جراحی‌های کمر و پی آر پی : آیا ترکیب این دو درمان اثر بخش است؟ جراحی به روش دیسککتومی آندوسکوپی کمری، یک درمان موثر برای بیماران مبتلا به بیرون‌زدگی دیسک کمر، بعد از امتحان و شکست درمان‌های محافظه‌کارانه به شمار می‌آید. بااین‌حال، گاهی پس از این جراحی، نقص در حلقه فیبروزی دور هسته دیسک که به نام آنولوس فیبروز شناخته می‌شود رخ می‌دهد و منجر به عود دوباره بیرون‌زدگی دیسک کمر می‌شود.

از طرفی تحقیقات، شواهد امیدوارکننده‌ای را بعد از تزریق پلاسمای غنی از پلاکت (PRP)، برای ترمیم بافت‌های آسیب‌دیده کمر، نشان داده است. اما تا کنون اثربخشی تزریق PRP بعد از جراحی‌های دیسککتومی به‌ندرت مورد بررسی قرار گرفته است. ما امروز می‌خواهیم در این مطلب مقاله‌ای را که ترکیب این دو روش درمانی را باهم بررسی نموده است مرور کنیم و ببینیم که میزان عود دوباره بیرون‌زدگی دیسک کمر در جراحی‌های دیسککتومی کمر با یا بدون استفاده از روش درمانی PRP به چه صورت خواهد بود.

[sc name=”didar”][/sc]

شرکت‌کننده‌ها و تست‌های مورداستفاده

در مجموع 108 بیمار که تحت عمل جراحی دیسککتومی ستون فقرات قرار گرفته بودند بین ژوئیه 2018 و دسامبر 2019 به‌صورت آینده‌نگر ثبت شدند. پنجاه و یک بیمار تحت جراحی دیسککتومی بدون تزریق PRP و پنجاه و هفت بیمار تحت عمل جراحی دیسککتومی با تزریق PRP قرار گرفتند.

برای ثبت میزان درد بیماران از خط کش درد استفاده شد. در این روش یک خط کش ده‌سانتی متری به بیمار داده می‌شود و از بیمار خواسته می‌شود تا باتوجه‌به میزان درد خود عدد روی خط کش را نشان دهد. عدد صفر برای “بدون درد” و عدد ده برای “شدیدترین درد” ثبت خواهد شد. برای درد کمر و پا، شاخص ناتوانی Oswestry (ODI) و معیارهای MacNab مورد ارزیابی قرار گرفت و عوارض بعد از عمل ثبت شد. میزان بیرون‌زدگی دیسک، سطح مقطع ستون فقرات و ارتفاع دیسک به‌وسیله MRI قبل از عمل، بعد از عمل و در پیگیری‌های منظم ارزیابی شد.

نتایج تحقیق جراحی‌های کمر و پی آر پی

همه بیماران پس از جراحی‌ها و تزریق PRP به طور منظم مورد بررسی قرار می‌گرفتند. پس از انجام تحقیقات، نتایج نشان داد که بهبود بالینی در هر دو گروه مشاهده شده است. اما تفاوت‌های آماری در میزان درد کمر و پا در دو گروه، پس از 3 ماه، 6 ماه و یک سال پیگیری وجود داشت. بهبود در گروه PRP قابل‌توجه بود. بیرون‌زدگی دیسک و سطح مقطع ستون فقرات در MRIهای گروه PRP بهبود بهتری را نشان دادند و همچنین در پیگیری نهایی در این گروه میزان عود بیرون‌زدگی دیسک کمر کمتری نسبت به گروه کنترل نشان داده شد. هیچ عارضه جانبی در مطالعه ما به دنبال تزریق PRP گزارش نشد.

درواقع این مطالعه نشان داد که جراحی دیسککتومی ستون فقرات همراه با تزریق PRP یک درمان ایمن و موثر برای بیماران مبتلا به بیرون‌زدگی دیسک کمر در پیگیری میان‌مدت و طولانی‌مدت بود. این تحقیق همچنین نشان داد که تزریق PRP برای بازسازی دیسک پس از جراحی دیسککتومی آندوسکوپی مفید است و میزان احتمال عود بیرون‌زدگی دیسک کمر را کاهش می‌دهد.

جراحی دیسککتومی ستون فقرات چیست؟

 جراحی دیسککتومی ستون فقرات در حال حاضر یک درمان موثر و رایج برای بیماران مبتلا به بیرون‌زدگی دیسک کمر به شمار می‌آید. این جراحی زمانی انجام می‌شود که سایر درمان‌های محافظه‌کارانه برای بهبود این عارضه بی‌اثر باشند. در روش جراحی دیسککتومی ستون فقرات، برش جراحی کوچک‌تر و در نتیجه ازدست‌دادن خون کمتر است. در این روش در مقایسه با جراحی باز سنتی، آسیب به بافت‌های اطراف کاهش پیدا کرده و مدت‌زمان بستری بیمار در بیمارستان کوتاه‌تر خواهد بود. علی‌رغم بهبود قابل‌توجه علائم، عوارض مانند آسیب به عصب نادر نیست و ممکن است بی‌حسی و درد پس از جراحی به دلیل تحریک ساختارهای عصبی با این روش رخ دهد.

روش جراحی دیسککتومی آندوسکوپی کمر شامل برداشتن هسته حلقه فیبروزی دیسک بیرون‌زده برای آزادسازی ریشه‌های عصبی فشرده شده است. برداشتن قسمتی از دیسک‌های بین مهره‌ای می‌تواند دردهای انتشاری را در اندام‌های تحتانی کاهش دهد، اما نقص در حلقه فیبروزی دیسک پس از جراحی‌های دیسککتومی تهاجمی ممکن است منجر به افزایش میزان عود بیرون‌زدگی دیسک کمر شود و بیماران را در معرض خطر ناتوانی احتمالی قرار دهد. زخم باقی‌مانده پس از برداشتن دیسک بین مهره‌ای با تشکیل بافت اسکار بهبود می‌یابد که این موضوع می‌تواند باعث شکست دوباره حلقه فیبروزی شود؛ بنابراین، بسیار مهم است که پس از این جراحی بازسازی اساسی دیسک اتفاق افتد.

جراحی‌های کمر و پی آر پی

برای بهبود اثربخشی بالینی این روش جراحی و کاهش میزان عود آن، بسیاری از مطالعات بر ترمیم عیوب حلقه فیبروزی دیسک با دستگاه‌های مکانیکی متمرکز شده‌اند. بااین‌حال، چنین دستگاه‌هایی را نمی‌توان به‌راحتی در عمل‌های آندوسکوپی به کار برد. به همین علت، تعداد فزاینده‌ای از محققین به ‌جای استفاده از روش های مکانیکی، ترجیح داده‌اند تا بر اصلاحات بیولوژیکی تمرکز کنند. کاربرد پلاسمای غنی از پلاکت (PRP) در درمان بیماری دژنراتیو و تخریب دیسک و ترمیم حلقه فیبروزی دیسک در آزمایشات آزمایشگاهی یا حیوانی نتایج امیدوارکننده ای را به همراه داشته است.

PRP حاوی مایعی غلیظ شامل پلاکت‌هاست که می‌تواند با تعدیل فرآیندهای التهابی، بیومولکول‌ها را به بافت آسیب‌دیده هدف برساند و در نتیجه باعث بهبود و ترمیم شود. PRP همچنین می‌تواند در تحریک فرایند بازسازی دیسک دخیل باشد. این ماده می‌تواند با آزاد کردن فاکتورهای رشد و پروتئین‌هایی که ممکن است در ترمیم دیسک‌های تخریب شده دخیل باشند، سودمند باشد. چندین مطالعه بالینی نشان داده‌اند که رادیکولوپاتی خفیف و کمردرد ناشی از بیرون‌زدگی هسته دیسک را می توان با تزریق PRP از راه پوست بهبود بخشید.پ

مثلاً در یکی از این تحقیقات که در سال 2020 توسط محققان انجام شد، تزریق PRP در درمان کمردرد مورد ارزیابی قرار گرفت و نتایج نشان داد که این ماده توانایی زیادی در تسکین درد و رضایت بیماران دارد.

جمع بندی جراحی‌های کمر و پی آر پی

به‌طورکلی بررسی ام آر آی های بیماران پس از جراحی دیسککتومی نشان داده‌اند که دیسک می‌تواند پس از جراحی خود را ترمیم کند و PRP نقش مثبتی در بازسازی حلقه فیبروزی دیسک دارد. این تغییرات منجر به گسترش فضای کانال نخاعی و کاهش فشار و تحریک ریشه‌های عصبی می‌شود که از جنبه دیگری می‌تواند باعث بهبود علائم بالینی می‌شود. PRP دارای اثرات مثبتی بر تکثیر سلول‌های غضروفی در حلقه فیبروزی دیسک داخلی است که می‌تواند بافت فیبروتیک را به بافت غضروفی تبدیل کند که این فرایند می‌تواند تشکیل بافت اسکار را کاهش می‌دهد.

PRP یک ساختار ژل مانند ایجاد می کند که بر مورفولوژی سلول‌های دیسک تأثیر می گذارد. بنابراین، ممکن است باعث بازسازی دیسک شود. در این پژوهش نیز میزان عود بیرون‌زدگی دیسک در گروه PRP به طور قابل توجهی کمتر بود، که این موضوع نشان می‌دهد PRP می‌تواند به جلوگیری از عود مجدد کمک کند. بازسازی ایده آل حلقه فیبروزی دیسک می‌تواند به طور موثر یک مانع مکانیکی برای جلوگیری از عود بیشتر بیرون‌زدگی دیسک ایجاد کند، وقوع فشار مجدد را کاهش دهد و ناحیه کانال نخاعی را گسترش دهد. همچنین این تزریق می‌تواند از تشکیل اسکار فیبروتیک داخل نخاعی بعد از عمل جلوگیری کند و انتشار التهاب را به حداقل برساند. همگی این عوامل در کنار هم باعث می شوند تا از بروز درد و بی حسی بعد از عمل جلوگیری شود.

فیزیوتراپی کمر با دستگاه یکی روش های نوینی است که برای درمان کمردرد به کار برده می شود. این یک تحول عظیمی است که توانسته بسیاری از افراد را که به کمردرد و دیسک کمر دچار شده اند، بدون نیاز به جراحی درمان شوند.

این روش درمانی یکی از شیوه های غیر تهاجمی است که به آن الکتروتراپی می گویند. در حقیقت استفاده از دستگاه های الکتریکی برای درمان انواع کمر درد و سایر مشکلات ارتوپدی، بخشی از فرایند توانبخشی و درمان با فیزیوتراپی مدرن است. با این شیوه بیماران سریع تر معالجه می شوند.

یکی از نکات جالب توجه در جلسات فیزیوتراپی کمر با دستگاه، نگرش بسیار مثبت بیماران نسبت به این روش است. از نظر آنها درمان این نوع درد ها با دستگاه های الکتریکی مهم ترین و تاثیرگذارترین بخش فیزیوتراپی است که در بهبود سریع مشکلات کمر نقش دارد.

همچنین از دید آنها فیزیوتراپی بدون الکتروتراپی هیچ تاثیری در معالجه انواع کمردرد ندارد. هر چند که فیزیوتراپیست ها به بیماران تاکید دارند که استفاده از دستگاه برای کمر قسمتی از مداوا بوده و باید همراه با سایر فعالیت هایی که پزشک تجویز می کند، درمان را کامل کنند.  

[sc name=”didar”][/sc]

فیزیوتراپی کمر با دستگاه یا الکتروتراپی چیست؟

فیزیوتراپی کمر با دستگاه الکتروتراپی یک سری از روش های درمانی است که با تحریک سلول های عصبی به تسکین درد و افزایش سرعت التیام التهابات مهره های کمر کمک می کند.

در واقع الکتروتراپی بخشی از طب فیزیکی محسوب می شود که برای معالجه بیماری های مرتبط با عضلات و اسکلت بدن به کار می رود. فیزیوتراپی با دستگاه دارای متدهای مختلفی است که پزشک متخصص ارتوپد با توجه به وضعیت بیماری و شرایط بیمار یکی از آنها را تجویز می کند.

شاید برای برخی از شما این سوال مطرح شود که فیزیوتراپی کمر با دستگاه چگونه باعث بهبود عملکرد کمر و درمان دیسک می شود. این دستگاه ها با انتقال انرژی الکتریکی  و امواج صوتی به بافت های داخلی موجب بهتر شدن جریان خون در ناحیه آسیب دیده شده و با دستکاری سلول های عصبی، درد را کاهش می دهد. همچنین با بهبود فرایند گردش گلبول های سفید در نواحی که درد وجود دارد، به آنها کمک می کند تا روند درمان سریع تر انجام شود.

تمام بیمارانی که از روش فیزیوتراپی با دستگاه را استفاده کرده اند، خیلی سریع تر به سلامتی دست پیدا کرده اند. یکی از عملکردهای دستگاه های الکتروتراپی، آزادسازی اندورفین با تحریک سلول های عصبی است. اندورفین همان هورمونی است که با ورزش و شادی کردن در مغز ترشح شده، منجر به کاهش درد کمر می شود.

فیزیوتراپی کمر با دستگاه چگونه انجام می شود؟

فیزیوتراپیست ها برای انجام فیزیوتراپی با دستگاه، الکترودها را روی کمر نزدیک به نقاط درد قرار می دهند. برای این کار از دو نوع الکترود یکبار مصرف و دائمی استفاده می کنند. الکترودهای دائمی به صورت اسفنجی بوده و الکترود یکبار مصرف با چسب به کمر وصل می شود.

بعد از قرار گرفتن الکترودها، دستگاه روشن می شود و شما تحریکات الکتریکی را در کمر خود حس می کنید. با جریان پالس های الکتریکی در نقاطی که درد وجود دارد، جریان خون سریع تر شده و آرام آرام درد آن ناحیه کمتر خواهد شد. معمولا از پالس های ضعیف شروع و کم کم پالس های قوی تر منتقل می شوند. سپس دوباره برای برگشت عضلات کمر به حالت اولیه، فیزیوتراپیست ها انرژی الکتریکی ضعیف تری استفاده می کنند. 

تعداد جلسات و مدت زمان فیزیوتراپی با دستگاه

تعداد جلسات فیزیوتراپی کمر با دستگاه بستگی به شرایط بیمار دارد. در حقیقت پزشک متخصص با دیدن وضعیت بیماران، تعدا جلسات را مشخص می کند و بین افراد متغیر است. مدت زمان استفاده از انرژی الکتریکی نیز به تشخیص پزشک بستگی دارد؛ اما بین 20 تا 60 دقیقه در نوسان است. بیماران بعد از طی دوره جلسات فیزیوتراپی با دستگاه، به نتایج شگفت انگیزی دست پیدا می کنند.

مزایای فیزیوتراپی با دستگاه برای بیمارانی که کمردرد دارند

اگر بخواهیم در یک جمع بندی مزایای فیزیوتراپی کمر با دستگاه را معرفی کنیم، باید بگوییم مزیت های آن باعث شده تا این شیوه درمانی یکی از کارآمدترین روش های غیر تهاجمی برای معالجه کمردرد به ویژه دیسک کمر باشد. از نظر بیماران درمان با دستگاه نتایج مثبتی در روند سلامتی آنها داشته است.

مزایای مهم آن عبارت است از:

• نداشتن عوارض برای بیماران
• بهبودی و بازگشت سلامتی و تجربه یک زندگی سالم بدون کمردرد
• نداشتن هیچ گونه درد در جلسات فیزیوتراپی با دستگاه
• قوی تر کردن ماهیچه های ناحیه کمر
• درمان اسپاسم های کمر با این روش
• بالا رفتن توانایی های جسمی افراد
• مدیریت درد با این روش

فیزیوتراپی کمر با دستگاه از شیوه های نوینی است که برای درمان بیمارانی که دردهای کمر، اسپاسم و دیسک کمر را تجربه می کنند، به کار می رود. از دیدگاه اغلب پزشکان، درمان کمردرد برای همیشه با روش جراحی باید آخرین انتخاب باشد. آنها فیزیوتراپی را بهترین جایگزین عمل جراحی می دانند. با کمک دستگاه الکتروتراپی، بیماران نیازی به مصرف داروهای شیمیایی نداشته و از عوارض آنها مصون می مانند. کار با دستگاه موجب می شود، التهاب های بیماران کاسته شود.  

در صورتی که قصد فیزیوتراپی کمر با دستگاه را دارید، بهترین کار این است که با متخصصین فیزیوتراپی مشورت کرده و اقدامات لازم قبل از انجام فیزیوتراپی را انجام دهید. سوابق بیماری خود را در اختیار فیزیوتراپیست ها قرار دهید. این کار باعث می شود، اگر لازم شد موارد احتیاط درباره فیزیوتراپی لحاظ گردد. مثلا استفاده از دستگاه برای درمان کمردرد بیماران قلبی و افرادی که سکته مغزی کرده اند، باید احتیاط شود.

الکتروتراپی شیوه نوین در فیزیوتراپی

اگر مطالعه این مقاله شما را نگران کرده یا به دنبال راهی برای پایان دادن به دردهای مزمن خود هستید، قدم اول را درست برداشته‌اید. دکتر گلشنی با تخصص در زمینه حرکات اصلاحی، به شما کمک می‌کند تا با حرکاتی ساده و مؤثر، کنترل بدن خود را دوباره به دست آورید و از زندگی بدون درد لذت ببرید.

به طور کلی بیش از 80 درصد افراد در طول زندگی خود انواع کمردرد را تجربه کرده اند. کمر درد علل مختلفی دارد که از انجام کارهای سنگین گرفته تا عدم تحرک را شامل می شود. معمولا برخی از کمردردها خفیف هستند و با یک استراحت و قرص مسکن بهتر می شوند؛ اما اگر درد کمر ادامه پیدا کند، باید به یک فیزیوتراپیست مراجعه کنید. متاسفانه برخی بیماران نسبت به عوارض فیزیوتراپی کمر حساس هستند و ترجیح می دهند این شیوه درمانی را استفاده نکنند. در حالی که فیزیوتراپی به بهبود عملکرد سیستم عضلانی، توان حرکتی، اعصاب و بافت های کمر منجر می شود و هیچ عارضه خاصی را به دنبال ندارد.

عوارض فیزیوتراپی کمر، بسیار کمتر از فواید آن است و اگر حین فیزیوتراپی یا بعد آن، دچار پیامدهای منفی مثل درد، ورم و مشکلات پوستی مثل سوزش یا قرمزی شدید، آنها در نتیجه بکارگیری دستگاه های فیزیوتراپی  و انجام برخی تمرینات به وجود می آیند. به ندرت اتفاق می افتد افرادی که از فیزیوتراپی برای درمان کمردرد یا دیسک کمر استفاده می کنند، دچار پارگی دیسک، از کار افتادن عضلات کمر یا آسیب های نخاعی شوند.

برای اینکه از عوارض فیزیوتراپی کمر در امان بمانید، بهتر است مرکز یا کلینیکی را انتخاب کنید که دارای فیزیوتراپیست های مجرب و حرفه ای باشد. به طور کلی هدف فیزیوتراپی، مراقبت های بالینی، درمان بافت های آسیب دیده و کاهش دردهای کمر است نه ایجاد پیامدهای منفی و بدتر کردن وضعیت بیمار.

[sc name=”didar”][/sc]

عوارض فیزیوتراپی کمر چیست؟

فلسفه فیزیوتراپی، هدف بهبود و درمان است و هیچ گونه عوارضی به دنبال ندارد؛ اما ممکن است در نتیجه انتخاب نادرست تکنیک ها و شیوه های درمانی فیزیوتراپی، عارضه های ناخواسته ای به وجود آید. برای کاهش عوارض فیزیوتراپی کمر، انتخاب فیزیوتراپیستی با مهارت های بالا در به کارگیری دستگاه فیزیوتراپی برای کمر و انجام حرکات مناسب، اولین راهکار است. در غیر این صورت با ضایعه هایی مثل درد عضلات، شل شدن ماهیچه ها، افتادگی ماهیچه ها و تورم روبه رو خواهید شد. به طور کلی عوارض احتمالی فیزیوتراپی کمر عبارت است از:

• حین فیزیوتراپی ممکن است متوجه شوید، انجام بعضی از تکنیک های فیزیوتراپی باعث درد شدید در ناحیه کمر می شود. مناسب ترین راهکار برای جلوگیری از به وجود آمدن چنین پیامدی، جایگزین کردن یک روش درمانی دیگر است.
• بیماران در درمان های دستی نیز به عوارض فیزیوتراپی کمر دچار می شوند. البته این عارضه ها چندان جدی نیست و سریع بهبود پیدا می کنند. فقط ممکن است حین منوال تراپی کمر با سوزش و ناراحتی مواجه شوید. درمان دستی با یک فیزیوتراپ حرفه ای هیچ ناراحتی خاصی را به وجود نمی آورد. 
• به وجود آمدن عوارض فیزیوتراپی کمر به افراد درمانگر نیز مربوط می شود. اگر درمانگران و فیزیوتراپیست ها از توانایی و مهارت کافی برخوردار نباشند، سلامت بیماران به خطر خواهد افتاد.

کمر درد و تورم در فیزیوتراپی

به طور کلی در فیزیوتراپی کمر معمولا دو عارضه تورم و درد هنگام راه رفتن پیش می آید که این مشکلات نیز با کمک چند فعالیت ساده بهبود پیدا می کنند. در حین فیزیوتراپی دیسک کمر و سیاتیک، ماهیچه هایی که به مرور زمان ضعیف شده اند، نیاز به حرکات کششی دارند. زمانی که شما با فیزیوتراپیست این حرکات را انجام می دهید، در ماهیچه ها اسید لاکتیک تجمع پیدا کرده، ایجاد درد و ناراحتی می کند. ورم نیز یک عارضه جانبی فیزیوتراپی کمر است که در نتیجه کشیدگی عضلات کمر به وجود می آید. این مشکل نیز با کمپرس یخ، سرما درمانی و گرما درمانی رفع می شود.

عوارض فیزیوتراپی کمر با دستگاه

یکی از چالش هایی که بیماران با آن مواجه هستند و درباره آن از فیزیوتراپیست ها می پرسند، عوارض فیزیوتراپی برای کمر با دستگاه است. فیزیوتراپی کمر با دستگاه یکی از شیوه های نوین برای درمان و بهبودی آسیب های کمر است. دستگاه هایی که برای درمان کمردرد استفاده می شوند، شامل اولتراسوند (امواج فراصوتی)، الکتروتراپی (پالس های الکتریکی)، مگنت تراپی، لیزر درمانی و آی آر است.

فیزیوتراپیست ها بعد از بررسی سوابق بیماران، برای درمان آسیب های کمر از این دستگاه ها استفاده می کنند. این متدهای درمانی عوارض خاصی ندارند، فقط ممکن است در ناحیه فیزیوتراپی شده با کمی احساس درد، سوزش و قرمزی پوست مواجه شوید. بهتر است برای انجام فیزیوتراپی کمر با دستگاه، از تجربه فیزیوتراپ های حرفه ای بهره مند شوید. آنها برخی ممنوعیت های استفاده از دستگاه برای فیزیوتراپی را به خوبی می دانند و قبل از بکارگیری آنها، بیماران را مطلع می کنند. برای مثال لیزر درمانی برای افرادی با تومورهای فعال، زنان باردار و افراد حساس به نور ضرر دارد. از طرفی اگر فیزیوتراپی با دستگاه به درستی انجام نشود، بیماران با پارگی عضله، سوختگی بافت و تحریک پوستی مواجه می شوند.

جمع بندی مطالب

بیماران حین درمان کمر، ممکن است با عوارض فیزیوتراپی کمر رو به رو شوند. معمولا این عارضه ها در نتیجه انتخاب روش نادرست فیزیوتراپی، حین انجام حرکات کششی،ورزشی، کار با دستگاه یا کم تجربگی فیزیوتراپیست ها به وجود آیند. بیشترین عوارضی که در فیزیوتراپی برای کمر با آن مواجه می شوید تورم و درد هنگام راه رفتن است. اغلب این پیامدها برای بیماران خطری ایجاد نمی کنند. برای جلوگیری از این عارضه ها نیز فیزیوتراپیست ها از کمپرس یخ، گرما درمانی و سرما درمانی استفاده می کنند. ممکن است عوارض فیزیوتراپی کمر در نتیجه استفاده از دستگاه باشد. هر چند فواید استفاده از آنها بیشتر است؛ ولی هنگام فیزیوتراپی، در ناحیه کمر با سوزش، بثورات پوستی و درد رو به رو می شوید.

امروزه بسیاری از افراد به دلایل متفاوت دچار قوز کمر می شوند. آنها باید برای درمان قوز کمر به بهترین پزشک مراجعه نمایند. بهترین دکتر برای درمان قوز کمر در تهران روش ‌های گوناگونی را تجویز خواهد کرد. پزشک ابتدا علائم و شدت درد بیماران مورد بررسی قرار می دهد. سپس بین روش های متفاوت یکی از روش هایی که مناسب شدت درد بیمار می باشد را تجویز می‌ کند. شما برای اینکه بهترین پزشک درمان قوز کمر را انتخاب کنید باید در مورد تخصص پزشک اطلاعات بیشتری به دست بیاورید. بسیاری از پزشکان هستند که تخصص و تجربه بیشتری در این زمینه کسب کرده اند. به همین دلیل می ‌توانند در کمترین بازه زمانی و با استفاده از بهترین روش قوز کمر را درمان نمایند.

[sc name=”didar”][/sc]

وظایف بهترین دکتر برای درمان قوز کمر در تهران چیست ؟

 توجه داشته باشید که وظایف بهترین دکتر برای درمان قوز کمر در تهران مشخص شده است. اگر این وظایف را به خوبی بشناسید می توانید یکی از پزشکان معتبر را انتخاب نمایید. برخی از مهمترین وظایف بهترین پزشک جهت درمان قوز کمر عبارت است از :

1. شناخت نوع درد و علائم بیمار

 یکی از مهمترین وظایفی که بهترین پزشک قوز کمر در تهران، برعهده دارد این است که نوع درد و شدت علائم بیمار را بررسی کند. بیمار باید آزمایش های متفاوتی که پزشک از او درخواست می کند را تحویل دهد. بعد از اینکه پزشک آزمایش ها را مورد بررسی قرار گیرند پزشک می تواند متوجه شدت علائم شود. در صورتی که علائم بیمار شدت بیشتری داشته باشند و با استفاده از روش های دارویی و تزریقی درمان نشوند باید پزشک از روش جراحی استفاده کند. در واقع وظیفه مهم پزشک در ابتدا این است که شدت بیماری، بیمار را مورد بررسی قرار دهد.

2. از تکنولوژی و روش های جدید درمان استفاده کند

 یکی دیگر از وظایف بهترین پزشک قوز کمر در تهران این است که از روش ها و تکنولوژی های جدید استفاده می کند. امروزه تکنولوژی های جدید و منحصر به فردی برای درمان بسیاری از بیماری ها مورد استفاده قرار می گیرند.به همین دلیل بهترین پزشک قوز کمر از روش های مناسبی استفاده خواهد کرد تا درمان بیمار انجام شود. به طور کلی باید به خوبی بدانید که روش های قدیمی دیگر استفاده نمی شوند. به همین دلیل پزشکان از روش‌ های جدید و تکنولوژی های خاص برای درمان قوز کمر استفاده خواهند کرد.

3. بهترین پزشک درمان قوز کمر تهران تجهیزات بیمارستان را بررسی می کند

 یکی دیگر از وظایف بهترین دکتر برای درمان قوز کمر در تهران این است که در مورد تمامی تجهیزات بیمارستان اطلاعات کافی کسب نماید. اگر پزشک بخواهد برای جراحی بیمار را آماده کند ابتدا باید تجهیزات بیمارستان را به طور کامل بررسی کند. بیمار به خوبی نمی داند که در بیمارستان چه تجهیزاتی وجود دارد. اما پزشک باید در مورد این تجهیزات اطلاعات بیشتری کسب نماید تا بتواند به صورت اصولی بیمار را درمان نماید. در صورتی که بیمار با استفاده از روش های دارویی درمان نشود پزشک از روش جراحی استفاده خواهد کرد. قبل از جراحی پزشک باید در مورد تمیز بودن و همچنین با کیفیت بودن تجهیزات بیمارستان اطلاعات کافی به دست بیاورد.

4. پیگیر وضعیت بیمار باشد

یکی دیگر از وظایفی که بهترین پزشک قوز کمر  درتهران بر عهده دارد این است که پیگیر حال بیمار خود باشد. پزشک باید به طور دائم بعد از عمل جراحی، علائم و شدت درد بیمار را مورد بررسی قرار دهد. در واقع پزشک باید مطمئن شود که بعد از جراحی بیمار درد ندارد و بهبودی کامل را به دست آورده است. برای اینکه درد بعد از جراحی کمتر شود پزشک داروهای مسکن را تجویز خواهد کرد. پس از اینکه بیمار دوره بهبودی را بگذراند باید به طور کامل قوز کمرش درمان شود. به همین دلیل پزشک تا زمانی که مطمئن شود بیمار درمان شده است باید پیگیر حال بیمار خود باشد.

5. پزشک درمان قوز کمر تهران باید خوش اخلاق باشد

 یکی دیگر از وظایفی که بهترین دکتر برای درمان قوز کمر در تهران برعهده دارد این است که با بیماران خود به خوبی رفتار کند. این مسئله که پزشک صبر و حوصله زیادی داشته باشد و بتواند تمامی صحبت های بیماران را گوش دهد بسیار مهم است. هر یک از بیماران علائم متفاوتی دارند. به همین دلیل باید بتوانند به راحتی با پزشک ارتباط برقرار کنند و علائم بیماری شان را توضیح دهند. اگر پزشک صبر و حوصله زیادی برای توضیح دادن صحبت های بیمار نداشته باشد رضایت بیمار را به دست نمی آورد. بسیاری از بیماران به خوش رفتار بودن پزشک توجه می‌ کنند و این مسئله برایشان اهمیت زیادی دارد

تشخیص دقیق پارگی دیسک گردن می تواند به درک مکانیسم های درد زمینه ای کمک کند، مانند اینکه کدام ریشه عصبی ممکن است فشرده شده باشد. تشخیص دقیق محل آسیب می تواند نقش مهمی در دریافت موثرترین درمان ایفا می کند.در این مقاله راه های درمان دیسک گردن بدون جراحی را شرح می دهیم

[sc name=”didar”][/sc]

علل پارگی دیسک گردن

علل شایع پارگی دیسک گردن عبارتند از:

تخریب دیسک:

در طول زمان با افزایش سن، دیسک به طور طبیعی آب خود را از دست می دهد و انعطاف پذیری و دوام کمتری پیدا می کند. احتمال ایجاد ترک و پارگی در دیسکی که محتوای آب کمتری دارد بیشتر است.

ضربه:

ضربه مستقیم به ستون فقرات می تواند باعث پارگی دیسک شود

تشخیص پارگی دیسک گردن

تشخیص دقیق پارگی دیسک گردن معمولاً شامل یک فرآیند 3 مرحله‌ای است:

سابقه بیمار. تاریخچه پزشکی بیمار شامل هر گونه بیماری مزمن، آسیب های گذشته یا سابقه کمردرد یا گردن درد بررسی می شود. اطلاعات مربوط به علائم فعلی نیز جمع آوری می شود.

معاینه جسمی. ممکن است گردن برای بررسی ناحیه دارای تورم، حساسیت یا درد لمس شود. پزشک همچنین دامنه حرکتی گردن و هرگونه علائم نقص عصبی در بازوها را بررسی می‌کند، مانند مسائل مربوط به رفلکس‌ها، بی‌حسی و یا ضعف.

تصویربرداری. تصویربرداری می تواند نشان دهد که آیا دیسک شروع به صاف شدن کرده و یا  از محل طبیعی خود حرکت کرده است یا خیر. ام ار آی اغلب برای مشاهده پارگی دیسک به دلیل عکس برداری با نمای باکیفیتر از بافت‌های نرم، بیشتر مورد استفاده قرار می گیرد.  اگر امکان استفاده از  ام آر آی نباشد، سی تی یا سی تی میلوگرام نیز ممکن است در نظر گرفته شود.

در بسیاری از موارد، می توان به وسیله بررسی تاریخچه بیمار و معاینه فیزیکی اطلاعات لازم برای درمان را جمع آوری نمود، بنابراین اغلب انجام تصویربرداری فورا درخواست نمی شود. با این حال، برای تشخیص پارگی دیسک گردن به عنوان علت درد، معمولاً نیاز به مقایسه تاریخچه بیمار، معاینه فیزیکی، مطالعه تصویربرداری و یک تزریق تشخیصی با کنتراست با هدایت اشعه ایکس است.

درد ناشی از پارگی دیسک گردن معمولاً با درمان های غیرجراحی قابل کنترل است. درمان های اولیه ممکن است شامل یک دوره کوتاه استراحت، داروهای ضد درد و فیزیوتراپی برای بهبود استحکام، انعطاف پذیری و وضعیت گردن باشد.

اصلاح فعالیت

پارگی دیسک گردن معمولاً زمانی که برای اولین بار ایجاد می شود،  هنگام فعالیت، بیشترین درد را دارد. اگر درد گردن شدید است و یا به بازو یا دست انتشار می یابد، یک دوره کوتاه استراحت و یا اصلاح فعالیت توصیه می شود. برخی از موارد مربوط به استراحت و اصلاح فعالیت ممکن است شامل موارد زیر باشد:

خودداری از فعالیت‌های سنگین، مانند کار بدنی یا ورزش

اجتناب از حرکات خاصی که درد را بدتر می کند، مانند چرخاندن سر به یک طرف

تغییر وضعیت خواب، مانند تعویض بالش و یا خوابیدن به پشت به جای پهلو یا شکم

استراحت به پارگی دیسک گردن کمک می کند تا درد کمتری داشته باشد. با کاهش درد، سطح فعالیت ممکن است دوباره افزایش یابد

داروها

داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAIDs) به کاهش التهاب در بدن کمک می کنند. از آنجایی که برخی از بدترین دردهای ناشی از پارگی دیسک ناشی از التهاب ریشه های عصبی و سایر بافت ها است، مسکن های بدون نسخه  معمولاً اولین داروهایی هستند که توصیه می شود.

اگر داروهای بدون نسخه تسکین درد کافی را ارائه نکنند، پزشک می تواند مسکن های دیگر را به صورت کوتاه مدت تجویز کند. برخی از این نمونه‌ها عبارتند از داروهای  مسکن قوی، شل‌کننده‌های عضلانی یا استروئیدهای خوراکی. با توجه به خطر بالاتر عوارض جانبی خطرناک، داروهای مسکن تجویزی معمولاً فقط به صورت کوتاه مدت استفاده می شوند، مانند هنگام شعله ور شدن شدید دردو  یا برای یک یا دو هفته.

فیزیوتراپی

تقویت و کشش گردن ممکن است به مقاومت آن در برابر درد کمک کند. برخی از تمرینات، مانند تمرینات چانه، ممکن است به سر و گردن برای حفظ وضعیت بهتر کمک کند. ضعیف شدن عضلات گردن به احتمال زیاد منجر به وضعیت سر به جلو و گردن درد می شود. هنگامی که سر در راستای خنثی با گوش‌ها که مستقیما بالای شانه‌ها قرار ‌گیرد، فشار کمتری به ستون فقرات گردنی و دیسک‌های آن وارد می‌شود.

یک فیزیوتراپ یا سایر متخصصان سلامت می توانند یک برنامه فیزیوتراپی را برای رفع نیازهای خاص بیمار طراحی کنند. به عنوان مثال، برخی از تمرینات یا کشش ها ممکن است برای کاهش درد یا هدف قرار دادن عضلات خاص مدنظر قرار گیرند. با گذشت زمان، بیشتر بیماران می‌توانند به تمرینات و کشش‌های گردن در خانه ادامه دهند تا قدرت و انعطاف گردن را در طولانی مدت حفظ کنند.

تزریق

اگر داروهای خوراکی و فیزیوتراپی تسکین درد کافی برای پارگی دیسک گردن را فراهم نکنند، ممکن است تزریق های درمانی در نظر گرفته شود. بیشتر تزریقات برای گردن درد با استفاده از فلوروسکوپی (هدایت اشعه ایکس) انجام می شود تا محل دقیق قرارگیری سوزن در ستون فقرات را تعیین کند. هدف از تزریق برای پارگی دیسک گردن این است که دارو مستقیماً در جایی که لازم است بدون آسیب رساندن به ساختارهای مهم در ستون فقرات مانند ریشه های عصبی، رگ های خونی یا نخاع تزریق شود. دو تزریق رایج برای پارگی دیسک گردن عبارتند از:

تزریق استروئید اپیدورال گردن: محلول استروئیدی به فضای اپیدورال (لایه بیرونی کانال نخاعی) برای کاهش التهاب تزریق می شود. این تزریق تا حد زیادی رایج ترین تزریقی است که برای پارگی دیسک استفاده می شود.

تزریق انتخابی ریشه عصبی: یک محلول استروئیدی و یک ماده بی حس کننده در نزدیکی عصب نخاعی که از سوراخ بین مهره ای خارج می شود، تزریق می شود. این تزریق همچنین برای کمک به تشخیص اینکه کدام ریشه عصبی ممکن است باعث درد شود استفاده می شود.

بسیاری از بیماران گزارش کرده اند که حداقل مقداری تسکین درد ناشی از تزریق برای پارگی دیسک گردن را تجربه کرده اند. عوارض نادر اما جدی ممکن است پس از این تزریقات به وجود بیاید،  بنابراین توصیه می شود با پزشک در مورد فواید و خطرات احتمالی مشورت کنید.

سایر درمان های غیر جراحی

دستکاری کایروپراکتیک ستون فقرات گردنی.

بسیاری از درمان‌های دیگر ممکن است باعث تسکین پارگی دیسک گردن شوند، مانند:

یخ درمانی یا گرما درمانی. قرار دادن یخ به مدت 15 یا 20 دقیقه در روز ممکن است به کاهش التهاب و کاهش درد کمک کند.. در هنگام استفاده از یخ یا گرما، 2 ساعت بین برنامه ها فاصله بگذارید تا خطر آسیب پوست را کاهش دهید.

کشش گردن. در این حالت، یک وسیله مکانیکی به سر بسته می شود و برای بلند کردن آرام ستون فقرات گردنی به سمت بالا و کشش استفاده می شود. هدف کاهش فشار روی دیسک ها و ریشه های عصبی است. برخی افراد در طول کشش تسکین درد را تجربه می کنند اما برخی دیگر این احساس را نخواهند داشت. . اگر کشش باعث تسکین درد شود، برخی از بیماران ممکن است یک دستگاه خانگی را برای انجام این درمان استفاده کنند.

ماساژ درمانی. یک ماساژ ملایم ممکن است با کمک کردن  به شل شدن عضلات، افزایش جریان خون و افزایش آرامش، مقداری تسکین ایجاد کند. اگر ماساژ درد را تشدید کرد، باید فوراً آن را متوقف کنید.

درمان‌های دیگری برای درد پارگی دیسک گردن نیز در دسترس است و ممکن است برای برخی افراد تسکین دهنده باشد، از جمله درمان با تحریک الکتریکی عصب از طریق پوست (TENS)،  طب سوزنی، مراقبه ذهنی و غیره. ممکن است قبل از یافتن ترکیبی از درمان‌هایی که بیشترین تسکین را ارائه می‌کنند، به آزمایش و خطا نیاز باشد. اگر نقایص عصبی همچنان رو به بدتر شدن برود ( مانند افزایش بی حسی یا ضعف در بازوها ) ممکن است جراحی در نظر گرفته شود.

از بهترین روش‌های درمانی، برای بهبود مشکلات و درد گردن مثل دیسک، فیزیوتراپی گردن است. فیزیوتراپی برای درمان درد، آرتروز، ساییدگی‌ها، فتق و کاهش فاصله بین مهره‌های گردن نتایج فوق‌العاده‌ای داشته است. سؤال اغلب بیماران و مراجعه‌کنندگان به کلینیک‌های درمانی، درباره عوارض فیزیوتراپی دیسک گردن است. آیا فیزیوتراپی برای دیسک گردن مفید است؟ آیا فیزیوتراپی دیسک گردن پیامدهای منفی به دنبال دارد؟ آیا فیزیوتراپی برای گردن ضرر دارد؟

عوارض فیزیوتراپی گردن; پیامدهای ناچیز

تا کنون هیچ بیماری از عوارض فیزیوتراپی دیسک گردن شکایتی نکرده‌اند؛ زیرا فیزیوتراپی روشی است که هیچ‌گونه دارویی به بدن تزریق نمی‌شود. به همین خاطر پیامدها و عارضه‌های فیزیوتراپی بسیار کم است. اگر هم در حین فیزیوتراپی به مشکلی برخوردید، به احتمال زیاد قصور از فیزیوتراپیست می‌‌باشد، به این معنی که فیزیوتراپ ممکن است هنگام درمان، بی‌احتیاطی کرده، به شما آسیب وارد کند. برای جلوگیری از چنین مواردی انتخاب کلینیک فیزیوتراپی با درمانگران حرفه‌ای اولین اولویت است تا از بروز عوارض فیزیوتراپی گردن جلوگیری شود.

[sc name=”didar”][/sc]

عوارض فیزیوتراپی گردن شامل چه مواردی می‌شود؟

گردن و ستون فقرات آن بسیار حساس بوده و زمانی که دچار مشکل می‌شود، باید یک راه درمانی مناسب برای بهبود مشکلات گردن انتخاب کرد. ستون فقرات گردن از رگ‌ها، اعصاب، عضلات، مفاصل و استخوان‌ها تشکیل شده است که مهم‌ترین وظیفه آن‌ها حفظ تعادل سر است. وقتی به دلایل مختلفی به دیسک گردن مبتلا می‌شوید، قبل اعمال روش‌هایی چون جراحی، پزشکان فیزیوتراپی را پیشنهاد می‌دهند.

خوشبختانه، عوارض فیزیوتراپی دیسک گردن بسیار ناچیز است. این عوارض ممکن است در نتیجه استفاده از دستگاه برای فیزیوتراپی، حرکات کششی یا انجام ورزش به وجود آیند. از جمله پیامدهایی که حین فیزیوتراپی گردن پیش می‌آیند، شامل درد، تورم و التهابات مفصلی است.

برای اینکه از عوارض فیزیوتراپی دیسک گردن مصونیت داشته باشید، بهتر است فیزیوتراپی گردن را به افراد متخصص و حرفه‌ای بسپارید. هدف از فیزیوتراپی دیسک گردن بهبودی و التیام است. اگر حین درمان صدمات بیشتری به گردن شما وارد شود به علت عدم دانش فرد متخصص می‌‌باشد. به همین خاطر است که تأکید داریم برای انجام فیزیوتراپی، حتماً مرکز یا کلینیک معتبری انتخاب کنید. در صورتی که با درد بعد فیزیوتراپی گردن مواجه شدید، بهترین کار انجام فعالیت‌های ذیل است تا علاوه بر کاهش درد، تحریکات مفصلی نیز بهبود پیدا کنند:

• استفاده از کمپرس آب گرم برای کاهش دردهای بعد از فیزیوتراپی گردن
• استفاده از کمپرس آب سرد برای منقبض کردن جریان خون با هدف کاهش التهابات
• کاهش فعالیت‌های سنگین پس از فیزیوتراپی
• استراحت بیشتر برای کاهش ورم مفاصل

عوارض فیزیوتراپی گردن با دستگاه‌های فیزیوتراپی

یکی از دغدغه‌های چالش‌برانگیز برای بیماران، به وجود آمدن عوارض فیزیوتراپی دیسک گردن با دستگاه‌های برقی است. آیا استفاده از الکتروتراپی، اولتراسوند، مگنت تراپی یا لیزر درمانی، برای درمان دیسک گردن، عارضه‌های نامطلوبی دارد؟ به طور کلی برای درمان دیسک گردن، کاربرد دستگاه بخشی از متدهای پیشرفته در حوزه فیزیوتراپی است و در بهبود انواع مشکلات گردن بسیار مؤثر واقع شده است. فقط در صورتی که توسط افراد غیر مجرب به کار برده شوند، حین درمان عوارضی به وجود آید.

شایع‌ترین عوارض فیزیوتراپی دیسک گردن با دستگاه، تحریکات پوستی، کبودی، آلرژی به چسب و الکترودهای دستگاه، قرمزی، خارش، بثورات پوستی و درد خفیف است. همچنین زمانی که پالس‌های الکتریکی از طریق پوست به بافت‌های گردن صادر می‌شود، به گزگز، سوزن سوزن شدن یا ناراحتی در ناحیه مورد درمان دچار می‌شوید.

از عوارض فیزیوتراپی دیسک گردن می‌توان به لیزر درمانی اشاره کرد. البته لیزر درمانی نیز یک روش غیر تهاجمی و کم‌خطر برای درمان دیسک گردن است؛ اما ممکن است حین درمان با چند عارضه خفیف مواجه شوید. این عارضه‌ها شامل قرمزی پوست، ورم، خارش پوست محل لیزر، جوش و زخم است. لیزر مستقیماً بر ناحیه‌ای که دیسک گردن ملتهب شده قرار می‌گیرد، به همین دلیل است که با چنین مشکلاتی روبه‌رو می‌شوید. هرچند نمی‌توان از فواید لیزر درمانی یا دستگاه‌های دیگر فیزیوتراپی در کاهش فشارهای دیسک بر اعصاب گردن و تسریع در بهبودی را نادیده گرفت.

آیا ورزش درمانی برای دیسک گردن عوارض دارد؟

از مواردی که به عنوان عوارض فیزیوتراپی دیسک گردن محسوب شده، انجام برخی ورزش‌ها است که باعث تشدید دیسک گردن می‌شوند. درست است که فیزیوتراپیست‌ها از ورزش درمانی و حرکات کششی برای درمان دیسک گردن استفاده می‌کنند؛ اما انجام بعضی از آن‌ها آسیب‌های گردنی را بیشتر می‌کند. به همین خاطر فیزیوتراپیست‌ها قبل از شروع فیزیوتراپی، میزان آسیب دیدگی گردن را بررسی کرده، سپس روش‌های درمانی مناسب را برایتان گلچین می‌کنند.

اگر قصد دارید از ورزش درمانی برای فیزیوتراپی گردن بهره‌مند شوید، بهترین ورزش‌های درمان دیسک گردن، تمرینات مکنزی است. این حرکات موجب کاهش درد و بهبودی تدریجی دیسک گردن می‌شود. مهم‌ترین نکته‌ای که باید آن را رعایت کنید، انجام درست حرکات کششی و ورزشی برای معالجه دیسک گردن است. اگر با اصول صحیح ورزش درمانی و حرکات آشنا نباشید، وضعیت دیسک گردن‌تان شدیدتر خواهد شد و عوارض فیزیوتراپی گردن تشدید می‌شوند.

دیسک کمر کجاست؟ ناحیه کمر شامل ستون فقرات کمری است که توسط استخوان های مهره، دیسک های بین مهره ای، اعصاب، ماهیچه ها، رباط ها و رگ های خونی احاطه شده است. طناب نخاعی به بالای ستون فقرات کمری ختم می‌شود و ریشه‌های ، از کانال نخاعی بیرون می‌آیند.

اگرچه ستون فقرات کمری محکم و انعطاف‌پذیر است، اما اگر تحت فشار و بار زیادی قرار گیرد ممکن است باعث ایجاد مشکلات مختلف و در نتیجه درد در این ناحیه  شود. این مقاله مروری بر ستون فقرات کمری از جمله آناتومی آن و مشکلات بالقوه ای که می تواند در این ناحیه رخ دهد ارائه می دهد.

[sc name=”didar”][/sc]

وظایف ستون فقرات کمری

ستون فقرات کمری وظایف مهم زیر را انجام می دهد:

بالاتنه را پشتیبانی و تثبیت می کند: 5 مهره کمری در مقایسه با سایر نواحی ستون فقرات بزرگ‌ترین مهره‌ها هستند. در ارتباط با ماهیچه ها و رباط ها، این مهره ها به تحمل وزن بالای بدن، از جمله سر و گردن کمک می کنند. ستون فقرات کمری همچنین بارها را از قسمت بالایی بدن به پاها منتقل می کند.

حرکات تنه را ممکن می کند:. کمر تسهیل کننده اصلی برای حرکات تنه در جهات مختلف از جمله جلو، عقب، جانب و حرکات پیچشی است. این حرکات اغلب در دو سطح مهره آخر اتفاق می افتد.

از طناب نخاعی محافظت می کند: مهره های کمری بالایی از طناب نخاعی در قوس های مهره ای خود محافظت می کنند. مهره های پایینی یک محفظه استخوانی برای اعصابی که از نخاع بیرون می روند فراهم می کند.

حرکات پا را کنترل می کند: اعصاب نخاعی کمری که از طناب نخاعی و دم اسبی منشعب می شوند، حرکات و احساس در پاها را کنترل می کنند.

وقتی از پهلو به ستون فقرات نگاه کنیم، خواهیم دید که این ناحیه دارای دو منحنی مقعر و محدب است. این منحنی ها به توزیع وزن‌ و کاهش تمرکز تنش‌ها کمک می‌کند. افزایش یا کاهش این منحنی ها  ممکن است به کمردرد منجر شود.

بخش متحرک ستون فقرات کمری

آناتومی طبیعی و همچنین مشکلات احتمالی در ستون فقرات کمری با تمرکز بر بخش حرکتی ستون فقرات بهتر درک می شود. بخش متحرک ستون فقرات کمری شامل موارد زیر است:

دو مهره متوالی:  مانند L4-L5 به صورت عمودی روی هم قرار گرفته اند.

یک دیسک بین مهره ای:  که دارای یک هسته ژلاتینی نرم داخلی است که توسط یک پوشش فیبری سخت احاطه شده است و بین مهره ها قرار دارد. این دیسک مانند یک ضربه گیر در ستون فقرات عمل می کند و اجازهمی دهد تا انعطاف پذیری در این ناحیه اتفاق بیفتد. دیسک ها همچنین از کمر در مقابل حرکات ناگهانی محافظت می کند.

دو مفصل فاست: که امکان حرکات خمشی و پیچشی در قسمت پایین کمر را فراهم می کند.

دو عصب نخاعی: که از طناب نخاعی یا دم اسبی منشعب می شوند. این اعصاب نخاعی از سوراخ‌های کوچکی در بین مهره‌های متوالی عبور می‌کنند و از لگن و پاها عبور می‌کنند.

ساختارهای بخش متحرک کمر توسط شبکه ای از رباط ها، ماهیچه ها و تاندون ها در کنار هم نگه داشته می شوند..

ستون فقرات کمری با ستون فقرات خاجی، در مفصل لومبوساکرال به متصل می شوند. بخش‌های حرکتی کمر ممکن است تحت تأثیر اختلالات مادرزادی (مرتبط با تولد)، دژنراتیو، آسیب‌زا یا التهابی قرار بگیرند..

دیسک کمر کجاست؟ انواع آن

ستون فقرات کمری شامل 5 دیسک بین مهره ای است که بین بدنه های مهره ها قرار دارند. وظایف اصلی این دیسک ها عبارتند از:

بارهای فشاری وارد شده بر روی ستون فقرات را توزیع می کند و خاصیت جذب ضربه را فراهم می کنند.

در حین حرکت فاصله بین بدنه های مهره را حفظ می کند

ایجاد انعطاف برای ستون فقرات و جلوگیری از حرکات بیش از حد

منحنی لوردوتیک (به شکل C به سمت عقب) ستون فقرات کمری را ایجاد و حفظ می کند.

دیسک ها معمولاً بر اساس مهره های بالا و پایین آن نام گذاری می شوند، به عنوان مثال، دیسک L4-L5.

ویژگی های دیسک کمری

دیسک های بین مهره ای کمر دارای ویژگی های متمایز زیر هستند:

اندازه: دیسک های بین مهره ای کمر در مقایسه با سایر نواحی ستون فقرات ضخیم ترهستند. همچنین این دیسک ها در جلو ضخیم تر از عقب هستند.

ارتفاع دیسک های کمر در طول روز به دلیل وزن بالای بدن کوتاه تر می شود. تخمین زده می شود که حداقل 5 ساعت خوابیدن به دیسک ها کمک می کند تا شکل اولیه خود را بازیابند.

شکل:  فرم دیسک کمر با حرکت تغییر می کند. هنگامی که ستون فقرات به جلو خم می شود، ارتفاع در جلوی دیسک کاهش می یابد در حالی که ارتفاع خلفی افزایش می یابد. برعکس این موارد، در هنگام خم شدن به عقب رخ می دهد.

دیسک ها توسط رباط های طولی قدامی (جلو) و خلفی (پشت) در جای خود محکم می شوند.

اجزای دیسک های کمری

اگرچه اجزای کلی دیسک های کمر مشابه سایر دیسک های ستون فقرات است، اما تفاوت های کمی نیز وجود دارد. دیسک های کمری معمولاً شامل موارد زیر است:

آنولوس فیبروزوس:  به پوسته بیرونی دیسک کمر، آنولوس فیبروزوس می گویند. این پوسته ضخیم است و از چندین لایه الیاف پروتئین کلاژن سخت تشکیل شده است، برخلاف  دیسک های گردنی که دارای یک لایه هستند. حلقه ی فیبروزوس اصلی ترین وظیفه جذب شوک توسط دیسک را فراهم می کند.

هسته پالپوزوس: نوع نرم تری از پروتئین کلاژن قسمت مرکزی دیسک کمر را پر می کند که هسته پالپوس نام دارد. هسته پالپوزوس حاوی 70 تا 90 درصد آب است و در سنین 20 تا 30 سالگی به اوج هیدراتاسیون خود می رسد و پس از افزایش سن، کم آبی و دژنراسیون در این ناحیه شروع می شود.

با افزایش سن، دیسک ها ممکن است کلسیفیه  (رسوب کردن کلسیم) و سخت شوند و انعطاف پذیری آنها کاهش یابد

صفحات انتهایی دیسک‌های کمری

یک صفحه انتهایی دولایه، ساخته شده از جنس استخوان قشر مغز و غضروف هیالین به سطوح فوقانی و تحتانی دیسک متصل شده و دیسک را به بدنه مهره متصل می کند. بخش استخوانی صفحه انتهایی به بدنه مهره متصل است و به مقاومت در برابر بارهای فشاری روی ستون فقرات کمک می کند. بخش غضروفی صفحه انتهایی کمک می‌کند تا حلقه‌های فیبروزوس و هسته پالپوزوس را در مرزهای آناتومیک طبیعی خود قرار دهند.

دیسک  تغذیه خود را از طریق این صفحات انتهایی با جذب مایعات (مشابه عمل اسفنج) در طول حرکات ستون فقرات دریافت می کند. نیروهای بیش از حد و وضعیت های پرفشار، مانند ایستادن و نشستن طولانی مدت، می تواند تغذیه دیسک را مختل کند.

اگرچه دیسک های کمر انعطاف پذیری و عملکردهای محافظتی قابل توجهی را ارائه می دهند، اما از طرفی نیز بسیار مستعد آسیب هستند. به طور کلی قسمت جلویی دیسک قوی تر و قسمت عقبی و پهلوها ضعیف تر و مستعد  پارگی و سایر اختلالات دیسک هستند. تحقیقات نشان می دهد که 90 درصد از پارگی های دیسک کمر در فضای دیسک L4-L5 یا L5-S1 رخ می دهد.

علت درد در ستون فقرات کمری و دیسک ها

ساختارهای متعددی در ستون فقرات کمری می‌توانند باعث کمردرد شوند، از جمله ریشه‌های عصبی که از ستون فقرات خارج می‌شوند، مفاصل فاست، دیسک‌های بین مهره‌ای، استخوان‌های مهره‌ای و ماهیچه‌های ستون فقرات. بسیاری از بیماری های ستون فقرات کمری نیز به هم مرتبط هستند. به عنوان مثال، بی ثباتی مفصل فاست می تواند منجر به دژنراسیون دیسک شود که به نوبه خود می تواند ریشه های عصبی را فشرده یا تحریک کند. شرایط زیر علل شایع‌تر کمردرد با پا درد احتمالی را بیان می‌کند.

مشکلات عضلانی

کشش عضلانی معمولاً باعث می‌شود که بافت عضلانی به‌دلیل بلند کردن اجسام سنگین، بلند کردن نادرست یا استفاده مکرر، مانند خم شدن مداوم، به‌طور غیرعادی کشیده، کشیده یا پاره شود. کشیدگی های عضلانی می تواند باعث درد خفیف تا شدید شود و همچنین منجر به سفتی مرتبط با کمر شود.

همچنین ممکن است ماهیچه ها به دلیل عدم فعالیت بدنی یا سبک زندگی کم تحرک دچار اختلال شوند و باعث کمردرد شوند.

نمای قدامی ستون فقرات کمری با دیسک تحلیل رفته که باعث درد عصبی می شود.

تخریب دیسک

دیسک های بین مهره ای پدهای اسفنجی هستند که به عنوان ضربه گیر بین هر یک از مهره های ستون فقرات کمری عمل می کنند. تخریب  دیسک می تواند باعث ایجاد درد در فضای دیسک و در نتیجه کمردرد موضعی شود.

هنگامی که یک دیسک تخریب شده کم آب می شود و ارتفاع طبیعی خود را از دست می دهد، این موضوع باعث کاهش سطح فضای دیسک می شود. این فضای کاهش یافته ممکن است عصب نخاعی مجاور را فشرده کند و باعث ایجاد درد در طول مسیر عصب شود. سیاتیک شایع ترین گیرکردن عصب نخاعی کمری است که در آن درد انتشاری یا بی حسی و ضعف در لگن و احتمالاً در پا احساس می شود.

پارگی دیسک

دیسک ممکن است به‌تدریج یا به‌طور ناگهانی به ‌دلیل جراحت یا بلند کردن اجسام سنگین، پاره شود. در طی پارگی دیسک، محتویات داخلی نرم دیسک (نوکلئوس پالپوزوس) به پوشش خارجی آن (آنولوس فیبروزوس) فشار وارد می کند. هسته پالپوزوس نیز ممکن است درموارد شدید با پاره شدن لایه های فیبری  به بیرون نشت کند..

پارگی دیسک بیشتر در ستون فقرات کمری  دیده می شود و ممکن است ریشه عصبی مجاور را فشرده یا ملتهب کند. سیاتیک معمولاً به دلیل پارگی دیسک در سطوح L4-L5 یا L5-S1 رخ می دهد.

اسپوندیلولیستزیس

لغزش رو به جلو مهره ای بر روی مهره زیر آن اسپوندیلولیستزیس نامیده می شود. لغزش بیشتر در مهره های کمری تحتانی در L4-L5 یا L5-S1 به دلیل درجه بالایی از تنش مکانیکی در این ناحیه رخ می دهد. اگر مهره لغزیده، ریشه عصبی را در این سطوح تحت فشار قرار دهد، می تواند منجر به سیاتیک شود.

آرتروز

استئوآرتریت مفصل فاست سایش و پارگی مرتبط با افزایش سن است که باعث می شود غضروف پوشاننده مفصل فرسوده شود. اصطکاک بیش از حد می تواند خارهای استخوانی (رشد غیرطبیعی استخوان) و التهاب مفصل ایجاد کند که باعث کمردرد موضعی و محدودیت دامنه حرکتی می شود. اگر خار استخوانی روی عصب نخاعی فشار وارد کند، درد رادیکولار یا سیاتیک ممکن است رخ دهد.

استئوآرتریت مفصل فاست در بخش‌های پایینی ستون فقرات کمری شایع‌تر است و مفصل L4-L5 بیشتر تحت تأثیر قرار می‌گیرد.

تنگی کانال نخاعی

باریک شدن کانال نخاعی یا سوراخ بین مهره ای (روزنه های استخوانی برای ریشه های عصبی در هنگام خروج از کانال نخاعی) تنگی کانال نخاع نامیده می شود. تنگی می تواند ریشه های عصبی را تحریک یا فشرده کند (تنگی روزنه) و در نتیجه سیاتیک ایجاد شود.

اگر تنگی کانال،  طناب نخاعی را فشرده کند (تنگی کانال مرکزی)، لنگش نوروژنیک رخ می دهد و در نتیجه هنگام راه رفتن باعث درد پا می شود. در موارد شدید، اختلال عملکرد روده و یا مثانه، ضعف شدید پا و یا بی حسی ممکن است رخ دهد.

به ندرت تومورها، کیست ها و عفونت ها ممکن است باعث کمردرد شوند. اگر طناب نخاعی یا دم اسبی (اعصابی که از نخاع  بیرون می آیند) آسیب دیده باشد، مراقبت های پزشکی فوری برای جلوگیری از پیشرفت علائم و نشانه ها ضروری است..

شانهٔ یخ‌زده یا شانه منجمد چیست؟ شانه یخ‌زده نام رایج چسبندگی و التهاب کپسول مفصل شانه است که دامنه حرکتی شانه را محدود می‌کند. زمانی که بافت‌های مفصل شانه ضخیم و سفت می‌شوند، بافت اسکار (زخم) به‌مرورزمان ایجاد می‌شود. در نتیجه، مفصل شانه فضای کافی برای چرخش مناسب را ندارد. علائم شایع این عارضه شامل تورم، درد و سفتی است و افراد بین 40 تا 60 سال بیشتر مستعد ابتلا به این عارضه هستند.

علائم شانه یخ‌زده چیست؟

اولین نشانه آن درد است. وقتی شانه یخ‌زده شروع به درد می‌کند متوجه آن می‌شوید. این درد باعث می‌شود تا حرکات بازو محدود شوند و دست‌ها به‌سختی بالا بیایند. این عارضه به‌ویژه هنگامی که بسیار شدید شود می‌تواند منجر به اختلال در فعالیت‌های روزمره‌ای مانند لباس پوشیدن و یا حتی شانه‌زدن موها شود.

[sc name=”didar”][/sc]

علت به‌وجودآمدن شانه یخ‌زده یا شانه منجمد چیست؟

اگر دچار عدم تعادل هورمونی، دیابت یا ضعف سیستم ایمنی هستید، ممکن است مستعد التهاب مفاصل باشید. یک دوره طولانی عدم تحرک به دلیل آسیب، بیماری یا جراحی نیز ممکن است شما را مستعد التهاب و چسبندگی نوارهای اطراف بافت‌های شانه و در نتیجه شانه یخ‌زده کند. حتی در موارد جدی، ممکن است بافت اسکار تشکیل شود. این موضوع به‌شدت دامنه حرکتی شما را محدود می‌کند و معمولاً دو تا نه ماه طول می‌کشد تا این بیماری ایجاد شود.

چه کسانی در معرض خطر شانه یخ‌زده هستند؟

این عارضه بیشتر در میان‌سالی رخ می‌دهد و در زنان شایع‌تر است.

اگر دیابت دارید، خطر ابتلا به این بیماری در شما سه برابر بیشتر از سایر افراد است.

سایر عوامل خطرآفرین عبارت‌اند از:

افرادی که پس از جراحت یا جراحی باید برای مدت طولانی از بند و بریس شانه استفاده کنند.

افرادی که به دلیل سکته یا جراحی باید برای مدت طولانی بی‌حرکت بمانند

افراد مبتلا به اختلالات تیروئید

شانه یخ‌زده چگونه تشخیص داده می‌شود؟

اگر احساس خشکی و سفتی و درد در شانه خود دارید، به پزشک مراجعه کنید. معاینه فیزیکی به ارزیابی دامنه حرکتی شما کمک می‌کند. پزشک ممکن است از شما بخواهد که چند تست حرکتی خاص را برای او انجام دهید.

چند آزمایش نیز ممکن است لازم باشد. پزشک شما ممکن است یک اسکن تصویربرداری مغناطیسی (MRI) برای ردکردن پارگی در رگلاتور کاف و یا آسیب‌های دیگر انجام دهد. همچنین ممکن است برای بررسی آرتریت یا سایر ناهنجاری‌ها عکس‌برداری با اشعه ایکس انجام شود. ممکن است برای عکس‌برداری با اشعه ایکس به آرتروگرام نیاز داشته باشید که شامل تزریق رنگ به مفصل شانه شما می‌شود تا پزشک بتواند ساختار آن را ببیند.

شانه یخ‌زده چگونه درمان می‌شود؟

می‌توانید شانه یخ‌زده را بدون درمان رها کنید، اما درد و سفتی آن می‌تواند تا سال‌ها باقی بماند. ترکیبی از موارد زیر می‌تواند سرعت بهبودی شما را افزایش دهد:

فیزیوتراپی

دارو

عمل جراحی

مراقبت در منزل

فیزیوتراپی

فیزیوتراپی رایج‌ترین درمان برای شانه یخ‌زده است. هدف کشش مفصل شانه و بازیابی حرکت ازدست‌رفته است. ممکن است از چند هفته تا نه ماه طول بکشد تا شاهد پیشرفت باشیم. یک برنامه تمرینی خانگی از تمرینات با دامنه حرکتی ملایم مهم است. اگر بعد از شش ماه تمرینات روزانه و شدید، پیشرفتی مشاهده نکردید، در مورد گزینه‌های دیگر با پزشک خود صحبت کنید.

داروها

برای درمان درد و کاهش التهاب مفاصل، پزشک ممکن است داروهای ضدالتهابی مانند آسپرین، ایبوپروفن یا ناپروکسن سدیم را توصیه کند. تزریق استروئید به مفصل شانه شما نیز ممکن است اثربخش باشد.

مراقبت‌های خانگی

قراردادن کیسه یخ روی شانه به مدت 15 دقیقه چند بار در روز می‌تواند به کاهش درد کمک کند. اگر با یک فیزیوتراپیست کار می‌کنید، تمرینات را می‌توان در خانه انجام داد. فیزیوتراپیست شما دستورالعمل‌هایی را در مورد انواع تمریناتی که باید انجام دهید، تعداد دفعات انجام آنها و اینکه چه زمانی باید بیشتر به خود فشار بیاورید ارائه می‌دهد. اکثر افراد مبتلا به شانه یخ‌زده می‌توانند بدون جراحی وضعیت خود را بهبود بخشند.

عمل جراحی

اگر فیزیوتراپی وضعیت شما را بهبود نبخشد، جراحی می‌تواند گزینه بعدی باشد. جراحی آرتروسکوپی نوعی از جراحی محسوب می‌شود که در آن یک‌برش کوچک در شانه ایجاد می‌شود و با استفاده از دوربینی به نام “آرتروسکوپ” برای برداشتن بافت اسکار یا آزادکردن آن اقدام می‌شود. این عمل به شانه اجازه می‌دهد تا حرکت ازدست‌رفته خود را بازیابی کند. اگر شانه یخ‌زده شما نتیجه یک آسیب باشد، جراحی معمولاً اگر در عرض چند هفته پس از آسیب انجام شود تا اثربخشی آن بیشتر شود.

این جراحی معمولاً به‌صورت سرپایی انجام می‌شود. بخیه‌های شما به‌احتمال زیاد بعد از 10 روز برداشته می‌شوند. معمولاً فیزیوتراپی بعد از عمل نیز موردنیاز است. بسیاری از بیماران در عرض سه ماه دامنه کامل حرکتی خود را به دست می‌آورند

گزینه جراحی همیشه با خطرات احتمالی همراه است، بنابراین قبل از تصمیم‌گیری در مورد هر روشی با پزشک خود صحبت کنید. برخی از افراد هنوز پس از جراحی درد یا سفتی دارند و یا نمی‌توانند درد فیزیوتراپی را تحمل کنند.

شانه یخ‌زده باگذشت زمان چه تغییری خواهد داشت؟

اکثر افراد در عرض دو سال بدون درمان بهبود می‌یابند. فیزیوتراپی و داروهای ضددرد این پیشرفت را سرعت می‌بخشند. اگر قصد انجام جراحی را دارید، مهم است که تمرینات درمانی را در ماه‌های بعد ادامه دهید تا مشکل عود نکند.

چگونه می‌توان از یخ‌زدگی شانه جلوگیری کرد؟

درمان زودهنگام به جلوگیری از بدتر شدن وضعیت کمک می‌کند. اگر دیابت دارید، مدیریت صحیح آن می‌تواند خطر ابتلا به شانه یخ‌زده را کاهش دهد.

استخوان کتف با نام علمی اسکاپولا شناخته می‌شود. این استخوان مثلثی شکل، استخوان بازو را به ترقوه متصل می‌کند. به همین دلیل است که درد در ناحیه کتف می‌تواند حرکات بازو را محدود کرده و انجام فعالیت‌های روزمره شما را با سختی روبرو کند. درد کتف می‌تواند دردی تیز و یا سوزشی مداوم باشد. این درد می‌تواند در سرتاسر شانه و یا قسمت بالای کمر اتفاق بیفتد. کتف درد نشانه چیست؟ به هر نوع و شکلی که باشد می‌تواند علل مختلفی داشته باشد که در ادامه با هم چند مورد از این علت‌ها را بررسی می‌کنیم. 

[sc name=”didar”][/sc]

پارگی و یا بیرون‌زدگی دیسک گردن

بیرون‌زدگی دیسک گردن به معنی پارگی حلقه دور دیسک  بیرون‌زدن مایع هسته دیسک است که در این وضعیت مایع بیرون‌زده، اعصاب آن ناحیه را تحریک می‌کند. به عبارت دقیق‌تر بیرون‌زدگی دیسک زمانی اتفاق می‌افتد که لایه بیرونی دیسک (آنولوس فیبروزوس) پاره می‌شود و لایه داخلی (نوکلئوس پالپوزوس) به بیرون نشت پیدا کند. بیرون‌زدگی دیسک می‌تواند باعث درد شود و ممکن است ریشه عصبی مجاور را ملتهب کند. این التهاب می‌تواند منجر به درد در کتف و شانه و یا حتی بازوها شود. بیرون‌زدگی دیسک در قسمت تحتانی ستون فقرات گردنی می‌تواند باعث ایجاد درد در قسمت کتف‌ها شود.

وضعیت بدنی یا پاسچر ضعیف

شاید شما نیز چندین بار به کلمه پاسچر برخورده باشید. پاسچر درواقع به وضعیت اسکلتی عضلانی اتخاذ شده بدن در هنگام ایستادن و نشستن گفته می‌شود. نشستن طولانی‌مدت با وضعیت و پاسچر نامناسب ممکن است ستون فقرات شما را دچار تغییرات ساختاری کند. این تغییر وضعیت‌های ساختاری در ادامه و به‌مرورزمان می‌تواند باعث ایجاد درد در کتف‌ها و دیگر قسمت‌های بدن شما شود. قوز کردن، خم‌کردن سر به سمت پایین و یا یک‌طرفه در حین کار، می‌تواند باعث ضعف عضلانی و در نتیجه آسیب به دیسک‌های ستون فقرات و عضلات شود. این آسیب‌ها می‌توانند تعادل عضلانی را در بدن دچار اختلال کرده و فشار مضاعفی را به قسمت بالایی کمر و کتف‌ها وارد آورند.

جابه‌جاکردن اجسام سنگین

بلندکردن اجسام سنگین بدون رعایت تکنیک‌های مناسب می‌تواند فشار زیادی را بر قسمت بالای کمر و شانه‌های شما وارد کند. سعی کنید برای بلندکردن اجسام سنگین ابتدا زانوهای خود را خم کنید و از خم‌شدن ناگهانی کمر و بلندشدن ناگهانی بپرهیزید. بلندکردن اجسام سنگین می‌تواند باعث کشیدگی و گرفتگی عضلات یا پارگی رباط‌های بین مهره‌ای و یا شانه‌ای شود. این آسیب‌ها می‌توانند باعث درد در ستون فقرات و یا کتف‌ها شوند.  سعی کنید تکنیک‌های صحیح بلندکردن اجسام سنگین را بیاموزید و به هنگام کارکردن آن‌ها را به کار بگیرید تا آسیب وارده به کتف‌ها و ستون فقرات خود را به حداقل برسانید.

به‌کارگیری بیش از حد عضلات

گاهی شرکت در مسابقه‌ای دوستانه و یا حتی انجام کارهای روزانه به‌قدری سنگین می‌شوند که می‌توانند به‌راحتی شما را دچار آسیب‌های جدی کنند. رنگ‌آمیزی سقف خانه، کمک به یک دوست در جابه‌جایی منزل و یا شرکت در مسابقه والیبال نمونه‌هایی از فعالیت‌هایی هستند که می‌توانند قسمت بالایی کمر شما را بیش از آنچه که قبلاً انجام می‌دادید درگیر کنند و منجر به کشیدگی عضلانی و یا پارگی رباط‌ها شوند.

در رفتن دنده

این موضوع ممکن است کمتر شایع باشد؛ اما اگر دنده‌ای از جای خود خارج شده باشد می‌تواند به‌مرورزمان و با فشارهای مکرری که به آن وارد می‌شود، باعث ناهماهنگی و نابرابری در کتف‌ها شود. این موضوع نیز می‌تواند درد را در ناحیه پشت و کتف‌ها افزایش دهد و یا حتی گاهی نفس‌کشیدن را نیز دشوار کند.

بیماری قلبی

برخی از بیماری‌های قلبی می‌توانند به‌صورت درد در ناحیه کتف ظاهر شوند. به‌عنوان‌مثال، دیسکسیون آئورت. این عارضه یک وضعیت جدی و تهدید کننده زندگی است و زمانی رخ می‌دهد که بزرگ‌ترین شریان قلب دچار پارگی شود. این موضوع ممکن است باعث درد شدیدی شود که تا زیر تیغه‌های کتف نیز کشیده می‌شود. می‌تواند در زیر یا نزدیک تیغه شانه حرکت کند. حمله قلبی نیز به‌ویژه در زنان ممکن است به‌صورت احساس درد در قسمت بالای کمر و یا کتف‌ها، ظاهر شود.

شکستگی‌های ناشی از فشار

شکستگی‌های فشاری اغلب در قسمت‌های سینه‌ای و کمری ستون فقرات رخ می‌دهد و می‌تواند در اثر ضربات سنگین یا در نتیجه پوکی‌استخوان ایجاد شود. شکستگی فشاری در ستون فقرات زمانی اتفاق می‌افتد که یک استخوان مهره (معمولاً در قسمت بالای کمر) ضعیف شده و فشرده می‌شود. این موضوع می‌تواند منجر به کمردرد شود. این کمردرد با استراحت اندکی بهبود می‌یابد؛ اما قسمتی که دچار شکستگی شده است ممکن است به لمس حساس باشد. شکستگی‌های فشاری بیشتر در اثر پوکی‌استخوان و در افراد مسن ایجاد می‌شود.

کلام آخر

موارد گفته شده در بالا دلایل احتمالی درد در کتف‌ها است؛ اما این فهرست لزوماً فهرست کاملی نیست، اما امیدواریم نقطه شروع خوبی برای شما در شناسایی دردتان باشد و به شما کمک کند تا رو به بهبودی قدم بردارید. توجه داشته باشید که هر دردی در کمر یا شانه و یا کتف‌های شما که چند هفته به طول بینجامد و یا فعالیت‌های روزانه شما را دچار اختلال کند، باید توسط پزشک ارزیابی شود. همچنین اگر درد شما شدید است و یا با سایر علائم مانند سردرد، گزگز، ضعف و یا حالت تهوع همراه است، فوراً به پزشک مراجعه کنید.

فیزیوتراپی دیسک کمر و گردن؛ به تمام تدابیر و اقدامات پزشکی گفته می شود که به وسیله تکنیک ها و متد های رایج در فیزیوتراپی انجام می شوند. هدف از انجام فیزیوتراپی، بهبود و اصلاح ساختارهای گردن و کمر است. مهم ترین ویژگی این تکنیک ها، عدم به کارگیری روش های تهاجمی مثل جراحی است. با انجام فیزیوتراپی دیسک گردن و کمر، درد ها، اسپاسم و اختلالات حرکتی بهبود پیدا می کنند.

فیزیوتراپی دیسک کمر و گردن؛ انتخاب بیماران

در فیزیوتراپی دیسک کمر و گردن، نواحی که دچار آسیب شده، شناسایی و با کمک انواع متدهای درمانی، معالجه می شوند. در حقیقت فتق دیسک گردن یا کمر، شایع ترین نوع درد کمر یا گردن هستند که بیماران زیادی با آن دست و پنجه نرم می کنند. دیسک کمر یا گردن در نتیجه خارج شدن هسته دیسک از بین مهره ها به وجود می آیند. گاهی درد های ناشی از دیسک کمر یا گردن، عصب ها و کانال های نخاعی را تحت تاثیر قرار می دهند. برای درمان این عارضه ها روش های درمانی مختلفی وجود دارند؛ ولی فیزیوتراپی انتخاب اغلب بیماران است.

[sc name=”didar”][/sc]

تمرین های فیزیوتراپی دیسک کمر و گردن

در فیزیو تراپی دیسک کمر و گردن، می توان از برنامه های تمرینی برای تقویت عضلات، بافت ها و عملکرد بهتر کمر و گردن استفاده کرد. اغلب بیمارانی که به مراکز درمانی مراجعه می کنند، تحت نظر یک فیزیوتراپیست تمرین های تقویتی، قدرتی و کششی انجام می دهند. مزیت مهم این تمرین ها این است که می توان آنها را در منزل نیز به کار برد. در صورتی که شما نیز از آسیب دیدگی های کمر و گردن رنج می برید، انجام این تمرین ها را توصیه می کنیم.

• پیاده روی و دوچرخه سواری ارزان ترین تمرینی است که نیازی به پرداخت هزینه ندارید.
• انجام ورزش های مکنزی به ویژه تمرین های اکستانسوری (حرکات کششی) که به تقویت حرکت های ستون فقرات کمر و گردن کمک می کند.
• تمرینات مخصوص انعطاف پذیری مفاصل گردن و کمر
• تمرین های تقویتی عضلات که با هدف بهبود عملکرد عضلات گردن و کمر انجام می شوند و شامل ورزش های ایزومتریک و ایزوتونیک می باشد.  
• تمرین های کنترل کردن تعادل کمر و گردن

تمامی این ورزش ها در فیز یوتراپی برای دیسک کمر و گردن به کار می روند و اکثر بیماران با انجام آنها در کلینیک یا منزل، نتایج خوبی را گرفته اند.

مدالیته های پر کاربرد در فیزیوتراپی دیسک کمر و گردن

در کنار حرکات ورزشی، کششی و تقویتی، برای فیزیوتراپی دیسک کمر و گردن از تکنیک های دیگری نیز استفاده می شود که در درمان آسیب های گردن و کمر موثر هستند. این تکنیک ها بخشی از متد های مدرن در فیزیوتراپی است که با کمک حرکات دست فیزیوتراپیست های مجرب و حرفه ای و دستگاه های فیزیوتراپی انجام می پذیرند. مدالیته های پرکاربرد برای درمان دیسک گردن و کمر عبارت است از:

• الکتروتراپی با دستگاه تنس: یکی از پرکاربردترین روش های بهبود دیسک های کمری و گردنی الکتروتراپی است. این متد با انتقال پالس های الکتریکی، موجب ترشح ضد درد طبیعی بدن یعنی اندورفین شده و به تسکین درد کمک می کند.
• اولتراسوند یا امواج صوتی: انرژی فرا صوتی با نفوذ در عمیق ترین بافت های گردن و کمر، در تسکین درد و خون رسانی تاثیر دارد. گرمای ملایم تولید شده از این دستگاه موجب اکسیژن رسانی و خروج مواد زائد از بافت ها می شود.
• آب درمانی: هیچ چیز به اندازه انرژی آب در درمان آسیب های کمری و گردن موثر نیست. در فیزیوتراپی دیسک کمر و گردن، آب درمانی یک روش فوق العاده در بهبود عملکرد عضله ها است. 
• سرما و گرما درمانی: در دیسک گردن یا کمر معمولا دو پیامد التهاب و درد همیشه وجود دارد. با کمک سرما درمانی یا کرایوتراپی عضلات منقبض شده، التهاب گردن یا کمر کاهش پیدا می کند. با گرما درمانی نیز، با انبساط رگ های خونی، گردش خون بهتر شده، درد کاسته می شود.   
• منیپولیشن ستون فقرات: این روش جزئی از تکنیک های درمان دستی یا منوال تراپی (Manual Therapy) است. این تکنیک یک هنر تلقی می شود که برای درمان آسیب های ستون فقرات گردن و کمر به کار می رود. مهم ترین نکته ای که باید در به کارگیری این روش توجه کرد، این است که باید حتما توسط یک فیزیوتراپ بسیار کارکشته انجام شود. هدف کلی این تکنیک، کاهش درد و فشار از روی ستون فقرات است.
• نیدلینگ یا سوزن درمانی: در حال حاضر در فیزیوتراپی دیسک کمر و گردن، سوزن خشک یا نیدلینگ بین بیماران محبوبیت زیادی دارد. این تکنیک به تسکین درد و بهتر شدن حرکت های گردنی و کمری کمک می کند.
• لیزرتراپی: فیزیوتراپی دیسک کمر و گردن به شیوه لیزر تراپی با کمک لیزر کم توان و پرتوان انجام می شود. لیزر درمانی سلول ها را هدف قرار می دهد و به ترمیم بافت های گردن و کمر می پردازد.  

جمع بندی مطالب

بنا به دلایل مختلفی، افراد به انواع آسیب های کمر و گردن دچار می شوند که شایع ترین نوع آن، دیسک کمر و گردن است. مناسب ترین و مطمئن ترین روش درمانی، فیزیوتراپی دیسک کمر و گردن است. تکنیک ها و متد های درمانی مختلفی در فیزیوتراپی وجود دارد که برای بهبود آسیب های کمر و گردن توسط فیزیوتراپیست ها انجام می شوند. انتخاب هر کدام از این روش های درمانی به وضعیت بیمار و نظر متخصصین ارتباط دارد. مهم ترین تکنیک های پرکاربرد در فیزیوتراپی برای دیسک کمر و گردن عبارت است از: الکتروتراپی، تمرین های تقویت عضلات، لیزر درمانی، گرما درمانی، سرما درمانی، ورزش های کششی و اولتراسوند، تمرین های حفظ تعادل و آب درمانی