی پاشنه پا به رباط‌های اطراف کلاهک زانو فشار وارد می‌کند.

یک صندلی راحت پیدا کنید. هنگام نشستن، زانوهای شما باید راحت باشند – تقریباً هم سطح باسن و در زاویه 90 درجه. اگر صندلی اداری را تنظیم می‌کنید، هنگام ایستادن در کنار آن، اطمینان حاصل کنید که صندلی دقیقاً زیر زانوهای شما قرار دارد. این موضوع باعث می‌شود تا اطمینان حاصل کنید که پاهای شما هنگام نشستن روی زمین صاف هستند.

اگر پس از انجام این تنظیمات، زانوهای شما همچنان درد می‌کند، با پزشک خود مشورت کنید. آنها می‌توانند به شما کمک کنند تا تشخیص دهید که آیا یک بیماری باعث درد زانو شما شده است یا خیر.

گرما یا یخ

نگه‌داشتن کمپرس سرد یا گرم روی زانو ممکن است به کاهش درد و تورم مفاصل کمک کند. یخ معمولاً برای جراحات و التهابات جدید توصیه می‌شود. گرما می‌تواند به تسکین درد مرتبط با سفتی مفاصل و درد مزمن کمک کند

داروها

مسکن‌های بدون نسخه مانند استامینوفن، ایبوپروفن و ناپروکسن معمولاً برای تسکین درد زانو استفاده می‌شوند.

اگر این داروهای درد شما را تسکین ندهند، پزشک شما ممکن است یک داروی ضدالتهابی غیراستروئیدی قوی‌تر (NSAID) یا یک مسکن استروئیدی مانند پردنیزون را تجویز کند.

ممکن است برای درد شدید و حاد یک دوره کوتاه مسکن‌های مخدر تجویز شود. بااین‌حال، مواد افیونی خطر اعتیاد بالایی دارند و باید فقط به مقدار کم ‌مصرف شوند.

مطمئن شوید و از پزشک خود بپرسید که آیا مصرف هر یک از این داروها بی‌خطر است یا خیر. برخی از افراد، مانند کسانی که بیماری کبدی دارند، نمی‌توانند استامینوفن مصرف کنند، برخی دیگر از افراد مانند کسانی که بیماری عروق کرونر یا بیماری مزمن کلیوی دارند، نمی‌توانند NSAID مصرف کنند.

فیزیوتراپی

بسته به علت درد زانو، پزشک ممکن است فیزیوتراپی را برای شما تجویز کند. یک فیزیوتراپیست می‌تواند تمریناتی را برای تقویت عضلات حمایت‌کننده از زانو و سایر روش‌های درمانی، از جمله تحریک الکتریکی عضلات و استفاده از اولتراسوند را برای شما به کار گیرد

طب سوزنی

تحقیقات نشان می‌دهد که طب سوزنی می‌تواند به تسکین درد مزمن کمک کند. بااین‌حال، تحقیقات در مورد اینکه آیا برای درد زانو مؤثر است یا خیر، متفاوت است.

بریس و ارتز

ممکن است از زانوبند برای حمایت از زانو در حین کار یا ورزش استفاده شود. گذاشتن اوتز و کفی کفش نیز ممکن است به کاهش فشار زانو کمک کند.

چیزی باعث گردن درد می‌شود؟

گردن درد یک شکایت رایج درمیان بخش بزرگی از جمعیت سراسر دنیا و در هر سنی است. این عارضه گاهی می‌تواند چنان ناتوان کننده باشد که حتی انجام ساده ترین کارها را برای شما بسیار دشوار کند. این موضوع می‌تواند ناشی از وجود مشکلات جدی در کمر و یا اعصاب نخاعی شما مانند فشردگی اعصاب، بیرون‌زدگی دیسک، یا مشکلات زمینه ای ستون فقرات باشد.

مشکلات در ستون فقرات گردنی تواند باعث درد در گردن، شانه ها و همچنین بی‌حسی و ضعف در بازوها و دست شود.

البته باید توجه داشت که همه افراد مبتلا به گردن درد نیز دچار درد در بازو و یا دست نمی شوند، اما اگر این موضوع رخ دهد به این عارضه رادیکولوپاتی گردنی می گویند.

درد شانه که به پایین بازو انتشار پیدا می‌کند:

دلایل زیادی برای درد در شانه ها و بازوها و دست ها وجود دارد، از جمله آسیب های فیزیکی، کشیدگی عضلانی، فشردگی عصب و یا مشکلات ستون فقرات گردنی. اعصابی که از ستون فقرات در گردن نشات میگیرند، از شانه‌ها و پایین بازوها عبور می کنند و به دست ها و انگشتان می روند. بنابراین آسیب به این اعصاب می‌تواند باعث دردی شود که به شانه‌ها و بازوها و دست های شما انتشار پیدا می‌کند. یعنی گاهی ممکن است مشکل اصلی در اعصاب ستون فقرات شما و به صورت موضعی وجود داشته باشد. برای تشخیص درد، پزشک ممکن است روش‌های تصویربرداری را برای بررسی عضلات و اعصاب بازوها، شانه‌ها و ستون فقرات شما انجام دهد.

دلایل اصلی درد دیسک گردن و دست چیست؟

علل بالقوه درد گردن و دست عبارت‌اند از:

بالارفتن سن

تصادفات

فشارهای معمول روزانه

آسیب به گردن یا سر

مشکلات طولانی‌مدت گردن

مشکلات در قسمتی از ستون فقرات گردنی می‌تواند باعث درد در گردن و همچنین بی‌حسی و ضعف در بازوها شود.

آسیب ویپلش یا آسیب شلاقی. در این آسیب واردشدن یک نیرو قوی به گردن شما می‌تواند گردن شما را مانند یک شلاق به جلو و عقب تکان دهد و باعث آسیب به مهره‌های گردنی و عضلات شما شود؛ مانند زمانی که در ماشین یک ترمز شدید را تجربه می‌کنید.

دلایل پیچیده‌تر درد گردن و دست عبارت‌اند از:

بیرون‌زدگی و برآمدگی دیسک: ساییدگی دیسک می‌تواند باعث پارگی لایه بیرونی آن و ایجاد بیرون‌زدگی دیسک شود. بیرون‌زدگی دیسک می‌تواند به کانال نخاعی و ریشه‌های عصبی فشار وارد کند و باعث درد، بی‌حسی و ضعف شود. دیسک برآمده نیز می‌تواند به عصب فشار وارد کند، اما در این عارضه برخلاف بیرون‌زدگی، دیسک پاره نمی‌شود.

خارهای استخوانی: ساییدگی مهره‌ها می‌تواند باعث ایجاد خارهای استخوانی نیز شوند. این خارها ناهنجاری‌های استخوانی هستند که می‌توانند به دیسک فشار وارد کنند و باعث التهاب اعصاب و درد شوند.

ازآنجایی‌که خارهای استخوانی می‌توانند روی دیسک‌ها فشار وارد کنند، این موضوع می‌تواند باعث صاف‌شدن، کم‌آبی و تحلیل دیسک‌ها شود.

تنگی کانال نخاعی گردن (با نام مستعار “فشردگی عصب “): تنگی ستون فقرات گردنی به باریک شدن فضای داخلی ستون فقرات به دلیل خارهای استخوانی و یا بیرون‌زدگی دیسک گفته می‌شود. گاهی اوقات از آن به‌عنوان “عصب فشرده” نیز یاد می‌شود.

تنگی کانال نخاعی مرکزی می‌تواند نخاع را در اصطلاح نیشگون بگیرد و تنگی کانال روزنه‌ای می‌تواند ریشه‌های عصبی را که از سوراخ‌های نخاع خارج شده‌اند، مسدود کند.

این نیشگون‌گرفتن می‌تواند باعث درد کمر، شانه و بازو شود. همچنین می‌تواند باعث بی‌حسی و ضعف در بازوها و دست‌ها نیز شود.

دیسک گردن و درد دست چگونه تشخیص داده می‌شود؟

سابقه پزشکی همراه با معاینه فیزیکی می‌تواند به پزشک پیشینه خوبی از علائم شما بدهد. تصویربرداری‌هایی مانند اشعه ایکس، تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI)، یا اسکن توموگرافی کامپیوتری (CT) ممکن است برای کمک به بررسی مهره‌های گردن و ستون فقرات شما ضروری باشد.

آیا برای دیسک گردن و درد دست جراحی لازم است؟

اگر درمان‌های محافظه‌کارانه نتوانستند علائم را بهبود بخشند، بسته به شرایط، جراحی‌هایی که برای تسکین درد گردن و بازو طراحی شده‌اند، مانند دیسککتومی گردن و یا جراحی‌هایی برای جایگزینی دیسک مصنوعی گردن می‌توانند مفید باشند.

البته باید به این نکته توجه داشت که جراحی هرگز اولین انتخاب نیست. اگر پزشک معتقد باشد که درمان‌های محافظه‌کارانه می‌تواند برای برطرف‌کردن مشکل مفید باشند ابتدا آن‌ها را امتحان خواهد کرد. درواقع در درمان‌های مربوط به دردهای گردنی هدف این است که درد از بین برود و یا حداقل آن را به سطحی برساند که بتوان آن را تحمل کرد.

گزینه‌های درمانی بدون جراحی برای دیسک گردن درد و دست چیست؟

فیزیوتراپی

پزشک اغلب در وهله اول فیزیوتراپی را تجویز می‌کند که می‌تواند برای برخی از بیماران بسیار مفید باشد. فیزیوتراپیست‌ها می‌توانند تمرینات و روش‌هایی را برای بهبود وضعیت بدن و کاهش استرس بر روی گردن به بیماران آموزش دهند. انواع مختلفی از فیزیوتراپی ممکن است برای بیماران تجویز شود، از آب‌درمانی گرفته تا تکنیک‌های خاص ماساژ.

ممکن است به بیماران تمریناتی در خانه داده شود که این تمرینات می‌تواند به کاهش استرس روی ستون فقرات و بهبود علائم آنها کمک کند. فیزیوتراپی می‌تواند عضلات گردن شما را تقویت کند، و این موضوع اغلب می‌تواند علائم را بهبود بخشد.

کشش ستون فقرات گردنی

کشش ستون فقرات گردنی یک تکنیک فیزیوتراپی است که می‌تواند به‌وسیله درمانگر و یا در خانه انجام شود. کشش به کاهش فشار بین مهره‌ها و دیسک‌ها کمک می‌کند و می‌تواند به باز کردن سوراخ‌های مسدود شده کمک کند.

این کشش‌ها می‌توانند به‌راحتی در خانه انجام شوند. این کار را می‌توان چندین بار در روز به مدت 5-7 دقیقه انجام داد و یک راه ساده برای بهبود علائم است.

دارو

داروها اغلب راهی مؤثر برای آرام‌کردن اسپاسم عضلانی، کاهش التهاب و کنترل درد هستند.

مهم است که داروها را دقیقاً مطابق با تجویز دکتر مصرف کنید تا تأثیر آنها در بهبود علائم شما به حداکثر برسد.

برخی از داروها فقط درد ناشی از بافت ملتهب را درمان می‌کنند، درحالی‌که برخی دیگر به طور خاص درد ناشی از گیرکردن اعصاب را هدف قرار می‌دهند و برخی دیگر به آرامش اسپاسم عضلانی کمک خواهند کرد.

تمرینات حرکتی برای گردن

در ادامه چند تمرین مفید برای حرکت گردن را برای شما توضیح خواهیم داد که می‌تواند به بهبودی علائم شما کمک کند. پزشک یا فیزیوتراپیست ممکن است بسته به نیازهای فردی شما موارد مختلفی از تمرینات را پیشنهاد دهد. بااین‌حال اینها فقط پیشنهاداتی هستند که ما در این مقاله عنوان کرده‌ایم و برنامه درمانی شما می‌تواند شامل تمرینات دیگری نیز شود.

حرکت به جلو و عقب: درحالی‌که سرخود را مستقیم نگه داشته‌اید سعی کنید سرخود را 4 تا 5 بار به جلو و عقب حرکت دهید.

حرکات چرخشی: تا دامنه حرکتی که احساس راحتی می‌کنید، به آرامی سرخود را به راست و چپ بچرخانید.

حرکات خم‌شدن جانبی: به‌آرامی طرفین شوید و سعی کنید گوش‌های خود را به شانه‌های خود نزدیک کنید.

حرکات مقاومتی: از دستان خود برای فشاردادن به سرخود استفاده کنید و در برابر حرکت گردن خود مقاومت ایجاد کنید. این کار عضلات گردن شما را تقویت می‌کند.

لیفت گردن: به پشت‌روی زمین دراز بکشید و سرخود را بالا و پایین ببرید. این حرکت را درحالی‌که به پهلو و روی شکم خود دراز کشیده‌اید نیز تکرار کنید. از یک بالش زیر سرخود استفاده کنید تا به سر خیلی فشار وارد نشود.

درد دیسک گردن و دستی که از بین نمی‌رود

اگر درد شما با درمان‌های محافظه‌کارانه برطرف نشد یا اگر فشردگی باعث فشار قابل‌توجهی روی نخاع یا ضعف در بازوهای شما شود، جراح ستون فقرات معمولاً جراحی را برای کاهش فشار توصیه می‌کند.

گزینه‌های مختلفی برای جراحی عصب فشرده شده وجود دارد. این تکنیک‌ها و رویکردها توسط جراح با درنظرگرفتن عوامل مختلفی از جمله محل فشرده‌سازی عصب، تراز ستون فقرات شما و اینکه کم تهاجمی‌ترین روش برای دستیابی به هدف کاهش فشار ساختاری روی عصب شما کدام است، تعیین می‌شود.

اگر با درد مداوم دیسک گردن و دست مواجه هستید، با پزشک خود در مورد گزینه‌های جراحی صحبت کنید. پیشرفت‌های مدرن و تکنیک‌های کم تهاجمی، جراحی‌های امروزی را ایمن‌تر کرده، به بستری کوتاه‌تری در بیمارستان منجر شده و بازگشت سریع به فعالیت و کار را برای شما امکان‌پذیر کرده است.

درد های عضلانی یا همان میالژی بسیار شایع هستند. تقریباً اکثر افراد در برهه ای از زندگی ناراحتی در عضلات خود را تجربه کرده اند.

از آنجایی که تقریباً در تمام قسمت‌های بدن بافت عضلانی وجود دارد، این نوع درد را می‌توان عملاً در هر جایی از بدن احساس کرد. با این حال، هیچ دلیل مشخصی برای این درد های عضلانی وجود ندارد.

در حالی که عللی مانند استفاده بیش از حد یا آسیب به بافت ممکن است علت بروز این عارضه باشد، اما دلایل احتمالی دیگری برای دردهای عضلانی مداوم نیز وجود دارد.

شایع ترین علل دردهای عضلانی چیست؟

اغلب، افرادی که دردهای عضلانی را تجربه می کنند، می توانند به راحتی علت را مشخص کنند. این به این دلیل است که بیشتر موارد میالژی ناشی از استرس، تنش یا فعالیت بدنی زیاد است. برخی از علل رایج عبارتند از:

• تنش عضلانی در یک یا چند ناحیه از بدن
• استفاده بیش از حد از عضله در حین فعالیت بدنی
• آسیب رساندن به عضله در حین انجام کار یا ورزش سخت
• پرهیز  از گرم کردن و سرد کردن

چه نوع شرایط پزشکی می تواند باعث درد عضلانی شود؟

همه دردهای عضلانی ناشی از استرس، تنش و فعالیت بدنی نیست. برخی از توضیحات پزشکی برای میالژی یا درد های عضلانی عبارتند از:

• فیبرومیالژیا، به خصوص اگر درد بیش از 3 ماه طول بکشد
• سندرم خستگی مزمن
• سندرم درد مایوفاشیال، که باعث التهاب در بافت های همبند عضلانی به نام فاشیا می شود
• عفونت هایی مانند آنفولانزا، فلج اطفال یا عفونت های باکتریایی
• اختلالات خود ایمنی مانند لوپوس، درماتومیوزیت و پلی میوزیت
• استفاده از برخی داروها مانند استاتین ها، مهارکننده های ACE یا کوکائین
• مشکلات تیروئید، مانند کم کاری تیروئید یا پرکاری تیروئید
• هیپوکالمی (کم پتاسیم)

روش های خانگی کاهش دردهای عضلانی

دردهای عضلانی اغلب به خوبی به درمان خانگی پاسخ می دهند. برخی از اقداماتی که می توانید برای تسکین ناراحتی عضلانی ناشی از صدمات و استفاده بیش از حد انجام دهید عبارتند از:

• استراحت دادن به ناحیه ای از بدن که در آن دارید
• مصرف مسکن های بدون نسخه مانند ایبوپروفن
• قرار دادن یخ در ناحیه آسیب دیده برای کمک به تسکین درد و کاهش التهاب

(پس از کشیدگی یا رگ به رگ شدن باید به مدت 1 تا 3 روز از یخ استفاده کنید و برای هر دردی که بعد از 3 روز باقی می ماند از حرارت استفاده کنید.)

اقدامات دیگری که ممکن است باعث تسکین درد عضلانی شود عبارتند از:

• کشش عضلات به آهستگی
• تا زمانی که درد عضلانی از بین نرود، از فعالیت های پرتحرک اجتناب کنید
• انجام فعالیت ها و ورزش های کاهش دهنده استرس مانند یوگا و مدیتیشن برای کاهش تنش
• ایبوپروفن
• ماساژ یخ
• استفاده از کیسه های آب گرم

چه زمانی در مورد دردهای عضلانی به پزشک مراجعه کنیم؟

دردهای عضلانی همیشه بی خطر نیستند و در برخی موارد، درمان خانگی برای رفع علت زمینه ای کافی نیست. درد عضلانی همچنین می تواند نشانه ای از این باشد که در بدن شما مشکلی جدی پیش آمده است.

برای موارد زیر باید به پزشک مراجعه کنید:

• دردی که پس از چند روز درمان خانگی از بین نمی رود
• درد شدید عضلانی که بدون علت مشخص ایجاد می شود
• درد عضلانی که همراه با خارش رخ می دهد
• درد عضلانی که پس از نیش کنه و یا پشه رخ می دهد
• میالژی همراه با قرمزی یا تورم
• دردی که بلافاصله پس از تغییر دارو ایجاد می شود
• دردی که با افزایش دمای بدن رخ می دهد

موارد زیر می تواند نشانه اورژانس پزشکی باشد. اگر هر یک از موارد زیر را همراه با درد عضلات تجربه کردید، در اسرع وقت به بیمارستان مراجعه کنید:

• شروع ناگهانی احتباس آب یا کاهش حجم ادرار
• مشکل در بلع
• استفراغ یا تب
• مشکل در نفس کشیدن
• سفتی در ناحیه گردن
• ضعف در عضلات
• ناتوانی در حرکت دادن ناحیه آسیب دیده بدن

نکاتی برای جلوگیری از درد عضلات

اگر درد عضلانی شما ناشی از تنش یا فعالیت بدنی است، این اقدامات را برای کاهش خطر ابتلا به درد عضلانی در آینده انجام دهید:

• از حرکات کششی قبل و بعد از انجام فعالیت بدنی غافل نشوید.
• حدود 5 دقیقه گرم کردن و سرد کردن را در تمام جلسات ورزشی خود بگنجانید.
• آب کافی بنوشید به خصوص در روزهایی که فعالیت زیادی دارید.
• برای کمک به تون عضلانی بهینه، به صورت منظم ورزش را انجام دهید.
• اگر پشت میز کار می کنید یا در محیطی کار می کنید که شما را در معرض خطر کشیدگی یا تنش عضلانی قرار می دهد، به طور منظم بلند شوید و حرکات کششی انجام دهید.

کلام آخر

دردهای عضلانی گاه به گاه طبیعی است، به خصوص اگر فعال هستید یا تازه ورزش کردن را شروع کرده اید.

به بدن خود گوش دهید و اگر عضلات شما در حین فعالیت ورزشی شروع به درد کردن کردند آن فعالیت را منوقف کنید و برای جلوگیری از صدمات عضلانی به فعالیت های جدید دیگری بپردازید..

گاهی درد عضلات شما ممکن است به دلیل چیزی غیر از تنش و فعالیت بدنی باشد. در این صورت، بهترین فردی که می تواند به شما توصیه های لازم برای چگونگی رفع کامل درد عضلانی را داشته باشد، پزشک شما خواهد بود. به عنوان یک قانون کلی، اگر درد عضلانی شما پس از چند روز مراقبت خانگی و استراحت برطرف نشد، باید به پزشک مراجعه کنید.

سندرم خستگی مزمن یک اختلال است که با خستگی شدید مشخص می‌شود که با استراحت از بین نمی‌رود و یا علت بروز آن یک بیماری زمینه‌ای قابل‌توضیح نیست.

علل به‌وجودآمدن این بیماری هنوز به طور کامل شناخته نشده است. اما برخی از محققان اعتقاد دارند که عفونت‌های ویروسی، استرس روانی و یا ترکیبی از این عوامل در بروز آن تأثیرگذار است.

از آنجایی که برای این سندرم هیچ علت مشخصی شناسایی نشده است و بسیاری از شرایط و بیماری‌ها نیز می‌توانند علائم مشابه این سندروم را ایجاد می‌کنند، تشخیص آن می‌تواند دشوار باشد.

هیچ آزمایش مشخصی برای سندرم خستگی مزمن وجود ندارد و پزشک باید در هنگام تعیین تشخیص، سایر علل خستگی شما را بررسی کند.

درگذشته تشخیص و قبول این بیماری موضوعی بحث‌برانگیز در عالم پزشکی محسوب می‌شد؛ اما امروزه به‌عنوان یک وضعیت پزشکی پذیرفته شده است.

سندروم خستگی مزمن می‌تواند هرکسی را تحت‌تأثیر قرار دهد، اگرچه در بین زنان 40 تا ۵۰ساله بیشتر شایع است. در حال حاضر هیچ درمانی برای این سندروم وجود ندارد، اما برخی از روش‌ها می‌تواند علائم آن را تسکین دهد.

چه چیزی باعث سندروم خستگی مزمن می‌شود؟

علت سندروم خستگی ناشناخته است اما محققان حدس می‌زنند که عوامل کمک‌کننده ممکن است شامل موارد زیر باشد:

شایع‌ترین علامت آن خستگی است که به حدی شدید است که در فعالیت‌های روزانه شما اختلال ایجاد می‌کند.

برای اینکه احساس خستگی شما، سندروم خستگی مزمن تشخیص داده شود، باید حداقل 6 ماه این احساسات شما ادامه داشته باشد که با استراحت در بستر قابل‌درمان نباشد.

همچنین اگر پس از فعالیت‌های جسمی یا ذهنی دچار خستگی شدید می‌شوید که به آن بی‌حالی پس از تمرین (PEM) گفته می‌شود. این می‌تواند بیش از 24 ساعت پس از فعالیت ادامه یابد.

این سندروم همچنین می‌تواند مشکلات خواب را ایجاد کند، مانند:

• احساس خستگی بعد از یک خواب شبانه
• بی‌خوابی مزمن
• سایر اختلالات خواب
• علاوه بر این، ممکن است گاهی موارد زیر را نیز تجربه کنید:
• ازدست‌دادن حافظه
• کاهش غلظت خون
• عدم تحمل ارتواستاتیک (بلندشدن از حالت خوابیده یا نشسته به حالت ایستاده باعث، سرگیجه یا غش می‌شود)

علائم فیزیکی این سندروم ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• درد عضلانی
• سردردهای مکرر
• درد مفصلی بدون قرمزی یا تورم
• گلودرد مکرر
• غدد لنفاوی حساس و متورم در گردن و زیربغل شما

سندروم خستگی مزمن ممکن است در برخی افراد دوره‌های چرخه‌ای داشته باشد و در طی این دوره‌ها فرد احساس بدتر شدن و سپس بهتر شدن داشته باشند.

حتی گاهی اوقات علائم ممکن است به طور کامل ناپدید شوند و فرد احساس بهبودی پیدا کند. بااین‌حال، هنوز ممکن است علائم بعداً عود کنند.

این چرخه بهبودی و عود می‌تواند مدیریت علائم شما را دشوار کند.

سندروم خستگی مزمن چگونه تشخیص داده می‌شود؟

این سندروم یک بیماری بسیار چالش‌برانگیز برای تشخیص است.

طبق گزارش مؤسسات پزشکی، تا سال 2015، سندروم خستگی مزمن در حدود 836000 تا 2.5 میلیون آمریکایی رخ داده است. بااین‌حال، تخمین زده می‌شود که 84 تا 91 درصد از موارد ابتلا هنوز تشخیص داده نشده‌اند.

هیچ آزمایش پزشکی برای غربالگری سندروم خستگی مزمن وجود ندارد. علائم آن مشابه بسیاری از بیماری‌های دیگر است. بسیاری از افراد مبتلا به سندروم خستگی مزمن “بیمار به نظر نمی‌رسند”، بنابراین پزشکان ممکن است تشخیص ندهند که آنها واقعاً یک وضعیت سلامتی پرخطر دارند.

به‌منظور دریافت تشخیص سندروم خستگی مزمن، پزشک سایر علل بالقوه و سابقه پزشکی شما را بررسی می‌کند.

ردکردن سایر علل بالقوه خستگی شما بخش مهمی از فرایند تشخیص است. برخی از شرایط با علائمی شبیه علائم سندروم خستگی مزمن عبارت‌اند از:

• مونونوکلئوز
• بیماری لایم
• اسکلروز چندگانه
• لوپوس
• کم‌کاری تیروئید
• فیبرومیالژیا
• اختلال افسردگی
• چاقی شدید
• اختلالات خواب
• عوارض جانبی برخی داروها، مانند آنتی‌هیستامین‌ها و الکل، می‌تواند علائمی مشابه سندروم خستگی مزمن را ایجاد کند.

به دلیل شباهت بین علائم سندروم خستگی مزمن و بسیاری از شرایط دیگر، مهم است که از تشخیص سرخود خودداری کنید و در مورد علائم خود با پزشک خود مشورت کنید.

سندروم خستگی مزمن چگونه درمان می‌شود؟

در حال حاضر هیچ درمان خاصی برای سندروم خستگی مزمن وجود ندارد.

هر فردی علائم متفاوتی دارد و بنابراین ممکن است برای مدیریت اختلال و تسکین علائم خود به انواع مختلف درمان نیاز داشته باشد.

کسالت پس از تمرین

کسالت پس از تمرین زمانی اتفاق می‌افتد که حتی کوچک‌ترین فعالیت‌های فیزیکی، ذهنی یا حساسی منجر به بدتر شدن علائم سندروم خستگی مزمن شود.

بدتر شدن علائم معمولاً 12 تا 48 ساعت پس از فعالیت رخ می‌دهد و برای روزها یا حتی هفته‌ها ادامه دارد.

توجه به این نکته مهم است که درحالی‌که ورزش هوازی شدید برای اکثر بیماری‌های مزمن خوب است، افراد مبتلا به سندروم خستگی مزمن چنین روتین‌های ورزشی را تحمل نمی‌کنند.

درمان‌های خانگی و تغییر سبک زندگی

ایجاد برخی تغییرات در شیوه زندگی ممکن است به کاهش علائم شما کمک کند.

محدودکردن یا حذف مصرف کافئین می‌تواند به خواب بهتر و کاهش بی‌خوابی شما کمک کند. شما باید نیکوتین و الکل را نیز محدود کنید یا از آن اجتناب کنید.

سعی کنید اگر به خواب شبانه شما آسیب می‌رساند، از چرت‌زدن در طول روز خودداری کنید.

یک روتین خواب ایجاد کنید. هر شب در ساعت مشخصی به رختخواب بروید و هر روز در ساعت مشخصی از خواب بیدار شوید.

داروها

به طور معمول، هیچ دارویی نمی‌تواند تمام علائم شما را درمان کند. همچنین، علائم شما ممکن است در طول زمان تغییر کند، بنابراین داروهای شما نیز ممکن است تغییر کند.

در بسیاری از موارد، سندروم خستگی مزمن می‌تواند محرک یا نشانه افسردگی باشد. ممکن است به درمان ضدافسردگی با دوز کم یا ارجاع به یک ارائه‌دهنده سلامت روان نیاز داشته باشید.

اگر تغییرات سبک زندگی خواب آرامی را برای شما به ارمغان نمی‌آورد، پزشک ممکن است یک درمان دارویی برای کمک به خواب شما پیشنهاد کند. داروهای کاهش‌دهنده درد همچنین می‌توانند به شما در مقابله با درد مفاصل ناشی از سندروم خستگی مزمن کمک کنند.

اگر به درمان دارویی نیاز باشد، باید بر اساس نیازهای شما تجویز شود. دررابطه‌با این مورد با پزشک خود از نزدیک مشورت کنید. هیچ درمان یکسانی برای سندروم خستگی مزمن وجود ندارد.

سایر درمان‌های جایگزین

طب سوزنی، تای چی، یوگا و ماساژ ممکن است به تسکین درد مرتبط با سندروم خستگی مزمن کمک کند. همیشه قبل از شروع هرگونه درمان جایگزین یا مکمل با پزشک خود صحبت کنید.

پزشکان با عارضه خار استخوانی اغلب به عنوان یک یافته رایج به هنگام عکس برداری های رادیولوژی روبرو هستند. این عارضه به ویژه در افراد بالای 50 سال بسیار رایج است. علت کمر درد و یا گردن درد دربسیاری از بیماران می تواند ناشی از همین موضوع باشد.

البته با اینکه بسیاری از این خارهای استخوانی می توانند باعث بروز درد شوند اما گاهی نیز وجود خار استخوانی بدون درد است و بررسی های بیشتری برای این موضوع باید صورت گیرد..

استئوفیت کمر چیست و خارهای استخوانی چگونه باعث کمردرد می شوند؟

خارهای استخوانی معمولاً به یکی از سه دلیل زیر باعث کمردرد می شوند:

التهاب مفاصل:

خارهای استخوانی مفاصل ستون فقرات (مفاصل فاست) می‌توانند باعث ساییدگی مهره‌های مجاور بر روی یکدیگر و در نتیجه باعث اصطکاک و التهاب شوند. این التهاب می تواند منجر به درد، خشکی و سایر علائم در کمر شود.

فشار روی ریشه عصبی:

ایجاد خارهای استخوانی می‌تواند باعث باریک شدن سوراخ‌های عصبی شود، یعنی فضایی که ریشه‌های عصبی از ستون فقرات خارج می‌شوند. با کم شدن فضا، ریشه های عصبی ممکن است فشرده شوند. فشردگی ریشه های عصبی می تواند حس گزگز را در اندام های تحتانی و یا فوقانی فرد بیمار به وجود آورد و یا اگر منجر به التهاب نخاع شود می تواند درد های مزمن را هم به وجود آورد.

تنگی کانال نخاعی:

خارهای استخوانی می توانند در کانال نخاعی رشد کنند، جایی که طناب نخاعی حرکت می کند. این موضوع می تواند فضای کمتری برای نخاع باقی بگذارد. فشرده سازی نخاع می تواند باعث ضعف، کاهش قدرت، درد و سایر علائم شود.

در واقع هنگامی که خارهای استخوانی باعث باریک شدن فضای داخل ستون فقرات شوند، به آن تنگی کانال می گویند. افرادی که به دلیل خار استخوان دچار فشرده شدن ریشه عصبی یا تنگی نخاع می شوند، معمولاً در دهه 60 و 70 زندگی خود هستند..

گاهی خارهای استخوانی ممکن است عضلات و تاندون ها را نیز تحریک کند اما این موضوع بسیار نادر است.

خار استخوانی چیست؟

اگر دقیق تر بخواهیم بگوییم در واقع اصطلاح “خار استخوانی” کمی اشتباه است. کلمه “خار” این تصور را ایجاد می کند که این زوائد استخوانی تیز هستند و این تیزی می تواند باعث فرورفتن در نخاع و دیگر بخش های آناتومی ستون فقرات شود. اما در واقع  خارهای استخوانی بر خلاف نامشان، معمولا گرد و صاف هستند.

تعریف پزشکی خار استخوانی :

اصطلاحات پزشکی برای خار استخوانی استئوفیت و انتزوفیت است. هم استئوفیت ها و هم انتزوفیت ها برجستگی های روی استخوان هستند که به صورت اضافی رشد کرده اند. این زوائد معمولا به عنوان واکنشی به روند آرتریت یا آرتروز به وجود می آیند.

درواقع اگرچه استخوان‌ها سخت به نظر می آیند اما آن ها نیز مانند ناخن‌ها و موها دائماً در حال تجدید شدن و رشد هستند. استئوفیت ها و انتزوفیت ها به عنوان واکنش های استخوان به هنگام استرس و فشار در نظر گرفته می شوند.

استئوفیت ها معمولاً در نتیجه اصطکاک بیش از حد در مفاصل به وجود می آیند. استئوفیت‌ها اغلب در جایی از ستون فقرات یافت می شوند که دو استخوان‌های مهره‌به هم متصل می شوند و به اصطلاح یک فاست مفصلی را تشکیل می دهند.

 

استئوفیت در ستون فقرات

انتزوفیت ها خارهای استخوانی هستند که در جایی که رباط ها و تاندون ها به استخوان می چسبند (نقطه ای به نام آنتز) ایجاد می شوند. کشیدگی مزمن، آسیب یا بیماری می تواند باعث التهاب در این نواحی شود و این التهابات در آینده می تواند از جمله عوامل اثر گذار در به وجود آمدن انتزوفیت ها باشد.

گاهی تشخیص اینکه خار استخوانی از نوع انتزوفیت می باشد و یا استئوفیت حتی برای پزشک نیز دشوار است اما این موضوع جای نگرانی نیست زیرا اغلب درمان های مربوط به این دو عارضه یکی هستند و تشخیص متفاوت تاثیری در روند درمان نخواهد داشت.

علائم بالینی خار استخوان

می توان گفت احتمال به وجود آمدن خارهای استخوانی با بالا رفتن سن افزایش می یابد. خار استخوان می تواند باعث التهاب در مفاصل فاست و یا تحریک ریشه عصب شود.

به این نکته توجه داشته باشید که علائم مربوط به خار استخوان به طور معمول با گذشت زمان به مرور بدتر می شود. همچنین این علائم با انجام فعالیت تشدید می شود و با استراحت بهبود پیدا می کند.

خارهای استخوانی در گردن

علائم خار استخوانی در گردن ممکن است با توجه به محل قرار گیری آن متفاوت باشد اما در کل می توان به علائم زیر در این رابطه اشاره نمود:

• درد کسل کننده و دردناک در گردن که با استراحت بهتر می شود
• وجود دردی انتشاری در یک یا هر دو طرف شانه
• درد، بی حسی یا گزگز در یک یا هر دو بازو
• ضعف در اندام فوقانی وجود سردردهای مبهم

در کل بی‌حسی، گزگز و ضعف در هر دو شانه، بازو و یا دست ممکن است نشانه‌ای از تنگی نخاع باشد که می تواند توسط خار استخوان ایجاد ‌شده باشد.

خارهای استخوانی در کمر

درصورت وجود خارهای استخوانی در قسمت ستون فقرات کمری ممکن است علائم زیر بروز کند:

• درد مزمن کمری هنگام ایستادن یا راه رفتن
• گز گز و یا سوزن سوزن شدن در باسن و پشت ران
• احساس ضعف در پاها
• تسکین درد به هنگام خم شدن به جلو

خار استخوان و تنگی نخاع

برای درک این موضوع بهتر است ابتدا با هم مقداری آناتومی ستون فقرات را بررسی کنیم:

ستون فقرات از 33 مهره تشکیل شده است. در داخل ستون فقرات فضایی به نام کانال نخاعی وجود دارد که محل عبور نخاع و ریشه های عصبی است. این ریشه های عصبی از طناب نخاعی انشعاب می گیرند و از طریق فضاهای بین مهره ای که سوراخ بین مهره ای نامیده می شوند، از کانال نخاعی خارج می شوند.

حالا گاهی این کانال نخاعی به علت های مختلف ممکن است دچار تنگی شود که هنگامی که این موضوع رخ دهد، باعث تحت فشار قرار گرفتن نخاع و ریشه های عصبی می شود.

این فشرده شدن می‌تواند باعث درد، سوزن سوزن شدن، بی‌حسی و یا ضعف شود که معمولاً به صورت دوطرفه در هر دو پا یا هر دو بازو رخ می‌دهد.

هنگامی که تنگی نخاعی پاها را تحت تاثیر قرار می دهد، علائم در هنگام ایستادن و راه رفتن بدتر و در هنگام نشستن بهتر می شوند. تنگی کانال را معمولا نمی‌توان بدون جراحی درمان کرد، اما علائم مربوط به آن را که شامل درد، ضعف و بی‌حسی است را می‌توان به‌صورت غیرجراحی با داروهای ضد التهابی و استروئیدی خوراکی و تزریقی مدیریت نمود.

البته باید به این نکته نیز توجه کرد که همه موارد تنگی ستون فقرات ناشی از خار استخوانی نیست. بلکه خار استخوان تنها یکی از علل احتمالی تنگی نخاع است.

از سایر علل احتمالی تنگی کانال می توان به برآمدگی یا پارگی دیسک، بزرگ شدن رباط ستون فقرات، تومورهای ستون فقرات، شکستگی مهره ها و عفونت های ستون فقرات اشاره نمود.

علاوه بر این، علائمی مانند درد، بی حسی و گزگز در اندام ها می تواند به علت عوامل دیگری همچون دیابت یا گردش خون ضعیف به وجود بیاید. بنابراین مراجعه به متخصص برای تشخیص دقیق این موضوع و انتخاب درمان مناسب برای تسکین درد امری بسیار ضروری است.

جمع‌ بندی

خارهای استخوانی یا استئوفیت‌ها، برجستگی‌های اضافی استخوان هستند که به‌ویژه در افراد بالای ۵۰ سال و اغلب در پاسخ به آرتروز ایجاد می‌شوند. اگرچه همیشه دردناک نیستند، اما می‌توانند با التهاب مفاصل، فشار بر ریشه‌های عصبی و ایجاد تنگی کانال نخاعی، باعث درد، بی‌حسی، گزگز و ضعف در گردن، شانه‌ها و اندام‌ها شوند.

علائم معمولاً با فعالیت بدتر و با استراحت بهتر می‌شوند، در صورت بروز علائمی مانند بی‌حسی و ضعف دوطرفه، مراجعه به متخصص برای تشخیص دقیق و مدیریت درد، که شامل درمان‌های محافظه‌کارانه و گاهی جراحی است، ضروری است.

اگر مطالعه این مقاله شما را نگران کرده یا به دنبال راهی برای پایان دادن به دردهای مزمن خود هستید، قدم اول را درست برداشته‌اید. دکتر گلشنی با تخصص در زمینه حرکات اصلاحی، به شما کمک می‌کند تا با حرکاتی ساده و مؤثر، کنترل بدن خود را دوباره به دست آورید و از زندگی بدون درد لذت ببرید.

تمریناتی مانند حرکات یوگا و حرکات کششی ملایم می‌توانند به کاهش سفتی و تقویت عضلات شانه و تسکین درد کمک کنند. اگر چشمان خود را ببندید، نفس عمیقی بکشید و آگاهی خود را بر روی شانه‌های خود قرار دهید به‌احتمال زیاد درد، تنش یا احساسی این چنینی را در این ناحیه حس خواهید کرد.

درد یا سفتی شانه عارضه‌ای بسیار شایع است و 18 تا 26 درصد از بزرگسالان را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. اما خوشبختانه باید بگوییم که شما می‌توانید اقداماتی را برای ازبین‌بردن این ناراحتی در شانه‌های خود انجام دهید. برای یادگیری نحوه انجام تمرین ساده شانه برای تسکین درد و گرفتگی، ادامه مطلب را بخوانید. این تمرینات باعث افزایش قدرت می‌شوند و می‌توانند انعطاف‌پذیری را در بدن بهبود بخشند. همچنین این حرکات می‌توانند دامنه حرکتی شما را افزایش دهند که این موضوع باعث می‌شود تا راحتی و سهولت بیشتری را برای انجام حرکات روزانه به دست آورید.

نکاتی برای انجام این تمرینات

این تمرینات ساده را سه تا شش بار در هفته برای تسکین درد شانه انجام دهید. با یک روتین 10 دقیقه‌ای شروع کنید و با قوی‌تر شدن و انعطاف‌پذیری بیشتر، به‌تدریج مدت‌زمان انجام آن‌ها را افزایش دهید.

در حین انجام این تمرینات، تمرکز خود را بر روی آرام‌کردن و ازبین‌بردن هر گونه تنش در شانه‌ها و هر جای دیگری که احساس گرفتگی می‌کنید، قرار دهید.

کشش را فقط تا حدی انجام دهید که احساس راحتی داشته باشد و اگر دردی را تجربه کردید که فراتر از ناراحتی خفیف است، تمرینات را متوقف کنید.

کشش در سراسر قفسه سینه

این تمرین به افزایش انعطاف‌پذیری و دامنه حرکتی مفصل شانه و عضلات اطراف آن کمک می‌کند. هنگام انجام این تمرین، در صورت احساس درد در شانه، بازوی خود را پایین بیاورید.

دست راست خود را روی سینه قرار دهید و آن را به سمت مخالف و به سمت قفسه سینه بکشید. از دست چپ خود برای حمایت از بازوی خود استفاده کنید. این وضعیت را تا 1 دقیقه نگه دارید و آن را برای طرف مقابل تکرار کنید. این حرکت را در هر طرف 3 تا 5 بار انجام دهید. برای عمیق‌تر کردن کشش، می‌توانید دست خود را تا ارتفاع شانه بالا بیاورید.

رهاکردن گردن

این تمرین راهی ملایم برای کاهش تنش در گردن و شانه‌های شماست. چانه خود را به سمت قفسه سینه پایین بیاورید تا کشش را در پشت گردن خود احساس کنید. به‌آرامی سرخود را به سمت چپ خم کنید تا شانه راست شما کشیده شود. این وضعیت را تا 1 دقیقه نگه دارید و در طرف مقابل تکرار کنید. این تمرین را در هر طرف 3-5 بار انجام دهید.

برای کش عمیق‌تر:

یک‌دست را روی شانه و یک‌دست را بالای گوش خود قرار دهید تا حرکت را به‌آرامی به یک طرف هدایت کنید. سپس چانه خود را به سمت قفسه سینه پایین بیاورید. کشش را در پشت گردن خود احساس خواهید کرد. به‌آرامی سرخود را به سمت چپ خم کنید تا شانه راست شما کشیده شود.

این وضعیت را تا 1 دقیقه نگه دارید و در طرف مقابل تکرار کنید. این حرکت را در هر طرف 3-5 بار انجام دهید.

باز کردن قفسه سینه

این تمرین انعطاف‌پذیری و دامنه حرکتی شانه‌های شما را افزایش می‌دهد.

در حالت ایستاده، یک نوار ورزشی، بند یا حوله را با هر دودست پشت خود بگیرید.

درحالی‌که کتف‌های خود را به سمت یکدیگر حرکت می‌دهید،  قفسه سینه خود را باز کنید.

در همین حالت چانه خود را بالا بیاورید و به سمت سقف نگاه کنید. این حرکت را تا 30 ثانیه نگه دارید و 3 تا 5 بار آن را تکرار کنید. برای عمیق‌تر شدن کشش، دست‌های خود را در امتداد حوله یابند به هم نزدیک کنید.

حرکت بازوهای عقاب

این تمرین باعث کشش عضلات شانه می‌شود. اگر در این حرکت وضعیت چرخش بازوها ناراحت‌کننده است، این تمرین را تنها با نگه‌داشتن شانه‌های مخالف انجام دهید.

 درحالی‌که نشسته‌اید، بازوهای خود را به طرفین دراز کنید. آرنج‌های خود را در جلوی بدن ضربدری کنید و بازوی راست خود را در بالا قرار دهید. آرنج‌های خود را خم کنید، پشت ساعد و دست‌های خود را در کنار هم قرار دهید تا کف دست‌ها را به هم نزدیک کنید. این وضعیت را به مدت 15 ثانیه نگه دارید. هنگام بازدم، ستون فقرات خود را درحالی‌که آرنج‌های خود را به سمت قفسه سینه خود می‌کشید، بچرخانید. این حرکت را 1 دقیقه ادامه دهید و در طرف مقابل تکرار کنید.

چرخش نشسته

این تمرین باعث کشش شانه‌ها و گردن می‌شود. در طول این تمرین اجازه دهید چرخش از قسمت پایین کمر شما شروع شود. روی زمین بنشینید و پاهای خود را مستقیماً دراز کنید. پای راست خود را از زانو خم کنید و کنار زانوی چپ بگذارید. بالاتنه خود را به سمت راست بچرخانید و بازوی چپ خود را پشت ران راست خود نگه دارید. این وضعیت را تا 30 ثانیه حفظ کنید و آن را در سمت چپ تکرار کنید. در هر طرف 3-5 بار این حرکت را انجام دهید.

دایره‌های شانه

این تمرین برای گرم‌کردن مفاصل شانه و افزایش انعطاف‌پذیری بسیار ایدئال است. با دست چپ خود پشتی صندلی را بگیرید. اجازه دهید دست راست شما آویزان شود. دست راست خود 5 بار در هر جهت بچرخانید و این حرکت را در طرف مقابل تکرار کنید. این کار را ۲ تا ۳ بار در روز انجام دهید.

کشش درگاه و چهارچوب

این کشش سینه شما را باز می‌کند و شانه‌های شما را تقویت می‌کند. در کنار چهارچوب یک در بایستید و آرنج‌ها و بازوهایتان زاویه 90 درجه داشته باشند.

درحالی‌که کف دست خود را به طرفین چهارچوب در فشار می‌دهید، پای راست خود را به جلو ببرید به جلو خم شوید. این وضعیت را تا 30 ثانیه نگه دارید. کشش را با جلو بردن پای چپ خود تکرار کنید. این حرکت را در هر طرف 2-3 بار انجام دهید.

تمرین نخ‌کردن سوزن

این ژست گرفتگی در قفسه سینه، شانه‌ها و قسمت بالای کمر شما را از بین می‌برد. می‌توانید یک بالشتک یا بلوک را برای حمایت زیر سر یا شانه خود قرار دهید.

از دست و زانو شروع کنید. دست راست خود را به سمت سقف بالا بیاورید درحالی‌که کف دستتان به سمت بدنتان باشد. سپس بازوی خود را پایین بیاورید تا زیر سینه‌تان قرار گیرد.  دست چپ خود را برای حمایت روی زمین نگه دارید. این وضعیت را تا 30 ثانیه نگه دارید.

درمان‌های دیگر برای درد شانه

علاوه بر تمرینات شانه، می‌توانید از داروهای خانگی برای کاهش درد و بهبودی استفاده کنید. در صورت امکان، شانه خود را بالاتر از سطح قلب قرار دهید. همچنین می‌توانید از یک پد گرم‌کننده یا از حمام نمک استفاده کنید.

برای کاهش درد، استفاده از مسکن‌های بدون نسخه مانند ایبوپروفن یا استامینوفن می‌تواند کمک‌کننده باشد. همچنین می‌توانید استفاده از مسکن‌های طبیعی مانند زردچوبه، پوست درخت بید یا میخک را امتحان کنید. چند بار در روز ترکیب این مواد یا اسانس‌های حاوی آن‌ها را روی ناحیه آسیب‌دیده بمالید.

ماساژ منظم و درمان‌های طب سوزنی می‌تواند به تسکین درد و ایجاد تعادل در بدن شما کمک کند. همچنین می‌توانید درمان‌های دست‌کاری مانند تکنیک‌های کایروپراکتیک، استئوپاتی یا رولفینگ را امتحان کنید.

چگونه از درد شانه جلوگیری کنیم؟

علاوه بر انجام این تمرینات، می‌توانید با رعایت چند نکته و دستورالعمل ساده از درد شانه پیشگیری کنید:

• وضعیت بدنی خوب را تمرین کنید و از خم‌شدن یا قوز کردن در هنگام نشستن، ایستادن و انجام فعالیت‌های روزانه خودداری کنید.
• به نحوه راه‌رفتن خود در طول روز توجه کنید و در صورت لزوم آن را اصلاح کنید.
• استراحت کافی داشته باشید و از هر فعالیتی که باعث درد می‌شود پرهیز کنید.
• هنگام انجام فعالیت‌هایی که شامل بردن چیزی بالای سر، حمل اجسام سنگین یا خم‌شدن به جلو هستند، مراقب باشید. اگر مجبور هستید این فعالیت‌ها را به‌عنوان بخشی از شغل خود انجام دهید، بررسی کنید که چگونه می‌توانید بدن خود را حرکت دهید تا ناراحتی را به حداقل برسانید.

• اگر ورزش‌هایی انجام می‌دهید که باعث درد شانه می‌شود، مطمئن شوید که از فرم و تکنیک مناسب استفاده می‌کنید.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

اگر نمی‌توانید شانه‌های خود را حرکت دهید یا اگر درد شما بعد از دو هفته درمان بدتر شد یا بهبود نیافت، به پزشک یا فیزیوتراپ مراجعه کنید.

همچنین در صورت داشتن درد شدید در هر دو شانه یا هر دو ران یا تب، باید فوراً به پزشک مراجعه کنید.

برای تعیین علت درد و بهترین برنامه درمانی، پزشک ممکن است یک اسکن اشعه ایکس، اسکن اولتراسوند یا تصویربرداری MRI انجام دهد.

و در آخر فوراً به پزشک مراجعه کنید اگر:

در هر دو شانه درد دارید

در هر دوران درد دارید

تب دارید یا احساس ناراحتی می‌کنید

کلام آخر

درحالی‌که درد شانه عارضه‌ای بسیار شایع است، اما می‌توان از آن پیشگیری نمود و یا آن را به‌راحتی درمان کرد. برای تسکین و پیشگیری از درد شانه، این تمرینات را به طور منظم انجام دهید.

همچنین می‌توانید داروهای خانگی را برای درمان درد شانه امتحان کنید. ادامه تمرینات و درمان‌ها حتی پس از اینکه احساس بهتری کردید به جلوگیری از بازگشت درد کمک می‌کند.

قبل از شروع هر برنامه ورزشی، اگر شرایط پزشکی دارید که ممکن است تحت‌تأثیر این تمرینات قرار گیرد، با پزشک خود صحبت کنید.

انعطاف‌پذیری بخش مهمی از تناسب‌اندام و سلامت کلی بدن محسوب می شود. فعالیت‌های روزانه بدون توانایی خم‌شدن، چرخیدن یا چمباتمه‌زدن بسیار چالش‌برانگیز خواهد بود.

با گنجاندن یک برنامه کششی در برنامه روزانه خود، می‌توانید انعطاف‌پذیری و دامنه حرکتی خود را افزایش دهید. همچنین با انجام این حرکات می‌توانید عملکرد خود را در ورزش و کارهای روزانه بهبود ببخشید. حرکات کششی می‌تواند به جلوگیری از آسیب و کاهش دردهای مرتبط با سفتی عضلانی کمک کند.

امروز این پنج دقیقه تمرین را امتحان کنید تا انجام آن‌ها شما را برای روز پرمشغله پیش رو آماده کند، یا کمی آرامش را بعد از کار برای شما به ارمغان بیاورد.

کشش دونده

این کشش برای پایین‌تنه، به‌ویژه عضلات همسترینگ و خم‌کننده‌های ران عالی است. گرفتگی و سفتی عضله همسترینگ اغلب یکی از دلایل اصلی کمردرد است و این مورد ممکن است در افرادی که برای مدت طولانی می‌نشینند بدتر باشد.

تجهیزات موردنیاز: ندارد

عضلات درگیر: همسترینگ، خم‌کننده‌های ران، کمر، ساق پا

بایستید و پاها را به‌اندازه عرض لگن باز کنید. پای چپ خود به عقب بگذارید و هر دودست خود را به‌اندازه عرض شانه باز کنید و در دو طرف پای راست روی زمین قرار دهید.

باسن خود را پایین بیاورید تا جایی که کشش را در جلوی لگن و پای چپ خود احساس کنید. 30 ثانیه این حالت را نگه دارید. به‌آرامی پای جلوی خود را صاف کنید و دستان خود را روی زمین قرار دهید. اگر نمی‌توانید پای خود را کاملاً صاف کنید نگران نباشید. برای 30 ثانیه ‌این وضعیت را نگه دارید. همین حرکات را برای طرف دیگر تکرار کنید.

خم‌شدن به جلو

این کشش، کشش نهایی تمام بدن است. برای کارمندان اداری که زمان زیادی را پشت کامپیوتر می‌نشینند این حرکت بسیار ایدئال است. این کار باعث کشیده‌شدن پاها و همسترینگ می شود. این تمرین همچنین یک تمرین عالی برای باز کردن سینه و شانه است.

تجهیزات موردنیاز: ندارد

عضلات درگیر: همسترینگ، شانه‌ها، کمر، سینه

بایستید و پاها را به‌اندازه عرض لگن باز کنید. توجه کنید که انگشتان پا به سمت جلو باشند.  کمر را صاف نگه دارید و سپس از ناحیه کمر خم شوید و باسن خود را به سمت عقب ببرید. سعی کنید تا وزن خود را در پاشنه‌های پای خود قرار دهید تا زمانی که در پشت‌پاهای خود کشش را احساس کنید.

همان‌طور که به جلو خم می‌شوید، اجازه دهید نیروی جاذبه بازوهای شما را در بالای سرتان تحت کشش قرار دهد و بازوهایتان را صاف نگه دارد. فقط تا جایی که انعطاف‌پذیری شانه شما اجازه می‌دهد پیش بروید. این وضعیت را به مدت 30 ثانیه نگه دارید.

چرخش به پشت در حالت نشسته

پیچش ستون فقرات یک ورزش آزادسازی عالی است: این حرکت می‌تواند به بهبود کمردرد و افزایش تحرک کمک کند. اگر مشکل دیسک یا ستون فقرات دارید که ممکن است با پیچش کمر بدتر شود، از این تمرین صرف‌نظر کنید.

تجهیزات موردنیاز: ندارد

عضلات درگیر: ستون فقرات، باسن، کمر روی زمین بنشینید، پاها را روی‌هم قرار دهید به‌طوری‌که پای چپ در بالا قرار گیرد. پای چپ خود را از روی پای راست خود رد کنید و آن را  کنار زانوی راست روی زمین قرار دهید تا زانوی چپ شما به سمت بالا باشد. به‌آرامی شانه‌های خود را به سمت چپ بچرخانید و به‌عنوان اهرم فشار آرنج خود را به‌پای چپ فشار دهید. این حرکت را تا جایی که راحت هستید انجام دهید. این وضعیت را به مدت 30 ثانیه نگه دارید و سپس برای طرف دیگر تکرار کنید.

حرکت یوگای پینه‌دوز

این کشش باز کردن مفصل ران هم برای مردان و هم برای زنان مؤثر است. این حرکت به کاهش تنش در باسن و عضلات داخل ران کمک می‌کند.

تجهیزات موردنیاز: ندارد

عضلات درگیر: کشنده‌ها، خم‌کننده‌های ران، باسن

روی زمین بنشینید و پشت خود را صاف کنید. کف پاها را در تماس با هم نگه دارید. دستان خود را روی پاهای خود قرار دهید و در راستای ستون فقرات دراز کنید. سپس احساس کنید که انگار طنابی سرتان را به سمت جلو می‌کشد و وزنتان را از دنبالچه به سمت جلو می‌برد.

از بازوهای خود برای کمک استفاده کنید و سعی کنید با کمری صاف به سمت جلو خم شوید و سرخود را به سمت پاهای خود پایین بیاورید. این حرکت را تا آستانه توان خود انجام دهید و سعی کنید این وضعیت را به مدت 30 ثانیه نگه دارید.

کشش سینه به‌ وسیله در

سفتی در قفسه سینه و شانه‌ها اغلب در افراد با وضعیت نامناسب بدنی دیده می شود. این موضوع می‌تواند منجر به مشکلات بزرگ‌تری شود. انجام حرکات کششی روزانه برای باز کردن قفسه سینه می‌تواند به جلوگیری از سفتی آن کمک کند و وضعیت مناسب و تنفس بهتر را تقویت کند.

وسایل مورد نیاز: درب ورودی

عضلات درگیر: قفسه سینه، دلتوئید قدامی، عضله دوسر

وسط یک در باز بایستید. در صورت امکان ساعدهای خود را در هر طرف چارچوب در قرار دهید. اگر درب خیلی عریض است، هر بار یک بازو را کشش دهید.

به آرامی به سمت در به جلو خم شوید تا زمانی که جلوی سینه و شانه ها کشش احساس کنید.

این حرکت را فقط تا آنجایی که راحت هستید انجام دهید. این وضعیت را به مدت 30 ثانیه نگه دارید.

آیا باید قبل یا بعد از ورزش حرکات کششی انجام داد؟

انجام حرکات کششی بعد از فعالیت بدنی بهتر است. کشش قبل از ورزش احتمالاً برای عملکرد ورزشی مفید نیست.

تمرینات کششی برای سالمندان برای بهبود تحرک

این دانش عمومی است که افراد با افزایش سن سرعت خود را کاهش می دهند.

فعالیت های روزانه مانند ایستادن از روی صندلی و بلند شدن و نشستن در رختخواب به طور فزاینده ای دشوار می شود. این محدودیت ها اغلب به دلیل کاهش قدرت و انعطاف پذیری عضلات ایجاد می شود.

انعطاف‌پذیری توانایی ماهیچه‌ها و تاندون‌ها برای بلند شدن و کشش در پاسخ به حرکت است و به مفصل اجازه می‌دهد تا در دامنه حرکتی خود حرکت کند. یک برنامه کششی خوب برای کمک به حفظ انعطاف پذیری در برنامه روزانه خود مهم است.

حرکات کششی برای گردن، بازوها، پشت، باسن و پاها به حفظ انعطاف پذیری با گذشت سالها کمک می کند و شما را برای تمام زندگی سالم نگه می دارد.

فواید حرکات کششی

حرکات کششی امکان حرکت بیشتر در مفاصل را فراهم می کند و وضعیت بدن را بهبود می بخشد. همچنین به کاهش تنش و درد عضلانی کمک می کند و خطر آسیب را کاهش می دهد. در نهایت، ممکن است به افزایش گردش خون، کنترل عضلات و بهبود تعادل و هماهنگی کمک کند.

مطالعه ای که در مجله Gerontology منتشر شد، نتایج 12 ماهه یک برنامه کشش و انعطاف پذیری برای افراد مسن را بررسی کرد. شرکت کنندگان تغییرات مثبتی را در زمینه هایی مانند آمادگی جسمانی، خودکارآمدی، عملکرد درک شده و رفاه نشان دادند. آنها همچنین کاهش درد را تجربه کردند.

نکات حرکات کششی

نفس عمیق بکشید و به آرامی نفس خود را به عنوان کشش بیرون دهید.

هر کشش را به مدت 30 ثانیه نگه دارید تا به عضله زمان کافی برای استراحت بدهید.

در حین انجام حرکات کششی جهش نکنید، زیرا این امر خطر آسیب را افزایش می دهد.

فقط تا زمانی که در عضله احساس تنش کنید، کشش دهید، نه تا حد درد.

همیشه قبل از انجام حرکات کششی به مدت 5 تا 10 دقیقه، با حرکاتی مانند پیاده روی، بدن خود را گرم کنید.