نتایج تحقیقات نشان داده کودکان کم توان ذهنی در تمام آیتم های مهارت حرکتی نسبت به همسالان شخصی و اجتماعی خود رنج می‌برند. برای این کودکان تمرینات اثر بخش اسپارک را در نظر گرفته اند، چون مشکلات حرکتی، یکی از موارد شایع در افراد دارای اختلالات اوتیسم به شمار می آید با وجود پیشرفت علم  نا هنجاری های ذهنی همواره یکی از موارد اصلی پیش روی انسان ها است و افراد کم توان ذهنی در مهارت های حرکتی بسیار ضعیف هستند و نسبت به همسالان خود در آیتم های حرکتی نمرات پایین تری را کسب کرده اند، به همین خاطر در این مقاله تاثیر برنامه تمرینی اسپارک بر بهبود مهارت های حرکتی افراد کم توان ذهنی یا همان اوتیسم رابررسی می کنیم، پس تا پایان با ما باشید.

تاثیر تمرینات اسپارک بر افراد دارای اختلال اوتیسم

مطالعات متعدد درباره ی برنامه تمرینی اسپارک با اوتیسم نشان داده اس، که این تمرینات اسپارک می تواند به طریق مختلف به کودکان اوتیسم کمک کند تاثیرات مثبت  شامل:

• بهبودمهارت های اجتماعی آن ها
• بهبود مهارت حرکتی آن ها
• کاهش کلیشه ها
• افزایش رفتار های مفید درکارها
• تقویت قدرت واستقامت
• هماهنگی در کار
• رشد آگاهی بدن

تاثیر برنامه ی تمرینی اسپارک روی کودکان بیش فعال و کم توجه

در این بخش به اثر بخشی از برنامه ی تمرینات اسپارک  بر تمرکز و حافظه در این اختلال می پردازیم  در یک مدرسه از دختران کلاس سوم که ده نفر آنها کم توجه و بیش فعال بودند، در نظر گرفته شدند و به دو گروه پنج نفری تقسیم شدند یکی گروه آزمایش که تحت تمرینات اسپارک قرار گرفتند به مدت هشت هفته و هفته ای سه جلسه ی چهل دقیقه ای و گروه دوم به نام گروه کنترل هیچ برنامه تمرینی اسپارک دریافت نکردند، سپس مشاهده شد که گروه آزمایش پیشرفت بهتری داشتند ، اثرات مثبت تمرینات  اسپارک تا حدود زیادی مشخص شد.

تاثیر تمرینات اسپارک بر مهارتهای حسی و حرکتی در کودکان دارای اختلال هماهنگی رشد

اختلال هماهنگی رشدی یکی از شایع ترین اختلالات تاثیر گذار بر روی کودکان 5تا 8 ساله می باشد. در این تحقیق از بین 80 کودک دارای اختلال هماهنگی رشدی در تهران صورت گرفت 20 نفر آن ها با استفاده از آزمون های غربالگری و به دوگروه ده نفری تقسیم شدن یکی گروه آزمایش که برنامه ی حرکتی اسپارک را هشت هفته و هر هفته سه جلسه ی 45 دقیقه ای انجام دادند و گروه گروه کنترل هیچ برنامه تمرینی اسپارک دریافت نکرد تحقیق به صورت پیش آزمون و پس آزمون بود و پس از این آزمون ها مشخص شد که گروه آزمایش تفاوت های معنی دار داشته و می توان نتیجه گیری کرد، برنامه ی حرکتی اسپارک می تواند باعث بهبود کارکرد های ادراکی حرکتی در کودکانی که دارای اختلال رشدی هستند، می شود. از این رو استفاده از برنامه تمرینی اسپارک در مدارس و مهد های کودک برای کودکان دارای اختلال رشدی توصیه می شود و باعث بهبود کارکرد های حرکتی آن ها می شود.

تاثیر یک دوره تمرینات اسپارک بر روی راه رفتن کودکان کم توان ذهنی

تحقیقاتی که روی 40 دانش آموز 10 تا 12 ساله انجام شد آن ها را به دو گروه 20 نفری تقسیم کردند . یکی گروه کنترل که هیچ برنامه تمرین اسپارکی دریافت نکردند و دیگری گروه آزمایش که به مدت 12 هفته و هر هفته سه جلسه در تمرینات اسپارک شرکت کردند طی پیش آزمون و پس آزمون هایی که صورت گرفت  نتایج را بررسی کردند و متوجه شدند دانش آموزانی که تمرینات اسپارک را دریافت کردند، تفاوت چشم گیری دارند در سرعت راه رفتن و پهنای گام آن ها اثر بخش بوده است، پس به این نتیجه رسیدند که این تمرینات اسپارک برای بهبود راه رفتن دانش آموزان کم توان مناسب می باشد.

مقایسه ی تمرینات اسپارک و بازی ویدیویی فعال بر علائم اوتیسم در کودکان 6 تا 8 ساله

مطالعات زیادی نشان داده است فعالیت های بدنی تاثیرات مثبتی بر علائم اوتیسم دارد، از این رو می توان نتایج تمرین آسپارک و بازی ویدیویی فعال روی کودکان 6 تا 8 ساله را که دارای اوتیسم هستند را بررسی کرد. این کودکان به سه قسمت تقسیم می شوند، یکی گروه آزمایش که تمرینات اسپارک را در 5 هفته، هفته ای دو جلسه ی یک ساعته دریافت کرده اند، گروه کنترل هیچ تمرین اسپارک و بازی ویدیویی دریافت نکردند و گروه بازی که در مدت چهار هفته هفته ای سه بار بازی ویدیویی فعال را دریافت کرده اند و طی آزمون هایی که قبل و بعد از این تحقیق صورت گرفته نشان می دهد، ابتدا گروه آزمایش پیشرفت بیشتری نسبت به گروه های دیگر داشته است. سپس گروه بازی هم نسبت به گروه کنترل پیشرفت هایی داشته، ولی نه به اندازه ی گروه آزمایش، پس گروه آزمایش پیشرفت چشم گیر تری داشته است.

مقایسه ی تمرینات اسپارک با برنامه ی آموزشی ژیمناستیک متناسب با رشد کودکان 6 تا 8 ساله

90 کودک 6 تا 8 ساله از سطح مدارس تهران انتخاب شدند، گروه آزمایش تحت تمرینات اسپارک قرار گرفتند به مدت یک سال هر هفته دو جلسه ی نیم ساعتی، گروه دوم به مدت یک سال هفته ای دو جلسه تحت تمرینات ژیمناستیک قرار گرفتند و گروه سوم گروه کنترل هیچگونه برنامه تمرینی اسپارک و برنامه ی ژیم ناستیک دریافت نکردند و در این تحقیق باز هم مشخص شد، کودکان گروه آزمایش که تحت تمرینات اسپارک بودند، در مهارت های بنیادی و جا به جایی نسبت به سایر گروه ها پیشرفت بیشتری داشتند. بعد گروه ژیمناستیک هم نسبت به گروه کنترل پیشرفت هایی داشتند.

بررسی تاثیر برنامه حرکتی اسپارک و موسیقی بر رفتار های کودکان اوتیسم

20 کودک اوتیسم 5 تا 10 ساله ابتدا رفتار های کلیشه ایه آن ها توسط مقیاسی سنجیده می شود، 24 جلسه تحت انجام برنامه اسپارک و هشت جلسه موسیقی در هر هفته سه جلسه ی 45 دقیقه ای انجام شد و در پایان دوباره رفتار های کلیشه ای آن ها سنجیده شد نتایج نشان می دهد، که برنامه ی حرکتی اسپارک و موسیقی می تواند در کاهش رفتار های کلیشه ای کودکان اوتیسم تاثیر گذار باشد.

سخن پایانی

در این مقاله سعی کردیم آخرین اطلاعات در زمینه تمرینات اسپارک برای افراد دارای اختلالات اوتیسم را در اختیار شما قرار دهیم. با وجود مشکلات در مسیر بهبود شرایط فرد مبتلا به اوتیسم، اثرات تمرینات اسپارک بسیار امیدوار کننده است و اقدام به موقع می تواندشرایط زندگی این افراد را تغییر جدی دهد اطلاعات بروز و آشنایی با تمرینات اسپارک برای بهبود شرایط افراد مبتلا به اوتیسم وافراد سالم نیز بسیار مفید خواهد بود.

آب درمانی یا لاغری شباهت زیادی به روزه داری دارد، با این تفاوت که مصرف آب در آن مجاز می‌باشد. از آنجا که کالری آب صفر است، پس کالری دریافتی شخص صفر می‌باشد. دمای آب باید سرد باشد، در این صورت بدن برای حفظ تعادل دمای آب مجبور است انرژی مصرف کند و همین مساله باعث لاغری و کاهش وزن می‌شود. وقتی کاهش وزن صورت گرفت شما می‌توانید میوه و سبزی هم مصرف کنید و در برخی مواقع اجازه داده می‌شود، سیب هم میل شود. ما در این مقاله چهار پیشنهاد فوق العاده برای تغذیه قبل و بعد از آب درمانی به شما ارائه دادیم تا بهترین انتخاب را برای این درمان فوق العاده داشته باشید.

تغذیه ی قبل از آب درمانی (پیشنهاد اول)

ویتامین ها و مواد معدنی

میوه ها سرشار از ویتامین ها و مواد معدنی مختلفی هستند که برای سلامتی عملکرد بهتر اعضای بدن حیاتی می‌باشد. مصرف میوه ها و مواد طبیعی تازه یکی از بهترین تغذیه های قبل از آب درمانی است زیرا باعث افزایش انرژی و حفظ تعادل بدن می شود.

فیبر

بهترین تغذیه قبل و بعد از آب درمانی باید حتما حاوی فیبر هم باشد، میوه ها ومواد غذایی که دارای فیبر هستند به دستگاه گوارش کمک می‌کند و انواع مختلف آن ها را به تناسب نیازهای بدن انتخاب کنید تا از انرژی و مواد مغذی آن ها بهره مند شوید.

آنتی اکسیدانها

میوه ها و مواد غذایی حاوی آنتی اکسیدانهای طبیعی باعث  تقویت سیستم ایمنی بدن و سلامتی می شود، پس تغذیه ی قبل از آب درمان حتما باید حاوی آنتی اکسیدانها هم باشد.

غلات

غلات کامل هم دارای فیبر، مواد معدنی و ویتامین ها، کربو هیدراتها می‌باشد. غلات باید جزیی از تغذیه ی قبل از آب درمانی باشد.

پرو تئین ها (پیشنهاد دوم)

 پرو تئین ها یکی از غذاهای مناسب قبل از آب درمانی است که نقش مهمی در تقویت و باز سازی عضلات دارد. ماهی ها منابع عالی پروتئین ها هستند که حاوی اسید های چرب و امگا 3 می‌باشند.

تخم مرغ ها

تخم مرغ هم حاوی پروتئین می‌باشد، انتخاب تخم مرغ هم می‌تواند یک منبع مغذی برای تغذیه ی قبل از آب درمانی باشد.

سویا

سویا هم منبع پروتئین گیاهی و اسید های آمینه است که برای تقویت عضلات و عملکرد بدن مفید است.

گوشت مرغ

گوشت مرغ هم منبع خوبی برای پروتئین است که باعث افزایش انرژی بدن و تقویت عضلات می‌شود و در تغذیه ی قبل از آب درمانی حتما گنجانده شود.

تغذیه ی بعد از آب درمانی (پیشنهاد سوم)

بعد از رژیم آب درمانی به دلیل کاهش وزن زیاد، عضلات تحلیل رفته از این‌رو بدن نیاز به بازسازی و ترمیم عضلات دارد. تغذیه بعد از آب درمانی:

حجم

• کربو هیدراتها موجود در میوه ها، غلات، سبزیجات و…
• آنتی اکسیدان ها موجود در موز، توت فرنگی، اسفناج ، خیار، انواع مرکبات و…

برای تنظیم قند بدن در قبل و بعد از آب درمانی چه باید کرد؟

حتما در قبل و بعد از آب درمانی ، شربت عسل میل شود، بسیار مفید است.

شرایط ممنوعه برای آب درمانی

• افراد مبتلا به صرع، میگرن ، تشنج
• زنان شیر ده
• خانم های بار دار
• افراد مبتلا به ضربان قلب شدید
•  افرادی که مبتلا به فشار خون بالا یا پایین هستند.
• افراد ی که به اختلالات عصبی دچار هستند.

پیشنهاد چهارم برای آب درمانی

حدود سه روز قبل از اینکه آب درمانی را شروع کنید ، حجم غذای مصرفی را در هر روز کاهش دهید. مقدار آب مصرفی برای افراد متفاوت به طور متوسط باید دو تا سه لیتر آب در روز بنوشند. آب درمانی از سه روز شروع می‌شود و تا چهل روز  قابل انجام است، بنابراین در طول این مدت بستگی به شرایط بدن خود مدت زمان آنرا تعیین کنید، آب درمانی نباید بیشتر از چهل روز باشد چون بدن از مواد مغذی حیاتی که فقط از طریق غذا دریافت می‌شود، اگر احساس تهوع یا سبکی سر، خستگی، سردرد، گرفتگی عضلات پا دارید، حتما آب درمانی را قطع کنید و بعد از آب درمانی از مصرف غذا های پر کالری بپرهیزید.

مزایای آب درمانی

آب درمانی باعث می شود سلول های فرسوده در اثر مصرف غذا های پر کالری دوباره بازسازی شوند.

آب درمانی باعث سم زدایی بدن می شود و به سرعت موجب کاهش وزن و کوچک شدن شکم می‌شود و معمولا فشار خون را تنظیم می کند.

یکی از اشتباهاتی که یک فرد بعد از آب درمانی انجام می دهد چیست؟

خیلی سریع شروع به خوردن حجم زیاد مواد غذایی می‌کنند در حالی که باید گرسنگی خود را کنترل کرده و به آرامی غذا بخورند.

مضرات آب درمانی

مدت زمان زیاد آب درمانی مضرات زیادی برای بدن دارد اگر بیشتر از سه روز باشد معمولا این خطرات را دارد:

• کاهش وزن: این وزن کم شده در اثر تحلیل آب بدن و عضلات می باشد نه چربی های اضافه. لاغری با روزه ی آب نه تنها سالم نیست بلکه زیبا هم نیست.
• سوء تغذیه: یکی از نتایج آب درمانی سوء تغذیه می‌باشد. اگر تا چند روز به بدن شما غذا نرسد دچار مشکلاتی می‌شوید و واقعا راه پر خطری است.
• کالری دریافتی بدن کم و انرژی کمتر می‌شود وقتی هیچ غذایی به بدنتان نرسد، شما احساس بی حالی و سر گیجه می‌کنید چون انرژی شما کم شده پس نتیجه ای جز قحطی بدن و کند شدن متابولیسم ندارد.
• دچار افسردگی و اضطراب می‌شود.
• باعث ریزش مو و نازک شدن تار موها می‌شود.

سخن پایانی

آب درمانی یک روش مناسب برای کاهش وزن می‌باشد و محبوبیت زیادی در بین افراد مختلف دارد. ولی اگر مدت آن خیلی طولانی شود ممکن است مضرات جبران ناپذیری برای بدن داشته باشد، سعی کنید در ابتدا از مدت زمان کوتاهی شروع کنید باید بهترین تغذیه قبل و بعد از آب درمانی را داشته باشید. این پرسه برای بیماران کلیوی دیابتی و قلبی عوارض دارد. همچنین ریزش مو و سوء تغذیه یکی از عوارض آب درمانی است، قبل از اینکه آب درمانی را شروع کنید حتما از تجربیات افرادی که این کار را انجام داده اند استفاده کنید. چون ممکن است برای بعضی افراد مضر هم باشد، به کودکان و نوجوانان چون در حال رشد هستند و افراد مسن بالای 70 سال توصیه نمی‌شود. امیدوارم مطالب این مقاله برای شما عزیزان مفید باشد.

حتما برای شما جالب است، بدانید که ورزشهای مختلف چه میزان چربی سوزی را به دنبال دارد، وقتی مربی می گوید، چربی سوزی فلان ورزش زیاد است، فوراً به سراغ آن ورزش می‌رویم .به شما پیشنهاد می کنم تا پایان این مقاله با ما باشید، چون قرار است، چربی سوز ترین ورزشهای هوازی را در خانه و باشگاه به شما دختران عزیز معرفی کنیم. جدیداً تمرین های هوازی برای دختران مورد استقبال زیادی قرار گرفته است.

تمرینات هوازی برای چربی سوزی

تمرین های هوازی برای دختران شامل ورزشهای چربی سوزی است که شمارا از شر چربی های شکم و پهلو خلاص می کند. اگر قصد چربی سوزی وکاهش وزن دارید، باید به تمرینات هوازی روی آورید. اگر ما در یک فعالیت بدنی که باعث شده ضربان قلب شما بالارود، عرق کنید و نفس هایتان به شمارش  افتاده باشد یعنی در حال ورزش هوازی هستید. مثل دویدن، وزنه زدن، از پله بالا رفتن و…..

ورزش های هوازی چربی سوز و میزان چربی سوزی آن ها

نوع ورزشی که انتخاب می کنید خیلی اهمیت دارد چون میزان چربی سوزی دختران را تعیین می‌کنند. در این بخش می‌خواهیم از میزان کالری سوزی تمرین های هوازی برای دختران بگوید.

1. ورزش پیاده روی : یکی از ساده ترین ورزش برای کاهش وزن و چربی سوزی پیاده روی می‌باشد، میزان کالری سوزی آن بستگی به شدت آن دارد، هرچه با سرعت بیشتر  باشد ضربان قلب بالا میرود و چربی سوزی بیشتری دارد.
2. دویدن: یکی دیگر از ورزش های هوازی دختران دویدن می‌باشد حدود 600 کالری در ساعت و چربی سوزی آن بسیار بالاست، باید گفت که دویدن انتخاب خیلی خوبی برای شما می‌باشد.
3.  ایروبیک: میزان چربی سوزی آن  300 تا400 کالری در ساعت است، این ورزش به دلیل حرکات موزون و سرعتی که دارد باعث چربی سوزی می‌شود. ایروبیک سیستم تنفسی را تقویت می کند و افسردگی را کاهش می دهد و می تواند شما را به فرم ایده آل برساند.
4. پله نوردی: در یک ساعت بالا و پایین رفتن از پله می توان تا 900 کالری سوزی دارد، شاید بهتر باشد از این به بعد از پله به جای آسانسور استفاده کنید. ما این ورزش را به کسانی توصیه می کنیم که مشکل مفصل و زانو نداشته باشند، این ورزش عضلات پایین تنه را درگیر می‌کند و باعث پیشگیری از بیماری های قلبی و عروقی می‌شود، در ابتدا از پله های کوتاه شروع کنید.
5. دو چرخه سواری:  کالری سوزی دو چرخه سواری هم مانند دویدن است در هر دو تمرین عضلات مشترکی در گیر می‌شود، تنها فرقی که با دویدن دارد این است که در دوچرخه سواری  فشار کمتری به عضلات و مفاصل وارد می‌شود، این ورزش برای افرادی با وزن بالا وآمادگی جسمانی کمتری دارند  توصیه می شود.
6. طناب زدن: چربی سوزی آن بیش از  1000 کالری در ساعت می باشد، بهترین تمرین هوازی برای دختران است. زیرا طناب زدن غیر اصولی و طولانی مدت آسیب های جدی به پاها و لگن میزند . طناب زدن زیر نظر مربیان فیتامین صورت می‌گیرد.
7. شنا کردن: در شنا تمام عضلات بدن در گیر می شود و یک ورزش عالی است، حدود 600 کالری در ساعت چربی سوزی داردکه ما به صورت تقریبی گفتیم حرکات شنا هر کدام چربی سوزی خاص خود را دارد.
8. قایقرانی : چربی سوزی این ورزش حدود 840 کالری در ساعت است، پاروزنی هم مثل شنا کل عضلات بدن را درگیر می‌کند، شاید ما دسترسی به بعضی تمرین های هوازی برای دختران نداشته باشیم  ولی باید انواع تمرینات هوازی را بشناسیم و با توجه به شرایط  مناسب ترین آنها را انتخاب کرد.
9. ورزش رزمی: حدود 700 تا 1100کالری در ساعت چربی سوزی دارد، فرقی نمی کند کدام ورزش باشد کاراته، جودو، بوکس و…. این ورزش نیروی زیادی از شما می گیرد و عرقتان را در می آورد این ورزش فقط جسمی نیست، ذهنی  هم هست.
10. تنیس:  چربی سوزی این ورزش  600 تا900 کالری در ساعت است، ارسال و دریافت های توپ تنیس را به یکی از چربی سوزترین تمرین های هوازی تبدیل کرده است. تمام عضلات در این تمرین درگیر می‌شود انتخاب نکنید. برای افراد مبتدی ممکن است باعث گرفتگی عضلات شود و حتی آسیب شود.
11. ورزش فوتبال: چربی سوزی فوتبال  حدود 900 تا1400کالری در ساعت می‌باشد در این ورزش شما هم راه می روید هم می‌دوید، هرگز یک جا نمی‌ایستید، در این ورزش اگر مواظب خود نباشید آسیب های عضلانی و مفصلی خواهید دید.

تمرین های هوازی برای دختران در باشگاه ومیزان چربی سوزی آن ها

1. دوچرخه ثابت: میزان چربی سوزی با دوچرخه ثابت، به وزن شما و شدت تمرین و مدت زمان آن بستگی دارد. هر چه بیشتر رکاب بزنید و وزن بیشتر داشته باشید کالری بیشتر می سوزانید.
2. الپتیکال: چربی سوزی این تمرین هوازی به وزن و شدت انجام این ورزش و مدت زمان بستگی دارد. هر چه وزن بیشتر، چربی سوزی بیشتر می‌شود.
3. تردمیل: برای تقویت قلب و عروق، کاهش وزن وکالری سوزی از تردمیل استفاده می‌شود. میزان چربی سوزی به عواملی از جمله: سن، شدت،سرعت ورزش و وزن شخص  بستگی دارد.

فواید ورزش هوازی برای دختران

تمرینات هوازی درمیان دختران بسیار پرطرفدار بوده، چون باعث ترشح هورمون شادی می‌شود،که فرد احساس  شادی و نشاط می‌کند و فواید بیشتری دارد، در اینجا به چند نمونه ازآن ها اشاره می کنیم:

• تمرینات هوازیباعث کاهش وزن می شود و شما را به فرم ایده آل خود می‌رساند.
• تمرینات هوازی باعث بهبود عملکرد مغز می‌شود.
• این تمرینات روحیه را تقویت می‌کند.
• تمرینات هوازی به سلامت قلب و عروق کمک می‌کند.
• این تمرینات باعث تقویت سیستم ایمنی بدن، پیشگیری از بیماری و بهبود عملکرد اعضای بدن می‌شود.

سرشار از غلات کامل، پروتئین های بدون چربی، سبزی جات و میوه ها باشد، مصرف قندها و غذاهای  فرآوری شده را کم کنید، بدن خود را هیدراته  در قبل، طول و بعد از تمرین نگه دارید.

سخن پایانی

تمرین های هوازی برای دختران برای کاهش وزن می‌باشند و نکته ای که باید به آن توجه داشت این است که بهترین ورزش را انتخاب کنید، دختران باید خود سرانه به این ورزش اقدام نکنند چرا که بعضی از این تمرینات ممکن است با شرایط جسمانی شما سازگار نباشد و به بدن شما آسیب برساند. پیشنهاد ما این است زیر نظر مربیان فیت کلاب باشید،در این صورت طبق یک برنامه ی اصولی ورزش کنید و لاغر شوید، بدنتان فرم ایده آل را خواهد گرفت. پس حتما در برنامه ی خود تمرینات هوازی را بگنجانید، شما می‌توانید این تمرینات را در خانه یا باشگاه انجام دهید و هر روز به مدت زمان و شدت آن بیافزایید و در عین سلامتی همچنان به تمرینات خود ادامه دهید.

ویتامین ها برای رشد و نمو بدن ضروری می باشند. این مواد شیمیایی نقش مهمی بر عملکردهای  بدن مانند: سیستم ایمنی ، هضم غذا و….دارند. ویتامین های زیادی وجود دارندکه دریافت مقدار لازم آن ها برای بدن از طریق رژیم غذایی ممکن نیست، ویتامین ها ترکیب آلی هستند و در ساختار آن ها کربن وجود دارد هر کدام از آن ها برای بدن ضروری است و کمبود هر کدام از آن ها باعث مشکلاتی در بدن می شود مثل: مشکلات گوارشی، ضعف و بی حالی، گرفتگی عضلات، ضعف سیستم ایمنی و…. ما در این مقاله به بررسی انواع ویتامین ها و تاثیر آن ها روی بدن می پردازیم.

ویتامین چیست؟

ویتامین ها ترکیبات آلی هستند که بدن آن ها را به مقدار کمی تولید می کند و یا اصلا شاید تولید نشود و هر کدام از آن ها تاثیر بخصوصی در حفظ سلامت و عملکرد بدن ما دارند. بنابراین برای دریافت این ویتامین ها باید رژیم عذایی مناسب داشته باشیم یا از مکمل ها استفاده نماییم. بعضی از ویتامین ها از طریق مواد غذایی و مکمل ها جذب بدن می‌شوند ولی بعضی مانند ویتامن دی باید از طریق قرار گرفتن در معرض نور خورشید قرار گیریم یا، مکمل مصرف کنیم.

انواع ویتامین ها

• ویتامین های محلول در آب: این ویتامین ها برای مدت طولانی در بدن نمی مانند و از طریق ادرار مقدار اضافه ی آن دفع می شود و باید شما به طور مداوم این ویتامین ها را دریافت کنید مانند: ویتامین غلات، سبزیجات، میوه ها اگر این ها پخته شوند مقدار زیادی از ویتامین آن ها از بین میرود، پس برای حفظ تاثیر این ویتامین ها بر بدن باید مواد غذایی و سبزی جات بخار پز و کباب شوند. از جمله ویتامین های محلول درآب ویتامین های گروه ب، فولیک اسید و ویتامینc می باشند.
• ویتامین های محلول در چربی: در مواد غذایی چربی های حیوانی مانند کره، روغن های حیوانی، روغن های گیاهی، جیگر، ماهی و غیره وجود دارند و تاثیر این ویتامین ها بر بدن این است که از طریق دستکاه گوارش وروده ها جذب می شوند و در بافت های چربی و کبد ذخیره می شوند و تا ماه ها در بدن باقی می مانند مصرف زیاد آن ها برای سلامتی مضر است. ویتامین های آ، ایی، دی، کا، جزو ویتامین های محلول در چربی هستند.

تغذیه ی نامناسب

تغذیه ی نامناسب به عنوان یکی از مهم ترین دلایل خستگی و بی حالی می باشد. کمبود املاح معدنی و ویتامین ها باعث کاهش شادابی و نشاط بدن می‌شود. برای درمان کسالت ناشی از تغذیه ی نامناسب باید به علت آن پی ببریم که کمبود کدام ویتامین باعث بی حالی بدن ما شده است. با شناسایی آن و جبران کمبود می توان عارضه ی به وجود آمده را درمان کنیم.

علت بی حالی بدن کمبود کدام ویتامین می باشد؟

برای پاسخ این سوال باید ویتامین های ضروری بدن را بشناسیم مخصوصا ویتامین هایی که تاثیر مستقیمی بر شادابی و سلامت بدن دارند. ویتامین دی، ث، گروه ب اصلی ترین ویتامین های مورد نیاز بدن می باشند که کمبود آن ها باعث بی حالی و کسالت بدن می شود.

ویتامین ث

وجود این ویتامین برای جذب آهن، ساخت گلبول های قرمز و عملکرد مناسب سلول ها ضروری می باشد. ویتامین ث نقش مهمی در تقویت سیستم ایمنی بدن دارد، کمبود این ویتامین باعث کسالت و خستگی می‌شود. این ویتامین در فلفل دلمه ای، کیوی، توت فرنگی، هندوانه و انواع مرکبات وجود دارد.

ویتامین دی

این ویتامین از ضروری ترین انواع ویتامین ها و تاثیر آن ها بر بدن می باشد و مهم ترین عامل احساس بی حالی و خستگی بدن کمبود این ویتامین است. این ویتامین باعث عملکرد مناسب سیستم ایمنی بدن می شود بدون این ویتامین جذب کلسیم در بدن صورت نمی گیرد از این رو برای سلامت استخوان‌ها و دندان ها کاملا ضروری می باشد. نور خورشید اولین و بهترین منبع ویتامین دی می باشد ویتامین دی در قارچ، زرده ی تخم مرغ و ماهی قزل آلا وجود دارد.

ویتامین گروه ب

از اصلی ترین ترین مواد مورد نیاز سیستم عصبی بدن می باشد در ساخت گلبول های قرمز هم نقش اساسی  دارد و کمبود آن باعث ضعف و بی حالی می‌شود. منابع این ویتامین متنوع و بی شمار است. این ویتامین در گوشت، تخم مرغ، ماهی، نان سبوس دار و …. وجود دارد.

تیامین

دلایل کمبود ویتامین ب یک

• سوء تغذیه
• اسهال طولانی مدت
• رشد باکتری در روده ی کوچک
• بیماری های خود ایمنی
• مصرف الکل
• التهاب
• کرم های نواری و جراحی های پیچیده
• بی اشتهایی
• تهوع و استفراغ
• پیری
• ایدز

علائم ویتامین ب یک در بدن

• آسیب های عصبی
• از دست دادن اشتها
• احساس سوزش در پا
• خستگی
• از دست دادن حافظه
• افسردگی
• تاری دید
• تنگی نفس
• ضربان قلب نامنظم
• ضعف وگرفتگی عضلات

دلایلی که باعث اهمیت ویتامین ب یک می شود

• کمک به متابولیسم بدن
• تقویت سیستم ایمنی
• قلب سالم
• تقویت یادگیری
• جلو گیری از اختلالات مغزی
• کاهش استرس
• محافظت از بینایی

ویتامین آ

برای بینایی، سیستم ایمنی بدن و تولید مثل مهم است. به قلب، ریه ها و کلیه ها هم کمک می کند تا عملکرد مناسبی داشته باشند. کمبود این ویتامین باعث بیماری های چشمی و شب کوری می شود. از منابع آن می‌توان روغن جگر ماهی، جگر، سیب زمینی شیرین، کره، اسفناج، کلم بروکلی، کدو تنبل، تخم مرغ،  باعث تقویت سیستم ایمنی بدن، گشاد شدن رگ های خونی و جلوگیری از لخته شدن خون در آن ها می شود. کمبود این ویتامین باعث کم خونی در نوزادان می‌شود. منابع آن جوانه گندم، بادام، کیوی، تخم مرغ، آجیل، سبزیجات برگ سبز دار، روغن های گیاهی می‌باشند.

ویتامین کا

این ویتامین برای لخته شدن خون ضروری است، کمبود این ویتامین باعث کبودی و پوکی استخوان و…. می‌شود این ویتامین در اسفناج ، کلم بروکلی، کاهو، روغن  گیاهی، زغال اخته، انجیر، گوشت، پنیر، تخم مرغ ،سویا، جعفری و کدو تنبل وجود دارد.

سخن پایانی

بدن ما هر روز پوست، ماهیچه ، استخوان و خون و……. می سازد وبرای انجام این کارها به مقداری زیادی ویتامین ها و مواد معدنی نیاز دارد. این مواد ریز مغذی نام دارد و عدم دریافت این ویتامین ها منجر به بیماریهای خطر ناکی می‌شود .در این مقاله با انواع ویتامین ها و تاثیر آنها بر بدن آشنا شدیم، که کمبود آن ها هم باعث مشکلات زیادی در بدن می شود.

ادم اصطلاح پزشکی برای تورم ناشی از تجمع مایع در فضاهایی است که بافت ها و اندام‌های بدن را احاطه کرده‌اند. ادم می‌تواند تقریباً در هر جایی از بدن رخ دهد. برخی از رایج‌ترین قسمت‌ها عبارت‌اند از:

ساق پاها یا دست‌ها (که ادم محیطی نیز نامیده می‌شود)

شکم (که آسیت نیز نامیده می‌شود)

قفسه سینه (اگر در ریه‌ها ادم ریوی و اگر در فضای اطراف ریه‌ها پلورال افیوژن نامیده می‌شود.)

آسیت و ادم محیطی می‌تواند ناراحت کننده باشد و می‌تواند نشانه یک بیماری جدی‌تر باشد. ادم ریوی که تنفس را دشوار می‌کند و می‌تواند زندگی را تهدید کند، یکی از علائم نارسایی قلبی است و به طور جداگانه با جزئیات بیشتر مورد بحث قرار می‌گیرد.

علائم ادم یا ورم

علائم ادم به علت آن بستگی دارد اما ممکن است شامل موارد زیر باشد:

●ورم یا پف کردن پوست که باعث کشیده شدن شده و براق به نظر می‌رسد. این حالت معمولاً در مناطقی از بدن که به زمین نزدیک‌تر هستند (به دلیل گرانش) بدتر است؛ بنابراین، ادم عموماً پس از راه رفتن، ایستادن، نشستن روی صندلی برای مدتی یا در پایان روز، بدترین حالت در ساق پاها (به نام ادم محیطی) است. پس از چند ساعت در رختخواب بودن در قسمت پایین کمر (به نام ادم ساکرال) تجمع می‌یابد. فشار دادن به ناحیه متورم برای چند ثانیه باعث ایجاد گودی یا فرورفتگی موقت در پوست می‌شود.

●افزایش اندازه شکم (با آسیت).

●سختی در تنفس (با ادم در قفسه سینه).

شرایط مرتبط با ادم و ورم

تعدادی از مشکلات مختلف می‌توانند باعث ادم شوند.

بیماری مزمن وریدی – یکی از علل شایع ادم در ساق پا، بیماری مزمن وریدی است، وضعیتی که در آن سیاهرگ‌های پا نمی‌توانند خون کافی را به قلب برگردانند زیرا دریچه‌های وریدها آسیب دیده‌اند. این می‌تواند منجر به جمع شدن مایع در ساق پا، نازک شدن پوست و در برخی موارد، ایجاد زخم‌های پوستی (زخم) شود.

ادم همچنین می‌تواند در نتیجه لخته شدن خون در وریدهای عمقی ساق پا (به نام ترومبوز ورید عمقی [DVT]) ایجاد شود. در این حالت، ادم بیشتر به پاها یا مچ پا محدود می‌شود و معمولاً فقط یک طرف (چپ یا راست) را درگیر می‌کند. سایر شرایطی که باعث ادم می‌شوند معمولاً باعث تورم هر دو پا می‌شوند.

بارداری – زنان باردار مایعات اضافی را حفظ می‌کنند. تورم معمولاً در دست‌ها، پاها و صورت ایجاد می‌شود، مخصوصاً در اواخر بارداری طبیعی. تورم بدون علائم و یافته‌های دیگر شایع است و معمولاً نشانه‌ای از ایجاد عارضه‌ای مانند پره اکلامپسی (گاهی اوقات توکسمی) نیست.

دوره‌های قاعدگی ماهانه – ادم در زنان که به صورت چرخه‌ای (معمولاً یک بار در ماه) رخ می‌دهد، می‌تواند نتیجه تغییرات هورمونی مربوط به چرخه قاعدگی باشد. این نوع ادم شایع است اما نیازی به درمان ندارد، زیرا خود به خود برطرف می‌شود.

داروها – ادم می‌تواند یک عارضه جانبی از انواع داروها، از جمله برخی از داروهای خوراکی دیابت، داروهای فشار خون بالا، مسکن‌های بدون نسخه (مانند ایبوپروفن) و استروژن‌ها باشد.

بیماری کلیوی – ادم ناشی از بیماری کلیوی می‌تواند باعث تورم در ساق پا و اطراف چشم شود.

نارسایی قلبی – نارسایی قلبی که نارسایی احتقانی قلب نیز نامیده می‌شود، به دلیل ضعیف شدن قلب است که عملکرد پمپاژ آن را مختل می‌کند. نارسایی قلبی می‌تواند باعث تورم در پاها و شکم و همچنین علائم دیگر شود. نارسایی قلبی همچنین می‌تواند باعث تجمع مایع در ریه‌ها (ادم ریوی) شود که باعث تنگی نفس می‌شود. این می‌تواند یک وضعیت بسیار خطرناک باشد که نیاز به درمان اضطراری دارد.

سیروز – سیروز زخم کبد به دلایل مختلف است که می‌تواند جریان خون را از طریق کبد مسدود کند. افراد مبتلا به سیروز ممکن است دچار تورم شدید در شکم (آسیت) یا در پایین پاها (ادم محیطی) شوند.

سفر – نشستن طولانی مدت، مانند سفر هوایی، می‌تواند باعث تورم در ساق پا شود. این شایع است و معمولاً نشانه‌ای از مشکل نیست.

اگر پاهای شما متورم ماند یا ساعت‌ها یا روزها پس از پرواز دچار درد پا شدید، با ارائه دهنده مراقبت‌های بهداشتی خود تماس بگیرید. ادامه تورم و درد می‌تواند نشانه لخته خون (DVT) باشد.

آنژیوادم – واکنش به برخی داروها و برخی اختلالات ارثی می‌تواند باعث نشت مایع از رگ‌های خونی به بافته‌ای اطراف شود (آنژیوادم). این می‌تواند باعث تورم سریع در صورت، لب‌ها، زبان، دهان، گلو، جعبه صدا، اندام‌ها یا اندام تناسلی شود. علائم ممکن است شامل صدای خشن، گرفتگی گلو و مشکل بلع باشد. تورم گلو می‌تواند در تنفس اختلال ایجاد کند و ممکن است زندگی را تهدید کند.

گاهی اوقات، این نوع تورم در روده (دیواره روده) رخ می‌دهد و می‌تواند منجر به درد شکم شود.

لنف ادم – برداشتن غدد لنفاوی با جراحی برای درمان سرطان (معمولاً سرطان سینه) می‌تواند باعث تورم اندام یا اندام‌ها با ضخیم شدن پوست در سمت جراحی شود. تورم هر دو پا به دلیل مشکلات لنفاوی نیز می‌تواند یک بیماری ارثی باشد که در دوران کودکی یا بزرگسالی آشکار می‌شود. لنف ادم همچنین می‌تواند در اثر عفونت، ضربه یا چاقی ایجاد شود.

تشخیص علت ادم

اگر تورم جدیدی در یک یا هر دو پا، دست، شکم یا اطراف چشم‌های خود ایجاد کردید، باید با پزشک خود تماس بگیرید تا مشخص شود که آیا نیاز به ارزیابی دارید یا خیر.

اگر شروع ناگهانی تورم در لب‌ها، زبان یا دهان داشتید، به ‌ویژه اگر بر توانایی صحبت کردن یا تنفس شما تأثیر بگذارد، باید فوراً به بخش اورژانس مراجعه کنید.

درمان ادم

درمان ادم شامل چندین جزء است: درمان علت زمینه‌ای (در صورت امکان)، کاهش میزان نمک (سدیم) در رژیم غذایی و در بسیاری موارد، استفاده از دارویی به نام دیورتیک برای از بین بردن مایعات اضافی. استفاده از جوراب‌های فشرده و بالا بردن پاها نیز ممکن است توصیه شود.

همه انواع ادم نیاز به درمان ندارند. ادم مربوط به بارداری یا چرخه قاعدگی معمولاً درمان نمی‌شود. ادم محیطی و آسیت معمولاً به آرامی درمان می‌شوند تا عوارض جانبی از دست دادن سریع مایعات (مانند فشار خون پایین) به حداقل برسد.

نمک (سدیم) را در رژیم غذایی خود کاهش دهید – سدیم که در نمک خوراکی و غذاهای فرآوری شده یافت می‌شود، می‌تواند ادم را بدتر کند. کاهش میزان نمک مصرفی می‌تواند به کاهش ادم کمک کند، به خصوص اگر از یک دیورتیک نیز استفاده می‌کنید. دستورالعمل‌هایی در مورد چگونگی کاهش سدیم به طور جداگانه موجود است.

دیورتیک ها – دیورتیک ها نوعی دارویی هستند که باعث می‌شوند کلیه‌ها آب و سدیم بیشتری دفع کنند که می‌تواند ادم را کاهش دهد. دیورتیک ها باید با احتیاط استفاده شوند زیرا برداشتن بیش از حد مایعات به سرعت می‌تواند فشار خون را کاهش دهد، باعث سبکی سر یا غش شود و عملکرد کلیه را مختل کند.

ممکن است مجبور شوید پس از مصرف یک دیورتیک مثانه خود را بیشتر تخلیه کنید. با این حال، هنگامی که دیورتیک ها در دوز توصیه شده مصرف شوند، سایر عوارض جانبی غیرمعمول هستند.

جوراب‌های فشاری – ادم ساق پا را می‌توان با استفاده از جوراب‌های فشاری پیشگیری و درمان کرد. جوراب ساق بلند در چندین ارتفاع از جمله تا بالای زانو تا بالای ران و جوراب شلواری موجود است. جوراب‌های بلند تا زانو برای اکثر بیماران کافی است. برخی از جوراب‌ها می‌توانند باعث سوزش یا درد پوست شوند، اگر چه اندازه‌گیری و تناسب صحیح جوراب‌ها می‌تواند خطر ناراحتی را کاهش دهد؛ اما بیشترین فشار را به مچ پا وارد می‌کنند و به تدریج فشار را روی ساق پا کاهش می‌دهند. این جوراب‌ها با درجات مختلف فشرده سازی در دسترس هستند.

●جوراب‌های با مقدار کم فشار را می‌توان بدون نسخه از داروخانه‌ها و فروشگاه‌های لوازم جراحی خریداری کرد.

●افراد مبتلا به ادم متوسط تا شدید و کسانی که زخم دارند معمولاً به جوراب مخصوص با نسخه نیاز دارند. یک ارائه‌دهنده مراقبت‌های بهداشتی ممکن است برای جوراب‌های ساق بلند اندازه‌گیری کند یا نسخه‌ای برای جوراب بنویسد و سپس از یک لوازم جراحی یا فروشگاه تخصصی بخواهد اندازه‌گیری‌های لازم را انجام دهد.

● جوراب‌های سفید «ضد آمبولی» که معمولاً در بیمارستان داده می‌شوند، فشار کافی به مچ پا وارد نمی‌کنند و درمان کافی برای ادم نیستند.

وضعیت بدن – ادم ساق، مچ پا و پا را می‌توان با بالا بردن پاها از سطح قلب به مدت 30 دقیقه سه یا چهار بار در روز بهبود بخشید. بالا بردن پاها ممکن است برای کاهش یا از بین بردن ادم در افراد مبتلا به بیماری خفیف وریدی کافی باشد، اما موارد شدیدتر نیاز به اقدامات دیگری دارد. علاوه بر این، برای کسانی که کار می‌کنند ممکن است چند بار در روز پاهای خود را بالا بیاورند.

ارائه دهنده مراقبت‌های بهداشتی شما بهترین منبع اطلاعات برای سؤالات و نگرانی‌های مربوط به مشکل پزشکی شما است. گزینه‌های درمانی شامل منبع قابل اعتماد است:

تغییرات سبک زندگی، مانند افزایش سطح فعالیت بدنی و داشتن رژیم غذایی کم سدیم

داروها، مانند بتا بلوکرها

روش‌های جراحی، مانند بای پس عروق کرونر

دستگاه‌های قابل کاشت مانند دستگاه کمکی بطن چپ

پیوند قلب

بسیاری از افرادی که با نارسایی قلبی زندگی می‌کنند به حمایت مداوم از متخصص قلب نیاز دارند.

بیماری کبد

کبد آلبومین تولید می‌کند، پروتئینی که از نشت مایع از رگ‌های خونی و بافته‌ای اطراف جلوگیری می‌کند. کبد بیمار آلبومین کافی تولید نمی‌کند. در نتیجه، مایعات می‌توانند در پاها، مچ پاها و پاها جمع شوند.

اکثر افراد مبتلا به بیماری کبد تا زمانی که آسیب شدید کبدی یا سیروز ایجاد نشود، هیچ علامتی ندارند.

تنها راه درمان سیروز مزمن پیوند کبد است؛ اما با رویکردهای دیگر، هدف پزشکان مدیریت بیماری، تسکین علائم و جلوگیری از عوارض است.

اگر پاهای متورم ناشی از سیروز باشد، پزشک ممکن است داروهای ادرارآور مانند اسپیرونولاکتون (آلداکتون) یا فوروزماید (لاسیکس) را تجویز کند. آن‌ها همچنین ممکن است یک رژیم غذایی کم سدیم را توصیه کنند که می‌تواند به کاهش احتباس مایعات کمک کند.

بیماری کلیوی

نقش اصلی کلیه تنظیم میزان آب در بدن و متعادل کردن سطح نمک و سایر مواد معدنی در خون است.

بیماری‌ها می‌توانند به شدت به کلیه‌ها آسیب بزنند و از فیلتر کردن خون و دفع مایعات و سایر مواد زائد از طریق ادرار جلوگیری کنند. این می‌تواند منجر به تجمع مواد زائد در ساق پا و مچ پا شود.

برخی دیگر از علائم و نشانه‌های اولیه بیماری کلیوی عبارت‌اند از:

دست‌ها یا پاهای متورم

پف مداوم اطراف چشم

تکرر ادرار به خصوص در شب

فشار خون بالا

خون یا پروتئین در ادرار

درمان بیماری کلیوی به علت آن بستگی دارد.

این آسیب ممکن است ناشی از یک وضعیت پزشکی مانند فشار خون بالا یا دیابت باشد. پزشکان داروهایی را برای مدیریت این شرایط و کاهش سرعت بیماری کلیوی تجویز می‌کنند.

در برخی موارد، بیماری مزمن کلیه به نارسایی کلیه تبدیل می‌شود. در این مرحله فرد نیاز به دیالیز یا پیوند کلیه دارد.

آسیب به پا یا مچ پا

آسیب به پا یا مچ پا می‌تواند باعث تورم در مچ پا و ساق پا شود. یکی از شایع‌ترین آسیب‌ها در این ناحیه، پیچ خوردگی مچ پا است. این می‌تواند ناشی از یک اشتباه ساده در هنگام راه رفتن، ورزش کردن یا ورزش کردن باشد. زمانی اتفاق می‌افتد که رباط‌هایی که مچ پا را به پا و ساق متصل می‌کنند از تراز خارج شوند. پیچ خوردگی مچ پا می‌تواند باعث درد و محدودیت حرکتی شود.

رایج‌ترین روش برای آسیب‌های پا یا مچ پا، روش RICE است. RICE مخفف:

استراحت: استراحت دادن به مچ پا آسیب دیده از آسیب بیشتر جلوگیری می‌کند.

یخ: قرار دادن یخ یا کیسه یخ پیچیده شده در حوله به بی حس شدن درد و کاهش تورم کمک می‌کند. حداقل سه بار در روز آن را به مدت 15 تا 20 دقیقه استفاده کنید.

فشرده سازی: پوشیدن باند فشاری به محدود کردن تورم کمک می‌کند.

ارتفاع: بالا بردن پا یا مچ پا بالاتر از سطح قلب به کاهش تورم کمک می‌کند.

عفونت

عفونت در پاها، مچ پا یا ساق پا می‌تواند باعث تورم در ناحیه شود. سلولیت یکی از انواع عفونت‌های پوستی است که معمولاً اندام‌های تحتانی را درگیر می‌کند. افراد مبتلا به دیابت بیشتر در معرض خطر عفونت در پاهای خود هستند. مهم است که پاها را به طور مرتب از نظر کبودی، بریدگی و خراش بررسی کنید. فرد مبتلا به دیابت و عفونت درمان نشده در پا یا ساق پا ممکن است دچار قانقاریا شود. قانقاریا شامل مرگ بافت ها در نتیجه عفونت شدید یا کاهش عرضه خون می‌شود.

درمان عفونت پا، مچ پا یا ساق پا به نوع و شدت آن بستگی دارد. اگر عفونت باکتریایی باشد، پزشک تمایل به تجویز آنتی بیوتیک دارد.

اگر عفونت منجر به قانقاریا شده باشد، جراحی برای برداشتن ناحیه آسیب دیده ممکن است ضروری باشد.

لنف ادم

لنف ادم شامل تجمع مایع اضافی در بافت ها و ایجاد تورم می‌شود. زمانی اتفاق می‌افتد که غدد لنفاوی آسیب دیده یا برداشته شده باشند.

غدد لنفاوی، غددی هستند که بخشی از سیستم ایمنی بدن هستند و به حذف مایع کمک می‌کنند. اگر غدد لنفاوی در لگن آسیب دیده یا وجود نداشته باشند، می‌تواند باعث تجمع مایع در پاها شود.

فرد مبتلا به لنف ادم ممکن است احساس سنگینی یا تورم در پاها یا سایر نواحی آسیب دیده داشته باشد.

گزینه‌های درمانی برای لنف ادم عبارت‌اند از:

بانداژ کردن پای آسیب دیده

پوشیدن جوراب‌های فشاری

ماساژ غدد لنفاوی برای تشویق تخلیه

انجام تمرینات ملایم برای تشویق زهکشی

مراقبت از پوست برای کاهش خطر عفونت و لنف ادم مرتبط

نارسایی وریدی

سیاهرگ‌های پا حاوی دریچه‌هایی هستند که از جریان خون به عقب جلوگیری می‌کنند. نارسایی وریدی شامل این است که این دریچه‌ها به طور مؤثر عمل نمی‌کنند. در نتیجه، سیاهرگ‌ها دیگر خون کافی را به قلب منتقل نمی‌کنند.

زمانی که فرد دچار نارسایی وریدی می‌شود، خون در بافت نرم ساق پا و مچ پا گیر می‌کند. یک فرد همچنین ممکن است داشته باشد:

زخم‌های پوستی

تغییر رنگ پوست

عفونت

هدف درمان نارسایی وریدی بازگرداندن جریان خون سالم است. این ممکن است شامل منبع مورد اعتماد باشد:

هنگام نشستن یا دراز کشیدن، پاها را روی هم نگذارید

بالا بردن پاها

ورزش منظم‌تر

پوشیدن جوراب‌های فشاری

پزشک همچنین ممکن است داروها را توصیه کند و نوع آن به شدت نارسایی وریدی و سلامت کلی فرد بستگی دارد.

لخته خون

لخته شدن خون در پا می‌تواند باعث تورم مچ پا و ساق پا شود. این ممکن است فقط در یک طرف اندام اتفاق بیفتد. دو نوع اصلی لخته خون وجود دارد. لخته‌های خون سطحی در ورید نزدیک به سطح پوست ایجاد می‌شود. ترومبوز ورید عمقی (DVT) در ورید عمیق‌تر در بدن رخ می‌دهد.

در صورت داشتن هر یک از علائم لخته شدن خون، فردی به مراقبت فوری پزشکی نیاز دارد:

تورم و درد در یک پا

درد شدید در ساق پا

ناحیه‌ای از پوست گرم روی ساق پا

ناحیه‌ای از پوست قرمز یا برافروخته پشت و زیر زانو

تغییر در رنگ پا

تب کم

گاهی اوقات، یک تکه از لخته شل می‌شود و به قلب، ریه‌ها یا مغز می‌رود. این می‌تواند بدون درمان تهدید کننده زندگی باشد.

خطر لخته شدن خون برای افرادی که به موارد زیر مبتلا هستند بسیار است:

باردار هستند

به دلیل جراحی یا بستری شدن در بیمارستان به دلیل دیگری بی حرکت هستند

چاقی داشته باشند

بزرگسالان مسن هستند

داروهای ضد انعقاد خوراکی درمان اولیه برای لخته شدن خون هستند. این داروها به جلوگیری از بزرگ شدن لخته‌ها و جلوگیری از تشکیل لخته‌های جدید کمک می‌کنند.

وارفارین رایج‌ترین ضد انعقاد خوراکی است. سایر داروهای خوراکی عبارت‌اند از:

ریواروکسابان (Xarelto)

apixaban (Eliquis)

ادوکسابان (Savaysa)

دابیگاتران (پراداکسا)

با این حال، هزینه بالای این داروها می‌تواند دسترسی به آن‌ها را محدود کند.

عوارض دارویی

برخی از داروها می‌توانند باعث تورم مچ پا یا پاهای فرد شوند. نمونه‌هایی از این موارد عبارت‌اند از:

هورمون‌هایی مانند استروژن

استروئیدها

داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی که به نام NSAID نیز شناخته می‌شوند

داروهای ضد افسردگی

داروهای دیابت

مسدود کننده‌های کانال کلسیم

در مورد هر گونه عوارض جانبی دارو با پزشک تماس بگیرید. آن‌ها ممکن است دوز را کاهش دهند یا داروی دیگری را توصیه کنند. همیشه قبل از توقف درمان، تأییدیه پزشک را دریافت کنید.

تورم پاها و مچ پا در دوران بارداری

همانطور که گفته شد در دوران بارداری ورم پا و مچ پا شایع است و این برای افرادی که زمان زیادی را روی پاهای خود می‌گذرانند می‌تواند بدتر باشد؛ اما تورم ناگهانی یا شدید در پاها، قوزک‌ها یا پاها می‌تواند نشانه پره اکلامپسی باشد – افزایش ناگهانی فشار خون که می‌تواند برای فرد باردار و جنین او خطرناک باشد.

سایر علائم و نشانه‌های پره اکلامپسی عبارت‌اند از:

تورم در صورت و دست‌ها

بینایی تغییر می‌کند

سردرد

تکرر ادرار

درد شکم

تهوع و استفراغ

بسیار مهم است که به یک متخصص مراقبت‌های بهداشتی در مورد این علائم و سایر علائم غیر معمول در دوران بارداری اطلاع دهید. پره اکلامپسی پس از زایمان کاهش می‌یابد.

تورم پاها و مچ پا در افراد مسن

افراد مسن به احتمال زیاد به نارسایی مزمن وریدی و بیماری مزمن کلیوی مبتلا هستند. هر دو اغلب منجر به تورم در اندام تحتانی می‌شوند. همچنین از 40 سالگی به بعد، خطر ابتلا به DVT در فرد افزایش می‌یابد.

علاوه بر این، از آنجایی که برخی از افراد مسن تحرک کمتری دارند، ممکن است بیشتر مستعد ابتلا به ادم وابسته باشند. این تورم در اندام تحتانی به دلیل کشش گرانش است و در افرادی که سطح فعالیت کمتری دارند شایع‌تر است.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد

اگر هر یک از این علائم در یک یا هر دو پا یا مچ پا ایجاد شد، با یک متخصص مراقبت‌های بهداشتی تماس بگیرید:

تورم ناگهانی

تورم غیر قابل توضیح

علائم اضافی مانند تنگی نفس، تب و درد

پزشک می‌تواند به تشخیص مشکل زمینه‌ای کمک کند که معمولاً به تسکین تورم کمک می‌کند.

جلوگیری از ورم و یا ادم

در برخی موارد، استراتژی‌های خود مراقبتی می‌توانند به پیشگیری یا تسکین تورم در پاها و مچ پا کمک کنند. این شامل:

چک کردن مکرر پاها از نظر کبودی، بریدگی و خراش، به ویژه برای افراد مبتلا به دیابت

ورزش منظم

داشتن یک رژیم غذایی سالم که به سلامت قلب، کلیه و کبد کمک می‌کند

اجتناب از ورزش‌های تماسی که می‌توانند به پاها و مچ پا آسیب برسانند

تورم در پاها و مچ پا در برخی موارد می‌تواند طبیعی باشد، اما اگر ناگهانی، غیرقابل توضیح یا همراه با علائم اضافی باشد، با یک متخصص مراقبت‌های بهداشتی تماس بگیرید. برخی از مسائل بهداشتی که منجر به این تورم می‌شود، بدون درمان می‌تواند تهدید کننده زندگی باشد.

همیشه نمی‌توان از تورم در پاها و مچ پا جلوگیری کرد. با این حال، ورزش منظم، داشتن یک رژیم غذایی سالم و محافظت از پاها در برابر آسیب می‌تواند کمک کننده باشد.

همیشه نمی‌توانید از آرتروز پیشگیری کنید. برخی از علل، مانند سن و سابقه خانوادگی، خارج از کنترل شما هستند. با این حال، چند عادت سالم می‌تواند به کاهش خطر ابتلا به مفاصل دردناک با افزایش سن کمک کند. بیش از 100 نوع مختلف آرتروز وجود دارد. سه نوع اصلی عبارت‌اند از استئوآرتریت (OA)، آرتریت روماتوئید (RA) و آرتریت پسوریاتیک (PsA). هر نوع به طور متفاوتی ایجاد می‌شود، اما همه آن‌ها دردناک هستند و می‌توانند منجر به تغییر شکل مفصل و از دست دادن عملکرد شوند. بسیاری از اقدامات پیشگیرانه – مانند ورزش و داشتن یک رژیم غذایی سالم – می‌تواند به پیشگیری از سایر بیماری‌ها نیز کمک کند. برای کسب اطلاعات بیشتر به ادامه مطلب مراجعه کنید.

1. امگا 3 را بخورید

اسیدهای چرب امگا 3 نوعی چربی غیراشباع چندگانه هستند. آن‌ها تعدادی فواید از جمله کاهش التهاب در بدن را دارند. تحقیقات همچنین نشان داده است که امگا 3 باعث کاهش ابتلا به آرتریت روماتوئید در مفاصل می‌شود.

متخصصان تغذیه توصیه می‌کنند دو بار در هفته یک وعده 3.5 اونس ماهی سرشار از امگا 3 – مانند سالمون، قزل آلا، ماهی خال مخالی یا ساردین بخورید. ماهی صید شده در طبیعت معمولاً به ماهی‌های پرورشی توصیه می‌شود.

اگر وگن یا گیاهخوار هستید، منابع غیر ماهی که امگا 3 دارند را مصرف کنید، مانند:

• آجیل و دانه‌ها، مانند گردو، دانه کتان و دانه چیا
• روغن‌های گیاهی مانند سویا، کانولا و روغن بذر کتان
• تخم مرغ غنی شده (نه وگان)، آب میوه‌های غنی شده و نوشیدنی های سویا

مکمل‌های امگا 3 نیز در دوزهای مختلف موجود است. آن‌ها از منابعی مانند:

• روغن ماهی
• روغن کریل
• روغن کبد ماهی کاد
• روغن جلبک، برای گیاهخواران و وگان ها

2. وزن خود را مدیریت کنید

• حفظ وزن متوسط می‌تواند به کاهش درد ناشی از آرتروز کمک کند.
• تقریباً 23 درصد از افراد دارای اضافه وزن و 31 درصد از افراد چاق در آمریکا به آرتروز مبتلا هستند.
• از دست دادن تنها 1 پوند وزن می‌تواند منجر به کاهش چهار پوند فشار از روی زانو در افراد مبتلا به استئوآرتریت زانو شود.
• کاهش 10 تا 20 درصد وزن اولیه بدن در مقایسه با کاهش 5 درصد وزن بدن می‌تواند به بهبود درد، بهبود کیفیت زندگی و بهبود عملکرد کمک کند.

3. کمی ورزش کنید

ورزش نه تنها استرس ناشی از اضافه وزن را از مفاصل شما دور می‌کند، بلکه باعث تقویت عضلات اطراف مفاصل نیز می‌شود. این باعث تثبیت آن‌ها می‌شود و می‌تواند از آن‌ها در برابر سایش محافظت کند.

ورزش را می‌توان به چهار دسته تقسیم کرد و مهم است که هر چهار نوع را به دست آوریم.

تمرینات استقامتی یا هوازی

این نوع ورزش که شامل پیاده‌روی، شنا و دوچرخه‌سواری است، قلب شما را تقویت می‌کند و استقامت را افزایش می‌دهد. تناسب اندام کلی شما را بهبود می‌بخشد و می‌تواند به کاهش برخی از پوندهایی که ممکن است به مفاصل شما فشار بیشتری وارد کنند کمک کند.

سعی کنید 5 روز در هفته 30 دقیقه ورزش هوازی انجام دهید.

تمرینات قدرتی

وزنه برداری، استفاده از نوارهای مقاومتی الاستیک، یا کار بر خلاف وزن بدن خود، ماهیچه‌هایی را که از مفاصل شما حمایت می‌کنند، تقویت می‌کند.

حداقل دو جلسه 20 تا 30 دقیقه‌ای در هفته تمرینات قدرتی داشته باشید. سعی کنید 8 تا 10 تکرار از هر تمرین را با وزنه یا 10 تا 15 تکرار بدون وزنه یا وزنه‌های سبک‌تر انجام دهید.

نمونه‌هایی از تمرینات قدرتی عبارت‌اند از اکستنشن پا و فشار روی میز:

اکستنشن پا

• روی یک صندلی بنشینید.
• به آرامی یک پا را صاف کنید.
• سپس آن را به حالت اولیه خود برگردانید.
• 10 تا 15 بار با هر پا تکرار کنید.

فشار روی میز

• با دستان خود به یک میز محکم تکیه دهید.
• به آرامی آرنج خود را خم کنید تا به سمت میز پایین بیایید. به عقب فشار دهید تا بازوهایتان صاف شوند.
• 10 تا 15 بار تکرار کنید.

تمرینات انعطاف پذیری

حرکات کششی، یوگا و پیلاتس نمونه‌هایی از تمرین‌هایی هستند که مفاصل شما را در تمام دامنه حرکتی خود حرکت می‌دهند، از سفتی جلوگیری می‌کنند و خطر آسیب را کاهش می‌دهند.

حداقل 4 تا 5 روز در هفته حرکات کششی انجام دهید و هر کشش را به مدت 10 تا 15 ثانیه نگه دارید. می‌توانید در پایان تمرینات خود یا صبح که از خواب بیدار می شوید، حرکات کششی انجام دهید.

نمونه‌هایی از کشش‌ها عبارت‌اند از کشش عضله چهار سر ران و رسیدن به بالای سر:

• کشش عضلات چهار سر ران
• پشتی صندلی یا دیوار را با یک دست بگیرید.
• زانوی مقابل را خم کنید.
• پای خود را درست بالای مچ پا نگه دارید، آن را به آرامی به سمت باسن خود بکشید.
• بگذارید آن زانو به سمت زانو دیگر بیفتد.
• موقعیت را برای چند ثانیه نگه دارید. سپس پاها را عوض کنید.
• بالا بردن دست‌ها بالای سر
• روی صندلی بنشینید و یا بایستید و پاها را به اندازه عرض شانه باز کنید.
• هر دو دست را بالای سر خود بلند کرده و به آرامی دستان خود را به هم ببندید.
• به آرامی شانه‌های خود را به سمت عقب بکشید و تا جایی که می‌توانید کشش دهید.
• چند ثانیه نگه دارید، سپس به سمت راست خم شوید و دوباره نگه دارید.
• 5 تا 10 بار در هر طرف تکرار کنید.

تمرینات تعادلی

تای چی، تعادل روی یک پا یا راه رفتن از پاشنه تا پنجه تمریناتی هستند که تعادل و وضعیت بدن شما را بهبود می‌بخشند. اگر مفاصل پای شما کمی لرزان است، این نوع تمرینات می‌توانند به جلوگیری از افتادن نیز کمک کنند.

چند بار در هفته ورزش تعادلی را به برنامه خود وارد کنید.

با یک متخصص مشورت کنید

از یک پزشک بپرسید که چه نوع تمریناتی برای سطح تناسب اندام شما بهترین است. اگر در گذشته ورزش نکرده‌اید، به آرامی شروع کنید و فقط زمانی که احساس آمادگی کردید، شدت آن را به تدریج افزایش دهید. ممکن است روز اول فقط 10 دقیقه پیاده روی کنید، سپس 15 دقیقه تا زمانی که بتوانید 30 دقیقه کامل پیاده روی کنید.

از یک فیزیوتراپ یا مربی ورزشی بخواهید که نحوه استفاده از ابزار و تمرینات مناسب را به شما آموزش دهد. همچنین گروه‌های عضلانی روتین خود را تغییر دهید تا از وارد کردن فشار بیش از حد به مفاصل جلوگیری کنید.

از آسیب دیدن خودداری کنید

با گذشت زمان، مفاصل شما می‌توانند به طور طبیعی شروع به ساییدگی کنند. هنگامی که مفاصل آسیب می‌بینید، به عنوان مثال، در حین ورزش یا به دلیل تصادف، می‌توانید به غضروف آسیب وارد کنید و باعث ساییدگی سریع‌تر آن شوید.

برای جلوگیری از آسیب، همیشه قبل از ورزش بدن خود را گرم کنید و از تجهیزات ایمنی مناسب استفاده کنید. از پدهای زانو، مچ بند و آرنج بند و کفش‌های راحت و حمایت کننده استفاده کنید.

از مفاصل خود محافظت کنید

خم کردن زانو، بالا رفتن از پله، زانو زدن، بلند کردن اجسام سنگین و چمباتمه زدن می‌تواند منجر به مشکلات مفصلی در بدن شود.

بلند کردن اجسام سنگین می‌تواند به خصوص برای مفاصل بسیار مشکل ساز باشد.

ایستادن و قرار گرفتن در معرض ارتعاشات از دیگر عوامل خطر برای آرتریت روماتوئید است. برخی از مشاغلی که به احتمال زیاد منجر به مشکلات مشترک می‌شوند موارد زیر هستند:

• سازنده
• مسئول نظافت
• مزرعه‌دار
• کارگر

استفاده از تکنیک‌های مناسب هنگام نشستن و بلند کردن بدن می‌تواند به محافظت از مفاصل شما در برابر فشارهای روزمره کمک کند. به عنوان مثال، هنگام برداشتن اجسام، با زانوها و باسن خود بلند شوید، نه پشت خود. وسایل را نزدیک بدن خود حمل کنید تا فشار زیادی به مچ دستتان وارد نکنید.

سیگار را ترک کنید

ترک این عادت ممکن است سخت باشد. با این حال، ترک سیگار نه تنها خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی و ریوی را کاهش می‌دهد، بلکه به محافظت در برابر آرتروز نیز کمک می‌کند.

در سال 2010، اولین بررسی مطالعاتی در مورد سیگار کشیدن و خطر ابتلا به آرتریت روماتوئید منتشر شد. محققان دریافتند که مردان سیگاری حدود دو برابر بیشتر از مردان غیر سیگاری احتمال ابتلا به آرتریت روماتوئید را دارند. زنان سیگاری حدود 1.3 برابر بیشتر از زنان غیر سیگاری احتمال ابتلا به آرتریت روماتوئید را داشتند.

محققان بر این باورند که افزایش خطر ممکن است به این دلیل باشد که آرتریت روماتوئید بر نحوه عملکرد سیستم ایمنی بدن تأثیر می‌گذارد. آرتریت روماتوئید یک بیماری التهابی است و سیگار باعث افزایش التهاب در سراسر بدن می‌شود.

سیگار کشیدن نیز می‌تواند بر نتیجه درمان شما تأثیر بگذارد. افرادی که سیگار می‌کشند به داروهای آرتروز به خوبی پاسخ نمی‌دهند.

هر گونه عفونت را درمان کنید

باکتری‌ها و ویروس‌ها تنها زمانی که شما را بیمار می‌کنند علائمی مانند سرفه و عطسه ایجاد نمی‌کنند. برخی از این میکروب‌ها می‌توانند مفاصل شما را نیز آلوده کرده و باعث آرتروز شوند.

آرتروز عفونی که آرتروز سپتیک نیز نامیده می‌شود، شکل دردناکی از بیماری مفصلی است که توسط باکتری‌هایی مانند استافیلوکوکوس اورئوس (استاف) ایجاد می‌شود. معمولا این باکتری‌ها وارد جریان خون می‌شوند و به مفصل یا مایع اطراف مفصل می‌روند. این نوع آرتروز با آنتی بیوتیک قابل درمان است.

بر اساس مطالعه‌ای که در سال 2019 انجام شد، عفونت‌های تنفسی مانند سرماخوردگی و آنفولانزا نیز ممکن است باعث آرتریت روماتوئید شوند. این امکان وجود دارد که عفونت یک پاسخ غیرطبیعی سیستم ایمنی ایجاد کند که باعث ایجاد این بیماری خود ایمنی شود.

همچنین یک منبع قابل اعتماد قوی بین پریودنتیت (عفونت شدید لثه) و آرتریت روماتوئید وجود دارد.

ارگونومی بیشتری داشته باشید

تنظیم ارگونومیک خانه و محل کارتان می‌تواند از فشار و درد مفاصلی که قبلا دردناک هستند جلوگیری کند. اگر مجبور هستید برای مدت طولانی در محل کار بنشینید، مطمئن شوید که کمر، پاها و بازوهای شما به خوبی حمایت می‌شوند.

در محل کار، مانیتور رایانه خود را به اندازه طول بازو از خود و حدود 15 درجه زیر خط دید خود قرار دهید تا از فشار دادن به گردن خود جلوگیری کنید. از صفحه کلید و ماوس ارگونومیک استفاده کنید تا بازوها و دستان خود را در حالت خنثی نگه دارید.

یک صندلی اداری با تکیه گاه خوب کمر و پشت و تکیه گاه سر انتخاب کنید. با پشت صاف بنشینید و پاهای خود را محکم روی زمین یا روی زیرپایی نگه دارید. استراحتگاه‌های بازوی خود را طوری تنظیم کنید که بازوهای شما زاویه 90 درجه داشته باشند و مچ دست شما صاف باشد.

مراقب قند خون خود باشید

رابطه بین آرتروز و دیابت دو طرفه است. با توجه به مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری (CDC)، 47٪ از بزرگسالان ایالات متحده مبتلا به دیابت منبع معتبر نیز آرتروز دارند. افراد مبتلا به آرتروز ۶۱ درصد بیشتر در معرض خطر ابتلا به دیابت هستند.

آرتروز و دیابت عوامل خطر مشترکی مانند چاقی، کمبود ورزش و سن دارند. یک بررسی در سال 2019 نشان داد که افراد مبتلا به دیابت نوع 2 بیشتر در معرض ابتلا به آرتریت روماتوئید هستند، حتی اگر اضافه وزن نداشته باشند.

یکی از دلایل این است که قند خون بالا ممکن است منجر به یک وضعیت ثابت التهاب درجه پایین در بدن شود. همچنین به ایجاد گونه‌های فعال اکسیژن (ROS) کمک می‌کند. موادی که به تولید پروتئین‌های التهابی به نام سیتوکین‌ها در مفاصل کمک می‌کنند.

چک کردن منظم قند خون و درمان دیابت برای جلوگیری از عوارضی مانند آسیب عصبی و چشمی مهم است. همچنین شواهدی وجود دارد مبنی بر اینکه درمان دیابت ممکن است با کند کردن پیشرفت آرتریت روماتوئید از مفاصل شما محافظت کند.

به پزشک مراجعه کنید

اگر علائم آرتروز مانند درد مفاصل، سفتی و تورم شروع شد، به پزشک یا روماتولوژیست مراجعه کنید. آسیب ناشی از آرتروز معمولاً پیشرونده است، به این معنی که هر چه بیشتر برای درمان صبر کنید، تخریب بیشتری برای مفصل رخ می‌دهد.

پزشک ممکن است بتواند درمان‌ها یا مداخلاتی را در سبک زندگی پیشنهاد کند که می‌تواند پیشرفت آرتروز شما را کند کرده و تحرک شما را حفظ کند.

صدها نوع آرتریت وجود دارد.

اشکال مختلف آرتروز علل مختلفی دارند. برخی (مانند آرتریت روماتوئید) ممکن است در اثر یک پاسخ خود ایمنی ایجاد شوند، در حالی که برخی دیگر (مانند آرتریت واکنشی) ممکن است در اثر عفونت ایجاد شوند.

استئوآرتریت (OA) شایع‌ترین شکل آرتروز است و زمانی رخ می‌دهد که بافت های مفصل شروع به تجزیه شدن می‌کنند. مشخص نیست که چرا این روند شروع می‌شود.

آیا می‌توان از آرتروز پیشگیری کرد؟

شما می‌توانید با اصلاح عوامل خطر قابل کنترل، خطر ابتلا به آرتروز را کاهش دهید. برخی از مراحل عبارت‌اند از:

• کاهش وزن در صورت داشتن اضافه وزن یا چاقی
• محافظت از مفاصل شما در برابر آسیب
• اگر مفاصل شما متورم و قرمز شده است به پزشک مراجعه کنید
• اگر سیگار می کشید، سیگار را ترک کنید
• اطمینان حاصل کنید که محل کار شما ایمن، عاری از خطرات سقوط و دارای فضای مناسب، تجهیزات و ابزار برای انجام ایمن کار است.
• برخی از عوامل خطر، مانند داشتن سابقه خانوادگی، قابل‌ تغییر نیستند.

چگونه می‌توان آرتروز را متوقف کرد؟

همیشه نمی‌توان آرتریت را متوقف کرد، اما می‌توانید با حفظ یک سبک زندگی متعادل، پیشرفت آرتروز را کاهش دهید. این شامل:

• حفظ وزن متعادل
• ورزش کردن
• محافظت از مفاصل
• قند خون خود را کنترل کنید.

همیشه نمی‌توان از آرتروز پیشگیری کرد. صدها نوع مختلف آرتروز وجود دارد که هر کدام علل و عوامل خطر خاص خود را دارند. در برخی موارد، ممکن است عوامل خطر را با کاهش وزن، ورزش و ترک سیگار (اگر سیگار می‌کشید) تغییر دهید. سایر عوامل خطر مانند سابقه خانوادگی قابل‌تغییر نیستند.

اگر در مورد خطر ابتلا به آرتروز نگران هستید، در تماس با یک متخصص مراقبت‌های بهداشتی تردید نکنید.

درد مزمن تقریباً ۵۰ میلیون بزرگسال در ایالات متحده را تحت تأثیر قرار می‌دهد و یک چهارم آن‌ها در سه ماه گذشته کمردرد داشته‌اند. اگر با کمردرد مواجه بوده‌اید، ممکن است اولین راهکاری که به ذهنتان رسیده، استفاده از مسکن باشد. اما تحقیقات جدید نشان داده است که مصرف یک مسکن رایج مانند ژلوفن برای کمر درد، ممکن است درد حاد را بدتر کرده و با تبدیل آن به درد مزمن، مشکل را طولانی‌تر کند.

اگر مصرف دارو، به خصوص ژلوفن برای کمر درد، از فهرست گزینه‌های درمانی خارج شود، چه کاری می‌توان انجام داد و این تحقیقات چگونه بر آینده پزشکی تأثیر می‌گذارد؟

 رویکردهای پرخطر در مقابل راهکارهای مؤثر

80 درصد افراد کمردرد را تجربه خواهند کرد

پشت ما نیروگاه‌های چشمگیری است، اما این بدان معناست که آن‌ها بیشتر فشار فعالیت‌های روزمره ما را متحمل می‌شوند. کمردرد اصلی‌ترین علت ناتوانی در سراسر جهان است. حدود ۸۰ درصد از افراد در مقطعی از زندگی خود کمردرد را تجربه خواهند کرد. پزشکان کمردرد را بر اساس مدت زمان و شدت درد به سه مرحله حاد، تحت حاد و مزمن تقسیم می‌کنند. در حدود ۲۰ درصد از افراد، درد حاد می‌تواند به درد مزمن تبدیل شود.

در حالی که توصیه‌های قدیمی ممکن است استفاده از یک داروی ضد التهابی مانند ژلوفن برای کمر درد باشد، تحقیقات جدید دانشگاه مک گیل نشان می‌دهد که این کار ممکن است منجر به درد مزمن شود. محققان پیشنهاد می‌کنند که التهاب به دلایلی در بدن وجود دارد و زمانی که داروهایی برای متوقف کردن این پاسخ مصرف می‌کنیم، اثرات منفی دارد. التهاب واکنشی به عفونت و آسیب است. با افزایش التهاب، ممکن است درد بیشتری احساس کنید، اما مسدود کردن آن می‌تواند عواقب طولانی مدت ایجاد کند.

مسدود کردن نوتروفیل ها می‌تواند درد را طولانی‌تر کند

محققان مطالعه ۲۰۲۲ به دنبال درک انتقال از درد حاد به مزمن بودند. آن‌ها دریافتند که یک سلول خاص در سیستم ایمنی به نام نوتروفیل نقش بزرگی ایفا می‌کند. نوتروفیل‌ها در مسیر پاسخ درد کلیدی هستند، بنابراین مسدود کردن آن‌ها با مصرف ژلوفن برای کمر درد، درد را در کوتاه مدت کاهش می‌دهد. با این حال، محققان دریافتند که در موش‌ها، مسدود کردن نوتروفیل‌ها درد را تا ده برابر طولانی‌تر کرد.

آن‌ها همچنین با استفاده از داده‌های Biobank بریتانیا دریافتند بیمارانی که به طور منظم از داروهای ضدالتهابی (مانند ژلوفن برای کمر درد) استفاده می‌کنند، احتمال بیشتری برای ابتلا به کمردرد مزمن دارند. این نشان می‌دهد که مصرف قرص ژلوفن برای کمر درد ممکن است یک راه حل کوتاه‌مدت با عواقب بلندمدت باشد.

مشکل مسکن‌ها

اغلب ساده‌ترین گزینه این است که یک قرص مصرف کنید تا درد کمرتان را فراموش کنید. متأسفانه، داروهای مسکن و به خصوص ژلوفن برای کمر درد، تمایل دارند مشکل اصلی را پنهان کنند و شما با علت اساسی درد سر و کار نخواهید داشت.

آیا ژلوفن برای کمر درد مؤثر است؟

دانشمندان تخمین می‌زنند که میلیون‌ها نفر هر روز از NSAIDها استفاده می‌کنند. تجزیه و تحلیل کارآزمایی‌های بالینی در سال ۲۰۱۶ نشان داد که NSAIDها تقریباً هیچ سودی نسبت به دارونماها در کاهش کمردرد ندارند. پس چرا به استفاده از ژلوفن برای کمر درد ادامه می‌دهیم؟ زیرا با کاهش التهاب، تورم کاهش یافته و درد کمتری احساس می‌شود. با این حال، این داروها خطرات و عوارض جانبی جدی مانند زخم معده، سوء هاضمه، سرگیجه و در موارد نادر مشکلات قلبی و کلیوی دارند. به همین دلیل، اتکا به ژلوفن برای دیسک کمر یا دردهای مشابه ممکن است انتخاب درستی نباشد.

پاراستامول و خطر آسیب کبدی

در حالی که پاراستامول (استامینوفن) یک NSAID نیست، اما یک مطالعه در سال ۲۰۱۵ نشان داد که درد کمر را کاهش نمی‌دهد. پاراستامول در بدن انباشته شده و خطر آسیب کبدی را افزایش می‌دهد.

احتمال ابتلا به اختلال مصرف مواد افیونی

مواد افیونی آخرین راه حل برای درمان کمردرد هستند زیرا می‌توانند منجر به اعتیاد شوند. در حالی که ممکن است به طور موقت درد را کاهش دهند، خطر وابستگی بسیار بالا است. علاوه بر این، این داروها می‌توانند باعث افزایش حساسیت به درد (پردردی) شوند، به این معنی که ممکن است درد بیشتری نسبت به قبل از شروع مصرف آن‌ها داشته باشید.

چگونه کمردرد را بدون دارو کنترل کنیم؟

پیشنهاد می‌شود که درد را با گرما، ماساژ یا فیزیوتراپی به جای مصرف ژلوفن برای کمر درد درمان کنید. در اینجا چندین کار وجود دارد که می‌توانید قبل از رسیدن به یک مسکن امتحان کنید.

فعال بمانید: استراحت در بستر بهبود را به تأخیر می‌اندازد. ورزش ملایم مانند پیاده‌روی یا شنا می‌تواند مفید باشد. تمرینات تقویتی و تثبیت کننده مرکزی می‌توانند کمردرد را تا ۷۶.۸% کاهش دهند.

به دنبال فیزیوتراپی باشید: یک فیزیوتراپیست می‌تواند یک رژیم مناسب برای تقویت عضلات مرکزی و افزایش انعطاف‌پذیری لگن شما ایجاد کند. این روش بسیار مؤثرتر از مصرف قرص ژلوفن برای کمر درد است.

وضعیت خود را اصلاح کنید: بسیاری از ما زمان زیادی را در حالت خمیده می‌گذرانیم. مراقبت از وضعیت بدن هنگام نشستن و ایستادن می‌تواند فشار را از روی کمر بردارد.

کاهش وزن را در نظر بگیرید: اگر اضافه وزن دارید، این وزن اضافی به کمر شما فشار می‌آورد. کاهش وزن می‌تواند خطر کمردرد مزمن را به طور قابل توجهی کاهش دهد.

استرس خود را مدیریت کنید: استرس می‌تواند تنش عضلانی را افزایش دهد. وقت گذاشتن برای خود، ورزش و در صورت لزوم، صحبت با یک درمانگر می‌تواند به کاهش استرس و در نتیجه کاهش درد کمک کند، نیازی به مصرف ژلوفن برای کمر درد نخواهید داشت.

با توجه به اینکه ۸۰ درصد افراد کمردرد را تجربه می‌کنند، مهم است که بدانیم چگونه به طور مؤثر از آن مراقبت کنیم. با تحقیقات جدید که مشکلات مربوط به مسکن‌ها را نشان می‌دهد، ما باید رویکرد متفاوتی برای مدیریت کمردرد داشته باشیم. به جای تکیه بر راه‌حل‌های موقتی مانند ژلوفن برای دیسک کمر، باید بر روی راهکارهای پایدار تمرکز کنیم. فعال ماندن، درگیر شدن در تمرینات قدرتی و یک رویکرد کلی‌نگر به سبک زندگی، راه‌های عالی برای کنترل کمردرد هستند، قبل از اینکه به مصرف ژلوفن برای کمر درد فکر کنید. اگر این نکات را امتحان کرده‌اید و درد شما کاهش نمی‌یابد، برای تشخیص دقیق با پزشک خود صحبت کنید.

اینکه شما در ترکاندن بند انگشتان خود مقصر باشید یا نمی‌توانید تحمل کنید دیگران این کار را انجام دهند، ادعاهایی را شنیده‌اید که چگونه ترکاندن قولنج ممکن است بر مفاصل تأثیر بگذارد. نگرانی در مورد اینکه آیا قولنج شکوندن ضرر دارد، به خصوص از نظر آرتروز یا آسیب‌های دیگر، کاملاً شایع است. اگر خودتان قولنج مفاصل خود را می‌شکنید، در اکثر شرایط این کار بی‌خطر است. شما هرگز استخوان‌ها، تاندون‌ها یا هیچ ساختار دیگری را جابه‌جا نمی‌کنید.

صدایی که بند انگشتان شما هنگام شکستن آن‌ها ایجاد می‌کنند، ناشی از تشکیل حباب‌هایی در مایع سینوویال است؛ این مایع غلیظ، مفاصل شما را بالشتک و روان می‌کند تا اصطکاک استخوان‌ها کاهش یابد و غضروف حفظ شود.

صدای شکستن قولنج مفاصل ناشی از آزاد شدن یا ترکیدن ناگهانی این حباب‌های گاز به دلیل تغییر فشار در هنگام کشیده شدن مفاصل شما می‌باشد. نیروی تولید شده توسط این حباب‌ها ممکن است گیرنده‌های حسی در مفصل را فعال کند که برخی کارشناسان معتقدند باعث رضایت مردم از ترکاندن قولنج می‌شود. این گیرنده‌ها اطلاعات مربوط به محل قرارگیری مفصل شما در فضا را به مغز ارسال می‌کنند و مغز به دلیل دوست داشتن اطلاعات، مقداری دوپامین آزاد می‌کند.

یافته‌های علمی و ابهام در مورد اینکه آیا قولنج شکوندن ضرر دارد

هیچ چیز واقعاً تغییر نکرده است. در حالی که اطلاعات زیادی در مورد علت شکستن قولنج مفاصل افراد در دست نیست، محققان ارتباطی بین این عادت و آسیب طولانی مدت مفاصل نشان نداده‌اند. در سال ۱۹۹۸، محققی به نام دونالد ال. آنگر نتایج آزمایشی را منتشر کرد که در آن فقط برای بیش از ۵۰ سال قولنج بند انگشتان دست چپ خود را شکست. او در این دوره مرتباً از مفاصل دستش تصویربرداری می‌کرد و هیچ تفاوتی بین دست چپ و بند انگشت‌های دست راستش پیدا نکرد.

این آزمایش فقط یک شرکت‌کننده را شامل می‌شود، بنابراین به طور قطعی ایمنی شکستن قولنج بند انگشت را ثابت نمی‌کند؛ با این حال، هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد دکتر آنگر از این عمل آسیب دیده است.

ایمنی نسبی شکستن قولنج مفصل به بند انگشت محدود نمی‌شود. یافته‌های اخیر نشان می‌دهد که کرپیتوس زانو (صدای شکستن قولنج) با نیاز به تعویض زانو در آینده ارتباطی ندارد. در حالی که دستکاری دامنه کم با سرعت بالا (شکلی از حرکت گردن که توسط متخصصان انجام می‌شود) خطر بسیار کمی از پارگی شریان را به همراه دارد، فرد می‌تواند بدون هیچ عارضه‌ای با خیال راحت قولنج گردن خود را بشکند.

دلایل و هشدارها: آیا قولنج شکوندن ضرر دارد اگر مداوم باشد؟

در حالی که تصور می‌شود شکستن قولنج مفاصل بی‌خطر است، هیچ مزیت شناخته ‌شده‌ای با این عادت در ارتباط نیست. ممکن است احساس خوبی داشته باشد، اما بعد از انجام آن واقعاً چیزی در بدن شما تغییر نمی‌کند. علاوه بر این، احساس نیاز مداوم به شکستن قولنج ممکن است نشانه‌ای از یک مشکل اساسی بزرگ‌تر باشد.

اگر افراد سفتی یا تنش مزمن را تجربه می‌کنند و برای حل آن دائماً قولنج مفاصل خود را می‌شکنند، ممکن است بخواهند با پزشک خود صحبت کنند. این می‌تواند نشان ‌دهنده این باشد که بدن آن‌ها به خوبی با استرس یا خواسته‌هایی که بر آن وارد می‌شود کنار نمی‌آید که می‌توان با مداخلاتی مانند فیزیوتراپی برطرف کرد.

چه زمانی و چگونه باید متوقف شود؟

اگرچه شکستن قولنج مفاصل تحت اکثر شرایط بی ضرر است، اما برخی از افراد ممکن است بخواهند این عادت را ترک کنند. آیا قولنج شکوندن ضرر دارد اگر باعث درد شود؟ بله، اگر شکستن قولنج بند انگشتان فرد باعث درد یا بی‌حسی قابل توجهی شود، یا اگر اطرافیان ابراز ناراحتی می‌کنند، این می‌تواند نشان دهنده آن باشد که آن‌ها باید این عادت را ترک کنند.

دلیل شکستن قولنج مفاصل خود را بدانید: این عادت می‌تواند نشان دهنده تنش عضلانی اسکلتی باشد یا با عوامل روانی مرتبط باشد. مردم اغلب از شکستن قولنج بند انگشت به عنوان مکانیزمی برای خود تسکین دهنده برای مدیریت اضطراب خود استفاده می‌کنند. مدیریت نشانه‌های احساسی که با یک عادت مرتبط می‌کنید می‌تواند رفتار را کمتر وسوسه‌انگیز کند.

استراتژی‌های ذهن آگاهی، مانند مدیتیشن یا تمرینات تنفس عمیق نیز می‌تواند به شما کمک کند خونسردی خود را حفظ کنید. اگر احساسات بسیار زیاد است و یا به طور جدی در کیفیت زندگی شما اختلال ایجاد می‌کند، ممکن است بخواهید با یک متخصص سلامت روان صحبت کنید.

خود را منحرف کنید: استراتژی‌های مختلف را کاوش کنید تا حواس خود را از شکستن قولنج بند انگشتان منحرف کنید. محصولات خودتنظیمی مانند حلقه‌های فیجت و توپ‌های استرس نیز ممکن است مفید باشند.

افرادی که به دنبال ترک عادت هستند، باید آزمایش کنند تا تعیین کنند کدام استراتژی برای آن‌ها بهتر است. ابزارهای مختلف در کمک به افراد مختلف در ایجاد آگاهی از زمانی که درگیر رفتار ناخواسته هستند، موثرتر هستند. اگر می‌خواهید عادتی را ترک کنید، اما علیرغم تلاش‌هایتان نمی‌توانید، به دنبال کمک یک درمانگر مجاز باشید که در درمان معکوس عادت آموزش دیده است.

مکانیک مفصل و صداهای معمولی

ممکن است زمانی که انگشتان خود را فشار می‌دهید، شکستن قولنج بند انگشتان باشد. ممکن است وقتی بازو را بلند می‌کنید، مفصل شانه‌تان بشکند یا وقتی که به سمت پایین خم می‌شوید، زانوتان تکان بخورد. اکثر مردم مفاصلی دارند که صدا ایجاد می‌کنند و ممکن است تعجب کنند که آیا قولنج شکوندن ضرر دارد یا خیر.

شکستن قولنج مفاصل طبیعی است. مفصل محل برخورد دو استخوان است. معمولاً فضایی در مفصل وجود دارد که به استخوان‌ها اجازه می‌دهد تا روی یکدیگر سر بخورند. در این فضا غضروف و مایع مفصلی وجود دارد.

حباب‌های هوا نیز در مفصل هستند. محققان مکانیک شکستن قولنج مفصل را از اواسط دهه ۱۹۰۰ مطالعه کردند. مشاهدات اولیه نشان داد که یک مفصل پس از شکستن قولنج تا حدود ۲۰ دقیقه دوباره شکسته نخواهد خورد. مطالعات تصویربرداری جدیدتر و مدل سازی ریاضی این یافته را روشن می‌کند و پیشنهاد می‌دهند که صدا ممکن است به دلیل فروپاشی حباب‌هایی در داخل مفصل باشد که به طور طبیعی جمع می‌شوند.

منبع دیگر سر و صدا در مفصل از تاندون‌هایی است که ماهیچه‌ها را به استخوان‌ها متصل می‌کنند. هنگامی که تاندون‌ها روی نواحی پر از دست انداز حرکت می‌کنند، می‌توانند صدای کوبیدن ایجاد کنند. این صداهای معمولی هستند؛ تا زمانی که آن‌ها باعث درد نمی‌شوند، نیازی به نگرانی نیست.

آیا شکستن قولنج بند انگشتان باعث آرتروز می‌شود؟

این یک دیدگاه رایج است که شکستن قولنج بند انگشت منجر به آرتروز می‌شود؛ اما هیچ مبنای علمی برای این افسانه وجود ندارد و مطالعات نشان می‌دهد افرادی که قولنج زانوهای خود را می‌شکنند به همان میزان مبتلا به آرتروز هستند که افرادی که این کار را نمی‌کنند. والدین نباید نگران تأثیرات منفی مانند بروز آرتروز در مفصل فرزندشان باشند.

شما باید شکستن قولنج مفاصل خود را متوقف کنید؟ مگر اینکه باعث درد یا تورم شود، هیچ دلیل پزشکی برای توقف این کار وجود ندارد؛ اما ممکن است اطرافیان شما را آزار دهد. اگر شکستن قولنج بند انگشت شما نگران کننده است، استراتژی‌ها را امتحان کنید: دلیل آن را در نظر بگیرید، دست‌ها را با توپ‌های استرس یا اسباب‌بازی‌های بی قراری مشغول کنید، استرس و اضطراب را با ورزش، یوگا یا مدیتیشن مدیریت کنید و قبل از انجام، خود را متوقف کنید.

مفاصل شما ممکن است با افزایش سن صدای بیشتری ایجاد کنند: با افزایش سن، زوال غضروف بین مفاصل به دلیل ساییدگی و پارگی می‌تواند منجر به آرتروز شود. این باعث درد، تورم و صدای خراش می‌شود که متفاوت از صدای متوسط شکستن قولنج است. هنگام حرکت ممکن است صدای شکستگی بیشتری داشته باشد.

شکستن قولنج گردن و کمر می‌تواند ناامن باشد: ستون فقرات شما ستون پیچیده‌ای از استخوان است که از نخاع شما محافظت می‌کند. نوع حرکت اشتباه می‌تواند به نخاع یا اعصاب آسیب برساند. کایروپراکتیک‌ها متخصصانی هستند که مفاصل ستون فقرات را تنظیم می‌کنند. اگر به دنبال مراقبت‌های کایروپراکتیک هستید، مطمئن شوید که یک متخصص آموزش دیده و دارای مجوز را انتخاب کرده‌اید.

اگر شکستن قولنج مفصل باعث درد یا تورم می‌شود، با پزشک خود صحبت کنید: صداهای بدون درد که از مفاصل خارج می‌شوند معمولاً در حال حاضر یا در آینده پیامدهای جدی ندارند. اما اگر شکستن قولنج باعث درد یا تورم شد، وقت آن است که با پزشک خود صحبت کنید.
آیا قولنج شکوندن ضرر دارد؟ به طور خلاصه، در مورد مفاصل محیطی مانند بند انگشتان، خیر، مگر اینکه با درد همراه باشد.

درد مفاصل می‌تواند شما را به معنای واقعی کلمه به زانو درآورد. درد مفاصل چه ناشی از آرتروز، آسیب یا تاندونیت باشد، درد مفاصل می‌تواند حرکت در طول زندگی را دشوار کند. ممکن است هنگام بالا رفتن از پله‌ها مشکل داشته باشید یا وقتی برای تماشای تلویزیون می‌نشینید احساس درد کنید. سرگرمی‌ها و سایر فعالیت‌هایی که دوست دارید نیز می‌توانند چالش برانگیز باشند.

اما اگر از درد مزمن زانو دلسرد شده‌اید، تنها نیستید. طبق آمار به دست آمده، سالانه 18 میلیون نفر برای زانو درد به پزشک مراجعه می‌کنند.

زانو درد می‌تواند ناشی از استفاده بیش از حد، آرتروز، تاندونیت، بورسیت، پارگی مینیسک و رگ به رگ شدن رباط‌های زانو باشد. بیماری‌های خود ایمنی مانند فیبرومیالژیا و لوپوس نیز می‌توانند بر مفاصل تأثیر بگذارند و باعث درد شوند.

درمان‌های بی شماری برای زانو درد وجود دارد، از داروها گرفته تا جراحی. با این حال، زمانی که پزشک شما ورزش را توصیه می‌کند، ممکن است تعجب کنید.

ورزش کنید

کشش ملایم، فیزیوتراپی و ورزش می‌تواند درد زانو و سلامت کلی زانو را بهبود بخشد. ورزش می‌تواند ماهیچه‌های اطراف زانوی شما را بسازد که به حمایت از مفصل و کاهش استرس روی زانو کمک می‌کند.

ورزش در آب، از جمله آب درمانی در آبگرم، می‌تواند یک گزینه بی خطر برای کسانی باشد که می‌خواهند سلامت زانوهای خود را بهبود بخشند.

روتین ایروبیک در آب

آبگرم و شنا این امکان را فراهم می‌کند که در تمام طول سال با خیال راحت در خانه ورزش کنید. این روتین ایروبیک در آب شامل قایقرانی، شنا و تمرینات قدرتی است.

ورزش در آب برای زانو درد

آمار نشان می‌دهد که بیش از 100 میلیون آمریکایی از درد مزمن زانو رنج می‌برند. زانو درد مزمن نه تنها بر تحرک فرد بلکه بر کیفیت کلی زندگی تأثیر می‌گذارد؛ اما به گفته دکتر لورن السون از دانشکده پزشکی هاروارد، ورزش یکی از مهم‌ترین کارهایی است که می‌توانید برای کمک به درد زانو انجام دهید.

تغییر از فعالیت‌های پرتقابل به تمرین‌های کم‌ ضریب به شما این امکان را می‌دهد که بدون وارد کردن فشار کمتری به زانو، ورزش کنید. ورزش در آب، چه شنا و چه در حیطه‌ی آب درمانی، می‌تواند به ویژه برای کسانی که زانو درد دارند مفید باشد.

چرا ورزش در آب برای زانو درد مفید است؟

خواص طبیعی آب یک سیستم حمایتی برای بدن ایجاد می‌کند. هنگامی که در آب هستید، شناور بودن آن می‌تواند اثرات گرانش را بر بدن شما کاهش دهد. عدم وجود استرس می‌تواند حرکت در آب را آسان‌تر کند.

طبق تحقیقات انجام شده، ورزش در آب امکان فعالیت بدنی بیشتری را بدون تأثیر بر مفاصل فراهم می‌کند. نه تنها می‌توانید با درد کمتری در آب حرکت کنید، بلکه می‌توانید تناسب اندام، تعادل، انعطاف پذیری و سلامت کلی خود را بهبود ببخشید.

به علاوه حرکت در آب مقاومت بیشتری نسبت به هوا دارد. معنی آن چیست؟ برای بلند کردن پای خود در آب باید بیشتر از روی زمین کار کنید. هرچه سریع‌تر در آب حرکت کنید، مقاومت بیشتری احساس خواهید کرد. در نتیجه افزایش قدرت و قدرت عضلانی بدون تأثیر بر زانوها و سایر مفاصل اتفاق می‌افتد.

اما یک عنصر مهم دیگر برای ورزش در آب برای سلامت زانو وجود دارد. (درجه حرارت)

اگر می‌خواهید از ورزش‌های ایروبیک آبی برای کاهش درد زانو استفاده کنید، دمای آب باید 92 درجه تا 98 درجه فارنهایت باشد. برای مقایسه، بیشتر استخرهای شنا بین 82 درجه تا 88 درجه فارنهایت نگهداری می‌شوند. آب گرم می‌تواند مفاصل درد را تسکین دهد، گردش خون را افزایش داده و انعطاف پذیری را بهبود بخشد.

توجه: قبل از شروع یک برنامه ورزشی برای زانو درد، حتماً با پزشک یا فیزیوتراپ خود صحبت کنید.

ورزش در آب در خانه با آبگرم شنا

افراد مبتلا به زانو درد مزمن یا کسانی که پس از تعویض مفصل بهبود می‌یابند می‌توانند از ورزش منظم، به ویژه درمان با آب گرم بهره‌مند شوند. با این حال، بسیاری از مردم متوجه می‌شوند که با موانعی برای ورزش مواجه می‌شوند. کار، تعهدات خانوادگی و دسترسی به استخر همگی می‌توانند بر برنامه‌های ورزشی شما تأثیر بگذارند.

با این حال، نباید با توانایی خود برای رفتن به استخر یا قرار دادن یک کلاس در برنامه شلوغ خود محدود شوید.

شما می‌توانید بدون ترک خانه از مزایای درمانی ورزش در آب لذت ببرید. اسپا یک جایگزین استخر است که می‌توانید در تمام طول سال و در هر آب و هوایی از آن استفاده کنید.

کنترل‌های قابل تنظیم آبگرم به شما امکان می‌دهد دمای آب را در محدوده درمانی تنظیم کنید. جریان پیوسته برای ورزش در آب ایده آل است، چه پیاده روی، دویدن یا ورزش‌های مبتنی بر قدرت را انتخاب کنید.

علاوه بر این، اسپاها مزایای یک جکوزی را ارائه می‌دهند. جت‌های هیدروتراپی یک ماساژ تسکین دهنده ارائه می‌دهند، چه بخواهید تنش شانه‌های خود را هدف قرار دهید یا درد در لگن را.

10 تا از بهترین تمرینات زانو در آب

تقویت ماهیچه‌هایی که از زانوی شما حمایت می‌کنند، فشار وارده بر مفصل زانو را کاهش می‌دهد. ماهیچه‌های قوی در جلوی ران و پشت ران به کاهش ضربه روی مفاصل شما کمک می‌کند. هرچه فشار کمتری به زانوی شما وارد شود، شانس بیشتری برای تسکین درد و جلوگیری از آسیب بیشتر است.

اما اگر با زانو درد دست و پنجه نرم می‌کنید، ممکن است بترسید که ورزش فقط به این درد اضافه کند. ورزش در آب برای بسیاری از افرادی که زانو درد مزمن را تجربه می‌کنند، می‌تواند یک گزینه ایمن و مؤثر باشد.

این 10 تمرین در آب برای سلامت زانو به تقویت عضلات و بافت نرم اطراف زانو کمک می‌کنند.

بیشتر این تمرینات برای زانو درد نیازی به تجهیزات ندارند و به راحتی انجام می‌شوند.

تمرینات در آب برای سلامت زانو

پایین آمدن از پله: با یک پا روی پله و پای مخالف در جلوی بدن، طوری خود را در آب پایین بیاورید که انگار در حال انجام اسکات با یک پا هستید. اگر با درد یا تحرک زانو دست و پنجه نرم می‌کنید، می‌توانید تا نیمه پایین بیایید. 10 تا 12 تکرار روی هر پا انجام دهید.

نگهداشتن بدن در پایین: با یک پا روی پله، خود را داخل آب پایین بیاورید. در پایین نگه دارید. هدف این است که این موقعیت را به مدت 45 ثانیه حفظ کنید. در طرف دیگر تکرار کنید.

بالا بردن زانو کیک بورد: یک کیک بورد را زیر یک پا قرار دهید. حتماً پای خود را در مرکز کیک بورد قرار دهید. روی کیک بورد فشار دهید تا پای شما صاف باشد. به آرامی موضع خود را رها کنید و زانو را بالا بیاورید. این کار را برای 12 تا 15 تکرار در هر طرف تکرار کنید.

تمرین شبه جارو کردن تک پا: یک پا را جلوی بدن خود به جلو ببرید و تا حد امکان صاف نگه دارید. کمی مکث کنید و سپس پای دراز شده خود را به پشت پا بزنید. در طرف دیگر تکرار کنید.

اکستنشن ساق پا: در حالی که پای خود را صاف کرده‌اید، پای خود را به سمت بیرون ببرید. برای تعادل می‌توانید دست را لبه‌ی استخر نگه دارید. تمرین را به مدت 30 ثانیه انجام دهید و در سمت دیگر نیز تکرار کنید.

پا را بلند کردن: زانوی خود را خم کرده و به سمت سطح آب بالا بیاورید. پس از بلند شدن، پای خود را در مقابل خود دراز کنید. حرکت را معکوس کنید. 12 تا 15 تکرار را انجام دهید و در طرف دیگر تکرار کنید.

لگد زدن به باسن: مثل اینکه در حال دویدن در جای خود هستید، یک پا را به سمت پشت و سپس پای دیگر را به سمت پشت بلند کنید. 60 ثانیه تکرار کنید.

ضربات دوبل باسن: با هر دو پا بپرید و سعی کنید پاهای خود را به سمت باسن خود بیاورید. این تمرین یک حرکت پیشرفته است.

مارش پای راست: در حالی که پایتان صاف است، آن را به سمت سطح آب بلند کنید. پای خود را پایین بیاورید و از طرف دیگر این کار را تکرار کنید. برای افزایش ضربان قلب، ورزش را تسریع کنید.

پرش از پهلو: در استخر بایستید و پاها را به اندازه عرض شانه باز کنید. پاهای خود را طوری به بیرون ببرید که انگار در حال انجام جک پرشی هستید. در وضعیت شروع بایستید و برای 30 تا 60 ثانیه تکرار کنید.

این تمرینات ساده در آب می‌تواند سلامت کلی شما را بهبود بخشد، چه نیاز به بهبود سلامت زانوی خود داشته باشید یا فقط بخواهید فعال‌تر باشید.

فرد مبتلا به پارکینسون ممکن است چندین علامت را به طور همزمان تجربه کند. گرفتن تاریخچه و ارزیابی فیزیکی شما باید موضوع‌های اصلی را به عنوان بخشی از استراتژی مدیریت در اولویت قرار دهد. در حالی که فیزیوتراپی بر روی علائم ظاهری و فیزیکی یک اختلال متمرکز است، توجه به اینکه چگونه علائم دیگر بر سبک زندگی فرد تأثیر می‌گذارد نیز مهم است.

مدیریت شخصی بیماری پارکینسون امکان رسیدگی به اهداف منحصر به فرد یک فرد را فراهم می‌کند زیرا تظاهرات بالینی از فردی به فرد دیگر متفاوت است و ممکن است شامل علائم حرکتی و غیر حرکتی باشد.

همچنین به یاد داشته باشید که نتیجه مطلوب از طریق همکاری با دیگران از تیمی از متخصصان بهداشت و مراقبت‌های اجتماعی با تخصص در سایر حوزه‌های پارکینسون، از داوطلبان گرفته تا خانواده و دوستان، به دست می‌آید.

اهداف فیزیوتراپی

حفظ و بهبود سطوح عملکرد و استقلال که به بهبود کیفیت زندگی فرد کمک می‌کند

از راهبردهای ورزش و حرکت برای بهبود تحرک استفاده کنید

در صورت امکان الگوهای حرکتی و وضعیت غیرعادی را اصلاح و بهبود بخشید

قدرت عضلانی و انعطاف پذیری مفاصل را به حداکثر برسانید

اصلاح و بهبود وضعیت و تعادل و به حداقل رساندن خطرات سقوط

الگوی تنفسی خوب و سرفه مؤثر را حفظ کنید

به فرد مبتلا به پارکینسون و مراقب یا اعضای خانواده او آموزش دهید

اثرات دارو درمانی را افزایش دهید

مداخله فیزیوتراپی

نسخه مروری راهنمای فیزیوتراپی اروپایی، مداخله فیزیوتراپی برای پارکینسون را به تمرینات ورزشی و استراتژی حرکتی تقسیم می‌کند.

ورزش برای پارکینسون

ثابت شده است که ورزش سلامت و تندرستی را در پارکینسون حفظ می‌کند و اکنون نشان داده شده است که نقش مهمی در پرداختن به پیشگیری ثانویه (تمرکز بر قدرت، استقامت، انعطاف پذیری، تمرین عملکردی و تعادل) دارد. ورزش برای محافظت عصبی بر استقامت تمرکز دارد و از رویکردهای اصول یادگیری حرکتی، مانند تصویرسازی ذهنی و تمرین دو وظیفه‌ای استفاده می‌کند. آموزش محافظت از اعصاب، برای مؤثر بودن، باید در مراحل اولیه معرفی شود، اما در تمام مراحل کمک کننده است. این شامل تمرینات پیچیده، قدرتمند و فشرده است.

ورزش انجام شده در یک محیط گروهی دارای ارزش افزوده ایجاد یک ارتباط اجتماعی با افرادی است که با پیشرفت بیماری به طور فزاینده‌ای منزوی می‌شوند و کسانی که به تازگی تشخیص داده شده‌اند می‌توانند مزایای حفظ ورزش و فعالیت را مشاهده کنند. یک محیط گروهی همچنین به افراد فرصت می‌دهد تا سؤالاتی بپرسند و در مورد علائم و استراتژی‌های مدیریتی خود با یکدیگر بحث کنند.

تنظیمات مراقبت انتقالی استقلال و عملکرد بیماران را بهبود می‌بخشد تا ورود آن‌ها به مراقبت‌های سالمندان را به تعویق بیندازد. همچنین بسته‌های خدماتی محدود، هدف مدار و متمرکز بر درمان را به افراد مسن پس از بستری شدن در بیمارستان ارائه می‌کند که شامل درمان با شدت کم – مانند فیزیوتراپی و کاردرمانی – کارهای اجتماعی و حمایت پرستار یا مراقبت شخصی است. یک مطالعه تحقیقاتی کیفی نتایج بهتری را در بیماران مسن تر (بالای 80 سال) با مشارکت خانواده برای کمک به مراقبت‌های فیزیوتراپی در یک محیط مراقبت انتقالی نشان می‌دهد.

فعالیت بدنی، به ویژه ورزش‌های هوازی، ممکن است انحطاط مهارت‌های حرکتی و افسردگی را که در بیماری پارکینسون رخ می‌دهد، کند کند. علاوه بر این، کیفیت زندگی بیماران مبتلا به پارکینسون را افزایش می‌دهد. یک کار آزمایی تصادفی سازی و کنترل‌شده نتایج مطلوبی را با برنامه‌های مداخله ورزشی و باغبانی برای سالمندان مبتلا به افسردگی و مشکلات حافظه نشان داد.

یک پروتکل کار آزمایی بالینی تصادفی سازی و کنترل‌شده برای ارزیابی اثر تمرین ماهیچه‌های دمی بر عملکرد تنفسی در بیماران مبتلا به پارکینسون خفیف تا متوسط نشان می‌دهد که تمرین عضلات دمی قدرت عضلات تنفسی، عملکرد ریه، تحرک قفسه سینه و ظرفیت عملکردی را بهبود می‌بخشد. به طور مشابه، یک بررسی سیستماتیک از تحقیقات در مورد کاربرد تمرینات قدرتی عضلات تنفسی در توانبخشی بیماری پارکینسون نشان داد که تمرین عضلات تنفسی، یک درمان مفید برای مدیریت کاهش عضلات تنفسی، دیسفاژی، سرفه‌های غیر مؤثر، اختلالات گفتاری و اختلال عملکرد قلبی تنفسی در افراد مبتلا به پارکینسون است. با تأثیر مثبت طولانی مدت بر قدرت عضلات تنفسی، عملکرد بلع و عملکرد اتونوم قلبی عروقی.

کیفیت زندگی ممکن است هنگام انجام تمرینات قدرتی در برابر یک مقاومت خارجی افزایش یابد. تمرینات قدرتی می‌تواند پارامترهای فیزیکی مانند تعادل، راه رفتن و عملکرد بدنی را بهبود بخشد.

انجام یک کار دوگانه (مانند صحبت کردن در حین راه رفتن) اغلب در بیماران مبتلا به پارکینسون دشوار است. تمرین دو کاره حرکتی-شناختی توانایی انجام وظیفه دوگانه را بهبود می‌بخشد و ممکن است راه رفتن، تعادل و شناخت را بهبود بخشد. یک مطالعه در سال 2021 نشان داد که تمرین دو تکلیفی می‌تواند عملکرد راه رفتن به ویژه افزایش سرعت راه رفتن، طول گام و کاهش توقف در راه رفتن در بیماران مسن را بهبود بخشد. این مطالعه همچنین نشان داد که آموزش کار دوگانه باعث بهبود سلامت جسمانی شرکت‌کنندگان در مطالعه می‌شود.

یک مطالعه تحقیقاتی اخیر نشان داد که تمرینات مقاومتی پیشرونده (PRT) در کاهش علائم و بهبود عملکرد در بیماران مبتلا به بیماری پارکینسون خفیف تا متوسط (PD) مؤثر است. یک متاآنالیز در سال 2022 نشان داد که تمرینات مقاومتی پیشرونده در افراد مبتلا به پارکینسون باعث بهبود توقف در راه رفتن، افزایش قدرت عضلانی و بهبود کیفیت زندگی گزارش شده در طول توانبخشی می‌شود.

آموزش استراتژی حرکت

اختلالات عقده‌های قاعده‌ای باعث نقص در تولید رفتار داخلی (خودکار) می‌شود. استراتژی‌ها (نشانه‌های فیزیکی یا توجهی و استراتژی‌های ترکیبی) می‌توانند به غلبه بر برخی از مشکلات ناشی از آن کمک کنند، از این رو به روشی فزاینده برای مداخله برای افراد مبتلا به پارکینسون تبدیل شده‌اند.

حرکت درمانی مبتنی بر موسیقی یک مداخله امیدوارکننده است که به تحقیقات بیشتری نیاز دارد. جالب است زیرا استراتژی‌های حرکت شناختی، تکنیک‌های نشانه گیری، تمرینات تعادلی و فعالیت بدنی را ترکیب می‌کند. تمرکز بر لذت بردن از حرکت است و نه بر محدودیت حرکتی که ممکن است بیشتر از تمرینات استاندارد برای بیماران جذاب باشد. یک بررسی سیستماتیک و متاآنالیز در سال 2021 نشان داد که درمان حرکتی مبتنی بر موسیقی می‌تواند عملکرد حرکتی، تعادل و توقف و راه رفتن، سرعت راه رفتن و سلامت روانی کلی که توسط تست‌های استاندارد اندازه گیری شده است را به طور قابل توجهی بهبود بخشد. این بررسی نشان داد که درمان حرکتی مبتنی بر موسیقی تأثیر قابل اندازه‌گیری بر آهنگ راه رفتن، طول گام، یا کیفیت زندگی در افراد مبتلا به پارکینسون دارد.

ما می‌توانیم فوراً تأثیر نشانه‌ها و توجه خارجی را بر بهبود طول گام، توقف و چرخش در حین روند پیاده‌روی و در فعالیت‌های روزمره ببینیم. یک مرور سیستماتیک و متاآنالیز نتایج بهتری را با فیزیوتراپی کوتاه مدت در مورد علائم توقف در راه رفتن در بیمار پارکیسون نشان می‌دهد. با این حال، مطالعات کار آزمایی کنترل تصادفی سازی بیشتر هنوز مورد نیاز است. ادبیات نشان می‌دهد که فناوری راه رفتن به کمک ربات نتایج بهتری در رسیدگی به توقف راه رفتن برای بیماران پارکینسون دارد. با این حال، تحقیقات بیشتری در این زمینه مورد نیاز است.

بسته به وضعیت شناختی فرد، آن‌ها ممکن است بتوانند یاد بگیرند که چگونه در استفاده از یک سرنخ یا استراتژی درونی خود آموزش دهند. اگر توانایی کمتری داشته باشد، سرنخ یا استراتژی باید از یک منبع خارجی بیاید، به عنوان مثال. یک نوار بصری روی زمین، ضربان ریتمیک یک مترونوم. بسته به مرحله شرایط، منطق انتخاب‌های مداخله متفاوت خواهد بود:

همانطور که در بخش فیزیوتراپی پارکینسون: ارجاع و ارزیابی ذکر شد، در مراحل اولیه تشخیص، تاکید بیشتری بر آموزش و خود مدیریتی می‌شود. فرد باید تشویق شود که تا زمانی که ممکن است به فعالیت و شرکت در تمرینات بدنی ادامه دهد. عوارض تنفسی قابل توجهی در بسیاری از افراد با پیشرفت پارکینسون آن‌ها ایجاد می‌شود، بنابراین باید به نظارت و مدیریت ضعف متجاوز کننده عضلات تنفسی و سفتی قفس سینه توجه شود.

راهنمای اروپایی بخشی را ارائه می‌دهد که استفاده از یادگیری حرکتی (صفحات 78 تا 80)، انتظارات را در صورت تمرین و اجرا به عنوان یک استراتژی برای آموزش بهبود حرکت توضیح می‌دهد. این آموزش به شکل آموزش عملکردی و دو تکلیفی نشانه گذاری شده است، آموزش استراتژی جبرانی از نشانه های بیرونی، خودآموزی و توجه استفاده می‌کند. مثال‌ها عبارتند از:

نشانه بصری – نقطه تمرکز برای گام برداشتن و شروع راه رفتن. نوارهای روی زمین برای شروع یا ادامه راه رفتن در مناطقی که باعث کندی یا یخ زدگی می‌شوند.

نشانه شنوایی – شمارش 1-2-3 برای شروع راه رفتن. قدم گذاشتن به ضرب آهنگ مترونوم یا موسیقی خاص با آهنگی مشخص برای ادامه ریتم پیاده روی.

توجه – فکر کردن در مورد برداشتن یک قدم بزرگ. ایجاد چرخش قوس گسترده تر در صورت اصلاح یک عادت بد – مانند راه رفتن با لگن سفت یا پیاده روی با استفاده از لگن قابل استفاده است.

نشانه گیری حس عمقی – تکان دادن از یک طرف به سمت دیگر آماده برای شروع یک گام. گرفتن یک قدم به عقب به عنوان نشانه آماده برای راه رفتن به جلو

بررسی سیستماتیک سی و پنج مطالعه توسط دلگادو-آلوارادو ام و همکاران. بر مزایای درمان های غیر دارویی و غیر جراحی برای توقف علائم راه رفتن تاکید می‌کند. نتایج مطالعه درمان‌های غیرفعال (تحریک مغناطیسی جمجمه‌ای یا تحریک جریان مستقیم بین جمجمه‌ای)، درمان‌های فعال (آموزش شناختی یا بدنی) و درمان‌های اثر گذار (با استفاده از نشانه‌های بینایی، شنوایی یا حس عمقی برای تغییر حرکات معمولی بیمار به سمت هدف را پیشنهاد می‌کنند) که کمک به غلبه بر توقف قسمت راه رفتن می‌کند.

اکثر افرادی که پارکینسون در آن‌ها تشخیص داده می‌شود 50 سال یا بیشتر سن دارند، اما از هر 20 نفری که تشخیص داده شده، 1 نفر جوان تر از این میزان هستند. افراد مبتلا به پارکینسون در سنین پایین به احتمال زیاد دیستونی و نوسانات حرکتی و دیسکینزی زود هنگام را نشان می‌دهند که ناشی از استفاده طولانی مدت از درمان دوپامینرژیک است.

طبق متاآنالیز لی، این مداخلات غیر دارویی در افزایش کیفیت زندگی مرتبط با سلامت (HRQOL) مؤثر است؛ اما از آنجایی که ناهمگونی زیادی بین مداخلات وجود دارد، تحقیقات بیشتری برای نتیجه گیری قاطع مورد نیاز است.

برای ارائه یک درمان بیمار محور، مهم است که به بیماران خود اطلاعات و آموزش ارائه دهید و زمانی را برای بیماران در نظر بگیرید تا گزینه‌های خود را مطرح کنند و سؤال بپرسند. زمان بالینی محدود ممکن است یک چالش باشد، با این حال، ارتباط خوب و به اشتراک گذاری اطلاعات به اندازه ارائه یک مداخله مهم است.

فناوری و پارکینسون

استفاده از واقعیت مجازی در توانبخشی نتایج مثبتی بر تعادل، هماهنگی و سرعت راه رفتن در بیماران پارکینسون دارد.

هدف از آموزش غلبه بر دامنه حرکتی کوچک برای عادی سازی عملکرد حرکتی است. این یک مداخله رفتاری مبتنی بر دامنه است که بر بهبود روابط سرعت – دامنه در حرکات اندام فوقانی و تحتانی متمرکز است.

بدن یا تحقیقات رو به رشد فواید مثبت رقص را برای افراد مبتلا به PD در هر دو حوزه حرکتی و غیر حرکتی نشان می‌دهد.

پیلاتس تاثیر مثبتی بر تناسب اندام، تعادل و عملکرد بدنی به ویژه در اندام تحتانی آن‌ها دارد.

ورزش تنفسی اضافه شده به برنامه ورزشی عمومی برای بیماران مبتلا به بیماری پارکینسون می‌تواند تأثیر مثبتی بر دامنه قفسه سینه، انبساط ریه و توانایی تولید سرفه مؤثر داشته باشد.

بیماری پارکینسون یکی از شایع ترین اختلالات عصبی است که بر سیستم های حرکتی و غیر حرکتی مغز انسان تأثیر می‌گذارد. نقص در تحرک، چابکی و عملکرد اجرایی را می‌توان در بیماران مشاهده کرد که بر توانایی آن‌ها برای مدیریت زندگی روزمره تأثیر می‌گذارد که به نوبه خود بر کیفیت کلی زندگی آن‌ها تأثیر می‌گذارد. در حال حاضر چندین گزینه درمانی وجود دارد که یک رویکرد چند رشته ای از جمله دارو، درمان های جراحی و فیزیوتراپی را تشکیل می‌دهد.

بیماری پارکینسون چیست؟

بیماری پارکینسون (PD) اولین بار در اوایل دهه 1800 توسط جیمز پارکینسون به عنوان یک بیماری شناخته شد. این یک اختلال عصبی پیچیده است که باعث علائم حرکتی و غیر حرکتی می‌شود. دومی با اختلال در فرآیندهای شناختی از جمله تنظیم، برنامه ریزی و اجرای رفتار مشخص می‌شود.

علل و درمان بیماری پارکینسون

در نظر گرفته می‌شود که علائم پارکینسون به دلیل از دست دادن سلول های دوپامینرژیک در جسم سیاه ایجاد می‌شود. تحقیقات هنوز به این نتیجه نرسیده است که مرگ سلول های تولید کننده دوپامین چگونه اتفاق می‌افتد، با این حال، تصور می‌شود که با عوامل ژنتیکی و محیطی ارتباط دارد. چندین جهش تک ژنتیکی با شروع بیماری پارکینسون مرتبط است. اگرچه تصور می‌شود که این نظریه فقط تعداد نسبتا کمی از موارد PD را توضیح می‌دهد. هیچ درمان دائمی برای پارکینسون وجود ندارد. به طور سنتی، درمان های دارویی، جراحی و سایر روش های درمانی برای تسکین علائم بیماری به کار می رود. اصولاً داروهایی که برای تسکین علائم تجویز می‌شوند عبارتند از:

• داروهایی که سطح دوپامین را در مغز افزایش می‌دهند
• داروهایی که سایر مواد شیمیایی مغز را در بدن تغییر می‌دهند
• داروهایی که به تنظیم علائم غیر حرکتی کمک می‌کنند

با این حال، از آنجایی که پارکینسون یک اختلال پیشرونده است، علائم حرکتی اغلب می‌تواند در کنار اثربخشی داروهای تجویز شده بدتر شود. علاوه بر این، استفاده طولانی مدت از داروهای آنتی کولینرژیک خاص و آگونیست های دوپامین برای تسریع عوارض حرکتی مانند حرکات غیرارادی و نوسانات در پاسخ‌ها یافت شده است.

همچنین مشخص شده است که تحریک عمیق مغز در تسکین برخی از علائم تجربه شده مؤثر است. با این حال، برای اکثر افراد مبتلا به پارکینسون، روش‌های درمانی اضافی مانند فیزیوتراپی برای کمک به تحرک و تقویت استقلال مورد نیاز است.

برای هدف قرار دادن علائم حرکتی و غیر حرکتی، فیزیوتراپی اغلب به افراد مبتلا به پارکینسون به عنوان بخشی از یک رویکرد درمانی چند رشته ای ارائه می‌شود و هدف آن بهبود کیفیت زندگی کسانی است که با این بیماری زندگی می‌کنند. این امر با بهبود دامنه حرکتی و ظرفیت فیزیکی در فعالیت‌های روزانه از طریق پیاده روی و همچنین تمرین فعالیت‌های دستی مانند چنگ زدن به دست می‌آید.

فیزیوتراپی برای بیماری پارکینسون

به طور سنتی، نرخ ارجاع برای فیزیوتراپی برای پارکینسون پایین بود، با این حال، در سال های اخیر، نرخ ارجاع افزایش یافته است. این تغییر به دستورالعمل‌هایی از جمله دستورالعمل‌هایی که توسط موسسه ملی سلامت و تعالی بالینی منتشر شده است نسبت داده شده است که توصیه می‌کند فیزیوتراپی باید در تمام مراحل بیماری استفاده شود.

نقش اصلی فیزیوتراپیست به عنوان بخشی از تیم چند رشته ای، به حداکثر رساندن توانایی عملکردی بیمار در عین به حداقل رساندن هرگونه عوارض ثانویه ناشی از توانبخشی حرکتی با استفاده از حمایت و آموزش است.

فیزیوتراپی به عنوان یک گزینه درمانی برای پارکینسون بر انتقال، وضعیت بدنی و عملکرد اندام فوقانی، تعادل و ظرفیت فیزیکی و فعالیت تمرکز دارد. فیزیوتراپیست ها همچنین ممکن است از راهبردهای حرکت شناختی و نشانه گیری و ورزش برای حفظ یا افزایش سطح استقلال و کیفیت زندگی بیمار استفاده کنند.

در مراحل اولیه پارکینسون، زمانی که علائم آنچنان مضر نیستند، فیزیوتراپیست ها قصد دارند مشارکت در برنامه‌های اوقات فراغت را ارتقا دهند که تناسب اندام و گنجاندن در فعالیت‌های درون جامعه را افزایش می‌دهد. با پیشرفت علائم، راهبردهای حرکتی برای غلبه بر مشکلات در ایجاد حرکت و فکر به بیماران آموزش داده می‌شود. این شامل فیزیوتراپیست است که استراتژی‌هایی را برای جبران کاهش عملکرد ایجاد می‌کند.

بر اساس ادبیات تحقیقاتی که پیرامون تأثیر فیزیوتراپی برای بیماری پارکینسون وجود دارد، واضح است که رویکردهای مختلف مورد استفاده در بهبود کیفیت زندگی بیمار مفید هستند. علاوه بر این، چندین رویکرد توانبخشی حرکتی مورد استفاده فیزیوتراپیست ها وجود دارد که دارای مزایای کوتاه مدت هستند. مشخص شده است که تمرینات هوازی و مبتنی بر یادگیری برای افرادی که از پارکینسون رنج می برند مناسب ترین هستند. این تمرینات به ویژه در افراد مسن مبتلا به پارکینسون محافظ عصبی هستند.

ورزش‌هایی که عملکرد قلبی-ریوی را بهبود می‌بخشند و باعث بهبود بیومکانیک، وضعیت بدن، حرکت تنه و حرکت متقارن کلی می‌شوند، مزایای زیادی در اختلالات نورودژنراتیو پیدا کرده‌اند. مشخص شده است که تمریناتی که افراد مبتلا را برای تغییر حرکت، فعالیت یا جهت به چالش می کشد (معروف به تمرین “تصادفی”) به افراد مبتلا به پارکینسون کمک می‌کند. با این حال، هنوز مشخص نیست که کدام رویکرد مؤثرتر است. با این وجود، فیزیوتراپی نقش مهمی در رویکرد درمانی چند رشته ای برای بیماری پارکینسون ایفا می‌کند.