آب درمانی در استخر به معنی انجام حرکات ورزشی با هدف خاصی در آب می باشد. انجام حرکات ورزشی در آب باعث می شود تا فشار اضافی که بر عضلات و مفاصل است برداشته شود و افرادی که دچار آسیب هستند، فشار کمتری را در انجام حرکات تحمل می کنند.

در آب درمانی بدن انسان به حالت شناور است و وزن بیشتری را در این حالت تحمل می کند. در نتیجه حرکاتی که در استخر آب تحت عنوان آب درمانی در استخر انجام می شود منجر به افزایش دما و فشار بر بدن می شود. در نتیجه گردش جریان خون و انعطاف پذیری عضلات و مفاصل تقویت می شود.

آب درمانی در استخر چیست؟

آب درمانی در استخر به عنوان درمان بسیاری از بیماری ها استفاده می شود. آب در درمان بسیاری از بیماری و عارضه ها استفاده می شود. نقش آب در گردش جریان خون بسیار مهم و حیاتی است. همچنین از آب درمانی در استخر برای تحریک فرایند های تنظیم حرارتی استفاده می شود.

انواع مختلفی از آب درمانی وجود دارد که برای بیماران بنا بر نوع عارضه تجویز می شود. از نمونه های رایج آب درمانی می توان به حمام های آب گرم استخر های آب سرد، آب درمانی در دریا، حمام های معدنی، ایروبیک در آب و دوش سوئیسی اشاره نمود.

[sc name=”didar”][/sc]

آب درمانی یا هیدروتراپی، یکی از روش‌های درمانی در علم پزشکی می‌باشد، که نتایج چشمگیری در روند درمان بیماران در پی داشته است. شاید شما هم مایل به انجام آب درمانی برای تسکین و بهبود دردها و مشکلات خود هستید، اما رفتن مداوم به استخرهای درمانی برایتان امکان پذیر نیست. ما در این مبحث روش‌هایی را به شما معرفی می‌کنیم، که می‌توانید از آن‌ها به عنوان آب درمانی در منزل بهره ببرید.

[sc name=”didar”][/sc]

روش اول : آب درمانی در وان خانگی

یکی از بهترین و مناسب‌ترین جایگزین‌های استخر، استقاده از وان‌های خانگی برای آب درمانی است. شما می‌توانید با تهیه‌ی وان حمام پلاستیکی (پلی اتیلن) به هیدروتراپی در منزل بپردازید. روش آب درمانی در وان به این صورت است که ابتدا وان حمام را با آب گرم پر می‌کنید. توجه داشته باشید اگر محیطِ حمام، گرم است وان را با آب ۳۵ تا ۳۶ درجه سانتی گراد، و اگر محیط حمام سرد است، با آب حداکثر بین ۵ تا ۶ درجه، پر کنید. سپس کل بدن یا عضو آسیب دیده و دردمند را در وان پر از آب، قرار دهید. این فرآیند به صورت فیزیولوژیک با انتقال دما به فرد و بالا بردن درجه حرارت، تاثیر بسیاری بر عملکرد بدن، خواهد داشت.

در این روش آب درمانی با بالا رفتن دمای بدن، خون‌رسانی به بافت‌ها بهبود پیدا کرده و ترمیم مناطق آسیب دیده با سرعت بیشتری انجام می‌شود. در نتیجه، درد و اسپاسم‌ها کاهش یافته و روند درمانی بیمار آسوده‌تر طی می‌گردد. بهتر است این روش را هفته‌ای سه مرتبه و یک روز در میان انجام دهید. و هر جلسه حداکثر ۳۰ دقیقه به طول انجامد.

روش دوم : پاشویه با آب نمک

روش دیگری که به عنوان جایگزین آب درمانی، می‌توان در منزل انجام داد، پاشویه با آب نمک می‌باشد. همانطور که می‌دانید پا نقش مهمی در سلامت فرد ایفا می‌کند. در حدی که به پا، قلب دوم انسان نیز، می‌گویند. در نتیجه، رسیدگی به سلامت پاها، می‌تواند در بهبود بسیاری از دردها موثر باشد. برای پاشویه با آب نمک، به یک وان پلاستیکی (عموما ۵ لیتری)، یک فنجان نمک و حوله نیاز دارید. وان پلاستیکی را با آب گرم با دمای ۳۶ تا ۳۸ درجه سانتی گراد پر کنید.‌ سپس نمک را در وان ریخته و کاملا آن را حل کنید. سپس پاها را به مدت حداکثر ۱۵ دقیقه در وان قرار دهید.

توجه کنید که اگر پزشک روغن مخصوصی برای مفاصل پای شما تجویز کرده است، می‌توانید آن را نیز، بعد از نمک در وان بریزید. برای نتیجه‌ی بهتر، این روش را یک روز در میان، هفته‌ای سه مرتبه انجام دهید. از فواید قدم گذاشتن در آب نمک، می‌توان به بهبود کبودی و پیچ خوردگی، سم زدایی بدن، کاهش دردهای عضلانی و مفصلی اشاره کرد.

روش سوم : آب درمانی زیر دوش آب گرم

دوش آب گرم از راحت‌ترین و بی دردسرترین روش‌های آب درمانی در منزل است.‌ برای انجام این روش، درجه‌ی حرارت آب دوش را تا جایی افزایش دهید، که قابل تحمل باشد. حدودا بهتر است دما بین ۴۰ تا ۴۶ درجه‌ی سانتیگراد تعیین شود. سپس محل آسیب دیده و دردمند را به مدت ده دقیقه زیر دوش، با فشار متوسط آب قرار دهید. این عمل باعث می‌شود با افزایش خون‌رسانی به موضع آسیب دیده، درد بهبود یابد. می‌توانید این عمل را تا تسکین کامل درد و ترمیم و بهبودی محل آسیب دیده، تا روزی سه مرتبه نیز انجام دهید.

هیدروتراپی و تمرینات ورزشی در زیر دوش آب گرم، به تسکین دردهای مزمن، درمان اسپاسم عضلات، رفع استرس، بهبود ورم مفاصل کمک شایانی می‌نماید. همچنین می‌توانید برای بهبود مشکلات قلبی عروقی، هپاتیت، دیابت، اختلالات مغزی-عصبی مانند تشنج و کم کاری تیروئید، از آب درمانی زیر دوش بهره ببرید.

روش چهارم : استنشاق بخار آب

به این روش شاید بتوان به عنوان شاخه‌ای از آب درمانی اشاره کرد. به طور کلی استنشاق بخار (بخور گرفتن)، تاثیر بسیاری در پاکسازی پوست از سلول‌های مرده، پاک کردن سینوس‌ها و مجاری تنفسی، در پی دارد. همچنین به بهبود گردش خون نیز کمک می‌نماید. شما می‌توانید برای بهره بردن از این مزایا، از بخار شکل گرفته در حمام، استفاده کنید.

قابل ذکر است علاوه بر دوش آب گرم، می‌توانید با استفاده از یک قابلمه آب جوش، به پاکسازی پوست و همچنین سینوس‌ها بپردازید.

موارد احتیاط آب درمانی درمنزل

در مواردی خاص ممکن است هیدروتراپی، برای شما مفید نباشد. به همین علت بهتر است قبل از انجام آب درمانی به هر روشی، با متخصص مشورت نمایید.

از موارد منع و احتیاط آب درمانی می‌توان به موارد زیر اشاره نمود :

• ابتلا به فشار خون و بیماری‌های قلبی عروقی

• ابتلا به مشکلات و بیماری‌های کلیوی

• ابتلا به سرطان و گذراندن دوره‌های شیمی درمانی

• داشتن تب

• بیماری‌های پوستی

آب درمانی یا هیدروتراپی، امروزه به عنوان یک روش مکمل درمانی، کاربرد گسترده‌ای در تسکین درد و بهبود التهاب عضلات و مفاصل بدن پیدا کرده است. این روش را می‌توان پدیده‌ای در علم پزشکی و فیزیوتراپی عنوان کرد، که هر روزه در حال پیشرفت می‌باشد. اکنون به معرفی و بررسی روش‌های نوین آب درمانی می‌پردازیم. آب درمانی، کاربرد گسترده‌ای در بهبود التهاب و تسکین درد پیدا کرده است. در این مقاله به معرفی روش های جدید آب درمانی برای درمان می پردازیم.

[sc name=”didar”][/sc]

روش های جدید آب درمانی برای درمان : آب درمانی آیی چی (Ai Chi)

همانطور که ممکن است حدس زده باشید، نام هیدروتراپی آیی چی، از یک ورزش رزمی، به نام تایی چی گرفته شده است. این هنر رزمی به تاثیر بر سلامت روح و جسم افراد شهرت دارد. حال ترکیب هنر تایی چی و کی گنگ (هنر Qi Gong : عبارت Qi به معنی سطح انرژی و Gong به معنی تمرین)، تکنیکی را به وجود آورده به نام آیی چی.

این تکنیک آبی، نوعی از آب درمانی است؛ که با تمرینات تنفسی، باعث تعالی ذهنی، آرامش و سلامت جسم می‌گردد. برای انجام این تمرینات، تا شانه‌ها در آب قرار بگیرید. همزمان با حرکات آرام بدن، نفس عمیق بکشید. تکرار این تمرینات، در کنار افزایش قدرت بدنی، باعث افزایش سطح اکسیژن و کالری مصرفی در سلول‌ها می‌شود. همچنین با بهبود مفاصل دست و پا، حرکت آن‌ها را تسهیل می‌کند. افرادی که دچار افسردگی، استرس و اضطراب می‌باشند نیز، می‌توانند از این روش بهره ببرند.

PNF

روش PNF، یک نوع آب درمانی کششی است؛ که بیشتر در فیزیوتراپی و توان‌بخشی کاربرد دارد. این روش، مجموعه‌ای از حرکات انعطافی، کششی و چرخشی را در برمی‌گیرد. البته حرکات چرخشیِ پی ان اف، توسط متخصص بر طبق الگوهای ورزشی تجویز می‌گردد.

آب درمانی با حرکات سیال

این نوع از هیدروتراپی با توجه به شرایط بیمار و نوع بیماری، تجویز می‌گردد. اما روند کلی هیدروتراپی با حرکات سیال بدین صورت است، که ابتدا تا گردن در آب فرو می‌روید. پشت خود را به دیواره‌ی استخر می‌چسبانید. سپس حرکات آهسته و ریتمیک تجویز شده را با دقت انجام داده و همزمان نفس عمیق می‌کشید.

BRRM

روش BRRM، نوعی روش آب درمانی است، که اصولا برای بیمارانِ آسیب دیده از ناحیه سر و نخاع، و مبتلایان به پارکینسون توصیه می‌شود. برای انجام این روش، بیمار تا شانه یا کمر، در آب قرار می‌گیرد. سپس با کمک تیوب‌های شناور (حلقه‌هایی که به شناور شدن و حرکت بیمار در آب کمک می‌کند.)، تمرینات استقامتی را انجام می‌دهد.

حمام سیتز (Sitz Bath)

آب درمانی به روش حمام سیتز، در واقع حمامی کم عمق است، که در رفع گرفتگی و اسپاسم عضلات و بیماری هموروئید، تاثیر به سزایی دارد. حمام سیتز شامل آب سرد یا گرم می‌باشد.

آب درمانی به روش هالیویک

یکی از ویژگی‌های اصلی در آب درمانی هالیویک، از دست دادن تعادل و سعی در ایستادن مجدد است. در این روش بیمار در حالی که درون آب غوطه ور است، می‌ایستد. سپس درمانگر سعی می‌کند به طور منظم تعادل بیمار را بر هم بزند، تا بیمار مجبور به حفظ تعادل و درست ایستادن گردد.

جالب است بدانید که هیدروتراپی هالیویک، در ابتدا برای آموزش شنا به افراد ناتوان جسمی و فلج مغزی،  استفاده می‌شد.

TTTA

روش TTTA، به پیشرفت در روند درمان بیماری‌ها کمک شایانی می‌نماید.‌ این نوع آب درمانی، برای مبتلایان به مشکلات سیستم عصبی، بسیار مفید می‌باشد. در این روش، درمانگر تمرکز بر عملکرد بیمار می‌نماید. بدین صورت که او را تحریک و تشویق به کارهایی می‌کند، که قادر به انجام آنها نیست. به این شیوه، توانایی و عملکرد بیمار بهبود می‌یابد.

واتسو (Watsu)

آب درمانی واتسو، شامل حرکات کششی مختلف در آب، با شدت‌های متغیر می‌باشد. انجام این حرکات در آب، وزن و فشار وارده بر مفاصل را کاهش می‌دهد. روش واتسو برای مبتلایان به آرتروز، کمردرد و کسانی که به تازگی مفصل زانوی خود را عمل کرده‌اند، بسیار مفید است. همچنین آب درمانی واتسو در رفع و بهبود اسپاسم و گرفتگی ماهیچه‌های بدن و ایجاد آرامش ذهنی، نقشی اساسی ایفا می‌کند.

روش های جدید آب درمانی برای درمان : آب درمانی با تمرکز بر یک نقطه

در بیشتر روش‌هایی که ذکر شد، تمام اعضای بدن با هم تاثیر می‌گیرند، تا به درمان قسمت آسیب دیده یاری کنند. اما در انواعی از هیدروتراپی، تمرکز بر ناحیه‌ی آسیب دیده است. برای مثال در آب درمانیِ مخصوص کمر درد، از فرد خواسته می‌شود که قدم‌های بلندی در آب بردارد. پیاده‌روی و قدم زدن در آب، به بهبود درمان آرتروز، کشیدگی رباط و زردپی، اسپاسم و آسیب‌های فلج مغزی بسیار کمک می‌نماید.

آب درمانی یا هیدروتراپی، یک روش درمانی است که برای رفع درد و تسریع روند بهبودی افرادی که از عارضه‌های مفصلی-عضلانی، مخصوصا درد در زانوها رنج می‌برند، بسیار مفید می‌باشد. آب درمانی محدود به انجام تمرینات ورزشی در آب نیست. بلکه روش‌های متفاوت دیگری نیز، در زمره‌ی آب درمانی قرار می‌گیرند. روش‌هایی مانند دوش گرفتن، پاشویه، بخور و استنشاق بخار، کمپرس آب گرم و سرد و غیره. در این مقاله، آب درمانی برای رفع مشکلات زانو و انواع روش­های آب درمانی زانو، از قبیل دوش آب گرم، حمام بخار، کیسه ­ی آب و حرکات اصلاحی در آب بررسی شده است. در ادامه به معرفی برخی از روش‌های آب درمانی برای مشکلات زانو می‌پردازیم.

دوش گرفتن برای تسکین درد زانو

قانون کلی در انواع دوش‌های ملایم بدین گونه است که، با شلنگ یا سطل انجام می‌گردد. همچنین آب باید آرام بر روی پوست ریخته و از اطراف به سمت قلب هدایت شود. همچنین به یاد داشته باشید، این روش درمانی در زمان قاعدگی و در افراد مبتلا به عفونت‌های ادراری و مثانه‌ی تحریک پذیر، نباید انجام شود.

انواع مختلفی از دوش گرفتن، در آب درمانی وجود دارد. که در اینجا نحوه‌ی دوش گرفتن برای زانو را تشریح می‌نماییم.

دوش زانو در آب درمانی به این صورت است که آب از انگشت کوچک پا، در راستای قسمت بیرونی ساق پاها، به طرف زانو جریان پیدا می‌کند.  سپس آب دوباره از قسمت داخلی ساق پا به سمت انگشتان باز می‌گردد. این فرآیند برای هر دو پا باید انجام گیرد. از فواید دوش زانو، می‌توان به تسکین درد، گرفتگی و التهاب زانو، بهبود رگ‌های واریسی، درمان میگرن و سردرد، رفع فشار خون پایین و بی‌خوابی اشاره کرد.

فرم ویزیت آنلاین و رایگان

اگر تا به امروز از ویزیت آنلاین و رایگان استفاده نکرده اید با تکمیل کردن فرم ذیل منتظر تماس همکاران جهت تعیین نوبت برای ویزیت باشید.

آب درمانی برای رفع مشکلات زانو با سونا و حمام بخار

قرار گرفتن در سونا و حمام بخار، منجر به سم زدایی و دفع مواد زائد از بدن می‌گردد. همچنین این فرآیند آب درمانی، با تحریک جریان خون و افزایش ضربان قلب، در تنظیم و تعادل سیستم ایمنی بدن نقش مهمی ایفا می‌کند. در نتیجه‌، این موارد با تاثیر بر ترشح هورمون‌ها به تسکین درد و التهاب زانو و مفاصل منجر می‌گردد. قابل ذکر است که در سونا، سموم با سرعت بیشتری دفع می‌شوند. در حمام بخار نیز استنشاق هوای مرطوب، بر بهبود دستگاه تنفسی تاثیر می‌گذارد.

البته تاثیر و فایده‌ی سونا و حمام بخار یکسان است. پس با توجه به در دسترس بودن و ترجیح شخصیِ خود، می‌توانید یکی را انتخاب نمایید.

مالش سرد برای تسکین درد زانو

هنگامی که درد زانو به علت اختلال گردش خون یا عفونت مفاصل ایجاد می‌شود؛ از این روش آب درمانی می‌توانید بهره ببرید. ابتدا یک پارچه را با آب سرد خیس کنید. سپس سریع و با فشاری متعادل، بر روی مفصل زانو بکشید.

زانوبند پارچه‌ای برای کاهش درد

در موقعیتی آرام و بی حرکت قرار بگیرید. سپس یک پارچه‌ی کتانی را با آب سرد یا گرم (با توجه به نظر پزشک) خیس کنید و و مانند یک زانوبند، به دور زانو ببندید. اکنون پارچه‌ی خیس را با یک پارچه‌ی کتانی خشک دیگر، بپوشانید. به طور معمول پس از بستن زانو، یک ملحفه نیز به دور بیمار بپیچید و ۴۵-۶۰ دقیقه استراحت کنید. اگر هدف تعریق بیمار است، می‌توانید تا سه ساعت نیز به این حالت صبر کنید.

توجه کنید که پارچه‌ی خیس را آنقدر محکم نبندید که فشار زیادی به زانو وارد شود. همچنین اگر در طول استراحت، احساس گرما در موضع از بین رفت، با کمپرس یا بطری آب گرم، گرما را به محل بازگردانید.

زانوبند، در بهبود تورمِ ناشی از آرتروز زانو، بسیار تاثیر گذار است. با این حال اگر با بستن زانوبند احساس ناخوشایند یا درد پیدا می‌کنید، از این روش صرف نظر نمایید.

کیسه‌ی آب برای تسکین درد زانو

کیسه‌ی آب گرم : یک پارچه‌ی تمیز را در آب گرم یا جوشانده‌های گرم با خاصیت ضد التهابی، بخیسانید. سپس پارچه را برداشته و روی موضع دردناک در زانو قرار دهید. از جوشانده‌های گیاهی مفید می‌توان به بخارپز کردن تخم علف یا آرد گل خردل گرم یا فانگو، اشاره کرد.

کیسه‌ی آب سرد : ضمادهای سرد را تهیه کنید و در پارچه بپیچید و روی زانو قرار دهید. همچنین می‌توانید یک کیسه از یخ‌های خرد شده تهیه کنید و هر یک دقیقه یک بار، چهار مرتبه به صورت موضعی استفاده کنید. این روش برای بهبود کشیدگی، رگ به رگ شدن و تورم ناشی از آرتروپاتی ثمربخش می‌باشد.

تمرینات ورزشی در آب

از معمول‌ترین روش‌های آب درمانی، انجام تمرینات ورزشی و حرکات اصلاحی در آب است. در آب به دلیل کاهش وزن و فشار وارد شده بر زانو، دامنه‌ی انجام حرکات اصلاحی بسیار گسترده‌تر می‌باشد. در ابتدا متخصص، با توجه به نوع عارضه و مشکلات بیمار، تمرینات خاصی را برای وی تجویز می‌نماید. از بهترین تمرینات ورزشی در آب، برای تسکین و بهبود مشکلات زانو می‌توان به موارد زیر اشاره کرد :

• راه رفتن در آب

• کشش عضلات در آب

• راه رفتن روی تردمیل در آب

• تمرینات فعال مانند گرم کردن و دیگر نرمش‌ها در آب

• پایداری و تثبیت مرکزی بدن

به عنوان سخن پایانی، به یاد داشته قبل از انجام هر گونه روش آب درمانی، حتما با متخصص مشورت کنید.

در بین اکثر افرادی که از درد کمر رنج می‌برند، بیماری‌‌ دیسک کمر، یکی از شایع‌ترین علت‌ها محسوب می‌شود. امروزه روش آب درمانی به عنوان روشی مکمل برای تسکین بیماری‌های دیسک کمر از جمله پارگی دیسک، مورد توجه قرار گرفته و همچنین شرایط مناسبی را به منظور بهبود کیفیت زندگی بیمار، فراهم کرده است.

تفاوت آب درمانی با فیزیوتراپی و ورزش در خشکی

آب درمانی و فیزیوتراپی هر دو به عنوان روش‌های توان بخشی برای تقویت عضلات، کنترل آسیب اسکلتی-حرکتی و دردهای مزمن، از جمله آسیب دیسک کمر، مورد استفاده قرار می‌گیرند؛ و اما آنچه روش آب درمانی را نسبت به فیزیوتراپی موثرتر نموده است، خواص فیزیکی منحصر به فرد آب می‌باشد.

• شناوری: آب نیروی گرانش را خنثی می‌کند و هنگامی که فرد در آب شناور است، به اندازه‌ی وزن آبِ هم حجم خود، سبک می‌گردد. در نتیجه وزن در آب نسبت به خشکی کمتر حس شده و فردی که دچار کمر درد است نیروی کمتری برای حرکت اندام‌ها در آب صرف می‌کند. دیسک کمر و مهره‌ها نیز فشار کمتری را حس می‌کنند. به این علت بیمار می‌تواند طیف گسترده‌ای از تمریناتِ درمانی را در آب انجام دهد.

• فشار هیدرو استاتیک: این ویژگی عملکرد قلب و ریه بهبود می‌بخشد. در نتیجه در آب درمانی با افزایش جریان خون و کاهش تعریق، گرفتگی عضلات بسیار کمتر از ورزش‌های خشکی رخ خواهد داد.

• ویسکوزیته آب: جریان آب مقاومتی را در برابر بدن ایجاد می‌کند که استقامت اندام آسیب دیده را افزایش می‌دهد. همچنین باعث به حداقل رسیدن آسیب دیدگی در اثر عدم تعادل می‌گردد. آب نیز همچون کمربندی، کمر و مفاصل را در برمی‌گیرد؛ در نتیجه هنگام فعالیت در آب، فشاری که به عضلات وارد می‌شود کمتر از ورزشِ بیرون از آب می‌باشد.

• نیروی متقابل: راه رفتن خلاف جهت آب، به خاطر فشار بر عضلات، فرد را از حالت قوز خارج می‌کند.

فرم ویزیت آنلاین و رایگان

اگر تا به امروز از ویزیت آنلاین و رایگان استفاده نکرده اید با تکمیل کردن فرم ذیل منتظر تماس همکاران جهت تعیین نوبت برای ویزیت باشید.

انواع آب درمانی

گرما درمانی، ماساژ درمانی و انجام حرکات ورزشی در آب، از مکمل‌های آب درمانی محسوب می‌شوند، که هر کدام را می‌توان به دو شیوه‌ی عمومی و موضعی انجام داد.

• هیدروتراپی عمومی: در این روش کل بدن درون آب قرار می‌گیرد؛ و عمدتا از استخر یا وان پروانه‌ای شکلی به نام Hubbard Tank استفاده می‌شود. برای درمان و تسکین دیسک کمر، این شیوه‌ی آب درمانی مورد استفاده قرار می‌گیرد‌.

• هیدروتراپی موضعی: در این هیدروتراپی فقط عضو آسیب دیده درون آب قرار می‌گیرد؛ در نتیجه می‌توان برای درمان از وان‌های کوچک یا وان گردابی به نام Whirl Pool استفاده کرد.

تمرینات آب درمانی برای دیسک کمر

همانطور که پیش‌تر اشاره شد برای آسیب دیسک کمر، هیدروتراپی عمومی، در استخر انجام می‌شود. توجه کنید که شدت هر یک از این تمرینات باید با توجه به شرایط بیمار، توسط متخصص بررسی شود.

تمرین بالا آوردن پا در آب

در حالی که در استخر ایستاده‌اید، لبه‌ی استخر را، به عنوان تکیه‌گاه، با یک دست بگیرید. سپس یک پا را به صورت کشیده، به سمت بالا بیاورید. این تمرین باعث تقویت عضلات ساق پا، لگن و کمر خواهد شد.

تمرین نزدیک کردن زانو به سینه

مانند تمرین قبل ایستاده و لبه‌ی استخر را با دست بگیرید. سپس یک پای خود را خم نموده و به سمت سینه‌ی خود بالا بکشید. این حرکت نیز ساق پا، پایین کمر و لگن را تقویت می‌کند.

تمرین کشش پا با تکیه به دیوار

در حالی که درون آب شناور هستند، با دو دست خود لبه‌ی استخر را بگیرید. سپس پاهای خود را در آب کشیده و اجازه دهید آب، پاهایتان را شناور نگه دارد. در این تمرین کششی، حالت بدن باید شبیه به “سوپرمن” باشد. این حرکت به منبسط شدن عضلات کمر و ستون فقرات کمک شایانی می‌کند و باعث کشش شانه‌ها نیز می‌گردد.

تمرین پیاده‌روی در استخر

در استخر بایستید و توجه کنید آب تا قفسه‌ی سینه شما بالا آمده باشد. اکنون به سمت جلو یا عقب شروع به راه رفتن کنید. در این پیاده‌روی هیچ فشاری به مفاصل زانو و لگن شما وارد نمی‌شود. همچنین افرادی که دچار آرتروز در این مفاصل هستند، می‌توانند از این تمرین بهره ببرند.

برای تقویت بیشتر عضلات، می‌توانید با استفاده از وزنه‌های سبک و شناورهای دستی به ورزش خود شدت دهید.

تمرین چهار اندام

در این حرکت به پشت بر روی آب شناور شوید. سپس با دست و پاهای خود پارو بزنید. در صورت نیاز این حرکت را به کمک درمانگر یا یک جلیقه‌ی شناور کننده انجام دهید.

ریلکس کردن در آب گرم

این روش به عنوان مکمل آب درمانی برای تسکین درد دیسک کمر بسیار مفید است. این نوع از آب درمانی با شل کردن عضلات به کاهش درد کمک می‌کند و باعث افزایش گردش خون در ماهیچه‌ها نیز می‌گردد.

خطرات و عوارض جانبی

آب درمانی با تمام فواید و مزایای بی‌شمار خود، برای همگان مناسب نیست. بیمارانی که دچار مشکلاتی هستند که ممکن است با آب تشدید شوند، باید از آب درمانی اجتناب کنند. موارد منع به شرح زیر است:

• نارسایی شدید قلبی

• افراد دچار عفونت و تب

• بی اختیاری ادراری

• افراد با اختلال حساسیت به دما

• زنان باردار با فشار خون غیر طبیعی و افراد مبتلا به اسکلروز چندگانه و دیابت، باید از شناور شدن طولانی مدت در آب گرم اجتناب کنند.

• آب سرد برای مبتلایان به رینود، سیاتیک، التهاب لگن و روماتیسم مچ و انگشتان پا مضر می‌باشند.

در مجموع برای کسب نتیجه‌ی مطلوب، بهتر است افراد مبتلا به دیسک کمر و دردهای عضلانی، تمرینات آب درمانی را تحت نظر متخصص انجام دهند.

آب‌ درمانی که با نام‌های ورزش در آب و یا درمان فیزیکی در آب نیز شناخته می‌شود، به معنای استفاده از آب برای انجام تمرینات ورزشی است؛ چرا که ورزش در آب فشار اضافی را از روی مفاصل و عضلات برداشته و انجام تمرینات ورزشی را برای افراد آسیب دیده راحت‌تر می‌سازد. از آنجا که بدن در آب شناور است، می‌تواند نسبت به روی زمین وزن بیشتری را تحمل کند، بنابراین انجام تمرینات ورزشی بیشتر منجر به افزایش دما و فشار بدن می‌شود و می‌تواند گردش جریان خون و انعطاف‌پذیری مفاصل و عضلات را تقویت کند. آب ‌درمانی یک راه مؤثر و راحت برای توان‌بخشی بیمارانی است که آسیب‌ کمر دیده‌اند.

آب درمانی به عنوان ابزاری برای درمان طیف وسیعی از بیماری‌ها استفاده می‌کند. هزاران سال است که در آیورودا و طب طبیعی به عنوان وسیله‌ای برای تحریک گردش خون مورد استفاده قرار می‌گیرد. آب درمانی از آب به عنوان یک وسیله انتقال حرارت برای تحریک فرآیندهای تنظیم حرارتی استفاده می‌کند. انواع مختلفی از آب درمانی وجود دارد که در طب و حرکات اصلاحی مورد استفاده قرار می‌گیرد. آب درمانی می‌تواند به صورت موضعی در مناطق خاصی از بدن یا به صورت جامع‌تر از طریق غوطه‌وری کامل انجام شود. برخی از نمونه‌های رایج آب درمانی عبارت‌اند از:

حمام‌های آب گرم

وان داغ

استخرهای آب سرد

حمام‌های معدنی

دوش سوئیسی

تالاسوتراپی (آب درمانی در دریا)

ایروبیک در آب

پاشیدن آب سرد هر 6 ساعت به صورت برای تحریک گردش خون بهتر صورت است.

آب درمانی چیست ؟

معالجه و مداوا با آب از سالیان قبل مورد توجه واقع شده است و قرن‌ها پیش از هیدروتراپی و یا همان آب درمانی به عنوان یک راه درمان مؤثر در پزشکی استفاده شده است. مردم در نقاط مختلف جهان از خواص فوق‌العاده آب‌های معدنی آگاه شده و برای درمان‌های مختلف از آب درمانی استفاده می‌کنند. در گذشته آب درمانی در چین، یونان و روم و ایران باستان در حمام‌های مخصوصی که برای مداوای بعضی از دردها رایج بوده و افراد آسیب دیده و مبتلا به این دردها به این حمام‌ها مراجعه نموده و به کمک آب گرم و بخار و ماساژ درمان می‌شدند.

فرم ویزیت آنلاین و رایگان

اگر تا به امروز از ویزیت آنلاین و رایگان استفاده نکرده اید با تکمیل کردن فرم ذیل منتظر تماس همکاران جهت تعیین نوبت برای ویزیت باشید.

درمان بیماری‌ها به کمک آب سابقه طولانی دارد و در تمدن‌های یونان و روم و چنین متداول بوده است. در قرن ۱۸ میلادی استفاده از آب در پزشکی رواج بسیاری یافت و اصطلاح هیدروتراپی تقریباً از همان زمان رفته رفته بر سر زبان‌ها افتاد. در قرن ۱۹ میلادی شخصی به نام وینسنت پری ستیتز (۱۸۰۱ – ۱۸۵۱) برای نخستین بار در اروپا اقدام به راه اندازی یک مطب آب درمانی کرد و با اجرای یک سلسله مداواهای ابتکاری شهرت بسیاری در این زمینه کسب نمود. وقتی تجارب و یافته‌های پری سینتر به ‌صورت کتابی منتشر شد مردم اروپا استقبال قابل توجهی از آب درمانی به عمل آوردند و به زودی این شیوه درمانی به آمریکا نیز راه یافت.

آب درمانی دیسک کمر+فیلم آموزشی

تعریف آب درمانی

در اوایل قرن ۲۰ دلایل عملی کافی در اثبات خواص آب در درمان با کمک آب گرم یا سرد به دست آمد در واقع نتایج حاصل شده از آب درمانی به قدری تاثیرگذار است که می‌توان با قدرت کامل بیان کرد که آب وسیله‌ای بسیار مؤثر و قطعی در بهبود برخی بیماری‌ها و کاهش دردهای عضلانی و مفاصل و مداوای نارسایی‌های جسمانی و سرعت بخشیدن به کاهش طول دوران توان‌بخشی ناشی از صدمات استخوانی و تقویت عضلانی با به کار گیری عضلات غیرفعال است و باعث بهبود گردش خون در عروق می‌شود. آب درمانی می‌تواند راه درمان بسیار مؤثری برای بیماران روحی و روانی نیز باشد.

آب درمانی چگونه انجام میشود؟

آب درمانی شامل استفاده از آب برای درمان بیماری‌های مختلف مانند آرتروز، ناراحتی‌های روماتیسمی و سایر بیماری‌ها است. اگرچه شبیه شنا به نظر می‌رسد، اما در عمل بسیار متفاوت است زیرا فرد را ملزم می‌کند تمرینات متفاوتی را در استخر آب گرم انجام دهد. دمای آب در استخر برای آب درمانی تقریباً 33-36 درجه سانتی‌گراد است. این آب بسیار گرم‌تر از چیزی است که در یک استخر معمولی با آن روبرو می‌شوید. آب درمانی معمولاً زیر نظر متخصصان حرکات اصلاحی انجام می‌شود. متخصصان حرکات اصلاحی که دارای آموزش‌های تخصصی هستند تمرینات را اداره می‌کنند.

خواص آب درمانی چیست؟

همچنین آب درمانی از واکنش بدن در برابر محرک‌های سرد یا گرم، فشار وارد شده توسط آب، استفاده طولانی مدت از حرارت و همچنین احساس آب استفاده می‌کند. این احساسات و اثرات سپس توسط اعصاب به اعماق پوست منتقل می‌شوند. هنگامی که این اتفاق می‌افتد، این احساسات سیستم ایمنی را تحریک می‌کند، در نتیجه بر ترشح هورمون‌های استرس تأثیر می‌گذارد، در حالی که هضم، گردش خون و جریان خون را بهبود می‌بخشد و همچنین حساسیت بدن به درد را کاهش می‌دهد.

در بیشتر شرایط، گرما برای تسکین و آرامش بدن استفاده می‌شود، در حالی که فعالیت اندام‌های داخلی را کند می‌کند. از طرف دیگر، سرما برای تقویت و تحریک استفاده می‌شود، بنابراین فعالیت داخلی بدن را افزایش می‌دهد؛ بنابراین، اگر از اضطراب و تنش ماهیچه‌ای رنج می‌برید، باید با آب گرم استحمام کنید. اگر احساس استرس و خستگی می‌کنید، باید با آب گرم دوش بگیرید و سپس دوش آب سرد کوتاه بگیرید. این باعث تحریک ذهن و بدن می‌شود.

وقتی در آب غوطه‌ور می‌شوید مانند استخر یا حمام، نوعی بی وزنی را تجربه می‌کنید. در این زمان، آب اثرات گرانش را برطرف می‌کند. علاوه بر این، آب باعث ایجاد اثر هیدرواستاتیک و همچنین احساس ماساژ می‌شود، زیرا بدن را ماساژ می‌دهد. حرکت آب باعث تحریک گیرنده‌های لمسی پوست می‌شود. این اثر ضمن آزاد شدن عضلات سفت، گردش خون را افزایش می‌دهد.

اصول آب درمانی

آب درمانی منحصر به فرد است زیرا می‌تواند به عنوان یک انتخاب درمانی برای نیروی کمکی یا مقاومتی عمل کند. اصول منحصر به فرد آب وجود دارد که می‌تواند این امر را ممکن سازد:

شناوری: بر اساس اصل شناور ارشمیدس، جسمی غوطه‌ور در مایع، نیرویی رو به بالا معادل وزن مایع جابجا شده را تجربه می‌کند. به همین دلیل است که بدن وزن کمتری در آب نسبت به خشکی احساس می‌کند (این نیز اصل وزن کشی هیدرواستاتیک است).

شناوري آب می‌تواند با تمرينات اندام‌ها كمك كند يا مقاومت كند. علاوه بر این، تغییر سرعت یا درجه ورزش را دشوار می‌کند یا تغییر می‌دهد. علاوه بر این، شناوری آب تحت تأثیر تراز وضعیتی و سطح غوطه‌وری در آب قرار می‌گیرد.

فشار هیدرواستاتیک: فشار عمود بر سطح بدن که توسط آب وارد می‌شود فشار هیدرواستاتیک نامیده می‌شود. این فشار با افزایش عمق و چگالی مایع افزایش می‌یابد. به همین دلیل است که حرکت در نزدیکی سطح آب راحت‌تر از عمق بیشتر انجام می‌شود.

انسجام: مولکول‌های آب تمایل به جذب یکدیگر دارند. در نتیجه، مولکول‌ها منسجم هستند. این امر باعث افزایش مقاومت در برابر دامنه حرکت نسبت به هوا می‌شود.

ویسکوزیته: ویسکوزیته یک اصطکاک داخلی است که مستقیماً به سرعت مایع بستگی دارد؛ به عبارت دیگر، هرچه سرعت بیشتر باشد، ویسکوزیته نیز بیشتر است و بنابراین، مقاومت در برابر حرکت بیشتر است. علاوه بر این، شکل جسم (بدن) بر ویسکوزیته نیز تأثیر می‌گذارد. یک جسم بزرگ‌تر یا گسترده‌تر با مقاومت بیشتری در برابر حرکت در آب مواجه می‌شود.

فواید و ویژگی های آب درمانی چیست؟

آب درمانی عبارت است از استفاده از آب به منظور بهره‌مندی از سلامتی. در نظر گرفتن مزایای آب درمانی می‌تواند به درک بهتر اینکه آیا برای فرد مناسب است کمک کند. کنترل جریان خون (افزایش یا کاهش) کاربردهای زیادی در درمان‌های بهداشتی دارد. یکی از این کاربردها رسیدگی به شرایطی است که در آن التهاب یک عامل اصلی است. دیگری جایی است که بار جریان خون نگران کننده است، مانند سکته مغزی یا سلامت قلب و عروق. در زیر برخی از بسیاری از شرایط سلامتی که آب درمانی ممکن است مفید باشد آورده شده است:

آرتروز

پوکی استخوان

آسیب ورزشی

سلامت قلب

التهاب عمومی

همچنین آب درمانی به نحوی از آب در جهت سلامت فردی و یا اجتماعی استفاده می‌کند.

آب درمانی با آب سرد، آب گرم و ترکیبی از هر دو، همه از مزایای مختلف سلامتی پشتیبانی می‌کنند.

آب درمانی تا حد زیادی بر تحریک اتساع عروق و انقباض عروقی متکی است.

آب درمانی در طول تاریخ بشر به عنوان یک عمل درمانی مورد استفاده قرار گرفته است.

توانایی بدن ما برای سازگاری با تغییرات دما با افزایش سن کاهش می‌یابد.

ممکن است به درمان آرتروز، آسیب، پوکی استخوان و بیماری‌های قلبی عروقی کمک کند.

مزایای آب درمانی با آب سرد

اول، مهم است که تشخیص دهیم که یخ نوعی آب درمانی آب سرد محسوب می‌شود. این امر باعث می‌شود حمام یخ و بسته‌های یخ اعمال شده در مناطقی استفاده شود. آب درمانی با روش سرما برای محدود کردن تورم موضعی در پی ضربه فیزیکی استفاده می‌شود. یکی از نمونه‌های این روش استفاده از کیسه حین پیچ خوردگی مچ پا است. هرکسی که با ورزش بزرگ شده است احتمالاً با این مفهوم آشنا است.

آب درمانی با آب سرد از انقباض عروق برای تأثیر بر تغییرات موضعی یا سیستمیک در بدن استفاده می‌کند. در مواردی مانند پیچ خوردگی مچ پا، کاهش جریان خون می‌تواند به کاهش تورم (ادم) کمک کند. در مقیاس جامع، کمپرس سرد می‌تواند به کاهش افت دما در بافت عمیق و در صورت آسیب وسیع به اندام‌ها کمک کند. برخی از نتایج آب درمانی با آب سرد شامل موارد زیر است:

کاهش ضربان قلب

کاهش فشار خون

سطوح پایین کورتیزول

افزایش دفع ادرار

افزایش میزان متابولیک

افزایش نوردرنین و دوپامین

توجه به این نکته ضروری است که دمای مختلف اغلب، واکنش‌های متفاوتی را در بدن ایجاد می‌کند. به عنوان مثال، محققان افزایش بسیار بیشتری در میزان متابولیسم کل هنگام استفاده از آب با دمای پایین را مشاهده کرده‌اند.

مزایای آب درمانی با آب گرم

آب درمانی با دمای گرم مزایای مربوط به اتساع عروق را ارائه می‌دهد. می‌توان مزایای افزایش جریان خون را نیز در نظر گرفت؛ به عبارت دیگر، باز شدن عروق منجر به افزایش جریان خون می‌شود. حمام‌های گرم به بهبود عملکرد قلب در بیماران مبتلا به نارسایی قلب اشاره کرده است. هیچ کس برای دویدن در ماراتن از وان بیرون نمی‌رود، اما می‌توان انتظار افزایش ضربان قلب و کاهش فشار خون را داشت. تحقیقات نشان می‌دهد که آب درمانی آب گرم احتمالاً آثار زیر را ایجاد می‌کند:

کاهش فشار خون

افزایش ضربان قلب

بهبود گردش خون محیطی

افزایش کل خروجی قلب

بهبود جریان خون پوست

کاهش درد عضلات

افزایش سطح کراتین

آب درمانی متناوب کنتراست

روش دیگر آب درمانی که آب درمانی کنتراست نامیده می‌شود با قرار دادن متناوب در معرض سرد و گرم توصیف می‌شود. یک مثال می‌تواند پرش از حمام یخ به وان آب گرم باشد. تحقیقات نشان می‌دهد که مزایای سیستم ایمنی بدن که توسط برخی از درمان‌های غوطه‌وری در سرما استفاده می‌شود را می‌توان در صورت ترکیب با درمان‌های حرارتی افزایش داد.

در مجموع سلول‌های ایمنی در گردش، سلول‌های کشنده طبیعی و سطوح نشانگرهای زیستی التهابی اندازه‌گیری شد. در این مطالعه خاص از آب درمانی به عنوان پیش درمان و قرار گرفتن در معرض هوای سرد به عنوان درمان استفاده شد. مقایسه کاملی برای آب درمانی نیست، اما بر اساس یک اصل مشابه طراحی شده است.

موارد منع آب درمانی

در شرایط زیر باید از آب درمانی اجتناب کرد:

زخم‌های باز

عفونت فعال

تغییر حس

هیدرو فوبیا

عدم تحمل گرما یا سرما

تعادل ضعیف

انواع آب درمانی

انواع مختلفی از آب درمانی وجود دارد که هر کدام بر اساس نیاز مزیتی دارند. درمان می‌تواند به سادگی دوش گرفتن با آب سرد باشد. همچنین آب درمانی یکی از روش‌های محبوب درمان طبیعی است، اما در زمینه‌هایی مانند پزشکی ورزشی نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد. آب درمانی به دو دسته اصلی تقسیم می‌شود که آب درمانی خارجی و آب درمانی داخلی هستند.

اب درمانی خارجی

یکی از روش‌های رایج آب درمانی جدید، روش ویم هوف است که تمرینات متناوب هیپوکسی را با غوطه‌وری در آب سرد ترکیب می‌کند. آب درمانی هنگامی که به درستی انجام شود چیزهای زیادی برای ارائه دارد. آگاهی از رویکردها و تکنیک‌های مختلف آب درمانی می‌تواند به فرد اطمینان دهد که آن را با حداکثر موفقیت به کار می‌برد. آب درمانی خارجی کاربرد یخ یا آب، بر بدن است. همچنین شامل غوطه‌ور شدن بدن در آب است؛ بنابراین هدف آن استفاده از تکنیک‌های آب درمانی مبتنی بر دما، مانند تأثیر آب سرد و گرم بر روی پوست و همچنین بافت زیرین است.

در صورت استفاده، آب گرم باعث تعریق و شل شدن عضلات می‌شود. این یک روش بسیار مؤثر برای درمان گردش خون ضعیف، آرتروز، روماتیسم و ​​درد عضلات است و اغلب با رایحه درمانی ترکیب می‌شود.

از طرف دیگر، آب درمانی آب سرد به تحریک عضلات زیرین و همچنین جریان خون به پوست کمک می‌کند. برخی از درمان‌های متداول مبتنی بر آب شامل استفاده از گرمای مرطوب در قسمت‌های مختلف بدن است. این عملیات با حرارت مرطوب به عنوان بخار نامیده می‌شود. هنگامی که به درمان بیماری‌هایی مانند آرتروز، آنفولانزا و سرماخوردگی قفسه سینه می‌پردازیم، عمل بسیار مفیدی است.

از کمپرس یخ یا کمپرس سرد برای تسکین دردهای ناشی از جراحی دندان، سردرد و پیچ خوردگی استفاده می‌شود. این کار به آرامش بیماران روانی و سم‌زدایی کمک می‌کند. آب درمانی خارجی به روش‌های مختلف انجام می‌شود. بیمار در حمامی منحصر به فرد می‌نشیند، جایی که شکم به طور کامل در آب غوطه‌ور است. این حمام‌ها برای درمان بواسیر، دردهای قاعدگی، تورم پروستات و سایر بیماری‌های دستگاه تناسلی توصیه می‌شود. همچنین درمان مبتنی بر حرکت وجود دارد که در آن از آب با فشار بالا برای ماساژ بدن استفاده می‌شود. این روش برای از بین بردن استرس و اضطراب استفاده می‌شود.

اب درمانی داخلی

این نوع درمان شامل تنقیه و شستشوی روده است. حمام بخار نیز نمونه خوبی از آب درمانی داخلی است. شستشوی روده شامل تمیز کردن کل روده است. این به درمان بسیاری از مشکلات و مشکلات گوارشی کمک می‌کند. دوش واژینال یکی دیگر از انواع آب درمانی داخلی است. جریان آب را مستقیماً به واژن هدایت می‌کند تا ناحیه را تمیز کند. با این حال، بسیاری از پزشکان این نوع آب درمانی را توصیه نمی‌کنند.

آب درمانی و درمان بیماری‌ها

آب درمانی نه تنها وضعیت فیزیکی کلی بیماران را بهبود می‌بخشد. بلکه در روند توان‌بخشی جسمی برای بیمارانی که در حال بهبودی از بیماری‌ها هستند، کمک می‌کند و در عین حال باعث تقویت مفاصل می‌شود. از آنجا که ورزش کردن در محیط‌های آبی اغلب برای بیماران دردناک‌تر است، این امر باعث می‌شود که تمریناتی در مورد توان‌بخشی برای افرادی که از تصادفات، جراحی‌ها، صدمات و بیماری‌ها بهبود می‌یابند.

تأثیر آب درمانی بر بیماران آلزایمر

آب درمانی برای بیماران مسن‌تر که از بیماری آلزایمر رنج می‌برند ایده آل است، زیرا به آن‌ها امکان می‌دهد تمریناتی را که از ترس از افتادن یا درد غالباً همراه با تمرین‌هایی که در خشکی و غیر آبی همراه هستند، انجام دهند. مقاومت آب به تقویت عضلات مرکزی بدن کمک می‌کند و باعث ایجاد تعادل و قدرت بهتر در خارج از وضعیت آب می‌شود. همچنین شرایطی را فراهم می‌کند که به طور طبیعی برای مفاصل و عضلات مفید باشد.

یک مطالعه تأثیر آب درمانی بر فردی با ناتوانی شدید ذهنی و جسمی را نشان داد که:

سرعت پیاده‌روی را بهبود بخشیده است.

توانایی او را در حرکت از حالت نشسته به حالت ایستاده آسان کرده است.

فاصله پیاده‌روی بدون تکیه گاه را افزایش داده است.

از نظر عاطفی او را بهبود بخشیده است.

طبق گفته بنیاد تحقیقات و پیشگیری از آلزایمر، انجام تمرینات ورزشی و تمرینات اصلاحی منظم می‌تواند تا 50 درصد از ابتلا به بیماری آلزایمر جلوگیری کند. این امر به دلیل کمک به تحریک ظرفیت مغز برای حفظ خاطرات است. شواهد جدید نشان می‌دهد که ورزش یک روش درمانی ایده آل برای درمان آلزایمر نیز است. برای کسانی که از قبل شروع به ایجاد مشکلات شناختی کرده‌اند، ورزش ممکن است روند رو به زوال را کندتر کند.

در حالی که ورزش همیشه اولین چیزی نیست که هنگام در نظر گرفتن روش‌های درمانی برای بیماران عصبی تجویز می‌شود، مزایای بسیاری را برای فرد در بر دارد. آب درمانی، درمانی ابزاری است که برای کمک به مراحل مختلف بیماری در دسترس است و می‌تواند با سایر روش‌های درمانی مانند داروها و موسیقی درمانی استفاده شود.

آب درمانی بهترین راه درمان را برای بیماران آلزایمر برای انجام تمرینات لازم برای کاهش پیشرفت علائم ارائه می‌دهد. پنج راه درمان آبی، برای بیماران آلزایمر بسیار مؤثر است:

1. به آن‌ها كمك می‌کند تا فعالیت كنند.

2. تحرک عملکردی را افزایش می‌دهد.

3. فرصت‌های اجتماعی برای افراد فراهم می‌کند.

4. به عنوان کمک‌های اولیه در امور روزمره فرد را یاری می‌دهد.

5. عملکرد ذهن و بدن را کنترل کرده و بهبود می‌بخشد.

باز شدن گرفتگی عروق در آب درمانی

آب درمانی تا حد زیادی بر فرایندهایی که تحت باز شدن عروق گرفته شده و انقباض عروق قرار می‌گیرند، متکی است. این فرایندها قطر رگ‌های خونی را کنترل می‌کنند به طوری که جریان خون را می‌توانند افزایش، کاهش یا ثابت نگه دارند.

باز شدن عروق و انقباض عروقی دو مکانیسم اصلی هستند که بدن انسان از طریق آن‌ها به تنظیم دما کمک می‌کند. وقتی محیط سرد است، انقباض عروقی به کاهش میزان از دست دادن گرما کمک می‌کند. در مقابل، اتساع عروق در پاسخ به محیط‌های گرم‌تر به عنوان وسیله‌ای برای کمک به بدن در جلوگیری از گرم شدن بیش از حد در نظر گرفته می‌شود. این دو فرایند اساسی زیر بنای سیستم تبادل حرارت بدن انسان است.

چند روش آب درمانی

به گفته مریام وبستر، کلمه آب درمانی به استفاده درمانی از آب اشاره دارد. با این حال، این می‌تواند معانی زیادی داشته باشد. آب سرد، آب گرم، ورزش در آب و… همه می‌توانند در آب درمانی استفاده شوند. در زیر، پنج روش آب درمانی را که باید در مورد آن‌ها بدانید گفته خواهد شد:

درمان با جریان آب.

ورزش در آب.

ماساژ آب.

حمام بخار.

سونا.

بیایید نگاه دقیق‌تری به هریک داشته باشیم.

1. آب درمانی با جریان آب

جلسات درمان به کمک جریان آب ممکن است چیزی شبیه به این باشد:

10 تا 20 دقیقه در وان آب گرم برای گرم کردن و ماساژ عضلات سفت.

10 دقیقه در سونا برای تحریک عرق کردن و افزایش گردش خون.

10 تا 20 دقیقه در حمام خنک دمای بدن را پایین بیاورید.

10 دقیقه در حمام سرد برای کاهش درد، کاهش التهاب و افزایش خلق و خوی خود.

درمان با جریان آب بسیار مؤثر است زیرا دو نوع درمان قوی را ترکیب می‌کند: درمان با آب سرد و آب درمانی با آب گرم.

2. ورزش در آب

با ورزش در آب، فواید ورزش بدنی را بدون تأثیر فعالیت‌های غیر آبی دریافت می‌کنید. این امر به ویژه برای افرادی که مبتلا به آرتروز، درد عضلات و مفاصل یا آسیب هستند مفید است. طبق مقاله‌ای از مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها (CDC) با عنوان «مزایای ورزش بر پایه آب» نوشته شده است، ورزش در آب یک انتخاب عالی برای موارد زیر است:

بزرگسالان مسن‌.

افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن مانند آرتروز.

افراد مبتلا به بیماری قلبی و دیابت.

به علاوه، CDC گزارش می‌دهد که مردم از ورزش در آب بیشتر از ورزش در خشکی لذت می‌برند.

برای انجام ورزش‌های آبی، می‌توانید یوگا در وان آب گرم را امتحان کنید.

3. ماساژ در آب

همان‌طور که ورزش در آب به سادگی تمرینی است که در آب انجام می‌شود، ماساژ در آب نیز می‌تواند در آب انجام شود. بسیاری از آبگرم‌ها و مراکز تمرینات اصلاحی، ماساژ در آب را ارائه می‌دهند که در حالی که یک ماساژور حرفه‌ای خدمات ماساژ درمانی را انجام می‌دهد در یک استخر آب شناور می‌شوید. اگرچه می‌توانید به راحتی در خانه نیز ماساژ در آب را انجام دهید. تنها چیزی که نیاز دارید یک وان آب گرم یا استخر و یک فرد کمکی است. با این حال، اگر آسیب دیدگی دارید، بهتر است قبل از انجام هر گونه ماساژ آبی در خانه، به یک متخصص حرکات اصلاحی حرفه‌ای مراجعه کنید.

4. حمام بخار

حمام بخار نوعی آب درمانی است که مستلزم غوطه‌ور شدن در بخار به جای آب است. اتاق‌های بخار دارای مزایای مختلفی هستند، از جمله:

بهبود گردش خون. این می‌تواند به کاهش فشار خون و ارتقاء سلامت قلب به بهبودی کمک کند.

پوست بهتر. اتاق‌های بخار باعث عرق کردن افراد می‌شوند که به نوبه خود باعث پاک شدن گرد و غبار و پوست مرده می‌شود.

ریکاوری تمرین. نشان داده شده است که گرمای مرطوب، مانند گرمای موجود در اتاق بخار، درد را کاهش می‌دهد، قدرت عضلات را حفظ کرده و عضلات خسته را آرام می‌کند.

مفاصل سفت را شل می‌کند. درست مانند گرم کردن معمولی قبل از تمرین، اتاق بخار می‌تواند مفاصل سفت را شل کرده و میزان نیروی مورد نیاز برای حرکت آن‌ها را کاهش دهد. علاوه بر این، آن‌ها همچنین می‌توانند به تسکین درد مفاصل کمک کنند که می‌تواند برای افراد مبتلا به آرتروز بسیار مفید باشد.

کاهش استرس. نکته آخر اینکه اتاق‌های بخار می‌توانند اندورفین ترشح کرده و استرس را کاهش دهند. از آنجا که استرس دارای اثرات سوء بر سلامتی است، ممکن است برای سلامت کلی نیز مفید باشد.

5. سونا

اگرچه سونا مشابه حمام‌های بخار است، اما از این نظر که از حرارت خشک به جای حرارت مرطوب استفاده می‌کنند، متفاوت است. درست مانند گرمای مرطوب، گرمای خشک با تعدادی از مزایای سلامتی همراه است. مزایای آن‌ها عبارت‌اند از:

مسکن درد. گرمای خشک سونا می‌تواند عضلات و مفاصل را شل کرده و در نتیجه درد ناشی از صدمات، ورزش یا شرایط سلامتی مانند آرتروز را کاهش دهد.

کاهش استرس. درست مانند اتاق‌های بخار، گرمای سونا می‌تواند به ترشح اندورفین و کاهش سطح استرس کمک کند.

بهبود سلامت قلب و عروق. تحقیقات نشان داده است که استفاده کنندگان منظم از سونا کمتر احتمال دارد با حوادث قلبی عروقی مانند حملات قلبی مواجه شوند و حتی میزان مرگ و میر آن‌ها نیز کمتر است.

سونا همچنین ممکن است به کاهش فشار خون و بهبود عملکرد قلب کمک کند.

بهبود پوست. از آنجا که سونا پوست را مرطوب می‌کند، افرادی که شرایطی مانند پسوریازیس دارند ممکن است شاهد بهبود پوست آن‌ها باشند.

تسکین آسم. افراد مبتلا به آسم تسکین علائم مختلف را گزارش کرده‌اند. این به این دلیل است که گرمای سونا می‌تواند به باز شدن مجاری تنفسی و شل شدن عضلات آن کمک کند.

به علاوه، سونا حتی باعث تقویت سیستم ایمنی بدن شده است.

با این حال، باید توجه داشت که افرادی که ناراحتی قلبی دارند باید همیشه قبل از استفاده از سونا با پزشک خود مشورت کنند.

ورزش آب درمانی چیست

کشش زانو به سمت سینه. برای این تمرین باید در کنار استخر باشید. با دست راست دیوار را بگیرید تا تعادل خود را حفظ کنید. این تمرین جهت باز شدن و کشش قفسه سینه خوب عمل می‌کند. پای راست خود را به دیوار نزدیک کنید. وزن خود را بر روی پای مخالف بگذارید و زانو را خم کنید. پای چپ خود را بالا بیاورید، زانو را خم کنید و آن را تا آنجا که ممکن است بالا بیاورید. هدف نهایی این است که زانو را به سمت سینه خود بیاورید. پنج بار برای هر پا تکرار کنید.

تمرین ثابت در آب

روی عضلات لگن خود کار کنید. رو به دیوار استخر باشید و خود را صاف نگه دارید. با پشت صاف، پای راست خود را به سمت بالا بلند کنید. دوباره آن را پایین بیاورید پای چپ باید روی زمین ثابت بماند. مچ پای خود را نچرخانید. فقط کافی است پای خود را تا جایی بالا بیاورید که بدون چرخش باشد. پای مخالف را هشت تا 10 بار یا تا زمانی که خسته شده‌اید بلند کنید، سپس این تمرین را با پای دیگر انجام دهید. سعی کنید وقتی پای خود را بالا می‌آورید دم و بازدم کنید و همان‌طور که آن را پایین می‌آورید نفس بکشید.

تمرین سوم

تمرین سوپرمن کنار دیوار را امتحان کنید. رو به دیواره‌ی استخر بایستید و دست‌ها را روی لبه‌ی استخر قرار دهید. بدن خود را به آرامی به عقب کشیده و پاها را صاف نگه دارید. بدن باید شبیه سوپرمن در حال پرواز باشد. قبل از پایین آوردن پاها، چند ثانیه در این حالت بمانید. پنج تا 10 بار تکرار کنید. اطمینان حاصل کنید که هنگام انجام تمرینات کمر را گود نکرده و عضلات پشتی را بیش از حد کشش ندهید.

تمرین چهارم

تمرینات تعادلی پا را امتحان کنید. تعادل یا حس عمقی بخش مهمی از داشتن یک کمر سالم است. سعی کنید هنگام ایستادن در استخر روی یک پا بایستید. برای دشوارتر شدن تمرین، چشمان خود را ببندید. این موقعیت را تا جایی که می‌توانید نگه دارید. چهار یا پنج بار دیگر این کار را تکرار کنید و سپس همان تمرین را با پای مخالف انجام دهید.

تمرین ثابت در آب پنجم

دوچرخه زدن در استخر می‌تواند عضلات شکم را تقویت کند که به نوبه خود می‌تواند به کمردرد کمک کند. آرنج‌ها را در کنار استخر و رو به بیرون قرار دهید و شروع کنید. بدن باید به قدری در عمق باشد که بتوانید پاهای خود را بدون برخورد با زمین حرکت دهید. پاها را کمی جلوتر از خود قرار دهید، آن‌ها را طوری در آب بچرخانید که انگار دوچرخه سواری می‌کنید؛ به عبارت دیگر، یک زانو را بالا بیاورید و پا را به صورت دورانی که به عقب حرکت می‌کند، به جلو بچرخانید.

در عین حال، پای دیگر باید در طرف دیگر دایره‌ای باشد که ایجاد می‌کنید، به سمت جلو و عقب نیز بچرخد. همچنین می‌توانید از این حرکت برای حرکت در آب استفاده کنید. به سادگی از بازوهای خود نیز استفاده کنید و اجازه دهید در جهت پاها حرکت کنند. می‌توانید از یک نودل برای کمک به سرپا نگه داشتن خود استفاده کنید.

تمرین ششم

بالا بردن دو پا در آب را امتحان کنید. دوباره به دیوار تکیه دهید. آرنج‌های خود را در کنار استخر قرار دهید تا به عنوان تکیه گاه عمل کند. هر دو پا را با هم بلند کرده و سپس دوباره آن‌ها را به عقب فشار دهید. پاهای خود را صاف نگه دارید. گزینه دیگر این است که در کنار استخر بنشینید و همان تمرین را انجام دهید. به پهلو نشستن کار را راحت‌تر می‌کند.

تمرین هفتم

اسکوات زیر آب. به انتهای کم عمق استخر بروید. پاها را تقریباً به اندازه عرض لگن باز کرده و قرار دهید. با خم کردن زانوها در آب چمباتمه بزنید. همچنین، باسن خود را از آب بیرون بیاورید. باید به موقعیتی برسید که انگار روی صندلی نشسته‌اید. سعی کنید زانوها جلوی انگشتان پا نروند.

هنگام چمباتمه زدن، نفس خود را بیرون دهید و هنگام ایستادن بازدم را بیرون دهید. هنگام ایستادن، مطمئن شوید که بدن خود را محکم نگه داشته‌اید و پشت خود را صاف نگه دارید. در طول این تمرین، بازوها باید خم شده اما نزدیک بدن باشند. کف دست‌هایتان رو به پایین باشد.

تمرین ثابت در آب هشتم

حرکات کششی در آب را امتحان کنید. در کنار دیوار ایستاده و لبه‌ی استخر را بگیرید. از دستان خود برای هل دادن خود در آب استفاده کنید تا جایی که می‌توانید خود را بالا بکشید. برای این تمرین باید حداقل آب تا عمق قفسه سینه باشد. فقط تا جایی که می‌توانید بالا بروید. اگر هنوز نمی‌توانید خیلی بالا بروید نگران نباشید. البته اگر کمردرد دارید، مهم است که کار خود را متوقف کنید.

تمرین نهم

در انتهای کم عمق استخر قرار بگیرید و با پاهای کنار هم بایستید. با انجام یک پرش معمولی، درست مانند آنچه در خشکی انجام می‌دهید، شروع کنید. پاهای خود را از هم جدا کنید، به سمت بیرون بروید. در حین انجام این کار، بازوهای خود را بالای سر خود قرار دهید. هنگامی که بر زمین بر می‌گردید، سعی کنید قبل از بیرون زدن به قسمت پایین استخر دست نزنید. در حالی که پاهای خود را وارد می‌کنید، دستان خود را پایین بیاورید. همچنین می‌توانید پرش کاملاً معلق را با لمس نکردن زمین در عمق بیشتر به طور کامل انجام دهید.

تمرین دهم

چند حرکت مخصوص زانو انجام دهید. این تمرینات باعث می‌شود شکم در برابر آب مقاوم شود. در استخر آبی تا عمق سینه بایستید. سپس زانوها را به سمت قفسه سینه بیاورید و پاها را با هم حرکت می‌دهید. همچنین، اطمینان حاصل کنید که سر خود را بالا نگه داشته‌اید تا خودتان را خسته نکنید.

استفاده از تمرینات متحرک

تمرین لانچ در آب را امتحان کنید. غوطه‌ور شدن در آب بسیار شبیه به خشکی عمل می‌کند. در سطحی کم عمق این تمرین را امتحان کنید و به خود فضای کافی برای پیشروی بدهید. برای لانچ به حداقل 10 تا 15 فوت (3 تا 5 متر) جا نیاز دارید. با پای راست خود یک قدم بزرگ به جلو بردارید. زانوی چپ خود را به سمت پایین خم کنید، تقریباً کف استخر را لمس کنید. ران راست باید موازی با زمین باشد و زانو باید زاویه 90 درجه داشته باشد. به سمت جلو و پاهای متناوب به حرکت ادامه دهید.

تمرین دوم

یک تخته شنا در دست بگیرید تا از آن برای شناور بودن استفاده کنید. همچنین می‌توانید از نودل آب استفاده کنید. به سادگی تخته شناور خود را در حالی که روی شکم هستید بگیرید و از استخر عبور کنید. می‌توانید به طور متناوب پا بزنید یا ضربه‌های آهسته با پا را امتحان کنید (پاها مانند دم پری دریایی با هم ضربه می‌زنند).

تمرین سوم

می‌توانید به حالت قورباغه، کرال پشت، خزیدن یا حتی پروانه، هرچه که ترجیح می‌دهید، شنا کنید. برای اینکه بتوانید کمی سریع‌تر حرکت کنید، سعی کنید برای خود هدف تعیین کنید. فقط تعیین اهداف برای چند دور که قصد شنا دارید می‌تواند کمک کننده باشد.

همچنین گوش دادن به موسیقی می‌تواند به فرد انگیزه دهد بدون اینکه حتی متوجه آن باشید. سعی کنید هدفون ضد آب و کاور ضد آب برای تلفن یا پخش کننده mp3 خود تهیه کنید.

چه چیزی آرامش‌بخش‌تر از غوطه‌ور شدن در یک حمام گرم بعد از یک روز خسته کننده است؟

در طول تاریخ و در سراسر جهان، مردم برای احساس بهتر خود را در آب غوطه‌ور کرده‌اند؛ و علم مدرن درستی آن‌ها را ثابت می‌کند. بسته به دما و استفاده از آب، آب درمانی می‌تواند چندین عملکرد فیزیولوژیکی بدن را بهبود بخشد. به عنوان مثال، قرار گرفتن در آب سرد متابولیسم بدن را سرعت و نشانگرهای ایمنی را بهبود می‌بخشد، در حالی که آب گرم درد عضلانی را کاهش می‌دهد. از طرف دیگر اتاق‌های بخار از سم‌زدایی طبیعی و گردش خون پشتیبانی می‌کنند.

استخر آب درمانی

استخرهای آب درمانی در دمای حدود 33 تا 36 درجه سانتی‌گراد نگهداری می‌شوند که گرم‌تر از یک استخر شنای معمولی است. آن‌ها همچنین دارای جت‌های ماساژ داخلی و ویژگی‌های آبی هستند که برای تقویت سلامتی طراحی شده‌اند. استخرهای آب درمانی را می‌توان با بسیاری از ویژگی‌های مختلف مانند پله‌های دسترسی، موقعیت‌های استراحت و حتی تردمیل های داخلی مجهز کرد. این‌ها همه چیزهایی هستند که هنگام انجام آب درمانی می‌توان از آن کمک گرفت.

همیشه باید در نظر داشته باشید که عمق یک استخر آب درمانی معمولی بین 1.2 تا 1.5 متر خواهد بود و سپس عرض و طول بسته به نیاز افراد مراجعه کننده متغیر است.

آب درمانی برای بیماری‌ها

آب درمانی در تمام اشکال آن، آب، بخار و یخ بیشتر به دلیل اثرات درمانی آن در مدیریت درد، کاهش التهاب و تقویت ایمنی شناخته شده است. به همین دلیل است که بیشتر برای کمک به شرایط اسکلتی عضلانی به خصوص تحت نظارت متخصص حرکات اصلاحی می‌تواند به طور قابل توجهی دامنه حرکتی، تعادل و هماهنگی را بهبود بخشد و به درمان و کاهش علائم بیماری‌های زیر کمک کننده باشد:

روماتیسم مفصلی

آرتروز

شرایط درد مزمن مانند فیبرومیالژیا و سندرم درد منطقه‌ای پیچیده

برای توانبخشی پس از جراحی، پس از نارسایی قلبی و برای شرایط عصبی مانند سکته مغزی.

آب درمانی برای سکته مغزی

آب درمانی، نوعی درمان تفریحی است که شامل تکمیل تمرینات در استخر درمانی است. این نوع فعالیت بدنی می‌تواند به عنوان یک درمان عالی برای بیماران سکته مغزی عمل کند و یک محیط ورزشی ایمن و در عین حال مؤثر را فراهم کند. قرن‌هاست که از آب در درمان استفاده می‌شود و فشار غوطه‌ور شدن به کاهش درد کمک می‌کند، به‌ویژه زمانی که در یک استخر آب گرم قرار می‌گیرد. هنگامی که با تمرینات هدفمند ترکیب می‌شود، آب درمانی برای بیماران سکته مغزی یک راه عالی است تا مهارت‌های بدنی خود را بدون وارد کردن فشار بیش از حد به بدن خود بیاموزند.

این نوع درمان تفریحی معمولاً در استخرهای درمانی تخصصی با آب گرم یا با دمای اتاق انجام می‌شود و اغلب شامل تمرین‌هایی برای هدف قرار دادن انواع خاصی از حرکات یا توانایی‌ها می‌شود. انجام تمرینات در آب چندین عملکرد را انجام می‌دهد. با غوطه‌ور شدن بیشتر بدن، شناوری طبیعی آب وزن بدن بیمار را کاهش می‌دهد. ویسکوزیته آب هنگام حرکت بدن مقاومت ایجاد می‌کند و فشار آب روی بدن، بدن را مجبور می‌کند تا برای گردش خون بیشتر کار کند. در نتیجه، بیماران یک تمرین قدرتی عالی دریافت می‌کنند و هم‌زمان از مفاصل خود محافظت می‌کنند و بدن خود را از سقوط محافظت می‌کنند.

آیا اب درمانی برای درمان سکته مغزی مفید است ؟

آب درمانی به ویژه در درمان بیماران سکته مغزی مفید است. آب بدون توجه به سطح تحرک بیمار، مکانی امن برای یادگیری مجدد مهارت‌ها و آموزش مجدد بدن فراهم می‌کند. برخی از مزایای آب درمانی برای بیماران سکته مغزی عبارت‌اند از:

تحرک بهبود یافته: غوطه‌ور شدن در آب وزن بدن افراد را تا 90 درصد کاهش می‌دهد و حرکت بیماران سکته مغزی را بدون وارد کردن فشار به مفاصل آسان‌تر می‌کند. در عین حال، ویسکوزیته آب به این معنی است که فرد آهسته‌تر از طریق آن حرکت می‌کند. به این ترتیب، آب حمایت بیشتری برای بدن فراهم می‌کند و به بیمار سکته مغزی اجازه می‌دهد تا آزادانه‌تر روی تعادل و هماهنگی کار کند. ترکیب این دو جنبه از آب یک محیط درمانی عالی برای فلج سکته مغزی فراهم می‌کند. بیماران می‌توانند روی تمرینات دامنه حرکتی و پیاده‌روی شبیه سازی شده در آب کار کنند، حتی اگر به اندازه کافی قوی نباشند که این تمرینات را در خشکی کامل کنند و در صورت لزوم می‌توانند از دستگاه‌های شناور پشتیبانی بیشتری دریافت کنند.

استحکام بیشتر: به دلیل ویسکوزیته یا مقاومت طبیعی آب، می‌توان در زمان کمتری هنگام ورزش در آب استحکام بیشتری به دست آورد. مقاومت طبیعی ناشی از حرکت در آب به این معنی است که هر جلسه یک تمرین قدرتی است. علاوه بر این، ورزش کردن در آب، هدف قرار دادن مناطقی از بدن را که ممکن است بیمار در خشکی قادر به انجام آن‌ها نباشد، آسان‌تر می‌کند.

تسکین درد: آب نه تنها یک محیط ورزشی خوب است، بلکه یک مسکن خوب نیز هست. فشار ایجاد شده توسط آب به طور مؤثر عضلات را ماساژ می‌دهد و درد را در طول و بعد از یک جلسه کاهش می‌دهد. این اثرات زمانی تشدید می‌شوند که آب گرم نگه داشته شود، معمولاً در حدود دمای بدن. آب گرم به کاهش تنش در بدن کمک می‌کند و در عین حال ترشح اندورفین، مسکن‌های طبیعی بدن را نیز تحریک می‌کند.

مزایای آب درمانی برای بیماران سکته مغزی

سلامت قلب و عروق: غوطه‌ور شدن در آب یک راه عالی برای افزایش تناسب اندام قلبی عروقی به روشی کم تأثیر است. با ایستادن ساده در آب، افزایش فشار روی بدن، قلب را مجبور می‌کند تا برای حرکت خون سخت‌تر کار کند و به مرور زمان آمادگی قلب را افزایش می‌دهد. سلامت قلب و عروق نه تنها به افزایش استقامت بیمار سکته مغزی کمک می‌کند، بلکه می‌تواند به کاهش خطر ابتلا به سکته مغزی دیگر نیز کمک کند.

تمرین تعادل: از آنجایی که افراد مبتلا به سکته‌ مغزی تمایل دارند یک طرف بدن را بر طرف دیگر متمایل کنند، معمولاً مشکلاتی در تعادل خود دارند که راه رفتن یا انجام فعالیت‌های روزانه را دشوار می‌کند. آب درمانی می‌تواند به این امر کمک کند و محیطی امن برای تمرین تعادل فراهم کند. آب درمانی، در واقع، اغلب مؤثرتر از تمرینات زمینی در این زمینه است، زیرا آب هنگام انجام تمرینات بیمار از سقوط محافظت می‌کند.

آرامش عضلانی: اسپاستیسیته عضلانی یک مشکل شایع در بیماران سکته مغزی است که منجر به سفت شدن ماهیچه‌ها می‌شود که می‌تواند به مرور زمان دردناک شود. آب درمانی، به ویژه در یک استخر گرم، می‌تواند به شل شدن این ماهیچه‌ها، کاهش اپیزودهای اسپاستیک کمک کند و به بیمار و درمانگر او اجازه می‌دهد تا برای افزایش طول عضله تلاش کنند.

انواع ورزش‌های آب درمانی برای بیماران سکته مغزی

تمرینات آب درمانی از نظر نوع و سبک بسیار متفاوت است، یوگا در آب، تای چی در آب و دویدن در زیر آب تنها چند نمونه از کلاس‌های معمول ورزش در آب هستند. با این حال، موضوع مشترک این کلاس‌ها این است که آن‌ها معمولاً بر عملکردها و انواع حرکت خاصی تمرکز می‌کنند. در اینجا فقط چند نمونه از انواع ورزش‌های آب درمانی رایج برای بیماران سکته مغزی، همراه با چند مثال و آنچه که این تمرینات به درمان کمک می‌کند، آورده شده است:

حرکات کششی: تمرینات کششی و تمدد اعصاب، مانند تمرینات غیرفعال دامنه حرکتی، برای هر بیمار سکته مغزی عالی است، به ویژه برای کسانی که با اسپاستیسیتی یا کاهش تحرک سر و کار دارند. تمرینات کششی در آب می‌تواند به ویژه مؤثر باشد زیرا بیمار می‌تواند عضلات و مفاصل را به گونه‌ای متفاوت از زمین حرکت دهد و دامنه حرکتی بیشتری را به دست آورد. نمونه‌ای از این نوع ورزش شناور شدن در آب و داشتن دستیار هدایت تنه بدن برای خم شدن ستون فقرات از یک طرف به سمت دیگر است. اغلب، تمرینات کششی شامل تناوبی بین انقباض و کشش ماهیچه‌ها است که می‌تواند به آرامش عضله و کاهش درد در فعالیت‌های روزانه کمک کند.

تمرینات قدرتی: مانند اسکات و ضربات پا. اغلب، این نوع تمرین از تجهیزات ورزشی آبی مانند دمبل‌های آبی، دست و پا و وزنه‌های مچ پا برای افزایش مقاومت یا هدف قرار دادن مناطق خاصی از بدن استفاده می‌کند. این نوع تمرین می‌تواند قدرت را افزایش دهد و همچنین به بیماران این امکان را می‌دهد که عضلات عمیق را بدون وارد کردن فشار بی مورد به مفاصل خود هدف قرار دهند. حتی بیمارانی که قادر به ایستادن روی خشکی نیستند، می‌توانند با استفاده از دستگاه‌های شناورسازی و شناوری طبیعی که توسط آب ایجاد می‌شود، تمرین‌هایی را در آب انجام دهند تا قدرت پاها را بهبود ببخشند، مانند اسکات و لانچ. این نوع تمرینات برای تمام بیماران سکته مغزی که سعی در بهبودی از دست دادن عملکرد عضلانی دارند بسیار عالی است.

ورزش‌های آب درمانی

تمرینات قلبی عروقی: تمرینات متداول شامل شنا، پیاده‌روی، دوچرخه سواری و پریدن در آب بسته به سطح توانایی بیمار است. حتی بیمارانی که نمی‌توانند از پاهای خود استفاده کنند می‌توانند تمرینات قلبی عروقی شامل حرکت اندام فوقانی را انجام دهند. تمرینات قلبی عروقی یکی از اصلی‌ترین روش‌های آب درمانی برای بیماران سکته مغزی است، زیرا می‌تواند به بهبود استقامت کمک کند و در عین حال از سکته‌های بعدی جلوگیری کند. تنها بودن در آب می‌تواند با وادار کردن قلب به کار سخت‌تر برای حرکت خون در بدن به بهبود تناسب اندام قلبی عروقی کمک کند. هنگامی که با تمرینات هوازی، مانند شنا برای بیماران سکته مغزی همراه شود، این می‌تواند به تمرینات قلبی عروقی عالی منجر شود.

تمرین تعادل: بیماران می‌توانند با ایستادن روی یک پا، بستن چشم خود یا افزایش تلاطم آب در حین انجام سایر تمرینات، روی تعادل خود در استخر کار کنند. این تمرینات به ویژه برای بیماران سکته مغزی که با تحرک دست و پنجه نرم می‌کنند یا با کاهش عملکرد در یک طرف بدن خود دست و پنجه نرم می‌کنند، مفید است. استخر مکانی عالی برای کمک به تمرین تعادل در بیماران سکته مغزی است زیرا محیطی شناور را فراهم می‌کند و خطر سقوط را از بین می‌برد.

متخصصان حرکات اصلاحی و آب درمانی اغلب تمام انواع ورزش‌های فوق را در برنامه خود قرار می‌دهند، اما آن‌ها بیشتر بر روی انواع تمریناتی تمرکز می‌کنند که به طور خاص نیازهای بیمار را برآورده می‌کند. با هر یک از این تمرینات می‌توان با تنظیم سرعت حرکات در حال انجام و تجهیزاتی که با آن‌ها انجام می‌شود، مقاومت را کم یا زیاد کرد. متخصصان حرکات اصلاحی همچنین ممکن است تمرینات را متناسب با نیازهای متغیر بیماران خود تنظیم کنند و با افزایش عملکرد بیماران، شدت آن را افزایش دهند.

آب درمانی مچ پا

رباط‌های جانبی مچ پا به احتمال زیاد آسیب می‌بینند. یک برنامه توانبخشی کامل برای پیچ‌خوردگی‌های جانبی مچ پا می‌تواند به معنای تفاوت بین یک مچ پای کاملاً التیام یافته و یک پیچ‌خوردگی جدی‌تر در جاده باشد. درد مزمن جانبی مچ پا می‌تواند پس از پیچ‌خوردگی نیز ایجاد شود. یکی از مؤثرترین راه‌ها برای درمان پیچ‌خوردگی جانبی مچ پا، آب درمانی است. تمرینات آب درمانی زیر را بررسی کنید تا بهترین نکات و تمرینات برای درمان پیچ‌خوردگی جانبی مچ پا را بیاموزید.

همیشه قبل از انجام هر یک از مداخلات زیر با یک متخصص حرکات اصلاحی مشورت کنید.

1. آموزش راه رفتن در استخر آب درمانی

یکی از اولین اولویت‌ها پس از پیچ‌خوردگی مچ پا، دستیابی به یک راه رفتن طبیعی است.

با قرار دادن فرد در استخر، آب این امکان را فراهم می‌کند که در مرحله آسیب حاد خیلی زودتر از راه رفتن روی خشکی راه برود. خاصیت شناوری و ضد جاذبه آب محیطی مؤثر برای تمرینات تحمل وزن جزئی ایجاد می‌کند. اول از همه، فشار هیدرواستاتیک به کاهش تورم کمک می‌کند. ثانیاً، آموزش راه رفتن در استخر، نیاز به عصا یا سایر وسایل کمکی را از بین می‌برد. بدون این وسایل، فرد آسیب دیده می‌تواند به یک راه رفتن منظم دست یابد و عضلات درگیر به طور طبیعی شلیک می‌کنند.

تمرین آب درمانی: به سادگی در استخر به جلو و عقب بروید.

2. تعادل تک پا روی پای آسیب دیده

فعال کردن گیرنده‌های عصبی عضلانی حس عمقی در مراحل اولیه پس از پیچ‌خوردگی مچ پا بسیار مهم است. استفاده از تمرین تعادل با نیروی بیرونی یک راه ساده و در عین حال مؤثر برای دستیابی به این فعال‌سازی است. آب نه تنها یک محیط امن را فراهم می‌کند (کمک به حفظ تعادل) تماس آن با پوست فرد بسیاری از گیرنده‌های حس عمقی را فعال می‌کند.

تمرین آب درمانی: روی یک پا بایستید و با فردی بیرون از استخر توپ به سمت هم پرتاب کنید.

3. پریدن در یک خط

معرفی یک پلایومتریک سطح پایین در میانه راه از طریق فرآیند توانبخشی یک عمل رایج و توصیه شده در درمان پیچ‌خوردگی است. کار در آب باعث می‌شود که این تمرین زودتر از روی خشکی آغاز شود. علاوه بر این، مقاومت آب به حفظ و یا ایجاد قدرت در عضلات اطراف مچ پا با فشار محدود به خود مفصل کمک می‌کند.

تمرین آب درمانی: با دو پا به جلو و عقب روی یک خط در استخر پرش کنید. روی انگشتان پا فرود بیایید و به محض فرود سریع بپرید.

4. دویدن در زیر آب

دویدن برای کمک به حفظ سطح تناسب اندام و حفظ استقامت قلبی عروقی مهم است. دویدن در آب بسیار مفید است زیرا فرد می‌تواند این کار را در طول دوره توانبخشی انجام دهد. تعدادی تکنیک برای دویدن در استخر وجود دارد. یک فرد می‌تواند در طول فرآیند توانبخشی مدت‌ها قبل از اینکه بتواند روی خشکی بدود در آب بدود. دویدن در آب می‌تواند منجر به دویدن در خشکی خیلی زودتر شود.

ورزش آب درمانی: در آب بدوید.

5. پریدن متناوب از پهلو به پهلو

تمرینات پلایومتریک سطح بالا باید قبل از بازگشت فرد به ورزش و سبک زندگی فعال معرفی شوند. این تمرین انفجاری باعث فعال شدن عضلات تند انقباض برای بهبود قدرت و تعادل فرد می‌شود. معرفی این‌ها در آب راه عالی برای پیشرفت آن‌ها از استخر به توانبخشی مبتنی بر خشکی است.

آب درمانی در منزل

تمرین آب درمانی: روی یک پا بایستید و به صورت جانبی به سمت پای دیگر بروید. هنگامی که فرود آمدید، سریع و با قدرت بر روی پای دیگر بپرید.

برای استفاده از آب درمانی در خانه 5 روش در زیر گفته شده است که فرد را بی نیاز از رفتن به استخر می‌کند.

1. بدن خود را با دوش کنتراست تقویت کنید

هیچ چیزی مثل دوش گرفتن برای بیدار شدن در صبح وجود ندارد، به خصوص یک دوش سرد. علم تأیید می‌کند که دوش آب سرد متابولیسم، تمرکز ذهنی و سطح انرژی را افزایش می‌دهد؛ اما اگر نامطلوب به نظر می‌رسد نگران نباشید: یک دوش کنتراست نتایج مشابهی می‌دهد.

با دوش کنتراست، آب سرد و گرم را به تناوب تغییر می‌دهید. هر چند دقیقه یکبار، آب را به مدت 60 تا 90 ثانیه از حالت گرم به سرد برگردانید. این تضاد دما باعث می‌شود بدن گلبول‌های سفید بیشتری تولید کند که سیستم دفاعی را تقویت می‌کند. شوک آب سرد همچنین سیستم گردش خون را تقویت می‌کند تا خون را به اندام‌های حیاتی بفرستد و چربی را برای سوخت اضافی می‌سوزاند. علاوه بر این، قرار گرفتن در معرض سرما سیستم بدن را به سمت ترشح نورآدرنالین و اندورفین تحریک می‌کند. به نظر می‌رسد که این افزایش هورمون شادی تأثیر مفیدی بر افراد مبتلا به افسردگی و اضطراب دارد.

2. زمان ماندن در وان را برای آرامش واقعی ارتقا دهید

حمام کردن در آب گرم عضلات را شل می‌کند، سیستم عصبی را آرام می‌کند و سلامت قلب و ریه را بهبود می‌بخشد؛ و در مقایسه با دوش گرفتن، حمام آب گرم استرس و تنش و اضطراب کمتری را به همراه دارد؛ بنابراین یک حمام گرم همیشه ایده خوبی است، اما با چند ماده طبیعی، می‌توانید زمان وان خود را به یک جلسه آب درمانی تبدیل کنید. دمای آب را به درستی دریافت کنید. آب گرم در حدود 100 درجه فارنهایت یا 38 درجه سانتی‌گراد بدن را آرام می‌کند و باعث خواب عمیق می‌شود؛ اما وقتی آب خیلی داغ می‌شود، نتیجه‌ی مثبتی به همراه نخواهد داشت.

3. یک حمام بخار داشته باشید تا همه چیز را پاک کنید

بخار منافذ و مجرای بینی را باز می‌کند. این همان چیزی است که حمام بخار را به یک درمان خانگی عالی برای پاکسازی پوست و تسکین سرماخوردگی، عفونت سینوسی و آلرژی بینی تبدیل می‌کند.

می‌توانید با قرار دادن یک کاسه با آب داغ روی یک سطح محکم (با دقت!) استنشاق بخار را تمرین کنید. در حالی که آب داغ است، برگ‌های تازه اکالیپتوس، بابونه یا اسانس‌های دلخواه خود را اضافه کنید. بر روی یک صندلی بنشینید و حوله خود را روی سر و کاسه قرار دهید. صورت خود را خیلی به آب نزدیک نکنید؛ وقتی نیاز به خنک شدن دارید سر خود را بالا بیاورید. صورت خود را به مدت 5 تا 15 دقیقه بخار دهید تا احتقان از بین برود و پوستتان تسکین یابد.

4. در آب ورزش کنید

تمرین در آب درمانی است. به لطف مقاومت در برابر آب، بدون اینکه به مفاصل خود فشار بیاورید، قدرت، تناسب اندام و انعطاف پذیری ایجاد می‌کنید. این همان چیزی است که ایروبیک آبی را به یک فعالیت عالی برای افراد مبتلا به آرتروز و سایر مشکلات مفصلی تبدیل می‌کند. یک متخصص حرکات اصلاحی می‌تواند بهترین تمرینات را برای شرایط موجود نشان دهد.

5. پاهای خود را خیس کنید

در پایان روز پاها و مچ پاهایتان پف کرده است؟ یک خیساندن پا در آب خنک می‌تواند کمک کند با افزایش گردش خون، مایعات اضافی را از بین ببرید. از سوی دیگر، خیساندن پا در اسطوخودوس و آب گرم راه بسیار خوبی برای رهایی از استرس است.

برای خیساندن نیروبخش، ابتدا می‌توانید پاهای خود را در یک کاسه آب گرم استراحت دهید. سپس به سرعت پاهای خود را به مدت 10 ثانیه در آب سرد فرو کنید. در صورت تمایل می‌توانید این کنتراست را یک بار تکرار کنید. سپس پاهای خود را با یک ماساژ نرم و یا جوراب‌های تیره گرم کنید.

آسیب پاشنه پا یک سندرم بسیار شایع است که معمولاً در ورزشکاران مبتدی مشاهده می‌شود که در دویدن و ورزش‌های پرشی با یکدیگر رقابت می‌کنند. از آن به عنوان آپوفیزیس کالکلنئوس یا سندرم ازگود-شلاتر پا نیز یاد می‌شود. این ابتدا در سال 1912 توسط جیمز وارن سیور توصیف شد.

این آسیب در اثر کشش تاندون آشیل از مرکز استخوان پاشنه است که باعث آسیب آن می‌شود. این آپوفیزیس کششی موجب آسیب‌های مکرر به وسیله استفاده بیش از حد از پاشنه در ورزشکاران جوان است.

آناتومی مربوطه

پاشنه در خلفی‌ترین نقطه کف پا قرار دارد. تاندون آشیل در قسمت تحتانی، خلفی و کمی میانه از آن قرار می‌گیرد. صفحه رشد و آپوفیز در ناحیه‌ای قرار دارد كه در معرض فشار زیاد از تاندون پلانتار و آشیل قرار می‌گیرد.

در عضله سه سر ران ممکن است اختلافی در میزان رشد استخوان و عضلات وجود داشته باشد که این ممکن است باعث کاهش سطح بین پا و زمین شود. علاوه بر این، تاندون آشیل دارای قسمت گسترده‌ای است که از نظر آناتومیکی با آپونوروز پلانتار مرتبط است. این در واقع به جلوگیری از پارگی‌های آسیب‌زا در مرکز استخوان کمک می‌کند.

فرم ویزیت آنلاین و رایگان

اگر تا به امروز از ویزیت آنلاین و رایگان استفاده نکرده اید با تکمیل کردن فرم ذیل منتظر تماس همکاران جهت تعیین نوبت برای ویزیت باشید.

اپیدمیولوژی و اتیولوژی

آسیب پاشنه پا نوعی پوکی استخوان است که در اثر فشار بیش از حد تاندون آشیل بر روی استخوان پاشنه و صفحه رشد آپوفیزیس در این منطقه ایجاد می‌شود. این منطقه C شکل می‌تواند به التهاب بر اثر فشار و کشش تکراری تاندون آشیل تبدیل شود. آپوفیزیس پاشنه پا یک صدمه شایع در ورزشکاران جوان است و اعتقاد بر این است که در اثر دویدن و پریدن ایجاد می‌شود. كودكان و نوجوانان فعال (سن معمول بروز: 7 تا 15 سال)، خصوصاً در زمان رشد و سن بلوغ و يا در آغاز يك فصل ورزش (به عنوان مثال ژيمناستيك، بسكتبال و فوتبال)، اغلب از اين شرايط رنج می‌برند. این بیماری بیشتر در اوایل دوره رشد رخ می‌دهد.

هیچ یک از این عوامل ایجاد کننده به صورت آینده‌نگر مورد آزمایش قرار نگرفته است و در صورت آزمایش، هیچ یک از اندازه‌گیری‌ها به‌صورت سیستماتیک انجام نشده است و قابلیت اطمینان یا اعتبار اندازه‌گیری‌ها در نظر گرفته نشده است.

خصوصیات

این سندرم می‌تواند به صورت یک طرفه یا دو طرفه رخ دهد. احتمال بروز دو طرفه تقریباً 60٪ است.

علائم و نشانه‌های متداول:

درد پاشنه (بیشتر در سطح داخلی و جانبی استخوان).

معمولاً هنگام صبح که کودک از خواب بلند می‌شود، درد وجود ندارد.

افزایش درد با افزایش وزن و فشار

درد ناشی از فعالیت‌هایی مانند دویدن یا پریدن

کودک ممکن است در پایان فعالیت بدنی ناتوان باشد

حساسیت تاندون‌ها نسبت به لمس

چرخش مچ پا محدود به ثبات تاندون آشیل است.

سطوح سخت و کفش‌های ورزشی با کیفیت پایین یا فرسوده باعث افزایش این علائم می‌شوند. به تدریج درد با استراحت برطرف می‌شود. اعتبار روش‌های مورد استفاده برای به دست آوردن میزان چرخش مناسب مفصل مچ پا هنوز اظهار نشده است، بنابراین کیفیت داده را کاهش می‌دهد. اگرچه درد و سوزش از ویژگی‌های ظاهری ذکر شده است، اما هیچ تلاشی برای تعیین کمیت درد یا تأثیر آن بر روی فرد انجام نشده است.

تشخیص‌های افتراقی

علل اسکلتی-عضلانی: بورسیت آشیل، تنوسینوویت، شکستگی یا دررفتگی مچ پا، بورسیت و فاسئیت پلانتار. تمام این شرایط باید با آزمایش فشار ناحیه آپوفیزی منفی باشد.

علل عفونی یا داخلی: سل، آرتروز روماتوئید، تب روماتوئید، کیست و تومور و استئومیلیت. این موارد غالباً قسمت‌های دیگری از بدن را درگیر می‌کند، بنابراین می‌توان نسبت به راحتی این بیماری‌ها را مشاهده کرد.

تأثیرات آسیب‌زا: اجسام خارجی، گرفتار شدن عصب تحتانی پاشنه، پارگی تاندون یا رباط‌ها، شکستگی و شکستگی‌های فشاری، سندرم تونل تارسال.

روش‌های تشخیصی

رادیوگرافی: بیشتر اوقات رادیوگرافی مفید نیست زیرا درد پاشنه پا اغلب در کودکان عادی قطعه قطعه و متراکم است؛ اما می‌توان از آن‌ها برای حذف سایر آسیب‌ها استفاده کرد.

سونوگرافی: می‌تواند تکه تکه شدن استخوان در بیمار را نشان دهد. این یک ابزار تشخیصی ایمن است زیرا تابشی وجود ندارد. این ابزار تشخیصی همچنین می‌تواند برای از بین بردن تاندونوپاتی آشیل و یا بورسیت پاشنه استفاده شود.

معاینات

حساسیت و لمس.

آزمایش چرخش مچ پا: کاهش میزان خم شدن مچ پا را نشان می‌دهد. این آزمایش همچنین ممکن است یک واکنش دردناک را در برداشته باشد.

تست فشار

بر نوک پا ایستادن درد پاشنه را تشدید می‌کند. از این طریق می‌توان آزمایش ایجاد فشار بر پاشنه را انجام داد.

ناهنجاری‌های بیومکانیکی: زانوی ضربدری، چرخش داخلی پنجه، چرخش پاشنه به خارج، کف پای قوس‌دار و ناهنجاری انگشت شست کج.

تورم و سایر تغییرات پوستی شاخص‌هایی برای بیماری‌های مختلف پاتولوژیک است و در این بیماری شایع نیست. اگرچه تورم خفیفی وجود دارد. راه رفتن ممکن است طبیعی نباشد. بیمار ممکن است با پنجه قدم بردارد یا عدم استفاده از پاشنه را نشان دهد.

پزشک باید به بیمار و والدین بیمار اطلاع دهد که این یک بیماری خطرناک نیست و با بالغ شدن بیمار (17-18 ساله) خود به خود برطرف می‌شود. درمان بستگی به شدت علائم کودک دارد. این وضعیت محدود کننده است، بنابراین سطح فعالیت بیمار باید فقط با توجه به میزان درد محدود شود. درمان‌ها کاملاً متنوع هستند. درمان‌هایی که توصیه می‌شوند: استراحت کامل یا قطع ورزش و یا استراحت نسبی.

مدیریت درمانی و توان‌بخشی

توان‌بخشی

کشش و تقویت عضلات خارجی پا.

استفاده از آتل و کفی‌های طبی مخصوص (که اغلب برای ناهنجاری‌های کف پا استفاده می‌شود، علائم را تسکین می‌دهد و به حفظ انعطاف‌پذیری کمک می‌کند).

کشش پلانتار.

کشش ملایم ناحیه مفصل و جلوی استخوان ساب تالار.

عضلات بالابرنده‌ی پاشنه، آتل‌ها (انواع مختلف مخصوص پاشنه پا و کف پاشنه)، بالشتک برای جذب شوک یا پاشنه، برای کاهش شوک ضربه.

توصیه می‌شود کفش‌های مناسب و طبی بپوشید.

سونوگرافی، داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی.

توان‌بخشی (2-4 هفته) یا استفاده از عصا (موارد شدید): کنترل علائم.

تزریق کورتیکواستروئید توصیه نمی‌شود.

ژل کتوپروفن به عنوان یک درمان اضافی.

تمرینات ضربه‌ای.

علائم معمولاً در طی چند هفته تا 2 ماه پس از شروع درمان برطرف می‌شود. به منظور جلوگیری از آپوفیزیس کاکانئوس (آسیب پاشنه) در هنگام بازگشت به ورزش (پس از درمان موفقیت‌آمیز و بهبودی کامل)، سرد کردن و کشش بعد از فعالیت بیشتر انجام شود.

عصب سیاتیک به مجموعه رشته‌های عصبی اطلاق می‌شود که از مهره‌های پایینی ستون فقرات منشأ گرفته و با به هم پیوستن، یک رشته عصب واحد را در ناحیه باسن تشکیل می‌دهند و با پراکنده شدن مجدد، تمامی اندام تحتانی (پاها) را عصب رسانی می‌کنند.

درد سیاتیک نتیجه یک مشکل عصبی در ناحیه پایین کمر (ستون فقرات) یا عصب تحت فشار (گیر افتادگی) در لگن یا باسن است.

علائم درد عصب سیاتیک

• درد (درد شدید در پایین کمر)
• درد در پاها
• بی‌حسی و کرختی در اندام تحتانی
• ضعف عضلانی
• نقص در راه رفتن
• اختلالات حسی
• گرما و سرما یا سوزن سوزن شدن یا احساس سوزش در پاها
• اختلال در رفلکس
• خواب‌رفتگی (گزگز شدن) اندام تحتانی که می‌تواند در اثر تحریک اعصاب سیاتیک ایجاد شود (بخصوص در عصب کمری L4 و L5 و اعصاب ساکرال S1، S2 و S3)

آناتومی عصب سیاتیک

اعصابی که با عصب سیاتیک درگیر هستند، شامل اعصاب L4-L5-S1-S2-S3 می‌باشند که به انتهای عضلات لگن متصل هستند.

فرم ویزیت آنلاین و رایگان

اگر تا به امروز از ویزیت آنلاین و رایگان استفاده نکرده اید با تکمیل کردن فرم ذیل منتظر تماس همکاران جهت تعیین نوبت برای ویزیت باشید.

آسیب و اثر سیاتیک چگونه می‌تواند باشد؟

سیاتیک می‌تواند به طور ناگهانی شروع شود و علائم ممکن است متناوب یا ثابت باشند. علائم ممکن است با افزایش فشار داخل شکمی (به عنوان مثال سرفه) بدتر شود.

شایع‌ترین علت سیاتیک فشرده شدن عصب سیاتیک (ریشه‌های عصبی L4، L5، S1، S2، S3) توسط دیسک است.

علل دیگر عصب سیاتیک می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• تنگی کانال نخاع
• اسپوندیلوزیس: آرتروز مفاصل ستون فقرات تحریک کننده ستون فقرات (آسیب مهره‌های کمری)
• گیرافتادن عصب: عضلات در باسن و کمر ممکن است عصب سیاتیک را فشرده کرده و باعث درد شوند.
• التهاب و تورم ناشی از ورم مفاصل، شکستگی‌ها، لغزش مفصل یا عفونت‌ها می‌توانند در اثر التهاب لگن و عضلات ناحیه باسن ایجاد شوند.
• مشکلات عروقی: به دلیل افزایش حجم خون در ستون فقرات در اواخر مراحل حاملگی، ممکن است فضای ثابت داخل نخاع باریک باشد و باعث فشرده‌سازی اعصاب شود.
• مکانیسم‌های سیستم عصبی مرکزی: سكته مغزی، خونریزی مغزی یا اسكلروز می‌تواند باعث درد در ناحیه سیاتیک شود.

• آسیب‌های همراه با ضربه:

آسیب به عضلات همسترینگ (عضلات پشتی) در قسمت پروگزیمال ( نزدیک به باسن) و یا آسیب اوالژن (کنده شدن ضریع استخوان)

 فشرده شدن عصب سیاتیک در اثر التهاب و خونریزی در اطراف تاندون آسیب دیده

• آسیب‌های مربوط به زنان و زایمان آن‌ها:

بارداری خارج رحمی، کیست تخمدان و بارداری ممکن است منجر به درد سیاتیک شود. مطالعات نشان داده‌اند که این مشکلات بر سمت راست بدن بیشتر تأثیر می‌گذارند.

• علل نادر بروز سیاتیک:

 استئوکندروما یا تومور استخوان می‌تواند بر ستون فقرات کمر و گردن استخوان ران تأثیر بگذارد و در نتیجه می‌تواند منجر به فشرده شدن عصب سیاتیک شود.

نشانه بارز سیاتیک درد است.

سیاتیک و انواع درد آن:

• ممکن است تیز و حاد باشد، مانند شوک الکتریکی و یا ناراحتی و تیر کشیدن یا بی حسی احساس شود.
• درد نتیجه تحریک عصب سیاتیک است. همان‌طور که گفته شد، می‌تواند ثابت یا متناوب باشد.
• درد ممکن است با حرکات خاصی مانند سرفه یا عطسه بدتر شود (این حرکات باعث افزایش فشار داخل شکمی می‌شوند).
• نشستن، خم شدن، ایستادن طولانی مدت یا برخاستن از وضعیت نشستن، می‌تواند درد را افزایش یا کاهش دهد.

راه‌های تسکین درد عصب سیاتیک:

وضعیت خوابیده به پشت، فشار بر دیسک را کاهش می‌دهد و همچنین باعث کاهش درد می‌شود.

درد در قسمت پشت، باسن، زانو و پا نیز احساس می‌شود؛ اما فقط به یکی از پاها انتقال می‌یابد و می‌تواند منجر به کاهش قدرت، رفلکس‌ها و احساس درد در طول عصب شود.

همچنین اختلال عملکرد روده یا سوء هاضمه علائم مکرر عصبی است.

سیاتیک ممکن است در اثر فشار زیاد یا تحریک اعصاب L4، L5، S1، S2 و S3 ایجاد شود.

علائم سیاتیک بستگی به این دارد که کدام عصب فشرده یا تحریک می‌شود.

L4: هنگامی که عصب L4 فشرده یا تحریک می‌شود، بیمار احساس درد، سوزن سوزن شدن و بی حسی در ران را دارد. همچنین بیمار هنگام صاف کردن پا احساس ضعف می‌کند و ممکن است دارای یک رفلکس تند و تیز در زانو باشد.

L5: هنگامی که عصب L5 فشرده یا تحریک می‌شود، ممکن است سوزن سوزن شدن و بی حسی به پا و انگشتان پا منتقل شود.

S1: هنگامی که عصب S1 فشرده یا تحریک می‌شود، بیمار احساس درد، سوزن سوزن شدن و بی حسی در قسمت بیرونی پا می‌کند. همچنین بیمار هنگام بالا بردن پاشنه پا از زمین و ایستادن بر روی نوک پنجه ضعف را حس می‌کند. رفلکس لرزش مچ پا ممکن است کاهش یابد.

چگونه سیاتیک را درمان کنیم؟

تشخیص پزشکی وجود سیاتیک

• بیرون زدگی (فتق) دیسک
• سرخوردگی یا شکستگی و ترک خوردن مهره‌ها
• آرتروز مفاصل بین مهره‌ای ستون فقرات
• کمردرد بدون دلیل
• سندرم پیریفورمیس
• مشکلات عضلانی (اسپرین، اسپاسم،…)
• مشکلات عروقی (احتقان، سندرم محفظه)
• ادم و التهاب مزمن

روش‌های تشخیص

علائم بیمار:

• شکایت از انتشار درد در پا که از یک الگو پیروی می‌کند.
• درد در زیر زانو به طور کامل، به داخل پا انتقال می‌یابد.
• روش‌های خاصی که برای یافتن توزیع درد استفاده می‌شوند.
• بیماران از کمردرد شکایت می‌کنند که معمولاً این درد در ساق پا شدیدتر است.
• ممکن است بیماران علائم حسی خاصی را گزارش دهند.

به طور کلی، اگر یک بیمار از درد در یک پا شکایت کند و نتیجه مثبتی در یک یا چند آزمایش عصبی داشته باشد و نشان دهنده تنش ریشه عصبی باشد، تشخیص سیاتیک توجیه می‌شود.

استفاده از تصویربرداری برای تأیید تشخیص بیماری سیاتیک خیلی سودمند نیست. تصویربرداری ممکن است در بیمارانی که علائم درد شدید دارند و به مدت 6-8 هفته به درمان فیزیکی پاسخ نمی‌دهند علت اصلی ایجاد کننده سیاتیک را نشان دهد.

معاینات

• آزمایش عصبی
• میوتوم ها
• رفلکس‌ها (L4-S3)
• احساسات فیزیکی
• تست‌های فشار عصبی (ترجیحاً در حالت نشسته)
• تست بالا بردن پا
• آزمایش افزایش سطح
• تست سقوط
• تست تنش اعصاب استخوان ران
• ارزیابی حرکت دادن کمر

مراقبت‌های پزشکی

• سرما یا گرما اغلب در درمان سیاتیک استفاده می‌شود. معمولاً هر 2 ساعت به مدت 20 دقیقه منطقه آسیب‌دیده را گرم و یا سرد می‌کنیم.
• داروها معمولاً برای درمان سیاتیک تجویز می‌شوند، اما شواهدی از آزمایش‌های بالینی وجود دارد که نشان می‌دهد استفاده از مسکن‌ها برای تسکین درد محدود است. شواهد محدودی در مورد استفاده از داروها وجود دارد.
• در موارد حاد انتخاب جراحی سیاتیک نیز ممکن است یک گزینه باشد. این عمل جراحی سعی در حذف منشأ اصلی بروز درد دارد.
• هنگامی که علت اصلی تنگی نخاع اشکال در مهره‌های کمر است، جراحی لامینکتومی کمر توصیه می‌شود. با این عمل جراحی، قسمت کوچکی از استخوان و یا مایع دیسکی که باعث فشار عصب می‌شود، برداشته می‌شود.
• در مواردی که فتق دیسک رخ می‌دهد، میکروسدکتومی توصیه می‌شود. با این عمل جراحی برش کوچکی ایجاد می‌شود و با استفاده از ذره‌بین، بخشی از دیسک فتق شده که باعث فشار عصب می‌شود، برداشته می‌شود.

تأثیر درمان‌های فیزیکی و راه‌های درمانی

در بیشتر موارد برای درمان سیاتیک، درمان پیشگیرانه مورد استفاده قرار می‌گیرد. بااین‌حال، هنوز هم پیرامون آن اختلاف نظر وجود دارد. شواهد نشان نمی‌دهد که یک روش درمانی نسبت به روش دیگر برتر است. بنابراین ما در مورد چندین گزینه درمانی صحبت خواهیم کرد.

بخش بسیار مهم درمان می‌تواند آگاهی بخشی و آموزش بیمار در مورد سیاتیک و مشاوره دادن به او باشد. در طول درمان، دادن اطلاعات لازم به بیماران، توصیه به آن‌ها در مورد فعال ماندن و اطلاع‌رسانی در مورد روش‌های درمانی از اهمیت خاصی برخوردار است. این بسیار مهم است که بیمار از نظر جسمی مشارکتی فعال در درمان داشته باشد و بتواند مسئولیت مراحل درمانی را به عهده بگیرد.

تزریق کورتون و انجام تمرینات کششی دو گزینه درمانی هستند که هنوز به طور قطع برای درمان سیاتیک توصیه نمی‌شوند. همچنین اگر استراحت در تخت را به عنوان درمانی برای سیاتیک با انجام ندادن کارهای روزانه مقایسه کنیم، به نظر می‌رسد هیچ تفاوتی بین این دو وجود ندارد و در کوتاه مدت هیچ تفاوتی در بهبود کلی و کاهش درد و ناتوانی به وجود نخواهد آورد.

در چند مقاله ثابت شده است که طب سوزنی درد کمر را کاهش می‌دهد که سوزن‌هایی نازک در نزدیکی ناحیه درد وارد پوست می‌شوند. در مقالاتی نیز، کاهش درد با طب سوزنی مشاهده نشده است.

ثابت شده است که ماساژ درمانی، آب‌درمانی و حرکات اصلاحی در درمان کمردرد مفید هستند. این تمرینات درمانی باعث افزایش گردش خون، افزایش تسکین درد عضلات و آزاد شدن اندورفین‌ها می‌شوند همچنین این موارد باعث بهبود وضعیت اسکلتی عضلانی فرد شده که از مهم‌ترین عوامل به وجود آوردن مشکلات ستون فقرات در افراد است.

تمریناتی که پیشنهاد می‌شوند تمرینات کششی خم و راست شدن هستند. انعطاف‌پذیری ستون فقرات، کانال ستون فقرات را باز می‌کند و باعث بهبود عملکرد آن می‌شود. تمرینات کششی برای به عقب و جلو خم شدن هستند که برای تقویت ماهیچه‌های کمری از تمرینات خاصی استفاده می‌شود.

راهکارهای ما به بیماران:

ما به بیماران خود بهترین وضعیت را برای قرارگیری ستون فقرات کمر و لگن آموزش می‌دهیم و در تلاش هستیم تا این حالات را در حین فعالیت حفظ کنند. در صورت انجام صحیح، این تمرینات می‌توانند التهاب کمر را بهبود بخشد و مشکلات را در قسمت‌های نخاعی کاهش دهد. این عمل باعث کاهش میزان تحریک در این بخش‌ها، تسکین درد و محافظت از این منطقه در برابر آسیب‌های بیشتر می‌شود.

نمونه این تمرینات عبارت‌اند از: آرام درجا زدن و ترکیب حرکاتی مثل پل زدن.

کشش عضلات همسترینگ و عضلات باز کننده ران با تمرینات خاصی که انجام می‌شود، کاهش می‌یابد و دامنه حرکت را بهبود می‌بخشد. تمرینات مبتنی بر خمش و تمرینات تثبیت‌کننده در این برنامه گنجانده شده است. هدف از این برنامه بهبود پایداری ستون فقرات کمر در موقعیت‌های خمیده است. این تمرینات می‌توانند به ترمیم حرکت طبیعی و کاهش سوزش بر اثر فشار عصب سیاتیک کمک کنند.

برای مثال سه تمرین مهم:

کشش زانو به سمت قفسه سینه

پرس فشاری پا

حرکت چرخش به پهلوی چپ و راست (بدون وزنه)

روش‌های درمانی شامل دریافت اطلاعات درمانی و مشاوره، آب‌درمانی، تمرینات اصلاحی، منوآل تراپی و… دارای نتایج مثبت و مشابه هستند، اما در نوع انتخاب برنامه ورزشی و متخصص مورد نظر تفاوت‌هایی وجود دارد که باید به آن بسیار توجه کرد.

عصب سیاتیک کجاست

عصب سیاتیک طولانی ترین و بزرگترین عصب بدن شماست. ریشه های عصب سیاتیک شما از قسمت پایین کمر شروع می شود و از پشت هر پا می گذرد.

عصب سیاتیک شما یک عصب بلند و مهم است که درست از خارج از ستون فقرات شما شروع می شود و سپس از طریق لگن، به باسن شما و سپس به پشت هر ران در هر پا می رسد. سیاتیک یک عصب مختلط است، به این معنی که هر دو رشته حرکتی و حسی را دارد. عصب سیاتیک بزرگترین عصب بدن شما است و عصب اصلی پای شما است. به شما اجازه می دهد راه بروید، بدوید و حتی بایستید.

درد سیاتیک چیست؟

گاهی افراد اظهار می کنند یا به آنها گفته می شود که درد سیاتیک دارند. در واقع، مردم گاهی از این اصطلاح برای توصیف علائمی استفاده می کنند که در تشخیص واقعی گنجانده نشده است. آنچه در مورد سیاتیک مهم است این است که:

این یک مشکل بسیار شایع است و تقریباً همه ما در مقطعی از زندگی بزرگسالی خود از علائم آن رنج خواهیم برد.

درد سیاتیک به عارضه ای گفته می شود که باعث تحریک قابل توجه عصب سیاتیک شود و در نتیجه دردی انتشار شونده در یک یا هر دو پا ایجاد کند.

درد سیاتیک به ندرت توسط یک بیماری جدی مانند تومور، عفونت یا لخته خون ایجاد می شود.

بسیاری از اوقات، سیاتیک خود به خود یا با مداخلات پزشکی برطرف می شود.

عملکرد عصب سیاتیک چیست؟

عصب سیاتیک شما دو نوع عملکرد را انجام می دهد:

عملکرد حرکتی: به حرکت عضلات ساق و پا کمک می کند.

عملکرد حسی: به شما کمک می کند تا احساسات مختلف را در پاهای خود حس کنید.

جالب است بدانید اگرچه عصب سیاتیک شما از عضلات سرینی (باسن) عبور می کند، اما مسئول عصب دهی به این عضلات نیست و این عضلات از جای دیگری عصب دهی می شوند.

عصب سیاتیک در کجا قرار دارد؟

عصب سیاتیک درست از قاعده ستون فقرات شما (ناحیه کمری خاجی) شروع می شود و از بالای عضلات سرینی (باسن)، پشت ران ها (همسترینگ) و ساق پاها (ساق پا) عبور می کند.

عصب سیاتیک شما چقدر بزرگ است؟

جایی که عصب سیاتیک شما در قسمت پایین کمر شما شروع می شود تنها حدود 1 سانتی متر (1/2 اینچ) عرض دارد. همانطور که عصب به سمت پایین پاهای شما کشیده می شود، کمی ضخیم تر می شود و در کلفت ترین قسمت، عصب سیاتیک شما حدود 2 سانتی متر (کمتر از 1 اینچ) قطر دارد و به اندازه یک بند انگشت است.

ریشه های عصب سیاتیک کجاست؟

پنج ریشه عصبی مختلف عصب سیاتیک شما را تشکیل می دهند:

دو ریشه عصبی از قسمت تحتانی کمر شما شروع می شود (لومبار).

سه ریشه عصبی از پایین ستون فقرات شما (ساکروم) شروع می شود.

این ریشه های عصب سیاتیک درست خارج از پایه ستون فقرات شما به هم می پیوندند و عصب سیاتیک را تشکیل می دهند. تمام ریشه های سمت چپ با هم ترکیب می شوند و عصب سیاتیک چپ شما را تشکیل می دهند در حالی که همین امر در مورد ریشه های عصب سیاتیک سمت راست هم صادق است.

شاخه های عصب سیاتیک کدامند؟

در زانوهای شما، عصب سیاتیک شما به دو شاخه اصلی تقسیم می شود:

عصب پرونئال که از قسمت خارجی زانوی شما به قسمت بیرونی ساق پای شما می رود (و همچنین به دو شاخه اصلی درست زیر زانو تقسیم می شود).

عصب تیبیال که از پشت ساق پا می گذرد و تا پاشنه پا و کف پای شما امتداد می یابد.

به طور کلی عصب سیاتیک شما همچنین دارای شاخه های کوچکتری در این نواحی است:

• ران
• قسمت های داخلی ران
• ساق پا
• کف پا

عصب رسانی عضلات

عصب سیاتیک پس از عبور از سوراخ سیاتیک در لگن، مجموعه ای از عضلات را در طول مسیر خود عصب دهی می کند. در نزدیکی پشت زانو، این عصب به شاخه های تیبیال و پرونئال تقسیم می شود. هر یک از این شاخه ها حاوی فیبرهایی از ریشه های عصبی در قسمت تحتانی ستون فقرات است.

عصب سیاتیک قبل از اینکه به شاخه های متعدد تقسیم شود و در قسمت بالایی  باسن، عضله همسترینگ و سر کوتاه عضله دوسر رانی را در امتداد پشت ران عصب دهی می کند.

شاخه تیبیال عصب سیاتیک از اعصاب نخاعی L5، S1، S2 و S3 گرفته شده است و عصب رسانی به عضلات پشت ساق پا را بر عهده دارد. جزء حسی این عصب به عنوان عصب سورال به سمت پایین ادامه می‌یابد و عصب دهی بخش‌هایی از قسمت خارجی مچ پا و پاشنه پا را تامین می‌کند.

شاخه پرونئال عصب سیاتیک از اعصاب نخاعی L4، L5، S1 و S2 مشتق شده است و عصب رسانی به چندین عضله در امتداد قسمت جلویی و بیرونی ساق پا را تامین می کند. جزء حسی این عصب، حس پوست را در قسمت فضای بین دو انگشت شست و سبابه پا تامین می کند.

وظایف حرکتی عصب سیاتیک

عصب سیاتیک طیف وسیعی از عملکردهای حرکتی را فراهم می کند، از جمله تامین نیروی حرکتی عضلات ران، ساق پا و و مچ پا را. عملکردهای مهم حرکتی این عصب عبارتند از:

• اینورژن مچ پا – حرکت نزدیک شدن مچ پا به سمت خط وسط بدن
• اورژن مچ پا – حرکت دور شدن مچ پا به سمت خط وسط بدن
• دورسی فلکشن مچ پا – حرکت مچ پا به سمت بالا
• پلانتار فلکشن مچ پا – حرکت مچ پا به سمت پایین
• فلکشن انگشتان پا – حرکت انگشتان پا به سمت پایین
• اکستنشن انگشتان پا – حرکت انگشتان پا را به سمت بالا
• فلکشن زانو – خم شدن زانو
• اداکشن هیپ – به هم رساندن و نزدیک کردن ران ها / حرکت ساق پا به سمت خط وسط بدن

اگر عصب سیاتیک به هر طریقی آسیب دیده باشد، با توجه به قسمت آسیب دیده ریشه عصبی سیاتیک، ممکن است هر کدام از حرکات بالا تحت تاثیر قرار گیرد.