آیا تمرینات قدرتی بر بهبود پس از جراحی زانو تأثیر گذارند؟ آرتروز شایع‌ترین شکل آرتریت است که عمدتاً زانوها، لگن و دست‌ها را درگیر می‌کند. استئوآرتریت شایع‌ترین اختلال مفصلی در ایالات متحده است که تقریباً 12 درصد از بزرگسالان ایالات متحده در سنین 25 تا 74 سال را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. مطالعات دیگری تخمین زده‌اند که بین سال‌های 2011 تا 2008 سالانه 30.8 میلیون بزرگسال در ایلات متحده مبتلا به آرتروز زانو شده‌اند.

استئوآرتریت زانو یک بیماری چندعاملی پیش‌رونده و بسیار شایع است که با درد مزمن و ناتوانی عملکردی مشخص می‌شود. این بیماری علت اصلی ناتوانی و هزینه‌های اجتماعی در سالمندان محسوب می‌شود.

مهم‌ترین عامل خطرآفرین برای بیماری آرتروز

افزایش سن، جنسیت، اضافه‌وزن، آسیب زانو، استفاده مکرر از مفاصل، عدم فعالیت بدنی، تراکم استخوان پایین، ضعف عضلانی و شلی مفاصل، همگی در ایجاد آرتروز مفصلی نقش دارند. مطالعات متعدد نشان داده‌اند که چاقی مهم‌ترین عامل خطرآفرین برای این بیماری است؛ زیرا این عامل نه‌تنها با افزایش بار مفاصل عملکرد مکانیکی آن را مختل می‌کند بلکه، به لحاظ متابولیکی نیز در پیشرفت التهاب به دلیل ترشح فاکتورهای پیش التهابی توسط بافت چربی تأثیرگذار است.

جراحی آرتروپلاستی کامل زانو

در مراحل حاد این بیماری، جراحی تعویض مفصل زانو یکی از رایج‌ترین و مؤثرترین درمان‌ها برای کاهش درد و بهبود عملکرد محسوب می‌شود. جراحی آرتروپلاستی کامل زانو یکی از این روش‌های بسیار موفق برای کاهش درد و اصلاح ناپایداری و تغییر شکل مفصل زانو است.

اگرچه جراحی آرتروپلاستی کامل زانو برای تسکین درد مؤثر است، اما کاهش قدرت پا ممکن است سال‌ها پس از جراحی وجود داشته باشد. بسیاری از تخصصان معتقدند که کاهش قدرت اندام تحتانی در افراد مسن می‌تواند باعث بالارفتن احتمال زمین‌خوردن و در نتیجه منجر به کاهش توانایی انجام وظایف عملکردی شود. در واقع، در طی سال‌های اول پس از آرتروپلاستی کامل زانو، قدرت عضله چهار سر ران می‌تواند تا 60 درصد کاهش یابد و این بیماران دارای اختلالات عملکردی بیشتری نسبت به افراد هم سن خود هستند.

از طرفی برخی مطالعات نشان داده‌اند که بیماران مبتلا به استئوآرتریت شدید زانو می‌توانند درد زانو خود را کاهش دهند و قدرت عضله چهار سر ران و توانایی عملکردی خود را از طریق تمرینات ورزشی منظم بهبود بخشند. در سال‌های اخیر، تمرینات قبل از جراحی به‌عنوان روشی مؤثر برای بهبودی عملکردی پس از عمل پیشنهاد شده‌اند.

فیزیوتراپی و برنامه‌های تمرینی قبل از عمل (پیش توان‌بخشی) به‌عنوان یک راه بالقوه برای تسریع زمان بهبودی و بهینه‌سازی عملکردی پس از جراحی در بیمارانی که قصد انجام تعویض مفصل را دارند، پیشنهاد شده است. برنامه‌های ورزشی مختلفی برای بهبود قدرت عضلات پا و توانایی انجام حرکات عملکردی طراحی شده‌اند.

تأثیر برنامه‌های قدرتی بر بهبود پس از جراحی در آرتروز زانو: بررسی یک پژوهش

برنامه  تمرینی قبل از جراحی در افراد دارای آرتروز زانو که قصد عمل آرتروپلاستی کامل زانو را دارند، معمولاً سه تا هشت هفته طول می‌کشد و این برنامه تمرینی عمدتاً بر افزایش قدرت عضله چهار سر ران متمرکز است.

امروز قصد داریم تا یکی از مقالاتی را که در این زمینه پژوهشی را انجام داده است با هم بررسی کنیم. هدف از این مطالعه بررسی اثربخشی شش هفته برنامه تمرینی فیزیوتراپی قبل از عمل بر عملکرد، قدرت عضلانی و نتایج گزارش شده توسط بیمار در افراد تحت آرتروپلاستی کامل زانو بود.

این مقاله قبلاً به‌عنوان چکیده جلسه در شانزدهمین کنگره انجمن اروپایی تحقیقات توان‌بخشی در 23 تا 25 سپتامبر 2021 ارائه شده است.

شرکت‌کننده‌های مطالعه

این مطالعه در یک مرکز پزشکی مراقبت‌های عالی انجام شد. پس از تکمیل پرسش‌نامه‌ها، شرکت‌کنندگان آزمون 20 متر راه‌رفتن بر روی سطح صاف، آزمون ایستادن روی صندلی و آزمون اکستنشن ایزومتریک چهار سر ران را برای ارزیابی عملکرد مفصل زانو انجام دادند.

شرکت‌کنندگان دوباره پرسش‌نامه‌ها و تست‌های فیزیکی را در پایان تمرینات شش‌هفته‌ای درست قبل از جراحی و همچنین در چهار  و 12 هفته  پس از آرتروپلاستی کامل زانو انجام دادند.

معیارهای ورود و خروج به پژوهش

همه بیماران بالای 60 سال و مبتلا به آرتروز پیشرفته زانو (طبق معیارهای رادیولوژیک دستورالعمل‌های کالج روماتولوژی آمریکا) تشخیص‌داده‌شده بودند و از مارس 2014 در کلینیک ارتوپدی بیمارستان دانشگاه الکساندروپلیس یونان برای انجام آرتروپلاستی کامل یک‌طرفه زانو نوبت عمل جراحی داشتند. معیارهای خروج شامل شرایط پزشکی بود که شامل منع ورزش می‌شدند (بیماری‌های قلبی ریوی که مانع از انجام تمرینات متوسط می‌شد)، بیماری‌هایی که بر حرکات عملکردی تأثیر می‌گذاشتند (مشکلات عصبی عضلانی یا عصبی)، بیماری‌های روانی، جراحی‌های قبلی تعویض مفصل ران یا زانو و وجود دردهای شدیدی که مانع از انجام تمرینات و تست‌ها می‌شدند.

از مجموع 234 بیمار غربالگری شده، 98 نفر در نهایت وارد مطالعه ما شدند و 136 نفر از مطالعه خارج شدند. بیمارانی که پذیرفتند برنامه آموزشی فیزیوتراپی قبل از عمل را دنبال کنند در گروه آزمایش قرار گرفتند و در مقابل، بیمارانی که از پیروی از برنامه قبل از عمل خودداری کردند در گروه کنترل جای‌داده شدند.

از این 98 بیمار، 10 نفر به دلایل مختلف در مراحل مختلف مطالعه را کنار گذاشتند (چهار بیمار عوارض بعد از عمل داشتند، چهار بیمار تمایلی به ادامه مطالعه نداشتند و دو بیمار به شهر دیگری نقل‌مکان کردند) و در نهایت 44 بیمار در گروه مداخله و 44 بیمار در گروه کنترل قرار گرفتند و

آزمودنی‌های منتسب به گروه آزمایش پس از انجام اندازه‌گیری‌های پایه، در یک برنامه تمرینی شش‌هفته‌ای قبل از عمل شرکت کردند. این گروه تمرینات مقاومتی تحت نظارت را پنج جلسه در هفته به مدت شش هفته قبل از عمل و پنج جلسه دیگر در هفته به مدت چهار هفته بعد از عمل انجام دادند. از سوی دیگر، آزمودنی‌های منتسب به گروه کنترل قبل از عمل هیچ مداخله فیزیوتراپی نداشتند، اما همان برنامه آموزشی توان‌بخشی بعد از عمل (پنج جلسه در هفته به مدت چهار هفته) را دنبال کردند.

پس از عمل، همه بیماران پروتکل توان‌بخشی یکسانی را در بیمارستان به‌عنوان بخشی از درمان مراقبت معمول دریافت کردند. این برنامه بر روی بازیابی دامنه حرکتی زانو، قدرت و راه‌رفتن طبیعی تمرکز داشت. تمرینات قدرتی به‌ویژه بر روی قدرت بازکننده‌های زانو متمرکز بود. این تمرینات در ابتدا بدون اعمال بار خارجی شروع شد و با اضافه‌کردن حداکثر 2 یا 3 کیلوگرم پیشرفت کرد و روزانه به مدت چهار هفته انجام شد و هر جلسه تقریباً 60 دقیقه طول کشید.

مداخلات درمانی و تمرین‌ها

بیماران گروه آزمایش پنج‌روز در هفته و به مدت شش هفته قبل از آرتروپلاستی کامل زانو، تمرینات مقاومتی قبل از عمل را دریافت کردند. هر جلسه تمرین تحت نظارت یک فیزیوتراپیست بود که به طور خاص در تمرینات مقاومتی آموزش‌دیده بود. مدت‌زمان هر جلسه تقریباً 60 دقیقه بود. اگر یک شرکت‌کننده جلسه تمرینی را از دست داد، سعی می‌شد آن جلسه را در روز دیگری جایگزین کند.

برای شرکت‌کنندگان در گروه آزمایش یک برنامه تمرینی شامل یک گرم‌کردن هوازی ۱۰ دقیقه‌ای با استفاده از تردمیل یا دوچرخه ثابت، و به دنبال آن تمرینات دوطرفه پایین‌تنه (بالابردن ساق پا به‌صورت ایستاده، پرس پای نشسته، چرخش ساق پا، اکستنشن زانو، خم‌شدن زانو، و دورکردن پا) تجویز شد. این تمرینات سه ست با هشت تکرار و با دو دقیقه استراحت بین ست‌ها و تمرینات انجام شد. تمام تمرینات با 60 درصد حداکثر یک تکرار شروع شدند و به‌تدریج با افزایش 1-2 کیلوگرم در هفته، طبق تحمل، در طول مداخله شش‌هفته‌ای افزایش یافتند.

فقط درصورتی‌که تکرارهای بیشتر از حد مقرر امکان‌پذیر بود، بار افزایش می‌یافت. تمام جلسات با دو دقیقه تمرینات کششی برای بازکننده زانو، فلکسور زانو و فلکسور کف پا به پایان می‌رسید.

بیماران گروه کنترل هیچ برنامه آموزشی قبل از عمل را دنبال نکردند و به آنها آموزش داده شد که به مدت شش هفته قبل از عمل “طبق معمول زندگی کنند”. پس از عمل، آنها همان پروتکل تمرینی پیش‌رونده را مانند گروه آزمایش به مدت چهار هفته دنبال کردند.

نتایج پژوهش تمرینات قدرتی بر بهبود پس از جراحی زانو

ارزیابی تمام بیماران چهار هفته پس از عمل  نشان داد که حداکثر گشتاور بازکننده‌های زانو از نظر آماری تفاوت معنی‌داری بین دو گروه از بیماران نشان نداد و بین دو گروه آزمایش و کنترل تفاوتی دیده نشد.

تجزیه‌وتحلیل آماری نشان داد که برای نمرات آزمون پیاده‌روی 20 متری و آزمون ایستادن روی صندلی 30 ثانیه‌ای، بلافاصله و 4 هفته بعد از عمل بین دو گروه آزمایش و کنترل تفاوت دیده شد و گروه آزمایش بهبودی بیشتری در این زمینه از خود نشان دادند.

در نهایت، ارزیابی همه بیماران 12 هفته پس از عمل نشان داد که تغییرات در حداکثر گشتاور بازکننده‌های زانو تفاوت معنی‌داری را بین دو گروه از بیماران نشان می‌دهد. 9/8 درصد افزایش قدرت بازکننده‌های زانو برای بیماران گروه آزمایش نشان داده شد، درحالی‌که بیماران گروه کنترل در هفته 12 تفاوت معنی‌داری نشان ندادند.

بحث و نتیجه‌گیری پایانی

این مطالعه اثربخشی تمرینات قدرتی قبل از عمل را بر بهبود عملکرد زانو پس از جراحی آرتروپلاستی کامل زانو بررسی نمود. این مطالعه نشان داد که یک برنامه تمرین مقاومتی پیش‌رونده قبل از عمل، منجر به بهبود عملکرد، قدرت عضلانی و نتایج گزارش شده توسط بیمار در بیماران مسن تحت آرتروپلاستی کامل زانو شد.

پیشرفت‌های قابل‌توجه در این مطالعه را می‌توان به‌شدت تمرین بالا و استفاده از تمرین‌های یک‌طرفه در مقابل تمرینات دوطرفه نسبت داد. این پژوهش همچنین نشان داد که تمرینات قدرتی فشرده برای اکثر بیمارانی که در انتظار عمل آرتروپلاستی کامل زانو هستند امکان‌پذیر است؛ زیرا هیچ بیماری از گروه آزمایش به دلیل شدت تمرین از مطالعه خارج نشد.

توانایی نشستن و برخاستن از روی صندلی و توانایی راه‌رفتن از فعالیت‌های زندگی روزمره محسوب می‌شود. این پژوهش نشان داد که بهبود تدریجی عملکرد در هر دوی این حرکات عملکردی در میان گروه آزمایش اتفاق افتاده است.

این یافته‌ها نشان می‌دهد که بیماران گروه مداخله در مقایسه با بیماران گروه کنترل که هیچ مداخله تمرینی قبل از عمل را دنبال نکرده‌اند، بهبود قابل‌توجهی در قدرت عضله چهار سر نشان می‌دهند.

برای اکثر افراد، جراحی تعویض مفصل زانو باعث بهبود تحرک و کاهش سطح درد در درازمدت می‌شود. بااین‌حال، این جراحی ممکن است دردناک نیز باشد و مدتی طول بکشد تا بتوانید به‌راحتی روزهای قبل حرکت کنید. .

پس از انجام این عمل، احتمالاً با چالش‌های مختلفی روبرو خواهید شد. برای اکثر افراد، بهبودی می‌تواند 6 تا 12 ماه و در برخی موارد گاهی بیشتر نیز طول بکشد.

واقف بودن به این موضوع که پس از این جراحی قرار است با چه مواردی روبرو شوید، می‌تواند به شما کمک کند تا شرایط را به طور مؤثرتری پشت سر بگذارید و از زانوی جدید خود بیشترین بهره را ببرید.

رانندگی پس از جراحی تعویض مفصل زانو

یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های شما ممکن است شروع دوباره رانندگی باشد. اکثر افراد بسته به شرایط و توصیه‌های پزشکشان، پس از 4 تا 6 هفته می‌توانند رانندگی را آغاز کنند.

اگر جراحی روی زانوی چپ شما انجام شده باشد و با وسیله نقلیه‌ای با گیربکس‌اتوماتیک رانندگی می‌کنید، ممکن است ظرف چند هفته بتوانید دوباره رانندگی کنید.

به گفته متخصصان ارتوپدی، اگر زانوی راست خود را تحت عمل جراحی قرار داده باشید، ممکن است در حدود 4 هفته طول بکشد تا بتوانید دوباره رانندگی را از سر بگیرید.

اگر با وسیله نقلیه‌ای با گیربکس دستی رانندگی کنید ممکن است این زمان طولانی‌تر شود. درهرصورت برای رانندگی باید بتوانید زانوی خود را به‌اندازه کافی خم کنید تا از پدال‌ها استفاده کنید.

در صورت مصرف مسکن‌ها یا سایر داروها ممکن است توانایی شما در کار با وسایل نقلیه دچار اختلال شود، در این صورت باید از رانندگی اجتناب کنید.

در صورت لزوم، یک پلاکارد پارک معلولان تهیه کنید، به‌خصوص اگر مجبورید مسافت‌های طولانی را در هوای نامناسب طی کنید و از واکر یا سایر وسایل کمکی استفاده می‌کنید.

بازگشت به کار پس از جراحی تعویض مفصل زانو

در مورد اینکه چه زمانی باید به سرکار برگردید، انتظارات واقع‌بینانه داشته باشید. در بیشتر موارد، 3 تا 6 هفته طول می‌کشد تا بتوانید به کار خود بازگردید. اما اگر در خانه کار می‌کنید، ممکن است بتوانید ظرف 10 روز به سرکار خود بازگردید.

بااین‌حال، اگر کار شما کار فشرده است، احتمالاً به زمان بیشتری (مثلاً 3 ماه یا بیشتر) برای بازگشت به کار نیاز خواهید داشت.

در ابتدا از خودتان انتظار زیادی نداشته باشید. با رئیس و همکاران خود صحبت کنید تا آنها را از وضعیت خود، آگاه کنید و سعی کنید کم‌کم به ساعات کاری کامل برگردید.

مسافرت رفتن

سفر رفتن در این شرایط ممکن است برای شما دشوار باشد به‌خصوص اگر یک پرواز طولانی و فضایی تنگ برای پاهای خود داشته باشید.

در زیر به چند نکته برای حفظ عملکرد زانوهای شما در هنگام پرواز اشاره شده است:

پوشیدن جوراب‌های تنگ

دراز بکشید و هر یک ساعت بلند شوید و در بین صندلی‌های هواپیما قدم بزنید

به طور منظم هر پا را 10 بار در جهت عقربه‌های ساعت و 10 بار در خلاف جهت عقربه‌های ساعت بچرخانید.

هر پا را 10 بار به بالا و پایین خم کنید.

ورزش می‌تواند به جلوگیری از ایجاد لخته خون کمک کند.

زانوی شما ممکن است به دلیل تغییر در فشار کابین ورم کند.

قبل از هر سفر طولانی با پزشک خود شورت کنید تا مطمئن شوید که در چند ماه اول پس از جراحی مشکل خاصی برای زانوهای شما ایجاد نشود.

بعد از عمل جراحی، مسائل امنیتی فرودگاه ممکن است برای شما چالش‌برانگیزتر باشد؛ زیرا اجزای فلزی در زانوی مصنوعی شما می‌تواند فلزیاب‌های فرودگاه را فعال کنند. پس برای بررسی‌های بدنی بیشتر آماده باشید. سعی کنید لباسی بپوشید که نشان‌دادن برش زانو را به مأموران امنیتی آسان کند.

فعالیت جنسی

اغلب افراد می‌توانند چندین هفته پس از جراحی فعالیت جنسی خود را از سر بگیرند. بااین‌حال، به‌طورکلی بهتر است تا جایی که احساس درد ندارید این فعالیت را ادامه دهید و اگر دچار ناراحتی و درد زیادی شدید، آن را ادامه ندهید.

فعالیت‌های روزمره

به‌محض اینکه احساس کردید که می‌توانید به‌راحتی روی پاهای خود بایستید و آزادانه به اطراف حرکت کنید، می‌توانید آشپزی، نظافت و سایر کارهای شخصی و روزمره خود را از سر بگیرید. این را در نظر داشته باشید که ممکن است چند هفته طول بکشد تا بتوانید عصا یا واکر را به طور کامل کنار بگذارید و به اکثر فعالیت‌های روزانه خود بازگردید. همچنین ممکن است چندین ماه طول بکشد تا بدون درد زانو بزنید.

فعالیت‌های روزمره پس از بهبودی جراحی تعویض مفصل زانو

ورزش و گردش

فیزیوتراپیست شما را تشویق می‌کند که هر چه زودتر راه‌رفتن را شروع کنید. در ابتدا از یک وسیله کمکی استفاده خواهید کرد، اما بهتر است تا زمانی که به آن نیاز دارید از آن استفاده کنید. راه‌رفتن بدون وسیله به بازیابی قدرت زانوی شما کمک خواهد کرد.

جلسات فیزیوتراپی در هفته‌های اول بسیار مهم است؛ زیرا به درمانگر اجازه می‌دهد هرگونه مشکل زانو را تشخیص دهد.

می‌توانید ابتدا با راه‌رفتن فعالیت‌های خود را آغاز کنید و بعد از حدود 12 هفته شروع به انجام فعالیت‌های دیگر کنید.

شنا و سایر انواع ورزش‌های آبی گزینه‌های خوبی در این شرایط هستند، زیرا با کم‌کردن فشار از روی زانوهای شما می‌توانند باعث تقویت عضلات شما شوند. قبل از ورود به استخر مطمئن شوید که زخم شما کاملاً بهبودیافته است

از قراردادن وزنه بر روی پای خود و انجام لیفت پا بر روی دستگاه‌های وزنه‌برداری در چند ماه اول خودداری کنید. زانوی جدید می‌تواند شرکت شما در مجموعه‌ای از فعالیت‌ها را بسیار آسان‌تر از گذشته کند بااین‌حال، باید در نظر داشته باشید که ماه‌های اول فشار زیادی به مفصل وارد نکنید. می‌توانید برای شروع فعالیت‌های زیر را انجام دهید:

پیاده‌روی

گلف

دوچرخه‌سواری

از چمباتمه‌زدن، چرخاندن، پریدن، بلندکردن اجسام سنگین و سایر حرکاتی که ممکن است به زانوی شما آسیب برساند، خودداری کنید.

مراجعه به دندانپزشکی یا جراحی‌های دیگر

به مدت 2 سال پس از تعویض مفصل زانو، خطر ابتلا به عفونت بیشتر است به همین دلیل، ممکن است قبل از مراجعه به دندانپزشکی یا عمل جراحی تهاجمی دیگری نیاز به مصرف آنتی‌بیوتیک داشته باشید.

مصرف داروها

به هنگام بهبودی، برای مصرف داروها، به‌ویژه داروهای مسکن، دستورالعمل‌های پزشک خود را به‌دقت دنبال کنید. مصرف طولانی‌مدت داروها می‌تواند باعث آسیب به اندام‌های داخلی از جمله کبد و کلیه شود. برخی از داروها نیز می‌توانند اعتیادآور باشند. پزشک می‌تواند به شما کمک کند تا برنامه‌ای برای قطع تدریجی داروهای تسکین‌دهنده ایجاد کنید.

به‌غیراز داروها، موارد زیر می‌توانند به تسکین درد و کاهش التهاب کمک کنند:

یک رژیم غذایی سالم

کاهش وزن

ورزش

استفاده از سرما و گرما

بازگشت به حالت عادی

به‌مرورزمان به روال روزمره خود باز خواهید گشت. حتی ممکن است بتوانید فعالیت‌هایی را که با شروع زانودرد کنار گذاشته‌اید، از سر بگیرید کیفیت زندگی شما احتمالاً بهبود می‌یابد؛ زیرا می‌توانید راحت‌تر از قبل به فعالیت‌های دلخواه خود بپردازید.  

بسیار ضروری است که در هر مرحله از بهبودی، از پزشک خود مشورت بگیرید که چه کاری را باید انجام دهید. آنها می‌توانند ورزش‌ها و فعالیت‌هایی را به شما توصیه کنند که مطابق با نیازهای شما باشد. اگر در مورد فعالیت‌ها و بدن خود سؤالی دارید با پزشک، فیزیوتراپ یا کاردرمانی خود مشورت کنید. آنها می‌توانند به شما در درک بهتر زندگی و سبک زندگی پس از تعویض زانو کمک کنند

اگر در ستون فقرات، لگن، زانو یا مفاصل خود درد دارید، درمان دکامپرشن یا ترکشن می‌تواند گزینه‌ای برای کمک به احساس بهتر شما باشد. این درمان می‌تواند درد را بدون نیاز به جراحی کاهش دهد.

تکنیک دکامپرشن یا رفع فشار، درمانی است که به کاهش درد ناشی از فشار روی اعصاب به‌وسیله کشش ناحیه آسیب‌دیده کمک می‌کند. اگر سایر درمان‌ها مانند استراحت، فیزیوتراپی یا طب سوزنی کمکی نکرده باشند، این درمان ممکن است تأثیرگذار باشد.

فشار بر ریشه‌های عصبی نخاعی یک آسیب بسیار شایع است. این فشردگی می‌تواند روی باسن، زانو و سایر نواحی که اعصاب با مفاصل در تعامل هستند نیز تأثیر بگذارد. این بدان معنی است که فشرده‌سازی می‌تواند باعث تشدید درد شود و فعالیت‌های روزانه مانند نشستن و ایستادن را مختل می‌کند.

درمان رفع فشار یا دکامپرشن اغلب می‌تواند به تسکین درد عصبی بدون جراحی کمک کند و  خطرات و زمان بهبودی را کاهش دهد.

دکامپرشن یا ترکشن درمانی چیست؟

اعصاب ممکن است به دلایل زیادی فشرده شوند، از التهاب و آسیب گرفته تا پیری و تحلیل استخوان‌های اطراف مفاصل.

تکنیک دکامپرشن یا رفع فشار می‌تواند فضاهایی مانند ستون فقرات یا زانوها را که ریشه‌های عصب نخاعی از آنجا عبور می‌کنند را باز کند تا فشار روی آنها کاهش یابد. این تکنیک همچنین می‌تواند در تغییر موقعیت مفاصل و درمان دیسک‌های لغزنده تأثیرگذار باشد تا درد شدید و یا تخریب ادامه پیدا نکند.

برخی از روش‌های این درمان به‌وسیله کشش‌های مکانیکی انجام می‌شود. این موضوع می‌تواند شامل باز کردن دستی فضاهایی باشد که ریشه‌های عصب نخاعی از آن عبور می‌کنند. فیزیوتراپیست‌ها یا کایروپراکتیک‌ها معمولاً این نوع کشش را انجام می‌دهند.

یکی دیگر از درمان‌های رایج شامل استفاده از دستگاه‌های کششی است که گاهی اوقات به نام درمان غیرجراحی کاهش فشار نخاعی (NSD) شناخته می‌شوند. این دستگاه‌ها اساساً شکل پیشرفته‌تری از کشش مکانیکی را از طریق یک مکانیسم بازخورد رایانه‌ای انجام می‌دهند تا ریشه‌های عصب نخاعی را از حالت فشرده خارج کنند.

چگونه متوجه می‌شویم که به درمان دکامپرشن یا ترکشن نیاز داریم؟

درمان دکامپرشن یا رفع فشار معمولاً خط اول درمان برای درد عصبی ناشی از فشرده‌سازی نیست.

برای درد عصب فشرده‌شدهٔ خفیف یا موقت، پزشک ممکن است ابتدا درمان‌های زیر را به شما توصیه کند:

استراحت دادن به ناحیه آسیب‌دیده

استفاده منظم از یخ یا گرما

مصرف داروهای مسکن بدون نسخه

استفاده از تکنیک‌های تسکین درد خانگی، مانند کشش

پوشیدن بریس برای جلوگیری از درد یا آسیب بیشتر

اگر این درمان‌ها مؤثر واقع نشدند، پزشک ممکن است درمان دکامپرشن یا رفع فشار را توصیه کند.

همچنین شرایط زیر نیز ممکن است منجر به فشرده‌سازی عصب شوند و به درمان‌های دکامپرشن یا رفع فشار احتیاج پیدا کنند:

برآمدگی یا لغزش مکرر دیسک‌ها که ناشی از بیماری‌های مفصلی یا خودایمنی مانند آرتریت یا سندرم اهلرز دانلوس  (EDS) است.

بیماری‌های دژنراتیو دیسک که باعث فرسودگی سریع دیسک‌های ستون فقرات می‌شود.

آسیب‌های نخاعی یا بیماری‌هایی که می‌توانند باعث درد در ریشه‌های عصب نخاعی شوند (به این وضعیت اصطلاحاً رادیکولوپاتی گفته می‌شود)

سیاتیک که باعث درد شدید در ناحیه کمر، باسن و پاها می‌شود.

تنگی کانال ستون فقرات که روزنه‌های ستون فقرات را در اطراف اعصاب باریک می‌کند و باعث کمردرد می‌شود.

چه آزمایشاتی تعیین می‌کند که نیاز به درمان دکامپرشن وجود دارید یا خیر؟

برخی از آزمایش‌هایی که می‌تواند تعیین کند که آیا درمان دکامپرشن یا رفع فشار تأثیرگذار هستند یا خیر عبارت‌اند از:

اسکن استخوان: که به بررسی شکستگی‌ها، توده‌ها یا التهاب‌هایی که ممکن است باعث درد شوند، کمک می‌کند.

دیسکو گرافی: که از رنگ کنتراست و توموگرافی کامپیوتری (CT) برای جستجوی دیسک‌های آسیب‌دیده یا آسیب‌دیده استفاده می‌کند.

آزمایش‌های الکتریکی: مانند الکترومیوگرافی (EMG)، آزمایش‌های سرعت هدایت عصبی (NCV)، یا آزمایش‌های پتانسیل برانگیخته که برای نظارت بر سیگنال‌های الکتریکی از اعصاب به مغز شما استفاده می‌شوند.

اشعه ایکس: که برای بررسی استخوان‌هایی که ممکن است شکسته یا آسیب‌دیده‌اند و بر اعصاب مجاور فشار وارد می‌کنند، استفاده می‌شود.

تصویربرداری رزونانس مغناطیسی(MRI): که برای ایجاد نماهای دقیق و مقطعی از ناحیه آسیب‌دیده استفاده می‌شود.

درمان دکامپرشن یا ترکشن چگونه کار می‌کند؟

در این روش درمانی اغلب از دستگاه کشش یا NSD استفاده می‌شود. معمولاً این دستگاه‌ها را در مراکز درمانی کایروپراکتیک یا کلینیک‌هایی که بر روی مراقبت از گردن و کمر متمرکز هستند، خواهید دید.

برای درد مزمن، تورم یا آسیب مفاصل، ممکن است نیاز به شرکت در جلسات متعدد، از 5 تا 30 جلسه، بسته به درد و وضعیت شما باشد.

آیا این درمان روشی ایمن است؟

خطرات بسیار کمی در ارتباط با درمان دکامپرشن و یا رفع فشار وجود دارد. برخی از عوارض جانبی گزارش شده می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

درد خفیف و موقت در ناحیه آسیب‌دیده

اسپاسم عضلانی

حس سوزن‌سوزن‌شدن در پاها

و در صورت عدم درمان علت زمینه‌ای، وجود درد مداوم

برخی تحقیقات محدود نیز نشان می‌دهد که درمان دکامپرشن ممکن است در کاهش علائم مرتبط با فشرده‌سازی مؤثر باشد. مثلاً در جدیدترین مطالعه‌ای که در سال 2022 در این زمینه انجام شده است، 60 فرد مبتلا به بیرون‌زدگی دیسک در ناحیه کمر مورد بررسی قرار گرفتند.

محققان افراد را به دو گروه تقسیم کردند – 30 نفر که تحت درمان دکامپرشن یا رفع فشار بودند و 30 نفر که این درمان را پیگیری نکردند. نتایج نشان داد که درمان رفع فشار به بهبود قابل‌توجهی علائم در گروهی که آن را دریافت کرده بودند کمک کرد، درحالی‌که گروه دیگر هیچ بهبودی را تجربه نکردند.

معمولاً استفاده از بریس، قبل از جهش رشد نوجوانان در نظر گرفته می‌شود. یعنی دقیقاً زمانی که ممکن است انحنای کمری به‌سرعت پیشرفت کند و رو به بدتر شدن برود. تحقیقات پزشکی درمان اسکولیوز با بریس را در این دوره حیاتی می‌داند تا احتمال ایجاد ناهنجاری شدید ستون فقرات کاهش پیدا کند.

چه زمانی از بریس برای درمان اسکولیوز استفاده کنیم؟

هر گونه انحنای جانبی ستون فقرات که بیش از 10 درجه باشد، اسکولیوز در نظر گرفته می‌شود. تعیین زاویه انحراف ستون فقرات با اندازه‌گیری زاویه کاب به دست می‌آید. این زاویه به‌وسیله بررسی  اشعه ایکس از کمر مشخص می‌شود. زمانی که زاویه کاب بین 10 تا 25 درجه باشد، معمولاً درمان توصیه شده مشاهده است. به این معنی که هر 4 تا 6 ماه یک‌بار پزشک یک عکس رادیولوژی دیگر می‌گیرد تا ببیند آیا انحنا در حال پیشرفت است یا خیر.

اگر یکی از دو شرط زیر وجود داشته باشد، اغلب درمان با بریس تجویز می‌شود:

1. زاویه کاب حداقل به 25 درجه رسیده است و نوجوان هنوز تا بلوغ اسکلتی رشد قابل‌توجهی دارد.

2. زاویه کاب کمتر از 25 درجه است، اما در مشاهدات 4 تا ۶ماهه به‌سرعت حداقل 5 درجه پیشرفت کرده است.

اگر نوجوان مبتلا به اسکولیوز در بلوغ کامل اسکلتی یا نزدیک به آن باشد، بعید است که بریس تجویز شود؛ زیرا دیگر مؤثر نخواهد بود.

اسکولیوز معمولاً بدون جراحی بهبود نمی‌یابد. بااین‌حال، مطالعات نشان داده‌اند که استفاده از بریس طبق تجویز می‌تواند از پیشرفت اسکولیوز جلوگیری کند. به‌این‌ترتیب، پوشیدن بریس می‌تواند روشی مؤثر برای حفظ زاویه کاب اسکولیوز نسبتاً کوچک و قابل‌کنترل باشد.

معمولاً انحنای اسکولیوزی که تا زمانی که یک نوجوان به بلوغ اسکلتی می‌رسد 50 درجه باشد (حدود 14 یا 15 سالگی برای دختران و 16 یا 17 سالگی برای پسران) در طول بزرگسالی به پیشرفت خود ادامه می‌دهد.

این نوع انحناها احتمالاً تبدیل به یک تغییر شکل شدید می‌شوند که نیاز به جراحی دارند؛ بنابراین، هدف از بریس، جلوگیری از یک جراحی بزرگ با توقف کامل پیشرفت انحنا یا حداقل جلوگیری از رسیدن آن به 40 یا 50 درجه در زمان بلوغ اسکلتی است.

بریس ها چگونه عمل می‌کنند؟

هدف درمان با بریس، آزادسازی بار بر روی قسمت مقعر (داخلی) انحنا و افزایش بار در قسمت محدب (خارجی) انحنا است.

ایده این است که استخوانی که تحت‌فشار قرار می‌گیرد کمتر رشد می‌کند و استخوانی که کمتر تحت‌فشار قرار می‌گیرد ممکن است بیشتر رشد کند. بریس سعی می‌کند رشد استخوان انحنا اسکولیوز را در سمتی که باید کند شود، کند و رشد را در سمتی که نیاز به‌سرعت بخشیدن دارد، تسریع ‌کند.

اگرچه انحنا معمولاً با بریس معکوس و یا اصلاح نمی‌شود، اما می‌تواند هر گونه پیشرفت انحنا را تا زمانی که کودک به بلوغ اسکلتی برسد کند یا کاهش دهد. پس از این مرحله، به شرطی که زاویه انحنا کمتر از 60 درجه باشد، انحنا پیشرفت نخواهد کرد.

مکانیسم‌های دقیق مهار اسکولیوز به‌وسیله بریس ها هنوز در حال مطالعه است. بااین‌حال، تحقیقات نشان می‌دهد که بریس باید سخت باشد تا فشارقوی و ثابتی بر روی انحنا اسکولیوز اعمال کن و تأثیر داشته باشد؛ بنابراین، بریس های سخت محور این مقاله هستند.

اولین بریس استفاده شده در درمان اسکولیوز

اولین بریس گردنی – توراکولومبوساکرال (CTLSO) به نام بریس میلواکی در دهه 1940 اختراع شد. اگرچه این بریس در آن زمان نوآورانه بود، اما ابعاد آن حجیم بود و شامل میله‌های فلزی تا گردن می‌شد. بریس میلواکی برای پوشیدن ناراحت‌کننده بود و همچنین توجه ناخواسته‌ای را به همراه داشت (به‌ویژه برای نوجوانانی که سعی می‌کردند با همسالان خود هماهنگ شوند).

تعداد کمی از بیماران از این بریس بهره‌مند شدند؛ زیرا تعداد کمی از آنها مایل یا قادر به پوشیدن آن نزدیک به 23 ساعت در روز بودند.

راه‌هایی برای ترغیب نوجوان مبتلا به اسکولیوز به استفاده از بریس

برخی از نوجوانان به طور کامل از پوشیدن بریس سخت برای درمان اسکولیوز خودداری می‌کنند. شاید از نظرات یا شوخی‌های همسالان خود می‌ترسند، یا صرفاً معتقدند که این درمان ارزش دردسر ندارد. در موارد دیگر، ممکن است به نظر برسد که یک نوجوان مایل به استفاده از بریس است، اما، ساعات تعیین شده در روز را رعایت نمی‌کند.

صرف‌نظر از اینکه چرا یک نوجوان بریس را آن‌طور که تجویز شده استفاده نمی‌کند، این موضوع می‌تواند باعث بدتر شدن اسکولیوز شود و احتمالاً نیاز به عمل جراحی بزرگ را افزایش دهد. اگر نوجوانی تمایلی به استفاده از بریس برای اسکولیوز ندارد، مهم است که دلیل این درمان را کاملاً بیاموزد. به نوجوان این فرصت را بدهید تا درباره احساسش درباره بریس صحبت کند. هنگامی که نگرانی‌های اصلی بیان شد، همفکری با یکدیگر برای یافتن راه‌حل آسان‌تر می‌شود.

به‌عنوان‌مثال، اگر نوجوانی از انتخاب لباس برای پوشیدن با بریس ابراز ناامیدی می‌کند، با هم به اینترنت بروید و ببینید آیا سایر نوجوانان مبتلا به اسکولیوز توصیه‌هایی را ذکر کرده‌اند یا خیر.

نکات دیگر عبارت‌اند از:

ناراحتی موقت نوجوان را قبول کنید. قراردادن بریس به زمان و انرژی زیادی نیاز دارد؛ بنابراین نوجوانان نظرات یا سؤالاتی خواهند داشت و احساس ناراحتی خواهند کرد به‌خصوص در ابتدا.

توضیح دهید که چرا باید از بریس استفاده کنند. مطالعات علمی همچنان نشان می‌دهد که هر چه ساعات بیشتری در روز در یک بریس مناسب سپری شود، احتمال پیشرفت انحنای اسکولیوز و نیاز به جراحی کاهش می‌یابد. بریس سخت با اعمال فشار به ستون فقرات درحال‌رشد به‌گونه‌ای عمل می‌کند که احتمال بدتر شدن انحنا را در مدت جهش رشدی کاهش می‌دهد.

از خانواده و دوستان برای ارائه پشتیبانی کمک بخواهید. اگر والدین و دوستان از آن حمایت کنند، نوجوان احتمال بیشتری دارد که از بریس استفاده کند. به ویژه، اگر والدین مخالف ایده بستن بریس باشند، احتمال کمتری وجود دارد که کودک از بریس طبق تجویز توصیه شده استفاده کند. گاهی باید قبل از اینکه نوجوان با استفاده از آن موافقت کند، والدین را متقاعد کنیم که بریس‌ گزینه درمانی صحیحی است.

بررسی کنید که آیا بریس شبانه گزینه‌ای مناسب برای نوجوان شما است یا خیر. اگرچه برخی از مطالعات نشان می‌دهند که هرچه زمان بیشتری صرف بستن بریس شود، خطر پیشرفت انحنا کاهش می‌یابد، اما مطالعات دیگری نشان داده‌اند که بریس‌های شبانه (که فقط هنگام خواب حداقل 8 ساعت در شب استفاده می‌شوند) برای برخی از بیماران اسکولیوز نیز می‌توانند موفقیت‌آمیز باشند. این راه‌حل به طور بالقوه می‌تواند به بیمار کمک کند از پوشیدن بریس در طول روز اجتناب کند، اما این درمان بستگی به نوع انحنا اسکولیوز نیز دارد.

در نهایت، انتخاب استفاده از بریس طبق تجویز پزشک به عهده نوجوان است. گوش‌دادن به نگرانی‌های او و کارکردن با یکدیگر بر روی راه‌حل‌ها ممکن است بهترین فرصت را برای موافقت نوجوان و آماده‌سازی روحی و روانی او فراهم کند.

جایگزین‌های بریس برای اسکولیوز

گاهی اوقات اگر بیمار یا والدین با ایده درمان اسکولیوز با یک بریس سفت مخالف باشند، به دنبال گزینه‌های درمانی دیگر می‌گردند. در زیر چند نمونه از این درمان‌های جایگزین آورده شده است:

بریس های نرم: این بریس‌ها که بریس‌های دینامیک نیز نامیده می‌شوند، از تسمه‌های تا حدی انعطاف‌پذیر تشکیل شده‌اند که از روی تنه عبور می‌کنند و به پایه‌ای که در اطراف لگن بسته می‌شود متصل می‌شوند. بااین‌حال، تأثیرگذاری استفاده از بریس های نرم به‌اندازه بریس های سخت قوی نیست. همچنین، برخلاف بریس سخت، یک‌بند نرم که زیر شلوار پوشیده می‌شود، در هر بار استفاده از دستشویی باید باز شود و همین موضوع استفاده از این بریس را دشوارتر می‌کند.

حرکات اصلاحی و فیزیوتراپی: تمرینات فیزیوتراپی مخصوص اسکولیوز که عضلات خاصی را در اطراف ستون فقرات برای تقویت و کشش هدف قرار می‌دهند، ممکن است اندازه انحنای اسکولیوز را کاهش دهد. اما باید توجه داشت که اگرچه ورزش ایده خوبی برای کمک به تکمیل استفاده از بریس سخت است، اما به‌عنوان جایگزینی برای بریس توصیه نمی‌شود.

عمل جراحی: برخی از نوجوانان ترجیح می‌دهند از استفاده از بریس صرف نظر کنند و مستقیماً به سراغ گزینه جراحی بروندقبل از انتخاب این گزینه توجه به این نکته ضروری است که جراحی اسکولیوز یک جراحی بزرگ با خطرات بالقوه جدی است و به طور معمول، انحنای اسکولیوز باید به 45 یا 50 درجه برسد تا مزایای بالقوه جراحی بیشتر از عوارض احتمالی باشد.

انتخاب بریس تمام‌وقت در مقابل بریس شبانه

درحالی‌که بریس های تمام‌وقت و بریس های شبانه هر دو به‌عنوان گزینه‌های درمانی مؤثر برای اسکولیوز ثابت شده‌اند، اما علم در مورد اینکه کدام‌یک می‌تواند تأثیرگذارتر باشد هنوز به جوابی نرسیده است.  

برخی از مطالعات نشان می‌دهند که هر چه فرد زمان بیشتری را در بریس بگذراند، احتمال پیشرفت انحنای اسکولیوز کمتر می‌شود. با این حال، مطالعات دیگری نشان می‌دهد که استفاده از بریس در شب می‌تواند بهتر باشد؛ زیرا بیماران به احتمال زیاد به پروتکل ساده تر آن بیشتر پایبند هستند. به‌طورکلی، پزشکان استفاده از بریس های تمام‌وقت را برای انحناهایی که حداقل 35 درجه هستند یا برای انحناهای دوتایی ترجیح می‌دهند. برای انحناهای تکی که کمتر از 35 درجه هستند، بریس در شب می‌تواند گزینه مؤثرتری باشد، به‌خصوص اگر بیمار ترجیح می‌دهد تا استفاده از آن را آشکار نکند

کمر دردی که منجر به دیسک کمر و درد پا می‌شود ناشی از عوامل متعددی است که شایع‌ترین آنها بیرون‌زدگی دیسک است. تقریباً 80٪ از آمریکایی‌ها حداقل یک‌بار در طول زندگی خود دچار کمردرد و بیش از 67٪ از آمریکایی‌ها حتی بدون کمردرد دچار بیرون‌زدگی دیسک می‌شوند. به طور معمول، علائم این نوع آسیب کمر شامل احساس درد از کمر و باسن تا پایین پا است. بسیاری از بیماران این درد را با عصب سیاتیک خود مرتبط می‌دانند. علائم دیگر ممکن است شامل بی‌حسی و احساس سوزن‌سوزن‌شدن در پا و همچنین ضعف باشد.

کمردرد ناشی از بیرون‌زدگی دیسک معمولاً ارثی است، اما دلایل دیگر شامل بلندکردن جسم سنگین یا خمیدگی مداوم ستون فقرات است. در این موارد، دیسک ستون فقرات ممکن است تحت‌فشار قرار گیرد و به سمت عقب بیرون بزند که این موضوع باعث می‌شود دیسک به ریشه عصبی فشار وارد کرده و به مغز سیگنال ‌دهد که درد دارد. اگر بیمار احساس ضعف در پا داشته باشد، این موضوع معمولاً دلیلی برای نگرانی بیشتر است و اقدام فوری توصیه می‌شود.

اما خبر خوب این است که 80 درصد از افراد در حدود 6 تا 8 هفته بدون نیاز به جراحی، بیرون‌زدگی دیسک خود را بهبود می‌بخشند. درمان این بیماران شامل فیزیوتراپی، داروهای ضدالتهابی و تزریق نخاعی است.

اثر فیزیوتراپی در دیسک کمر و درد پا

فیزیوتراپی برای درمان بیماران مبتلا به کمردرد ناشی از بیرون‌زدگی دیسک شامل فشاردادن دیسک به‌جای خود و متمرکزکردن درد در کمر و دورکردن آن از ساق پا است. این نوع فیزیوتراپی توسط فیزیوتراپیست‌های آموزش‌دیده ستون فقرات انجام می‌شود که از روش مکنزی استفاده می‌کنند، نوعی درمان که بر آموزش و مشارکت فعال بیمار برای کاهش سریع درد و بازیابی عملکرد و به‌حداقل‌رساندن تعداد مراجعه به کلینیک تأکید دارد.

داروهای ضدالتهابی نیز ممکن است برای کاهش التهاب اطراف عصب و کاهش درد کمر تجویز شوند. در نهایت، روش جایگزین دیگری بهبود علائم، تزریق نخاعی است. تزریقات نخاعی، روش‌های سرپایی هستند که شامل تزریق یک محلول استروئیدی با هدایت فلوروسکوپی به محل آسیب‌ است که به کاهش التهاب اطراف دیسکی که به ریشه عصبی فشار می‌آورد کمک می‌کند.

اگر بیرون‌زدگی دیسک به‌خودی‌خود یا با کمک درمان‌های بالا التیام نیابد، گزینه نهایی جراحی برداشتن بخشی از دیسک است که به عصب فشار می‌آورد.

 کمردرد، سیاتیک، درد در پشت‌پاها و ضعف عضلات اندام تحتانی با بیرون‌زدگی دیسک ستون فقرات در ارتباط هستند. اعصاب اطراف ستون فقرات به تحریک و فشاری که ناشی از تغییر موقعیت دیسک یا آسیب فیزیکی به خود دیسک است بسیار حساس هستند. همه این موارد در نتیجه باعث درد می‌شوند که می‌تواند از خفیف تا شدید متغیر باشد.

درمان برای رفع کمردرد و ساق پا بستگی به نوع بیرون‌زدگی دیسک ستون فقرات و شدت آن دارد، اما ارزیابی اولیه پزشکی به اطمینان از نتایج بهتر کمک می‌کند.

بیرون‌زدگی دیسک چگونه باعث پادرد می‌شود؟

دیسک‌های ستون فقرات به‌عنوان ضربه‌گیر بین مهره‌ها عمل می‌کنند. آنها از یک‌لایه بیرونی سخت (فیبروز حلقوی) تشکیل شده‌اند که یک هسته نرم و ژله‌مانند (هسته پالپوس) را می‌پوشاند.

هنگامی که دیسک آسیب می‌بیند، می‌تواند برآمده شود و اعصاب نخاعی مجاور را تحریک کند. در موارد شدیدتر، فیبروز حلقوی می‌تواند ضعیف یا پاره شود و مواد هسته به بیرون نشت پیدا کند.

این موضوع می‌تواند باعث فشرده‌شدن طناب نخاعی یا اعصاب نخاعی شود. درنتیجه ممکن است این اعصاب به‌درستی کار نکنند و در نتیجه سیگنال‌های غیرطبیعی به مغز ارسال شود.

البته  توجه به این نکته ضروری است که بیرون‌زدگی دیسک می‌تواند در هر بخشی از ستون فقرات رخ دهد. به گفته متخصصان، ستون فقرات به چهار قسمت تقسیم می‌شود:

1.ستون فقرات گردنی: هفت استخوان اول در ستون فقرات که در گردن قرار دارند.

2.ستون فقرات توراسیک: دوازده استخوان ستون فقرات بعدی که در ناحیه قفسه سینه شما قرار دارند.

3.ستون فقرات کمری: پنج مهره بعدی (استخوان‌های ستون فقرات) که در قسمت پایین کمر قرار دارند.

4.ستون فقرات خاجی: در نهایت، پنج مهره پایینی ستون فقرات است که در انتهایی‌ترین قسمت کمر قرار دارد.

شایع‌ترین بیرون‌زدگی دیسک در ناحیه کمر، در پنج مهره کمری که با عنوان L1 تا L5 طبقه‌بندی می‌شوند و در نزدیکی پایه ستون فقرات قرار دارند، رخ می‌دهد. یکی از دلایلی که درد ناشی از آسیب به این قسمت از ستون فقرات می‌تواند بسیار ناتوان‌کننده باشد این است که بیرون‌زدگی این مهره‌ها ممکن است باعث تحریک عصب سیاتیک شود. این عصب از پایین ستون فقرات تا پایین پاها کشیده می‌شود و بزرگ‌ترین عصب در سیستم عصبی محیطی است که مغز و نخاع را به بقیه بدن متصل می‌کند و تحریک آن می‌تواند باعث درد در پاها شود.

مشکلات کمری که باعث درد پا می‌شود

تقریباً هر فردی در مقطعی از زندگی خود دچار کمردرد می‌شود. این قسمت از کمر شما شامل ستون فقرات کمری می‌شود که مسئول تحمل بیشتر وزن بالاتنه شما است.

افزایش سن و استرس ناشی از وزن بدن منجر به تحلیل‌رفتن اجزای تشکیل‌دهنده ستون فقرات از جمله دیسک‌ها، رباط‌ها، غضروف‌ها و مهره‌ها می‌شود. این تغییرات دژنراتیو اغلب منشأ کمردرد و همچنین درد پا هستند.

به‌طورکلی یک یا چند علت در ایجاد کمردرد نقش دارند، از جمله: دژنراسیون یا تخریب دیسک ناشی از افزایش سن، اضافه‌وزن، تروما و ضربات وارده به ستون فقرات، سبک زندگی کم‌تحرک و در نهایت اعمال بار بیش از حد به ستون فقرات.

 مشکلات دیگری که در کمر باعث پادرد می‌شود عبارت‌اند از:

سیاتیک

اگر درد شما از کمر به‌طرف باسن و یا یکی از پاهای شما انتشار می‌یابد، ممکن است سیاتیک داشته باشید. این وضعیت شایع درد به دلیل تحریک یا تحت‌فشار قرارگرفتن عصب سیاتیک شما رخ می‌دهد. سیاتیک یک عصب حسی و حرکتی ضخیم است که از ستون فقرات کمری به سمت  باسن و پاهای شما در دو طرف بدن کشیده می‌شود. بیرون‌زدگی دیسک و خار استخوان شایع‌ترین علت سیاتیک است.

تنگی کانال نخاعی

درد یا گرفتگی در یک یا هر دو پا هنگام ایستادن یا راه‌رفتن برای مدت طولانی ممکن است نشانه‌ای از تنگی کانال نخاعی باشد. این وضعیت رایج کمر با باریک شدن فضای ستون فقرات در ارتباط است که این موضوع می‌تواند بر روی اعصابی که از آن عبور می‌کنند فشار وارد کند. علائم ناشی از تنگی کانال نخاعی باگذشت زمان بدتر می‌شود.

بیماری دژنراتیو دیسک

اگرچه تخریب دیسک یک وضعیت اجتناب‌ناپذیر به علت افزایش سن است، اما همه افراد به بیماری دژنراتیو دیسک مبتلا نمی‌شوند. کمردرد شایع‌ترین علامت بیماری دژنراتیو دیسک است. این تغییرات در سلامت دیسک‌ها ممکن است باعث دردی شود که به پاها سرایت می‌کند. یا در مواردی مانند آسیب ریشه عصبی، ضعف پا یا افتادگی پاها را نیز به دنبال داشته باشد.

درد و علائم مرتبط با بیرون‌زدگی دیسک کمر

کمردرد شایع‌ترین علامت بیرون‌زدگی دیسک کمر است که به دلیل تحریک عصبی، اسپاسم عضلانی و التهاب اتفاق می‌افتد.

در این وضعیت احتمال به‌وجودآمدن رادیکولوپاتی یعنی سیگنال‌دهی غیرطبیعی اعصاب نیز شایع است. علائم دیگر عبارت‌اند از:

درد شوک الکتریکی: فشار عصبی می‌تواند باعث ایجاد حس‌های غیرطبیعی شود که معمولاً به‌صورت دردهایی مانند شوک الکتریکی تجربه می‌شود. در هنگام بیرون‌زدگی کمر، این دردهای شوک مانند به‌طرف یک یا هر دو پا پایین می‌روند.

سوزن‌سوزن‌شدن و یا بی‌حسی: بیماران اغلب احساسات غیرطبیعی مانند سوزن‌سوزن‌شدن، بی‌حسی یا خواب‌رفتگی در یک یا هر دو پا را دارند.

ضعف عضلانی: در این حالت سیگنال‌های عصبی از مغز ممکن است قطع شود و باعث ضعف عضلات پایین‌تنه شود.

مشکلات روده یا مثانه: این علائم مهم هستند؛ زیرا ممکن است نشان‌دهنده سندرم دم‌اسبی باشند، یک بیماری نادر ناشی از بیرون‌زدگی دیسک بین مهره‌های L5 و اولین مهره‌های ساکروم.

اگر کمردرد و یا پادرد همراه با مشکل در ادرارکردن یا اجابت مزاج یا بی‌حسی در اطراف مقعد دارید، فوراً به پزشک مراجعه کنید. زیرا این مورد یک اورژانس پزشکی محسوب می‌شود.

تشخیص بیرون‌زدگی دیسک کمر

پزشک اغلب می‌تواند بیرون‌زدگی دیسک را به‌عنوان علت درد کمر همراه با پادرد، با انجام آزمایشات حسی، قدرت عضلانی و رفلکس‌ها تشخیص دهد. تصویربرداری MRI معمولاً برای کمک به این فرایند نیز استفاده می‌شود.

تشخیص و تجویز درمان برای بیرون‌زدگی دیسک باید حاصل بررسی علائم بیمار، یافته‌های معاینه فیزیکی و نتایج تصویربرداری باشد.

درمان درد ناشی از بیرون‌زدگی دیسک کمر

بیشتر علائم بیرون‌زدگی دیسک در عرض چهار تا شش هفته برطرف می‌شود. بااین‌حال، افراد به طور معمول به دنبال مراقبت‌های پزشکی برای کمردرد شدید هستند، به‌ویژه زمانی که درد پس از چند روز بهبود نیابد.

کمردرد به‌طورکلی به‌صورت محافظه‌کارانه با موارد زیر درمان می‌شود:

NSAIDها (ایبوپروفن) برای کاهش التهاب

مسکن‌های موضعی برای اسپاسم عضلانی

انجام ورزش و کشش: استراحت کامل هرگز برای کمردرد توصیه نمی‌شود، حتی اگر انجام حرکات چالش‌برانگیز باشد، برای جلوگیری از تحلیل عضلانی باید انجام شوند. این حرکات می‌توانند توسط فیزیوتراپ برای فرد تجویز شوند.

تکنیک‌های آرامش‌بخش و سایر درمان‌های طبیعی کمردرد

تزریق‌های مسدودکننده درد (کورتیکواستروئیدها) در محل درد

به‌طورکلی جراحی تنها زمانی توصیه می‌شود که درمان‌های محافظه‌کارانه پس از شش هفته یا بیشتر بی‌اثر باشند و یا اگر ضعف عضلانی قابل‌توجهی در اثر آسیب عصبی دارید و یا زمانی که عملکرد حرکتی شما دچار اختلال شده باشد.

پارگی دیسک کمر ممکن است باعث دردی شود که به‌صورت تیز و سوزشی توصیف می‌شود. این درد ممکن است به سمت باسن، پایین پا و حتی انگشتان پا انتشار یابد. تسکین درد دیسک کمر برای هرکسی متفاوت به نظر می‌رسد و ممکن است برای رسیدن به یک درمان بهینه احتیاج به آزمون‌وخطا باشد.

در ادامه قصد داریم تا چند نکته کمتر شناخته شده برای درمان سریع درد دیسک کمر و ایجاد احساس بهتر به هنگام دیسک کمر را با شما بررسی کنیم. این روش‌ها می‌توانند به کم‌شدن سریع درد دیسک کمر کمک کنند.

گرما و سرمادرمانی برای کاهش سریع درد و تنش‌های عضلانی مفیدند

اعمال گرما و یا سرما در قسمت پایین کمر می‌تواند تنش عضلانی را که معمولاً به هنگام پارگی دیسک کمر وجود دارد کاهش دهد. گرما به کاهش سفتی عضلانی که باعث اسپاسم می‌شود کمک می‌کند، جریان خون را افزایش می‌دهد و خاصیت ارتجاعی بافت همبند را بهبود می‌بخشد. سرما دمای بافت ناحیه را کاهش می‌دهد که اثرات ضددرد و ضدالتهابی ایجاد می‌کند و در نتیجه درد را کاهش می‌دهد.

برای کاهش تنش عضلانی، از اعمال گرما به کمر خود، به هنگام صبح و یا قبل از حرکات کششی و انجام ورزش استفاده کنید.

سعی کنید یک پد گرم‌کننده یا کمپرس گرم را به‌صورت دوره‌ای در طول روز روی کمر خود قرار دهید. (حتماً از یک‌لایه حفاظتی مانند حوله و یا پارچه برای جلوگیری از آسیب حرارتی استفاده کنید)

همین روش را می‌توان به‌وسیله یک کیسه یخ پس از انجام کشش، ورزش یا ماساژ برای تسکین درد استفاده کرد (حتماً از یک‌لایه حفاظتی مانند حوله و یا پارچه استفاده کنید تا از آسیب‌های سوختگی ناشی از سرما جلوگیری کنید).

سایر روش‌های انتقال گرما عبارت‌اند از: پوشش‌های حرارتی چسبنده (حرارت مداوم و سطح پایینی را در طی چند ساعت فراهم می‌کند)، سونای گرم و یا دوش‌گرفتن در پایان روز.

می‌توانید هرکدام از این گزینه‌ها را امتحان کنید و ببینید چه چیزی برای شما بهتر است. نوع گرما و نحوه استفاده از آن اغلب به اولویت‌های خود شخص بستگی دارد.

فعالیت بدنی متوسط باعث ترشح اندورفین می‌شود

اگرچه ممکن است غیرمنطقی به نظر برسد، اما در صورت داشتن پارگی دیسک کمر، فعال ماندن می‌تواند درد را تسکین دهد. هنگامی که ورزش می‌کنید، بدن اندورفین ترشح می‌کند. این هورمون به طور طبیعی می‌تواند خلق‌وخوی شما را بهبود بخشد و احساس درد را کاهش دهد.

اکثر افراد مبتلا به پارگی دیسک کمر قادر به تحمل فعالیت‌های کم‌تأثیر مانند:

پیاده‌روی در بیرون از خانه و یا روی تردمیل

استفاده از دستگاه الپتیکال یا اسکی فضایی

دوچرخه‌سواری در بیرون از خانه و یا استفاده از  دوچرخه ثابت هستند

اگر درد شما شدیدتر است، ممکن است بخواهید یک فعالیت مبتنی بر آب مانند آب‌درمانی را امتحان کنید. فعالیت‌های مبتنی بر آب به هنگام دیسک کمر اغلب توصیه می‌شود؛ زیرا شناور بودن آب با نیروی گرانش مقابله می‌کند و تحمل بار روی دیسک‌های ستون فقرات شما را کاهش می‌دهد. پزشک شما ممکن است یک برنامه فیزیوتراپی در آب یا شنای سبک را به شما پیشنهاد دهد.

وضعیت‌های خواب به تسکین درد پارگی دیسک کمر کمک می‌کند

درد ناشی از پارگی دیسک کمر می‌تواند در طول شب بدتر شود. ممکن است خوابیدن در وضعیتی که فشار ستون فقرات را کاهش می‌دهد، باعث شود تا راحت‌تر بخوابید. به همین منظور چند روش خوابیدن را که به تسکین درد دیسک کمر کمک می‌کند با هم بررسی می‌کنیم:

از یک بالش زیر زانو استفاده کنید تا به کاهش تنش در ناحیه کمر کمک کنید.

به پهلو دراز بکشید و یک بالش بین زانوهای خود قرار دهید تا ستون فقرات شما صاف و باسن شما متعادل بماند.

موقعیت خوابی که برای شما مناسب است و قراردادن بالش احتمالاً باتوجه‌به محل پارگی دیسک شما تعیین می‌شود. چند بالش و موقعیت‌های مختلف را امتحان کنید تا ببینید چه چیزی برای شما بهتر است.

روش مک‌کنزی می‌تواند به تغییر درد سیاتیک کمک کند

روش مکنزی یکی از انواع فیزیوتراپی است که شامل رویکرد خاصی برای انجام تمرینات است. برای درد دیسک کمر، هدف این روش این است که درد را از ساق پا (سیاتیک) دور کند و آن را بیشتر در قسمت پایین کمر متمرکز نگه دارد.

علائم شما معمولاً تعیین می‌کند که فیزیوتراپیست کدام تمرینات را با روش مکنزی پیشنهاد کند.

پس از اینکه علائم شما از پای شما خارج شد، رویکرد این روش معمولاً به توان‌بخشی طولانی‌مدت برای تقویت کمر و سایر گروه‌های عضلانی کلیدی تغییر می‌کند.

حتی پس از کاهش درد پارگی دیسک کمر، برنامه تقویت و کشش کمر باید ادامه یابد تا خطر بازگشت درد کمر کاهش یابد.

آزادسازی میوفاشیال و یا ماساژ ممکن است به کاهش درد سریع کمر کمک کند

اگرچه که درد میوفاشیال ممکن است منبع اصلی درد کمر نباشد، اما ممکن است یک منبع ثانویه درد باشد که از پارگی دیسک کمر و همچنین ساختارهای دیگر منشأ می‌گیرد. این موضوع می‌تواند با وضعیت نامناسب بدنی و عدم تحرک و فعالیت بدنی بدتر شود. رهاسازی مایوفاشیال نوعی درمان دستی است که باعث بهبود کمردرد می‌شود. این تمرینات وضعیتی و رهاسازی میوفاشیال را می‌توان در هم در جلسات فیزیوتراپی انجام داد و هم از تکنیک‌های آن در خانه استفاده نمود.

از یک توپ تنیس، عصای ماساژ و یا فوم رولر برای اعمال فشار بر روی نقاط حساس یا ماشه‌ای در ناحیه کمر استفاده کنید.

هنگامی که یک نقطه حساس و یا ماشه شناسایی شد، فشار را به مدت 1 تا 2 دقیقه ثابت نگه دارید تا اجازه دهید عضله آزاد شود. می‌توانید این مراحل را برای بقیه نقاط ماشه‌ای که در ناحیه کمر وجود دارد، تکرار کنید.

این تکنیک ممکن است در ابتدا درد را بدتر کند؛ زیرا فشار مضاعفی را بر روی عضلات ملتهب وارد می‌کند. استفاده از سرمادرمانی (یخ) پس از رهاسازی میوفاشیال برای کاهش درد بسیار توصیه می‌شود.

داروهای بدون نسخه

هنگامی که درد ناشی از پارگی دیسک، خفیف باشد، یک داروی مسکن بدون نسخه (OTC) می‌تواند به تسکین التهاب و بهبود درد کمک کند. ایبوپروفن، استامینوفن و ناپروکسن تعدادی از محبوب‌ترین انتخاب‌ها برای داروهای مسکن OTC هستند. ازآنجایی‌که این داروها تنها به طور موقت درد را تسکین می‌دهند، قبل از اینکه از این درمان استفاده کنید، باید با پزشک مشورت کنید.

استامینوفن (پاراستامول): استامینوفن (پاراستامول) نیز یک مسکن است، اما یک مسکن غیراستروییدی (NSAID) محسوب نمیشود. بااین‌حال این دارو به‌خوبی تحمل می‌شود و می‌تواند به‌عنوان جایگزینی برای NSAIDها استفاده شود، به‌ویژه برای افرادی که مسکن‌های NSAID  را به دلیل مواردی مانند مشکلات معده یا آسم تحمل نمی‌کنند. اما دوزهای بالاتر استامینوفن می‌تواند باعث آسیب کبد و کلیه شود. به همین دلیل، بزرگسالان باید اطلاعات درج شده روی بسته‌بندی را رعایت کنند و مطمئن شوند که بیش از 4 گرم (4000 میلی‌گرم) استامینوفن در روز مصرف نمی‌کنند. این مقدار در 8 قرص حاوی 500 میلی‌گرم استامینوفن وجود دارد. مصرف دوز مناسب به هنگام استفاده از این دارو نه‌تنها مهم است، بلکه باید بین دوزها به‌اندازه کافی صبر کرد.

سخن پایانی

اگرچه درد دیسک‌های کمری معمولاً در 6 هفته برطرف می‌شود، اما ممکن است شما بخواهید در این مدت این درد را مدیریت کنید و کنترل آن را در دست بگیرید. این نکات ممکن است برای همه کارساز نباشد، و ممکن است پیداکردن آنچه برای کمک به تسکین درد پارگی دیسک کمر شما بهترین نتیجه را دارد، زمان‌بر باشد. در نتیجه پیشنهاد می‌کنیم با صبوری و به‌دوراز استرس روش‌های گفته شده را امتحان کنید و بهترین آن‌ها را برای خود انتخاب کنید.

https://www.spine-health.com/blog/5-little-known-tips-lumbar-herniated-disc-pain-relief

اگر به آرتروز زانو مبتلا هستید، ممکن است با این سؤال مواجه باشید که چه مکمل‌هایی می‌توانند آرتروز زانو را درمان کنند؟ تحقیقات زیادی در مورد تأثیر مکمل‌ها بر آرتروز زانو انجام شده است و نتایج این تحقیقات گاهی به نفع مصرف مکمل‌ها و گاهی به ضرر آن‌هاست. امیدوارکننده‌ترین تحقیقات 4 مکمل خاص را برای این موضوع پیشنهاد می‌دهند که ما می‌خواهیم در این مقاله آن‌ها را باهم بررسی کنیم. .

اگرچه این مکمل‌ها به‌طورکلی بی‌خطر در نظر گرفته می‌شوند، اما بازهم ممکن است با سایر داروها یا مکمل‌هایی که مصرف می‌کنید تداخل داشته باشند. پس قبل از شروع یک مکمل جدید با پزشک خود صحبت کنید تا مطمئن شوید که این مقدار دوز برای شما بی‌خطر است. تأثیر مصرف مکمل‌ها ممکن است تا 3 ماه طول بکشد. همچنین، به‌خاطر داشته باشید که هر مکمل احتمالاً فقط درصد کمی بر زانودرد شما تأثیر خواهد داشت. پس بهتر است مکمل‌ها در ترکیب با درمان‌های دیگر مانند ورزش برای عضله‌سازی و کاهش وزن استفاده شوند.

چه مکمل‌هایی می‌توانند آرتروز زانو را درمان کنند ؟

به نظر می‌رسد این مکمل‌ها دارای خواص ضدالتهابی هستند و ممکن است درد آرتروز زانو را کاهش دهند.

کورکومین

ترکیب شیمیایی کورکومین در زردچوبه یافت می‌شود، ریشه گیاهی که به شکل تازه یا ادویه برای طعم دادن در آشپزی استفاده می‌شود. کورکومین دارای خواص ضدالتهابی است و به نظر می‌رسد به طور مؤثر علائم آرتروز زانو را درمان می‌کند.

کورکومین تنها حدود 3 تا 5 درصد زردچوبه را تشکیل می‌دهد، بنابراین یک مکمل ممکن است بهترین راه برای دریافت فواید ضدالتهابی از این ماده باشد. برای این منظور بهتر است به دنبال محصولاتی باشید که دارای برچسب 95 درصد کورکومینوئید هستند.

تحقیقات نشان می‌دهد که زردچوبه و ترکیبات آن به طور بالقوه می‌توانند التهاب و درد آرتروز را کاهش دهند.

اکثر مردم زردچوبه را به‌عنوان یک ادویه پودری می‌شناسند که برای طعم و رنگ‌دادن به غذاها استفاده می‌شود. زردچوبه به بسیاری از کاری‌ها رنگ طلایی می‌دهد. زردچوبه که از گیاهی از خانواده زنجبیل گرفته شده است، حاوی یک ترکیب شیمیایی طبیعی به نام کورکومین است. دانشمندان دریافته‌اند که کورکومین دارای خواص ضدالتهابی و آنتی‌اکسیدانی است.

مطالعات نشان می‌دهد که کورکومین ممکن است برای برخی از افراد مبتلا به استئوآرتروز، آرتروز روماتوئید و سایر بیماری‌های التهابی آرتروز، درد را تسکین دهد.

مکمل‌های کورکومین

دانشمندان تخمین می‌زنند که کورکومین تنها حدود 3 تا 5 درصد زردچوبه را تشکیل می‌دهد. برای تسکین درد آرتروز ممکن است نیاز به مصرف کورکومین بیشتر از مصرف یک فرد عادی در یک رژیم غذایی معمولی باشد، بنابراین طرف‌داران این ماده ضدالتهابی، اغلب مکمل‌های غذایی را توصیه می‌کنند.

مکمل‌های کورکومین به طور معمول حاوی کورکومین (دیفرولوئیل متان) و همچنین سایر مواد شیمیایی که به طور طبیعی در زردچوبه یافت می‌شوند، از جمله دمتوکسی کورکومین و بیس دمتوکسی کورکومین هستند. دانشمندان بر این باورند که هر یک از این ترکیبات که مجموعاً کورکومینوئید نامیده می‌شوند، دارای اثرات ضدالتهابی هستند.

پزشکان یک مکمل کورکومین روزانه 200 تا 1000 میلی‌گرمی را پیشنهاد می‌کنند که حاوی 95 درصد کورکومینوئید است.

فلفل، یا یکی از اجزای شیمیایی اولیه فلفل، پیپرین، در برخی از مکمل‌های کورکومین گنجانده شده است. بسیاری از کارشناسان معتقدند فلفل به جذب کورکومین کمک می‌کند.

خواص آنتی‌اکسیدانی و ضدالتهابی کورکومین

کورکومین چگونه عمل می‌کند؟ شواهد نشان می‌دهد که کورکومین به روش‌های مختلفی برای کاهش علائم آرتروز عمل می‌کند.

محققان گمان می‌کنند که برخی یا تمام التهابات دردناک آرتروز ممکن است توسط رادیکال‌های آزاد در بدن ایجاد شده باشد. رادیکال‌های آزاد (مولکول‌های ناپایدار یا اتم‌هایی که یک الکترون را از دست می‌دهند) به طور طبیعی در بدن وجود دارند، اما تعداد بیش از حد آنها باعث استرس اکسیداتیو می‌شوند که این فرایند با التهاب مرتبط است. اما غذاهای آنتی‌اکسیدانی مانند زردچوبه، سبزیجات برگدار و غذاهای دریایی سرشار از اسیدهای چرب امگا 3، می‌توانند این رادیکال‌های آزاد را خنثی کنند.

بسیاری از محققان بر این باورند که زردچوبه و اجزای ضروری آن، کورکومینوئیدها، دارای خواص آنتی‌اکسیدانی هستند و می‌توانند بخشی از رژیم غذایی باشند که خطر ابتلا به بیماری و اثرات آن را کاهش می‌دهد.

کورکومین به‌عنوان یک مهارکننده TNF

شواهد نشان می‌دهد که کورکومین ممکن است پاسخ بدن به فاکتور نکروز تومور (TNF) را سرکوب کند، ماده‌ای شیمیایی که توسط سیستم ایمنی تولید می‌شود و باعث التهاب مرتبط با آرتروز روماتوئید، آرتروز پسوریاتیک، اسپوندیلیت آنکیلوزان و سایر شرایط آرتروز می‌شود. نقش کورکومین در مهار TNF هنوز به‌خوبی شناخته نشده است و تحقیقات در حال انجام است.

کورکومین به‌عنوان یک مهارکننده COX

داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی معمولی (NSAIDs)، مانند ایبوپروفن و ناپروکسن، با مسدودکردن دو آنزیم COX-1 و COX-2 عمل می‌کنند. آنزیم‌های COX-1 بر لخته‌شدن خون و سلامت معده تأثیر می‌گذارند و آنزیم‌های COX-2 بر التهاب تأثیر می‌گذارند که می‌تواند منجر به درد شود.

محققان دریافته‌اند که کورکومین دارای خواص شیمیایی مهارکننده COX است و می‌تواند درد را کاهش دهد. بااین‌حال، کارشناسان هنوز راهی برای استفاده از خواص مهارکننده COX کورکومین برای تسکین درد آرتروز پیدا نکرده‌اند.

زنجبیل

زنجبیل نیز مانند زردچوبه یک ریشه گیاهی است. در واقع، زنجبیل و زردچوبه بخشی از یک خانواده گیاهی هستند، بنابراین جای تعجب نیست که زنجبیل نیز دارای خواص ضدالتهابی است که ممکن است به کاهش درد زانو کمک کند. زنجبیل به‌عنوان مکمل غذایی نیز موجود است، اما می‌تواند به‌صورت تازه در آشپزی یا به‌عنوان چای نیز استفاده شود.

تحقیقات نشان می‌دهد که زنجبیل ممکن است به کاهش علائم آرتروز، از جمله درد ناشی از استئوآرتروز و آرتروز روماتوئید کمک کند. دانشمندان هنوز در حال بررسی هستند که چه چیزی به زنجبیل خواص ضدالتهابی آن را می‌دهد. اگر می‌خواهید از پتانسیل ضدالتهابی زنجبیل استفاده کنید، راه‌های زیادی برای استفاده از آن در رژیم غذایی وجود دارد.

خواص مفید زنجبیل

در طول تاریخ، زنجبیل برای درمان حالت تهوع، مشکلات گوارشی و التهاب استفاده شده است

مطالعات آزمایشگاهی نشان می‌دهد که فواید زنجبیل از چندین ترکیب مختلف از جمله جینجرول‌ها و شوگاول‌ها ناشی می‌شود. این ترکیبات دارای خواص ضدالتهابی و آنتی‌اکسیدانی هستند.

به نظر می‌رسد این خواص ضدالتهابی به تسکین درد و بهبود عملکرد مفاصل در افراد مبتلا به آرتروز کمک می‌کند.

ترکیبات موجود در زنجبیل ممکن است به‌عنوان یک مهارکننده COX-2 عمل کنند، شبیه به نحوه عملکرد داروهای رایج آرتروز برای تسکین درد.

بررسی 5 مطالعه تحقیقاتی نشان داد افرادی که به آرتروز مبتلا بودند و زنجبیل مصرف کردند، در مقایسه با گروه کنترل، 30 درصد کاهش درد و 22 درصد کاهش ناتوانی داشتند.

راه هایی برای افزودن زنجبیل به رژیم غذایی

در ادامه چند نکته برای گنجاندن زنجبیل در رژیم غذایی را با هم بررسی می‌کنیم.

زنجبیل تازه رنده شده را به سیب‌زمینی سرخ کرده یا سایر غذاهای دارای سبزیجات اضافه کنید. برای اینکه به غذایتان طعمی تند و معطر بدهید، قبل از افزودن سبزیجات، اجازه دهید زنجبیل در روغن سرخ شود (همراه با سیر تازه خرد شده). از استفاده از روغن‌های ذرت، سویا و بادام‌زمینی که می‌توانند باعث التهاب شوند، خودداری کنید. در عوض از روغن‌زیتون یا حتی آب مرغ یا سبزیجات استفاده کنید.

یک سس خوش‌طعم برای افزودن به غذا درست کنید. سس زنجبیل می‌تواند یک افزودنی خوشمزه به یک غذای تهیه شده از ماهی سالمون، مرغ یا سبزیجات باشد.

ریشه زنجبیل تازه را در سوپ رنده یا مخلوط کنید.

چای زنجبیل درست کنید. زنجبیل را به‌صورت سکه‌های نازک برش دهید و سپس آنها را در یک لیوان آب جوشیده، دم کنید.

زنجبیل طعمی قوی و متمایز دارد. اگر متوجه شدید که زنجبیل به علائم آرتروز شما کمک می‌کند، اما طعم آن را دوست ندارید یا نمی‌توانید مقادیر کافی را در رژیم غذایی خود بگنجانید، مصرف مکمل زنجبیل را در نظر بگیرید.

تحقیقات متناقضی در مورد اینکه آیا مکمل زنجبیل با داروهای رقیق‌کننده خون مانند وارفارین (کومادین) تداخل دارد یا خیر، وجود دارد؛ بنابراین قبل از مصرف هر مکمل جدید، حتماً با پزشک خود مشورت کنید.

اسیدهای چرب امگا 3

تحقیقات نشان می‌دهد که خوردن غذاهای سرشار از اسیدهای چرب امگا 3 می‌تواند درد آرتروز زانو را کاهش دهد و عملکرد زانو را بهبود بخشد. اکثر مکمل‌های امگا 3 به شکل روغن ماهی هستند، اما برخی از آنها ممکن است گیاهی باشند، مانند گردو و بذر کتان. اگر به مکمل‌ها علاقه ندارید، می‌توانید از یک رژیم غذایی ضدالتهابی نیز پیروی کنید که سرشار از غذاهایی مانند ماهی و سبزیجات تیره و برگ‌دار است.

تحقیقات نشان می‌دهد که مصرف بیشتر غذاهای غنی از امگا 3 به همراه غذاهای غنی از امگا 6 می‌تواند خواص ضدالتهابی امگا 3 را کاهش دهد. پس با این اسیدهای چرب آشنا شوید، تا بدانید از کدام غذاها باید  اجتناب کنید و کدام غذاها را باید مصرف کنید

امگا 3 در مقابل اسیدهای چرب امگا 6

اسیدهای چرب امگا 3 و امگا 6 هر دو اسیدهای چرب غیراشباع چندگانه (PUFA) هستند و برای بدن ضروری هستند. بااین‌حال، تفاوت‌های مهمی در این دو اسید چرب وجود دارد:

اسیدهای چرب امگا 3 با کاهش التهاب مرتبط هستند. اسید های چرب امگا 3 در بسیاری از غذاها از جمله سالمون، تخم‌مرغ، گردو و بذر کتان و همچنین سبزیجات برگ سبز مانند اسفناج یافت می‌شود؛ بنابراین شاید عجیب نباشد که این غذاها معمولاً به‌عنوان بخشی از یک رژیم غذایی ضدالتهابی توصیه می‌شوند

اسیدهای چرب امگا 6 با افزایش التهاب مرتبط هستند. اسیدهای چرب امگا 6 در بیشتر روغن‌های گیاهی، از جمله روغن‌های آفتاب‌گردان، ذرت، و روغن کانولا، و همچنین گوشت‌ها مانند مرغ، گوشت خوک و گاو یافت می‌شود (البته گوشت گاو تغذیه شده با علف خوب می‌تواند منبع امگا 3 نیز باشد)

یک راه آسان برای کاهش مصرف اسیدهای چرب امگا 6، پرهیز از غذاهای سرخ شده است. به‌عنوان‌مثال، به‌جای سفارش سیب‌زمینی‌سرخ‌کرده، یک سیب‌زمینی آب پز سفارش دهید (فقط اطمینان حاصل کنید که در آن کره که حاوی اسیدهای چرب امگا 6 نیز می‌باشد، استفاده نشده باشد). اگر سیب‌زمینی‌سرخ‌کرده را در خانه درست می‌کنید، از سرخ‌کن‌های بدون روغن استفاده کنید.

تحقیقات انجام شده در مورد امگا 3 و آرتروز

در یک مطالعه بالینی، 2 محقق از 167 بزرگسال مبتلا به آرتروز زانو نمونه خون گرفتند. محققان نسبت امگا 6 به امگا 3 را در هر نمونه خون اندازه‌گیری کردند. کارشناسان هر نمونه خون را بر اساس نسبت آن دسته‌بندی کردند. آنها سپس درد و عملکرد زانو را در افرادی که سطح نسبتاً بالایی از امگا 6 به امگا 3 داشتند با افرادی که سطح نسبتاً پایین امگا 6 به امگا 3 داشتند مقایسه کردند.

نتایج نشان داد افرادی که مقادیر نسبتاً بالایی امگا 3 در خون خود داشتند، درد آرتروز زانوی کمتر، عملکرد بهتر زانو و استرس کمتری داشتند.

اگرچه این مطالعه و سایر مطالعات دلگرم‌کننده هستند، اما تحقیقات بالینی بیشتری برای آگاهی از اثرات اسیدهای چرب امگا 3 و امگا 6 بر آرتروز موردنیاز است.

گلوکوز امین و کندرویتین سولفات

مکمل‌های حاوی گلوکزامین و کندرویتین سولفات در ایالات متحده جزو محبوب‌ترین مکمل‌ها محسوب می‌شوند. در واقع اعتقاد بر این است که این مکمل‌ها به تشکیل و ترمیم غضروف کمک می‌کنند و دارای خواص ضدالتهابی هستند. بااین‌حال، تحقیقات در مورد مزایای این مکمل‌ها متفاوت است. برخی از مطالعات، تسکین درد متوسط و بهبود عملکرد زانو را ارائه می‌دهند و برخی مطالعات دیگر هیچ مزیتی را نشان نمی‌دهند.

گلوکزامین چگونه به آرتروز کمک می‌کند؟

گلوکزامین سولفات به‌عنوان بلوک ساختمانی اولیه برای پروتئوگلیکان ها، مولکول‌های بزرگ موجود در غضروف‌ها هستند که به غضروف‌ها خاصیت ویسکوالاستیک (بافری) می‌دهند. این مولکول تشکیل و ترمیم غضروف مفصلی را تحریک می‌کند. هنگامی که این مکمل به‌صورت خوراکی مصرف می‌شود، به‌راحتی می‌تواند توسط سیستم گوارش جذب شود و می‌توان آن را چهار ساعت پس از مصرف، در غضروف ردیابی کرد.

مشابه داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی، مانند مهارکننده‌های  Cox-2، گلوکزامین سولفات نیز اثرات ضدالتهابی منحصربه‌فردی دارد. علاوه بر این، در برخی از آزمایشات آزمایشگاهی، مکمل گلوکزامین اثر محافظتی بر روی غضروف را نیز نشان داده است. این مطالعات نشان می‌دهد که گلوکزامین سولفات ممکن است از تجزیه غضروف دارای آرتروز جلوگیری کند و ممکن است پتانسیل کمک به ساخت غضروف را نیز داشته باشد.

گلوکزامین هیدروکلراید، شکل دیگری از گلوکزامین، نیز به‌عنوان یک مکمل غذایی در دسترس است، اما برای درمان آرتروز کمتر مؤثر است. زیرا اعتقاد بر این است که بخش سولفات که در این فرمول وجود ندارد، نقش مهمی در تقویت غضروف و کمک به سنتز پروتئوگلیکان ایفا می‌کند. البته این فرضیه هنوز تأیید نشده است.

ازآنجایی‌که این مکمل‌ها هضم و جذب جریان خون می‌شوند، ممکن است به طور خاص زانو را هدف قرار ندهند. آنها همچنین ممکن است علائم آرتروز را در سایر مفاصل مانند مچ پا و لگن تسکین دهند.

ویتامین D درد زانو را کاهش نمی‌دهد!

یکی از مکمل‌هایی که به نظر نمی‌رسد به کاهش علائم آرتروز زانو کمک کند ویتامین D است. یک مطالعه تصادفی و کنترل‌شده ۲ساله روی 400 شرکت‌کننده هیچ تفاوتی در درد زانو یا ضخامت غضروف بین افرادی که مکمل‌های ویتامین D مصرف می‌کردند و افرادی که دارونما مصرف می‌کردند نشان نداد.

تفاوت سندرم تونل کارپال و رادیکولوپاتی گردن چیست؟ تونل کارپال ساختاری در مچ دست است که شامل تاندون‌هایی است که انگشتان دست را کنترل می‌کنند. این تونل همچنین شامل عصب میانی است که انگشت شست، اشاره، میانی و اندکی از انگشت حلقه را عصب‌رسانی می‌کند.

وقتی تونل کارپال خیلی کوچک شده باشد و یا التهاب در تاندون‌هایی که از آن عبور می‌کنند رخ ‌دهد، عصب میانی فشرده می‌شود و علائمی مانند درد، بی‌حسی و گزگز در مچ دست، ساعد و انگشتان ایجاد می‌کند.

علائم سندرم تونل کارپال

علائم سندرم تونل کارپال شامل موارد زیر است، اما توجه داشته باشید که علائم این سندروم فقط محدود به این موارد نیست:

1.سوزن‌سوزن‌شدن و بی‌حسی در کف دست، شست یا دو انگشت اول به‌خصوص در طول شب یا اوایل صبح بعد از بیدارشدن از خواب. این احساس ممکن است باعث شود افراد بخواهند دست خود را تکان دهند تا به‌اصطلاح خواب‌رفتگی دست خود را برطرف نمایند.

2.درد شدید در مچ دست و کف دست، همراه با دردهای انتشاری گاه‌به‌گاه که تا ساعد کشیده می‌شود.

3.ضعف در دست‌ها و انگشتان و مشکل در گرفتن یا نگه‌داشتن اشیا

سندرم تونل کارپال

سندرم تونل کارپال با روش‌های غیرجراحی مانند آتل‌بندی، سرمادرمانی و اصلاح رفتار و الگوهای حرکتی درمان می‌شود. این سندروم را همچنین می‌توان با روشی به نام آزادکردن تونل کارپال از طریق جراحی درمان کرد.

سندرم تونل کارپال تنها بیماری نیست که می‌تواند باعث بی‌حسی و سوزن‌سوزن‌شدن دست و مچ شود. این علائم همچنین می‌تواند ناشی از مشکلات در ستون فقرات گردنی نیز باشد که اغلب رادیکولوپاتی گردن نامیده می‌شود.

شرایطی مانند پارگی و یا تحلیل‌رفتن دیسک، تنگی کانال نخاعی و استئوآرتریت گردن می‌تواند باعث فشار بر اعصاب گردنی شود که از ستون فقرات گردنی منشأ می‌گیرند و تقریباً همان نواحی دست و مچ دست را عصب‌رسانی می‌کند.

علائم مشابه

ازآنجایی‌که هر دو بیماری به علت تحت‌فشار قرارگرفتن عصب ایجاد می‌شوند، هم سندرم تونل کارپال و هم رادیکولوپاتی گردنی می‌توانند علائم مشابهی را ایجاد کنند: درد مبهم، گزگز، و یا بی‌حسی، همراه با دردهای انتشاری گاه‌به‌گاه در طول مسیر عصبی.

یک ارزیابی کلی عصبی می‌تواند به شناسایی علائم ناشی از سندرم تونل کارپال یا وضعیت ستون فقرات گردنی کمک کند. در واقع، گاهی اوقات این دو حالت با هم دیده می‌شوند، زیرا فشردگی عصب در گردن می‌تواند اعصاب را به سمت پایین آسیب‌پذیرتر کند. ارزیابی بالینی، آزمایش الکترودیاگنوستیک  یا EMG، و احتمالاً تصویربرداری از گردن می‌تواند به کنار هم قراردادن قطعات پازل کمک کند.

هم سندرم تونل کارپال و هم علل مختلف رادیکولوپاتی گردن برای جلوگیری از آسیب‌های مزمن عصبی نیاز به درمان دارند. افرادی که دچار بی‌حسی و گزگز در دست یا مچ دست خود هستند باید برای تشخیص و درمان به پزشک خود مراجعه کنند.

علائم رادیکولوپاتی گردن

علائم و نشانه‌های رادیکولوپاتی سرویکال یا گردنی معمولاً شامل سوزن‌سوزن‌شدن، بی‌حسی و  یا ضعف در نواحی تحت‌تأثیر ریشه عصبی آسیب‌دیده است. علاوه بر این نقایص عصبی، درد نیز در بیشتر موارد وجود دارد. این علائم و نشانه‌ها ممکن است فقط در یک ناحیه احساس شوند، مانند شانه، یا در کل بازو و در دست و انگشتان پیشرفت کنند.

رادیکولوپاتی گردنی زمانی ایجاد می‌شود که یک ریشه عصبی در ستون فقرات گردنی ملتهب یا آسیب ببیند و در نتیجه نقایص عصبی (و معمولاً درد) به سمت بازو و یا دست انتشار یابد.

علائم و نشانه‌های رادیکولوپاتی گردن معمولاً فقط در یک طرف بدن هستند، اما می‌توانند در هر دو طرف نیز گزارش شوند. اگر نقایص عصبی شدید شود یا به سمت دست‌ها انتشار یابد، می‌تواند توانایی انجام بسیاری از کارهای معمولی مانند گرفتن یا بلندکردن اشیا، نوشتن، تایپ‌کردن یا لباس پوشیدن را کاهش دهد.

نقایص عصبی در رادیکولوپاتی گردن

رادیکولوپاتی گردن شامل یک یا چند مورد از نقایص عصبی زیر است که ممکن است در گردن، شانه، بازو، دست و یا انگشتان تجربه شود:

نقایص حسی: احساس بی‌حسی یا کاهش حس در پوست. همچنین ممکن است همراه با گزگز، احساس یک شوک الکتریکی در مچ دست و یا بازوها وجود داشته باشد.

نقایص حرکتی: احساس ضعف یا کاهش هماهنگی در یک یا چند عضله.

نقایص رفلکسی: تغییرات در پاسخ‌های رفلکس غیرارادی (خودکار) بدن. مانند کاهش توانایی پاسخ‌دهی به هنگام لمس اجسام گرم یا سرد توسط پوست، یا احتمالاً کاهش رفلکس عضله سه سر یا عضله دوسر در هنگام ضربه‌زدن به آرنج توسط یک چکش لاستیکی در طول معاینه.

ریشه‌های عصبی گردنی از دو رشته حرکتی و حسی تشکیل شده است. اینکه علائم رادیکولوپاتی گردنی شامل کاهش فعالیت‌های حرکتی یا حسی (یا هر دو) باشد بستگی به این دارد که کدام رشته‌ها توسط رادیکولوپاتی آسیب‌دیده‌اند.

درد رادیکولوپاتی گردن چگونه است؟

رادیکولوپاتی گردن معمولاً با نوعی درد رادیکولار و انتشاری همراه است، اما نه همیشه. اگر رادیکولوپاتی گردنی با درد همراه باشد، این درد می‌تواند از یک ناراحتی یا درد مبهم، تا دردی تیز، شوک مانند یا سوزشی متغیر باشد. درد رادیکولوپاتی گردن ممکن است در هر نقطه از گردن تا پایین بازو تا انگشتان احساس شود.

درحالی‌که رادیکولوپاتی معمولاً با درد رادیکولار همراه است، اما باید توجه داشت که این دو درد یکسان نیستند. رادیکولوپاتی شامل نقص عصبی است، درحالی‌که درد رادیکولار می‌تواند بدون نقص عصبی رخ دهد. ممکن است رادیکولوپاتی گردن با درد کم یا بدون درد در گردن و یا بازو وجود داشته باشد، اما در بیشتر موارد علاوه بر نقایص عصبی، درد نیز وجود دارد.

علائم و نشانه‌های رادیکولوپاتی گردن بر اساس مکان

علائم و نشانه‌های رادیکولوپاتی گردن بسته به اینکه کدام ریشه عصبی تحت‌تأثیر قرار گرفته است متفاوت است. به‌عنوان‌مثال، رادیکولوپاتی C6 زمانی رخ می‌دهد که ریشه عصبی که بالای مهره C6 قرار دارد تحت‌تأثیر قرار گیرد.

اگرچه علائم و نشانه‌های خاص هر بیمار می‌تواند بسیار متفاوت باشد و همیشه از یک الگوی قابل‌پیش‌بینی پیروی نمی‌کند، اما موارد زیر در مورد اینکه چگونه رادیکولوپاتی گردن ممکن است بر اساس مکان، دردهای متفاوتی ایجاد کند، توضیحاتی را ارائه می‌دهد:

محل علائم رادیکولوپاتی گردن بسته به اینکه کدام ریشه عصبی تحت‌تأثیر قرار گرفته است متفاوت است.

رادیکولوپاتی C5: سوزن‌سوزن‌شدن، بی‌حسی و یا درد ممکن است از گردن به شانه یا پایین بازو و به انگشت شست برود. ضعف همچنین ممکن است در شانه یا بالای بازو تجربه شود.

رادیکولوپاتی C6: سوزن‌سوزن‌شدن، بی‌حسی و یا درد ممکن است از بازو و به انگشت دوم (انگشت اشاره) منتشر شود. ضعف ممکن است در جلوی بازو (دوسر بازو) یا مچ دست نیز رخ دهد.

رادیکولوپاتی C7: سوزن‌سوزن‌شدن، بی‌حسی و یا درد ممکن است در پایین بازو و انگشت میانی احساس شود. ممکن است ضعف در پشت بازو (سه سر) نیز تجربه شود.

رادیکولوپاتی C8: سوزن‌سوزن‌شدن، بی‌حسی و یا درد ممکن است به پایین بازو و انگشت کوچک تابیده شود. قدرت‌گرفتن دست ممکن است کاهش یابد.

اگرچه کمتر رایج است؛ اما رادیکولوپاتی گردنی می‌تواند در ستون فقرات گردنی بالاتر نیز رخ دهد، مانند رادیکولوپاتی C4 و یا نقاط بالاتر. گاهی نیز ممکن است به‌صورت نادر، فشار عصبی یا التهاب در چندین سطح ستون فقرات گردنی به طور هم‌زمان وجود داشته باشد که منجر به رادیکولوپاتی های متعدد شود.

علائم و نشانه‌های رادیکولوپاتی گردن بر اساس فعالیت‌های حرکتی

گاهی اوقات علائم و نشانه‌های رادیکولوپاتی گردن با انجام برخی فعالیت‌ها، مانند خم‌کردن گردن به جلو برای نگاه‌کردن به صفحه‌نمایش تلفن همراه یا لپ‌تاپ برای مدت طولانی، شعله‌ور می‌شود و زمانی که گردن به حالت ریلکس خود بازمی‌گردد و یا از حمایت لازم بهره‌مند می‌شود این علائم فروکش می‌کند.

تاثیر کفی‌های طبی بر کف پای صاف چگونه است؟ میتوان با قاطعیت گفت که پاها مهمترین عضو در سیستم اسکلتی انسان محسوب می‌شوند و بزرگترین نقش در راه‌رفتن را ایفا می‌کنند. صافی کف پا یک عارضه اسکلتی عضلانی بسیار شایع است که در میان بسیاری از افراد دیده می شود. مطالعات نشان داده اند که 2/16 درصد از مردان و 7/11 درصد از زنان در سرتاسر دنیا کف پای صاف دارند.

با این وجود، زنان بیشتر از مردان در معرض خطر آسیب های اندام تحتانی به هنگام دویدن هستند. تقریباً 1٪ از جمعیت کل دنیا از صافی کف پای سخت رنج می برند، یعنی ارتفاع قوس کف پا در حالت تحمل وزن و عدم تحمل وزن تغییر نمی کند و صاف باقی می ماند.  حدود 46 درصد از کودکان 2 تا 6 ساله در دوره‌ای از رشد اسکلتی و عضلانی خود ممکن است کف پای صاف را تجربه کنند، اما بسیاری از این موارد بعد از دوره رشد به حالت عادی بر می گردند.

تاثیر کفی‌های طبی بر کف پای صاف چگونه است؟

تغییر شکل کف پای صاف به عدم حمایت قوس کف پا و انعطاف ناکافی رباط‌ها و تاندون‌های کف پا و در نهایت فروپاشی قوس داخلی پا مربوط می‌شود و این موضوع توانایی جذب ضربه در هنگام راه‌رفتن یا دویدن را کاهش می دهد و می‌تواند خطر آسیب دیدگی پا را بیشتر افزایش دهد و حتی منجر به انگشت شست کج، تاندونیت، التهاب نیام کف‌پایی، درد مفصل متاتارس، زانو درد و یا حتی کمردرد شود.

افراد مبتلا به صافی کف پا، دارای پرونیشن بیش از حد پا هستند و این موضوع باعث می شود تا راه‌رفتن آن ها غیر طبیعی به نظر برسد. این راه‌رفتن منجر به افزایش خستگی در اندام تحتانی می شود و به افزایش خطر آسیب اندام تحتانی کمک می‌کند،  در نتیجه، افراد مبتلا به صافی کف پا معمولاً در راه‌رفتن یا دویدن طولانی‌مدت به دلیل فقدان ساختار باربر قوس پا، دفع ضربه و حمایت پایدار از اندام تحتانی، دچار مشکل می‌شوند.

اثر کفی های طبی بر سلامت بدن

اُرتزها و کفی‌های طبی می‌توانند فشار بر استخوان تیبیای ساق پا و درد اندام تحتانی را به میزان قابل توجهی کاهش دهند. آنها همچنین علائم کمردرد و التهاب نیام کف‌پایی  را کاهش می دهند. علاوه بر این، تحقیقات نشان داده اند که کفی‌های ارتوپدی و طبی تا 75 درصد بهبود علائم چرخش داخلی بیش از حد مچ پا، اختلاف طول پا، سندرم درد کشککی رانی را باعث می‌شوند.

این نتایج حاکی از آن است که پوشیدن یک کفی با پشتیبانی از قوس کف پا، می‌تواند مزایایی را در زمان ایستادن ایجاد کند. کفی‌های طبی دارای از قوس کف پا، به جذب ضربه وارد شده به پاشنه های پا در هنگام راه‌رفتن در سربالایی، سرازیری و سطوح همسطح کمک می‌کند. علاوه بر این، کفی‌های طبی ناحیه تماس را به طور یکنواخت در کل پا توزیع می‌کنند. بر اساس این یافته‌ها، توصیه می‌شود افراد مبتلا به کف پای صاف از کفی‌های قوس‌دار استفاده کنند تا به سیله این کفی‌ها عملکرد قوس پا را بازیابی کنند.

تحقیقات زیادی تاثیر کفی‌های طبی بر کف پای صاف را بررسی نموده اند. در یکی از این تحقیقات که در سال 2016 در یکی از دانشگاه های چین صورت گرفت. نشان داده شد که استفاده از کفی طبی در افراد دارای کف پای صاف به طور قابل توجهی باعث بهبودی شد. علاوه بر این، میزان بارگذاری و سطح تماس کف پا قبل و بعد از استفاده از کفی‌های طبی در افراد دارای گف پای صاف  تفاوت معنی‌داری داشت و بهبود پیدا کرده بود.

پژوهشی دیگر در تاثیر کفی‌های طبی بر کف پای صاف

در پژوهشی دیگر که در سال 2020 انجام شد نیز استفاده از کفی‌های طبی برای کف پای صاف مورد بررسی قرار گرفت. در این پژوهش نیز مشاهده شد که استفاده از این کفی‌ها برای افراد دارای کف پای صاف مزایای فراوانی دارد. علاوه بر ایجاد حمایت برای قوس کف پا، می‌تواند در دراز مدت درد را در کمر و اندام تحتانی افراد مبتلا به این عارضه کاهش دهد.

آیا پوشیدن کفی طبی باعث ایجاد درد می شود؟

ممکن است پوشیدن کفی‌های طبی برای چندبار اول برای شما آزاردهنده باشد پس از این موضوع ناراحت نباشید. کفی‌های شما برای درمان عارضه های پای شما طراحی شده اند. استفاده از آنها در دراز مدت می‌تواند نتایج مثبتی را برای شما به ارمغان بیاورد. این بدان معناست که می‌توانید انتظار داشته باشید که در عرض چند هفته پس از پوشیدن کفی‌ها، پیشرفت‌هایی را مشاهده کنید.

کفی‌های طبی و ادعاهای نادرست

افسانه‌ها و ادعاهای زیادی در مورداستفاده از کفی‌های طبی وجود دارد. نگاه دقیق‌تر به حقایق می‌تواند به شکستن این افسانه‌ها و رفع نگرانی‌های شما کمک کند.

ادعای شماره 1: کفی‌های طبی ممکن است پاهای شما را ضعیف کنند

کفی‌های شما طوری طراحی شده‌اند که از قوس پا حمایت می‌کنند تا از صاف‌شدن آن روی زمین جلوگیری شود. این موضوع در درمان صافی کف پا حائز اهمیت است. البته توجه به این نکته ضروری است که در حالت ایده‌آل استفاده از این کفی‌های طبی باید در کنار تمرینات تقویت قوس کف‌پایی باشد.

این کفی‌ها باعث می‌شوند تا حمایت از پا در بهینه‌ترین موقعیت خود انجام شود. این موضوع به افزایش قدرت عضلات قوس کف‌پایی شما کمک می‌کند.

تحقیقی که توسط سئو و همکاران در مجله علم فیزیوتراپی به چاپ رسید، اثربخشی کفی‌ها را در کاهش تنش در عضلات کف پا و درعین‌حال حفظ سطح قوس طبیعی ثابت کرد.

نویسندگان این پژوهش دریافتند که استفاده از کفی برای افراد دارای کف پای صاف به بازیابی حرکت تقریباً طبیعی پا در حین راه‌رفتن کمک می‌کند. این موضوع می‌تواند از ایجاد تعدادی از بیماری‌های دردناک پا؛ مانند التهاب فاشیای کف پا و عارضه بونیون انگشت شست جلوگیری کند.

کفی‌های طبی بر روی رباط‌های پا که در اثر حرکت نامناسب پا آسیب‌دیده‌اند و نیاز به التیام دارند، اثر درمانی دارند.

با کفی در کفش، فاشیای کف پا شانس بیشتری برای بهبودی دارد. زیرا قوس در موقعیت خود قرار می‌گیرد و در حین حرکت دچار فروپاشی نمی‌شود.

ادعای شماره 2: کفی‌ها باعث درد در پا می‌شوند

این ادعا نیز نادرست است.  درست است که ناراحتی و درد در چند هفته اول پوشیدن کفی‌هایتان طبیعی است، اما پس از طی دوره‌ای کوتاه، پاهای شما کاملاً با آن‌ها سازگار می‌شوند.

این دوره می‌تواند از یک هفته تا سه هفته طول بکشد و برخی از افراد می‌توانند حتی در مدت‌زمان کوتاه‌تری کفی‌های خود را برای مدت طولانی‌تری بپوشند. اما توصیه می‌شود در روز اول دو ساعت از این کفی‌ها استفاده کنید به‌آرامی این مدت را یک ساعت یک ساعت اضافه کنید.

سعی کنید در این دوره از هرگونه ورزش شدید اجتناب کنید؛ زیرا وضعیت پای شما در حال گذار به ایده‌آل‌ترین موقعیت خود است و ممکن است برای تطابق با حرکت‌های دیگر، اندکی احتیاج به زمان داشته باشد.

کفی‌ها اغلب برای درمان درد در قوس کف پا، پاشنه یا انگشتان پا توصیه می‌شوند، یعنی رایج‌ترین انواع درد پا که افراد مبتلا به مشکلات وضعیتی مچ پا تجربه می‌کنند.

به هنگام استفاده از کفی‌ها، تسکین درد به دلیل توزیع وزن برابر در پاها اتفاق می‌افتد. کفی‌ها به کاهش هر گونه فشار اضافی روی نواحی دردناک پا کمک می‌کنند و باعث بهبودی می‌شوند.

در عارضه بونیون یا شست کج، با استفاده از کفی‌ها به دلیل اینکه وزن کمتری به سمت مفصل شست پا منتقل می‌شود، رشد بیشتر بونیون یا ایجاد درد در انگشت پا را محدود می‌کند.

ادعای شماره  3: استفاده از کفی‌ها ضروری نیست

اگر قوس‌های غیرعادی کف پا دارید، پای شما به حمایت مناسبی نیاز دارد که این حمایت می‌تواند توسط کفی‌ها تأمین شود.

درحالی‌که می‌توان با کمک تمرینات کششی و تقویتی درد را تسکین داد. اما این تمرینات زمانی که با درمان کفی طبی ترکیب شوند بسیار مؤثرتر هستند.

شما بخش عمده‌ای از روز را روی پاهای خود می‌گذرانید و در این مدت، پاهای شما در معرض انواع مختلف استرس‌ها و فشار می گیرند.

خواه این استرس ایستادن روی کف‌پوش سخت برای ساعت‌ها باشد و خواه یا تمرین بیش از حد، قوس کف پای شما به‌راحتی می‌تواند در طول زمان ضعیف شود.

ازآنجایی‌که قوس کف‌پایی قسمت مهمی از پای شما است، لازم است که در طول روز به‌خوبی از آن حمایت کنید. کفی‌ها تضمین می‌کنند که قوس کف پای شما در تمام مدت زمانی که روی پاهای خود ایستاده‌اید، به طور مؤثر عمل کند.

همچنین استفاده از کفی‌های طبی یکی از مؤثرترین راه‌ها برای محافظت از خود در برابر بیماری‌های دردناک دیگر پا و همچنین جلوگیری از بروز مشکلات در سایر نواحی بدن مانند زانو، لگن و کمر است.

چه کسانی باید از کفی‌های طبی استفاده کنند؟

اگر با درد پا دست‌وپنجه نرم می‌کنید، کفی‌ها می‌توانند به تسکین درد شما کمک کنند. به‌این‌ترتیب کفی‌ها به‌عنوان یک وسیله مؤثر برای کنترل درد عمل می‌کنند.

کفی‌ها به‌ویژه برای کسانی که مشکلات وضعیتی مچ پا؛ مانند قوس صاف یا بلند دارند توصیه می‌شوند. ویژگی‌های حمایتی کفی‌ها، آنها را برای این مشکلات ایدئال می‌کند.

در کسانی که دارای بیماری‌های پا؛ مانند التهاب فاشیای کف‌پایی یا شست کج هستند، کفی‌ها می‌توانند مکمل خوبی برای برنامه درمانی باشند.

کفی‌های طبی و آسیب‌های حین دویدن

کفی‌های طبی برای ورزشکارانی که به دنبال راهی برای افزایش عملکرد خود و کاهش احتمال آسیب‌دیدگی هستند، مفیدند. هنگامی که این کفی‌های طبی، در حین تمرین پوشیده می‌شوند، می‌توانند به‌عنوان اقدامات پیشگیرانه و محافظتی برای پاهای شما در نظر گرفته شوند. این موضوع می‌تواند به‌ویژه هنگام انجام حرکات سریع و یا انجام حرکات ناگهانی مانند جاگذاشتن حریف در طول بازی مفید باشد.

افرادی که از آرتروز، دیابت و چاقی رنج می‌برند نیز می‌توانند از تأثیر کفی‌های طبی بر مچ پای خود بهره‌مند شوند. تمامی این بیماری‌ها، در نهایت می‌توانند پا را تحت‌تأثیر قرار دهد، بنابراین توصیه می‌شود از همان مراحل اولیه بهتر از آنها مراقبت کنید.

جمع‌ بندی 

صافی کف پا (پرونیشن بیش از حد)، توانایی پا در جذب ضربه را کاهش داده و ریسک آسیب‌هایی چون کمردرد، زانودرد، التهاب نیام کف‌پایی و شست کج را افزایش می‌دهد. کفی‌های طبی (ارتز) با هدف بازیابی عملکرد قوس و توزیع یکنواخت فشار، این ناهنجاری را اصلاح می‌کنند. تحقیقات نشان داده‌اند که کفی‌ها به‌طور مؤثری درد را کاهش داده و بیومکانیک را بهبود می‌بخشند. اگرچه ممکن است در ابتدا ناراحتی وجود داشته باشد، اما استفاده از آن‌ها در ترکیب با تمرینات تقویتی ضروری است تا از مشکلات مزمن و آسیب‌های ورزشی جلوگیری شود.

تأثیر آب‌درمانی همراه با فیزیوتراپی بر درد و ناتوانی در بیماران مبتلا به بیرون‌زدگی دیسک کمر چگونه است؟ کمردرد یکی از شایع‌ترین مشکلات درمانی در میان جمعیت فعال و دومین دلیل مراجعه به مراکز بهداشتی در سرتاسر دنیا است. علاوه بر این، باید این واقعیت را پذیرفت که بروز کمردرد باعث عوارض قابل‌توجهی در بدن می‌شود، زیرا این مشکل دلیل اصلی ناتوانی در جمعیت فعال محسوب می‌شود. از طرفی این مشکل می‌تواند هزینه‌های عمده‌ای شامل هزینه‌های درمان، ازدست‌دادن روزهای کاری و کاهش بهره‌وری را نیز به دنبال داشته باشد.

میزان شیوع و عوامل خطرآفرین بیرون‌زدگی دیسک کمر

 در بیماران مبتلا به بیرون‌زدگی دیسک کمر، هسته دیسک بر اثر عوامل گوناگون، از حلقه‌ای که اطراف آن را احاطه کرده است عبور کرده و به بیرون نشت پیدا می‌کند و این موضوع باعث می‌شود تا اعصاب اطراف تحت‌تأثیر و فشار قرار بگیرند.  شیوع ماهانه بیماری دیسک کمر 43 درصد از جمعیت برآورد شده است؛ بنابراین، کمردرد دومین دلیل مراجعه به پزشک یا مشاور محسوب می‌شود. به‌عنوان‌مثال طی تحقیقاتی در کشور رومانی مشخص شد که شیوع کمردرد در بزرگسالان بسیار بالاست (62%) و بعد از سردرد (79%) در رتبه دوم اختلالات دردناک قرار دارد. شیوع بالای بیماری دژنراتیو یا تخریب دیسک کمر با وجود چندین عامل خطرآفرین ارتباط تنگاتنگی دارد مانند: وزنه‌برداری، افزایش سن، کم‌تحرکی، سیگارکشیدن، چاقی و ژنتیک.

بلندکردن وزنه با خم و راست کردن تنه و اندام‌های فوقانی باعث تغییر تراز ستون فقرات و مرکز تعادل (مرکز ثقل بدن) در سطح شکم می‌شود. در نتیجه این موضوع، ستون فقرات مجبور است که هم وزن بالاتنه را تحمل کند و هم وزن باری که قرار است بلند شود و یا پایین بیاید. فعالیت‌های بدنی مکرر که خم‌شدن ستون فقرات کمری را بیش از حد تحت‌فشار قرار می‌دهد، در نهایت می‌تواند باعث بیرون‌زدگی و تخریب فیبروز حلقوی (حلقه دور دیسک) شود.

چندین مطالعه گزارش کردند که افزایش سن یک عامل خطرآفرین جدی برای برآمدگی و یا بیرون‌زدگی دیسک به شمار می‌آید.  

اثر سیگار و عدم فعالیت بر دیسک کمر

مطالعات نشان داده‌اند که کشیدن سیگار باعث انقباض عروق خونی می‌شود و نیکوتین می‌تواند جریان خون را به مهره‌ها کاهش می‌دهد. در نتیجه، این کاهش جریان خون می‌تواند رسیدن مواد مغذی به دیسک‌های بین مهره‌ای را کاهش دهد و آن‌ها را مستعد تخریب دیسک کند. رابطه‌ای مستقیم میان حجم فعالیت بدنی و وضعیت سلامتی وجود دارد، به‌طوری‌که افراد فعال از نظر بدنی کمترین خطر ابتلا به بیماری بیرون‌زدگی و تخریب دیسک را دارند؛ بنابراین، فقدان فعالیت‌های ورزشی یک عامل خطرآفرین جدی برای ایجاد و پیشرفت دژنراسیون دیسک کمر محسوب می‌شود. از سوی دیگر، افراد دارای اضافه‌وزن بیشتر در معرض ابتلا به انحطاط و بیرون‌زدگی دیسک کمر هستند. مطالعات اخیر نشان داده‌اند که عوامل ژنتیکی ممکن است در بیماری دیسک کمر و سایر بیماری‌های روماتیسمی التهابی نیز دخیل باشند.

بررسی یک تحقیق در رابطه با تأثیر آب‌درمانی همراه با فیزیوتراپی

همان‌طور که اشاره شد عوامل متعددی وجود دارند که می‌توانند در بروز عارضه بیرون‌زدگی دیسک کمر دخیل باشند. از طرفی ازآنجایی‌که این مشکل جزو شایع‌ترین مراجعه‌ها به مراکز درمانی محسوب می‌شود بسیار ضروری است تا درمانی مناسب برای آن در نظر گرفته شود. در ادامه می‌خواهیم با هم یکی از مقالاتی را که بررسی‌های لازم را انجام داده است تا بتواند تمرینات متناسب با این عارضه را شناسایی کند بررسی کنیم.

در این مطالعه 60 بیمار (25 مرد و 35 زن) بین 26 تا 76 سال با تشخیص بیرون‌زدگی دیسک کمر را مورد بررسی قرار گرفتند. بیماران از جولای 2021 تا ژانویه 2022 در مرکز درمانی هتل سرس رومانی، بررسی شدند و این مطالعه در یک دوره ۶ماهه انجام شد.

همه شرکت‌کنندگان قبل از ورود به مطالعه رضایت آگاهانه کتبی خود را ارائه کردند. معیارهای ورود به مطالعه عبارت بودند از: سن 25 تا 80 سال، کمردرد بیش از سه ماه، تشخیص برجستگی دیسک کمر با MRI، توانایی انجام یک برنامه فیزیوتراپی. معیارهای خروج عبارت بودند از: اندیکاسیون جراحی حاد، جراحی قبلی در همان سطح ستون فقرات کمری، سیاتیک، وجود آسیب شدید ستون فقرات (تومور ستون فقرات، شکستگی ستون فقرات، تنگی یا رادیکولوپاتی نخاعی، فیبرومیالژیا، بیماری‌های التهابی و عفونی ستون فقرات). مصرف‌کنندگان داروهای مسکن مزمن، افراد مبتلا به نئوپلاسم از هر نوع، بیماری روانی نیز از دیگر عوامل حذف در تحقیق محسوب می‌شدند.

ارزیابی‌ها در رابطه با تأثیر آب‌درمانی همراه با فیزیوتراپی

مشخصات دموگرافیک شرکت‌کنندگان مانند سن، جنس، وزن، قد و شاخص توده بدنی (BMI) ثبت شد. علاوه بر این، وجود رادیکولوپاتی و دوره سپری شده (بر حسب ماه) از تشخیص تا شروع درمان موردتوجه قرار گرفت. بر اساس دلایل شخصی افراد (دردسترس‌بودن، پایبندی، هزینه‌های بهداشتی و غیره)، بیماران در دو گروه کنترل (30 نفر) و آزمایش (30 نفر) قرار گرفتند. گروه کنترل (A) فقط یک برنامه فیزیوتراپی ساده دریافت کرد. درحالی‌که بیماران گروه آزمایشی (گروه B) یک برنامه تمرینی درمانی شامل آب‌درمانی همراه با فیزیوتراپی دریافت کردند. تمام ارزیابی‌ها یک‌بار قبل از مداخله و شروع تمرینات و یک‌بار هم 6 ماه بعد توسط همان فیزیوتراپیست قبلی انجام شد. تست‌های مختلفی برای سنجش میزان تحرک ستون فقرات از بیماران به عمل آمد. تست‌هایی مانند خم‌شدن جانبی ستون فقرات، تست خم‌شدن به عقب بالاتنه و غیره.

در مورد ارزیابی قدرت عضلانی، هر دو قدرت عضلات خم‌کننده و بازکننده تنه مورد آزمایش قرار گرفت. برای ارزیابی قدرت عضله شکم، تعداد خم‌شدن بالاتنه که آزمودنی می‌توانست در فاصله 30 ثانیه انجام دهد، ثبت شد. در مورد ارزیابی قدرت عضلات بازکننده کمر، تعداد اجرای صحیح اکستنشن ستون فقرات در بازه زمانی 30 ثانیه ذکر شد. سطح درد آزمودنی‌ها نیز توسط پرسش‌نامه‌ای مورد بررسی قرار گرفت.

علاوه بر این، درجه درد با استفاده از یک خط کش ده‌سانتی متری ارزیابی شد. در این روش از آزمودنی خواسته می‌شود تا میزان درد خود را بر روی این خط کش ده‌سانتی متری نشان دهد. عدد صفر به معنای «بدون درد» و عدد 10 به معنای «بدترین درد» در نظر گرفته می‌شود.

مداخلات و روش‌ها

 بیماران گروه آزمایشی (گروه B) در مرکز درمانی بستری شدند و در طی بستری بودن، یک برنامه توان‌بخشی 10 روزه دریافت کردند که تمرینات آن را یک‌بار در روز انجام می‌دادند. همچنین پس از ترخیص از بیمارستان یک برنامه تمرین فیزیوتراپی روزانه را ادامه دادند. همه بیماران در گروه B در یک برنامه توان‌بخشی پیچیده شامل: آب‌درمانی، فیزیوتراپی و الکتروتراپی شرکت کردند.

برنامه توان‌بخشی گروه آزمایش (A)

بیماران در یک استخر درمانی به مدت 30 دقیقه در روز، 5 روز در هفته و به مدت 10 روز تحت درمان قرار گرفتند.

علاوه بر این یک برنامه فیزیوتراپی به مدت 45 دقیقه در روز و 5 روز در هفته به مدت 10 روز به همه بیماران گروه B داده شد. تمرینات شامل حرکات مقاومتی و فعال خم‌شدن و اکستنشن تنه، شیب لگن، تقویت عضلات شکم و تنه و تمرینات تحرک تنه بود. دوز و شدت تمرینات تنظیم شد و در طول زمان پیشرفت کرد. این برنامه باتوجه‌به اختلالات خاص بیماران به‌صورت فردی تجویز شده بود.

پس از اتمام این برنامه تمرینی، برای هر بیمار از الکتروتراپی استفاده شد. روش‌های الکتروتراپی شامل: 1 تحریک الکتریکی عصب از طریق پوست (TENS)

 2 جریان تداخلی (IFC) در حالت چهار قطبی، دبه مدت 10 دقیقه.

3 میدان مغناطیسی درمانی به‌صورت مداوم (اثر آرام‌بخشی)، به مدت 15 دقیقه.

پس از اتمام برنامه 10 روزه فیزیوتراپی در مرکز درمانی، همه بیماران طرح کلی و شرح برنامه تمرینی را دریافت کردند و به آنها یادآوری شد که تمرینات را به طور منظم انجام دهند. بیماران گروه کنترل (A) فقط به مدت 10 روز در بیمارستان تحت درمان با الکتروتراپی قرار گرفتند و پروتکل الکتروتراپی آن‌ها مانند گروه آزمایش (B) بود.

نتیجه‌گیری‌ها

این مطالعه نشان داد که بیمارانی که در گروه آزمایش (B) قرار گرفتند، همبستگی مثبت و معناداری را بین زمان سپری شده از تشخیص تا درمان و شدت درد نشان دادند. در واقع این همبستگی نشان داد که هر چه زودتر درمان شروع شود، درد  کمتر بروز خواهد کرد.

همچنین این مطالعه نشان داد که در پایان دوره درمان، بین دوره سپری شده از تشخیص تا شروع درمان و ناتوانی در بیمارانی که تحت تمرینات آب‌درمانی و فیزیوتراپی به‌صورت هم‌زمان قرار گرفته بودند، ارتباط مثبت و معناداری مشاهده شد؛ بنابراین، می‌توان گفت که هر چه درمان‌های ترکیبی زودتر شروع شوند، پس از 6 ماه درمان، ناراحتی ایجاد شده توسط بیماری کاهش چشمگیری می‌یابد.

در مقابل، در گروه کنترل که تنها تمرینات الکتروتراپی را انجام داده بودند، همبستگی مثبت و معناداری مشاهده نشد. نتایج این مطالعه حاکی از آن است که در بیماری دیسک کمر، یک برنامه توان‌بخشی ترکیبی در صورت شروع زودهنگام پس از تشخیص، ممکن است از نظر کاهش درد و ناتوانی مؤثرتر باشد. این مطالعه نتایج مشابهی را که در سایر تحقیقات قبلی بررسی شده بود را تأیید کرد و نشان داد که مداخله زودهنگام، بهبود قابل‌توجهی در درد، ناتوانی و پیامدهای اجتماعی – اقتصادی (مانند بازگشت به کار و استفاده از مراقبت‌های بهداشتی) را به دنبال خواهد داشت.  

البته باید توجه داشت برای تأیید قطعی این یافته‌ها تحقیقات بیشتری با دوره‌های پیگیری طولانی‌تر و گروه‌های آزمایشی بزرگ‌تری احتیاج است.

کلام آخر

در این مطالعه، اهمیت ترکیب تمرینات الکتروتراپی و فیزیوتراپی همراه با آب‌درمانی بررسی شد و نشان داده شد که بیمارانی که این ترکیب درمانی را دریافت کردند، بهبود بسیار قابل‌توجهی در تسکین درد و کاهش ناتوانی عملکردی پس از 6 ماه درمان نشان دادند. همچنین این مطالعه نشان داد که هرچه درمان توان‌بخشی زودتر اجرا شود، شدت درد و سطح ناتوانی مرتبط با بیماری کمر کمتر می‌شود.