آب درمانی در استخر به معنی انجام حرکات ورزشی با هدف خاصی در آب می باشد. انجام حرکات ورزشی در آب باعث می شود تا فشار اضافی که بر عضلات و مفاصل است برداشته شود و افرادی که دچار آسیب هستند، فشار کمتری را در انجام حرکات تحمل می کنند.

در آب درمانی بدن انسان به حالت شناور است و وزن بیشتری را در این حالت تحمل می کند. در نتیجه حرکاتی که در استخر آب تحت عنوان آب درمانی در استخر انجام می شود منجر به افزایش دما و فشار بر بدن می شود. در نتیجه گردش جریان خون و انعطاف پذیری عضلات و مفاصل تقویت می شود.

آب درمانی در استخر چیست؟

آب درمانی در استخر به عنوان درمان بسیاری از بیماری ها استفاده می شود. آب در درمان بسیاری از بیماری و عارضه ها استفاده می شود. نقش آب در گردش جریان خون بسیار مهم و حیاتی است. همچنین از آب درمانی در استخر برای تحریک فرایند های تنظیم حرارتی استفاده می شود.

انواع مختلفی از آب درمانی وجود دارد که برای بیماران بنا بر نوع عارضه تجویز می شود. از نمونه های رایج آب درمانی می توان به حمام های آب گرم استخر های آب سرد، آب درمانی در دریا، حمام های معدنی، ایروبیک در آب و دوش سوئیسی اشاره نمود.

[sc name=”didar”][/sc]

آب درمانی یا هیدروتراپی، یکی از روش‌های درمانی در علم پزشکی می‌باشد، که نتایج چشمگیری در روند درمان بیماران در پی داشته است. شاید شما هم مایل به انجام آب درمانی برای تسکین و بهبود دردها و مشکلات خود هستید، اما رفتن مداوم به استخرهای درمانی برایتان امکان پذیر نیست. ما در این مبحث روش‌هایی را به شما معرفی می‌کنیم، که می‌توانید از آن‌ها به عنوان آب درمانی در منزل بهره ببرید.

[sc name=”didar”][/sc]

روش اول : آب درمانی در وان خانگی

یکی از بهترین و مناسب‌ترین جایگزین‌های استخر، استقاده از وان‌های خانگی برای آب درمانی است. شما می‌توانید با تهیه‌ی وان حمام پلاستیکی (پلی اتیلن) به هیدروتراپی در منزل بپردازید. روش آب درمانی در وان به این صورت است که ابتدا وان حمام را با آب گرم پر می‌کنید. توجه داشته باشید اگر محیطِ حمام، گرم است وان را با آب ۳۵ تا ۳۶ درجه سانتی گراد، و اگر محیط حمام سرد است، با آب حداکثر بین ۵ تا ۶ درجه، پر کنید. سپس کل بدن یا عضو آسیب دیده و دردمند را در وان پر از آب، قرار دهید. این فرآیند به صورت فیزیولوژیک با انتقال دما به فرد و بالا بردن درجه حرارت، تاثیر بسیاری بر عملکرد بدن، خواهد داشت.

در این روش آب درمانی با بالا رفتن دمای بدن، خون‌رسانی به بافت‌ها بهبود پیدا کرده و ترمیم مناطق آسیب دیده با سرعت بیشتری انجام می‌شود. در نتیجه، درد و اسپاسم‌ها کاهش یافته و روند درمانی بیمار آسوده‌تر طی می‌گردد. بهتر است این روش را هفته‌ای سه مرتبه و یک روز در میان انجام دهید. و هر جلسه حداکثر ۳۰ دقیقه به طول انجامد.

روش دوم : پاشویه با آب نمک

روش دیگری که به عنوان جایگزین آب درمانی، می‌توان در منزل انجام داد، پاشویه با آب نمک می‌باشد. همانطور که می‌دانید پا نقش مهمی در سلامت فرد ایفا می‌کند. در حدی که به پا، قلب دوم انسان نیز، می‌گویند. در نتیجه، رسیدگی به سلامت پاها، می‌تواند در بهبود بسیاری از دردها موثر باشد. برای پاشویه با آب نمک، به یک وان پلاستیکی (عموما ۵ لیتری)، یک فنجان نمک و حوله نیاز دارید. وان پلاستیکی را با آب گرم با دمای ۳۶ تا ۳۸ درجه سانتی گراد پر کنید.‌ سپس نمک را در وان ریخته و کاملا آن را حل کنید. سپس پاها را به مدت حداکثر ۱۵ دقیقه در وان قرار دهید.

توجه کنید که اگر پزشک روغن مخصوصی برای مفاصل پای شما تجویز کرده است، می‌توانید آن را نیز، بعد از نمک در وان بریزید. برای نتیجه‌ی بهتر، این روش را یک روز در میان، هفته‌ای سه مرتبه انجام دهید. از فواید قدم گذاشتن در آب نمک، می‌توان به بهبود کبودی و پیچ خوردگی، سم زدایی بدن، کاهش دردهای عضلانی و مفصلی اشاره کرد.

روش سوم : آب درمانی زیر دوش آب گرم

دوش آب گرم از راحت‌ترین و بی دردسرترین روش‌های آب درمانی در منزل است.‌ برای انجام این روش، درجه‌ی حرارت آب دوش را تا جایی افزایش دهید، که قابل تحمل باشد. حدودا بهتر است دما بین ۴۰ تا ۴۶ درجه‌ی سانتیگراد تعیین شود. سپس محل آسیب دیده و دردمند را به مدت ده دقیقه زیر دوش، با فشار متوسط آب قرار دهید. این عمل باعث می‌شود با افزایش خون‌رسانی به موضع آسیب دیده، درد بهبود یابد. می‌توانید این عمل را تا تسکین کامل درد و ترمیم و بهبودی محل آسیب دیده، تا روزی سه مرتبه نیز انجام دهید.

هیدروتراپی و تمرینات ورزشی در زیر دوش آب گرم، به تسکین دردهای مزمن، درمان اسپاسم عضلات، رفع استرس، بهبود ورم مفاصل کمک شایانی می‌نماید. همچنین می‌توانید برای بهبود مشکلات قلبی عروقی، هپاتیت، دیابت، اختلالات مغزی-عصبی مانند تشنج و کم کاری تیروئید، از آب درمانی زیر دوش بهره ببرید.

روش چهارم : استنشاق بخار آب

به این روش شاید بتوان به عنوان شاخه‌ای از آب درمانی اشاره کرد. به طور کلی استنشاق بخار (بخور گرفتن)، تاثیر بسیاری در پاکسازی پوست از سلول‌های مرده، پاک کردن سینوس‌ها و مجاری تنفسی، در پی دارد. همچنین به بهبود گردش خون نیز کمک می‌نماید. شما می‌توانید برای بهره بردن از این مزایا، از بخار شکل گرفته در حمام، استفاده کنید.

قابل ذکر است علاوه بر دوش آب گرم، می‌توانید با استفاده از یک قابلمه آب جوش، به پاکسازی پوست و همچنین سینوس‌ها بپردازید.

موارد احتیاط آب درمانی درمنزل

در مواردی خاص ممکن است هیدروتراپی، برای شما مفید نباشد. به همین علت بهتر است قبل از انجام آب درمانی به هر روشی، با متخصص مشورت نمایید.

از موارد منع و احتیاط آب درمانی می‌توان به موارد زیر اشاره نمود :

• ابتلا به فشار خون و بیماری‌های قلبی عروقی

• ابتلا به مشکلات و بیماری‌های کلیوی

• ابتلا به سرطان و گذراندن دوره‌های شیمی درمانی

• داشتن تب

• بیماری‌های پوستی

آب‌ درمانی که با نام‌های ورزش در آب و یا درمان فیزیکی در آب نیز شناخته می‌شود، به معنای استفاده از آب برای انجام تمرینات ورزشی است؛ چرا که ورزش در آب فشار اضافی را از روی مفاصل و عضلات برداشته و انجام تمرینات ورزشی را برای افراد آسیب دیده راحت‌تر می‌سازد. از آنجا که بدن در آب شناور است، می‌تواند نسبت به روی زمین وزن بیشتری را تحمل کند، بنابراین انجام تمرینات ورزشی بیشتر منجر به افزایش دما و فشار بدن می‌شود و می‌تواند گردش جریان خون و انعطاف‌پذیری مفاصل و عضلات را تقویت کند. آب ‌درمانی یک راه مؤثر و راحت برای توان‌بخشی بیمارانی است که آسیب‌ کمر دیده‌اند.

آب درمانی به عنوان ابزاری برای درمان طیف وسیعی از بیماری‌ها استفاده می‌کند. هزاران سال است که در آیورودا و طب طبیعی به عنوان وسیله‌ای برای تحریک گردش خون مورد استفاده قرار می‌گیرد. آب درمانی از آب به عنوان یک وسیله انتقال حرارت برای تحریک فرآیندهای تنظیم حرارتی استفاده می‌کند. انواع مختلفی از آب درمانی وجود دارد که در طب و حرکات اصلاحی مورد استفاده قرار می‌گیرد. آب درمانی می‌تواند به صورت موضعی در مناطق خاصی از بدن یا به صورت جامع‌تر از طریق غوطه‌وری کامل انجام شود. برخی از نمونه‌های رایج آب درمانی عبارت‌اند از:

حمام‌های آب گرم

وان داغ

استخرهای آب سرد

حمام‌های معدنی

دوش سوئیسی

تالاسوتراپی (آب درمانی در دریا)

ایروبیک در آب

پاشیدن آب سرد هر 6 ساعت به صورت برای تحریک گردش خون بهتر صورت است.

آب درمانی چیست ؟

معالجه و مداوا با آب از سالیان قبل مورد توجه واقع شده است و قرن‌ها پیش از هیدروتراپی و یا همان آب درمانی به عنوان یک راه درمان مؤثر در پزشکی استفاده شده است. مردم در نقاط مختلف جهان از خواص فوق‌العاده آب‌های معدنی آگاه شده و برای درمان‌های مختلف از آب درمانی استفاده می‌کنند. در گذشته آب درمانی در چین، یونان و روم و ایران باستان در حمام‌های مخصوصی که برای مداوای بعضی از دردها رایج بوده و افراد آسیب دیده و مبتلا به این دردها به این حمام‌ها مراجعه نموده و به کمک آب گرم و بخار و ماساژ درمان می‌شدند.

فرم ویزیت آنلاین و رایگان

اگر تا به امروز از ویزیت آنلاین و رایگان استفاده نکرده اید با تکمیل کردن فرم ذیل منتظر تماس همکاران جهت تعیین نوبت برای ویزیت باشید.

درمان بیماری‌ها به کمک آب سابقه طولانی دارد و در تمدن‌های یونان و روم و چنین متداول بوده است. در قرن ۱۸ میلادی استفاده از آب در پزشکی رواج بسیاری یافت و اصطلاح هیدروتراپی تقریباً از همان زمان رفته رفته بر سر زبان‌ها افتاد. در قرن ۱۹ میلادی شخصی به نام وینسنت پری ستیتز (۱۸۰۱ – ۱۸۵۱) برای نخستین بار در اروپا اقدام به راه اندازی یک مطب آب درمانی کرد و با اجرای یک سلسله مداواهای ابتکاری شهرت بسیاری در این زمینه کسب نمود. وقتی تجارب و یافته‌های پری سینتر به ‌صورت کتابی منتشر شد مردم اروپا استقبال قابل توجهی از آب درمانی به عمل آوردند و به زودی این شیوه درمانی به آمریکا نیز راه یافت.

آب درمانی دیسک کمر+فیلم آموزشی

تعریف آب درمانی

در اوایل قرن ۲۰ دلایل عملی کافی در اثبات خواص آب در درمان با کمک آب گرم یا سرد به دست آمد در واقع نتایج حاصل شده از آب درمانی به قدری تاثیرگذار است که می‌توان با قدرت کامل بیان کرد که آب وسیله‌ای بسیار مؤثر و قطعی در بهبود برخی بیماری‌ها و کاهش دردهای عضلانی و مفاصل و مداوای نارسایی‌های جسمانی و سرعت بخشیدن به کاهش طول دوران توان‌بخشی ناشی از صدمات استخوانی و تقویت عضلانی با به کار گیری عضلات غیرفعال است و باعث بهبود گردش خون در عروق می‌شود. آب درمانی می‌تواند راه درمان بسیار مؤثری برای بیماران روحی و روانی نیز باشد.

آب درمانی چگونه انجام میشود؟

آب درمانی شامل استفاده از آب برای درمان بیماری‌های مختلف مانند آرتروز، ناراحتی‌های روماتیسمی و سایر بیماری‌ها است. اگرچه شبیه شنا به نظر می‌رسد، اما در عمل بسیار متفاوت است زیرا فرد را ملزم می‌کند تمرینات متفاوتی را در استخر آب گرم انجام دهد. دمای آب در استخر برای آب درمانی تقریباً 33-36 درجه سانتی‌گراد است. این آب بسیار گرم‌تر از چیزی است که در یک استخر معمولی با آن روبرو می‌شوید. آب درمانی معمولاً زیر نظر متخصصان حرکات اصلاحی انجام می‌شود. متخصصان حرکات اصلاحی که دارای آموزش‌های تخصصی هستند تمرینات را اداره می‌کنند.

خواص آب درمانی چیست؟

همچنین آب درمانی از واکنش بدن در برابر محرک‌های سرد یا گرم، فشار وارد شده توسط آب، استفاده طولانی مدت از حرارت و همچنین احساس آب استفاده می‌کند. این احساسات و اثرات سپس توسط اعصاب به اعماق پوست منتقل می‌شوند. هنگامی که این اتفاق می‌افتد، این احساسات سیستم ایمنی را تحریک می‌کند، در نتیجه بر ترشح هورمون‌های استرس تأثیر می‌گذارد، در حالی که هضم، گردش خون و جریان خون را بهبود می‌بخشد و همچنین حساسیت بدن به درد را کاهش می‌دهد.

در بیشتر شرایط، گرما برای تسکین و آرامش بدن استفاده می‌شود، در حالی که فعالیت اندام‌های داخلی را کند می‌کند. از طرف دیگر، سرما برای تقویت و تحریک استفاده می‌شود، بنابراین فعالیت داخلی بدن را افزایش می‌دهد؛ بنابراین، اگر از اضطراب و تنش ماهیچه‌ای رنج می‌برید، باید با آب گرم استحمام کنید. اگر احساس استرس و خستگی می‌کنید، باید با آب گرم دوش بگیرید و سپس دوش آب سرد کوتاه بگیرید. این باعث تحریک ذهن و بدن می‌شود.

وقتی در آب غوطه‌ور می‌شوید مانند استخر یا حمام، نوعی بی وزنی را تجربه می‌کنید. در این زمان، آب اثرات گرانش را برطرف می‌کند. علاوه بر این، آب باعث ایجاد اثر هیدرواستاتیک و همچنین احساس ماساژ می‌شود، زیرا بدن را ماساژ می‌دهد. حرکت آب باعث تحریک گیرنده‌های لمسی پوست می‌شود. این اثر ضمن آزاد شدن عضلات سفت، گردش خون را افزایش می‌دهد.

اصول آب درمانی

آب درمانی منحصر به فرد است زیرا می‌تواند به عنوان یک انتخاب درمانی برای نیروی کمکی یا مقاومتی عمل کند. اصول منحصر به فرد آب وجود دارد که می‌تواند این امر را ممکن سازد:

شناوری: بر اساس اصل شناور ارشمیدس، جسمی غوطه‌ور در مایع، نیرویی رو به بالا معادل وزن مایع جابجا شده را تجربه می‌کند. به همین دلیل است که بدن وزن کمتری در آب نسبت به خشکی احساس می‌کند (این نیز اصل وزن کشی هیدرواستاتیک است).

شناوري آب می‌تواند با تمرينات اندام‌ها كمك كند يا مقاومت كند. علاوه بر این، تغییر سرعت یا درجه ورزش را دشوار می‌کند یا تغییر می‌دهد. علاوه بر این، شناوری آب تحت تأثیر تراز وضعیتی و سطح غوطه‌وری در آب قرار می‌گیرد.

فشار هیدرواستاتیک: فشار عمود بر سطح بدن که توسط آب وارد می‌شود فشار هیدرواستاتیک نامیده می‌شود. این فشار با افزایش عمق و چگالی مایع افزایش می‌یابد. به همین دلیل است که حرکت در نزدیکی سطح آب راحت‌تر از عمق بیشتر انجام می‌شود.

انسجام: مولکول‌های آب تمایل به جذب یکدیگر دارند. در نتیجه، مولکول‌ها منسجم هستند. این امر باعث افزایش مقاومت در برابر دامنه حرکت نسبت به هوا می‌شود.

ویسکوزیته: ویسکوزیته یک اصطکاک داخلی است که مستقیماً به سرعت مایع بستگی دارد؛ به عبارت دیگر، هرچه سرعت بیشتر باشد، ویسکوزیته نیز بیشتر است و بنابراین، مقاومت در برابر حرکت بیشتر است. علاوه بر این، شکل جسم (بدن) بر ویسکوزیته نیز تأثیر می‌گذارد. یک جسم بزرگ‌تر یا گسترده‌تر با مقاومت بیشتری در برابر حرکت در آب مواجه می‌شود.

فواید و ویژگی های آب درمانی چیست؟

آب درمانی عبارت است از استفاده از آب به منظور بهره‌مندی از سلامتی. در نظر گرفتن مزایای آب درمانی می‌تواند به درک بهتر اینکه آیا برای فرد مناسب است کمک کند. کنترل جریان خون (افزایش یا کاهش) کاربردهای زیادی در درمان‌های بهداشتی دارد. یکی از این کاربردها رسیدگی به شرایطی است که در آن التهاب یک عامل اصلی است. دیگری جایی است که بار جریان خون نگران کننده است، مانند سکته مغزی یا سلامت قلب و عروق. در زیر برخی از بسیاری از شرایط سلامتی که آب درمانی ممکن است مفید باشد آورده شده است:

آرتروز

پوکی استخوان

آسیب ورزشی

سلامت قلب

التهاب عمومی

همچنین آب درمانی به نحوی از آب در جهت سلامت فردی و یا اجتماعی استفاده می‌کند.

آب درمانی با آب سرد، آب گرم و ترکیبی از هر دو، همه از مزایای مختلف سلامتی پشتیبانی می‌کنند.

آب درمانی تا حد زیادی بر تحریک اتساع عروق و انقباض عروقی متکی است.

آب درمانی در طول تاریخ بشر به عنوان یک عمل درمانی مورد استفاده قرار گرفته است.

توانایی بدن ما برای سازگاری با تغییرات دما با افزایش سن کاهش می‌یابد.

ممکن است به درمان آرتروز، آسیب، پوکی استخوان و بیماری‌های قلبی عروقی کمک کند.

مزایای آب درمانی با آب سرد

اول، مهم است که تشخیص دهیم که یخ نوعی آب درمانی آب سرد محسوب می‌شود. این امر باعث می‌شود حمام یخ و بسته‌های یخ اعمال شده در مناطقی استفاده شود. آب درمانی با روش سرما برای محدود کردن تورم موضعی در پی ضربه فیزیکی استفاده می‌شود. یکی از نمونه‌های این روش استفاده از کیسه حین پیچ خوردگی مچ پا است. هرکسی که با ورزش بزرگ شده است احتمالاً با این مفهوم آشنا است.

آب درمانی با آب سرد از انقباض عروق برای تأثیر بر تغییرات موضعی یا سیستمیک در بدن استفاده می‌کند. در مواردی مانند پیچ خوردگی مچ پا، کاهش جریان خون می‌تواند به کاهش تورم (ادم) کمک کند. در مقیاس جامع، کمپرس سرد می‌تواند به کاهش افت دما در بافت عمیق و در صورت آسیب وسیع به اندام‌ها کمک کند. برخی از نتایج آب درمانی با آب سرد شامل موارد زیر است:

کاهش ضربان قلب

کاهش فشار خون

سطوح پایین کورتیزول

افزایش دفع ادرار

افزایش میزان متابولیک

افزایش نوردرنین و دوپامین

توجه به این نکته ضروری است که دمای مختلف اغلب، واکنش‌های متفاوتی را در بدن ایجاد می‌کند. به عنوان مثال، محققان افزایش بسیار بیشتری در میزان متابولیسم کل هنگام استفاده از آب با دمای پایین را مشاهده کرده‌اند.

مزایای آب درمانی با آب گرم

آب درمانی با دمای گرم مزایای مربوط به اتساع عروق را ارائه می‌دهد. می‌توان مزایای افزایش جریان خون را نیز در نظر گرفت؛ به عبارت دیگر، باز شدن عروق منجر به افزایش جریان خون می‌شود. حمام‌های گرم به بهبود عملکرد قلب در بیماران مبتلا به نارسایی قلب اشاره کرده است. هیچ کس برای دویدن در ماراتن از وان بیرون نمی‌رود، اما می‌توان انتظار افزایش ضربان قلب و کاهش فشار خون را داشت. تحقیقات نشان می‌دهد که آب درمانی آب گرم احتمالاً آثار زیر را ایجاد می‌کند:

کاهش فشار خون

افزایش ضربان قلب

بهبود گردش خون محیطی

افزایش کل خروجی قلب

بهبود جریان خون پوست

کاهش درد عضلات

افزایش سطح کراتین

آب درمانی متناوب کنتراست

روش دیگر آب درمانی که آب درمانی کنتراست نامیده می‌شود با قرار دادن متناوب در معرض سرد و گرم توصیف می‌شود. یک مثال می‌تواند پرش از حمام یخ به وان آب گرم باشد. تحقیقات نشان می‌دهد که مزایای سیستم ایمنی بدن که توسط برخی از درمان‌های غوطه‌وری در سرما استفاده می‌شود را می‌توان در صورت ترکیب با درمان‌های حرارتی افزایش داد.

در مجموع سلول‌های ایمنی در گردش، سلول‌های کشنده طبیعی و سطوح نشانگرهای زیستی التهابی اندازه‌گیری شد. در این مطالعه خاص از آب درمانی به عنوان پیش درمان و قرار گرفتن در معرض هوای سرد به عنوان درمان استفاده شد. مقایسه کاملی برای آب درمانی نیست، اما بر اساس یک اصل مشابه طراحی شده است.

موارد منع آب درمانی

در شرایط زیر باید از آب درمانی اجتناب کرد:

زخم‌های باز

عفونت فعال

تغییر حس

هیدرو فوبیا

عدم تحمل گرما یا سرما

تعادل ضعیف

انواع آب درمانی

انواع مختلفی از آب درمانی وجود دارد که هر کدام بر اساس نیاز مزیتی دارند. درمان می‌تواند به سادگی دوش گرفتن با آب سرد باشد. همچنین آب درمانی یکی از روش‌های محبوب درمان طبیعی است، اما در زمینه‌هایی مانند پزشکی ورزشی نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد. آب درمانی به دو دسته اصلی تقسیم می‌شود که آب درمانی خارجی و آب درمانی داخلی هستند.

اب درمانی خارجی

یکی از روش‌های رایج آب درمانی جدید، روش ویم هوف است که تمرینات متناوب هیپوکسی را با غوطه‌وری در آب سرد ترکیب می‌کند. آب درمانی هنگامی که به درستی انجام شود چیزهای زیادی برای ارائه دارد. آگاهی از رویکردها و تکنیک‌های مختلف آب درمانی می‌تواند به فرد اطمینان دهد که آن را با حداکثر موفقیت به کار می‌برد. آب درمانی خارجی کاربرد یخ یا آب، بر بدن است. همچنین شامل غوطه‌ور شدن بدن در آب است؛ بنابراین هدف آن استفاده از تکنیک‌های آب درمانی مبتنی بر دما، مانند تأثیر آب سرد و گرم بر روی پوست و همچنین بافت زیرین است.

در صورت استفاده، آب گرم باعث تعریق و شل شدن عضلات می‌شود. این یک روش بسیار مؤثر برای درمان گردش خون ضعیف، آرتروز، روماتیسم و ​​درد عضلات است و اغلب با رایحه درمانی ترکیب می‌شود.

از طرف دیگر، آب درمانی آب سرد به تحریک عضلات زیرین و همچنین جریان خون به پوست کمک می‌کند. برخی از درمان‌های متداول مبتنی بر آب شامل استفاده از گرمای مرطوب در قسمت‌های مختلف بدن است. این عملیات با حرارت مرطوب به عنوان بخار نامیده می‌شود. هنگامی که به درمان بیماری‌هایی مانند آرتروز، آنفولانزا و سرماخوردگی قفسه سینه می‌پردازیم، عمل بسیار مفیدی است.

از کمپرس یخ یا کمپرس سرد برای تسکین دردهای ناشی از جراحی دندان، سردرد و پیچ خوردگی استفاده می‌شود. این کار به آرامش بیماران روانی و سم‌زدایی کمک می‌کند. آب درمانی خارجی به روش‌های مختلف انجام می‌شود. بیمار در حمامی منحصر به فرد می‌نشیند، جایی که شکم به طور کامل در آب غوطه‌ور است. این حمام‌ها برای درمان بواسیر، دردهای قاعدگی، تورم پروستات و سایر بیماری‌های دستگاه تناسلی توصیه می‌شود. همچنین درمان مبتنی بر حرکت وجود دارد که در آن از آب با فشار بالا برای ماساژ بدن استفاده می‌شود. این روش برای از بین بردن استرس و اضطراب استفاده می‌شود.

اب درمانی داخلی

این نوع درمان شامل تنقیه و شستشوی روده است. حمام بخار نیز نمونه خوبی از آب درمانی داخلی است. شستشوی روده شامل تمیز کردن کل روده است. این به درمان بسیاری از مشکلات و مشکلات گوارشی کمک می‌کند. دوش واژینال یکی دیگر از انواع آب درمانی داخلی است. جریان آب را مستقیماً به واژن هدایت می‌کند تا ناحیه را تمیز کند. با این حال، بسیاری از پزشکان این نوع آب درمانی را توصیه نمی‌کنند.

آب درمانی و درمان بیماری‌ها

آب درمانی نه تنها وضعیت فیزیکی کلی بیماران را بهبود می‌بخشد. بلکه در روند توان‌بخشی جسمی برای بیمارانی که در حال بهبودی از بیماری‌ها هستند، کمک می‌کند و در عین حال باعث تقویت مفاصل می‌شود. از آنجا که ورزش کردن در محیط‌های آبی اغلب برای بیماران دردناک‌تر است، این امر باعث می‌شود که تمریناتی در مورد توان‌بخشی برای افرادی که از تصادفات، جراحی‌ها، صدمات و بیماری‌ها بهبود می‌یابند.

تأثیر آب درمانی بر بیماران آلزایمر

آب درمانی برای بیماران مسن‌تر که از بیماری آلزایمر رنج می‌برند ایده آل است، زیرا به آن‌ها امکان می‌دهد تمریناتی را که از ترس از افتادن یا درد غالباً همراه با تمرین‌هایی که در خشکی و غیر آبی همراه هستند، انجام دهند. مقاومت آب به تقویت عضلات مرکزی بدن کمک می‌کند و باعث ایجاد تعادل و قدرت بهتر در خارج از وضعیت آب می‌شود. همچنین شرایطی را فراهم می‌کند که به طور طبیعی برای مفاصل و عضلات مفید باشد.

یک مطالعه تأثیر آب درمانی بر فردی با ناتوانی شدید ذهنی و جسمی را نشان داد که:

سرعت پیاده‌روی را بهبود بخشیده است.

توانایی او را در حرکت از حالت نشسته به حالت ایستاده آسان کرده است.

فاصله پیاده‌روی بدون تکیه گاه را افزایش داده است.

از نظر عاطفی او را بهبود بخشیده است.

طبق گفته بنیاد تحقیقات و پیشگیری از آلزایمر، انجام تمرینات ورزشی و تمرینات اصلاحی منظم می‌تواند تا 50 درصد از ابتلا به بیماری آلزایمر جلوگیری کند. این امر به دلیل کمک به تحریک ظرفیت مغز برای حفظ خاطرات است. شواهد جدید نشان می‌دهد که ورزش یک روش درمانی ایده آل برای درمان آلزایمر نیز است. برای کسانی که از قبل شروع به ایجاد مشکلات شناختی کرده‌اند، ورزش ممکن است روند رو به زوال را کندتر کند.

در حالی که ورزش همیشه اولین چیزی نیست که هنگام در نظر گرفتن روش‌های درمانی برای بیماران عصبی تجویز می‌شود، مزایای بسیاری را برای فرد در بر دارد. آب درمانی، درمانی ابزاری است که برای کمک به مراحل مختلف بیماری در دسترس است و می‌تواند با سایر روش‌های درمانی مانند داروها و موسیقی درمانی استفاده شود.

آب درمانی بهترین راه درمان را برای بیماران آلزایمر برای انجام تمرینات لازم برای کاهش پیشرفت علائم ارائه می‌دهد. پنج راه درمان آبی، برای بیماران آلزایمر بسیار مؤثر است:

1. به آن‌ها كمك می‌کند تا فعالیت كنند.

2. تحرک عملکردی را افزایش می‌دهد.

3. فرصت‌های اجتماعی برای افراد فراهم می‌کند.

4. به عنوان کمک‌های اولیه در امور روزمره فرد را یاری می‌دهد.

5. عملکرد ذهن و بدن را کنترل کرده و بهبود می‌بخشد.

باز شدن گرفتگی عروق در آب درمانی

آب درمانی تا حد زیادی بر فرایندهایی که تحت باز شدن عروق گرفته شده و انقباض عروق قرار می‌گیرند، متکی است. این فرایندها قطر رگ‌های خونی را کنترل می‌کنند به طوری که جریان خون را می‌توانند افزایش، کاهش یا ثابت نگه دارند.

باز شدن عروق و انقباض عروقی دو مکانیسم اصلی هستند که بدن انسان از طریق آن‌ها به تنظیم دما کمک می‌کند. وقتی محیط سرد است، انقباض عروقی به کاهش میزان از دست دادن گرما کمک می‌کند. در مقابل، اتساع عروق در پاسخ به محیط‌های گرم‌تر به عنوان وسیله‌ای برای کمک به بدن در جلوگیری از گرم شدن بیش از حد در نظر گرفته می‌شود. این دو فرایند اساسی زیر بنای سیستم تبادل حرارت بدن انسان است.

چند روش آب درمانی

به گفته مریام وبستر، کلمه آب درمانی به استفاده درمانی از آب اشاره دارد. با این حال، این می‌تواند معانی زیادی داشته باشد. آب سرد، آب گرم، ورزش در آب و… همه می‌توانند در آب درمانی استفاده شوند. در زیر، پنج روش آب درمانی را که باید در مورد آن‌ها بدانید گفته خواهد شد:

درمان با جریان آب.

ورزش در آب.

ماساژ آب.

حمام بخار.

سونا.

بیایید نگاه دقیق‌تری به هریک داشته باشیم.

1. آب درمانی با جریان آب

جلسات درمان به کمک جریان آب ممکن است چیزی شبیه به این باشد:

10 تا 20 دقیقه در وان آب گرم برای گرم کردن و ماساژ عضلات سفت.

10 دقیقه در سونا برای تحریک عرق کردن و افزایش گردش خون.

10 تا 20 دقیقه در حمام خنک دمای بدن را پایین بیاورید.

10 دقیقه در حمام سرد برای کاهش درد، کاهش التهاب و افزایش خلق و خوی خود.

درمان با جریان آب بسیار مؤثر است زیرا دو نوع درمان قوی را ترکیب می‌کند: درمان با آب سرد و آب درمانی با آب گرم.

2. ورزش در آب

با ورزش در آب، فواید ورزش بدنی را بدون تأثیر فعالیت‌های غیر آبی دریافت می‌کنید. این امر به ویژه برای افرادی که مبتلا به آرتروز، درد عضلات و مفاصل یا آسیب هستند مفید است. طبق مقاله‌ای از مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها (CDC) با عنوان «مزایای ورزش بر پایه آب» نوشته شده است، ورزش در آب یک انتخاب عالی برای موارد زیر است:

بزرگسالان مسن‌.

افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن مانند آرتروز.

افراد مبتلا به بیماری قلبی و دیابت.

به علاوه، CDC گزارش می‌دهد که مردم از ورزش در آب بیشتر از ورزش در خشکی لذت می‌برند.

برای انجام ورزش‌های آبی، می‌توانید یوگا در وان آب گرم را امتحان کنید.

3. ماساژ در آب

همان‌طور که ورزش در آب به سادگی تمرینی است که در آب انجام می‌شود، ماساژ در آب نیز می‌تواند در آب انجام شود. بسیاری از آبگرم‌ها و مراکز تمرینات اصلاحی، ماساژ در آب را ارائه می‌دهند که در حالی که یک ماساژور حرفه‌ای خدمات ماساژ درمانی را انجام می‌دهد در یک استخر آب شناور می‌شوید. اگرچه می‌توانید به راحتی در خانه نیز ماساژ در آب را انجام دهید. تنها چیزی که نیاز دارید یک وان آب گرم یا استخر و یک فرد کمکی است. با این حال، اگر آسیب دیدگی دارید، بهتر است قبل از انجام هر گونه ماساژ آبی در خانه، به یک متخصص حرکات اصلاحی حرفه‌ای مراجعه کنید.

4. حمام بخار

حمام بخار نوعی آب درمانی است که مستلزم غوطه‌ور شدن در بخار به جای آب است. اتاق‌های بخار دارای مزایای مختلفی هستند، از جمله:

بهبود گردش خون. این می‌تواند به کاهش فشار خون و ارتقاء سلامت قلب به بهبودی کمک کند.

پوست بهتر. اتاق‌های بخار باعث عرق کردن افراد می‌شوند که به نوبه خود باعث پاک شدن گرد و غبار و پوست مرده می‌شود.

ریکاوری تمرین. نشان داده شده است که گرمای مرطوب، مانند گرمای موجود در اتاق بخار، درد را کاهش می‌دهد، قدرت عضلات را حفظ کرده و عضلات خسته را آرام می‌کند.

مفاصل سفت را شل می‌کند. درست مانند گرم کردن معمولی قبل از تمرین، اتاق بخار می‌تواند مفاصل سفت را شل کرده و میزان نیروی مورد نیاز برای حرکت آن‌ها را کاهش دهد. علاوه بر این، آن‌ها همچنین می‌توانند به تسکین درد مفاصل کمک کنند که می‌تواند برای افراد مبتلا به آرتروز بسیار مفید باشد.

کاهش استرس. نکته آخر اینکه اتاق‌های بخار می‌توانند اندورفین ترشح کرده و استرس را کاهش دهند. از آنجا که استرس دارای اثرات سوء بر سلامتی است، ممکن است برای سلامت کلی نیز مفید باشد.

5. سونا

اگرچه سونا مشابه حمام‌های بخار است، اما از این نظر که از حرارت خشک به جای حرارت مرطوب استفاده می‌کنند، متفاوت است. درست مانند گرمای مرطوب، گرمای خشک با تعدادی از مزایای سلامتی همراه است. مزایای آن‌ها عبارت‌اند از:

مسکن درد. گرمای خشک سونا می‌تواند عضلات و مفاصل را شل کرده و در نتیجه درد ناشی از صدمات، ورزش یا شرایط سلامتی مانند آرتروز را کاهش دهد.

کاهش استرس. درست مانند اتاق‌های بخار، گرمای سونا می‌تواند به ترشح اندورفین و کاهش سطح استرس کمک کند.

بهبود سلامت قلب و عروق. تحقیقات نشان داده است که استفاده کنندگان منظم از سونا کمتر احتمال دارد با حوادث قلبی عروقی مانند حملات قلبی مواجه شوند و حتی میزان مرگ و میر آن‌ها نیز کمتر است.

سونا همچنین ممکن است به کاهش فشار خون و بهبود عملکرد قلب کمک کند.

بهبود پوست. از آنجا که سونا پوست را مرطوب می‌کند، افرادی که شرایطی مانند پسوریازیس دارند ممکن است شاهد بهبود پوست آن‌ها باشند.

تسکین آسم. افراد مبتلا به آسم تسکین علائم مختلف را گزارش کرده‌اند. این به این دلیل است که گرمای سونا می‌تواند به باز شدن مجاری تنفسی و شل شدن عضلات آن کمک کند.

به علاوه، سونا حتی باعث تقویت سیستم ایمنی بدن شده است.

با این حال، باید توجه داشت که افرادی که ناراحتی قلبی دارند باید همیشه قبل از استفاده از سونا با پزشک خود مشورت کنند.

ورزش آب درمانی چیست

کشش زانو به سمت سینه. برای این تمرین باید در کنار استخر باشید. با دست راست دیوار را بگیرید تا تعادل خود را حفظ کنید. این تمرین جهت باز شدن و کشش قفسه سینه خوب عمل می‌کند. پای راست خود را به دیوار نزدیک کنید. وزن خود را بر روی پای مخالف بگذارید و زانو را خم کنید. پای چپ خود را بالا بیاورید، زانو را خم کنید و آن را تا آنجا که ممکن است بالا بیاورید. هدف نهایی این است که زانو را به سمت سینه خود بیاورید. پنج بار برای هر پا تکرار کنید.

تمرین ثابت در آب

روی عضلات لگن خود کار کنید. رو به دیوار استخر باشید و خود را صاف نگه دارید. با پشت صاف، پای راست خود را به سمت بالا بلند کنید. دوباره آن را پایین بیاورید پای چپ باید روی زمین ثابت بماند. مچ پای خود را نچرخانید. فقط کافی است پای خود را تا جایی بالا بیاورید که بدون چرخش باشد. پای مخالف را هشت تا 10 بار یا تا زمانی که خسته شده‌اید بلند کنید، سپس این تمرین را با پای دیگر انجام دهید. سعی کنید وقتی پای خود را بالا می‌آورید دم و بازدم کنید و همان‌طور که آن را پایین می‌آورید نفس بکشید.

تمرین سوم

تمرین سوپرمن کنار دیوار را امتحان کنید. رو به دیواره‌ی استخر بایستید و دست‌ها را روی لبه‌ی استخر قرار دهید. بدن خود را به آرامی به عقب کشیده و پاها را صاف نگه دارید. بدن باید شبیه سوپرمن در حال پرواز باشد. قبل از پایین آوردن پاها، چند ثانیه در این حالت بمانید. پنج تا 10 بار تکرار کنید. اطمینان حاصل کنید که هنگام انجام تمرینات کمر را گود نکرده و عضلات پشتی را بیش از حد کشش ندهید.

تمرین چهارم

تمرینات تعادلی پا را امتحان کنید. تعادل یا حس عمقی بخش مهمی از داشتن یک کمر سالم است. سعی کنید هنگام ایستادن در استخر روی یک پا بایستید. برای دشوارتر شدن تمرین، چشمان خود را ببندید. این موقعیت را تا جایی که می‌توانید نگه دارید. چهار یا پنج بار دیگر این کار را تکرار کنید و سپس همان تمرین را با پای مخالف انجام دهید.

تمرین ثابت در آب پنجم

دوچرخه زدن در استخر می‌تواند عضلات شکم را تقویت کند که به نوبه خود می‌تواند به کمردرد کمک کند. آرنج‌ها را در کنار استخر و رو به بیرون قرار دهید و شروع کنید. بدن باید به قدری در عمق باشد که بتوانید پاهای خود را بدون برخورد با زمین حرکت دهید. پاها را کمی جلوتر از خود قرار دهید، آن‌ها را طوری در آب بچرخانید که انگار دوچرخه سواری می‌کنید؛ به عبارت دیگر، یک زانو را بالا بیاورید و پا را به صورت دورانی که به عقب حرکت می‌کند، به جلو بچرخانید.

در عین حال، پای دیگر باید در طرف دیگر دایره‌ای باشد که ایجاد می‌کنید، به سمت جلو و عقب نیز بچرخد. همچنین می‌توانید از این حرکت برای حرکت در آب استفاده کنید. به سادگی از بازوهای خود نیز استفاده کنید و اجازه دهید در جهت پاها حرکت کنند. می‌توانید از یک نودل برای کمک به سرپا نگه داشتن خود استفاده کنید.

تمرین ششم

بالا بردن دو پا در آب را امتحان کنید. دوباره به دیوار تکیه دهید. آرنج‌های خود را در کنار استخر قرار دهید تا به عنوان تکیه گاه عمل کند. هر دو پا را با هم بلند کرده و سپس دوباره آن‌ها را به عقب فشار دهید. پاهای خود را صاف نگه دارید. گزینه دیگر این است که در کنار استخر بنشینید و همان تمرین را انجام دهید. به پهلو نشستن کار را راحت‌تر می‌کند.

تمرین هفتم

اسکوات زیر آب. به انتهای کم عمق استخر بروید. پاها را تقریباً به اندازه عرض لگن باز کرده و قرار دهید. با خم کردن زانوها در آب چمباتمه بزنید. همچنین، باسن خود را از آب بیرون بیاورید. باید به موقعیتی برسید که انگار روی صندلی نشسته‌اید. سعی کنید زانوها جلوی انگشتان پا نروند.

هنگام چمباتمه زدن، نفس خود را بیرون دهید و هنگام ایستادن بازدم را بیرون دهید. هنگام ایستادن، مطمئن شوید که بدن خود را محکم نگه داشته‌اید و پشت خود را صاف نگه دارید. در طول این تمرین، بازوها باید خم شده اما نزدیک بدن باشند. کف دست‌هایتان رو به پایین باشد.

تمرین ثابت در آب هشتم

حرکات کششی در آب را امتحان کنید. در کنار دیوار ایستاده و لبه‌ی استخر را بگیرید. از دستان خود برای هل دادن خود در آب استفاده کنید تا جایی که می‌توانید خود را بالا بکشید. برای این تمرین باید حداقل آب تا عمق قفسه سینه باشد. فقط تا جایی که می‌توانید بالا بروید. اگر هنوز نمی‌توانید خیلی بالا بروید نگران نباشید. البته اگر کمردرد دارید، مهم است که کار خود را متوقف کنید.

تمرین نهم

در انتهای کم عمق استخر قرار بگیرید و با پاهای کنار هم بایستید. با انجام یک پرش معمولی، درست مانند آنچه در خشکی انجام می‌دهید، شروع کنید. پاهای خود را از هم جدا کنید، به سمت بیرون بروید. در حین انجام این کار، بازوهای خود را بالای سر خود قرار دهید. هنگامی که بر زمین بر می‌گردید، سعی کنید قبل از بیرون زدن به قسمت پایین استخر دست نزنید. در حالی که پاهای خود را وارد می‌کنید، دستان خود را پایین بیاورید. همچنین می‌توانید پرش کاملاً معلق را با لمس نکردن زمین در عمق بیشتر به طور کامل انجام دهید.

تمرین دهم

چند حرکت مخصوص زانو انجام دهید. این تمرینات باعث می‌شود شکم در برابر آب مقاوم شود. در استخر آبی تا عمق سینه بایستید. سپس زانوها را به سمت قفسه سینه بیاورید و پاها را با هم حرکت می‌دهید. همچنین، اطمینان حاصل کنید که سر خود را بالا نگه داشته‌اید تا خودتان را خسته نکنید.

استفاده از تمرینات متحرک

تمرین لانچ در آب را امتحان کنید. غوطه‌ور شدن در آب بسیار شبیه به خشکی عمل می‌کند. در سطحی کم عمق این تمرین را امتحان کنید و به خود فضای کافی برای پیشروی بدهید. برای لانچ به حداقل 10 تا 15 فوت (3 تا 5 متر) جا نیاز دارید. با پای راست خود یک قدم بزرگ به جلو بردارید. زانوی چپ خود را به سمت پایین خم کنید، تقریباً کف استخر را لمس کنید. ران راست باید موازی با زمین باشد و زانو باید زاویه 90 درجه داشته باشد. به سمت جلو و پاهای متناوب به حرکت ادامه دهید.

تمرین دوم

یک تخته شنا در دست بگیرید تا از آن برای شناور بودن استفاده کنید. همچنین می‌توانید از نودل آب استفاده کنید. به سادگی تخته شناور خود را در حالی که روی شکم هستید بگیرید و از استخر عبور کنید. می‌توانید به طور متناوب پا بزنید یا ضربه‌های آهسته با پا را امتحان کنید (پاها مانند دم پری دریایی با هم ضربه می‌زنند).

تمرین سوم

می‌توانید به حالت قورباغه، کرال پشت، خزیدن یا حتی پروانه، هرچه که ترجیح می‌دهید، شنا کنید. برای اینکه بتوانید کمی سریع‌تر حرکت کنید، سعی کنید برای خود هدف تعیین کنید. فقط تعیین اهداف برای چند دور که قصد شنا دارید می‌تواند کمک کننده باشد.

همچنین گوش دادن به موسیقی می‌تواند به فرد انگیزه دهد بدون اینکه حتی متوجه آن باشید. سعی کنید هدفون ضد آب و کاور ضد آب برای تلفن یا پخش کننده mp3 خود تهیه کنید.

چه چیزی آرامش‌بخش‌تر از غوطه‌ور شدن در یک حمام گرم بعد از یک روز خسته کننده است؟

در طول تاریخ و در سراسر جهان، مردم برای احساس بهتر خود را در آب غوطه‌ور کرده‌اند؛ و علم مدرن درستی آن‌ها را ثابت می‌کند. بسته به دما و استفاده از آب، آب درمانی می‌تواند چندین عملکرد فیزیولوژیکی بدن را بهبود بخشد. به عنوان مثال، قرار گرفتن در آب سرد متابولیسم بدن را سرعت و نشانگرهای ایمنی را بهبود می‌بخشد، در حالی که آب گرم درد عضلانی را کاهش می‌دهد. از طرف دیگر اتاق‌های بخار از سم‌زدایی طبیعی و گردش خون پشتیبانی می‌کنند.

استخر آب درمانی

استخرهای آب درمانی در دمای حدود 33 تا 36 درجه سانتی‌گراد نگهداری می‌شوند که گرم‌تر از یک استخر شنای معمولی است. آن‌ها همچنین دارای جت‌های ماساژ داخلی و ویژگی‌های آبی هستند که برای تقویت سلامتی طراحی شده‌اند. استخرهای آب درمانی را می‌توان با بسیاری از ویژگی‌های مختلف مانند پله‌های دسترسی، موقعیت‌های استراحت و حتی تردمیل های داخلی مجهز کرد. این‌ها همه چیزهایی هستند که هنگام انجام آب درمانی می‌توان از آن کمک گرفت.

همیشه باید در نظر داشته باشید که عمق یک استخر آب درمانی معمولی بین 1.2 تا 1.5 متر خواهد بود و سپس عرض و طول بسته به نیاز افراد مراجعه کننده متغیر است.

آب درمانی برای بیماری‌ها

آب درمانی در تمام اشکال آن، آب، بخار و یخ بیشتر به دلیل اثرات درمانی آن در مدیریت درد، کاهش التهاب و تقویت ایمنی شناخته شده است. به همین دلیل است که بیشتر برای کمک به شرایط اسکلتی عضلانی به خصوص تحت نظارت متخصص حرکات اصلاحی می‌تواند به طور قابل توجهی دامنه حرکتی، تعادل و هماهنگی را بهبود بخشد و به درمان و کاهش علائم بیماری‌های زیر کمک کننده باشد:

روماتیسم مفصلی

آرتروز

شرایط درد مزمن مانند فیبرومیالژیا و سندرم درد منطقه‌ای پیچیده

برای توانبخشی پس از جراحی، پس از نارسایی قلبی و برای شرایط عصبی مانند سکته مغزی.

آب درمانی برای سکته مغزی

آب درمانی، نوعی درمان تفریحی است که شامل تکمیل تمرینات در استخر درمانی است. این نوع فعالیت بدنی می‌تواند به عنوان یک درمان عالی برای بیماران سکته مغزی عمل کند و یک محیط ورزشی ایمن و در عین حال مؤثر را فراهم کند. قرن‌هاست که از آب در درمان استفاده می‌شود و فشار غوطه‌ور شدن به کاهش درد کمک می‌کند، به‌ویژه زمانی که در یک استخر آب گرم قرار می‌گیرد. هنگامی که با تمرینات هدفمند ترکیب می‌شود، آب درمانی برای بیماران سکته مغزی یک راه عالی است تا مهارت‌های بدنی خود را بدون وارد کردن فشار بیش از حد به بدن خود بیاموزند.

این نوع درمان تفریحی معمولاً در استخرهای درمانی تخصصی با آب گرم یا با دمای اتاق انجام می‌شود و اغلب شامل تمرین‌هایی برای هدف قرار دادن انواع خاصی از حرکات یا توانایی‌ها می‌شود. انجام تمرینات در آب چندین عملکرد را انجام می‌دهد. با غوطه‌ور شدن بیشتر بدن، شناوری طبیعی آب وزن بدن بیمار را کاهش می‌دهد. ویسکوزیته آب هنگام حرکت بدن مقاومت ایجاد می‌کند و فشار آب روی بدن، بدن را مجبور می‌کند تا برای گردش خون بیشتر کار کند. در نتیجه، بیماران یک تمرین قدرتی عالی دریافت می‌کنند و هم‌زمان از مفاصل خود محافظت می‌کنند و بدن خود را از سقوط محافظت می‌کنند.

آیا اب درمانی برای درمان سکته مغزی مفید است ؟

آب درمانی به ویژه در درمان بیماران سکته مغزی مفید است. آب بدون توجه به سطح تحرک بیمار، مکانی امن برای یادگیری مجدد مهارت‌ها و آموزش مجدد بدن فراهم می‌کند. برخی از مزایای آب درمانی برای بیماران سکته مغزی عبارت‌اند از:

تحرک بهبود یافته: غوطه‌ور شدن در آب وزن بدن افراد را تا 90 درصد کاهش می‌دهد و حرکت بیماران سکته مغزی را بدون وارد کردن فشار به مفاصل آسان‌تر می‌کند. در عین حال، ویسکوزیته آب به این معنی است که فرد آهسته‌تر از طریق آن حرکت می‌کند. به این ترتیب، آب حمایت بیشتری برای بدن فراهم می‌کند و به بیمار سکته مغزی اجازه می‌دهد تا آزادانه‌تر روی تعادل و هماهنگی کار کند. ترکیب این دو جنبه از آب یک محیط درمانی عالی برای فلج سکته مغزی فراهم می‌کند. بیماران می‌توانند روی تمرینات دامنه حرکتی و پیاده‌روی شبیه سازی شده در آب کار کنند، حتی اگر به اندازه کافی قوی نباشند که این تمرینات را در خشکی کامل کنند و در صورت لزوم می‌توانند از دستگاه‌های شناور پشتیبانی بیشتری دریافت کنند.

استحکام بیشتر: به دلیل ویسکوزیته یا مقاومت طبیعی آب، می‌توان در زمان کمتری هنگام ورزش در آب استحکام بیشتری به دست آورد. مقاومت طبیعی ناشی از حرکت در آب به این معنی است که هر جلسه یک تمرین قدرتی است. علاوه بر این، ورزش کردن در آب، هدف قرار دادن مناطقی از بدن را که ممکن است بیمار در خشکی قادر به انجام آن‌ها نباشد، آسان‌تر می‌کند.

تسکین درد: آب نه تنها یک محیط ورزشی خوب است، بلکه یک مسکن خوب نیز هست. فشار ایجاد شده توسط آب به طور مؤثر عضلات را ماساژ می‌دهد و درد را در طول و بعد از یک جلسه کاهش می‌دهد. این اثرات زمانی تشدید می‌شوند که آب گرم نگه داشته شود، معمولاً در حدود دمای بدن. آب گرم به کاهش تنش در بدن کمک می‌کند و در عین حال ترشح اندورفین، مسکن‌های طبیعی بدن را نیز تحریک می‌کند.

مزایای آب درمانی برای بیماران سکته مغزی

سلامت قلب و عروق: غوطه‌ور شدن در آب یک راه عالی برای افزایش تناسب اندام قلبی عروقی به روشی کم تأثیر است. با ایستادن ساده در آب، افزایش فشار روی بدن، قلب را مجبور می‌کند تا برای حرکت خون سخت‌تر کار کند و به مرور زمان آمادگی قلب را افزایش می‌دهد. سلامت قلب و عروق نه تنها به افزایش استقامت بیمار سکته مغزی کمک می‌کند، بلکه می‌تواند به کاهش خطر ابتلا به سکته مغزی دیگر نیز کمک کند.

تمرین تعادل: از آنجایی که افراد مبتلا به سکته‌ مغزی تمایل دارند یک طرف بدن را بر طرف دیگر متمایل کنند، معمولاً مشکلاتی در تعادل خود دارند که راه رفتن یا انجام فعالیت‌های روزانه را دشوار می‌کند. آب درمانی می‌تواند به این امر کمک کند و محیطی امن برای تمرین تعادل فراهم کند. آب درمانی، در واقع، اغلب مؤثرتر از تمرینات زمینی در این زمینه است، زیرا آب هنگام انجام تمرینات بیمار از سقوط محافظت می‌کند.

آرامش عضلانی: اسپاستیسیته عضلانی یک مشکل شایع در بیماران سکته مغزی است که منجر به سفت شدن ماهیچه‌ها می‌شود که می‌تواند به مرور زمان دردناک شود. آب درمانی، به ویژه در یک استخر گرم، می‌تواند به شل شدن این ماهیچه‌ها، کاهش اپیزودهای اسپاستیک کمک کند و به بیمار و درمانگر او اجازه می‌دهد تا برای افزایش طول عضله تلاش کنند.

انواع ورزش‌های آب درمانی برای بیماران سکته مغزی

تمرینات آب درمانی از نظر نوع و سبک بسیار متفاوت است، یوگا در آب، تای چی در آب و دویدن در زیر آب تنها چند نمونه از کلاس‌های معمول ورزش در آب هستند. با این حال، موضوع مشترک این کلاس‌ها این است که آن‌ها معمولاً بر عملکردها و انواع حرکت خاصی تمرکز می‌کنند. در اینجا فقط چند نمونه از انواع ورزش‌های آب درمانی رایج برای بیماران سکته مغزی، همراه با چند مثال و آنچه که این تمرینات به درمان کمک می‌کند، آورده شده است:

حرکات کششی: تمرینات کششی و تمدد اعصاب، مانند تمرینات غیرفعال دامنه حرکتی، برای هر بیمار سکته مغزی عالی است، به ویژه برای کسانی که با اسپاستیسیتی یا کاهش تحرک سر و کار دارند. تمرینات کششی در آب می‌تواند به ویژه مؤثر باشد زیرا بیمار می‌تواند عضلات و مفاصل را به گونه‌ای متفاوت از زمین حرکت دهد و دامنه حرکتی بیشتری را به دست آورد. نمونه‌ای از این نوع ورزش شناور شدن در آب و داشتن دستیار هدایت تنه بدن برای خم شدن ستون فقرات از یک طرف به سمت دیگر است. اغلب، تمرینات کششی شامل تناوبی بین انقباض و کشش ماهیچه‌ها است که می‌تواند به آرامش عضله و کاهش درد در فعالیت‌های روزانه کمک کند.

تمرینات قدرتی: مانند اسکات و ضربات پا. اغلب، این نوع تمرین از تجهیزات ورزشی آبی مانند دمبل‌های آبی، دست و پا و وزنه‌های مچ پا برای افزایش مقاومت یا هدف قرار دادن مناطق خاصی از بدن استفاده می‌کند. این نوع تمرین می‌تواند قدرت را افزایش دهد و همچنین به بیماران این امکان را می‌دهد که عضلات عمیق را بدون وارد کردن فشار بی مورد به مفاصل خود هدف قرار دهند. حتی بیمارانی که قادر به ایستادن روی خشکی نیستند، می‌توانند با استفاده از دستگاه‌های شناورسازی و شناوری طبیعی که توسط آب ایجاد می‌شود، تمرین‌هایی را در آب انجام دهند تا قدرت پاها را بهبود ببخشند، مانند اسکات و لانچ. این نوع تمرینات برای تمام بیماران سکته مغزی که سعی در بهبودی از دست دادن عملکرد عضلانی دارند بسیار عالی است.

ورزش‌های آب درمانی

تمرینات قلبی عروقی: تمرینات متداول شامل شنا، پیاده‌روی، دوچرخه سواری و پریدن در آب بسته به سطح توانایی بیمار است. حتی بیمارانی که نمی‌توانند از پاهای خود استفاده کنند می‌توانند تمرینات قلبی عروقی شامل حرکت اندام فوقانی را انجام دهند. تمرینات قلبی عروقی یکی از اصلی‌ترین روش‌های آب درمانی برای بیماران سکته مغزی است، زیرا می‌تواند به بهبود استقامت کمک کند و در عین حال از سکته‌های بعدی جلوگیری کند. تنها بودن در آب می‌تواند با وادار کردن قلب به کار سخت‌تر برای حرکت خون در بدن به بهبود تناسب اندام قلبی عروقی کمک کند. هنگامی که با تمرینات هوازی، مانند شنا برای بیماران سکته مغزی همراه شود، این می‌تواند به تمرینات قلبی عروقی عالی منجر شود.

تمرین تعادل: بیماران می‌توانند با ایستادن روی یک پا، بستن چشم خود یا افزایش تلاطم آب در حین انجام سایر تمرینات، روی تعادل خود در استخر کار کنند. این تمرینات به ویژه برای بیماران سکته مغزی که با تحرک دست و پنجه نرم می‌کنند یا با کاهش عملکرد در یک طرف بدن خود دست و پنجه نرم می‌کنند، مفید است. استخر مکانی عالی برای کمک به تمرین تعادل در بیماران سکته مغزی است زیرا محیطی شناور را فراهم می‌کند و خطر سقوط را از بین می‌برد.

متخصصان حرکات اصلاحی و آب درمانی اغلب تمام انواع ورزش‌های فوق را در برنامه خود قرار می‌دهند، اما آن‌ها بیشتر بر روی انواع تمریناتی تمرکز می‌کنند که به طور خاص نیازهای بیمار را برآورده می‌کند. با هر یک از این تمرینات می‌توان با تنظیم سرعت حرکات در حال انجام و تجهیزاتی که با آن‌ها انجام می‌شود، مقاومت را کم یا زیاد کرد. متخصصان حرکات اصلاحی همچنین ممکن است تمرینات را متناسب با نیازهای متغیر بیماران خود تنظیم کنند و با افزایش عملکرد بیماران، شدت آن را افزایش دهند.

آب درمانی مچ پا

رباط‌های جانبی مچ پا به احتمال زیاد آسیب می‌بینند. یک برنامه توانبخشی کامل برای پیچ‌خوردگی‌های جانبی مچ پا می‌تواند به معنای تفاوت بین یک مچ پای کاملاً التیام یافته و یک پیچ‌خوردگی جدی‌تر در جاده باشد. درد مزمن جانبی مچ پا می‌تواند پس از پیچ‌خوردگی نیز ایجاد شود. یکی از مؤثرترین راه‌ها برای درمان پیچ‌خوردگی جانبی مچ پا، آب درمانی است. تمرینات آب درمانی زیر را بررسی کنید تا بهترین نکات و تمرینات برای درمان پیچ‌خوردگی جانبی مچ پا را بیاموزید.

همیشه قبل از انجام هر یک از مداخلات زیر با یک متخصص حرکات اصلاحی مشورت کنید.

1. آموزش راه رفتن در استخر آب درمانی

یکی از اولین اولویت‌ها پس از پیچ‌خوردگی مچ پا، دستیابی به یک راه رفتن طبیعی است.

با قرار دادن فرد در استخر، آب این امکان را فراهم می‌کند که در مرحله آسیب حاد خیلی زودتر از راه رفتن روی خشکی راه برود. خاصیت شناوری و ضد جاذبه آب محیطی مؤثر برای تمرینات تحمل وزن جزئی ایجاد می‌کند. اول از همه، فشار هیدرواستاتیک به کاهش تورم کمک می‌کند. ثانیاً، آموزش راه رفتن در استخر، نیاز به عصا یا سایر وسایل کمکی را از بین می‌برد. بدون این وسایل، فرد آسیب دیده می‌تواند به یک راه رفتن منظم دست یابد و عضلات درگیر به طور طبیعی شلیک می‌کنند.

تمرین آب درمانی: به سادگی در استخر به جلو و عقب بروید.

2. تعادل تک پا روی پای آسیب دیده

فعال کردن گیرنده‌های عصبی عضلانی حس عمقی در مراحل اولیه پس از پیچ‌خوردگی مچ پا بسیار مهم است. استفاده از تمرین تعادل با نیروی بیرونی یک راه ساده و در عین حال مؤثر برای دستیابی به این فعال‌سازی است. آب نه تنها یک محیط امن را فراهم می‌کند (کمک به حفظ تعادل) تماس آن با پوست فرد بسیاری از گیرنده‌های حس عمقی را فعال می‌کند.

تمرین آب درمانی: روی یک پا بایستید و با فردی بیرون از استخر توپ به سمت هم پرتاب کنید.

3. پریدن در یک خط

معرفی یک پلایومتریک سطح پایین در میانه راه از طریق فرآیند توانبخشی یک عمل رایج و توصیه شده در درمان پیچ‌خوردگی است. کار در آب باعث می‌شود که این تمرین زودتر از روی خشکی آغاز شود. علاوه بر این، مقاومت آب به حفظ و یا ایجاد قدرت در عضلات اطراف مچ پا با فشار محدود به خود مفصل کمک می‌کند.

تمرین آب درمانی: با دو پا به جلو و عقب روی یک خط در استخر پرش کنید. روی انگشتان پا فرود بیایید و به محض فرود سریع بپرید.

4. دویدن در زیر آب

دویدن برای کمک به حفظ سطح تناسب اندام و حفظ استقامت قلبی عروقی مهم است. دویدن در آب بسیار مفید است زیرا فرد می‌تواند این کار را در طول دوره توانبخشی انجام دهد. تعدادی تکنیک برای دویدن در استخر وجود دارد. یک فرد می‌تواند در طول فرآیند توانبخشی مدت‌ها قبل از اینکه بتواند روی خشکی بدود در آب بدود. دویدن در آب می‌تواند منجر به دویدن در خشکی خیلی زودتر شود.

ورزش آب درمانی: در آب بدوید.

5. پریدن متناوب از پهلو به پهلو

تمرینات پلایومتریک سطح بالا باید قبل از بازگشت فرد به ورزش و سبک زندگی فعال معرفی شوند. این تمرین انفجاری باعث فعال شدن عضلات تند انقباض برای بهبود قدرت و تعادل فرد می‌شود. معرفی این‌ها در آب راه عالی برای پیشرفت آن‌ها از استخر به توانبخشی مبتنی بر خشکی است.

آب درمانی در منزل

تمرین آب درمانی: روی یک پا بایستید و به صورت جانبی به سمت پای دیگر بروید. هنگامی که فرود آمدید، سریع و با قدرت بر روی پای دیگر بپرید.

برای استفاده از آب درمانی در خانه 5 روش در زیر گفته شده است که فرد را بی نیاز از رفتن به استخر می‌کند.

1. بدن خود را با دوش کنتراست تقویت کنید

هیچ چیزی مثل دوش گرفتن برای بیدار شدن در صبح وجود ندارد، به خصوص یک دوش سرد. علم تأیید می‌کند که دوش آب سرد متابولیسم، تمرکز ذهنی و سطح انرژی را افزایش می‌دهد؛ اما اگر نامطلوب به نظر می‌رسد نگران نباشید: یک دوش کنتراست نتایج مشابهی می‌دهد.

با دوش کنتراست، آب سرد و گرم را به تناوب تغییر می‌دهید. هر چند دقیقه یکبار، آب را به مدت 60 تا 90 ثانیه از حالت گرم به سرد برگردانید. این تضاد دما باعث می‌شود بدن گلبول‌های سفید بیشتری تولید کند که سیستم دفاعی را تقویت می‌کند. شوک آب سرد همچنین سیستم گردش خون را تقویت می‌کند تا خون را به اندام‌های حیاتی بفرستد و چربی را برای سوخت اضافی می‌سوزاند. علاوه بر این، قرار گرفتن در معرض سرما سیستم بدن را به سمت ترشح نورآدرنالین و اندورفین تحریک می‌کند. به نظر می‌رسد که این افزایش هورمون شادی تأثیر مفیدی بر افراد مبتلا به افسردگی و اضطراب دارد.

2. زمان ماندن در وان را برای آرامش واقعی ارتقا دهید

حمام کردن در آب گرم عضلات را شل می‌کند، سیستم عصبی را آرام می‌کند و سلامت قلب و ریه را بهبود می‌بخشد؛ و در مقایسه با دوش گرفتن، حمام آب گرم استرس و تنش و اضطراب کمتری را به همراه دارد؛ بنابراین یک حمام گرم همیشه ایده خوبی است، اما با چند ماده طبیعی، می‌توانید زمان وان خود را به یک جلسه آب درمانی تبدیل کنید. دمای آب را به درستی دریافت کنید. آب گرم در حدود 100 درجه فارنهایت یا 38 درجه سانتی‌گراد بدن را آرام می‌کند و باعث خواب عمیق می‌شود؛ اما وقتی آب خیلی داغ می‌شود، نتیجه‌ی مثبتی به همراه نخواهد داشت.

3. یک حمام بخار داشته باشید تا همه چیز را پاک کنید

بخار منافذ و مجرای بینی را باز می‌کند. این همان چیزی است که حمام بخار را به یک درمان خانگی عالی برای پاکسازی پوست و تسکین سرماخوردگی، عفونت سینوسی و آلرژی بینی تبدیل می‌کند.

می‌توانید با قرار دادن یک کاسه با آب داغ روی یک سطح محکم (با دقت!) استنشاق بخار را تمرین کنید. در حالی که آب داغ است، برگ‌های تازه اکالیپتوس، بابونه یا اسانس‌های دلخواه خود را اضافه کنید. بر روی یک صندلی بنشینید و حوله خود را روی سر و کاسه قرار دهید. صورت خود را خیلی به آب نزدیک نکنید؛ وقتی نیاز به خنک شدن دارید سر خود را بالا بیاورید. صورت خود را به مدت 5 تا 15 دقیقه بخار دهید تا احتقان از بین برود و پوستتان تسکین یابد.

4. در آب ورزش کنید

تمرین در آب درمانی است. به لطف مقاومت در برابر آب، بدون اینکه به مفاصل خود فشار بیاورید، قدرت، تناسب اندام و انعطاف پذیری ایجاد می‌کنید. این همان چیزی است که ایروبیک آبی را به یک فعالیت عالی برای افراد مبتلا به آرتروز و سایر مشکلات مفصلی تبدیل می‌کند. یک متخصص حرکات اصلاحی می‌تواند بهترین تمرینات را برای شرایط موجود نشان دهد.

5. پاهای خود را خیس کنید

در پایان روز پاها و مچ پاهایتان پف کرده است؟ یک خیساندن پا در آب خنک می‌تواند کمک کند با افزایش گردش خون، مایعات اضافی را از بین ببرید. از سوی دیگر، خیساندن پا در اسطوخودوس و آب گرم راه بسیار خوبی برای رهایی از استرس است.

برای خیساندن نیروبخش، ابتدا می‌توانید پاهای خود را در یک کاسه آب گرم استراحت دهید. سپس به سرعت پاهای خود را به مدت 10 ثانیه در آب سرد فرو کنید. در صورت تمایل می‌توانید این کنتراست را یک بار تکرار کنید. سپس پاهای خود را با یک ماساژ نرم و یا جوراب‌های تیره گرم کنید.

برای مدت زمان طولانی، استفاده از داروهای مسکن، درمان اصلی بسیاری از بیماری‌ها از جمله کمردرد بوده است. با این حال این نکته بسیار مهم است که درمان بیماری‌ها به طور طبیعی در هر مکان که ممکن است بسیار مهم است. همیشه و از افراد بسیاری این موضوع را شنیده‌ایم که ورزش برای کمردرد چقدر عالی است و در این مقاله نیز به طور خاص در مورد شنا و تأثیرات آن بر کمردرد توضیح داده خواهد شد.

موضوعاتی که در اینجا به آن پرداخته می‌شود شامل موارد زیر است:

شنا چگونه به کمردرد کمک می‌کند؟

نکات مهم هنگام شنا با کمردرد و آموزش 5 تمرین آب درمانی برای تسکین کمردرد.

آب درمانی چگونه به درمان کمردرد کمک می‌کند؟

بسیاری از افراد شگفتی شنا و انواع دیگر آب درمانی را در درمان کمردرد تحسین می‌کنند.

این نکته قابل توجه است که شنا یک تمرین عالی و همه جانبه است که به کشش و تقویت عضلات مختلف بدن کمک می‌کند، بدون اینکه بیش از حد در هیچ یک از گروه‌های عضلانی فشار زیادی وارد کند. آب همچنین برای کمک به ایجاد قدرت، استقامت و مقاومت در افراد نیز کمک بسیاری می‌کند. علاوه بر این، به دلیل نبود وزن در آب و ایجاد فشار، بعید است ماهیچه‌ها حین تمرین تحت فشار قرار گیرند، یا باعث آسیب بیشتر شوند.

آب درمانی با وجود کمردرد

برای جلوگیری از صدمه زدن یا وارد کردن فشار بیش از حد به پشت و کمر، نکاتی وجود دارد که باید هنگام ورزش در آب در نظر داشته باشید.

خیلی آرام درون آب فرو بروید و هنگام بیرون آمدن نیز همین کار را انجام دهید.

پرش یا شیرجه را در هنگام وجود کمردرد کاملاً کنار گذاشته و از انجام آن خودداری کنید.

آهسته پیش بروید و سعی نکنید با افراد دیگر مسابقه دهید یا آن‌ها را روی شانه‌های خود نگه دارید. در عوض به عضلات و بدن خود استراحت و آرامش دهید.

در صورت ادامه یافتن مشکل، از یک متخصص حرکات اصلاحی یا آب درمان مشاوره بگیرید تا اطمینان حاصل کنید که صدمات بیشتری نخواهید دید.

ایروبیک در آب را در کنار شنا امتحان کنید.

5 ورزش در آب برای تسکین کمردردتان در رده‌های آب درمانی در بیشتر مراکز تفریحی در دسترس است و می‌تواند روش خوبی برای فعال ماندن در هنگام درد کمر باشد. اگر می‌خواهید برخی از فعالیت‌ها را در زمان خود تمرین کنید، در اینجا 5 تمرین آرام آبی برای ادامه کار آورده شده است.

پیاده‌روی در آب

قدم زدن در میان آب بسیار دشوار است اما در جهت تقویت عضلات شما معجزه می‌کند زیرا به کشش تمام عضلات کمک می‌کند و هرگونه سفتی را از بین می‌برد.

حرکات کششی در آب

روی یک پا بایستید و پای دیگر را به سمت سینه بیاورید و کشش دهید. پا را به زمین برگردانید و سپس همان کار را با پای دیگر انجام دهید. این تمرین را چند بار تکرار کنید. در صورت نیاز با یک دست به دیواری بچسبید تا تعادل خود را از دست ندهید و یا بیشتر به کمرتان آسیب نرسانید.

پاها را بالا بیاورید. با انجام تمرین قبلی و بالا بردن پا یک قدم جلوتر بردارید.

ایستادن روی یک پا. ابتدا صاف کردن پای دیگر را شروع کنید و سپس پا را تا 90 درجه بالا بیاورید. در صورت توانایی می‌توانید بیشتر در پا کشش ایجاد کنید، فقط کمرتان را خسته نکنید! اگر این تمرینات را به طور منظم انجام دهید، انعطاف پذیری شما افزایش می‌یابد و می‌توانید کشش بیشتری داشته باشید.

شناوری بر روی آب. هر دو دست خود را به اندازه عرض شانه در کنار استخر قرار دهید و پاها را از پشت سر بلند کنید. هنگام شناور شدن باید بدن فرد با کمک و پشتیبانی صاف شود، بنابراین پاها را تا جایی که امکان دارد به پشت صاف کنید. این تمرین به کشش شانه‌ها، قسمت فوقانی کمر، پایین کمر و پاها کمک می‌کند.

شنای پشت

این گزینه خوبی برای کسانی است که کمردرد دارند، زیرا باعث افزایش فشار خون بیش از حد (کشش پشت) می‌شود. شناهای دیگر مانند پروانه یا سبک آزاد، تنه فرد را چرخش می‌دهد که می‌تواند درد کمر را بدتر کند. اگر مدتی است که شنا نکرده‌اید، یا در حال یادگیری شنا هستید، ممکن است شنای سینه گزینه خوبی باشد. اطمینان از اینکه روش خوبی را در پیش گرفته‌اید مهم است، بنابراین، در صورت لزوم، با یک مربی آب درمانی و شنا تمرین کنید تا در این زمینه به شما کمک کند.

به طور کلی، شنا یک شکل عالی از تمرینات هوازی با تأثیر منفی کم است که در کاهش درد کمر و ستون فقرات راهی آسان و مؤثر است.

برخلاف دویدن یا بسیاری از اشکال دیگر ورزش هوازی، با شنا عملاً هیچ تأثیری بر ساختار نخاع به وجود نمی‌آید. آب از بدن پشتیبانی می‌کند و استرس و درد موجود در تمام مفاصل بدن را تسکین می‌دهد. برای بسیاری از افراد که مبتلا به آرتروز یا سایر اشکال درد مفاصل یا کمردرد شدید هستند، آب درمانی و شنای سبک به عنوان بخشی از درمان توصیه شده است.

چگونه شنا باعث کمردرد می‌شود

کمر می‌تواند هنگام برخی از شناها (سر خوردن روی آب یا شنای سینه و پروانه) بیش از حد کشیده شود.

جلوگیری از کمردرد در هنگام شنا

هنگام شنا از وضعیت‌های مناسب برای تمرین مانند سر خوردن روی آب یا شنای سینه استفاده کنید. سطح بدن را در آب نگه دارید (عضلات پایین شکم را بالا و داخل نگه دارید) و سر را صاف نگه دارید. در صورت امکان، به جای ضربه‌های به سمت جلو با ضربه‌های جانبی یا به سمت عقب شنا کنید. هنگام نفس کشیدن بدن را به کنار بچرخانید و چانه را در داخل نگه دارید، به جای اینکه سر را به عقب بچرخانید تا حرکات گردن هنگام شنا کاهش یابد.

هنگام تلاش برای دور نگه داشتن آب از چشم، از عینک استفاده کنید تا حرکات نامناسب سر کاهش یابد. برای حفظ فرم مناسب هنگام شنا از وسایل شناور (نودل، تخته، جلیقه) استفاده کنید.

چه عواملی باعث درد شانه می‌شود و نحوه درمان آن چگونه است؟

درد بین مفاصل شانه شایع است. پزشکان از این ناراحتی به عنوان درد بین عضلات و مفاصل یاد می‌کنند. افرادی که درد در مفاصل شانه دارند به طور معمول در قسمت فوقانی و پشت خود بین مفصل‌ شانه دردی مزمن یا دردی مانند تیرکشیدن دارند. بیشتر اوقات، درد شانه چیزی نیست که نگران آن باشید؛ اما در برخی موارد، این می‌تواند نشانه وضعیت جدی‌تر باشد.

علل درد شانه

دلایل زیادی برای ایجاد درد بین مفاصل‌ شانه وجود دارد. صدمه به عضلات یا تاندون دلیل شایع این نوع درد است. دردهای عضلانی شانه می‌توانند ناشی از موارد زیر باشد:

بلند کردن جسم سنگین

عضلات ضعیف

کار با رایانه برای مدت زمان طولانی

ورزش‌های نامناسب

فعالیت‌های سنگین و نادرست

بعضی اوقات، ممکن است حتی در هنگام خواب نیز درد شانه را حس کنید. آسیب دیدگی به سایر قسمت‌های بدن مانند پارگی روتاتور کاف، شکستگی ستون فقرات یا سایر صدماتی که باعث ایجاد آسیب می‌شوند نیز می‌تواند منجر به درد بین مفاصل‌ شانه شود.

فرم ویزیت آنلاین و رایگان

اگر درد شانه دارید و تا به امروز ویزیت نشده اید لطفا فرم زیر را تکمیل نمایید تا همکاران ما با شما تماس گرفته و زمان ویزیت آنلاین رایگان را با شما هماهنگ نمایند.

سایر دلایل درد شانه عبارت‌اند از:

• بیماری دیسک دژنراسیون یا فتق دیسک و آسیب در ستون فقرات
• اسکولیوز
• آرتروز در مفاصل اطراف گردن، ستون فقرات یا دنده‌ها
• تنگی نخاع یا آسیب نخاع
• رفلکس اسید معده
• فیبرومیالژیا
• زونا
• سندرم درد میوفاشیال
• برخی سرطان‌ها مانند سرطان ریه، لنفوم، سرطان کبد، سرطان مری، مزوتلیوما و سرطان‌هایی که به استخوان‌ها سرایت می‌کنند.
• فشارهای عصبی
• سنگ کیسه صفرا که غالباً با تهوع و درد در قسمت فوقانی راست شکم همراه است.
• درد مفاصل شانه گاهی اوقات علامت حمله قلبی است، خصوصاً در میان زنان.
• علائم دیگری مانند درد قفسه سینه و تنگی نفس نیز ممکن است وجود داشته باشد.

اگر این علائم را تجربه کردید، باید به دنبال پزشک باشید.

پارگی آئورت توراسیک یا شکاف آئورت هنگامی اتفاق می‌افتد که پارگی در لایه داخلی رگ خونی بزرگ که از قلب شما شاخه می‌گیرد وجود داشته باشد. این می‌تواند باعث درد شدید در پشت و شانه‌ها شود. اگر این اتفاق بیفتد، باید سریعاً با اورژانس تماس بگیرید زیرا پارگی آئورت یک فوریت پزشکی محسوب می‌شود.

آمبولی ریوی یکی دیگر از شرایط جدی است که می‌تواند باعث درد شانه شود. بعضی از افراد هنگام جدا شدن لخته‌های خون در لگن آن‌ها، درد ناگهانی و شدیدی را در مفصل شانه خود گزارش می‌کنند. تنگی نفس همچنین نشانه آمبولی ریوی است. اگر فکر می‌کنید آمبولی ریوی دارید، فوراً به دنبال کمک پزشکی باشید.

درد شانه نشانه چیست؟

اگر درد شما از یک محل خاص و غیرطبیعی است و یا از بین نمی‌رود، باید به پزشک مراجعه کنید. ممکن است شرایط مفصل شانه‌ی شما جدی نباشد، اما اگر به هر شکلی آزار دهنده باشد، بهتر است آن را بررسی کنید. اگر درد شانه شما با علائم خاصی همراه است، این بدان معناست که شما دچار یک وضعیت تهدید کننده و خطرناک هستید که نیاز به مراقبت سریع پزشکی دارد. اگر در شانه خود به همراه موارد زیر درد دارید فوراً کمک بخواهید:

• تنگی نفس
• درد قفسه سینه
• حس سبکی
• تعریق بیش از حد
• درد، تورم یا قرمزی در پاها
• سرفه کردن همراه خون
• تب
• ضربان قلب سریع یا نامنظم
• مشکل ناگهانی در صحبت کردن
• فلج در یک طرف بدن شما
• از دست دادن هوشیاری

درمان درد شانه به علت و شدت شرایط شما بستگی دارد. زمان بهبودی در افراد مختلف متفاوت خواهد بود.

درمان‌های خانگی درد شانه

برخی از افراد با درمان‌هایی که در خانه انجام می‌شود، از درد شانه رهایی می‌یابند.

ورزش برای درد شانه

فعالیت بدنی برای سلامتی کلی بدن مهم است اما ورزش همچنین می‌تواند مناطقی را در ناحیه پشت شما تقویت کند که ممکن است به کاهش درد کمک کند. فشار مچ پا، کشش در حالت نشسته، تمرینات خوبی برای تقویت عضلات در کمر و شکم شما هستند.

حرکات اصلاحی و سایر تمرینات کششی می‌توانند گردش خون در عضلات و مفاصل شما را بهبود بخشند که ممکن است پیشرفت بیشتری در روند تسکین درد ارائه دهند.

تمرینات اصلاحی و تمرینات کششی، گاهی به کاهش درد شانه کمک می‌کند:

دست و بازو را از روی بدن خود عبور دهید.

از بازوی دیگر خود استفاده کنید تا آرنج بازوی کشیده شده خود را به سمت سینه خود بکشید.

این کشش را برای حدود 10 ثانیه نگه دارید.

از پزشک خود در مورد حرکات اصلاحی دیگری که ممکن است درد شما را کاهش دهد سؤال کنید.

رژیم غذایی مناسب درد شانه

بعضی از غذاها می‌توانند باعث ایجاد التهاب در بدن شوند که می‌تواند درد شانه را بدتر کند. از خوردن غذاهای فرآوری شده خودداری کنید و میوه و سبزیجات به مقدار زیاد مصرف کنید. انتخاب مواد غذایی سرشار از امگا 3 مانند سالمون نیز ممکن است در جهت کاهش درد شانه کمک کننده باشد.

گاهی اوقات، برای تسکین درد مفاصل شانه فقط به استراحت نیاز دارید، به خصوص اگر این نتیجه یک جراحت باشد.

درمان درد شانه با گرما یا سرما

استفاده از کمپرس گرم و سرد بین مفاصل‌ شانه ممکن است ناراحتی و درد شانه را تسکین دهد. به طور معمول، بهتر است هر چهار ساعت یک‌بار از آن‌ها به مدت 15 دقیقه استفاده کنید.

درمان‌های توان‌بخشی درد شانه

ماساژ (منوال تراپی) و تمرینات اصلاحی ممکن است در بسیاری از موارد درد شانه را تسکین دهد، به خصوص اگر این درد ناشی از استفاده بیش از حد از عضلات یا مفاصل یا آسیب دیدگی باشد.

ماساژ شانه

یک ماساژ درمان می‌تواند بر روی مناطقی که بین مفاصل‌ شانه شما قرار دارد، کار کند تا بافت عضلانی شل شود. همچنین می‌توانید دستگاه‌های ماساژ دستی را برای استفاده در منزل خریداری کنید و برای کاهش درد شانه از آن استفاده کنید.

حرکات اصلاحی  شانه

در صورت آسیب دیدگی یا فشردگی عصب، پزشک ممکن است درمان فیزیکی را توصیه کند. یک متخصص حرکات اصلاحی به شما کمک می‌کند تمرینات خاصی انجام دهید که ممکن است علائم درد شانه را بهبود بخشد.

داروها

برخی از داروهای خاص می‌توانند به تسکین درد و ناراحتی شانه کمک کنند. این‌ها ممکن است داروهای ضدالتهابی مانند ایبوپروفن باشد. بعضی اوقات، استروئیدها به عنوان قرص یا تزریق داده می‌شوند تا به تسکین درد و التهاب کمک کنند. آرام‌بخش‌های عضلانی و حتی داروهای ضدافسردگی نیز برای برخی شرایط خاص شامل درد مفاصل شانه تجویز می‌شوند.

عمل جراحي شانه

اگرچه نادر است اما اگر درد مفاصل شانه شما شدید باشد یا در اثر آسیب قابل درمان نباشد، ممکن است پزشک جراحی شانه را توصیه کند. این ممکن است شامل از بین بردن بافت یا ترمیم تاندون‌ها در ناحیه شانه باشد. طبق نظر آکادمی جراحان ارتوپدی آمریکا، با این وجود، 90 درصد افراد مبتلا به درد مفاصل شانه به گزینه‌های غیر جراحی مانند استراحت، ورزش و دارو پاسخ می‌دهند.

بیشتر اوقات، درد شانه یک بیماری موقتی است که با استراحت و درمان مناسب از بین می‌رود. با این حال، ناراحتی ممکن است برای برخی از افراد مشکل مادام‌العمر باشد.

جلوگیری از درد شانه

اقدامات زیر می‌تواند به جلوگیری از درد شانه کمک کند:

وضعیت مناسب و صحیح شانه را تمرین کنید. سعی کنید صاف بایستید و بنشینید و از قوز کردن خودداری کنید. ممکن است بخواهید یک صندلی ارگونومیک یا یک بالش مخصوص را برای کمک به صاف بودن ستون فقرات و گردن تهیه کنید.

وسایل سنگین بلند نکنید. بلند کردن وسایل سنگین می‌تواند منجر به صدماتی شود که باعث ایجاد درد شانه‌های شما می‌شود. از حمل کیف‌های سنگین بر روی یک شانه خودداری کنید. اگر مجبور هستید چیزی را بلند کنید، حتماً زانوهای خود را خم کرده و سعی کنید فشار زیادی به پشت خود وارد نکنید.

زمانی که با کامپیوتر یا پشت میز زیاد کار می‌کنید، مرتباً بلند شوید و کشش دهید. این می‌تواند به تقویت عضلات شانه و کاهش  درد شانه کمک کند.

عادات سالم را تمرین کنید. حتماً غذاهای کامل بخورید، هر شب هفت تا هشت ساعت بخوابید و حداقل سه روز در هفته ورزش کنید و به میزان کافی استراحت کنید. یک سبک زندگی سالم می‌تواند به شما کمک کند احساس پر انرژی تری داشته باشید و این می‌تواند در مدیریت درد شانه به شما کمک کند.

پیری روی تمام اندام‌ها و سیستم‌های بدن تأثیر می‌گذارد، یکی از این سیستم‌ها که در این متن در مورد آن بحث خواهیم کرد عضله اسکلتی است، تغییرات زیادی در سیستم عضلانی به دلیل روند پیری اتفاق می‌افتد. در سن 80 سالگی، 40-50٪ از قدرت عضلانی، توده عضلانی، نورون‌های حرکتی آلفا و سلول ماهیچه‌ای از بین می‌روند.

تأثیر پیری بر واحد حرکتی

در دوران پیری تعداد واحدهای حرکتی-عملکردی کاهش یافته است، بازسازی واحد حرکتی با دفع فیبرهای عضلانی به ویژه الیاف نوع 2 انجام می‌شود و پس از آن دوباره این کاهش، توسط آکسون‌ها از واحدهای حرکتی منشا می‌گیرد.

فرم ویزیت آنلاین و رایگان

اگر تا به امروز از ویزیت آنلاین و رایگان استفاده نکرده اید با تکمیل کردن فرم ذیل منتظر تماس همکاران جهت تعیین نوبت برای ویزیت باشید.

تأثیر پیری بر عضله

قدرت عضلانی:

قدرت عضله و قدرت پیشرفت عضلات کاهش می‌یابد، به طور کلی ضعف در دهه 3 زندگی شروع می‌شود و کاهش قدرت پیشرفت عضلات با پیرتر شدن فرد بیشتر می‌شود، تخمین زده می‌شود 8٪ قدرت عضلات در این دوران کاهش می‌یابد.

عوامل مؤثر بر قدرت عضلات

1. ورزش، باعث تقویت قدرت عضلات خواهد شد.

2. رژیم غذایی مناسب روند پیری را به تعویق انداخته است.

3. آسیب باعث تخریب فیبر عضلانی می‌شود.

ویژگی‌های عضلات در پیری:

1. ضعف

2. کاهش توده عضلانی

3. کاهش مویرگ‌ها و خونرسانی به فیبرهای عضلانی

3. رسوب چربی جایگزین فیبرهای عضلانی می‌شود

سرعت انقباض

سرعت فیبرهای عضلانی برای انقباض در پاسخ به پیام عصب حرکتی کاهش یافته است که منجر به کاهش کلی زمان انقباض عضلات می‌شود.

استقامت عضلات

از آن جا که با افزایش سن عضله توانایی سیستم مویرگی عضلات در تغذیه ماهیچه‌ها از بین می‌رود، در نتیجه افت استقامت و خستگی عضلات به راحتی اتفاق می‌افتد.

توده عضلانی

در صورت عدم تحرک، روند پیری باعث می‌شود افراد دچار از دست رفتن توده‌های عضلانی ‌شوند و عضلات آن‌ها آتروفی می‌شوند، این امر می‌تواند با فعالیت بدنی به تأخیر بیفتد.

متابولیسم پروتئین

سنتز پروتئین با پیشرفت سن کاهش می‌یابد و تعادل بین سنتز و تحلیل مختل می‌شود.

نوروپاتی دیابتی شایع‌ترین عارضه دیابت (DM) است که تقریباً 50٪ بیماران مبتلا به DM نوع 1 و 2 را تحت تأثیر قرار می‌دهد. یک مطالعه بزرگ آمریکایی تخمین زده است که 47٪ از بیماران مبتلا به دیابت دارای نوروپاتی هستند. دیابت خطر زخم و قطع عضو را بیشتر از 23 برابر افزایش می‌دهد و نوروپاتی عامل اصلی در افزایش این خطر است. نوروپاتی در 20٪ بیماران حالتی دردناک را نشان می‌دهد و به طور مستقل مرگ و میر این علت و دیابت را پیش بینی می‌کند. نوروپاتی ها با از دست دادن تدریجی عملکرد فیبر عصبی مشخص می‌شوند.

آناتومی مربوطه

در بیشتر بیماران مبتلا به نوروپاتی محیطی، از دست دادن احساس مستقیماً به نوع، شدت و از دست رفتن حساسیت در گیرنده‌های حسی، فیبرهای عصبی یا نورون‌ها مربوط می‌شود. درجه‌ای از ویژگی‌های عملکردی گیرنده‌های پوستی و عمیق و الیاف عصبی حسی آن‌ها وجود خواهد داشت؛ بنابراین، احساس فشار در لمس پوست با گیرنده‌های کوچک، حس می‌شود. گیرنده‌های کوچک به محرک‌های لرزشی پاسخ می‌دهند و دارای زمینه‌های پذیرش بزرگی هستند که به سرعت در محل خود جای می‌گیرند. گیرنده‌های سرما بیشتر از گیرنده‌های گرما توزیع شده و شایع‌تر هستند.

فرم ویزیت آنلاین و رایگان

اگر تا به امروز از ویزیت آنلاین و رایگان استفاده نکرده اید با تکمیل کردن فرم ذیل منتظر تماس همکاران جهت تعیین نوبت برای ویزیت باشید.

مکانیسم آسیب و روند آسیب

علل

تفکر فعلی درباره دلایل نوروپاتی دیابتی این است که احتمالاً چند عاملی است.

عوامل مؤثر:

قرار گرفتن در معرض هایپرگلیسمیک که باعث افزایش سطح گلوکز داخل سلول در اعصاب می‌شود، منجر به اشباع مسیر طبیعی گلیکولیتیک می‌شود.

لیپیدهای بلند

فشار خون

بروز علائم به عوامل زیادی بستگی دارد، مانند قرار گرفتن در معرض قند خون و سایر عوامل خطرناک مانند لیپیدها، فشار خون، سیگار کشیدن، افزایش سن و قرار گرفتن در معرض عوامل بالقوه عصبی مانند الکل. عوامل ژنتیکی نیز ممکن است نقشی داشته باشند.

عوامل خطر

عوامل خطر مرتبط با علائم شدیدتر:

سیگار کشیدن

قند خون ضعیف

سن بالا

مدت طولانی بیماری دیابت

مصرف زیاد الکل

علائم حرکتی

مشکلات حرکتی ممکن است شامل ضعف دیستال یا پروگزیمال باشد. در اندام فوقانی، علائم حرکتی دیستال اغلب شامل اختلال در هماهنگی خوب دست‌هاست. در اندام‌های تحتانی، حس خالی شدن خفیف در پا یا ضعف مکرر ممکن است علائم اولیه ضعف اندام تحتانی باشد. علائم ضعف اندام‌ها شامل دشواری در بالا رفتن از پله‌ها و پایین آمدن از پله‌ها، مشکل در برخاستن از حالت نشسته یا خوابیده به پشت، افتادن به علت ضعف زانوها و مشکل در بالا بردن بازوها در بالای شانه‌ها است.

علائم حسی

نوروپاتی حسی با کندی و شروع ناپایدار در استخوان ساق پا و دست در اندام‌های دیستال نشان داده می‌شود. علائم حسی ممکن است منفی یا مثبت، انتشاری یا کانونی باشد. علائم حسی منفی شامل احساس بی حسی یا سستی است که ممکن است بیماران آن را شبیه پوشیدن دستکش یا جوراب توصیف کنند. از دست دادن تعادل، به ویژه با بسته بودن چشم و صدمات بدون درد به دلیل از دست دادن احساس شایع است. علائم مثبت ممکن است به عنوان سوزش، درد و لرزش، سوزن سوزن شدن، احساس برق گرفتگی، احساس درد، سفتی یا حساسیت به لمس توصیف شود.

روش‌های تشخیصی

آزمایش شامل ارزیابی میزان لمس و حساسیت سنجی است. اولین علامت بالینی که معمولاً در پلی نوروپاتی حسگر حرکتی دیابت متابولیک ایجاد می‌شود، کاهش لرزش و احساس لرزش انگشتان پا است. با پیشرفت بیماری، کاهش سطح احساس ممکن است به سمت بالا در پاها و سپس از دست‌ها به بازوها منتقل شود، الگویی که اغلب به آن از دست دادن حسی جوراب و دستکش گفته می‌شود. رفلکس‌های تاندون‌های عمیق معمولاً کم فشار یا غایب هستند. آخرین توصیه‌ها همچنان به دنبال یک رویکرد چند مدلی برای ارزیابی نوروپاتی دیابتی است. این شامل علائم و نشانه‌ها، تست حسی و الکتروفیزیولوژی است.

طبقه بندی

سیستم طبقه بندی توسط توماس ترکیبی از آناتومی و پاتوفیزیولوژی است.

نوروپاتی هایپرگلیسمیک (حاد)

polyneuropathies

نوروپاتی حسی

نوروپاتی سنسوریموتور (مزمن، متقارن)

نوروپاتی اتونومیک (قلبی عروقی، دستگاه گوارش، دستگاه تناسلی)

نوروپاتی های مرکزی و چند مرکزی: این دسته شامل نوروپاتی جمجمه، نوروپاتی حرکتی پروگزیمال (آمیوتروفی)، رادیکولوپاتی قفسه سینه یا کمری و نوروپاتی اندام کانونی (نوروپاتی های دامپروری) است.

پلی موروپلاستی مزمن التهابی مزمن (CIDP)

طبقه بندی دیگر که به طور کلی پذیرفته شده از نوروپاتی های دیابتی است، آن‌ها را به طور گسترده‌ای به نوروپاتی های متقارن و نامتقارن تقسیم می‌کند.

مقیاس مرحله بندی مشترک پلی نوروپاتی دیابتی به شرح زیر است:

Na – نوروپاتی ندارد.

N1a – علائم نوروپاتی را نشان می‌دهد.

N2a – پلی نوروپاتی دیابتی خفیف علامت‌دار؛ علائم حسی، حرکتی یا خودمختار؛ بیمار قادر به راه رفتن با پاشنه است.

N2b – پلی نوروپاتی دیابتی علامت‌دار شدید (مانند N2a، اما بیمار قادر به راه رفتن با پاشنه نیست)

N3 – غیرفعال کردن پلی نوروپاتی دیابتی

مدیریت پزشکی و درمان

ضد تشنج: گاباپنتین؛ پرگابالین؛ والپروات

داروهای ضد افسردگی: آمی تری پتیلین؛ دولوکستین؛ ونلافاکسین

مواد مخدر: دکسترومتورفان؛ رها ماندن مورفین. اکسيكودن؛ تاپنتادول؛ ترامادول

سای: اسپری‌های نیترات موضعی. کرم کپسایسین

مدیریت توان‌بخشی و درمان با ورزش

تحقیقات نشان داده است که تمرین قدرتی می‌تواند عملکرد عضلات را در افراد دارای نوروپاتی محیطی (PN) به طور متوسط ​​بهبود بخشد. ورزش منظم همچنین می‌تواند به کاهش درد نوروپاتی و کنترل قند خون کمک کند. برای جلوگیری از نوسانات عمده، بیماران دیابتی باید قند خون خود را در حین ورزش دقیق کنترل کنند. این ممکن است شامل آموزش بیمار و نظارت بر قند خون او باشد که به صورت ایده آل از طریق یک رویکرد چند جانبه در توان‌بخشی انجام می‌شود. برنامه‌های ورزشی خاص باید شامل انعطاف‌پذیری (کشش‌های متنوع) باشد.

تقویت عضله (استفاده از انواع حالت‌های مناسب، به عنوان مثال، ایزومتریک، تمرینات با وزنه درجه بندی شده، زنجیره باز و بسته)

فعالیت هوازی (با هدف 30 دقیقه 4 بار در هفته)

تعادل (برای جلوگیری و پایداری حین زمین افتادن)

راه رفتن (می‌تواند الگوی راه رفتن یا پیاده‌روی را در بیماران مبتلا به نوروپاتی دیابتی بهبود بخشد) شواهد نشان می‌دهد که تمرینات تقویت کننده مقاومت قند خون را پایین می‌آورد.

بررسی سال 2014 نشان داد که بزرگ‌ترین پیامد نوروپاتی دیابتی افزایش خطر سقوط یا افتادن است؛ بنابراین، تعادل و برنامه‌های پیشگیری از سقوط و یا آموزش، به ویژه در بیماران دیابتی به ویژه توسط یک درمانگر متخصص بسیار مفید است. درمان‌های فیزیکی همچنین ممکن است شامل اسپلینت شدن برای مونونوروپاتی ها باشد.

پای دیابتی.

آمپول دیابتی.

مدیریت درمانی درد در نوروپاتی دیابتی

در ابتدا به پزشک و درمانگر متخصص در توان‌بخشی آسیب عصبی مراجعه کنید.

شواهد ارائه شده:

تحریک عصب از طریق پوست (TENS)

میدان مغناطیسی استاتیک

لیزر درمانی با شدت کم

نور مادون قرمز

سایر علل احتمالی نوروپاتی عبارت‌اند از:

سموم (مثلاً الکل، ویتامین B6)

داروها (به عنوان مثال، آمیودارون)

کم کاری تیروئید

کم‌خونی مزمن

بدخیمی

آمیلوئیدوز

بیماری‌های عروقی

نوروساركوئیدوز

Tabes dorsalis

ایدز

بیماری‌های نخاعی

سندرم Cauda equina

اختلالات خود ایمنی

حتی بدون وجود بیماری، بدن فرد دچار تغییراتی در ساختار و عملکرد خواهد شد. پیری یک عامل خطر مستقل برای بیماری‌های قلبی عروقی است. اثرات پیری بسیار متنوع است و می‌تواند در سطح مولکولی، سلولی، بافتی، اندام و سیستم نقش داشته باشد که به عملکرد تغییر یافته سیستم قلبی عروقی کمک می‌کند.

تغییرات ساختاری مرتبط با سن:

تغییرات ساختاری با افزایش سن شامل میوکارد، سیستم هدایت قلب و غدد درون ریز است. انحطاط تدریجی ساختارهای قلبی با افزایش سن به وجود می‌آید، از جمله از بین رفتن الاستیسیته، تغییرات فیبروتیکی در دریچه‌های قلب و نفوذ به آمیلوئید. خصوصیات ساختاری مرتبط با سن که بیشترین تأثیر را دارند شامل انقباض دیواره بطن چپ قلب است. ظرفیت پمپاژ قلب با افزایش سن به دلیل تغییرات مختلفی که بر ساختار و عملکرد عضله قلب تأثیر می‌گذارد کاهش می‌یابد. برای چندین دهه تصور می‌شد که قلب با افزایش سن دچار آتروفی می‌شود، اما شواهد نشان می‌دهد که افزایش وابسته به سن در ضخامت دیواره خلفی بطن چپ تقریباً 25٪ بین دهه دوم و هفتم یافت شده است. بیشترین افزایش در توده قلب با افزایش سن، به دلیل افزایش در اندازه متوسط ​​میوسیت است، در حالی که تعداد سلول‌های میوکارد کاهش می‌یابد.

دریچه‌ها

تأثیر افزایش سن در هر چهار دریچه قلبی (دریچه آئورت، دریچه سینی، دریچه دولختی، دریچه سه لختی) گزارش شده است که بیشترین تغییر در دریچه آئورت (دریچه بین بطن چپ و آئورت) اتفاق می‌افتد. این تغییرات معمولاً اختلال قابل توجهی ایجاد نمی‌کنند، اگرچه در برخی از افراد مسن، تنگی شدید دریچه آئورت و نارسایی دریچه میترال مربوط به تغییرات دژنراتیو با سن است.

فرم ویزیت آنلاین و رایگان

اگر تا به امروز از ویزیت آنلاین و رایگان استفاده نکرده اید با تکمیل کردن فرم ذیل منتظر تماس همکاران جهت تعیین نوبت برای ویزیت باشید.

تغییرات زیر سلولی میوکارد

این هسته که حاوی DNA است، بزرگ‌تر می‌شود و ممکن است بروز تغییر در غشای سلول آن را نشان دهد. میتوکندری تغییراتی در اندازه، شکل، الگو و تراکم ماتریس را نشان می‌دهد که باعث کاهش سطح عملکردی آن‌ها می‌شود. سیتوپلاسم توسط نفوذ چربی یا دژنراسیون، تشکیل واکوئل و تجمع تدریجی رنگ‌دانه‌هایی مانند لیپوفوسسین مشخص می‌شود. تغییرات مرتبط با سن در بخش‌های تحت سلولی سلول منجر به کاهش فعالیت‌های سلولی مانند هموستاز تغییر یافته، سنتز پروتئین و میزان تخریب می‌شود.

انطباق عضلات قلبی

باز هم کاهش انطباق بطن چپ باعث افزایش عملکرد در دهلیز می‌شود و در نتیجه باعث هایپرتروفی دهلیز می‌شود.

تغییرات وابسته به سن در رگ‌های خون

کاهش خاصیت ارتجاعی رگ‌های شریانی با افزایش سن باعث افزایش مزمن قطر رگ و استحکام دیواره رگ می‌شود که باعث اختلال در عملکرد رگ‌ها می‌شود. عواملی که به ضخامت دیواره و سفت شدن رگ‌ها در پیری کمک می‌کند شامل افزایش کلاژن و کاهش الاستین است. یک مجموعه مهم از تغییرات آئورت را درگیر می‌کند، دیواره آئورت کمتر انعطاف‌پذیر می‌شود، یا افزایش سفتی دیواره را نشان می‌دهد، به طوری که خون خارج شده از بطن چپ قلب با مقاومت بیشتری روبرو می‌شود و نمی‌تواند تا آنجا به داخل شریان‌ها حرکت کند. همچنین تغییرات وابسته به سن در عروق محیطی بیشتر اتفاق می‌افتد که دیواره شریان‌ها در بدن ضخیم‌تر می‌شوند به طوری که آن‌ها نیز انعطاف‌پذیر و سفت‌تر می‌شوند. دیواره رگ‌ها به دلیل افزایش بافت همبند و رسوب کلسیم ممکن است با افزایش سن ضخیم‌تر شوند. دریچه‌ها نیز به سختی فعالیت خود را اجرا می‌کنند در نتیجه در رگ‌ها واریس ایجاد می‌شود.

تغییرات وابسته به سن در سیستم هدایت الکتریکی قلب

اول، هدایت قلبی با کاهش تعداد سلول‌های ضربان دار در گره سینواتریال با افزایش سن تحت تأثیر قرار می‌گیرد. تعداد سلول‌های ضربان دار در گره سینواتریال کاهش و در سن 75 سالگی کمتر از 10٪ از تعداد سلول‌هایی که فرد در جوانی داشته است باقی می‌ماند. با بالا رفتن سن، در کلیه قسمت‌های سیستم هدایت، افزایش سطح الاستیک و کلاژن وجود دارد. چربی در اطراف گره سینواتری تجمع می‌یابد، گاهی اوقات جدایی جزئی یا کامل گره از عضله دهلیزی ایجاد می‌کند. یک تغییر به سمت چپ از محور QRS با افزایش سن وجود دارد. دامنه S-T مسطح می‌شود و دامنه موج T کم می‌شود.

تغییر در خروجی قلبی، افزایش سکته مغزی، فشار خون

برون ده قلبی

برون ده قلبی در هنگام استراحت تحت تأثیر سن قرار نمی‌گیرد. حداکثر توان قلبی و ظرفیت هوازی با افزایش سن کاهش می‌یابد.

حجم ضربه‌ای

میزان سکته مغزی با افزایش سن کمی تغییر می‌کند. در حالت استراحت در افراد سالم، ممکن است حتی اندکی افزایش یابد.

فشار خون

فشار خون اندازه‌گیری کارایی قلبی عروقی است. اگرچه فشار خون در بزرگسالان مسن‌تر افزایش یافته است، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد هیچ تأثیری از پیری بر این شاخص قلبی و عروقی ندارد. گیرنده‌هایی به نام بارورسپتورها، فشار خون را کنترل می‌کنند و تنظیماتی را انجام می‌دهند تا در صورت تغییر موقعیت و یا انجام فعالیت‌های شدید، فشار خون نسبتاً ثابت حفظ شود. اعتقاد بر این است که بارورسپتورها با افزایش سن حساس‌تر می‌شوند. این ممکن است توضیح دهد که چرا افراد مسن دارای فشار خون بالا هستند و این فشار خون وقتی شخص از حالت خوابیده یا نشسته به حالت ایستاده می‌رود، افت می‌کند. این باعث سرگیجه می‌شود زیرا جریان خون کمتری به مغز وارد می‌شود.

پاسخ قلبی و عروقی وابسته به سن در هنگام ورزش

حداکثر ضربان قلب قابل دستیابی با ورزش به طور خطی با افزایش سن کاهش می‌یابد و ممکن است از نظر تجربی محاسبه شود، استفاده از 220 ضربان در دقیقه به عنوان حداکثری در بزرگسالان است. با کم کردن سن فرد از 220 می‌توان مقدار تغییرات سن را محاسبه کرد. در بزرگسالان مسن‌تر، افزایش ضربان قلب کمتر در هر دو تمرین ایزومتریک و پویا در مقایسه با بزرگسالان جوان وجود دارد.

یک احتمال برای پاسخ کمتر در ضربان قلب در بزرگسالان مسن‌تر این است که در اثر استراحت کاهش فشار بر ضربان قلب وجود دارد و این باعث می‌شود تا میزان کاهش صدای قلب در پاسخ به ورزش محدود شود. با افزایش کار در گروه‌های سنی مختلف، عملکرد قلبی به طور مشابه افزایش می‌یابد. با این حال، مکانیسم تقویت برون ده قلبی بین گروه‌های سنی متفاوت است. بزرگسالان جوان افزایش زیادی در ضربان قلب از استراحت تا ورزش را نشان می‌دهند. در بزرگسالان جوان، میزان سکته مغزی به دلیل کاهش زیاد در حجم سیستولیک پایانی در مقایسه با استراحت، با ورزش افزایش می‌یابد. با افزایش سن در شرایط استراحت، حتی در افراد مسن سالم نیز در حین ورزش شدیداً کاهش می‌یابد؛ بنابراین به نظر می‌رسد عملکرد «پمپاژ قلب» مختل شده در هنگام ورزش، با واسطه، حداقل در بخشی، با کاهش سن در عملکرد آدرنرژیک یا پاسخگویی بر روی قلب همراه باشد.

مهم نیست که چقدر فرد سالم باشد، زیرا با افزایش سن، مفاصل، تغییراتی در حین تحرک نشان می‌دهند که بخشی از آن به دلیل تغییر در بافت‌های همبند است. از آنجا که میزان دامنه حرکت تأثیر مستقیمی بر وضعیت استقرار و تحرک بدن دارد، این می‌تواند منجر به تغییر عملکرد فرد شود.

تغییرات مربوط به سن در بافت همبند

تغییرات ظاهری

افزایش سفتی

کاهش قدرت

کاهش میزان آب

تغییرات مربوط به سن در استخوان

تغییرات استخوانی تأثیر مستقیمی بر تحرک مفصل دارند و روی سطوح مفصل تأثیر می‌گذارند تا مکانیک مفصل را تغییر دهند. استخوان با افزایش سن، ضخامت و تراکم خود را از دست می‌دهد.

تغییرات وابسته به سن در غضروف

با افزایش سن، حرکت مفصل سخت‌تر شده و انعطاف‌پذیری خود را از دست می‌دهد زیرا مقدار مایعات روان کننده درون مفاصل شما کاهش می‌یابد و غضروف نازک‌تر می‌شود. لیگامنت‌ها همچنین تمایل به کوتاه شدن و از بین بردن انعطاف‌پذیری‌ دارند و باعث می‌شوند اتصالات سفت شوند. تأثیر افزایش سن در غضروف به احتمال زیاد به دلیل تغییرات پیری در سلول‌ها و بافت‌ها است که باعث می‌شود مفصل مستعد آسیب شود و کمتر قادر به حفظ هموستاز باشد یعنی عدم تعادل بین فعالیت کاتابولیک و آنابولیک ناشی از تولید واسطه‌های التهابی است که در غضروف و مفصل اطراف بافت‌ها وجود دارد. رابطه تنگاتنگی بین فعالیت سلول‌های غضروفی و ​​تغییرات محیط مفصلی به دلیل پیری سلول وجود دارد و به دنبال آن ترشح واسطه‌های التهابی انجام می‌شود. فنوتیپ پیری به احتمال زیاد از طریق افزایش تولید سیتوکین ها و MMP ها (متالوپروتئینازهای ماتریس) و کاهش پاسخ به فاکتورهای رشد، به این عدم تعادل کمک می‌کند. اکسیداتیو همچنین به نظر می‌رسد نقش مهمی در تخریب غضروف دارد و در پیری با ROS بیش از حد (گونه‌های اکسیژن فعال) بر عملکرد سلول مؤثر است.

تغییرات مرتبط با سن در مایع سینوویال

مایع سینوویال مفاصل شما را برای حرکات مناسب، روان می‌کند. مفاصل سالم حاوی مقادیر زیادی از مولکول‌های اسید هیالورونیک (HA) در مایعات سینوویال است که ویسکوزیته لازم را برای عملکرد آن به عنوان محلول روان کننده فراهم می‌کند که به طور طبیعی عملکرد مفاصل شما و سایر بافت‌ها را خنثی می‌کند. با افزایش سن، اندازه مولکول‌های اسید هیالورونیک در مفاصل شما کاهش می‌یابد و مانع از توانایی انجام کارها به طور مؤثر در حین باز و بسته کردن مفصل می‌شود.

تغییرات مرتبط با سن در کلاژن

کلاژن بخشی از بافت همبند شماست و در غضروف، رباط‌ها، تاندون‌ها و استخوان‌ها و همچنین پوست شما یافت می‌شود. الیاف کلاژن سیستم اسکلتی شما را منعطف نگه می‌دارند، اما سطح کلاژن در بدن پس از حدود 25 سالگی شروع به کاهش می‌کند. این کاهش، می‌تواند باعث شود استخوان‌ها و غضروف‌های تاندون‌های رباط به مرور زمان انعطاف‌پذیر و شکننده‌تر شوند. تغییرات وابسته به سن در کلاژن از جمله فنوتیپ های ترشحی وابسته به پیری، واکنش پذیری کم سلول‌های غضروفی در برابر عوامل رشد، اختلال عملکرد میتوکندری و افزایش فشار و انباشت غیر طبیعی مواد نهایی گلیکاسیون پیشرفته، همگی منجر به این ساختار تغییر یافته و کاهش توانایی عملکردی در کلاژن در بقیه رباط‌ها می‌شوند؛ و تاندون‌ها سفت‌تر و شکننده می‌شوند.

دامنه حرکت

دامنه حرکتی با افزایش سن کاهش می‌یابد. دامنه حرکت غیرفعال و فعال هر دو کاهش می‌یابد، اما اغلب در یک مفصل واحد دامنه حرکت فعال بیشتر از دامنه حرکت منفعل کاهش می‌دهد. کاهش در دامنه حرکت یکنواخت نیست و اتصالات مختلف درجه‌های مختلف حرکت و همچنین الگوهای مختلف محدودیت جهت را نشان می‌دهند.

تغییرات ویژه دامنه حرکت

ستون فقرات گردن: باز شدن و کشش جانبی بیشترین کاهش در دامنه حرکت را نشان می‌دهد.

ستون فقرات قفسه سینه و کمر: عمل باز شدن محدودترین حرکت در افراد مسن است و کاهش چرخش وابسته به سن را نشان می‌دهد. با مقايسه سن افراد 25 تا 39 ساله با سن 60 تا 74 سال، دامنه حرکت عضلات باز کننده لگن و مفصل ران 20٪ كاهش می‌یابد.

دامنه حرکت مچ پا: عمل خم شدن با افزایش سن کاهش می‌یابد.

اندام فوقانی: سن تأثیر کمتری بر دامنه حرکت مفاصل اندام فوقانی در مقایسه با ستون فقرات و اندام تحتانی دارد.

عضلات شانه بزرگ‌ترین تغییرات در اندام فوقانی را نشان می‌دهد، در حالی که هیچ کاهش وابسته به سن در دامنه حرکت آرنج یا مچ دست مشاهده نشده است (در صورت عدم وجود بیماری).

فیزیوتراپی و توان‌بخشی

ورزش می‌تواند از بروز بسیاری از تغییرات وابسته به سن در ماهیچه‌ها، استخوان‌ها و مفاصل جلوگیری کند و این تغییرات را نیز معکوس کند. شروع زندگی با یک سبک زندگی فعال و بهره بردن از مزایای آن هرگز دیر نیست.

تحقیقات نشان می‌دهد:

ورزش می‌تواند به کاهش سرعت تحلیل استخوان کمک کند و استخوان‌ها را قوی‌تر کند.

افراد مسن می‌توانند از طریق فعالیت‌های تقویت عضله، قدرت عضلات را افزایش دهند.

تمرینات تعادل و هماهنگی می‌توانند به کاهش خطر سقوط فرد کمک کند.

فعالیت بدنی در زندگی آینده ممکن است پیشرفت پوکی استخوان را به تأخیر اندازد زیرا سرعت آن کاهش می‌یابد و در نتیجه چگالی مواد معدنی استخوان کاهش می‌یابد.

ورزش با تحمل وزن، مانند پیاده روی یا تمرین وزنه برداری، بهترین نوع ورزش برای حفظ توده استخوانی است. پیشنهادی وجود دارد که حرکت‌های چرخاننده یا چرخشی، در جایی که اتصالات عضلات روی استخوان کشیده می‌شوند نیز مفید هستند.

افراد مسن که در هیدروتراپی و آب درمانی مشارکت می‌کنند (که تحمل وزن ندارد) در مقایسه با افراد مسن کم تحرک، افزایش وزن استخوان و ماهیچه را تجربه می‌کنند.

کشش نیز برای حفظ انعطاف‌پذیری مفصل بسیار عالی است.