پیری روی تمام اندام‌ها و سیستم‌های بدن تأثیر می‌گذارد، یکی از این سیستم‌ها که در این متن در مورد آن بحث خواهیم کرد عضله اسکلتی است، تغییرات زیادی در سیستم عضلانی به دلیل روند پیری اتفاق می‌افتد. در سن 80 سالگی، 40-50٪ از قدرت عضلانی، توده عضلانی، نورون‌های حرکتی آلفا و سلول ماهیچه‌ای از بین می‌روند.

تأثیر پیری بر واحد حرکتی

در دوران پیری تعداد واحدهای حرکتی-عملکردی کاهش یافته است، بازسازی واحد حرکتی با دفع فیبرهای عضلانی به ویژه الیاف نوع 2 انجام می‌شود و پس از آن دوباره این کاهش، توسط آکسون‌ها از واحدهای حرکتی منشا می‌گیرد.

فرم ویزیت آنلاین و رایگان

اگر تا به امروز از ویزیت آنلاین و رایگان استفاده نکرده اید با تکمیل کردن فرم ذیل منتظر تماس همکاران جهت تعیین نوبت برای ویزیت باشید.

تأثیر پیری بر عضله

قدرت عضلانی:

قدرت عضله و قدرت پیشرفت عضلات کاهش می‌یابد، به طور کلی ضعف در دهه 3 زندگی شروع می‌شود و کاهش قدرت پیشرفت عضلات با پیرتر شدن فرد بیشتر می‌شود، تخمین زده می‌شود 8٪ قدرت عضلات در این دوران کاهش می‌یابد.

عوامل مؤثر بر قدرت عضلات

1. ورزش، باعث تقویت قدرت عضلات خواهد شد.

2. رژیم غذایی مناسب روند پیری را به تعویق انداخته است.

3. آسیب باعث تخریب فیبر عضلانی می‌شود.

ویژگی‌های عضلات در پیری:

1. ضعف

2. کاهش توده عضلانی

3. کاهش مویرگ‌ها و خونرسانی به فیبرهای عضلانی

3. رسوب چربی جایگزین فیبرهای عضلانی می‌شود

سرعت انقباض

سرعت فیبرهای عضلانی برای انقباض در پاسخ به پیام عصب حرکتی کاهش یافته است که منجر به کاهش کلی زمان انقباض عضلات می‌شود.

استقامت عضلات

از آن جا که با افزایش سن عضله توانایی سیستم مویرگی عضلات در تغذیه ماهیچه‌ها از بین می‌رود، در نتیجه افت استقامت و خستگی عضلات به راحتی اتفاق می‌افتد.

توده عضلانی

در صورت عدم تحرک، روند پیری باعث می‌شود افراد دچار از دست رفتن توده‌های عضلانی ‌شوند و عضلات آن‌ها آتروفی می‌شوند، این امر می‌تواند با فعالیت بدنی به تأخیر بیفتد.

متابولیسم پروتئین

سنتز پروتئین با پیشرفت سن کاهش می‌یابد و تعادل بین سنتز و تحلیل مختل می‌شود.

نوروپاتی دیابتی شایع‌ترین عارضه دیابت (DM) است که تقریباً 50٪ بیماران مبتلا به DM نوع 1 و 2 را تحت تأثیر قرار می‌دهد. یک مطالعه بزرگ آمریکایی تخمین زده است که 47٪ از بیماران مبتلا به دیابت دارای نوروپاتی هستند. دیابت خطر زخم و قطع عضو را بیشتر از 23 برابر افزایش می‌دهد و نوروپاتی عامل اصلی در افزایش این خطر است. نوروپاتی در 20٪ بیماران حالتی دردناک را نشان می‌دهد و به طور مستقل مرگ و میر این علت و دیابت را پیش بینی می‌کند. نوروپاتی ها با از دست دادن تدریجی عملکرد فیبر عصبی مشخص می‌شوند.

آناتومی مربوطه

در بیشتر بیماران مبتلا به نوروپاتی محیطی، از دست دادن احساس مستقیماً به نوع، شدت و از دست رفتن حساسیت در گیرنده‌های حسی، فیبرهای عصبی یا نورون‌ها مربوط می‌شود. درجه‌ای از ویژگی‌های عملکردی گیرنده‌های پوستی و عمیق و الیاف عصبی حسی آن‌ها وجود خواهد داشت؛ بنابراین، احساس فشار در لمس پوست با گیرنده‌های کوچک، حس می‌شود. گیرنده‌های کوچک به محرک‌های لرزشی پاسخ می‌دهند و دارای زمینه‌های پذیرش بزرگی هستند که به سرعت در محل خود جای می‌گیرند. گیرنده‌های سرما بیشتر از گیرنده‌های گرما توزیع شده و شایع‌تر هستند.

فرم ویزیت آنلاین و رایگان

اگر تا به امروز از ویزیت آنلاین و رایگان استفاده نکرده اید با تکمیل کردن فرم ذیل منتظر تماس همکاران جهت تعیین نوبت برای ویزیت باشید.

مکانیسم آسیب و روند آسیب

علل

تفکر فعلی درباره دلایل نوروپاتی دیابتی این است که احتمالاً چند عاملی است.

عوامل مؤثر:

قرار گرفتن در معرض هایپرگلیسمیک که باعث افزایش سطح گلوکز داخل سلول در اعصاب می‌شود، منجر به اشباع مسیر طبیعی گلیکولیتیک می‌شود.

لیپیدهای بلند

فشار خون

بروز علائم به عوامل زیادی بستگی دارد، مانند قرار گرفتن در معرض قند خون و سایر عوامل خطرناک مانند لیپیدها، فشار خون، سیگار کشیدن، افزایش سن و قرار گرفتن در معرض عوامل بالقوه عصبی مانند الکل. عوامل ژنتیکی نیز ممکن است نقشی داشته باشند.

عوامل خطر

عوامل خطر مرتبط با علائم شدیدتر:

سیگار کشیدن

قند خون ضعیف

سن بالا

مدت طولانی بیماری دیابت

مصرف زیاد الکل

علائم حرکتی

مشکلات حرکتی ممکن است شامل ضعف دیستال یا پروگزیمال باشد. در اندام فوقانی، علائم حرکتی دیستال اغلب شامل اختلال در هماهنگی خوب دست‌هاست. در اندام‌های تحتانی، حس خالی شدن خفیف در پا یا ضعف مکرر ممکن است علائم اولیه ضعف اندام تحتانی باشد. علائم ضعف اندام‌ها شامل دشواری در بالا رفتن از پله‌ها و پایین آمدن از پله‌ها، مشکل در برخاستن از حالت نشسته یا خوابیده به پشت، افتادن به علت ضعف زانوها و مشکل در بالا بردن بازوها در بالای شانه‌ها است.

علائم حسی

نوروپاتی حسی با کندی و شروع ناپایدار در استخوان ساق پا و دست در اندام‌های دیستال نشان داده می‌شود. علائم حسی ممکن است منفی یا مثبت، انتشاری یا کانونی باشد. علائم حسی منفی شامل احساس بی حسی یا سستی است که ممکن است بیماران آن را شبیه پوشیدن دستکش یا جوراب توصیف کنند. از دست دادن تعادل، به ویژه با بسته بودن چشم و صدمات بدون درد به دلیل از دست دادن احساس شایع است. علائم مثبت ممکن است به عنوان سوزش، درد و لرزش، سوزن سوزن شدن، احساس برق گرفتگی، احساس درد، سفتی یا حساسیت به لمس توصیف شود.

روش‌های تشخیصی

آزمایش شامل ارزیابی میزان لمس و حساسیت سنجی است. اولین علامت بالینی که معمولاً در پلی نوروپاتی حسگر حرکتی دیابت متابولیک ایجاد می‌شود، کاهش لرزش و احساس لرزش انگشتان پا است. با پیشرفت بیماری، کاهش سطح احساس ممکن است به سمت بالا در پاها و سپس از دست‌ها به بازوها منتقل شود، الگویی که اغلب به آن از دست دادن حسی جوراب و دستکش گفته می‌شود. رفلکس‌های تاندون‌های عمیق معمولاً کم فشار یا غایب هستند. آخرین توصیه‌ها همچنان به دنبال یک رویکرد چند مدلی برای ارزیابی نوروپاتی دیابتی است. این شامل علائم و نشانه‌ها، تست حسی و الکتروفیزیولوژی است.

طبقه بندی

سیستم طبقه بندی توسط توماس ترکیبی از آناتومی و پاتوفیزیولوژی است.

نوروپاتی هایپرگلیسمیک (حاد)

polyneuropathies

نوروپاتی حسی

نوروپاتی سنسوریموتور (مزمن، متقارن)

نوروپاتی اتونومیک (قلبی عروقی، دستگاه گوارش، دستگاه تناسلی)

نوروپاتی های مرکزی و چند مرکزی: این دسته شامل نوروپاتی جمجمه، نوروپاتی حرکتی پروگزیمال (آمیوتروفی)، رادیکولوپاتی قفسه سینه یا کمری و نوروپاتی اندام کانونی (نوروپاتی های دامپروری) است.

پلی موروپلاستی مزمن التهابی مزمن (CIDP)

طبقه بندی دیگر که به طور کلی پذیرفته شده از نوروپاتی های دیابتی است، آن‌ها را به طور گسترده‌ای به نوروپاتی های متقارن و نامتقارن تقسیم می‌کند.

مقیاس مرحله بندی مشترک پلی نوروپاتی دیابتی به شرح زیر است:

Na – نوروپاتی ندارد.

N1a – علائم نوروپاتی را نشان می‌دهد.

N2a – پلی نوروپاتی دیابتی خفیف علامت‌دار؛ علائم حسی، حرکتی یا خودمختار؛ بیمار قادر به راه رفتن با پاشنه است.

N2b – پلی نوروپاتی دیابتی علامت‌دار شدید (مانند N2a، اما بیمار قادر به راه رفتن با پاشنه نیست)

N3 – غیرفعال کردن پلی نوروپاتی دیابتی

مدیریت پزشکی و درمان

ضد تشنج: گاباپنتین؛ پرگابالین؛ والپروات

داروهای ضد افسردگی: آمی تری پتیلین؛ دولوکستین؛ ونلافاکسین

مواد مخدر: دکسترومتورفان؛ رها ماندن مورفین. اکسيكودن؛ تاپنتادول؛ ترامادول

سای: اسپری‌های نیترات موضعی. کرم کپسایسین

مدیریت توان‌بخشی و درمان با ورزش

تحقیقات نشان داده است که تمرین قدرتی می‌تواند عملکرد عضلات را در افراد دارای نوروپاتی محیطی (PN) به طور متوسط ​​بهبود بخشد. ورزش منظم همچنین می‌تواند به کاهش درد نوروپاتی و کنترل قند خون کمک کند. برای جلوگیری از نوسانات عمده، بیماران دیابتی باید قند خون خود را در حین ورزش دقیق کنترل کنند. این ممکن است شامل آموزش بیمار و نظارت بر قند خون او باشد که به صورت ایده آل از طریق یک رویکرد چند جانبه در توان‌بخشی انجام می‌شود. برنامه‌های ورزشی خاص باید شامل انعطاف‌پذیری (کشش‌های متنوع) باشد.

تقویت عضله (استفاده از انواع حالت‌های مناسب، به عنوان مثال، ایزومتریک، تمرینات با وزنه درجه بندی شده، زنجیره باز و بسته)

فعالیت هوازی (با هدف 30 دقیقه 4 بار در هفته)

تعادل (برای جلوگیری و پایداری حین زمین افتادن)

راه رفتن (می‌تواند الگوی راه رفتن یا پیاده‌روی را در بیماران مبتلا به نوروپاتی دیابتی بهبود بخشد) شواهد نشان می‌دهد که تمرینات تقویت کننده مقاومت قند خون را پایین می‌آورد.

بررسی سال 2014 نشان داد که بزرگ‌ترین پیامد نوروپاتی دیابتی افزایش خطر سقوط یا افتادن است؛ بنابراین، تعادل و برنامه‌های پیشگیری از سقوط و یا آموزش، به ویژه در بیماران دیابتی به ویژه توسط یک درمانگر متخصص بسیار مفید است. درمان‌های فیزیکی همچنین ممکن است شامل اسپلینت شدن برای مونونوروپاتی ها باشد.

پای دیابتی.

آمپول دیابتی.

مدیریت درمانی درد در نوروپاتی دیابتی

در ابتدا به پزشک و درمانگر متخصص در توان‌بخشی آسیب عصبی مراجعه کنید.

شواهد ارائه شده:

تحریک عصب از طریق پوست (TENS)

میدان مغناطیسی استاتیک

لیزر درمانی با شدت کم

نور مادون قرمز

سایر علل احتمالی نوروپاتی عبارت‌اند از:

سموم (مثلاً الکل، ویتامین B6)

داروها (به عنوان مثال، آمیودارون)

کم کاری تیروئید

کم‌خونی مزمن

بدخیمی

آمیلوئیدوز

بیماری‌های عروقی

نوروساركوئیدوز

Tabes dorsalis

ایدز

بیماری‌های نخاعی

سندرم Cauda equina

اختلالات خود ایمنی

کف پای صاف زمانی رخ می‌دهد که قوس کف پا هنگام ایستادن، وضعیت طبیعی نداشته باشد؛ به این معنی است که لبه داخلی کف پا هنگام ایستادن در یک یا هر دو پا با سطح زمین تماس دارد. از این وضعیت به عنوان قوس‌ افتاده نیز یاد می‌شود.

صافی کف پا برای نوزادان و کودکان امری شایع و هچنین طبیعی است؛ زیرا قوس داخلی پای آنها به دلیل این واقعیت که استخوان‌ها و مفاصل این ناحیه هنوز انعطاف پذیر است و هنوز کامل رشد نکرده است؛ شکل نگرفته است. صافی کف پا در اغلب کودکان وجود دارد که بین سنین سه تا شش سالگی برطرف می‌شود.

وجود کف پای صاف در کودکان بعد از ۲ سالگی به ندرت امری جدی و خطرناک به حساب می‌آید، اما می‌تواند در بزرگسالی خطرات جدی به همراه داشته باشد. مرکز ارزیابی سلامت پا در سال ۲۰۱۲ نشان داد که ۸ درصد از بزرگسالان ۲۱ سال و بالاتر در ایالات متحده دارای کف پای صاف هستند. ۴ درصد دیگر قوس‌ فرو رفته دارند.

کف پای صاف مشکلی است که معمولاً در بحث ارتوپدی و آناتومیکی بدن کودکان وجود دارد و عموماً ناشی از تحلیل قوس طولی داخلی در پا است. مشخص شده است كه 42٪ كودكان بين 3 تا 6 سال با وزن طبيعي دچار کف پای صاف می‌شوند.

سن، جنس، چاقی، فلج مغزی، سندرم داون و… عوامل خطر آمیزی برای رشد و نمو نادرست اسکلتی عضلانی شناخته ‌شده‌اند. تقریباً 20٪ از افراد بالغ دارای کف پای صاف هستند. در بعضی موارد، پاهای صاف در اثر صدمات یا بیماری ایجاد می‌شود و مشكلاتی ایجاد می‌کند که موارد زیر ممکن است باعث ایجاد آن باشند:

• پیاده‌روی نادرست
• دویدن نادرست
• ایستادن طولانی مدت

انواع کف پای صاف

• کف پای صاف انعطاف‌ پذیر :

کف پای صاف انعطاف‌ پذیر رایج‌ترین نوع است، قوس پاها فقط زمانی که ایستادید و متحمل وزن هستند، ناپدید می شوند و با حذف وزن میتوانید قوس های کف پا را ببینید. صافی کف پای انعطاف پذیر در دوران کودکی یا نوجوانی ظاهر می شود و معمولا هر دو پا را درگیر می کند.

• کف پای صاف سخت :

فردی که کف پای صاف سخت دارد، هنگام ایستادن یا نشستن قوس پا وضعیت نرمال ندارد. این نوع کف پای صاف در اثر کوتاهی تاندون آشیل به وجود می‌آید. تاندون آشیل، استخوان پاشنه را به عضله دو قلوی پا متصل می‌کند. اگر تاندون آشیل خیلی کوتاه باشد، ممکن است هنگام راه رفتن و دویدن درد ایجاد کند. این شرایط باعث می‌شود که پاشنه پا هنگام راه رفتن یا دویدن زودتر از زمین بلند شود.

برای درک بهتر تفاوت‌های ساختاری و تشخیص اینکه دقیقاً چند نوع کف پای صاف داریم و کدام یک ممکن است شما را درگیر کرده باشد، حتماً ادامه این مطلب را با دقت مطالعه کنید.

طبقه‌بندی کف پای صاف مبتنی بر دو جنبه است:

• ارتفاع قوس:

بهترین توصیف برای ساختار قوس کف پا میزان ارتفاع استخوان ناوی پا با زمین است که کاهش این ارتفاع و صافی کف پا در کودکان عادی است و با افزایش سن آن‌ها ممکن است برطرف شود.

• زاویه چرخش پاشنه:

تغییر شکل پاشنه پا یا عقب رفتن پا به طور کلی به عنوان یک یافته طبیعی در کودکان خردسال و تازه به راه افتاده پذیرفته می‌شود و انتظار می‌رود با افزایش سن کاهش یابد، بررسی ظاهری میزان چرخش پاشنه پا برای تعیین وضعیت پای کودکان بسیار استفاده شده است.

انجام تمرینات مخصوص پاشنه‌ی پا روشی جدید برای از بین بردن این چرخش است، پزشکان این را برای ارزیابی وضعیت پای کودک راهنمایی کرده‌اند و پیشنهاد شده است که از نظر ناهنجاری زاویه پاشنه پای کودک را تا ۷ سالگی، هر ۱۲ ماه به اندازه یک درجه به حالت عمودی قرار دهید پاشنه‌ی پا در حالت عمودی برای عملکرد پا مطلوب است. متوسط ​​زاویه پاشنه‌ی پا برای کودکان از ۶ تا ۱۶ سال ۴ درجه است (از ۰ تا ۹ درجه چرخش خارجی).

علل کف پای صاف چیست؟

• عدم تحریک طولانی مدت و افزایش وزن
• عدم تعادل و هماهنگی میان انعطاف پذیری و قدرت در عضلات کف پایی و ساق پا
• مشاغل سرپایی مثل آرایشگری
• پوشیدن کفش های نامناسب
• وراثت
• بیماری هایی مثل فلج اطفال

نشانه های کف پای صاف چیست؟

• قرار گرفتن پنجه های پا رو به بیرون در هنگام راه رفتن
• قرار گرفتن لبه داخلی پا بر روی زمین در هنگام ایستان و راه رفتن
• سائیدگی قسمت داخلی پاشنه کفش
• خستگی زود رس و ایجاد درد در پا، زانو و کمر
• تمایل به ضربدری شدن زانو ها
• پهن شدن پا
• کاهش قوس طولی
• چرخش پاشنه به سمت بیرون

عوارض صافی کف پا چیست؟

طبق قانون سوم نیوتون؛ هر عملی را عکس‌ العملی است، این قانون به قانون کنش و واکنش هم معروف می‌باشد. یعنی که هرگاه جسمی به جسمی دیگر نیرو وارد می کند جسم دوم نیز نیرویی به همان بزرگی ولی در خلاف جهت بر جسم اوّل وارد می‌کند.

حالا تصور کنید وقتی فرد راه می رود، نیرویی از طریق پا به زمین وارد می کند و طبق قانون عمل و عکس العمل؛ زمین نیز نیرویی به همان میزان به پا وارد می کند. در نتیجه ، اگر پا در موقعیت مناسبی برای جذب و توزیع مجدد آن نیرو مانند کف پای صاف نباشد ، مشکلات می توانند در جای دیگری خود را نشان دهد از جمله عوارض صافی کف پا عبارتند از:

• خستگی زودرس
• درد مچ پا
• التهاب تاندون آشیل
• زانو درد
• استرس فراکچر در قسمت جلو ساق پا که ناشی از عدم جذب توزیع مناسب نیرو می باشد.
• درد کمر
• درد گردن
• پینه پا
• در کف پای صاف یک طرفه ایجاد نابرابرای در لگن و شانه و همچنین ایجاد اسکولیوز

قبل از هر اقدامی بررسی کنید که آیا کف پایتان صاف است یا خیر؟

ابتدا از یک روش ساده و بدون هیچ ابزاری برای تشخیص استفاده کنید؛ برای اینکه ببینید آیا کف پایتان صاف است یا نه، در حالی که ایستاده اید، دو طرف داخلی پای خود را بررسی کنید. اگر کف پای شما صاف باشد، لبه داخلی پای شما روی زمین قرار می گیرد.

اگر قسمت داخلی پای شما به اندازه یک بند انگشت خودتان یا یک سکه با زمین فاصله داشته باشد؛ قوس داخلی پای شما نرمال است.

برای اندازه گیری و تشخیص این عارضه روش های دقیق تری به شرح زیر هست:

1. روش ثبت نقش پا:

با نقش کف پا می توانیم به وضعیت قوس های پا و طبیعی بودن آن بپردازیم. برای این روش خانگی می توانید از آب یا دوده یا پودر مشابهی مثل تالک استفاده کنید. در این روش باید حتما سطح تست صاف باشد و فرد در حالت ایستاده و تحمل وزن.

2. جعبه آینه:

در این روش وقتی فرد روی وسیله می ایستد؛ امکان مشاهده قوس های کف پایی از طریق آینه زیرین هست.

3. اشعه ایکس:

در اشعه ایکس معمولی از مقدار کمی اشعه برای تولید تصاویر از استخوان‌ها و مفاصل در اندام‌ها استفاده می‌کنند. از اشعه ایکس برای دسته بندی کف پاها به عنوان قوس طبیعی، کف پای صاف و متوسط استفاده می‌شود.

4. سی تی اسکن:

این آزمایش با اشعه X تصویر اندام را از زوایای مختلفی می‌گیرد و جزئیات بسیار بیشتری نسبت به اشعه ایکس معمولی ارائه می‌دهد، البته امروزه استفاده از دستگاه اسکن کف پای صاف هم تاثیر بسزایی در این مورد دارد.

5. سونوگرافی:

اگر متخصص حرکات اصلاحی به یک تاندون آسیب دیده مشکوک باشد، ممکن سونوگرافی را انجام دهد که از امواج صوتی برای تولید تصاویر دقیق از بافت‌های نرم در بدن استفاده می‌کند.

6. MRI:

با استفاده از امواج رادیویی انجام می‌شود، MRI جزئیات عالی از هر دو بافت سخت و نرم را ارائه می‌دهد.

7. آنالیز راه رفتن:

با استفاده از دستگاه‌های پیشرفته و دوربین‌های سرعت بالا نحوه راه رفتن و فعالیت عضلات بررسی می‌شود و ویژگی چگونگی کفی کفش و راه‌حل‌های درمانی مشخص می‌گردد. خوشبختانه این روش نسبت به روش‌های دیگر ایمن‌تر است.

تشخیص کف پای صاف

زمانی که حرف از کف پای صاف و یا ناهنجاری‌های اسکلتی بدن پیش می‌آید باید به دنبال متخصص حرکات اصلاحی و درمانگر متخصص مربوط به آن باشیم. معمولاً پزشکان طب ورزش، متخصصان آسیب‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی در صدر قرار گرفته و برای درمان باید به آن‌ها مراجعه کنیم.

این افراد به دلیل دارا بودن دانش و تخصص کافی در زمینه‌ی ناهنجاری‌های بدن و شناخت کامل اسکلت بدن می‌توانند با معاینات مخصوص به هر ناحیه راه‌های درمانی مؤثر و مناسب را تجویز کنند. در ابتدا برای مشاهده ظاهر پاهای خود، پزشک پاها را از جلو، پشت و تمام جهات مشاهده خواهد کرد و از فرد می‌خواهد که روی انگشتان پا بایستید. او ممکن است به الگوی سایش کفش‌ها، نوع ایستادن، تغییر ظاهر استخوان‌های پا به خصوص کف پا و زانوها و انگشتان پا نگاه کند که یکی از روش های تشخیص کف پای صاف است.

ورزش های مضر برای کف پای صاف

کف پای صاف وضعیتی است که با از بین رفتن قوس پا باعث تماس کامل آن با زمین شده و می‌تواند منجر به خستگی زودرس و دردهای زنجیره‌ای در زانو و کمر شود. این عارضه که اغلب ریشه در وراثت، ضعف عضلانی یا چاقی دارد، با تمرینات اصلاحی، کفی‌های طبی و مدیریت وزن قابل درمان و کنترل است. اما همان‌قدر که انجام تمرینات درست اهمیت دارد، دوری از حرکات اشتباه نیز برای پیشگیری از تشدید درد و آسیب به تاندون‌ها حیاتی است.

برای جلوگیری از آسیب بیشتر به ساختار پاهایتان، پیشنهاد می‌کنیم حتماً مطلب ورزش های مضر برای کف پای صاف را مطالعه کنید تا از انجام حرکات اشتباه پرهیز نمایید.

اما این سئوال هم مطرح میشود که آیا دوچرخه سواری برای کف پای صاف مفید است یا مضر؟

دوچرخه‌سواری اصولی با تقویت عضلات زیرین پا، یکی از بهترین روش‌های بهبود کف پای صاف، به‌ویژه در کودکان است؛ البته رعایت نکاتی مانند انتخاب سایز مناسب دوچرخه، استفاده از کفش طبی و هم‌راستایی زانو و مچ هنگام رکاب‌زنی برای پیشگیری از آسیب ضروری است.

انتخاب ورزش مناسب برای افراد دارای این عارضه حیاتی است؛ زیرا ورزش‌های پرفشار مانند فوتبال می‌توانند آسیب‌زا باشند، اما تاثیر ژيمناستيك بر كف پای صاف به دلیل تقویت عضلات و افزایش انعطاف‌پذیری بسیار مثبت است. تمرینات تخصصی این رشته، به‌ویژه در سنین پایین و برای نوع انعطاف‌پذیر، به شکل‌گیری قوس طبیعی پا کمک شایانی می‌کند.

علت کف پای صاف را می دانید؟

دلایل فیزیولوژیکی

قوس استخوانی کف پا به طور بالقوه ناپایدار است. که رباط‌ها به هم وصل می‌شوند، اما این توانایی مقاومت در برابر فشار را در کوتاه مدت دارد. در واقع، وظیفه اصلی آن‌ها این است که به عنوان اعضای حسی عمل کنند و هنگامی که کشیده می‌شوند، عضلات به صورت انعطاف‌پذیری عمل کنند، مگر اینکه دارای عضلات کم حجم و ضعیف برای پشتیبانی از آن باشد که در این موقع کف پای صاف ایجاد می‌شود.

کنترل عصبی ناکافی

کف پای نوزادان نمونه‌ای از كنترل عصبي ناكافي است. کودک باید یاد بگیرد که ابتدا سر خود را در حالت تعادل نگه دارد، سپس تنه خود را و در نهایت تعادل بدن را روی پاها برقرار کند. این موارد در ماه‌های اولیه زندگی مورد نیاز نیست؛ اما گاهی اوقات رفلکس‌های تعادلی، حتی پس از شروع راه رفتن کودک، توسعه نمی‌یابند. در آن حالت قوس به ناچار با وزن بدن فرو می‌رود و کف پای صاف ایجاد می‌شود.

عضلات ناکارآمد و ضعیف

بعد از بیماری یا فعالیت‌های اجباری ممکن است عضلات به طور موقت ضعیف باشند و در نتیجه قوس هنگامی که راه رفتن از سر گرفته می‌شود کاهش یابد. که این با وضعیتی ضعیف از عضلات همراه است. کودک (غالباً دختران قبل از نوجوانی) یک وضعیت با حالت سر به جلو، دهان باز، قفسه سینه صاف، پشت گرد ارائه می‌دهد. عضلات باسن عمدتاً وضعیت ایستادگی بدن را تحت کنترل دارند.

آن‌ها به صاف کردن مفصل ران و زانو و چرخش اندام به سمت خارج کمک می‌کنند. این چرخش را نمی‌توان به پایی که به زمین متصل است، منتقل کرد و بنابراین بقیه اندام نسبت به پا به بیرون می‌چرخند. در نتیجه، قوس برداشته می‌شود.

اختلال عملکرد تاندون تیبیال خلفی

این نوع کف پای صاف در بزرگسالی به وجود می‌آید، زمانی که تاندونی که عضله دو قلو را به قسمت داخلی مچ پا وصل می‌کند، آسیب دیده، متورم یا پاره شود، رخ می‌دهد. اگر قوس کف پا پشتیبانی مورد نیاز خود را دریافت نکند، در قسمت داخلی پا و مچ پا و همچنین در قسمت بیرونی مچ پا درد ایجاد خواهد شد.

حرکات اصلاحی کف پای صاف

مراقبت صحیح از کف پای صاف مهم است زیرا می‌تواند منجر به درد، فشار و عدم تعادل در سایر قسمت‌های بدن شود. انجام حرکات اصلاحی کف پای صاف می‌تواند به تراز شدن کل بدن کمک کند.

در اینجا چند تمرین وجود دارد که می‌توانید برای اصلاح کف پای صاف و کاهش درد انجام دهید. در نظر داشته باشید این تمرینات را حداقل سه بار در هفته انجام دهید.

تمرین اول: تمرین موبیلتی مچ پا در اصلاح کف پای صاف

برا اینکه بتوانید ساختار مچ پا را تحت کنترل بگیرید لازم است از دامنه حرکتی کامل آن مطمئن شوید.

روش اجرا: صاف رو به روی یک دیوار بایستید. به شکلی پنجه و پاشنه شما در یک راستا باشد. برای حمایت بیشتر دست های خود را روی دیوار بگذارید. یکی از پاهای خود را عقب تر قرار دهید.سپس زانوی جلویی را خم کنید و به دیوار نزدیک کنید و بعد از 1 تا 3 ثانیه مکث به حالت اولیه برگردید. مطمئن شوید که پاشنه پا از زمین جدا نمی شود.

فیلم تمرین موبیلتی مچ پا در اصلاح کف پای صاف

تمرین دوم: تمرین تقویت مچ پا در اصلاح کف پای صاف

زمانی که قدرت مچ پا از سطح خوبی برخورد باشد شما به راحتی می توانید ساختار مچ پای خود کنترل داشته باشید و در اصلاح کف پای صاف به موفقیت برسید.

روش اجرا: صاف رو به روی یک دیوار بایستید. به شکلی پنجه و پاشنه شما در یک راستا باشد. یک حوله را رول کنید و انگشتان هر دو پا را روی حوله قرار دهید. با فشار انگشتان پا به حوله ، پاشنه خود را از زمین بلند کنید و 1 تا 3 ثانیه در این حالت بمانید.

فیلم تمرین تقویت مچ پا در اصلاح کف پای صاف

تمرین سوم: مجموعه حرکات اصلاح عملکرد و بهبود قدرت عضلات مرکزی

3-1: حرکت حلزونی در اصلاح کف پای صاف
زمانی می توانید راستای مچ پای خو را کنترل کنید و قوس لازم را در کف پای خود ایجاد کنید که لگن شما از ثبات کافی برخوردار باشد.

روش اجرا: به پهلو دراز بکشید به شکلی که سر و تنه شما در یک راستا باشد و ران و زانویتان زاویه 45 درجه داشته باشد. بهتر هست یین زانو های خود یک حوله قرار دهید. ابتدا عضلات شکم و کف لگن خود را منقبض کنید سپس به آرامی زانوها را از هم باز کنید.

فیلم تمرین حلزونی در اصلاح کف پای صاف

3-2: حرکت پل در اصلاح کف پای صاف
عضلات مرکزی بدن ما را گروه عضلات سرینی تشکیل می دهند که با عملکرد صحیح این گروه عضلات ما می توانیم روی اندام تحتانی و فوقانی خود کنترل بهتری داشته باشیم.

فیلم تمرین پل در اصلاح کف پای صاف

3_3: حرکت دور کردن پا در اصلاح کف پای صاف
عملکرد ضعیف و قدرت پایین عضلات دور کننده ران می تواند از علل ایجاد کف پای صاف باشد.

فیلم تمرین دور کردن پا در اصلاح کف پای صاف

تمرین چهارم: حرکت تقویت عضلات کف پا در اصلاح کف پای صاف

با تقویت عضلات کف پا به صورت مستقیم می توانید در ایجاد قوس کف پا کمک کنید. روی یک صندلی بنشینید. یک حوله نازک در مقابل خود روی زمین پهن کنید و پاهای خود را روی انتهای حوله قرار دهید.

فیلم تمرین تقویت عضلات کف پا در اصلاح کف پای صاف

تمرین پنجم : حرکت تقویت مچ پا در اصلاح کف پای صاف

از اقدامات اصلی و اساسی که برای کنترل مچ پا و اصلاح کف پای صاف باید در نظر گرفت، افزایش قدرت و ثبات مچ پا است.

فیلم تمرین قدرتی مچ پا در اصلاح کف پای صاف

تمرین ششم: حرکت کشش عضلات پشت ساق در اصلاح کف پای صاف

زمانی که نیروی عضلات اطراف مچ پا از تعدل کافی برخوردار نباشند مشکل می توانید به شکل کف پای صاف ظاهر شود.

فیلم کشش عضلات پشت ساق در اصلاح کف پای صاف

تمرین هفتم: حرکت ماساژ عضلات کف پا در اصلاح کف پای صاف

در پایان تمرینات با ماساژ عضلات کف پا به رفع خستگی این عضلات و بالانس کردن طول عضلات کف پا، برای اصلاح این عارضه وقت بگذارید.

فیلم ماساژ عضلات کف پا در اصلاح کف پای صاف

آیا می دانستید تحقیقات نشان می دهد که کف پای صاف با درد زانو و آسیب غضروف در افراد مسن مرتبط است؟ افرادی که کف پای صاف دارند مستعد زانو درد هستند، بنابراین بهتر است در اسرع وقت با درمان های پیشگیرانه اقدام کنید. در مورد سلامتی ما مطمئناً پیشگیری را بهترین دارو میدانیم. و اگر متاسفانه شما به زانو درد مبتلا شدید برای مدیریت درد زانو این مقاله رو مطالعه کنید.

قوس طولی میانی پا به طور معمول در سن ۵ یا ۶ سالگی ایجاد می‌شود زیرا چربی در این ناحیه در نوزادان به تدریج جذب می‌شود و با حرکات ماهرانه تعادل بهبود می‌یابد. با این حال، در بعضی از کودکان، قوس شکل نمی‌گیرد که ممکن است به علت سفتی در عضلات ساق پا، سستی در تاندون آشیل یا مهار عضلات ضعیف در مناطق دیگر مانند عضلات باسن باشد.

با گذشت زمان ممکن است به یک الگوی ناهنجار راه رفتن، بی تعادلی، سر خوردن حین پیاده‌روی‌های طولانی مدت و درد در پا، زانوها یا باسن منجر شود. در کنار دلایلی که در بالا برای کف پای صاف گفته شد، اختلالات تارسال، اسپاسم پرونئال و تالوس عمودی اتیولوژی شایع در دوران کودکی هستند؛ بنابراین مهم است که درمان مناسب در سنین پایین شروع شود.

زنان میانسال بیشتر مبتلا می‌شوند و به نظر می‌رسد که با افزایش سن شیوع آن بیشتر می‌شود. عوامل خطرزا، فشارخون بالا، دیابت، تزریق استروئید در اطراف تاندون، ورزش‌های با فشار زیاد و چاقی شناخته شده است.

به نقل از وب سایت https://www.footcaremd.org/

Causes
Posterior tibial tendon dysfunction is the most common cause of AAFD. Often there is no specific event or injury that starts the problem. More commonly, the tendon is injured from “wear and tear” over time. Posterior tibial tendon dysfunction occurs more commonly in patients who are born with a flat foot or who develop the condition for other reasons. With a relatively flat arch, more stress is placed on the posterior tibial tendon and also on the ligaments on the inside of the foot and ankle. The result is a progressive disorder. Weight also plays a role in the progression of this disorder. For overweight patients, significant weight loss may lead to some improvement of symptoms.

اختلال عملکرد تاندون تیبیال خلفی (Posterior Tibial Tendon Dysfunction) شایع‌ترین علت بروز صافی کف پای اکتسابی در بزرگسالان (AAFD) است. اغلب هیچ رویداد یا آسیب خاصی آغازگر این مشکل نیست؛ بلکه در موارد شایع‌تر، این تاندون به مرور زمان و در اثر «فرسایش و استهلاک» (Wear and tear) دچار آسیب می‌شود.

اختلال عملکرد تاندون تیبیال خلفی در بیمارانی که به‌صورت مادرزادی با کف پای صاف متولد شده‌اند یا به دلایل دیگر دچار این عارضه می‌شوند، شایع‌تر است. در شرایطی که قوس کف پا نسبتاً صاف باشد، فشار (استرس) بیشتری بر تاندون تیبیال خلفی و همچنین بر رباط‌های (لیگامان‌های) سمت داخلی پا و مچ پا وارد می‌شود. نتیجه این امر، یک اختلال پیشرونده است.

وزن بدن نیز در پیشرفت این اختلال نقش دارد. در بیماران مبتلا به اضافه وزن، کاهش وزن قابل‌توجه ممکن است منجر به درجاتی از بهبود در علائم شود.

علل آناتومیک کف پای صاف چیست؟

۴ گروه از خصوصیات آناتومیکی وجود دارد که مستعد ابتلا به کف پای صاف هستند. وراثت در بروز بسیاری از این خصوصیات سابقه این اختلال در خانواده را توضیح می‌دهد.

اندام تحتانی ممکن است در راستای اشتباه قرار گرفته شده باشد. ممکن است کل اندام به بیرون چرخش پیدا کند یا فقط پا ممکن است از زانو به سمت بیرون چرخیده شود. در هر دو حالت، خط تقارن بدن از نظر آناتومیکی و صحیح تغییر شکل می‌یابد. در نتیجه، هنگامی که در راه رفتن نیروی بدن فرد به سمت جلو حرکت می‌کند، فشار قابل توجهی بر قوس پا تحمیل می‌شود و تمایل به سقوط دارد.

ممکن است این ناهنجاری بر روی ران نیز تأثیرگذار باشد، که به حرکت زانوها به عنوان مثال میتوان اشاره کرد. که، چرخش خارجی بدن و ترکیبی از خم شدن زانوها و بروز کف پای صاف در کودکان ۲ تا ۶ ساله متداول است.

شاخص وضعيت پا (FPI-6)

این مبتنی بر شش معیار خاص است:

• Talar head palpation
• منحنی‌های فوقانی و زیر مالئولوس جانبی و وارونگی پاشنه پا
• برآمدگی در ناحیه مفصل تالونویولیک (TNJ)
• افزایش قوس طولی میانی
• نزدیک و دور کردن پاها
• دامنه حرکت مچ پا

ارزیابی دامنه مچ پای کودکان به طور کلی یک اقدام غیرقابل قبول است، به طور معمول وقتی کودک هنوز توانایی تحمل وزن اضافی را ندارد ارزیابی می‌شود؛ بنابراین، پیشنهاد می‌شود که درمانگران به توانایی کودک در چمباتمه زدن، راه رفتن با پاشنه پا و افزایش طول گام توجه کنند.

مدیریت توان‌ بخشی

در ناهنجاری مادرزادی کف پای صاف، جراحی بیشتر توصیه می‌شود، اما درمان محافظه کارانه نیز نیاز است. توان‌بخشی كودكان دارای کف پای صاف معمولاً شامل موارد زیر است:

توجه به کفش و کفی‌های مناسب

مشاوره در رابطه با کفی‌های مناسب برای بهبود وضعیت پا و مراجعه به یک پزشک متخصص ارتوپدی برای تجویز کفی طبی کفش، اسپلینت پا، معاینه قسمت‌های مختلف پا، کشش‌های مناسب ضروری است. درمان اولیه با اسپلینت تثبیت قسمت خلفی و میانی پا است که با استفاده صحیح قطعا تاثیر کفی‌های طبی بر کف پای صاف را مشاهده خواهید کرد.

کاهش درد و خطر بروز مشکلات مفاصل ثانویه

ارائه مشاوره در مورد ورزش برای کمک به کشش عضلات کشیده شده و تقویت مناطق ضعیف برای کمک به بهبود وضعیت صحیح پا. به دنبال اختلال عملکرد خلفی تیبیا، طبق مراحل مختلف این آسیب درمان می‌شود. در مرحله ۱ و ۲ پا هنوز انعطاف پذیر است، در حالی که در مرحله ۳ و ۴ عضلات پا سفت‌تر می‌شوند.

مرحله ۱ و ۲

التهاب احتمالی اطراف غلاف تاندون خلفی تیبیالیس باید قبل از درمان مورد بررسی قرار گیرد. به عنوان راهکار درمانی، توصیه می‌شود در طی 4 تا 8 هفته با گچ گرفتن زانو یا یک حائل قابل جا به جایی برای کنترل التهاب موجود، پا بی حرکت بماند. در رابطه با این مسئله می‌توان از اقدامات رایس(RICE) و ضد التهاب استفاده کرد. کفش نقش مهمی دارد و باید بیماران را به پوشیدن کفش‌های توری یا چکمه‌های توری که جای آتل‌ها را دارند تشویق کنیم. انواع مختلفی از آتل‌های مختلف و نیمه محکم قوس طولی داخلی پا را پشتیبانی می‌کنند و یا در مرحله 1 پاشنه را در ترازی خنثی نگه می‌دارند.

در مرحله ۲، پاشنه خم شده را در تراز خنثی قرار داده و اصلاح می‌کند. این روش درمانی چندین کارکرد دارد که عبارت‌اند از: کاهش فشار در قسمت خلفی تیبیالیس که بتواند با نگه داشتن فیبر پشتی مانع پیشرفت و جلوگیری از پیشرفت ناهنجاری شود.

مرحله ۳ و ۴

این مرحله از ویژگی‌های التهابی کمتری برخوردار است. این درمان به جای تلاش برای تصحیح آن، با آتل‌های سفت و سخت قالب‌ریزی شده که با کفش مناسب مورد استفاده قرار می‌گیرد و باعث تصحیح ناهنجاری به وجود آمده می‌شود.

خصوصیات ارائه بالینی

بیماران ممکن است از درد مچ پا در قسمت داخلی ناشی از تنوسینوویتیت خلفی و یا تاندونیس شکایت کنند. علاوه بر این در پیشرفت ناهنجاری، بیماران معمولاً درد جانبی در پا را تجربه می‌کنند.

• تشخیص‌های افتراقی
• کشیدگی مزمن مچ پا
•  آرتروز استخوان‌های پا
• ورم مفاصل و التهاب
• بیماری‌های عصبی عضلانی
• معاینات متخصصان برای درمان کف پای صاف

در طول راه رفتن، باید توجه داشت که آیا پاشنه پا زمین را لمس می‌کند و در چه زاویه‌ای نرمال کردن انگشتان پا ممکن است.
وضعیت پاشنه پا از پشت معاینه می‌شود تا جایی که ممکن است بیمار فشار بر پاشنه پا داشته باشد. در صورت بروز درد، باید توجه داشت. همچنین حرکت مفصل و موقعیت مفصل ساب تالار را باید با پاشنه در وضعیت برعکس ارزیابی کرد.

پاشنه آسیب دیده در حالت چرخش به خارج قرار خواهد گرفت و مسطح شدن قوس طولی میانی، خم و راست شدن جلوی پا قابل مشاهده است. سفتی تاندون آشیل با چرخش اجباری ارزیابی می‌شود، از این طریق می‌توان استحکام و انعطاف پذیری پا را ارزیابی کرد.

همچنين ناحيه خلفي در عضله داخلي براي تورم و لمس در امتداد قسمت ديستالي تاندون استخواني تيبيال خلفي (PTT) مورد بررسي قرار می‌گیرد كه نشان‌دهنده دژنراسيون PTT است. ناتوانی در انجام افزایش فشار پاشنه پا نشان‌دهنده کمبود PTT است.

مدیریت پزشکی

محققان بسته به نوع کف پای صاف امکانات مختلف عملی را تعریف می‌کنند. کف پای صاف مادرزادی معمولاً در سنین جوانی درمان می‌شود، در حالی که کف پای صاف اکتسابی بعداً در صورت تشخیص درمان می‌شود.برای درمان کف پای صاف مادرزادی، محققان بسته به سن فرد یا کودک بهترین روش‌های درمانی ممکن را تعریف کرده‌اند.

در كودكی كه سن كمتر از ۲ سال داشته باشد، با طولانی‌تر كردن تاندون آشیل و روش رفع آن، تركیب گسترده‌ای را توصیه می‌کنند که نسبت به سایر تکنیک‌ها کمتر تهاجمی است، زیرا نیازی به انتقال تاندون یا روش‌های درمانی استخوانی نیست. این توضیح می‌تواند به دلیل سازگاری بیشتر بافت‌های غضروفی باشد.

در كودكان بالای ۲ سال، آن‌ها درمان با روش انتقال تاندون را توصیه می‌کنند. اصلاح جراحی در کودکان بزرگ‌تر به دلیل تغییر ثانویه استخوان دشوار می‌شود. این روش بهترین نتیجه برای کودکانی است که پتانسیل راه رفتن و ایستادن آن‌ها برقرار شده است.

در صورت عدم انجام مراحل قبلی، ممکن است یک روش استخوانی در نظر گرفته شود. با این روش‌ها نتایج خوبی برای کودکان ۴ ساله و بزرگ‌تر وجود دارد. فقط در موارد شدید و در مواردی که کودک بزرگ‌تر از ۴ سال باشد، ممکن است آرتروز نیز در نظر گرفته شود.

آیا درمانی برای ناهنجاری کف پای صاف داریم؟

اگر کف پای صاف، بد شکل و یا دردناک است، متخصص حرکات اصلاحی ممکن است موارد زیر را پیشنهاد کند:

• استفاده از صندل طبی جهت حفظ طبیعی قوس کف پا.
• یا این که متخصص حرکات اصلاحی ممکن است کفی‌های مخصوصی که برای پای فرد طراحی شده و به اندازه پاها قالب ریزی شده را پیشنهاد کند.
• برخی از افراد دارای کف پای صاف نیز تاندون آشیل کوتاهی دارند. تمرینات کششی در این تاندون ممکن است کمک کننده باشد.
• یک کفش از لحاظ ساختاری خاص و مناسب، ممکن است راحت‌تر از صندل یا کفش معمولی و غیر خاص برای افراد مبتلا به کف پای صاف باشد.

روش درمان صافی کف پا

یک متخصص حرکات اصلاحی می‌تواند با استفاده از تجزیه و تحلیل ویدیویی از نحوه راه رفتن و اسکن کف پا به بهبود وضعیت فرد کمک کند اما برخی از روش های درمان صافی کف پا هستند که می توان هر کدام را انجام دهید.

1.عمل جراحی

جراحی فقط برای اصلاح صافی کف پا صورت نمی‌گیرد. با این وجود، ممکن است برای یک مشکل مرتبط مانند پارگی تاندون جراحی توصیه شود.

محققان بسته به نوع کف پای صاف امکانات مختلف عملی را تعریف می‌کنند. کف پای صاف مادرزادی معمولاً در سنین جوانی درمان می‌شود، در حالی که کف پای صاف اکتسابی بعداً در صورت تشخیص درمان می‌شود. در کف پای صاف اکتسابی فقط در صورتی که کلیه روش‌های محافظه کارانه ناکارآمد باشند، جراحی می‌کنند، در موارد خاص مراحل مختلفی را تعریف می‌کنند. هر مرحله دارای یک عمل جراحی متفاوت است.

مرحله ۱ : پوکی استخوان پاشنه با هدف اصلاح ناهنجاری کف پا و تلاش برای حفظ عملکرد پا در رابطه با انتقال تاندون انجام می‌شود.

مرحله ۲ : این درمان مستلزم انتقال تاندون در ترکیب با استئوتومی اصلاحی است. دلیل اصلی این عمل جراحی این است که به منظور بهبود بیومکانیکی تاندون خلفی تیبیالیس بازسازی شده، استئوتومی برای اصلاح استخوانی پا لازم است.

مرحله ۳ : هدف از درمان با جراحی و اصلاح ناهنجاری و کاهش درد از طریق آرتروز سه گانه از مفصل‌های زیر تالار، کالکانیوکوبیوئید و تالونویولی است.

مرحله ۴ : در این مرحله تغییرات دژنراتیو اضافی در مفصل مچ پا وجود دارد. جراحی معمولاً شامل یک درمان با آرتروز پانتالیار مچ پا (مفصل زیر تالار، کلکانانوکوبیوئید و تالوناویکولار) است.

هر عمل جراحی معمولاً به مدت دو تا سه ماه توسط گچ گیری حفاظت می‌شود. بهبودی بعد از عمل حدود ۶ ماه تا ۱ سال طول می‌کشد تا به طور کامل بهبود یابد و به طور کامل در سطح عملکردی مطلوب قرار گیرد.

سبک زندگی و داروهای خانگی

1.استراحت

از انجام فعالیت‌هایی که وضعیت کف پا را بدتر می‌کند، خودداری کنید. در فعالیت‌های کم ‌تحرک‌تر شرکت کنید؛ مانند پیاده‌روی، دوچرخه سواری یا شنا و نه فعالیت‌های پریدن و دویدن و پرتحرک.

2.تقویت قوس کف پا

استفاده از برخی وسایل که در ایجاد قوس کف پا مؤثر هستند ممکن است بهبودی را افزایش دهند.

3.داروها

ممکن است برخی از داروهای ضد درد کمک کننده باشند.

4.کاهش وزن

کاهش وزن می‌تواند استرس و فشار روی پاها را کاهش دهد.

ویژگی کفش مناسب کف پای صاف

کف پای صاف با تخریب قوس پا، عامل دردهای مزمن در کمر و زانو است که برای مدیریت آن، علاوه بر ورزش، استفاده از کفش استاندارد حیاتی است. مهم‌ترین ویژگی کفش مناسب کف پای صاف شامل داشتن پاشنه محکم برای حمایت از مچ، زیره منعطف با قابلیت جذب ضربه و تأمین قوس استاندارد است.

جمع بندی

کف پای صاف عارضه‌ای است که در اثر کاهش یا از بین رفتن قوس طبیعی پا رخ داده و اگرچه در کودکان اغلب طبیعی است، اما در بزرگسالان می‌تواند منجر به خستگی زودرس و دردهای زنجیره‌ای در زانو، کمر و مچ پا شود. این ناهنجاری که به دو نوع انعطاف‌پذیر و سخت تقسیم می‌شود، تحت تأثیر عواملی همچون وراثت، چاقی، کوتاهی تاندون آشیل و ضعف عضلات شکل می‌گیرد و تشخیص دقیق آن نیازمند معاینه بالینی و گاهی تصویربرداری است.

تشویق بیمار برای دریافت معاینات منظم توسط پزشک متخصص زنان و زایمان بسیار مهم است. در طول جلسه درمانی، مرتباً میزان درد و هرگونه دردی که از ناحیه کمر وجود دارد را بررسی کنید. برخی از بیماران درد و ناراحتی را بهتر از سایرین تحمل می‌کنند و از این رو ناراحتی آن‌ها پوشانده است. برای تعیین وضعیت واقعی بیمار از نمودار استفاده کنید تا وضعیت واقعی بیمار را تعیین کرده و از هرگونه تغییر و تحول بین ابتدا و پایان جلسه استفاده کنید.

اگرچه مداخلات بی‌شماری برای کمردرد در دوران بارداری وجود دارد، اما متداول‌ترین و کاربردهای گسترده آن یک برنامه ورزشی خاص است که توسط یک درمانگر متخصص طراحی شده است. مداخله دیگری که باعث می‌شود حرکات کششی انجام شود و تحقیقات برجسته‌ای را نشان دهد طب سوزنی است. مطالعات اخیر نشان می‌دهد که یک هفته طب سوزنی مداوم در نقاط خاص بدن می‌تواند باعث کاهش درد و افزایش ظرفیت فعالیت‌های بدنی شود که می‌تواند به کاهش نیاز داروها کمک کند.

[sc name=”didar”][/sc]

سایر مداخلات

دراز کشیدن در هنگام خواب یا استراحت با استفاده از بالش برای حفاظت از کمر

استفاده از بالش بین پاها در هنگام دراز کشیدن

استفاده از جوراب‌های مخصوص واریس عروق برای ارتقاء بازگشت وریدی و کاهش کمردرد.

ماساژ عضلات

استامینوفن طبق تجویز پزشک

یوگا

آب‌درمانی

تزریق برخی داروهای داخل مفصلی برای اسپوندیلیت آنکیلوزان توصیه می‌شود.

نشانه‌هایی وجود دارد که طب سوزنی در دوران بارداری ممکن است درد را کاهش دهد، اما برای انجام تزریق درمانی نیاز به مطالعات با کیفیت بالا نیاز است. اکثر راهکارهای درمانی اقدامات پیشگیرانه را در بین زنان باردار و کسانی که قصد بارداری دارند تشویق می‌کند. نشان داده شده است که زنانی که در دوران پیشگیری از بارداری در برنامه‌های آموزش پیشگیری و تقویت شرکت می‌کنند می‌توانند از مشکلات کمردرد جلوگیری کنند.

مدیریت درمانگران و متخصصان

هنگامی که درمان برای کمردرد ضروری است، مدیریت محافظه کارانه گزینه ایده آلی است. درمان با تنظیم آموزش و فعالیت شروع می‌شود. استراتژی‌های آموزشی بر روی اقدامات مراقبت از کمر، مانند ارگونومی که به زنان وضعیت صحیح را آموزش می‌دهد، تمرکز می‌کنند. زنان باردار یاد می‌گیرند که چگونه بایستند، راه بروند، یا به درستی خم شوند، بدون اینکه باعث ایجاد فشار در ستون فقرات شود. استقرار دقیق برای بهبود کمردرد ضروری است. در صورت كافي نبودن دستورالعمل‌ها، راهکارهايي كه از وضعيت صحيح بدن نيز برخوردار هستند نيز موجود است. در مورد تغییرات فعالیت، استراحت برنامه ریزی شده در طول روز برای تسکین اسپاسم عضلات و درد حاد مفید است. در این زمان، وضعیت ایستادن مهم است زیرا باید هر دو پا صاف باشند، این امر به کاهش لوردوز کمری ستون فقرات کمک می‌کند. مطالعات نشان داده است که زنان باردار مبتلا به کمردرد که هم در آموزش و هم در درمان فیزیکی شرکت می‌کنند، دارای درد و ناتوانی کمتر، کیفیت زندگی بالاتر و توانایی در تست‌های جسمی هستند. درمان شامل فاکتورهای مختلفی از جمله توجه به میزان وزن اضافه شده بر بدن فرد، تقویت عضلات کمر، کشش و تکنیک‌های منحصر به فرد است. با تقویت عضلات اطراف ستون فقرات کمر از طریق تمرینات مختلف می‌توان ثبات عملکرد را حفظ کرد. درمان به تشخیص و زمان بارداری بستگی دارد (قبل یا بعد از زایمان). بیمار باید علائم خودش را بفهمد و انگیزه داشته باشد تا فعالیت انجام شود.

نشانه‌های خطرناک

موارد زیر برای شناسایی در طول درمان بسیار مهم است:

خونریزی واژن

سرگیجه یا احساس ضعف

تنگی نفس

درد قفسه سینه

سردرد

ضعف عضلات

درد یا تورم رحم

انقباضات رحمی

کاهش جنبش جنین

نشت مایعات واژینال

علائم عصبی

اهداف درمانگران

تمرکز درمانگر این است که:

بیومکانیک بدن را در طول فعالیت‌های روزانه بازیابی کند

تثبیت حرکات لگن را بهبود بخشد

آموزش دهد و پیشگیری کند

استراتژی‌ها

درمانگر باید روی استراتژی‌های زیر متمرکز شود:

1. دستورالعمل‌های بیمار

برقراری ارتباط با بیمار و تهیه اطلاعات در مورد آناتومی مربوطه، ارگونومی، آموزش‌های مناسب کمری (جلوگیری از فشارهای مکانیکی غیر ضروری در پشت) و نحوه مدیریت فعالیت‌های ADL (پیاده‌روی، ایستادن، نشستن، موقعیت کاری، یادگیری و نحوه کنترل درد) بسیار مهم است. تحقیقات نشان می‌دهد وقتی علائم توضیح داده می‌شوند، بیماران می‌توانند احساس راحتی بیشتری داشته و اضطراب آن‌ها کاهش یابد. دستورالعمل‌ها شامل موارد زیر است:

استفاده از یک بالش کوچک بین پاها هنگام خوابیدن و چرخیدن به پهلو به منظور تثبیت عضلات کمر.

اصلاح وضعیت ایستادن قائم در حالت طبیعی، جلوگیری از هایپرلوردوزیس.

اگر به مدت طولانی نشسته یا ایستاده‌اید، آن را با راه رفتن یا کشش جایگزین کنید.

استراحت در جای راحت و مناسب برای تسکین عضلات خسته.

خوابیدن به پهلو و یا خوابیدن به صورتی که پاها بالا و بر روی یک بالش قرار بگیرند.

استفاده از یک تکیه گاه کوچک برای یک پا در حالت نشسته یا ایستاده یا هر دو.

جلوگیری از پیچ خوردگی ستون فقرات هنگام بلند کردن وسایل

• تمرینات فعال مخصوص کمر

با وجود اینکه به اکثر بیماران باردار توصیه می‌شود در محدوده امن و بدون درد ورزش کنند، اما مطالعات نشان می‌دهد که کمتر از 50 درصد در واقع این کار را انجام می‌دهند. علاوه بر این ثابت شده است که تمرینات عضلات رکتوس شکمی به دلیل ضعف وی در دوران بارداری بی فایده خواهد بود. پایداری، هماهنگی و حفظ عملکرد باید با تمرینات فعال انجام شود (تمرینات استقامتی برای تثبیت عضلات کمر)

حرکات چرخشی عضلات لگن، کشش زانوها و پاها و ایروبیک و ورزش در آب توصیه می‌شود زیرا این تمرینات می‌توانند باعث کاهش درد کمر در بارداری شوند. تمرین‌های آرام‌بخش ضمن توجه جدی به تنفس مناسب نیز نشان می‌دهد که سودمند است.

مدیریت شامل مداخلات خاص برای رفع درد، ضعف و تحرک در ناحیه کمر است.

عوامل خطر	عدم وجود عوامل خطرساز
تاریخچه LBP	سن
چندین مورد سقط جنین	وزن جنین
سیگار کشیدن	داروهای ضد بارداری خوراکی
درد در دوران بارداری قبلی
تعداد حاملگی‌ها	تعداد حاملگی‌ها
سابقه تحرک بیش از حد مفاصل
دوره آمنوره
افزایش حجم کار بدنی
شاخص توده بدنی بالا	شاخص توده بدنی بالا
عدم ورزش / سبک زندگی بی تحرک
آسیب‌های دردآور

• تکنیک‌های درمانی فیزیکی

همچنین ماساژ درمانی (منوال تراپی) برای معالجه کمردرد حاد و مزمن توصیه شده است.

 به حالت خلفی یا قدامی دراز بکشید و محل درد را تحریک کنید.

کاهش درد با چرخش عضلات لگن

در حالت دراز کشیده تمرینات تکنیک تقویت عضله با مقاومت در برابر خم شدن لگن انجام می‌شود.

تقویت Gluteus Medius

بیمار را در حالت دراز کشیده قرار دهید و

الاستیک را در اطراف هر دو پا در بالای زانو قرار دهید.

به منظور تقویت عضلات میانی باسن،

از بیمار بخواهید که چرخش بیرونی پا را انجام دهد.

این تمرین را از دو طرف انجام دهید.

لازم است که پاها در طول کل تمرین نگه داشته شوند.

 همچنین از چرخش بیرونی لگن جلوگیری کنید.

حرکات شکمی در مانور با فیزیوبال (ADIM)

از بیمار بخواهید که روی یک فیزیوبال بنشیند و حرکات پیاده‌روی را با اندام تحتانی شبیه سازی کند.

این باعث می‌شود عضله پشت برای تثبیت بازگشت در طول ADL ترغیب شود.

بیمار باید در طول کل تمرین، صافی ستون فقرات خود را حفظ کند.

کشش عضلات سینه‌ای

بیمار بر روی یک فیزیوبال قرار می‌گیرد که باعث می‌شود عضلات لگن، شکم و پشت به فعالیت خود ادامه دهند

تا بتوانند حالت نشسته‌ای متعادل را پیدا کنند.

این قسمت از تمرین باعث انقباض عضلات باسن برای افزایش قدرت عضلات خلفی می‌شود که SIJ (مفصل ستون فقرات با کمر) را فشرده می‌کند. بیمار با بازوهای خود که در قسمت جلویی و بالای سر قرار دارد با کشیدن بازوهای خمیده با بازوهای جلوی قفسه سینه، کشش عضلات سینه‌ای را انجام می‌دهد و بازوها را به حالت قبل بازمی‌گرداند. این قسمت دوم تمرین باعث تقویت قدرت عضلات سینه‌ای خواهد شد. در تمام طول تمرین، پشت را صاف نگه دارید.

کشش گربه

با شروع از حالت دست و زانو، بیمار خود را به سمت بالا و پایین حرکت می‌دهد. در طول این تمرین مهم است که بازوها را دراز کرده و عضلات شکم را در تمام طول تمرین محکم نگه دارید.

چرخش خلفی لگن

با زانوهای خمیده دراز بکشید و لگن را در وضعیت قدامی و خلفی حرکت دهید.

• طب سوزنی

در مورد فواید طب سوزنی کمردرد در دوران بارداری هیچ مدرکی وجود ندارد، اما می‌تواند به عنوان یک درمان تکمیلی مورد استفاده قرار گیرد. عدم استفاده از شدت زیاد و جلوگیری از ازدیاد نقاط طب سوزنی که ممکن است باعث ایجاد دلهره شوند بسیار مهم است. احتیاط‌ها و نشانه‌های منع مصرف باید رعایت شود.

بیماران باید هنگام استفاده از سونوگرافی و تحریک الکتریکی احتیاط کنند و از قرار دادن آن روش‌ها در هر جایی در نزدیکی رحم یا کمر خودداری کنند.

• یوگا

یوگا می‌تواند شدت درد کمر را کاهش دهد.

• کشش
• کشش پشت کمر: قابل قبول است که کشش عضلات باز کننده کمر و باسن می‌تواند منجر به افزایش انعطاف‌پذیری کمر و لگن شود.

دستورالعمل:

انگشتان خود را در اطراف زانوی راست خود بگذارید. به آرامی زانو را تا حد ممکن به سمت سینه بکشید. قسمت تحتانی کمر خود را بدون انقباض نگه دارید و سعی کنید تا قسمت جلوی بدن خود بکشید. برای 3 ثانیه نگه دارید سپس انجام دهید. این مراحل 12-15 بار تکرار کنید. حالا، زانوی چپ خود را بکشید، پای راست را صاف بر روی زمین قرار دهید و مراحل 1-5 را تکرار کنید. سرانجام، هر دو زانو را با دست بگیرید و هر دو زانو را به سمت سینه خود بکشید. مراحل 2-5 را تکرار کنید.

• کشش چمباتمه‌ای ترکیبی، کشش پشت و همسترینگ: ران‌ها، همسترینگ، عضلات کف لگن و پشت را تقویت کنید.

دستورالعمل:

کف پا را بکشید، پاها را با زاویه 45 درجه به طرفین و پاشنه‌ها را روی زمین قرار دهید. زانوها را با استفاده از ماهیچه‌های ران باز کنید و آن‌ها را از یکدیگر دور کنید تا اینکه مستقیماً روی پایتان باشید. زانوها را از روی پاهای خود عقب‌تر نگه دارید و به آرامی پاهای خود را بلند کنید. ادامه دهید تا زانوها را بکشید و پاها تا حد ممکن صاف شوند (زانوهای خود را قفل نکنید)

سر، گردن و شانه‌های خود را منقبض نکنید. این وضعیت را برای 10 ثانیه نگه دارید. سعی کنید زانوها را بالا نگه دارید و به آرامی پاهای خود را پایین بیاورید تا زمانی که به وضعیت اولیه خود برگردید.

• تمرینات هوازی

پیاده‌روی، شنا، تای چی، دوچرخه سواری، با شدت کم تا متوسط سودمند هستند. فشار در کمر باید حداقل باشد.

• تمرینات خانگی

تمریناتی که در بالا توضیح داده شد همچنین می‌توانند در خانه هم انجام شوند در صورتی که هم بیمار و هم درمانگر احساس اطمینان داشته باشند که تمرینات بدون نظارت هم صحیح انجام می‌شود.

• قوس پشتی: نشستن با تکیه دادن پشت به دیوار و به طور متناوب بین شیب قدامی و خلفی لگن تعادل ایجاد کنید.

پیش بینی

بیماران از کمردرد در بارداری در طی چند هفته یا چند ماه پس از زایمان بهبود می‌یابند، اما علائم ممکن است در طی بارداری آینده بازگردد. بین 8 تا 10 درصد از زنان تا 2 سال پس از زایمان، درد را تجربه خواهند کرد. اکثر زنان باردار کمردرد را تجربه می‌کنند. معاینه مناسب، مداخلات و پیگیری، می‌تواند در کنترل درد کمک کند. بسیاری از روش‌های درمانی برای کاهش کمردرد خانم‌های باردار وجود دارد. تحقیقات ما ترکیبی از دستورالعمل‌ها، درمان‌های فیزیکی، تمرین‌های فعال، تمرین‌های هوازی و کشش را ارائه می‌دهد. سؤالات اصلی باید پرسیده شود و برای بیماری‌های پیچیده‌تر که دارای کمردرد در رابطه با بارداری است، باید تغییرات خاصی انجام شود. به عنوان پزشکان متخصص، وظیفه ما این است که با استفاده از روش‌های مبتنی بر شواهد و تحقیق تمریناتی انجام دهیم تا نتایج حاصل از درمان را افزایش دهیم.

زانوی ضربدری، وضعیتی است که زانوها را از راستای طبیعی خود خارج می‌کند و گاهی باعث چرخش و جا به جایی مچ پاها نیز می‌شود. این ناهنجاری اغلب در کودکان خردسال دیده می‌شود و ممکن است برای والدینی که اطلاعات بسیار کمی در مورد این موضوع داشته باشند بسیار نگران کننده باشد. در بیشتر موارد، کودک با وجود زانوهای ضربدری بزرگ می‌شود و نگرانی کمی وجود دارد. در مواردی که این اتفاق نمی‌افتد، یا زمانی که زانوی ضربدری در زندگی آینده فرد ایجاد می‌شود، ممکن است نیاز به درمان خاص داشته باشد.

زانوی ضربدری چیست؟

وقتی شخصی که دارای زانو ضربدری است با زانوهای در کنار هم بایستد، فاصله قابل توجهی بین مچ پاها وجود دارد که حدود 2 تا 3 اینچ است. به نظر می‌رسد زانوها به سمت یکدیگر فشار می‌آورند. این وضعیت نسبتاً شایع است و بیش از 20 درصد کودکان 3 ساله را درگیر می‌کند. در بیشتر کودکان خردسال، این وضعیت به طور طبیعی خودش را اصلاح می‌کند. تنها 1 درصد از کودکان 7 ساله به این ناهنجاری مبتلا هستند. در موارد نادر، زانوی ضربدری ممکن است تا نوجوانی ادامه یابد. در ادامه مطلب می گوییم چه چیزی باعث زانوی ضربدری می‌شود ؟

در موارد دیگر، در کودکان بزرگ‌تر ممکن است آن در نتیجه بیماری زمینه‌ای ایجاد شود. در بیشتر مواقع نمی‌توان از بروز آن جلوگیری کرد. با این وجود گزینه‌های درمانی مختلفی وجود دارد که ممکن است به سهولت تشخیص برخی از علائم کمک کند. در صورت مشخص شدن و معالجه علت، از زانو ضربدری که در نتیجه یک بیماری زمینه‌ای ایجاد می‌شود، جلوگیری می‌شود.

فرم ویزیت آنلاین و رایگان

اگر مشکل زانوی ضربدری دارید و تا به امروز از ویزیت رایگان و آنلاین دکتر گلشنی بهره مند نشده اید با تکمیل کردن فرم زیر می توانید منتظر تماس همکاران برای زمان و نوبت دهی باشید.

انواع زانوی ضربدری

نوع فیزیولوژیک (رشد و نمو طبیعی) (متداول‌ترین)

آسیب‌های مختلف

بیماری راشیتیسم

شکستگی‌های قبلی در استخوان درشت نی

دیسپلازی اپیفیز چندگانه (اختلال در استخوان و غضروف که بر انتهای استخوان‌های پا تأثیر می‌گذارد)

چه چیزی باعث زانوی ضربدری می‌شود ؟

چندین علت بالقوه ابتلا به زانوی ضربدری وجود دارد، از جمله اختلالات متابولیک استخوان و اختلالات ژنتیکی. با این حال، بسیاری از موارد زانوی ضربدری بی ضرر هستند.

سایر فاکتورهای خطر زانوی ضربدری عبارت‌اند از:

چاقی

آسیب یا بیماری در پا یا زانو و آرتروز ، به ویژه در زانو

کمبود ویتامین D و کلسیم

عوارض زانوی ضربدری چیست

اگر زانوی ضربدری به موقع اصلاح نشود، می‌تواند واقعاً برای فرد مشکل ساز و دردناک باشد. درد شدید در مفاصل، وضعیت بد بدن، مشکل در راه رفتن، تغییر شکل استخوان و غیره از جمله مشکلاتی است که در صورت عدم اصلاح زانوی ضربدری ممکن است فرد با آن روبرو شود. اصولاً به دلیل وضعیت قرارگیری اشتباه، عضلات اطراف زانو بار اضافی را متحمل می‌شوند. به همین دلیل، در آن قسمت نیز ساییدگی و پارگی تاندون زیادی وجود دارد.

علائم زانوی ضربدری چیست

علائم زانوی ضربدری شامل جداسازی آشکارای مچ پا در هنگام نزدیک شدن زانوها است. احتمالاً راه رفتن فرد نیز تحت تأثیر قرار می‌گیرد زیرا زانوها فقدان شکاف بین زانو را جبران می‌کنند. راه رفتن تغییر یافته ممکن است باعث علائم دیگری شود، مانند:

زانو درد

لنگ زدن هنگام راه رفتن

درد در پاها، باسن و مچ پا

سفتی مفاصل

عدم تعادل هنگام ایستادن

تشخیص زانوی ضربدری

وجود زانوی ضربدری معمولاً در کودکان کوچک‌تر تشخیص داده نمی‌شود، زیرا این بیماری در رشد اولیه شایع است. در کودکان بزرگ‌تر و بزرگسالان، متخصص حرکات اصلاحی سعی خواهد کرد تا علت ابتلا به زانوی ضربدری را تشخیص دهد. علت مشخص خواهد کرد که آیا درمانی برای اصلاح بیماری لازم است یا خیر. برای تشخیص ناهنجاری زانوی ضربدری، یک متخصص حرکات اصلاحی باید به سابقه بیماری‌های فرد و همچنین سابقه خانوادگی او مراجعه کند. سؤالات شامل اطلاعاتی در مورد سابقه بیماری‌های خانوادگی و سایر شرایط شناخته شده از قبل است که ممکن است باعث زانوی ضربدری شود. اگر درد وجود داشته باشد، متخصص حرکات اصلاحی به احتمال زیاد از شخص می‌خواهد تا مشخص کند که درد در کجا و کدام قسمت زانو احساس شده است، چقدر شدید است و چه زمانی رخ می‌دهد.

همچنین متخصص حرکات اصلاحی جهت تشخیص زانوی ضربدری موارد زیر را بررسی خواهد کرد:

تراز و هم راستا بودن زانوها هنگام ایستادن

چگونگی راه رفتن و قدم برداشتن فرد

اندازه‌گیری طول پاها جهت دریافت این که آیا طول‌ پاها متفاوت است یا خیر

متخصص حرکات اصلاحی ممکن است به دنبال الگوی کفی ناهموار در کف کفش فرد نیز باشد و برای این کار کف کفش غرد را ارزیابی می‌کند.

در برخی موارد، متخصص حرکات اصلاحی ممکن است برای معاینه ساختار استخوان، MRI یا اشعه X را انجام تجویز کند.

آیا می توان زانوی ضربدری را تشخیص داد؟

وجود زانوی ضربدری معمولاً در کودکان کوچک‌تر تشخیص داده نمی‌شود، زیرا این بیماری در رشد اولیه شایع است. در کودکان بزرگ‌تر و بزرگسالان، پزشک سعی خواهد کرد تا علت ابتلا به زانوی ضربدری را تشخیص دهد. علت مشخص خواهد کرد که آیا درمانی برای اصلاح بیماری لازم است یا خیر. برای تشخیص ناهنجاری زانوی ضربدری، یک پزشک باید به سابقه فرد مراجعه کند. سؤالات شامل اطلاعاتی در مورد سابقه خانوادگی و سایر شرایط شناخته شده از قبل است که ممکن است باعث این ناهنجاری شود. اگر درد وجود داشته باشد، پزشک به احتمال زیاد از شخص می‌خواهد تا مشخص کند که درد در کجا احساس شده است، چقدر شدید است و چه زمانی رخ می‌دهد.

پزشک همچنین بررسی خواهد کرد:

تراز زانوها هنگام ایستادن

چگونه یک شخص قدم بر می‌دارد

آیا طول‌ پاها متفاوت است

پزشک ممکن است به دنبال الگوی کفی ناهموار در کف کفش فرد نیز باشد.

در برخی موارد، پزشک ممکن است برای معاینه ساختار استخوان، MRI یا اشعه X را انجام تجویز کند..

درمان زانوی ضربدری تا حد زیادی به علت و شدت بیماری بستگی دارد.

درمان زانوی ضربدری

درمان زانوی ضربدری تا حد زیادی به علت و شدت بیماری بستگی دارد. اما گزینه‌های درمانی معمولی ممکن است شامل موارد زیر باشند:

داروها و مکمل‌ها

اگر بیماری زمینه‌ای باعث ایجاد زانوی ضربدری شود، برای اصلاح وضعیت قرارگیری زانوها لازم است ابتدا این بیماری درمان شود. زانوی ضربدری ممکن است با داروها و مکمل‌ها درمان شود.

ورزش منظم

متخصص حرکات اصلاحی ممکن است موارد ساده‌ای را توصیه کند. حرکات ورزشی و کششی را انجام دهد یا فرد را به یک توان‌بخش و درمانگر ارجاع دهد. ورزش و تمرینات اصلاحی می‌تواند به تقویت عضلات پاها و زانوها کمک کند. متخصص حرکات اصلاحی یا درمانگر توصیه می‌کند تمرینات مبتنی بر چگونگی ظاهر شخص انجام شود.

کاهش وزن

وجود وزن بیش از حد در شخص، می‌تواند یک عامل مؤثر در ایجاد زانوی ضربدری باشد. وزن اضافی فشار اضافی را روی پاها و زانوها ایجاد می‌کند که می‌تواند باعث بدتر شدن ناهنجاری زانوها شود. متخصص حرکات اصلاحی احتمالاً توصیه می‌کند که فردی که اضافه وزن دارد باید از طریق ترکیبی از رژیم غذایی و ورزش، وزن خود را کاهش دهد. این کاهش وزن به بهبود زانوی ضربدری کمک خواهد کرد.

کفی طبی

کفی‌های طبی قالب‌هایی هستند که در کفش قرار می‌گیرند تا به کمک آن بتوان به راه رفتن شخص یا نحوه برخورد پای فرد به زمین هنگام راه رفتن یا دویدن کمک کرد. این امر به ویژه برای افرادی که دارای زانوی ضربدری هستند و یا دارای یک پا بلندتر از پای دیگر هستند، بسیار مفید است. بریس یا اسپلینت ممکن است علاوه بر کفی یا به جای آن برای برخی از کودکان استفاده شود. این بریس و کفی‌های طبی به گونه‌ای طراحی‌ شده‌اند که به استخوان‌ها در موقعیت صحیح رشد کمک می‌کنند.

حرکات اصلاحی زانوی ضربدری

درمان زانوی ضربدری مسئله‌ای مهم در جهت حفظ سلامت استخوان است که عدم درمان آن می‌تواند در آینده شرایط را بدتر کند. اما تمرینات اصلاحی جهت درمان زانوی ضربدری می‌توانند بسیار کمک کننده باشند. برای کمک به رفع عدم تعادل عضلات در زانو، تقویت عضلات گلوتئال، چهار سر ران و ایلیوتیبیال ضروری است. در مقابل از انجام ورزش‌هایی مانند دویدن هوازی، والیبال، بسکتبال، فوتبال و اساساً، هر ورزشی که به دویدن زیادی نیاز دارد باید اجتناب کنید.

تمرینات اصلاحی زیر را دو بار در روز انجام دهید تا به درمان زانوی ضربدری کمک کند. اگر هر ورزشی درد را افزایش داد، متوقف شوید و با متخصص حرکات اصلاحی صحبت کنید.

1. تمرین بال پروانه

این تمرین یک حالت در یوگا است که کشکک زانو و سایر عضلات مجاور زانو را به گونه‌ای کشیده است که تراز بندی آن‌ها اصلاح شود. هرچه بیشتر شبیه پروانه بال بزنید و زانو را به سمت زمین بیاورید، با گذشت زمان راستای زانو بهتر می‌شود.

2. لانچ پهلو

لانچ به پهلو یک روش عالی برای تقویت عضلات پاها، به ویژه عضلات داخلی ران‌هاست. جدا از آن، همچنین به وضعیت قرارگیری زانوها کمک می‌کند، به طوری که می‌تواند وضعیت زانو را بهبود ببخشد.

این تمرین را به این روش انجام دهید:

صاف بایستید، پاها را به اندازه عرض لگن از هم دور کنید. یک قدم بلند به سمت چپ بردارید. در حالی که باسن خود را به سمت عقب می‌کشید، زانوی چپ خود را خم کنید.

سپس به حالت ایستاده برگردید.

3. اسکوات سومو

انجام حرکت اسکوات سومو باعث می‌شود زانوهای چرخش پیدا کرده به سمت بیرون حرکت کند. اسکوات سومو کمک می‌کند که مچ پا و عضلات کنترل کننده زانو به موقعیت صحیح بازگردند و به همین دلیل است که این تمرین یکی از بهترین موارد در جهت اصلاح زانوی ضربدری است.

4. بلند کردن پا

جهت درمان زانوهای ضربدری و تقویت عضلات می‌توانید تمرین بلند کردن پا را نیز انجام دهید. در اینجا می‌توانید بر روی صندلی بنشینید و پاها را از زاویه 90 درجه به 180 درجه برسانید.

در غیر این صورت می‌توانید دراز بکشید و پا را بلند کنید. در این حالت دراز بکشید، کف دست خود را زیر کمر قرار دهید و پاها را بلند کنید.

هنگامی که بالاتنه در زاویه 90 درجه قرار گرفت، پاها را برای چند ثانیه بالا نگه دارید و سپس به پایین برگردانید.

این کار را به مدت 20 تا 25 بار برای هر دو پا انجام دهید.

5. تمرین پل

به پشت بخوابید و زانوهای خود را خم کنید.

باسن خود را از زمین حدود 3 تا 5 اینچ بلند کنید. از قوس دادن کمر خودداری کنید.

در حالی که عضلات باسن خود را منقبض می‌کنید، پنج تا 10 ثانیه در این حالت بمانید.

این کار را 20 تا 30 بار تکرار کنید.

6. باز و بسته کردن ران

دراز بکشید و زانوها را خم کرده و جلوی خود قرار دهید.

پاها را روی هم نگه دارید، زانوی بالایی خود را به سمت بالا باز کنید.

در حالی که زانو را به سمت بالا می‌برید باسن خود را محکم کنید و مچ پا را در کنار هم نگه دارید.

پنج ثانیه در این حالت بمانید.

این کار را 20 تا 30 بار تکرار کنید.

7. اسکوات به دیوار

پشت خود را به دیواره بچسبانید، در حالی که پاها به اندازه عرض شانه و پاها از این دیوار فاصله دارند.

اسکوات انجام دهید، اطمینان حاصل کنید که زانوها در راستای مچ پا هستند.

پنج تا 10 ثانیه در این حالت بمانید.

10 تا 20 بار تکرار کنید.

8. کشش ایلیوتیبیال بند

کنار دیوار و یا یک صندلی به پهلو بایستید. دست خود را به آن گرفته.

یک پا سمت دیوار و پای دیگر را به سمت خارج بکشید.

باسن خود را به سمت صندلی یا دیوار خم کنید تا جایی که احساس کشیدگی در کنار پایتان کنید.

30 تا 60 ثانیه نگه دارید.

هر روز سه تا چهار بار تکرار کنید.

9. جمع کردن حوله با انگشتان پا

در حالت نشسته بر روی یک صندلی، یک حوله زیر پاهای برهنه خود قرار دهید.

اطمینان حاصل کنید که پاشنه روی زمین قرار گرفته باشد و سپس حوله را با انگشتان خود 15 تا 20 بار به سمت خود بکشید تا زمانی که حوله جمع شود.

این کار را روزی دو تا سه بار تکرار کنید.

علت ایجاد زانوی ضربدری چیست؟

این ناهنجاری اساساً به دلیل عدم انطباق زانوها است. کاملاً خودتان می‌توانید آن را تجزیه و تحلیل کنید. تنها کاری که باید بکنید این است که صاف بایستید و زانوها را کنار هم نگه دارید. یک شکاف سه اینچی یا بیشتر، بین مچ پا خواهید دید. این شکاف به این دلیل است که زانوها وضعیت ناصحیحی دارند و به سمت داخل جمع شده‌اند. دلایل زیادی می‌تواند منجر به ایجاد زانوی ضربدری شود. این دلایل شامل موارد زیر است:

آسیب در گذشته و عدم درمان صحیح و مناسب

 آرتروز زانو

چاقی و اضافه وزن

کمبود مواد مغذی مانند ویتامین D و کلسیم

انجام تمرینات با وضعیت بد بدنی

راه رفتن و ایستادن نادرست

آیا تنها درمان زانوی ضربدری جراحی است؟

جراحی به طور معمول اولین روش درمانی برای فرد مبتلا به زانوی ضربدری نیست. جراحی معمولاً برای موارد زیر قابل اجرا است:

زانوی ضربدری شدید

در جایی که ورزش، تمرینات اصلاحی و کاهش وزن باعث تسکین درد نمی‌شود.

برای کودکان، روشی به نام جراحی رشد هدایت شده اغلب استفاده می‌شود.

جراح قطعه کوچکی از فلز را در زانو وارد می‌کند. این صفحه فلزی به رشد استخوان در جهت صحیح کمک می‌کند. هنگامی که استخوان به درستی تراز شود و در راستای صحیح قرار گیرد، عمل جراحی دیگری برای برداشتن صفحه فلزی انجام می‌شود.

در بزرگسالان و نوجوانان بزرگ‌تر ممکن است از استئوتومی استفاده شود. مشابه عمل جراحی رشد هدایت شده، استئوتومی شامل یک جراحی است که یک صفحه فلزی کوچک را در زانو وارد می‌کند. از صفحه به عنوان یک بریس ثابت برای صاف نگه داشتن زانو استفاده می‌شود و برداشته نمی‌شود. در موارد نادر، پزشک ممکن است جایگزینی برای زانو را توصیه کند. در این حالت، زانوی مصنوعی که به طور صحیح با پای فرد هماهنگ شده باشد، ناهنجاری زانوی ضربدری را برطرف می‌کند.

اگرچه، جراحی‌های مختلفی وجود دارد که می‌تواند به فرد مبتلا به زانوی ضربدری کمک کند تا با این مسئله مقابله کند، اما در اکثر مواقع جراحی عوارض جانبی خاص خود را دارند.

تقریباً در همه موارد این ناهنجاری، این وضعیت قبل از رسیدن کودک به بزرگسالی برطرف می‌شود. برای کودکان بزرگ‌تر و بزرگسالان، به احتمال زیاد شکل درمانی شامل تمرینات اصلاحی و توان‌بخشی برای ترمیم مجدد وضعیت زانوها و تسکین درد است. برخی از افراد مبتلا به زانوی ضربدری ممکن است با استفاده از کفی‌های طبی یا بریس تسکین پیدا کنند.

دقت کنید در برخی موارد شدید، ممکن است عمل جراحی ضروری باشد، اما معمولاً راه حل آخر نیست زیرا سایر روش‌های درمانی در درمان زانوی ضربدری مؤثرتر هستند. درمان زانوی ضربدری در بزرگسالان و نوجوانان از اهمیت بسیاری برخوردار است که در صورت عدم درمان، می‌تواند منجر به مشکلات سلامتی بیشتر در زمینه مفاصل و عضلات اطراف زانو ‌شود.

حتی بدون وجود بیماری، بدن فرد دچار تغییراتی در ساختار و عملکرد خواهد شد. پیری یک عامل خطر مستقل برای بیماری‌های قلبی عروقی است. اثرات پیری بسیار متنوع است و می‌تواند در سطح مولکولی، سلولی، بافتی، اندام و سیستم نقش داشته باشد که به عملکرد تغییر یافته سیستم قلبی عروقی کمک می‌کند.

تغییرات ساختاری مرتبط با سن:

تغییرات ساختاری با افزایش سن شامل میوکارد، سیستم هدایت قلب و غدد درون ریز است. انحطاط تدریجی ساختارهای قلبی با افزایش سن به وجود می‌آید، از جمله از بین رفتن الاستیسیته، تغییرات فیبروتیکی در دریچه‌های قلب و نفوذ به آمیلوئید. خصوصیات ساختاری مرتبط با سن که بیشترین تأثیر را دارند شامل انقباض دیواره بطن چپ قلب است. ظرفیت پمپاژ قلب با افزایش سن به دلیل تغییرات مختلفی که بر ساختار و عملکرد عضله قلب تأثیر می‌گذارد کاهش می‌یابد. برای چندین دهه تصور می‌شد که قلب با افزایش سن دچار آتروفی می‌شود، اما شواهد نشان می‌دهد که افزایش وابسته به سن در ضخامت دیواره خلفی بطن چپ تقریباً 25٪ بین دهه دوم و هفتم یافت شده است. بیشترین افزایش در توده قلب با افزایش سن، به دلیل افزایش در اندازه متوسط ​​میوسیت است، در حالی که تعداد سلول‌های میوکارد کاهش می‌یابد.

دریچه‌ها

تأثیر افزایش سن در هر چهار دریچه قلبی (دریچه آئورت، دریچه سینی، دریچه دولختی، دریچه سه لختی) گزارش شده است که بیشترین تغییر در دریچه آئورت (دریچه بین بطن چپ و آئورت) اتفاق می‌افتد. این تغییرات معمولاً اختلال قابل توجهی ایجاد نمی‌کنند، اگرچه در برخی از افراد مسن، تنگی شدید دریچه آئورت و نارسایی دریچه میترال مربوط به تغییرات دژنراتیو با سن است.

فرم ویزیت آنلاین و رایگان

اگر تا به امروز از ویزیت آنلاین و رایگان استفاده نکرده اید با تکمیل کردن فرم ذیل منتظر تماس همکاران جهت تعیین نوبت برای ویزیت باشید.

تغییرات زیر سلولی میوکارد

این هسته که حاوی DNA است، بزرگ‌تر می‌شود و ممکن است بروز تغییر در غشای سلول آن را نشان دهد. میتوکندری تغییراتی در اندازه، شکل، الگو و تراکم ماتریس را نشان می‌دهد که باعث کاهش سطح عملکردی آن‌ها می‌شود. سیتوپلاسم توسط نفوذ چربی یا دژنراسیون، تشکیل واکوئل و تجمع تدریجی رنگ‌دانه‌هایی مانند لیپوفوسسین مشخص می‌شود. تغییرات مرتبط با سن در بخش‌های تحت سلولی سلول منجر به کاهش فعالیت‌های سلولی مانند هموستاز تغییر یافته، سنتز پروتئین و میزان تخریب می‌شود.

انطباق عضلات قلبی

باز هم کاهش انطباق بطن چپ باعث افزایش عملکرد در دهلیز می‌شود و در نتیجه باعث هایپرتروفی دهلیز می‌شود.

تغییرات وابسته به سن در رگ‌های خون

کاهش خاصیت ارتجاعی رگ‌های شریانی با افزایش سن باعث افزایش مزمن قطر رگ و استحکام دیواره رگ می‌شود که باعث اختلال در عملکرد رگ‌ها می‌شود. عواملی که به ضخامت دیواره و سفت شدن رگ‌ها در پیری کمک می‌کند شامل افزایش کلاژن و کاهش الاستین است. یک مجموعه مهم از تغییرات آئورت را درگیر می‌کند، دیواره آئورت کمتر انعطاف‌پذیر می‌شود، یا افزایش سفتی دیواره را نشان می‌دهد، به طوری که خون خارج شده از بطن چپ قلب با مقاومت بیشتری روبرو می‌شود و نمی‌تواند تا آنجا به داخل شریان‌ها حرکت کند. همچنین تغییرات وابسته به سن در عروق محیطی بیشتر اتفاق می‌افتد که دیواره شریان‌ها در بدن ضخیم‌تر می‌شوند به طوری که آن‌ها نیز انعطاف‌پذیر و سفت‌تر می‌شوند. دیواره رگ‌ها به دلیل افزایش بافت همبند و رسوب کلسیم ممکن است با افزایش سن ضخیم‌تر شوند. دریچه‌ها نیز به سختی فعالیت خود را اجرا می‌کنند در نتیجه در رگ‌ها واریس ایجاد می‌شود.

تغییرات وابسته به سن در سیستم هدایت الکتریکی قلب

اول، هدایت قلبی با کاهش تعداد سلول‌های ضربان دار در گره سینواتریال با افزایش سن تحت تأثیر قرار می‌گیرد. تعداد سلول‌های ضربان دار در گره سینواتریال کاهش و در سن 75 سالگی کمتر از 10٪ از تعداد سلول‌هایی که فرد در جوانی داشته است باقی می‌ماند. با بالا رفتن سن، در کلیه قسمت‌های سیستم هدایت، افزایش سطح الاستیک و کلاژن وجود دارد. چربی در اطراف گره سینواتری تجمع می‌یابد، گاهی اوقات جدایی جزئی یا کامل گره از عضله دهلیزی ایجاد می‌کند. یک تغییر به سمت چپ از محور QRS با افزایش سن وجود دارد. دامنه S-T مسطح می‌شود و دامنه موج T کم می‌شود.

تغییر در خروجی قلبی، افزایش سکته مغزی، فشار خون

برون ده قلبی

برون ده قلبی در هنگام استراحت تحت تأثیر سن قرار نمی‌گیرد. حداکثر توان قلبی و ظرفیت هوازی با افزایش سن کاهش می‌یابد.

حجم ضربه‌ای

میزان سکته مغزی با افزایش سن کمی تغییر می‌کند. در حالت استراحت در افراد سالم، ممکن است حتی اندکی افزایش یابد.

فشار خون

فشار خون اندازه‌گیری کارایی قلبی عروقی است. اگرچه فشار خون در بزرگسالان مسن‌تر افزایش یافته است، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد هیچ تأثیری از پیری بر این شاخص قلبی و عروقی ندارد. گیرنده‌هایی به نام بارورسپتورها، فشار خون را کنترل می‌کنند و تنظیماتی را انجام می‌دهند تا در صورت تغییر موقعیت و یا انجام فعالیت‌های شدید، فشار خون نسبتاً ثابت حفظ شود. اعتقاد بر این است که بارورسپتورها با افزایش سن حساس‌تر می‌شوند. این ممکن است توضیح دهد که چرا افراد مسن دارای فشار خون بالا هستند و این فشار خون وقتی شخص از حالت خوابیده یا نشسته به حالت ایستاده می‌رود، افت می‌کند. این باعث سرگیجه می‌شود زیرا جریان خون کمتری به مغز وارد می‌شود.

پاسخ قلبی و عروقی وابسته به سن در هنگام ورزش

حداکثر ضربان قلب قابل دستیابی با ورزش به طور خطی با افزایش سن کاهش می‌یابد و ممکن است از نظر تجربی محاسبه شود، استفاده از 220 ضربان در دقیقه به عنوان حداکثری در بزرگسالان است. با کم کردن سن فرد از 220 می‌توان مقدار تغییرات سن را محاسبه کرد. در بزرگسالان مسن‌تر، افزایش ضربان قلب کمتر در هر دو تمرین ایزومتریک و پویا در مقایسه با بزرگسالان جوان وجود دارد.

یک احتمال برای پاسخ کمتر در ضربان قلب در بزرگسالان مسن‌تر این است که در اثر استراحت کاهش فشار بر ضربان قلب وجود دارد و این باعث می‌شود تا میزان کاهش صدای قلب در پاسخ به ورزش محدود شود. با افزایش کار در گروه‌های سنی مختلف، عملکرد قلبی به طور مشابه افزایش می‌یابد. با این حال، مکانیسم تقویت برون ده قلبی بین گروه‌های سنی متفاوت است. بزرگسالان جوان افزایش زیادی در ضربان قلب از استراحت تا ورزش را نشان می‌دهند. در بزرگسالان جوان، میزان سکته مغزی به دلیل کاهش زیاد در حجم سیستولیک پایانی در مقایسه با استراحت، با ورزش افزایش می‌یابد. با افزایش سن در شرایط استراحت، حتی در افراد مسن سالم نیز در حین ورزش شدیداً کاهش می‌یابد؛ بنابراین به نظر می‌رسد عملکرد «پمپاژ قلب» مختل شده در هنگام ورزش، با واسطه، حداقل در بخشی، با کاهش سن در عملکرد آدرنرژیک یا پاسخگویی بر روی قلب همراه باشد.

مهم نیست که چقدر فرد سالم باشد، زیرا با افزایش سن، مفاصل، تغییراتی در حین تحرک نشان می‌دهند که بخشی از آن به دلیل تغییر در بافت‌های همبند است. از آنجا که میزان دامنه حرکت تأثیر مستقیمی بر وضعیت استقرار و تحرک بدن دارد، این می‌تواند منجر به تغییر عملکرد فرد شود.

تغییرات مربوط به سن در بافت همبند

تغییرات ظاهری

افزایش سفتی

کاهش قدرت

کاهش میزان آب

تغییرات مربوط به سن در استخوان

تغییرات استخوانی تأثیر مستقیمی بر تحرک مفصل دارند و روی سطوح مفصل تأثیر می‌گذارند تا مکانیک مفصل را تغییر دهند. استخوان با افزایش سن، ضخامت و تراکم خود را از دست می‌دهد.

تغییرات وابسته به سن در غضروف

با افزایش سن، حرکت مفصل سخت‌تر شده و انعطاف‌پذیری خود را از دست می‌دهد زیرا مقدار مایعات روان کننده درون مفاصل شما کاهش می‌یابد و غضروف نازک‌تر می‌شود. لیگامنت‌ها همچنین تمایل به کوتاه شدن و از بین بردن انعطاف‌پذیری‌ دارند و باعث می‌شوند اتصالات سفت شوند. تأثیر افزایش سن در غضروف به احتمال زیاد به دلیل تغییرات پیری در سلول‌ها و بافت‌ها است که باعث می‌شود مفصل مستعد آسیب شود و کمتر قادر به حفظ هموستاز باشد یعنی عدم تعادل بین فعالیت کاتابولیک و آنابولیک ناشی از تولید واسطه‌های التهابی است که در غضروف و مفصل اطراف بافت‌ها وجود دارد. رابطه تنگاتنگی بین فعالیت سلول‌های غضروفی و ​​تغییرات محیط مفصلی به دلیل پیری سلول وجود دارد و به دنبال آن ترشح واسطه‌های التهابی انجام می‌شود. فنوتیپ پیری به احتمال زیاد از طریق افزایش تولید سیتوکین ها و MMP ها (متالوپروتئینازهای ماتریس) و کاهش پاسخ به فاکتورهای رشد، به این عدم تعادل کمک می‌کند. اکسیداتیو همچنین به نظر می‌رسد نقش مهمی در تخریب غضروف دارد و در پیری با ROS بیش از حد (گونه‌های اکسیژن فعال) بر عملکرد سلول مؤثر است.

تغییرات مرتبط با سن در مایع سینوویال

مایع سینوویال مفاصل شما را برای حرکات مناسب، روان می‌کند. مفاصل سالم حاوی مقادیر زیادی از مولکول‌های اسید هیالورونیک (HA) در مایعات سینوویال است که ویسکوزیته لازم را برای عملکرد آن به عنوان محلول روان کننده فراهم می‌کند که به طور طبیعی عملکرد مفاصل شما و سایر بافت‌ها را خنثی می‌کند. با افزایش سن، اندازه مولکول‌های اسید هیالورونیک در مفاصل شما کاهش می‌یابد و مانع از توانایی انجام کارها به طور مؤثر در حین باز و بسته کردن مفصل می‌شود.

تغییرات مرتبط با سن در کلاژن

کلاژن بخشی از بافت همبند شماست و در غضروف، رباط‌ها، تاندون‌ها و استخوان‌ها و همچنین پوست شما یافت می‌شود. الیاف کلاژن سیستم اسکلتی شما را منعطف نگه می‌دارند، اما سطح کلاژن در بدن پس از حدود 25 سالگی شروع به کاهش می‌کند. این کاهش، می‌تواند باعث شود استخوان‌ها و غضروف‌های تاندون‌های رباط به مرور زمان انعطاف‌پذیر و شکننده‌تر شوند. تغییرات وابسته به سن در کلاژن از جمله فنوتیپ های ترشحی وابسته به پیری، واکنش پذیری کم سلول‌های غضروفی در برابر عوامل رشد، اختلال عملکرد میتوکندری و افزایش فشار و انباشت غیر طبیعی مواد نهایی گلیکاسیون پیشرفته، همگی منجر به این ساختار تغییر یافته و کاهش توانایی عملکردی در کلاژن در بقیه رباط‌ها می‌شوند؛ و تاندون‌ها سفت‌تر و شکننده می‌شوند.

دامنه حرکت

دامنه حرکتی با افزایش سن کاهش می‌یابد. دامنه حرکت غیرفعال و فعال هر دو کاهش می‌یابد، اما اغلب در یک مفصل واحد دامنه حرکت فعال بیشتر از دامنه حرکت منفعل کاهش می‌دهد. کاهش در دامنه حرکت یکنواخت نیست و اتصالات مختلف درجه‌های مختلف حرکت و همچنین الگوهای مختلف محدودیت جهت را نشان می‌دهند.

تغییرات ویژه دامنه حرکت

ستون فقرات گردن: باز شدن و کشش جانبی بیشترین کاهش در دامنه حرکت را نشان می‌دهد.

ستون فقرات قفسه سینه و کمر: عمل باز شدن محدودترین حرکت در افراد مسن است و کاهش چرخش وابسته به سن را نشان می‌دهد. با مقايسه سن افراد 25 تا 39 ساله با سن 60 تا 74 سال، دامنه حرکت عضلات باز کننده لگن و مفصل ران 20٪ كاهش می‌یابد.

دامنه حرکت مچ پا: عمل خم شدن با افزایش سن کاهش می‌یابد.

اندام فوقانی: سن تأثیر کمتری بر دامنه حرکت مفاصل اندام فوقانی در مقایسه با ستون فقرات و اندام تحتانی دارد.

عضلات شانه بزرگ‌ترین تغییرات در اندام فوقانی را نشان می‌دهد، در حالی که هیچ کاهش وابسته به سن در دامنه حرکت آرنج یا مچ دست مشاهده نشده است (در صورت عدم وجود بیماری).

فیزیوتراپی و توان‌بخشی

ورزش می‌تواند از بروز بسیاری از تغییرات وابسته به سن در ماهیچه‌ها، استخوان‌ها و مفاصل جلوگیری کند و این تغییرات را نیز معکوس کند. شروع زندگی با یک سبک زندگی فعال و بهره بردن از مزایای آن هرگز دیر نیست.

تحقیقات نشان می‌دهد:

ورزش می‌تواند به کاهش سرعت تحلیل استخوان کمک کند و استخوان‌ها را قوی‌تر کند.

افراد مسن می‌توانند از طریق فعالیت‌های تقویت عضله، قدرت عضلات را افزایش دهند.

تمرینات تعادل و هماهنگی می‌توانند به کاهش خطر سقوط فرد کمک کند.

فعالیت بدنی در زندگی آینده ممکن است پیشرفت پوکی استخوان را به تأخیر اندازد زیرا سرعت آن کاهش می‌یابد و در نتیجه چگالی مواد معدنی استخوان کاهش می‌یابد.

ورزش با تحمل وزن، مانند پیاده روی یا تمرین وزنه برداری، بهترین نوع ورزش برای حفظ توده استخوانی است. پیشنهادی وجود دارد که حرکت‌های چرخاننده یا چرخشی، در جایی که اتصالات عضلات روی استخوان کشیده می‌شوند نیز مفید هستند.

افراد مسن که در هیدروتراپی و آب درمانی مشارکت می‌کنند (که تحمل وزن ندارد) در مقایسه با افراد مسن کم تحرک، افزایش وزن استخوان و ماهیچه را تجربه می‌کنند.

کشش نیز برای حفظ انعطاف‌پذیری مفصل بسیار عالی است.

آسیب پاشنه پا یک سندرم بسیار شایع است که معمولاً در ورزشکاران مبتدی مشاهده می‌شود که در دویدن و ورزش‌های پرشی با یکدیگر رقابت می‌کنند. از آن به عنوان آپوفیزیس کالکلنئوس یا سندرم ازگود-شلاتر پا نیز یاد می‌شود. این ابتدا در سال 1912 توسط جیمز وارن سیور توصیف شد.

این آسیب در اثر کشش تاندون آشیل از مرکز استخوان پاشنه است که باعث آسیب آن می‌شود. این آپوفیزیس کششی موجب آسیب‌های مکرر به وسیله استفاده بیش از حد از پاشنه در ورزشکاران جوان است.

آناتومی مربوطه

پاشنه در خلفی‌ترین نقطه کف پا قرار دارد. تاندون آشیل در قسمت تحتانی، خلفی و کمی میانه از آن قرار می‌گیرد. صفحه رشد و آپوفیز در ناحیه‌ای قرار دارد كه در معرض فشار زیاد از تاندون پلانتار و آشیل قرار می‌گیرد.

در عضله سه سر ران ممکن است اختلافی در میزان رشد استخوان و عضلات وجود داشته باشد که این ممکن است باعث کاهش سطح بین پا و زمین شود. علاوه بر این، تاندون آشیل دارای قسمت گسترده‌ای است که از نظر آناتومیکی با آپونوروز پلانتار مرتبط است. این در واقع به جلوگیری از پارگی‌های آسیب‌زا در مرکز استخوان کمک می‌کند.

فرم ویزیت آنلاین و رایگان

اگر تا به امروز از ویزیت آنلاین و رایگان استفاده نکرده اید با تکمیل کردن فرم ذیل منتظر تماس همکاران جهت تعیین نوبت برای ویزیت باشید.

اپیدمیولوژی و اتیولوژی

آسیب پاشنه پا نوعی پوکی استخوان است که در اثر فشار بیش از حد تاندون آشیل بر روی استخوان پاشنه و صفحه رشد آپوفیزیس در این منطقه ایجاد می‌شود. این منطقه C شکل می‌تواند به التهاب بر اثر فشار و کشش تکراری تاندون آشیل تبدیل شود. آپوفیزیس پاشنه پا یک صدمه شایع در ورزشکاران جوان است و اعتقاد بر این است که در اثر دویدن و پریدن ایجاد می‌شود. كودكان و نوجوانان فعال (سن معمول بروز: 7 تا 15 سال)، خصوصاً در زمان رشد و سن بلوغ و يا در آغاز يك فصل ورزش (به عنوان مثال ژيمناستيك، بسكتبال و فوتبال)، اغلب از اين شرايط رنج می‌برند. این بیماری بیشتر در اوایل دوره رشد رخ می‌دهد.

هیچ یک از این عوامل ایجاد کننده به صورت آینده‌نگر مورد آزمایش قرار نگرفته است و در صورت آزمایش، هیچ یک از اندازه‌گیری‌ها به‌صورت سیستماتیک انجام نشده است و قابلیت اطمینان یا اعتبار اندازه‌گیری‌ها در نظر گرفته نشده است.

خصوصیات

این سندرم می‌تواند به صورت یک طرفه یا دو طرفه رخ دهد. احتمال بروز دو طرفه تقریباً 60٪ است.

علائم و نشانه‌های متداول:

درد پاشنه (بیشتر در سطح داخلی و جانبی استخوان).

معمولاً هنگام صبح که کودک از خواب بلند می‌شود، درد وجود ندارد.

افزایش درد با افزایش وزن و فشار

درد ناشی از فعالیت‌هایی مانند دویدن یا پریدن

کودک ممکن است در پایان فعالیت بدنی ناتوان باشد

حساسیت تاندون‌ها نسبت به لمس

چرخش مچ پا محدود به ثبات تاندون آشیل است.

سطوح سخت و کفش‌های ورزشی با کیفیت پایین یا فرسوده باعث افزایش این علائم می‌شوند. به تدریج درد با استراحت برطرف می‌شود. اعتبار روش‌های مورد استفاده برای به دست آوردن میزان چرخش مناسب مفصل مچ پا هنوز اظهار نشده است، بنابراین کیفیت داده را کاهش می‌دهد. اگرچه درد و سوزش از ویژگی‌های ظاهری ذکر شده است، اما هیچ تلاشی برای تعیین کمیت درد یا تأثیر آن بر روی فرد انجام نشده است.

تشخیص‌های افتراقی

علل اسکلتی-عضلانی: بورسیت آشیل، تنوسینوویت، شکستگی یا دررفتگی مچ پا، بورسیت و فاسئیت پلانتار. تمام این شرایط باید با آزمایش فشار ناحیه آپوفیزی منفی باشد.

علل عفونی یا داخلی: سل، آرتروز روماتوئید، تب روماتوئید، کیست و تومور و استئومیلیت. این موارد غالباً قسمت‌های دیگری از بدن را درگیر می‌کند، بنابراین می‌توان نسبت به راحتی این بیماری‌ها را مشاهده کرد.

تأثیرات آسیب‌زا: اجسام خارجی، گرفتار شدن عصب تحتانی پاشنه، پارگی تاندون یا رباط‌ها، شکستگی و شکستگی‌های فشاری، سندرم تونل تارسال.

روش‌های تشخیصی

رادیوگرافی: بیشتر اوقات رادیوگرافی مفید نیست زیرا درد پاشنه پا اغلب در کودکان عادی قطعه قطعه و متراکم است؛ اما می‌توان از آن‌ها برای حذف سایر آسیب‌ها استفاده کرد.

سونوگرافی: می‌تواند تکه تکه شدن استخوان در بیمار را نشان دهد. این یک ابزار تشخیصی ایمن است زیرا تابشی وجود ندارد. این ابزار تشخیصی همچنین می‌تواند برای از بین بردن تاندونوپاتی آشیل و یا بورسیت پاشنه استفاده شود.

معاینات

حساسیت و لمس.

آزمایش چرخش مچ پا: کاهش میزان خم شدن مچ پا را نشان می‌دهد. این آزمایش همچنین ممکن است یک واکنش دردناک را در برداشته باشد.

تست فشار

بر نوک پا ایستادن درد پاشنه را تشدید می‌کند. از این طریق می‌توان آزمایش ایجاد فشار بر پاشنه را انجام داد.

ناهنجاری‌های بیومکانیکی: زانوی ضربدری، چرخش داخلی پنجه، چرخش پاشنه به خارج، کف پای قوس‌دار و ناهنجاری انگشت شست کج.

تورم و سایر تغییرات پوستی شاخص‌هایی برای بیماری‌های مختلف پاتولوژیک است و در این بیماری شایع نیست. اگرچه تورم خفیفی وجود دارد. راه رفتن ممکن است طبیعی نباشد. بیمار ممکن است با پنجه قدم بردارد یا عدم استفاده از پاشنه را نشان دهد.

پزشک باید به بیمار و والدین بیمار اطلاع دهد که این یک بیماری خطرناک نیست و با بالغ شدن بیمار (17-18 ساله) خود به خود برطرف می‌شود. درمان بستگی به شدت علائم کودک دارد. این وضعیت محدود کننده است، بنابراین سطح فعالیت بیمار باید فقط با توجه به میزان درد محدود شود. درمان‌ها کاملاً متنوع هستند. درمان‌هایی که توصیه می‌شوند: استراحت کامل یا قطع ورزش و یا استراحت نسبی.

مدیریت درمانی و توان‌بخشی

توان‌بخشی

کشش و تقویت عضلات خارجی پا.

استفاده از آتل و کفی‌های طبی مخصوص (که اغلب برای ناهنجاری‌های کف پا استفاده می‌شود، علائم را تسکین می‌دهد و به حفظ انعطاف‌پذیری کمک می‌کند).

کشش پلانتار.

کشش ملایم ناحیه مفصل و جلوی استخوان ساب تالار.

عضلات بالابرنده‌ی پاشنه، آتل‌ها (انواع مختلف مخصوص پاشنه پا و کف پاشنه)، بالشتک برای جذب شوک یا پاشنه، برای کاهش شوک ضربه.

توصیه می‌شود کفش‌های مناسب و طبی بپوشید.

سونوگرافی، داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی.

توان‌بخشی (2-4 هفته) یا استفاده از عصا (موارد شدید): کنترل علائم.

تزریق کورتیکواستروئید توصیه نمی‌شود.

ژل کتوپروفن به عنوان یک درمان اضافی.

تمرینات ضربه‌ای.

علائم معمولاً در طی چند هفته تا 2 ماه پس از شروع درمان برطرف می‌شود. به منظور جلوگیری از آپوفیزیس کاکانئوس (آسیب پاشنه) در هنگام بازگشت به ورزش (پس از درمان موفقیت‌آمیز و بهبودی کامل)، سرد کردن و کشش بعد از فعالیت بیشتر انجام شود.

کیست پشت زانو که با عنوان کیست بیکر شناخته می‌شود، کیستی پر از مایع است که در منطقه پوپلیتی یا حفره رکبی قرار دارد. گانگلیون که تومورهای خوش خیم کیستیک هستند، از بافت سینوویال سرچشمه می‌گیرند. این بیماری عمدتاً در مچ دست، دست، پا و زانو رخ می‌دهد که به کیست پوپلیتیتال معروف است. کیست می‌تواند بر برخی ساختارهای آناتومیک فشار وارد کند، در بیشتر موارد، ساختار آناتومیک آسیب‌دیده، ورید پوپلیتی است که می‌تواند به ترومبوفلبیت تبدیل شود.

آناتومی مربوط به کیست زانو

کیست بیکر یک بورسای بزرگ شده است که به طور معمول بین سر میانی عضله دوقلو و عضله نیم غشایی، به نام رباط پوپلیتی واقع شده است. دررفتگی مفصل زانو ممکن است بورسای (کیسه) عضله دوقلو و عضله نیم غشایی را با مایع سینوویال پر کند و اگر جریان مایع توسط یک مکانیسم یک طرفه بسته شود، بورسای (کیسه) عضله دوقلو و عضله نیم غشایی بزرگ می‌شود و باعث ایجاد حفره‌ای شبه پوستی می‌شود که به آن کیست بیکر گفته می‌شود.

فرم ویزیت آنلاین و رایگان

اگر تا به امروز از ویزیت آنلاین و رایگان استفاده نکرده اید با تکمیل کردن فرم ذیل منتظر تماس همکاران جهت تعیین نوبت برای ویزیت باشید.

اپیدمیولوژی یا اتیولوژی

کیست بیکر یا کیست پوپلیتیال در صورت بروز مشکل داخل عضلانی اساسی در زانو یا واکنش‌های التهابی، معمولاً در نتیجه از دست دادن مقاومت بدن که در شرایطی مانند استئوآرتریت، آرتریت روماتوئید، پارگی رباط ACL، پارگی منیسک یا به دلایل دیگر ایجاد می‌شود، رخ می‌دهد.

کیست اولیه: انبساطی که به‌طور مستقل از مفصل بوجود می‌آید و هیچ‌گونه اختلالی به زانو وارد نمی‌کند.

کیست ثانویه: در فاصله‌ای که در بین تاندون‌های عضله دوقلو و عضله نیم غشایی قرار دارد: مایع راه خود را از طریق کانال‌ها می‌یابد و با مفصل ارتباط برقرار می‌کند. این شایع‌ترین راه بروز کیست است.

کیست می‌تواند در اندازه‌های متفاوت باشد، از یک اندازه بسیار کوچک (بدون علامت) تا بزرگ اما تغییر اندازه در آن‌ها بسیار متداول است. به خصوص در کیست های کوچک‌تر که ممکن است جدا کننده اجزای عضله دوقلو و عضله نیم غشایی باشد ممکن است به عنوان یک دریچه عمل کند تا مایعات اجازه ورود به کیست پوپلیتیال را داشته و از آن خارج نشوند. تفاوتی بین کیست پوپلیتیال در کودکان و بزرگسالان وجود دارد. در كودكان، توده‌های كيستيك پر شده از مواد ژلاتين وجود دارد كه رشد می‌کنند، معمولاً بدون علامت هستند و مربوط به آسيب داخل مفصلي نيستند. معمولاً شکل ظاهری به صورت خود به خودی رخ می‌دهد، اگرچه این روند چندین سال طول می‌کشد. در بزرگسالان، این کیست اغلب همراه با سایر آسیب‌های داخل مفصلی و شرایط التهابی یافت می‌شود.

علائم می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

درد خلفی و پنهان

تورم و وجود توده در پشت زانو

محدودیت حرکت

سفتی در قسمت پشت زانو گاهی با افزایش فعالیت افزایش می‌یابد

سفتی پشت زانو

بیشتر کیست ها در قسمت داخلی پشت زانو در نزدیک عضله‌های دو قلو و وتری غشایی یافت می‌شوند، اما می‌توانند در ناحیه‌ای دیگر هم یافت شوند، بنابراین این توده در قسمت جانبی فضای پشت زانو هم پیدا می‌شود. همچنین، موارد نادری وجود دارد که در آن کیست پوپلیتیال به صورت شدیدتر گسترش می‌یابد. کیست ممکن است در اندازه‌های مختلف، از نظر بالینی، بدون علامت و قابل لمس باشد تا توده‌های بزرگی که باعث تورم قابل مشاهده در زانوی بیمار می‌شوند. اندازه کیست یا درد می‌تواند باعث محدودیت در دامنه حرکت شود. اگر کیست بزرگ باشد، ممکن است منجر به ایجاد مشکلات مکانیکی در خم شدن زانو و محدود کردن تحرک شود. در موارد نادر علائم و نشانه‌هایی از پارگی منیسک وجود دارد که می‌تواند با آزمایش مک موری آزمایش شود. کیست‌های پوپلیتیال می‌توانند بر ساختارهای آناتومیکی فشار وارد کنند.

فشار بر عروق پوپلیتیال می‌تواند باعث ایسکمی یا ترومبوز شود، در حالی که فشرده سازی عصب تیبیال یا درشت نئی می‌تواند باعث نوروپاتی محیطی شود. کیست پاره شده می‌تواند به عنوان درد یا حتی تورم ظاهر شود، همچنین می‌تواند باعث احساس خارش در عضلات شود. تعداد بیماران آسیب التهابی شایع‌تر از بیماران مبتلا به آسیب دژنراتیو است.

تشخیص‌های افتراقی

کیست بیکر را می‌توان با چندین آسیب دیگر در زانو اشتباه گرفت. پیشینه بیمار و همچنین بررسی‌های بالینی و تصویربرداری، تشخیص مناسب در بیماری را امکان‌پذیر می‌سازد:

شرایط موجود به عنوان توده‌های بافت نرم در قسمت خلفی ساق پا

توده قابل لمس / حساسیت، تورم / گرما، درد در انقباض و / یا کشش عضلات	فشار عضلانی یا پارگی
آسیب موضعی به عضله (خونریزی، تورم)، انقباض / کشش دردناک عضله. اگر هماتوم قدیمی باشد، ضخیم شدن بافت ایجاد می‌شود	گرفتگی عضله یا هماتوم
توده قابل لمس / ضخیم شدن دردناک، محدودیت احتمالی حرکت، درد در کشش عضله	اسپاسم یا گرفتگی عضلات
توده نرم قابل لمس، درد شدید عضله با افزایش فعالیت، فعالیت موضعی و تورم موضعی	پارگی همراه با فتق عضلانی
توده دردناک قابل لمس در عضله، فیبرهای عضلانی که باعث انقباض یا کشش عضلات، درد و تورم می‌شوند، از دست دادن حرکات از عملکرد عضله محدود	Myositis ossificans
درد مداوم، درد در اثر انعطاف‌پذیری غیرفعال، گرمای موضعی، حساسیت موضعی در لمس و تورم احتمالی، افزایش دمای بدن	ترومبوز وریدی عمقی (DVT)
درد و حساسیت موضعی، ممکن است کاملاً نرم یا سخت باشد، ممکن است باعث اختلال در عملکرد حرکتی شود (وابسته به موقعیت مکانی)	تومور خوش خیم
ضعف عمومی، کاهش وزن ناگهانی، درد موضعی و یا تورم اندازه و قوام مختلف	تومور بدخیم
برای مدت زمان طولانی، تغییرات آهسته در طول زمان، توده قابل لمس، ممکن است دردناک باشد، ممکن است حرکت را محدود نکند	همانژیوما
توده قابل لمس با حساسیت بالایی در پشت زانو	کیست بیکر
می‌تواند DVT، تورم در عضله را افزایش دهد، درد حاد که با فشرده سازی بدتر شود	کیست بیکر پاره یا بزرگ شده است (pseudothrombophlebitis)

کیست پوپلیتیتال همچنین ممکن است با لیپوم اشتباه گرفته شود که فشار مقاومت کمتری را در مقایسه با کیست بیکر در سونوگرافی نشان می‌دهد.

برخی از نمونه‌های اثبات حمایت و نفی در مورد تشخیص احتمالی عبارت‌اند از:

تشخیص افتراقی توده در عضله سه سر:

نفی شواهد	شواهد پشتیبان	تشخیص احتمالی
هیچ سابقه‌ای از پارگی یا تروما در عضلات و درد در هنگام دویدن وجود ندارد	عضله قابل لمس	فشار عضلانی یا تروما
عدم ارتباط با افراد، شروع حرکت بدون درد هنگام دویدن یا ورزش عمومی	درد در پیاده روی بیش از 0.5 کیلومتر، حساسیت به لمس	پارگی صورت با فتق عضلانی
بدون درد در کشش عضله منفعل، درد در انقباض عضله مقاوم، محدودیتی در حرکت در پا یا زانو وجود ندارد	درد در پیاده روی بیش از 0.5 کیلومتر، حساسیت به لمس	اسپاسم عضلانی موضعی
هیچ سابقه DVT، بی حرکتی، عدم افزایش درجه حرارت بدن، تعداد نبض	حساسیت به لمس، درد، نشستن دو زانو، سابقه خانوادگی افزایش ضریب لخته شدن خون، مصرف داروهای ضد بارداری خوراکی	ترومبوز ورید عمقی (DVT)
درد متناوب	توده قابل لمس، حساسیت به لمس	تومور خوش خیم
بدون کاهش وزن، درد شب و احساس ناخوشایند، درد متناوب، سلامت عمومی	توده قابل لمس، حساسیت به لمس	تومور بدخیم
	علت ناشناخته، تغییرات هورمونی (داروهای ضد بارداری خوراکی) که برای مدت زمان طولانی وجود دارد، تغییرات آهسته در اندازه در طول زمان، توده قابل لمس، ممکن است دردناک باشد، ممکن است حرکت را محدود نکند.	همانژیوما

تمایز دقیق علائم بیمار را می‌توان با سونوگرافی دریافت. اگر کیست آلوده شود، این اغلب می‌تواند منجر به توده دردناکی در پشت زانو شود. در چنین مواردی، تشخیص بیماری دشوار خواهد بود و کیست آلوده می‌تواند به دلیل نئوپلاسم اشتباه گرفته شود. کیست می‌تواند پارگی (شکاف باز) داشته باشد که منجر به درد شدید در عضله، کاهش حرکت در مچ پا و ایجاد علائم مشابه به عنوان ترومبوز وریدی عمقی (مشهود در سونوگرافی یا ونووگرام) می‌شود. برای تعیین بهترین درمان کیست و جلوگیری از عوارضی مانند سندرم محفظه و ایجاد تمایز بین موارد زیر، تشخیص کیست پاره شده در اوایل مهم است.

ترومبوفلبیت

آنوریسم پوپلیتی

ورم مفاصل

فشار گاستروکنمیوس داخلی

تومور بافت نرم یا پارگی عضلات

روش‌های تشخیصی

کار تصویربرداری از زانوها با شک به وجود کیست سطحی، می‌تواند شامل رادیوگرافی ساده، آرتروگرافی، سونوگرافی و MRI باشد. در اوایل ارزیابی می‌توان برای به دست آوردن سایر شرایط یافت شده در ارتباط با کیست‌های پوپلیتیال، مانند استئوآرتریت و آرتروز التهابی از رادیوگرافی ساده استفاده کرد. علاوه بر این، کیست بیکر در رادیوگرافی ساده دیده می‌شود. در ابتدا، از آرتروگرافی مستقیم برای تشخیص کیست‌های پوپلیتی استفاده شد. آرتروگرافی مستقیم شامل تزریق داخل مفصلی زانو با گاز یا یک ماده حاجب ید دار و به دنبال آن مفصل برای وارد کردن مایع به داخل کیست است. پس از آن، از رادیوگرافی نقاط یا فلوروسکوپی برای تشخیص وجود مایع در کیست استفاده شد. ناسازگاری‌های این روش شامل استفاده از پرتوهای خاص و استفاده از تکنیک های تهاجمی برای تزریق است.

از مزایای سونوگرافی کم هزینه بودن، استفاده بی خطر و عدم وجود تابش است. سونوگرافی قادر است کیست های بیکر را نزدیک به 100٪ تشخیص دهد اما نمی‌تواند تمایزی بین سایر شرایط مانند کیست منیسک یا میکسوئید ایجاد کند. شرایطی مانند کیست منیسک آسان‌تر از کیست بیکر با MRI از سونوگرافی متمایز می‌شوند. این ممکن است بسیار مؤثر باشد اما همچنین یک روش پرهزینه است، بنابراین در صورت لزوم ارزیابی ساختارهای داخل مفصلی، سونوگرافی را باید به عنوان یک روش غربالگری در دسترس در نظر گرفت.

معاینات مربوط به کیست بیکر

معاینه بیشتر از نظر بالینی مشاهده شده و سایر شرایط ممکن را نیز رد می‌کند. در صورت آلودگی یا شرایط شدید، انجام رادیولوژی ممکن است مفید باشد. بیماران مبتلا به کیست بیکر معمولاً دارای علائم پاتولوژی منیسک یا کوندرال هستند که با آزمایش مک مورای قابل آزمایش است. علائم مربوط به کیست پوپلیتیال نادر است. شایع‌ترین علائم آن تورم پوپلیتال و درد خلفی است. بیماران همچنین ممکن است از دردی که در انتهای زانو ایجاد می‌شود، شکایت کنند. در طول معاینه آزمایش خم شدن زانو می‌تواند مفید باشد. بیماران مبتلا به کیست بزرگ ممکن است دچار از بین رفتن توانایی خم کردن زانو شوند زیرا کیست به صورت مکانیکی انعطاف را مسدود می‌کند.

معاینه غالباً آسیب منیسک یا آسیب زانو را نشان می‌دهد، همچنین می‌توان پر بودن کیست از مایع یا حساسیت خلفی را نشان داد. کیست قابل لمس غالباً با کشش کامل زانو و خم شدن زانو مشخص می‌شود. این یافته به عنوان علامت فوچر شناخته شده است و به دلیل فشردگی کیست است. با گسترش، عضلات گاستروکنیمیوس و نیم سمبلیوزوس تقریباً به یکدیگر نزدیک می‌شوند و کپسول مفصل کیست را در برابر فاسیا عمیق فشرده می‌کند. مکانیسم علامت فوچر برای تمایز کیست های بیکر از ضایعاتی مانند آنوریسم عروق پوپلیتیال، گانگلیون و سارکوم استفاده می‌شود، بنابراین این تست برای یافتن کیست بیکر مفید است.

مدیریت پزشکی

گاهی اوقات هیچ درمان یا اقدامات حمایتی ساده منجر به رفع خودبه‌خودی یا کاهش علائم نمی‌شود. اگر این اتفاق نیفتد، تکنیک های تهاجمی و جراحی ممکن است گزینه ای مفید باشد. کیست پوپلیتیت بدون علامت اغلب بهتر می‌شود و به مرور زمان خود به خود از بین می‌رود. اگر علامت دار باشد، استراحت می‌تواند دردی را که باعث ایجاد بورسا می‌شود، کاهش دهد، از داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAID) برای کاهش درد و محدود کردن حرکت استفاده کنید، همچنین می‌توان از یخ به جای دارو استفاده کرد. در صورت ادامه درد، می‌توان تزریق استروئید یا محلول بی حسی و استروئید را توصیه کرد که می‌تواند درد را تسکین دهد، اما از عود کیست جلوگیری نمی‌کند. این تنها یک راه حل موقت است. وقتی بیماری زمینه‌ای درمان نشود، کیست بیکر می‌تواند برگردد. معاینه آرتروسکوپی باید انجام شود و تمام شرایط پاتولوژیک قبل از در نظر گرفتن برداشتن کیست پوپلیتیال درمان شود.

اگر کیست بسیار بزرگ شود یا باعث ایجاد علائمی مانند ناراحتی، سفتی یا تورم دردناک شود، کیست با عمل جراحی قابل برداشتن است. سه روش جراحی برای درمان کیست در دسترس است: رویکرد خلفی مشترک، رویکرد بعد از درمان و رویکرد مفصلی داخلی.

دو روش اول تکنیک هایی هستند که کیست برداشته می‌شود. در آخرین تکنیک، آن‌ها از عمل باز استفاده می‌کنند و پس از آن، کیست را خالی کرده و سپس آن را می‌بندند. کیست پوپلیتیال سرانجام از بین می‌رود.

راهکارهای درمانی

ماساژ با یخ به مدت 15 دقیقه هر 4 تا 7 ساعت باعث کاهش التهاب می‌شود. این درمان براساس اصول R.I.C.E (استراحت، یخ، فشار و بالا نگه‌داشتن عضو) است که به دنبال آن برخی از تمرینات بهبودی عضلات انجام می‌شود. یک برنامه توان‌بخشی می‌تواند کنترل مفصل زانو را با طیف وسیعی از تمرینات حرکتی بهبود بخشد و باعث افزایش حرکت مفصل و همچنین افزایش انعطاف‌پذیری خواهد شد.

درمانگران، یک برنامه کشش همسترینگ و یک برنامه تقویت هم‌زمان چهار سر ران را ارائه می‌دهند که باید چندین بار در روز تکرار شود. این امر در حدود 6 تا 8 هفته درد کمتری به دنبال خواهد داشت.

آزمایشی در رابطه با تزریق کورتیکواستروئید وجود دارد. 60 نفر در سه گروه تقسیم شدند، (گروه A) فقط تزریق، (گروه B) تنها درمان فیزیکی و (گروه C) هر دو تزریق و درمان را دریافت کردند. درمان فیزیکی از طریق یک وسیله‌ی خاص تحویل داده می‌شود و آن‌ها از دستورالعمل‌های تهیه شده توسط سازنده پیروی می‌کنند. بیماران گروه‌های A و C بعد از گذشت یک ماه سطح درد کمتری داشتند. گروه C کمترین امتیاز را داشت و گروه A نیز بهترین امتیاز را در درمان کسب کرد. گروه‌های B و C بیشترین میزان سفتی و ناتوانی را نشان دادند.

کیست بیکر دلایل مختلفی دارد، بنابراین یافتن یک راه حل دشوار است. شایع ترین روش های درمانی تهاجمی است، از جمله تزریق کورتیکواستروئید و داروهای ضد انعقادی غیراستروئیدی یا جراحی. هنگامی که درد بدتر شد، تزریق می‌تواند به تسکین درد کمک کند. با این حال، نمی‌تواند اطمینان حاصل کند که کیست برنمی‌گردد. غالباً کیست به خودی خود از بین می‌رود؛ اما همیشه هم به این صورت نیست. بیماری که درد زیادی در اثر کیست بیکر دارد، برای کاهش درد می‌تواند از یخ یا داروهای ضد انعقادی غیراستروئیدی استفاده کند. در این مرحله، نیاز به تحقیقات بیشتر در مورد درمان که بر روی بیماران دارای کیست بیکر اعمال شده است، می‌باشد.

کف پای قوس با یک قوس طولی مسطح غیر طبیعی نمایان می‌شود. افرادی که این شرایط را دارند در هنگام ایستادن و یا پیاده‌روی فشار زیادی را بر روی کف و پاشنه پای خود وارد می‌کنند.

قوس کف پا

طیفی از ناهنجاری‌های مرتبط با قوس کف پا شامل پنجه و انگشتان پا، پا، انقباضات فاسیا پلانتار و ناهنجاری انگشت شست وجود دارد. این می‌تواند باعث تحمل وزن زیاد در متاتارس و کالوس شود.

اتیولوژی(سبب شناسی)

اتیولوژی را می‌توان به مغز، نخاع، اعصاب محیطی یا مشکلات ساختاری پا نسبت داد. هنگامی که یک ناهنجاری حرکتی قبل از رشد کامل اسکلت بدن شروع می‌شود، می‌تواند یک تغییر اساسی در ساختار استخوان‌های سالم ایجاد کند. هنگامی که قوس کف پا در حین بلوغ اسکلتی به وجود می‌آید، ممکن است کمی موجب تغییر شود. دو سوم از بزرگسالان دارای کف پای قوس‌دار دارای یک بیماری عصبی اساسی هستند، معمولاً: بیماری‌های ستون فقرات، پلی ونیتیت، تومورهای داخل نخاعی، پولیومیلیت، سیرینژومیلیا، آتاکسی، فلج مغزی و تومورهای نخاعی، می‌تواند باعث عدم تعادل عضلات شود که منجر به افزایش قوس پا می‌شود. بیمار مبتلا به این ناهنجاری در یک طرف و بدون سابقه آسیب باید از نظر تومورهای ستون فقرات ارزیابی شود.

فرم ویزیت آنلاین و رایگان

اگر تا به امروز از ویزیت آنلاین و رایگان استفاده نکرده اید با تکمیل کردن فرم ذیل منتظر تماس همکاران جهت تعیین نوبت برای ویزیت باشید.

مکانیسم علت و تغییر شکل اساسی قوس کف پا پیچیده است و به خوبی درک نشده است. عواملی که در توسعه این ناهنجاری تأثیرگذار به حساب می‌آیند شامل ضعف عضلانی و عدم تعادل بین عصب و عضلات، اثرات باقیمانده از بیماری‌های مادرزادی، ناهنجاری استخوان پس از سانحه، انقباض فاسیا پلانتار و کوتاه شدن تاندون آشیل است. همچنین به عنوان ارثی و نوروپاتی حسی (HMSN) شناخته می‌شود، از نظر ژنتیکی معمولاً در دهه اول زندگی با اختلال حرکتی، ضعف عضلات دیستال، ناهنجاری و شکستگی‌های مکرر نشان داده می‌شود. در بزرگسالی، بیماری Charcot-Marie-Tooth می‌تواند باعث ناهنجاری‌های دردناک پا مانند کف پای قوس‌دار شود. اگرچه این بیماری یک اختلال نسبتاً شایع در پا و مچ پا است، اما در مورد توزیع ضعف عضلات، شدت ناهنجاری‌های ارتوپدی یا انواع درد پا که تجربه می‌شود، کمی شناخته شده است. هیچ روش درمانی یا دوره‌های درمانی مؤثر برای متوقف کردن پیشرفت هر شکلی از Charcot-Marie وجود ندارد.

Charcot-Marie-Tooth

پیشرفت قوس کف پا که در بیماری Charcot-Marie-Tooth دیده می‌شود قبلاً با عدم تعادل قدرت عضلات اطراف پا و مچ پا مرتبط بوده است. یک مدل فرضی که توسط نویسندگان مختلف ارائه شده است، رابطه‌ای را توصیف می‌کند که به موجب آن عضلات خارجی ضعیف توسط عضلات داخلی قوی‌تر تقویت می‌شوند و باعث ایجاد یک حرکت اضافی خلفی و قدامی می‌شوند. به طور مشابه، عضلات خم کننده ضعیف تحت تأثیر عضلات قوی‌تر قرار دارند و باعث ایجاد اولین قوس و خمیدگی می‌شوند.

انواع قوس کف پا

معمولاً در منابع مختلف سه نوع اصلی (قوس کف پا) توصیف می‌شود:

 pes cavovarus

 pes calcaneocavus

 pes cavus

این سه نوع را می‌توان با نگاه ظاهری، علائم بالینی و ظاهر رادیولوژیکی تشخیص داد.

Pes cavovarus، رایج‌ترین نوع قوس کف پا، در درجه اول در اختلالات عصبی عضلانی مانند بیماری Charcot-Marie-Tooth دیده می‌شود و در موارد اتیولوژی ناشناخته معمولاً ایدیوپاتیک نامیده می‌شود.

افزایش قوس کف پا، اولین نشانه و تغییر شکل را در پنجه پا به وجود می‌آورد. تجزیه و تحلیل رادیولوژیک قوس کف پا در بیماری Charcot-Marie-tooth نشان می‌دهد که قسمت قدامی بطور معمول به‌صورت خم شده نسبت به قسمت خلفی قرار دارد.

 تخمین‌های خوبی در مورد شیوع قوس کف پا در جامعه وجود ندارد. اگرچه گزارش شده است که بین 2 تا 29٪ از جمعیت بزرگسال دچار این ناهنجاری هستند، بسیاری از داده‌های شیوع گزارش شده در این مطالعات وجود دارد. مطالعات مبتنی بر جمعیت نشان می‌دهد که شیوع کف پای قوس‌دار تقریباً 10٪ است.

آناتومی

از نظر بالینی این یک ناهنجاری در قوس داخلی پا هنگام تحمل وزن است. از نظر بیومکانیکی، این قوس به عنوان یک مانع اصلی چرخش داخلی تعریف شده است. هنگامی که زاویه بین تالوس و پاشنه کم می‌شود، استخوان ناوی به سمت استخوان مربعی حرکت می‌کند. این کار عملکرد مفصل کف پا و انگشتان را دشوار می‌کند. تالوس اتصال پا و مچ پا است. پا در اطراف تالوس می‌چرخد و استخوان مکعبی به همراه آن حرکت می‌کند.

مشخصات

در طول چرخه راه رفتن، پا در طول مرحله ایستاده قفل می‌شود و باعث می‌شود که فشار کمتری احساس شود. این می‌تواند منجر به metatarsalgia، شکستگی با فشار از قسمت پنجم متاتارسال، فاشیات پلانتار، درد قوس طولی داخلی، سندرم باند ایلو تیبیال و بی ثباتی شود. این قفل کردن و باز کردن یک عنصر مهم در کف پا است.

راه دیگر برای مشاهده عملکرد، مشاهده کف پا از جلو با برداشتن اولین گام با پای جلویی است. اگر یک محور که از طریق دو اتصال رسم شده و به موازات زمین باشد را در نظر بگیریم. هرچه محور به جهت عمودی نزدیک‌تر شود، انعطاف‌پذیری کمتری خواهد داشت. در پاهای دارای قوس بسیار، تحمل وزن به طور ناموزون در امتداد متاتارس و مرز جانبی پاها توزیع می‌شود. این نوع اختلال باعث می‌شود که پا در قسمت متاتارس و پاشنه، ناشی از فشار بیش از حد تحمل وزن تحت فشار شدید باشد. همچنین پا مستعد تشکیل استئوفیت در محل اتصال پایه‌های متاتارس و استخوان میخی است.

علائم و ارائه بالینی

درمانگران به کمک بررسی میزان درد، بی ثباتی پا، مشکل در راه رفتن و مشکلات مربوط به کفش برای تشخیص استفاده می‌کنند. علائم با میزان ناهنجاری متفاوت است. طیف وسیعی از شکایات گزارش شده شامل متاتارسالژی، درد زیر متاتارس، فاسئیت پلانتار، حساسیت به لمس (دردناک)، آرتروز مچ پا و تاندونیت آشیل است.

تورم

ناپایداری مچ پا

چرخش داخلی پا

خم شدن کف پا

شکستگی بر اثر فشار در اندام تحتانی

زانو درد

سندرم اصطکاک باند ایلوتیبیال

کمردرد

عدم تعادل

مدیریت پزشکی

مدیریت پزشکی این است که بیمار بتواند بدون هیچ مشکلی درمان شود. این مهم است که بیمار درک کند که بازتوانی با جراحی پای سالم و طبیعی را فراهم نمی‌کند. هدف اصلی از بازتوانی با جراحی، تولید پلژی و کاهش درد است. انجام جراحی‌های مکرر می‌تواند ضروری باشد، خصوصاً اگر ناهنجاری پیشرونده باشد. روش‌های جراحی را می‌توان به طور گسترده‌ای به روش‌های بافت نرم و استخوانی طبقه‌بندی کرد. درمان مشکلات تاندون و پوکی استخوان می‌تواند اصلاح ناهنجاری را بدون نیاز به جراحی امکان سازد.

آزمایش‌های بالینی

تست بلوک کالمن تعیین می‌کند که مفصل ساب تالار انعطاف پذیر است یا خیر. آزمایش با داشتن یک پایه ایستاده و یک بلوک چوبی 1 اینچی در زیر پاشنه پا و پهلو انجام می‌شود. اگر قسمت پاشنه پا در موقعیت خنثی اصلاح شود، تغییر شکل انعطاف پذیر است. در صورت صحیح نبودن تمرین، ناهنجاری سفت و سخت خواهد شد. (افزایش درد پاشنه)

مدیریت توان‌بخشی

تمرینات توان‌بخشی پیشنهادی برای بیماران مبتلا به قوس شدید کف پا به طور معمول شامل راهکارهای کاهش و توزیع مجدد فشار در کف پا، با استفاده از کفی‌های طبی پا و کفش مخصوص است.

کفی‌های طبی باید به اهداف خاصی برسند:

افزایش سطح تماس کف پا و متاتارس به کمک این کفی‌های طبی ایجاد می‌شود. افزایش سطح تماس کف پا باعث می‌شود که پا وزن وارد شده را در قوس تحمل کند، در حالی که متاتارس در طی فعالیت متحمل وزن کمتری است. برخی از قوس‌های کف پا از ناپایداری مچ پا در ناحیه میانی و اختلال در پشت پا رنج می‌برند. کشش و تقویت ماهیچه‌های کوتاه شده و ضعیف، استفاده از طب سوزنی در کف پا، تقویت استخوانی، ماساژ، توان‌بخشی‌های فیزیکی پا و مچ پا و راهکارهای بهبود تعادل با استفاده از کفی‌هایی که دارای عمق جهت پر کردن برجستگی استخوانی و جلوگیری از ساییدگی انگشتان پا هستند، ممکن است باعث بهبود علائم شود. برای ناهنجاری‌های واروس، اصلاح عضلانی می‌تواند عملکرد را بهبود بخشد. مهار ناهنجاری‌های پوستی یا افتادگی کف پا باعث می‌شود که بیماران بهبود یابند؛ اما در بیمارانی که آسیب‌های شدید دارند، لازم است ارزیابی مکرر توسط درمانگر انجام شود.

مدیریت جراحی

اصلاح کف پا

بسیاری از اصلاحات شامل انتقال تاندون و ترشحات کپسولی است

اصلاح انعطاف‌پذیری پلانتاری با انجام یک دورسیفلکسیشن

آرتروز متاتارس

آرتروز مفصل، استئوتومی جانبی در پشت پا