درد سیاتیک یک شکایت نسبتا شایع و اغلب مداوم است که منجر به استفاده از خدمات درمانی و مرخصی استعلاجی طولانی مدت می شود. سیاتیک معمولاً به عنوان دردی مبهم در کمر شناخته می شود که به سمت پاها انتشار میابد. مترادف های زیادی برای سیاتیک وجود دارد، مانند درد ریشه عصبی، سندرم رادیکول لومبوساکرال و یا گیر افتادن ریشه عصبی. تا به حال پژوهش های اندکی عوامل خطر آفرین در ابتلا به سیاتیک را مورد بررسی قرار داده اند اما همان تحقیقات اندک نیز نشان داده اند که بلند کردن بار سنگین مداوم خطر ابتلا به سیاتیک را افزایش می‌دهد.

[sc name=”didar”][/sc]

سیاتیک و عوامل تاثیرگذار در بروز آن

عوامل روانی-اجتماعی در محل کار مانند مشاغل با فعالیت های فیزیکی بالا و عوامل محیطی نامناسب شغلی ممکن است بر بروز درد سیاتیک تأثیر بگذارند، اما مطالعاتی که این اثرات روانی-اجتماعی بر سیاتیک را بررسی ‌کنند، بسیار کم بوده و نتایج متناقضی را نشان داده‌اند. مثلا در طی تحقیقی مشخص شد که بین شرایط شغلی نامناسب و بستری شدن در بیمارستان به دلیل اختلالات دیسک بین مهره ای ارتباط معناداری وجود دارد.

با این حال، در طی مطالعه دیگری که بر روی 841 مرد شاغل در شرکت برق و گاز در فنلاند انجام شد، هیچ ارتباطی بین عوامل روانی اجتماعی مرتبط با کار و درد سیاتیک در طی یک دوره پیگیری 2 ساله پیدا نشد. از طرفی تنها چند مطالعه، اثرات عوامل دیگری غیر از عوامل مرتبط با کار را بر بروز سیاتیک بررسی کرده اند. به عنوام مثال فعالیت بدنی کم، اضافه وزن و سیگار کشیدن ممکن است در بروز سیاتیک نقش داشته باشد. این موارد در طی پژوهشی بررسی شدند و محققان متوجه شدند که سطح پایین فعالیت بدنی در اوقات فراغت، می تواند باعث بروز سیاتیک شود.

همچنین طی تحقیق دیگری که اخیرا انجام شده است، نشان داده شد که میان اضافه وزن و چاقی با درد سیاتیک ارتباط معنا داری وجود دارد، در حالی که برخی مطالعات دیگر بین سابقه طولانی سیگار کشیدن و درد سیاتیک ارتباط معناداری پیدا کرده اند.  درد سیاتیک اغلب همراه با سایر اختلالات اسکلتی عضلانی دیده می شود. درواقع دردهای مزمن اسکلتی عضلانی خطر ابتلا به سیاتیک را هم افزایش می دهد. همچنین، بسیاری از اختلالات اسکلتی- عضلانی هم به مانند سیاتیک با عواملی همچون سن، حجم کاری بالا، سیگار کشیدن و چاقی ارتباط دارند. با این حال، مطالعات کمی به ارتباط احتمالی درد در سایر قسمت‌های ستون فقرات با سیاتیک پرداخته‌اند. بنابراین امروز می خواهیم با شما یکی از تحقیقات جالبی را که یکی از دانشگاه های فنلاند در این زمینه انجام داده است را بررسی کنیم. با ما همراه باشید!

چه کسانی در این پژوهش شرکت کرده اند؟

این پژوهش در میان کارمندان شهرداری فنلاند به مدت 5 تا 7 سال انجام شد تا اثرات طبقه شغلی، شرایط کاری، عوامل روانی-اجتماعی، رفتارهای بهداشتی و سایر دردهای قبلی ستون فقرات را بر شروع سیاتیک بررسی کند.

افراد حاضر در این پژوهش از میان کارکنان میانسال شهرداری هلسینکی، (که با داشتن نزدیک به 40000 کارمند، جزو بزرگترین کارفرماها در فنلاند است) انتخاب شدند. نظرسنجی در میان کارکنان بین 40 تا 60 سال در سال 2000 تا 2002 انجام شد. از 13344 شرکت‌کننده واجد شرایط، 8960 نفر (که 80 درصد آنان را زنان تشکیل می دادند) به این نظرسنجی پاسخ دادند. نظرسنجی بعدی در سال 2007 و در میان پاسخ دهندگان به نظرسنجی اولیه انجام شد. بنابراین، دوره پیگیری از 5 تا 7 سال متغیر بود. همچنین در مجموع 127 نفر از پاسخ دهندگان اولیه، قبل از پیگیری فوت کرده بودند که از مطالعه حذف شدند. میزان پاسخ به نظرسنجی بعدی 83% بود. در ابتدا تنها کسانی که هیچ گونه درد سیاتیکی را گزارش نکرده بودند از طریق پرسشنامه شناسایی شدند و برای پژوهش انتخاب شدند.

در این پژوهش طبقات شغلی افراد نیز مشخص شد. افراد به مدیران، کارمندان حرفه ای، کارمندان  نیمه حرفه ای، کارمندان عادی و کارگران یدی طبقه بندی شدند. مدیران کسانی در نظرگرفته شدند که کارهای مدیریتی یا اداری انجام میدهند. کارمندان حرفه ای شامل کارمندان با مدارک دانشگاهی مانند معلمان و پزشکان بودند. کارمندان نیمه حرفه ای مشاغلی مانند پرستارها و تکنسینها در نظر گرفته شدند. کارمندهای عادی شامل کارمندان دفتری و مشاغل غیرحرفه ای در بخش مراقبت های اجتماعی و بهداشتی، مانند پرستاران کودک و پرستاران خانگی بودند و در پایان مشاغل یدی عبارت بودند از نظافتچیان، کارکنان آشپزخانه ها و کارگران بخش حمل و نقل عمومی.

اطلاعات مربوط به حجم کارفیزیکی نیز چهار مورد درنظرگرفته شد که شامل وضعیت‌های بدنی ناراحت‌کننده، چرخش مکرر تنه، حرکات تکراری و کار فیزیکی سنگین بود.

نتایج تحقیق

عوامل خطر آفرین در میان زنان

در بررسی های به عمل آمده در این پژوهش مشخص شد که در میان زنان، طبقه کارگران یدی در مقایسه با مدیران و متخصصان، خطر بیشتری برای شروع سیاتیک داشتند اما نکته جالب توجه این بود که شاخص توده بدنی یا همان BMI ارتباط ضعیفی با بروز درد سیاتیک داشت. در واقع می توان گفت در میان زنان اضافه وزن از عوامل پر خطر برای بروز سیاتیک محسوب نمی شود. عامل تاثیرگذار بعدی در میان زنان عدم فعالیت بدنی و تمرینات هوازی بود. درواقع این پژوهش نشان داد که زنانی که به لحاظ فیزیکی تمرینات کمتری را انجام میدهند بیشتر در معرض خطر ابتلا به سیاتیک قرار دارند. سیگار کشیدن در میان زنان نیز خطر ابتلا به سیاتیک را افزایش می دهد.

سیگار کشیدن ممکن است باعث کاهش مواد معدنی در استخوان ها شود و تخریب ساختارهای ستون فقرات را تسریع کند. همچنین این موضوع می تواند باعث بدشکلی ستون فقرات یا منجر به آسیب مکانیکی در آن شود. همچنین سیگار کشیدن می تواند بر تحمل آستانه درد نیز تأثیر بگذارد. نکته جالب توجه دیگر در این پژوهش این بود که وجود گردن درد نیز یکی از عوامل تاثیر گذار بر بروز سیاتیک در زنان شناخته شد و زنانی که دارای سابقه گردن درد بودند بیشتر در معرض ابتلا به سیاتیک قرار داشتند.

عوامل خطر آفرین در میان مردان

در میان مردان، طبقه کارمندان نیمه حرفه ای و کارگران یدی در معرض افزایش خطر سیاتیک بودند. اما نکته جالب توجه برای مردان این بود که هیچ گونه ارتباط معناداری بین عوامل مربوط به سلامتی( مانند اضافه وزن، سیگار کشیدن یا عدم تحرک بدنی)، و بروز سیاتیک وجود نداشت. البته این موضوع می تواند به این دلیل باشد که نمونه انتخابی و جامعه مورد پژوهش در مردان، نمونه کوچکی بود و شاید احتیاج به پژوهش های بیشتری با جامعه آماری بزرگتری وجود داشته باشد.

با این حال عدم تحرک فیزیکی ممکن است حرکت مواد مغذی را به داخل دیسک بین مهره ای را کاهش دهد و تخریب آن را تسریع کند. همچنین کاهش عملکرد فیزیکی ممکن است فرد را مستعد آسیب در ساختارهای ستون فقرات کمری به هنگام شرایط کاری سخت کند. در این پژوهش بسیاری از کارکنان مبتلا به درد پایین کمر در ابتدا از سیاتیک رنج می بردند. تغییرات تخریبی در ستون فقرات و دیسک‌های بین مهره‌ای مرتبط با افزایش سن ممکن است ابتدا به صورت درد های زیر کمر ظاهر شود و در صورت ادامه این روند و مزمن شدن این درد ممکن است در نهایت درد سیاتیک ظاهر شود.

سیاتیک تحت تاثیر چه عواملی نیست؟

در این مطالعه هیچ ارتباطی بین فشار شغلی و بروز سیاتیک یافت نشد. با این حال، ممکن است استرس ها و ناراحتی های روانی خارج از محل کار نیز بر بروز سیاتیک تأثیر بگذارد. درواقع اگرچه که شرایط روانی شغلی ممکن است تاثیری بر بروز سیاتیک نداشته باشد اما، عوامل خطر آفرین  روانی اجتماعی بیشتری نیز وجود دارند که باید در تحقیقات آتی مورد توجه قرار گیرند.

در آخر باید گفت که این پژوهش نشان داد که مداخلات برای پیشگیری از سیاتیک باید با هدف کاهش بار فیزیکی بالا در محیط های شغلی، جلوگیری از اضافه وزن، حمایت از ترک سیگار و ترویج فعالیت بدنی باشد. همچنین باید به پیشگیری و درمان درد در سایر قسمت های بدن نیز توجه بیشتری شود. زیرا نتایج نشان داده اند که بروز درد در سایر قسمت های ستون فقرات در آینده می تواند افراد را مستعد بروز درد سیاتیک نماید.

خستگی مزمن احساس خستگی است که با خوابیدن و استراحت کردن برطرف نمیشود. این حس خستگی اغلب با فقدان انگیزه یا ناتوانی در انجام وظایف روزانه همراه است. خستگی مزمن در افرادی که شرایط خودایمنی خاصی مانند روماتیسم را تجربه می کنند بیشتر دیده می شود. در ادامه میخواهیم چند دلیل احتمالی که چرا یک فرد مبتلا به روماتیسم دچار خستگی مزمن می شود را با هم بررسی کنیم. این عوامل زمینه ای ممکن است به تنهایی و یا در ارتباط با هم باعث بروز خستگی مزمن در فرد مبتلا به روماتیسم شوند.

التهاب

محققان همچنان درحال بررسی ارتباط التهاب ناشی از رماتیسم و خستگی هستند. شواهد نشان می دهد که کاهش التهاب ممکن است در برخی موارد به کاهش خستگی نیز کمک کند..

با این حال، در برخی افراد حتی با وجود کم شدن التهابات و نرمال شدن سطح طبیعی شاخص های التهابی خون، بازهم خستگی اغلب ادامه می‌یابد. برخی از متخصصان حدس می زنند که یا خستگی و التهاب مستقل از یکدیگر هستند و یا سایر نشانگرهای التهابی احتمالاً هنوز کشف نشده اند و برای این موضوع باید شاخص های التهابی دیگری را در نظر گرفت.

[sc name=”didar”][/sc]

درد مفاصل

بسیاری از متخصصان استدلال می کنند که درد مفاصل، محرک اصلی خستگی در بیماری روماتیسم است و نه التهابات. درد مفاصل و خستگی اغلب با هم در ارتباطند و حتی زمانی که آزمایش خون سطوح طبیعی التهاب را نشان می‌دهد، ممکن است وجود داشته باشند. با این حال، ممکن است بدون درد مفاصل نیز خستگی را تجربه کنید.

هنگامی که خستگی حتی پس از درمان موفقیت آمیز التهاب و درد وجود دارد، ممکن است عامل دیگری در کار باشد.

آپنه خواب

افراد مبتلا به روماتیسم ممکن است تا ۷۵ درصد بیشتر از سایرین به آپنه خواب مبتلا شوند. آپنه خواب یک اختلال خواب است که در آن تنفس به طور مکرر در طول خواب قطع و وصل می شود. این موضوع بر میزان اکسیژن دریافتی بدن تأثیر می گذارد و می تواند حتی پس از یک خواب کامل شبانه احساس خستگی در شما ایجاد کند.

به نظر نمی رسد که آپنه خواب با التهاب روماتیسم ارتباطی داشته باشد، و با وجود کم شدن التهابات نیز ممکن است این موضوع ادامه دار باشد. خوشبختانه، آپنه خواب قابل تشخیص و درمان است. درمان معمولاً شامل استفاده از دستگاه فشار مداوم راه هوایی (CPAP) یا دستگاه درمانی دیگری برای افزایش دریافت اکسیژن در هنگام خواب است.

فاکتور های سلامت روان

افراد مبتلا به روماتیسم بیشتر از سایر افراد با مشکلات سلامت روانی که با خستگی مرتبط است در گیر می شوند.. تحقیقات نشان داده اند که روماتیسم با افسردگی و خستگی ارتباط نزدیکی دارد. استرس، اضطراب و سایر اختلالات خلقی نیز ممکن است با خستگی مرتبط باشند.

دقیقا مشخص نیست که آیا مسائل مربوط به سلامت روان مستقیماً باعث خستگی می شود یا خیر. اما بیشتر محتمل است که افرادی که با مسائلی مانند افسردگی و اضطراب دست و پنجه نرم می کنند، بیشتر دچار مشکل خواب شوند. علاوه بر این، برخی از داروهای ضد افسردگی و اضطراب، خواب آلودگی را به عنوان یک عارضه جانبی ذکر می کنند. با این حال در این زمینه تحقیق بیشتری مورد نیاز است.

کم خونی

برخی محققان معتقدند که 70 درصد از افراد مبتلا به رروماتیسم از کم خونی رنج می برند. این وضعیت می تواند منجر به سطوح پایین آهن خون شود و در پی آن خستگی را به همراه داشته باشد.

کم خونی علل احتمالی زیادی دارد. برای مثال، ممکن است شما به اندازه کافی غذاهای غنی از آهن نخورید. برخی شرایط پزشکی و داروها نیز می توانند باعث ایجاد تغییراتی در پوشش دستگاه گوارش شما شوند و بر توانایی بدن در جذب آهن تأثیر بگذارند. در این رابطه می توانید با یک پزشک مشورت کنید. اما باید به این نکته نیز توجه کنید که همه متخصصان معتقد نیستند که کم خونی یکی از دلایل مهم خستگی در افراد مبتلا به رماتیسم است.

عوارض دارویی

در حالی که داروها ابزارهای ارزشمندی برای درمان روماتیسم هستند، اما بسیاری از آنها می توانند باعث خستگی نیز شوند. به عنوان مثال، متوترکسات می تواند باعث خستگی شود. سایر داروها ممکن است مستقیماً باعث خستگی نشوند، اما ممکن است خطر افسردگی، ضعف یا بی خوابی را در شما افزایش دهند که همه اینها ممکن است به خستگی کمک کنند. یک پزشک یا داروساز می تواند به شما بگوید که آیا داروی شما – یا ترکیبی از داروها – ممکن است باعث خستگی شود یا خیر.

با پزشک خود در این رابطه صحبت کنید

علاوه بر موارد ذکر شده در بالا، عوامل دیگری مانند کمبود ویتامین B12 و D، مشکلات تیروئید و عفونت ها نیز می توانند در ایجاد خستگی نقش داشته باشند. تعیین علت اصلی خستگی برای پزشکان یا بیماران کار آسانی نیست. هرچه اطلاعات بیشتری در مورد خستگی خود و چگونگی تأثیر آن بر زندگی خود به پزشک خود بدهید، شانس بیشتری برای کاهش آن دارید.

در آخر باید گفت که به همه توصیه می شود که رژیم غذایی سالم داشته باشند و ورزش کنند. این توصیه می تواند به ویژه برای افرادی که روماتیسم و خستگی مزمن دارند ضروری تر باشد.

.

چرا افراد به فیزیوتراپی دیسک کمر و سیاتیک (Sciatica) همزمان با یکدیگر نیاز دارند؟ آیا درد سیاتیک یک عارضه است یا پیامد و علامت یک بیماری است؟ افراد چطور به درد عصب سیاتیک دچار می شوند و چرا معمولا این دو یکی دانسته می شوند. در حقیقت می توان گفت که درد سیاتیک یک بیماری نیست؛ بلکه پیامد و نتیجه یک عارضه در کمر است. بین درد های سیاتیک و دیسک کمر یک رابطه نزدیکی وجود دارد. بسیاری از متخصصین درد عصب سیاتیک را یک علامت مشخص از وجود فتق دیسک کمر می دانند.

[sc name=”didar”][/sc]

فیزیوتراپی دیسک کمر و سیاتیک؛ بهترین درمان

همین علامت سبب شده تا پزشکان متخصص و فیزیوتراپیست ها، فیزیوتراپی دیسک کمر و سیاتیک را با هم تجویز کنند. دردی که در عصب سیاتیک به وجود می آید از لگن ها شروع و به سمت پایین حرکت می کند و در نهایت پاها را درگیر می نماید. چرا این اتفاق می افتد؟ تا کنون اصطلاح رادیکولوپاتی کمری ا شنیده اید؟ این اصطلاح تخصصی برای درد سیاتیک به کار برده می شود. معمولا دردهای سیاتیک در نتیجه برخی صدمات و بیماری هایی مثل دیسک کمر، التهاب مفاصل (آرتریت)، خار استخوانی و آسیب های دیگر به وجود می آید. این عارضه ها با فشار بر روی عصب های سیاتیک دردی را به وجود می آورند که به باسن ها، ران و پاها انتشار پیدا می کند. رادیکولوپاتی در واقع همان دردهای منتشر شده در قسمت های کمر به پایین است که با بی حسی، سوزش، گزگز و دردهای شدید همراه است.

اگر پزشکان تشخیص دهند که رادیکولوپاتی یا سیاتیک پیامد دیسک کمر است، برای بیماران فیزیوتراپی دیسک کمر و سیاتیک توصیه می کنند. به طور کلی، از نظر متخصصین فتق دیسک کمر شایع ترین علت به وجود آمدن درد سیاتیک است.

فیزیوتراپی دیسک کمر و سیاتیک؛ مسکن قوی بدون عوارض

معمولا در کنار فیزیوتراپی دیسک کمر و سیاتیک راهکارهای درمانی دیگری چون دارو درمانی، جراحی، کمربند طبی و ورزش به بیماران پیشنهاد می شود. هر چند که بیماران ترجیح می دهند از روش درمانی فیزیوتراپی بهره مند شوند؛ زیرا این شیوه هیچ گونه عوارضی نداشته و به مرور زمان با تقویت توانایی حرکتی و قوی کردن ماهیچه ها و عضلات کمر، باعث بهبود گردش خون می شود. این فرایند کمک می کند تا فشارهای وارد شده به عصب سیاتیک برداشته شود.

در انجام فیزیوتراپی دیسک کمر و سیاتیک، فیزیوتراپیست ها از تکنیک های مختلفی چون یخ درمانی، ماساژ درمانی، گرما درمانی، حرکات اصلاحی، الکتروتراپی و اولتراسوند استفاده می کنند. هدف از انجام این تکنیک ها بازسازی بافت های آسیب دیده ناحیه کمر است تا توانایی حرکتی آن ناحیه بهبود پیدا کند.  

 روش الکتروتراپی و اولتراسوند در فیزیوتراپی دیسک کمر و سیاتیک

پهن ترین عصب بدن، سیاتیک است که از پایین کمر شروع، بعد عبور از باسن و لگن،در نهایت به کف پا می رسد. اگر علت درد سیاتیک دیسک کمر تشخیص داده شود، برای فیزیوتراپی دیسک کمر و سیاتیک دو روش الکتروتراپی و اولتراسوند نتایج خوبی خواهد داشت. در الکتروتراپی، با انتقال پالس های الکتریکی در اطراف دیسک کمر، علاوه بر ترشح اندورفین، با بهبود جریان گردش خون، درد های ناشی از کمردرد کاهش پیدا می کند. بدین ترتیب با کاهش درد کمر، فشاری که به عصب سیاتیک وارد شده، کم خواهد شد. امواج صوتی تولید شده توسط اولتراسوند، موجب انعطاف عضله های کمر می شود. با حرارت ملایمی که برای درمان دیسک کمر به کار می رود، عضلات قوی تر و جریان خون بهتر می شود.

درمان دستی برای بهبود دیسک کمر و سیاتیک

 تا کنون درباره درمان دستی یا کایروپراکتیک در فیزیوتراپی شنیده اید؟ این درمان مبتنی به تنظیم و صف دهی ستون مهره می باشد. فیزیوتراپیست هایی که این شیوه درمانی را برای بیماران خود انجام می دهند، بر این باور هستند که ستون فقرات و اسکلت بدن بر سایر بافت ها و اعضا تاثیر مستقیم دارد. در این شیوه با اعمال فشار با دست، یک نیروی ناگهانی به مفاصل وارد شده و موجب ساختاربندی و هم ترازی مهره ها می شود. همراه با درمان دستی، ماساژ درمانی، یخ درمانی و گرما درمانی نیز به کار می رود.  

مزایای فیزیوتراپی دیسک کمر و سیاتیک

بازده فیزیوتراپی دیسک کمر و سیاتیک، کاملا به شرایط و میزان آسیب دیدگی کمر بستگی دارد. بیمارانی که از روش درمانی فیز یوتراپی برای بهبود دیسک کمر و سیاتیک خود استفاده می کنند، نتایج مثبت آن را در طول یک تا دو هفته مشاهده خواهند کرد. مهم ترین مزیت های فیز یوتراپی برای دیسک کمر و سیاتیک عبارت است از:

• یک تسکین دهنده قوی است و درد کمر و سیاتیک را بهبود می بخشد.
• پیشگیری از بازگشت مجدد دردهای دیسک کمر و عصب سیاتیک
• جلوگیری از انجام عمل جراحی
• مصونیت از عوارض دارو درمانی

فیزیوتراپی دیسک کمر و سیاتیک موثرترین روش درمانی برای بهبود دردهای ناشی از فتق دیسک کمر و عصب سیاتیک است. درد سیاتیک پیامد برخی از مشکلات مربوط به پایین کمر است. از آنجا که یکی از دلایل درد سیاتیک، یعنی بیش از 90 درصد به دیسک کمر مربوط می شود، برای درمان فیزیوتراپی دیسک کمر همراه با سیاتیک به کار می رود. دیسک کمر باعث فشرده شدن ریشه های نخاعی شده و درد سیاتیک را به وجود می آورد؛ بنابراین فیزیو تراپی یک روش درمانی تاثیر گذار در درمان سیاتیک و دیسک کمر است. به غیر از دیسک کمر عوامل دیگری در تحریک و فشرده سازی عصب سیاتیک تاثیر دارد و این باعث شده روش های درمانی مختلفی در کنار فیزیو تراپی برای درمان سیاتیک تجویز شود. فیزیوتراپی با تقویت ران، لگن، باسن، شکم و بافت های کمر به درمان سیاتیک کمک شایانی می کند.  

برخی از بیمارانی که دچار آسیب های کمر شده اند، به دلیل آسیب دیدگی های شدید، چاره ای جز عمل ندارند. مهم ترین دغدغه این بیماران چگونگی روند بهبودی بعد از جراحی است. بعد از جراحی دیسک کمر که به آن عمل لامینکتومی و دیسککتومی گفته می شود، جراحان، فیزیوتراپی بعد از عمل دیسک کمر را برای بیماران تجویز می کنند. انجام فیزیوتراپی بعد جراحی، به بیماران کمک می کند تا به بهبودی کامل دست پیدا کنند.

[sc name=”didar”][/sc]

فیزیوتراپی بعد از جراحی دیسک کمر در بازگشت دامنه حرکات، قدرت ستون فقرات، بازگشت به زندگی روال سابق زندگی، افزایش توان عضلات کمر و کاهش درد بعد لامینکتومی و دیسککتومی تاثیر بسیار بالایی دارد. فیزیوتراپی بهترین گزینه است تا مجدد از انجام فعالیت های مورد علاقه تان لذت ببرید. به طور کلی مهم ترین اهداف فیزیوتراپی بعد از جراحی دیسک عبارت است از:

• بهبود درد
• افزایش انعطاف پذیری کمر پس از جراحی
• اصلاح وضعیت بدن برای کاهش فشار بر ستون فقرات کمر
• بازگشت به فعالیت های روزمره زندگی

متاسفانه برخی از بیماران بعد از جراحی، تحرک کمتری دارند؛ چون می ترسند که دیسک کمر عود کند، در حالی که این طرز تفکر کاملا غلط بوده و با این کار بیشتر در معرض آسیب های جدی قرار می گیرند.

جراحی آسیب های دیسک کمر

فیزیوتراپی بعد از عمل دیسک کمر چگونه انجام می شود؟

شروع فیزیوتراپی بعد از جراحی دیسک کمر به شرایط بیمار و تشخیص پزشک معالج بستگی دارد. زمانی که در بیمارستان هستید، فیزیوتراپ درباره نحوه خوابیدن، بلند شدن و ایستادن به شما توضیحاتی داده، سپس در صورت رضایت می توانید به خانه بروید. معمولا جلسات فیزیوتراپی از 4 الی 6 هفته پس از جراحی شروع می شود. تعداد جلسات فیزیوتراپی نیز بستگی به نظر پزشک دارد؛ ولی بین 6 الی 12 هفته متغیر است. فیزیوتراپیست ها اول با تمرین های کششی آغاز می کنند تا توان حرکتی شما را افزایش دهند. شرایط شما انواع تکنیک های فیزیوتراپی را مشخص می کند. اولین عارضه بعد جراحی، دردهای شدید است. برای کاهش درد، فیزیوتراپیست ها از روش ها و تکنیک های ذیل استفاده می کنند.

• سرما و گرما درمانی: برای کاهش درد، کمپرس آب گرم و سرد بسیار موثر می باشد. سرما درمانی، التهابات را کاهش می دهد و گرما درمانی با منبسط کردن رگ های خونی موجب کاهش درد می شوند.
• ماساژ درمانی و درمان های دستی: برای کاهش درد و التهاب در فیزیوتراپی بعد از عمل دیسک کمر، ماساژ و حرکات دست فیزیوتراپ، موجب تسکین ناحیه کمر می شود.
• فیزیوتراپی با دستگاه: فیزیوتراپیست ها برای بازسازی بافت های آسیب دیده بعد از جراحی از تحریکات الکتریکی استفاده می کنند. تحریکات الکتریکی دستگاه هایی مثل الکتروتراپی، اولتراسوند، تنس یا اینتر فرنشیال انجام می پذیرد.
• تمرینات بازتوانی: فیزیوتراپی بعد از عمل دیسک کمر با تمرینات بازتوانی و ورزش، بهترین تکنیک هایی است که در بهبودی بیماران جراحی شده نقش دارد. معمولا پس از عمل، فیزیوتراپیست ها ورزش ها و نرمش های مختلفی برای درمان به کار می برند.

فیزیوتراپی بعد از عمل دیسک کمر؛ ورزش های پس از جراحی

بیماران تقریبا بعد از 4 الی 6 هفته می توانند، فیزیوتراپی بعد از عمل دیسک کمر را آغاز کنند. برای دستیابی به بهبودی کامل، انجام حرکات کششی، ورزش و نرمشی، بهترین گزینه خواهد بود؛ چون که انجام این تمرین ها، شما را آرام آرام به زندگی عادی باز می گرداند. از هفته اول شروع فیزیوتراپی تا هفته آخر، انجام هر کدام از تمرین های ورزش برای رسیدن به یک هدف مشخص، طراحی شده اند. این ورزش ها عبارت است از:

• انجام ورزش هایی که بافت های عصبی را تحریک می کنند.
• انجام ورزش هایی که باعث پایداری ستون فقرات هستند.
• انجام ورزش هایی که برای حرکات نوسانی لگن به کار می روند.
• انجام ورزش هایی که برای کش عضلات پا استفاده می شوند.
• انجام حرکات اسکات
• انجام ورزش هایی که به صورت ایستاده انجام می شود تا عضلات پشت پا کشش پیدا کنند. 

فیزیوتراپی بعد از عمل دیسک کمر برای بیماران از اهمیت زیادی برخوردار است. انجام تمام مراحل فیزیوتراپی بهتر است زیر نظر فیزیوتراپ های کارکشته و مجرب باشد.

مراقبت های پس از جراحی دیسک کمر

در کنار انجام فیزیوتراپی بعد از عمل دیسک کمر، رعایت برخی نکات طلایی، روند بهبودی را تسریع می کند. چگونگی مراقبت بعد از جراحی دیسک کمر به خود بیماران بستگی دارد. هر چه قدر که بیماران با فیزیوتراپیست ها و پزشکان همکاری کنند، زودتر بهبود پیدا کرده، به زندگی عادی باز می گردنند. برای کاهش درد و بازیابی سلامتی نکات مهم ذیل را رعایت کنید:

• کمپرس آب سرد و گرم برای کاهش درد و التهاب محل عمل را فراموش نکنید.
• جابه جایی وسایل سنگین در 6 هفته اول اکیدا ممنوع است.
• کم تحرک نباشید؛ ولی از نشستن های طولانی نیز اجتناب کنید.
• از فیزیوتراپیست ها طرز نشستن، برخاستن و خم شدن را یاد بگیرید.
• فیزیوتراپی بعد از عمل دیسک کمر را حتما انجام دهید.
• توصیه های پزشک معالج تان را جدی بگیرید.
• تمرین های بازتوانی را با کمک فیزیوتراپیست ها انجام دهید.

بیمارانی که مجبور به جراحی دیسک کمر می شوند، پس از جراحی برای بهبودی کامل باید انجام فیزیوتراپی بعد از عمل دیسک کمر را در برنامه مراقبتی خود قرار دهند. تکنیک های فیزیوتراپی به بیماران کمک می کند تا مسیر بهبودی و تندرستی را هر چه سریع تر طی کنند و به زندگی عادی شان باز گردند. شروع فیزیوتراپی از مهم ترین برنامه های فیزیوتراپی می توان به ورزش ها و تمرین های افزایش قدرت عضلات و فیزیوتراپی با دستگاه اشاره کرد.

علت بی‌حسی در شانه چیست؟ بی‌حسی در شانه می‌تواند این پیام را به شما برساند که اعصاب ناحیه گردنی و شانه‌ای شما تحت‌فشار هستند. به طور معمولاً وظیفه اعصاب رساندن پیام‌هایی به مغز است تا شما بتوانید احساسات مختلفی همچون گرما، سرما و یا درد را حس کنید.

محل عبور این اعصاب از ناحیه گردن شروع می‌شود و در ادامه به سمت شانه امتداد می‌یابد. ای اعصاب در سرتاسر شانه و بازوهای شما کشیده شده‌اند و در انتها از انگشتان شما نیز عبور می‌کنند.

علائم بی‌حسی در شانه

گاهی اوقات آسیب‌هایی که به شانه وارد می‌شود می‌تواند منجر به بی‌حسی در این ناحیه شود. این احساس ممکن است حس سوزن‌سوزن‌شدن را به دنبال داشته باشد و یا گاهی کل ناحیه بازوی شما را دچار سری و بی‌حسی کند.

علائم دیگری که می‌توان به آن اشاره کرد عبارت است از:

کبودشدن

احساس سردشدن یا گرمای غیرطبیعی در شانه، بازو و یا انگشتان

حس سنگینی در این نواحی

ضعف عضلانی

 سوزن‌سوزن‌شدن یا به‌اصطلاح خواب‌رفتن

درد و یا حساسیت

ورم

ممکن است علائم در این نقاط نیز بروز کند:

گردن

قسمت بالایی کمر (ناحیه توراسیک)

کتف

استخوان ترقوه

علل بی‌حسی شانه

آسیب‌های عصبی شانه ممکن است به علت ساییدگی و پارگی تاندون‌ها و یا ضربات و حرکات تکراری نیز به وجود بیایند. گاهی فشرده‌شدن و تحت‌فشار قرارگرفتن یک عصب می‌تواند به بی‌حسی در شانه منجر شود. این فشردگی ممکن است در اثر برخورد عضلات، تاندون‌ها و یا حتی استخوان با عصب رخ دهد. گاهی اوقات تورم و یا التهابی که در اطراف مفصل وجود دارد نیز می‌تواند منجر به بی‌حسی در شانه شود. فشار و یا استفاده بیش از حد از عضلات و بافت‌های اطراف شانه نیز می‌تواند بی‌حسی در شانه را به وجود بیاورد.

درد در ناحیه گردن و ارتباط آن با شانه

اعصابی که ناحیه شانه را عصب‌دهی می‌کنند از گردن نشئت می‌گیرند؛ بنابراین بسیار طبیعی است که آسیب به این اعصاب منجر به درد و بی‌حسی در شانه شود.

رادیکولوپاتی گردن به وضعیتی گفته می‌شود که در آن یک عصب در گردن یا فوقانی کمر تحت‌فشار قرار می‌گیرد و حس درد و سوزن‌سوزن‌شدن در محل دیگری که از آن عصب، عصب‌رسانی می‌شود اتفاق می‌افتد. این عارضه علاوه بر بی‌حسی، می‌تواند باعث درد و ضعف عضلانی نیز شود.

خوابیدن در پوزیشن‌های نامناسب نیز می‌تواند اعصاب را تحت‌فشار قرار دهد. وضعیت‌های نامناسب نشستن به مدت طولانی در حالت خمیده نیز می‌تواند به اعصاب گردن، پشت یا شانه‌های شما آسیب برساند. همچنین ایستادن‌های طولانی و کارکردن در حالت‌های خمیده و نامناسب نیز می‌تواند وضعیت اعصاب شما را تحت‌تأثیر قرار دهد. زیرا این موارد می‌توانند منجر به ناهنجاری‌های اسکلتی – عضلانی در ستون فقرات شما شوند.

سایر عارضه‌هایی که منجر به بی‌حسی در شانه می‌شود

آسیب به نخاع و همین‌طور شکستگی‌های ستون فقرات نیز می‌تواند منجر به فشردگی عصب و در ادامه بی‌حسی در شانه شود. بیرون‌زدگی یا لیزخوردن دیسک در ستون فقرات نیز می‌تواند عصب را تحت‌فشار قرار دهد.

آسیب به عضلات روتاتور کاف یا چرخاننده‌های خارجی نیز می‌تواند منجر به بی‌حسی در شانه شود. روتاتور کاف‌ها مانند یک حلقه دور استخوان بازو را فراگرفته‌اند و مانند یک نوار پلاستیکی بزرگ به نگهداری استخوان بازو در حفره شانه کمک می‌کنند. یک پارگی جزئی و یا آسیب‌دیدگی در این ناحیه می‌تواند منجر به تحت‌فشار قرارگرفتن روتاتور کاف‌ها شود. همچنین استفاده بیش از حد از عضلات شانه می‌تواند به روتاتور کاف‌ها آسیب برساند. مثلاً انجام حرکات تکراری در حین کار یا ورزش. از طرفی دیگر، عدم فعالیت بدنی نیز می‌تواند احتمال فشردگی اعصاب در اطراف روتاتور کاف‌ها را افزایش دهد.

التهاب بورسا یا بورسیت

بورساها کیسه‌های کوچک پر از مایعی هستند که معمولاً محل‌های تلاقی استخوان و عضلات و یا استخوان و تاندون‌ها وجود دارند و منجر به کاهش اصطکاک بین این اجزا می‌شوند.

التهاب بورسا یا بورسیت زمانی اتفاق می‌افتد که این بورساها ملتهب و متورم شوند. تورم باعث تحریک اعصاب و به دنبال آن درد و بی‌حسی می‌شود. این ناحیه می‌تواند در اثر استفاده بیش از حد از شانه و یا آسیب به شانه دچار تورم و التهاب شود. همچنین آسیب به روتاتور کاف‌ها نیز باعث بورسیت در شانه می‌شوند.

التهاب ناشی از آرتروز

آرتروز یا آرتریت در شانه به دلیل ساییدگی و پارگی غضروف در مفصل شانه ایجاد می‌شود.

آرتریت روماتوئید (RA) زمانی اتفاق می‌افتد که التهاب در بدن به مفاصل آسیب می‌رساند. گاهی اوقات عفونت‌ها نیز می‌توانند منجر به آرتریت روماتوئید شود.

هر دو نوع آرتریت می‌توانند منجر به آسیب شانه شوند. این عارضه می‌تواند باعث شود تا احساس درد، خشکی و یا بی حس در شانه خود داشته باشید.

دررفتگی شانه

شانه از استخوان‌های زیر تشکیل شده است::

کتف

استخوان بازو

ترقوه

در دررفتگی شانه، استخوان بازو می‌تواند تا حدودی و یا به طور کامل از شانه خارج شود. همچنین دررفتگی می‌تواند باعث آسیب به روتاتور کاف، عضلات، تاندون‌ها و اعصاب شود و بی‌حسی در شانه را به دنبال داشته باشد. گاهی به علت پارگی و شل‌شدگی تاندون‌ها، شانه می‌تواند دچار دررفتگی‌های راجعه و برگشت‌پذیر شود.

خارهای استخوانی

خارها نواحی ضخیم استخوانی هستند که معمولاً دردناک نیستند. این زوائد استخوانی، معمولاً می‌توانند پس از آسیب به مفاصل ایجاد شوند. گاهی اوقات نیز بدون هیچ دلیل مشخصی به وجود می‌آیند و در طول زمان رشد می‌کنند. خارهای استخوانی می‌توانند فضا اعصاب را تنگ کرده و آنها را تحریک کنند و منجر به بی‌حسی شانه شوند.

درمان بی‌حسی در شانه

در بیشتر موارد، آسیب عصبی در شانه موقتی است و ممکن است از چند روز تا چند ماه به طول بینجامد. اما درمان آن بستگی به علت به‌وجودآمدن این درد دارد. عصب تحت‌فشار به طور معمول با داروهای ضددرد و ضدالتهاب درمان می‌شود.

درمان‌های خانگی:

مصرف داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی، مانند آسپرین، ایبوپروفن یا ناپروکسن

قراردادن کمپرس گرم روی شانه و یا محل درد و بی‌حسی

انجام حرکات کششی به طور منظم

درمان‌های پزشکی:

فیزیوتراپی

داروهای مسکن تجویزی

استفاده از بریس برای شانه یا بازو

استفاده از گردن‌بندهای طبی

تزریق استروئید در مفصل یا ستون فقرات

عمل جراحی

همچنین حرکاتی مانند بالابردن بازو می‌تواند فشار عصبی را در این ناحیه کاهش دهد. ورزش‌هایی که باعث تقویت و کشش عضلات گردن، کمر و شانه می‌شوند می‌توانند مفید باشند و به بهبود سلامت عصب در شانه کمک کنند

آسیب‌های جدی شانه، مانند دررفتگی شانه، شکستگی، یا پارگی شدید تاندون، ممکن است به جراحی یا درمان دیگری نیاز داشته باشد.

آسیب عصبی ناشی از دیابت یا سایر شرایط بدنی نیز نیاز به مدیریت بیشتری دارند که می‌توان این موارد را از طریق داروها، رژیم غذایی و فعالیت‌های بدنی انجام داد.

سالمندی ممکن است به عنوان یک مجموعه عملکردی از چندین عامل در نظر گرفته شود که با بالا رفتن سن اتفاق می افتد. ضعیف شدن حرکات، باعث اختلال در سازگاری فرد با محیط می شود و این موضوع می تواند اثرات اجتماعی و روانی نامطلوبی را برای فرد به دنبال داشته باشد. به طور طبیعی ضعیف شدن و کاهش قدرت عضلانی از 25 سالگی آغاز می شود و تا 30 سالگی و پس از آن نیز ادامه می یابد. همچنین با بالا رفتن سن انعطاف پذیری عضلات و مفاصل نیز تحت تاثیر قرار می گیرد. کمبود این دو فاکتور باعث می شود تا تعادل در سالمندان تحت تاثیر قرار گیرد و خطر سقوط و زمین خوردن در آن ها افزایش یابد. همچنین این موضوع می تواند بر مشکلات تنفسی و وضعیت نامناسب و پاسچر بدنی این گروه از افراد تاثیرگذار باشد. بنابراین حفظ تحرک بدنی جزو مهمترین عوامل برای حفظ سلامتی در سالمندان میباشد.ما در این مقاله قصد داریم به این سوال پاسخ دهیم: آیا رابطه ای بین آبدرمانی و تعادل در سالمندان وجود دارد؟

[sc name=”didar”][/sc]

سالمندی و خطر سقوط

سقوط و زمین خوردن در سالمندان جزو بزرگترین معضلات بهداشت عمومی در میان سالمندان و یکی از اصلی ترین علت های مرگ و میر در این دسته از افراد است. از جمله عوامل تاثیرگذار در این موضوع، می توان ضعف عضلانی، استفاده از داروهای خواب آور و روان گردان، نقص بینایی و مخاطرات محیطی را نام برد. در این بین زنان به علت داشتن توده چربی بیشتر و قدرت عضلانی ضعیف تر، بیشتر در معرض زمین خوردگی قرار می گیرند که این موضوع می تواند منجر به بیماری هایی مانند تخریب مفاصل و یا حتی افسردگی شود.

برای روشن تر شدن موضوع می توان به آمارهای سازمان بهداشت جهانی در آمریکا اشاره نمود. بر طبق این آمار حدود 30 درصد از سالمندان در آمریکا دچار سقوط و زمین خوردگی می شوند که حدود 5 درصد از این زمین خوردگی ها منجر به شکستگی در ناحیه لگن می شود. همچنین هزینه درمان شکستگی های ناشی از سقوط سالمندان سالانه بیش از 10 میلیارد دلار است!

تاثیر آبدرمانی و تعادل در سالمندان

تحقیقات نشان داده اند که فعالیت بدنی می تواند روند از دست دادن توده های عضلانی و استخوانی و به تبع آن خطر شکستگی در اثر فقدان این موارد را تا 60 درصد کاهش دهد. علاوه بر این موضوع افزایش قدرت عضلانی باعث بالا رفتن استقامت قلبی عروقی، انعطاف پذیری و تعادل می شود و این عوامل در ارتباط با هم می توانند خطر سقوط در سالمندان را به میزان قابل توجهی کاهش دهند.

آب درمانی از دیرباز به عنوان روشی کم خطر برای درمان بیماری های رماتیسمی، اورتوپدی و عصبی مورد استفاده قرار گرفته است و امروزه نیز توجه به این زمینه بسیار افزایش یافته است. ویژگی های فیزیکی تمرینات آبدرمانی، بسیاری از اهداف توانبخشی و بدنی مورد نیاز برای افراد سالمند را طی یک جلسه فراهم می کند. این محیط برای افراد سالمند محیطی ایمن و کارامد در نظر گرفته می شود و می تواند همزمان هم اختلالات اسکلتی عضلانی و هم تعادل را تحت تاثیر قرار دهد. علائم متعددی مانند درد، ضعف عضلانی، نقص تعادل، چاقی، بیماری های آرتریت و اختلالات راه رفتن و غیره، انجام تمرینات روی زمین را برای سالمندان دشوار می کند.

اما وضعیت بدن در تمرینات آبدرمانی متفاوت است، زیرا بار اضافی مفصل کاهش می یابد و خطر سقوط و آسیب کمتر می شود. علاوه بر این، شناور شدن به افراد اجازه می دهد تا تمرینات و حرکاتی را انجام دهند که نمی توانند روی زمین انجام دهند. مطالعات اندکی به بررسی تاثیر آب درمانی بر تعادل سالمندان پرداخته اند اما همه آن ها مزایای این تمرینات را بر کاهش نوسانات وضعیتی، افزایش عملکرد فانکشنال و بهبود در انجام فعالیت های شخصی نشان داده اند. به همین دلیل می خواهیم باهم در این مقاله یکی از تحقیقات انجام شده در این زمینه را بررسی کنیم.

تاثیر 8 هفته آبدرمانی و تعادل در سالمندان :بررسی یک پژوهش

طی تحقیقی که بر روی 28 سالمند کم تحرک بین سال های 64 تا 79 انجام شد، تاثیر تمرینات آب درمانی در مقایسه با دیگر تمرینات مورد بررسی قرار گرفت. در این تحقیق 14 سالمند در گروه آزمایش (یا تمرین های آب درمانی) و 14 سالمند دیگر در گروه کنترل قرار گرفتند. (گروه کنترل گروهی است که برای مقایسه تاثیر گروه  آزمایش در نظر گرفته می شود). گروه آزمایش تحت 8 هفته تمرینات آب درمانی و پس از 8 هفته توسط تست های تعادل مورد ارزیابی قرار گرفتند. در پایان اختلاف بسیار زیادی در بین دو گروه کنترل و آزمایش دیده شد و گروهی که تحت تمرینات آب درمانی قرار گرفته بودند به صورت چشمگیری تعادل بهتری از خود نشان دادند.

سایر تحقیقات انجام شده نیز نشان داده اند که آبدرمانی در افرادی که ترس از افتادن دارند می تواند بسیار تاثیرگذار باشد. آب دارای خواص ویسکوزیته و گران رَوی بالایی است. این موضوع باعث می شود تا روند حرکات در آن کاهش یابد و زمین خوردن را به تعویق اندازد و به تبع آن باعث می شود تا فرد زمان کافی برای به دست آوردن وضعیت بدنی مناسب را که از تعادل خارج شده است، را داشته باشد. شناوری به عنوان یک تکیه گاه عمل می کند که ترس از سقوط را کاهش می دهد.

جمع بندی

به این ترتیب، افراد می‌توانند فراتر از محدودیت‌های ثباتی خود، بدون ترس از عواقب سقوطی که روی زمین رخ می‌دهد، به چالش کشیده شوند. همچنین نکته جالب توجهی که در طی این تحقیق به دست آمد این بود که که در مرحله اول برنامه (هفته اول تا ششم) افزایش بیشتری در تعادل مشاهده شد. این نتایج احتمالاً به این دلیل رخ داده اند که پاسخ به ورزش بدنی در هفته های اول درمان بسیار مشهودتر است. در فاز اولیه تمرینات، همواره سازگاری عصبی غالب است و در فاز میانی تمرینات، بیشتر سازگاری عضلانی دیده می شود.

از آنجایی که در افراد مسن، افزایش قدرت عضلانی عمدتاً به دلیل سازگاری های عصبی است بنابراین در طی شش تا هشت هفته اول تمرین این روند با شدت بیشتری اتفاق میافتد. در واقع این طور به نظر می رسد که هرچه مدت روند تمرینات بیشتر ادامه داشته باشد ممکن است میزان سازگاری عصبی روند کندتری را دنبال کند اما قدرت عضلانی افزایش بیشتری داشته باشد.

تحقیق در مورد کف پای صاف بسیار شده است و نشان می دهد پاهای شما پایه و اساس کل بدن شما هستند. تراز و قدرت ضعیف پا می تواند بر نحوه نگه داشتن بدن شما تأثیر بگذارد و حتی می تواند منجر به آسیب نیز شود. یکی از شایع ترین علل درد و ناهماهنگی در مچ پا، وضعیتی به نام صافی کف پا است که به آن افتادگی قوس پا نیز می گویند. جالب است بدانید که پاهای شما از 26 استخوان و بیش از 100 عضله، تاندون و رباط تشکیل شده است که همه این ها در کنار هم قوس های قسمت میانی پای شما را به وجود آورده اند و این قوس ها هستند که از کل پای شما به هنگام راه رفتن و وارد شدن ضربه پشتیبانی می کند.

[sc name=”didar”][/sc]

علل صافی کف پا

صافی کف پا یکی از علل درد در قسمت ساق و مچ پا است. این عارضه گاهی اوقات در دوران کودکی به علت رشد نامناسب استخوان و تاندون های پا ممکن است اتفاق بیوفتد. البته باید به این نکته توجه داشت که کودکان خردسال اغلب صافی کف پا دارند اما معمولاً با پیشرفت رشد بدنی و استخوان ها، این صافی از بین می رود. برخی افراد به دلایل ژنتیکی بیشتر مستعد داشتن کف پای صاف هستند.

برخی دیگر از افراد به مرور زمان دچار صافی کف پا می شوند. همه افرادی که کف پای صاف دارند، درد ناشی از این بیماری را تجربه نمی کنند. شایع ترین علل صافی کف پا در بزرگسالی شامل موارد زیر است:

چاقی: زیرا استخوان های پای شما در تحمل وزن بالا بیشتر دچار مشکل می شوند. ب

سن: کف پای صاف سنین بالای 40 سال بیشتر دیده می شود.

فشار خون بالا: این موضوع می تواند جریان خون در پاهای شما را کاهش دهد.

آسیب های قبلی به پا: مانند شکستگی های ناشی از ضربات سنگین

دیابت

آرتروز

کشیدگی یا پارگی رباط ها و تاندون های مچ پا

منظور از قوس های کف پایی چیست؟

پاهای شما به خوبی برای این هدف طراحی شده اند که شما را به جایی که نیاز دارید ببرند. به شما امکان می دهند کار  و فعالیت داشته باشید، بازی کنید و به طور کلی شما را در طول زندگی حمل می کنند. هدف قوسهای کف پایی این است که به پاهای شما اجازه دهد وزن بدن شما را به طور متعادل و در عین حال انعطاف پذیر تحمل کنند و در حین راه رفتن یا دویدن شما را به جلو سوق دهند. قوس های شما ترکیبی از عضلات، رباط ها، تاندون ها و استخوان ها هستند..

صحبت در مورد “قوس” نیز کمی مبهم است، زیرا پای شما در واقع از سه قوس تشکیل شده است:

1.قوس داخلی

2.قوس جانبی

3.قوس عرضی قدامی

قوس های داخلی و جانبی در طول پای شما از بالا به پایین کشیده شده اند، در حالی که قوس عرضی قدامی از روی پای شما می گذرد. هنگامی که آنها در هماهنگی با هم  کار می کنند، می توانید همه کارها را از پیاده روی گرفته تا پرش و دوی سرعت را انجام دهید. این قوس ها به عنوان ضربه گیر نیز عمل می کنند.

.

وقتی قسمت‌هایی از پای شما شما شروع به شل شدن می‌کند (که این موضوع به علت نداشتن قوس کافی به وجود می آید)، راه رفتن و توزیع وزن شما تحت تأثیر قرار می‌گیرد و تحرک شما به خطر می‌افتد. این مسئله می تواند تأثیر منفی بر کیفیت زندگی شما داشته باشد. حتی ممکن است منجر به یک زندگی کم تحرک نیز شود و می تواند شما را در معرض خطر بیماری های دیگری مانند دیابت و بیماری قلبی قرار دهد.

چگونه کف پای صاف بر وضعیت و پاسچر بدنی شما تأثیر می گذارد؟

بسیاری از افراد مبتلا به صافی کف ممکن است متوجه شوند که این عارضه می تواند بر بسیاری از جنبه های سلامتی و بدنی آنها تاثیر گذار باشد. از آنجایی که افتادگی قوس کف پا یا کف پای صاف نمی تواند حمایت های لازم برای کف پای شما را فراهم کند، احتمال زیادی دارد که پا درد را تجربه کنید.

عارضه التهاب فاشیای پلانتار نیز در افرادی که کف پای صاف را تجربه می کنند بسیار شایع است. التهاب فاشیای پلانتار زمانی رخ می دهد که تاندون های پا بیش از حد کشیده شوند. این وضعیت باعث ایجاد درد شدید در پاها، به خصوص در هنگام صبح می شود.

صافی کف پا باعث ایجاد وضعیت پرونیشن بیش از حد پا نیز می شود. این وضعیت به حالتی گفته می شود که مچ پا در حین راه رفتن به سمت داخل بچرخد. این موضوع می تواند منجر به درد در مچ پا شود.

از آنجایی که پاهای شما ستون های حمایتی برای کل بدن شما هستند، داشتن کف پای صاف و پرونیشن بیش از حد می تواند باعث ایجاد مشکلاتی در تراز ستون فقرات شما شود. بنابراین ممکن است متوجه شوید که در ناحیه باسن، زانو و کمر نیز دچار مشکلاتی هستید.

تحقیق در مورد کف پای صاف و درمان آن

ابتدا باید به این نکته توجه داشته باشید که کف پای صاف عارضه ای نیست که همیشه بتوان آن را به طور صد درصد برطرف نمود. چه با کف پای صاف به دنیا آمده باشید و چه با افزایش سن، قوس کف پا افت کرده باشد، این یک وضعیت کاملا برگشت پذیر نیست. با این حال، می‌توانید راه‌هایی برای مدیریت درد و حتی پیشگیری از برخی از عوارض آن‌ها پیدا کنید.

بهترین درمان‌ها برای صافی کف پا ایجاد تکیه‌گاهی برای جبران افتادگی قوس‌هاب به وجود آمده است. در نتیجه هر چیزی که بتواند باعث و تقویت پا و مچ پا شود، می تواند به بهبود این عارضه کمک کند. برخی از درمان های توصیه شده شامل موارد زیر است:

استفاده از داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی: بسیاری از این داروها بدون نسخه در دسترس هستند و مانند ادویل (ایبوپروفن) و آلو (ناپروکسن سدیم).

فیزیوتراپی برای تقویت پا و مچ پا

ورزش و تغذیه مناسب

استفاده از بریس یا آتل

استفاده از اُرتز یا کفی به هنگام پوشیدن کفش ها

همپنین استفاده از کفش های مناسب برای  افراد دارای کف پای صاف ضروری است. اضافه کردن کفی یا ارتز می تواند وضعیت پای شما را اصلاح کنند و یا حتی گاهی می تواند وضعیت شما را اصلاح کند.

بزرگترین عصب بدن سیاتیک است که گاهی به علت عوامل مختلفی چون دیسک کمر یا تنگی نخاع، دچار آسیب شده و ایجاد درد می کند. دردی که از سیاتیک منتشر می شود، اندام های تحتانی بدن را تحت تاثیر قرار می دهد. حرکات فیزیوتراپی برای درد سیاتیک؛ یکی از مناسب ترین روش های درمانی است که بیماران برای مداوای دردهای سیاتیک، آنها را انتخاب می کنند. 

بیمارانی که دچار آسیب ها و درد های سیاتیکی شده اند، احساس تیر کشیدگی در عصب های ناحیه لگن می کنند. از مهم ترین نشانه های درد سیاتیک، بی حسی، ضعف های عضلانی، مشکل در راه رفتن، انتشار درد به سایر نواحی بدن و احساس سوزش در ساق های پا می باشد. برخی بیماران مور مور شدن و تورم را تجربه می کنند، به خصوص زمانی که دیسک های 4 و 5 کمر با درد سیاتیک درگیر هستند.

[sc name=”didar”][/sc]

حرکات فیزیوتراپی برای درد سیاتیک؛ تجربه ای موفق در درمان درد سیاتیک

انجام حرکات فیزیوتراپی برای درد سیاتیک، از دید بیماران یک تجربه موفق در بهبودی و درمان است. حرکات فیزیوتراپی، جایگزین مناسبی برای انجام عمل جراحی یا دارو درمانی می باشد. درد سیاتیک به طور عمده در نتیجه اختلالات دیسک های کمری و تنگی کانال نخاع به وجود می آید. به کارگیری متد های حرکتی و انجام تمرین های تقویتی، کمک بزرگی در درمان درد سیاتیک می کنند. در صورتی که حرکات فیزیوتراپی مناسب با تنگی کانال نخاع یا دیسک های کمری انجام شوند، فشار از روی عصب سیاتیک برداشته شده، به کاهش درد منجر می شوند.

متدهای های فیزیوتراپی درد سیاتیک

به غیر از حرکات فیزیوتراپی برای درد سیاتیک، فیزیوتراپیست ها برای بهبودی درد های ناشی ازسیاتیک، سایر متدهای فیزیو تراپی را نیز بکار می برند. تمامی تکنیک های فیزیوتراپی در درمان آسیب های سیاتیک تاثیرگذار هستند. انتخاب هر کدام از متدها به شرایط بیمار و تشخیص متخصص بستگی دارد. مهم ترین متدهای پرکاربرد در درمان درد سیاتیک می توان به موارد ذیل اشاره کرد.

• الکتروتراپی
• اولتراسوند یا امواج صوتی
• درمان های دستی
• لیزر درمانی
• ماساژ درمانی
• گرما و سرما درمانی
• ترکشن
• نیدلینگ

تمام متدهای فیزیوتراپی برای درمان سیاتیک موثر هستند؛ ولی حرکات فیزیوتراپی برای دردسیاتیک تاثیر بیشتری دارند. هدف از انجام تکنیک ها، بازیابی معیارهای حرکتی بدون درد، تسکین درد های کمر، ساق پا و ران، کاهش اسپاسم های عضلانی، بهبود و تقویت عضلات پایین تنه و جلوگیری از عود مجدد درد و عوارض ناشی از درد سیاتیک است.

حرکات فیزیوتراپی برای درد سیاتیک

تکنیک ها، حرکات فیزیوتراپی برای درد سیاتیک و خدمات فیزیوتراپی از عناصر مهم برای برطرف کردن نشانه ها و دردهای طولانی مدت عصب سیاتیک است. عارضه سیاتیک فقط یک طرف بدن را درگیر کرده و توام با دردهای شدید یا خفیف است. معمولا کسانی که به درد های سیاتیک دچار هستند، در انجام فعالیت های روزانه به مشکل بر خورده، به چالش کشیده می شوند. این بیماران اساسا به دنبال راهکارهایی غیر از دارو درمانی یا جراحی هستند. اقداماتی مثل انجام حرکات و تمرینات فیزیوتراپی انتخاب اول بیماران است. بهترین حرکات و تمرینات درفیزیو تراپی که موجب بهبودی درد سیاتیک می شوند، عبارت است از: 

• حرکت شیب لگن: این حرکت در فیزیوتراپی برای درد سیاتیک، جهت تقویت عضله های شکم بکار برده می شود. فلسفه این حرکات تسکین دردهای سیاتیک می باشد؛ بنابراین انجام درست این حرکت ها بسیار حائز اهمیت است. 
• حرکت شنا: این حرکت برای بیمارانی مفید است که عارضه سیاتیک آنها در نتیجه فتق دیسک کمر به وجود آمده است. حرکت شنا یکی از حرکات فیزیوتراپی دردسیاتیک می باشد که با هدف متمرکز سازی، درد را از پا به سمت منشا درد، یعنی قسمت پایین کمر هدایت می کند. بدین ترتیب درد در نقطه شروع، متمرکز و درمان می شود.   
• حرکت بلند کردن مستقیم پا: این حرکت برای تقویت عضلات شکم و پیشگیری از بازگشت درد سیاتیک انجام می پذیرد. این حرکت با ورزش شیب لگن شروع می شود. به پشت خوابیده، زانوها را خم، ناف شکم را به سمت داخل بکشید. سپس یک پا را راست کرده و از زمین بلند کنید. برای هر پا ده بار این حرکت را انجام دهید.
• ورزش انحنا کردن پشت: کج کردن پشت به سمت جلو یکی از حرکات فیزیوتراپی برای درد سیاتیک است که بیمارانی آن را به کار می برند که دچار آسیب تنگی نخاع هستند. به پشت بخوابید، پاها را صاف و به آهستگی زانوها را به سمت سینه بکشید، به طوری که یک کشش آرام پایین کمرتان حس کنید. تقریبا 30 ثانیه در این حالت مانده و مجدد این حرکت را چند بار تکرار کنید.
• حرکت راه رفتن به شکل قلاب: این تمرین برای ثبات کمر به کار می رود و جزء تمریناتی است که با تقویت عضلات ستون فقرات، از درد کمر و سیاتیک جلوگیری می کند. این حرکت نیز با تمرین شیب لگن شروع می شود.
• حرکت پل: یک تمرین دیگر برای تثبیت و تقویت کمر است. حرکت پل را اکثر شما به خوبی بلد هستید.
• حرکت دراز نشست: از متداول ترین حرکات فیزیوتراپی برای درد سیاتیک و تقویت عضلات شکم، حرکت دراز نشست ناقص است.

جمع بندی مطالب

درد سیاتیک یکی از عارضه هایی است که در نتیجه اختلالات دیسک کمر یا تنگی کانال نخاع به وجود می آید. برای درمان، حرکات فیزیوتراپی برای درد سیاتیک از بهترین روش هایی است که اغلب بیماران، آن را انتخاب می کنند. هر چند تکنیک های مختلفی برای درمان درد سیاتیک در فیزیوتراپی وجود دارند؛ اما انجام حرکاتی مثل شنا، شیب لگن، دراز نشست ناقص و سایر حرکات در بهبودی و کاهش درد سیاتیک بسیار موثر هستند.

سندرم خستگی مزمن یک اختلال است که با خستگی شدید مشخص می‌شود که با استراحت از بین نمی‌رود و یا علت بروز آن یک بیماری زمینه‌ای قابل‌توضیح نیست.

علل به‌وجودآمدن این بیماری هنوز به طور کامل شناخته نشده است. اما برخی از محققان اعتقاد دارند که عفونت‌های ویروسی، استرس روانی و یا ترکیبی از این عوامل در بروز آن تأثیرگذار است.

از آنجایی که برای این سندرم هیچ علت مشخصی شناسایی نشده است و بسیاری از شرایط و بیماری‌ها نیز می‌توانند علائم مشابه این سندروم را ایجاد می‌کنند، تشخیص آن می‌تواند دشوار باشد.

هیچ آزمایش مشخصی برای سندرم خستگی مزمن وجود ندارد و پزشک باید در هنگام تعیین تشخیص، سایر علل خستگی شما را بررسی کند.

درگذشته تشخیص و قبول این بیماری موضوعی بحث‌برانگیز در عالم پزشکی محسوب می‌شد؛ اما امروزه به‌عنوان یک وضعیت پزشکی پذیرفته شده است.

سندروم خستگی مزمن می‌تواند هرکسی را تحت‌تأثیر قرار دهد، اگرچه در بین زنان 40 تا ۵۰ساله بیشتر شایع است. در حال حاضر هیچ درمانی برای این سندروم وجود ندارد، اما برخی از روش‌ها می‌تواند علائم آن را تسکین دهد.

[sc name=”didar”][/sc]

چه چیزی باعث سندروم خستگی مزمن می‌شود؟

علت سندروم خستگی ناشناخته است. اما محققان حدس می‌زنند که عوامل کمک‌کننده ممکن است شامل موارد زیر باشد:

ویروس‌ها

سیستم ایمنی ضعیف

فشارهای روانی

عدم تعادل هورمونی

همچنین ممکن است برخی افراد از نظر ژنتیکی مستعد ابتلا به سندروم خستگی مزمن باشند.

اگرچه سندروم خستگی مزمن گاهی اوقات ممکن است پس از یک عفونت ویروسی ایجاد شود، اما تا کنون هیچ نوع ویروس و باکتری که باعث سندروم خستگی مزمن شود، کشف نشده است. برخی از عفونت‌های ویروسی که دررابطه‌با سندروم خستگی مزمن موردمطالعه قرار گرفته‌اند عبارت‌اند از:

1.ویروس اپشتین بار (EBV)

2.ویروس هرپس انسانی

3.ویروس راس ریور (RRV)

4.ویروس سرخجه

عفونت‌های ناشی از باکتری های بیماری هایی مانند تب کیو و سینه پهلو نیز در رابطه با سندروم خستگی مزمن موردمطالعه قرار گرفته‌اند.

گاهی اوقات افراد مبتلا به سندروم خستگی مزمن سیستم ایمنی ضعیفی دارند، اما محققان هنوز تشخیص نداده‌اند که آیا این موضوع برای بروز سندروم خستگی مزمن کافی است یا خیر.

افراد مبتلا به سندروم خستگی مزمن همچنین گاهی اوقات ممکن است سطوح هورمونی غیرطبیعی داشته باشند.

عوامل خطرآفرین برای بروز سندروم خستگی مزمن

سندروم خستگی مزمن بیشتر در بین افراد 40 تا 50 سال دیده می‌شود.

رابطه جنسی نیز نقش مهمی در سندروم خستگی مزمن دارد، زیرا زنان دو تا چهار برابر بیشتر از مردان احتمال ابتلا به سندروم خستگی مزمن را دارند.

عوامل دیگری که ممکن است خطر ابتلا به سندروم خستگی مزمن را افزایش دهند عبارت‌اند از:

ژنتیک

آلرژی

فشارهای روانی

فاکتورهای محیطی

علائم سندروم خستگی مزمن چیست؟

علائم سندروم خستگی مزمن بسته به فرد و شدت بیماری متفاوت است.

شایع‌ترین علامت آن خستگی است که به حدی شدید است که در فعالیت‌های روزانه شما اختلال ایجاد می‌کند.

برای اینکه احساس خستگی شما، سندروم خستگی مزمن تشخیص داده شود، باید حداقل 6 ماه این احساسات شما ادامه داشته باشد که با استراحت در بستر قابل‌درمان نباشد.

همچنین اگر پس از فعالیت‌های جسمی یا ذهنی دچار خستگی شدید می‌شوید که به آن بی‌حالی پس از تمرین (PEM) گفته می‌شود. این می‌تواند بیش از 24 ساعت پس از فعالیت ادامه یابد.

سندروم خستگی مزمن همچنین می‌تواند مشکلات خواب را ایجاد کند، مانند:

احساس خستگی بعد از یک خواب شبانه

بی‌خوابی مزمن

سایر اختلالات خواب

علاوه بر این، ممکن است گاهی موارد زیر را نیز تجربه کنید:

ازدست‌دادن حافظه

کاهش غلظت خون

عدم تحمل ارتواستاتیک (بلندشدن از حالت خوابیده یا نشسته به حالت ایستاده باعث، سرگیجه یا غش می‌شود)

علائم فیزیکی سندروم خستگی مزمن ممکن است شامل موارد زیر باشد:

درد عضلانی

سردردهای مکرر

درد مفصلی بدون قرمزی یا تورم

گلودرد مکرر

غدد لنفاوی حساس و متورم در گردن و زیربغل شما

سندروم خستگی مزمن ممکن است در برخی افراد دوره‌های چرخه‌ای داشته باشد و در طی این دوره‌ها فرد احساس بدتر شدن و سپس بهترشدن داشته باشند.

حتی گاهی اوقات علائم ممکن است به طور کامل ناپدید شوند و فرد احساس بهبودی پیدا کند. بااین‌حال، هنوز ممکن است علائم بعداً عود کنند.

این چرخه بهبودی و عود می‌تواند مدیریت علائم شما را دشوار کند.

سندروم خستگی مزمن چگونه تشخیص داده می‌شود؟

سندروم خستگی مزمن یک بیماری بسیار چالش‌برانگیز برای تشخیص است.

طبق گزارش مؤسسات پزشکی، تا سال 2015، سندروم خستگی مزمن در حدود 836000 تا 2.5 میلیون آمریکایی رخ داده است. بااین‌حال، تخمین زده می‌شود که 84 تا 91 درصد از موارد ابتلا هنوز تشخیص داده نشده‌اند.

هیچ آزمایش پزشکی برای غربالگری سندروم خستگی مزمن وجود ندارد. علائم آن مشابه بسیاری از بیماری‌های دیگر است. بسیاری از افراد مبتلا به سندروم خستگی مزمن “بیمار به نظر نمی‌رسند”، بنابراین پزشکان ممکن است تشخیص ندهند که آنها واقعاً یک وضعیت سلامتی پرخطر دارند.

به‌منظور دریافت تشخیص سندروم خستگی مزمن، پزشک سایر علل بالقوه و سابقه پزشکی شما را بررسی می‌کند.

ردکردن سایر علل بالقوه خستگی شما بخش مهمی از فرایند تشخیص است. برخی از شرایط با علائمی شبیه علائم سندروم خستگی مزمن عبارت‌اند از:

مونونوکلئوز

بیماری لایم

اسکلروز چندگانه

لوپوس

کم‌کاری تیروئید

فیبرومیالژیا

اختلال افسردگی

چاقی شدید

اختلالات خواب

عوارض جانبی برخی داروها، مانند آنتی‌هیستامین‌ها و الکل، می‌تواند علائمی مشابه سندروم خستگی مزمن را ایجاد کند.

به دلیل شباهت بین علائم سندروم خستگی مزمن و بسیاری از شرایط دیگر، مهم است که از تشخیص سرخود خودداری کنید و در مورد علائم خود با پزشک خود مشورت کنید.

سندروم خستگی مزمن چگونه درمان می‌شود؟

در حال حاضر هیچ درمان خاصی برای سندروم خستگی مزمن وجود ندارد.

هر فردی علائم متفاوتی دارد و بنابراین ممکن است برای مدیریت اختلال و تسکین علائم خود به انواع مختلف درمان نیاز داشته باشد.

کسالت پس از تمرین

کسالت پس از تمرین زمانی اتفاق می‌افتد که حتی کوچک‌ترین فعالیت‌های فیزیکی، ذهنی یا حساسی منجر به بدتر شدن علائم سندروم خستگی مزمن شود.

بدتر شدن علائم معمولاً 12 تا 48 ساعت پس از فعالیت رخ می‌دهد و برای روزها یا حتی هفته‌ها ادامه دارد.

توجه به این نکته مهم است که درحالی‌که ورزش هوازی شدید برای اکثر بیماری‌های مزمن خوب است، افراد مبتلا به سندروم خستگی مزمن چنین روتین‌های ورزشی را تحمل نمی‌کنند.

درمان‌های خانگی و تغییر سبک زندگی

ایجاد برخی تغییرات در شیوه زندگی ممکن است به کاهش علائم شما کمک کند.

محدودکردن یا حذف مصرف کافئین می‌تواند به خواب بهتر و کاهش بی‌خوابی شما کمک کند. شما باید نیکوتین و الکل را نیز محدود کنید یا از آن اجتناب کنید.

سعی کنید اگر به خواب شبانه شما آسیب می‌رساند، از چرت‌زدن در طول روز خودداری کنید.

یک روتین خواب ایجاد کنید. هر شب در ساعت مشخصی به رختخواب بروید و هر روز در ساعت مشخصی از خواب بیدار شوید.

داروها

به طور معمول، هیچ دارویی نمی‌تواند تمام علائم شما را درمان کند. همچنین، علائم شما ممکن است در طول زمان تغییر کند، بنابراین داروهای شما نیز ممکن است تغییر کند.

در بسیاری از موارد، سندروم خستگی مزمن می‌تواند محرک یا نشانه افسردگی باشد. ممکن است به درمان ضدافسردگی با دوز کم یا ارجاع به یک ارائه‌دهنده سلامت روان نیاز داشته باشید.

اگر تغییرات سبک زندگی خواب آرامی را برای شما به ارمغان نمی‌آورد، پزشک ممکن است یک درمان دارویی برای کمک به خواب شما پیشنهاد کند. داروهای کاهش‌دهنده درد همچنین می‌توانند به شما در مقابله با درد مفاصل ناشی از سندروم خستگی مزمن کمک کنند.

اگر به درمان دارویی نیاز باشد، باید بر اساس نیازهای شما تجویز شود. دررابطه‌با این مورد با پزشک خود از نزدیک مشورت کنید. هیچ درمان یکسانی برای سندروم خستگی مزمن وجود ندارد.

سایر درمان‌های جایگزین

طب سوزنی، تای چی، یوگا و ماساژ ممکن است به تسکین درد مرتبط با سندروم خستگی مزمن کمک کند. همیشه قبل از شروع هرگونه درمان جایگزین یا مکمل با پزشک خود صحبت کنید.

.

 به جای پاسخ به این پرسش که آیا فیزیوتراپی خوبه، باید در اصل به فلسفه ایجاد تکنیک های فیزیوتراپی توجه کرد. فیزیوتراپی به عنوان یک رشته پزشکی، توانسته بسیاری از اختلالات و مشکلات اسکلتی، عصبی و ماهیچه ای بدن را درمان کند. شاخص ترین ویژگی فیزیوتراپی، پیشگیری از تشدید آسیب های جسمی است. کیفیت زندگی بیمارانی مثل ضایعه های نخاعی، فلج های مغزی، دیسک کمر و گردن، بیماران جراحی شده و سایر صدمات، به کمک فیزیوتراپی بسیار بهتر شده است.

[sc name=”didar”][/sc]

اگر به نقش فیزیوتراپی در تسریع روند بهبودی بیماران دقت کنید، کاملا می توانید به پرسش آیا فیزیوتراپی خوبه، پاسخ مثبت داد. فیزیوتراپی یکی از بهترین روش های فوق العاده برای درمان و بازسازی عملکرد فیزیکی است. در حال حاضر در تمام کشورها، فیزیوتراپی برای بیمارانی که از آسیب های جسمی رنج می برند و مجبور هستند بهای سنگینی را برای روش های درمانی دیگر مثل دارو درمانی یا جراحی بپردازند، بهترین گزینه است.

تجربه بیمارانی که از متد فیزیوتراپی برای بهبود و تسکین درد های جسمانی خود استفاده می کنند، می تواند جواب آیا فیزیوتراپی خوبه، را به خوبی بیان کند. سال های زیادی است که تکنیک های فیزیوتراپی برای پیشگیری از عود مجدد دردها و آسیب های بیماران استفاده می شوند. اغلب بیماران داوطلبانه فیزیوتراپی را به عنوان یک شیوه درمانی کارآمد انتخاب می کنند؛ زیرا نتایج درخشان آن را در بهبودی انواع آسیب ها مشاهده کرده اند. بیماران گاهی فیزیوتراپی را یک گزینه درمانی مستقل در نظر می گیرند و گاهی نیز آن را به عنوان یک درمان مکمل به کار می برند.  

آیا فیزیوتراپی خوبه؛ فواید فیزیوتراپی

بارزترین دلیلی که می توان با آن به پرسش آیا فیزیوتراپی خوبه، پاسخ داد، شمردن فواید و مزایای فیزیوتراپی است. وقتی که بتوانیم مهم ترین محاسن فیزیوتراپی را برای بیماران بازگو کنیم، آنان نیز دیگر درباره امتیازهای این روش درمانی دچار شبهه نخواهند شد.  از شاخص ترین مزیت های فیزیوتراپی می توان به موارد ذیل اشاره کرد.

• کمک به یک خواب بدون درد: آیا فیزیوتراپی خوبه؟ بله فیزیوتراپی برای بیمارانی که سالها از بیماری های مزمن رنج می برند و از نظر روحی و فیزیکی دچار فرسایش شده اند، گزینه مناسبی است. این گروه از بیماران به خاطر درد های بدن، عمدتا خواب خوبی را تجربه نمی کنند، اما با فیزیوتراپی ناحیه آسیب دیده، با کاهش درد مواجه می شوند.
• درمانی غیر دارویی: اغلب بیماران برای بهبود درد و مشکلات ناشی از بیماری، دارو و مصرف قرص های مسکن را کوتاه ترین راه می شناسند. دریغ از اینکه مصرف بی رویه قرص های مسکن عوارض جبران ناپذیری به بافت های بدن وارد می کند. با کمک روش درمانی فیزیوتراپی مثل منوال تراپی، ماساژ درمانی، طب سوزنی، الکتروتراپی، اولتراسوند و گرما یا سرمادرمانی خودتان را از شر عوارض دارویی خلاص کنید.
• بهبود کیفیت و بازگشت به زندگی عادی: وقتی با انجام فیزیوتراپی، قدرت و توان جسمی خود را مجدد به دست می آورید، دیگر هرگز از خود نمی پرسید آیا فیزیوتراپی خوبه یا نه. برجسته ترین فایده فیزیوتراپی افزایش عملکرد و بهبود ناتوانی های جسمی است. وقتی تمام آسیب دیدگی های تان بهبود پیدا کنند، به راحتی می توانید به انجام فعالیت های روزانه خود، مشغول شوید.
• رهایی از درد: شاخص ترین مزیت فیزیوتراپی، تسکین درد است. شما با استفاده از تکنیک های فیزیوتراپی، این فرصت را به دست می آورید که با انواع دردهای مزمن و حاد خداحافظی کنید.
• عدم نیاز به روش های تهاجمی مثل جراحی: آیا فیزیوتراپی خوبه یا نه. می توان از کاهش نیاز بسیاری بیماران به انجام عمل های جراحی سنگین، مناسب بودن آن را مشاهده کرد.

هزینه های فیزیوتراپی نسبت به سایر روش های درمانی مثل دارو درمانی و عمل های جراحی کمتر است. با توجه به میزان آسیب دیدگی و نیاز، بیماران می توانند با قیمت های مناسب از خدمات فیزیوتراپی بهره مند شوند.

چرا فیزیوتراپی خوب است؟ آسیب هایی که با فیزیوتراپی درمان می شود

چرا فیزیوتراپی خوب است؟ اگر به درمان انواع آسیب هایی که با فیزیوتراپی امکان پذیر شده است، توجه کنید، متوجه علت موفقیت روش های فیزیوتراپی در معالجه و بهبودی انواع مختلف بیماری های فیزیکی و عصبی خواهید شد. از جمله بیماری هایی که با فیزیوتراپی درمان آن ممکن شده، عبارت است از:

• آرتروز کمر و آرتروز گردن
•  کمر درد
• آسیب های پا مثل شکستگی ها، پارگی تاندون ها و رباط ها، مشکلات مفصلی
• مشکلات زانو مثل حرکات مفصلی، ساییدگی، پارگی رباط صلیبی و مینیسک
• دیسک کمر
• درد های سیاتیک
• رگ به رگ شدن و کشیدگی‌ها
• اختلالات مربوط به مفصل‌ها
• سردرد
• گردن درد
• روماتیسم زانو و روماتیسم ستون فقرات
• صدمات ناشی از ورزش مانند سندروم آرنج تنیس باز
• مشکلات مربوط به سکته های مغزی، ضایعه نخاعی، پارکینسون، ام اس
• مشکلات قلبی و ریوی
• ·         برخی مشکلات زنان مثل اختلالات لگنی برای پیشگیری از بی اختیاری ادرار
• بهبود مشکلات حرکتی و آسیب دیدگی در کودکان

جمع بندی مطالب

آیا فیزیوتراپی خوبه، یکی بحث انگیزترین سوالاتی است که قبل موفقیت تکنیک های فیزیوتراپی در درمان انواع آسیب های جسمی و عصبی، دهان به دهان می چرخید. بعد از اینکه بیماران زیادی با مشکلات حاد یا مزمن خداحافظی کردند یا در زمینه بیماری های اسکلتی مثل دیسک کمر، گردن، ستون فقرات، زانو، مفصل ها با فیزیوتراپی درمان شدند، دیگر بر کسی فواید فیزیوتراپی پوشیده نماند. انتخاب و ترجیح فیزیوتراپی برای درمان جایگزین برخی از متدهای درمانی مثل دارو و عمل جراحی شد. اطمینان به فیزیوتراپی زمانی بین بیماران بیشتر شد که از آن برای درمان مشکلاتی مثل سکته های مغزی، ضایعه های نخاعی و بیماری های ریوی و قلبی به کار رفت. به طور کلی فیزیوتراپی در بالا بردن کیفیت زندگی بیماران نقش فوق العاده ای داشته است.