تقویت میل جنسی می‌تواند تاثیر بسزایی در بهبود کیفیت زندگی و روابط زوج‌ها داشته باشد. بسیاری از افراد به دنبال راه‌های طبیعی برای افزایش میل جنسی هستند و یکی از موثرترین روش‌ها، انجام تمرینات و ورزش‌های ساده است. در این مقاله به بررسی ورزش های ساده برای تقویت میل جنسی خواهیم پرداخت و تأثیر آن‌ها بر سلامت جسمی و روانی را بررسی می‌کنیم.

تاثیر ورزش در تقویت میل جنسی

۱. افزایش جریان خون

ورزش باعث افزایش جریان خون در بدن می‌شود. با افزایش جریان خون، خون‌رسانی به نواحی تناسلی نیز بهبود می‌یابد که این امر می‌تواند منجر به افزایش تحریک و پاسخ جنسی شود. این تأثیر به ویژه در تمرینات کاردیو مانند دویدن، شنا و دوچرخه‌سواری مشهود است.

۲. افزایش سطح هورمون‌ها

ورزش به تولید هورمون‌های مختلف از جمله تستوسترون و اندورفین کمک می‌کند. تستوسترون هورمونی است که نقش مهمی در تقویت میل جنسی دارد. افزایش سطح تستوسترون می‌تواند به بهبود میل جنسی در هر دو جنس منجر شود. اندورفین‌ها نیز که به عنوان “هورمون‌های خوشحالی” شناخته می‌شوند، با افزایش حس خوشحالی و کاهش استرس، میل جنسی را افزایش می‌دهند.

۵. افزایش انرژی

خستگی و کمبود انرژی می‌توانند میل جنسی را کاهش دهند. ورزش منظم با افزایش سطح انرژی و کاهش خستگی، می‌تواند میل جنسی را افزایش دهد. تمرینات کاردیو و تمرینات مقاومتی می‌توانند به بهبود استقامت و انرژی کلی بدن کمک کنند.

۸. بهبود ارتباطات عاطفی

ورزش به طور مشترک با شریک زندگی می‌تواند به بهبود ارتباطات عاطفی کمک کند. فعالیت‌های مشترک می‌توانند باعث افزایش نزدیکی و اتصال عاطفی شوند که این امر می‌تواند میل جنسی را افزایش دهد. ورزش‌های تیمی یا حتی پیاده‌روی مشترک می‌توانند به بهبود روابط عاطفی کمک کنند.

ورزش های ساده برای تقویت میل جنسی

حال به بررسی ورزش های ساده برای تقویت میل جنسی می‌پردازیم.

۱. تمرینات کگل (Kegel)

تمرینات کگل به تقویت عضلات کف لگن کمک می‌کنند. این عضلات نقش مهمی در عملکرد جنسی دارند. با تقویت این عضلات، جریان خون به ناحیه تناسلی افزایش یافته و کنترل بیشتری بر عملکرد جنسی خواهید داشت.

روش انجام:

– عضلاتی که برای قطع ادرار استفاده می‌کنید را شناسایی کنید.

– این عضلات را به مدت ۵ ثانیه منقبض کنید و سپس رها کنید.

– این تمرین را ۱۰ بار تکرار کنید و سه بار در روز انجام دهید.

۲. یوگا

یوگا ترکیبی از حرکات بدنی و تنفس عمیق است که به آرامش ذهن و بدن کمک می‌کند. بسیاری از حرکات یوگا می‌توانند به بهبود انعطاف‌پذیری و قدرت عضلات ناحیه لگن و تقویت میل جنسی کمک کنند.

حرکات پیشنهادی:

– پوزش کبوتر (Pigeon Pose): این حرکت به کشش و تقویت عضلات لگن کمک می‌کند.

– پوزش بچه (Child’s Pose): این حرکت آرامش‌بخش است و به کاهش استرس کمک می‌کند.

۳. تمرینات کاردیو (Cardio)

یکی دیگر از ورزش های ساده برای تقویت میل جنسی تمرینات کاردیو است؛ مانند دویدن، شنا، و دوچرخه‌سواری که می‌توانند به بهبود سلامت قلب و عروق و افزایش انرژی کلی بدن کمک کنند. افزایش گردش خون ناشی از این تمرینات می‌تواند تاثیر مثبتی بر میل جنسی داشته باشد.

توصیه‌ها:

– حداقل ۳۰ دقیقه تمرین کاردیو در روز انجام دهید.

– تمرینات را با شدت متوسط تا زیاد انجام دهید تا تاثیر بیشتری ببینید.

۴. تمرینات قدرتی

تمرینات قدرتی مانند وزنه‌برداری می‌توانند به افزایش سطح تستوسترون کمک کنند. تستوسترون هورمونی است که نقش مهمی در تقویت میل جنسی دارد. تمرینات قدرتی همچنین به بهبود اعتماد به نفس و تصویر بدنی کمک می‌کنند که هر دو می‌توانند میل جنسی را افزایش دهند.

تمرینات پیشنهادی:

– اسکات (Squats)

– ددلیفت (Deadlifts)

– پرس سینه (Bench Press)

۵. پیاده‌روی

یکی دیگر از ورزش های ساده برای تقویت میل جنسی پیاده‌روی است؛ یک ورزش ساده و موثر برای کاهش استرس و افزایش انرژی. پیاده‌روی منظم می‌تواند به بهبود گردش خون و سلامت عمومی بدن کمک کند که این امر به نوبه خود به تقویت میل جنسی کمک می‌کند.

توصیه‌ها:

– روزانه حداقل ۳۰ دقیقه پیاده‌روی کنید.

– تلاش کنید تا پیاده‌روی را در محیط‌های طبیعی مانند پارک‌ها انجام دهید تا از طبیعت نیز بهره‌مند شوید.

۶. تمرینات تنفسی و مراقبه

تمرینات تنفسی و مراقبه به کاهش استرس و افزایش آرامش ذهن کمک می‌کنند. استرس یکی از بزرگترین عوامل کاهش میل جنسی است، بنابراین کاهش استرس می‌تواند تاثیر مثبتی بر میل جنسی داشته باشد.

روش‌های پیشنهادی:

– تنفس عمیق: به مدت ۵ دقیقه نفس‌های عمیق و آهسته بکشید.

– مدیتیشن: روزانه ۱۰ تا ۱۵ دقیقه مدیتیشن کنید.

نتیجه‌گیری

ورزش های ساده برای تقویت میل جنسی می‌توانند بهبود قابل توجهی در زندگی جنسی شما ایجاد کنند. این تمرینات نه تنها به تقویت بدن و عضلات کمک می‌کنند، بلکه با کاهش استرس و افزایش آرامش ذهنی نیز می‌توانند میل جنسی را افزایش دهند. مهم است که این تمرینات را به صورت منظم انجام دهید تا بهترین نتیجه را ببینید. با توجه به اینکه هر فردی ممکن است نیازهای متفاوتی داشته باشد، بهتر است با یک متخصص ورزشی یا مشاور جنسی مشورت کنید تا برنامه مناسبی برای خود تنظیم کنید.

اگر به دنبال راهی برای بهبود کیفیت خواب و آرامش بیشتر قبل از خواب هستید، یوگا برای قبل از خواب یک انتخاب عالی است. این مقاله به شما 10 حرکت فوق العاده یوگا را معرفی می‌کند که می‌توانید آن‌ها را قبل از خواب انجام دهید. انجام این حرکات به مدت یک هفته می‌تواند تاثیر چشمگیری بر روی کیفیت خواب و سلامت عمومی شما داشته باشد.

10 حرکت فوق  العاده یوگا برای قبل از خواب

۱. حرکت کودک (Balasana)

حرکت کودک یکی از بهترین حرکات یوگا قبل از خواب است که به شما کمک می‌کند تا ذهن و بدن خود را آرام کنید. این حرکت فشارهای روزانه را کاهش می‌دهد و به آرامش عضلات پشت و گردن کمک می‌کند.

نحوه انجام:

1. روی زانوهای خود بنشینید و باسن را به پاشنه‌ها بچسبانید.

2. پیشانی خود را روی زمین بگذارید و دستان خود را به جلو بکشید.

3. به مدت ۱-۳ دقیقه در این حالت بمانید و به تنفس عمیق تمرکز کنید.

۲. حرکت پروانه (Baddha Konasana)

حرکت پروانه برای کشش عضلات داخلی ران و باسن مناسب است. این حرکت همچنین به آرامش ذهن و کاهش استرس کمک می‌کند.

نحوه انجام:

1. بر روی زمین بنشینید و پاهای خود را جلوی خود بگذارید.

2. کف پاهای خود را به هم بچسبانید و زانوها را به سمت بیرون خم کنید.

3. دستان خود را روی پاها بگذارید و به آرامی به جلو خم شوید.

4. به مدت ۱-۲ دقیقه در این حالت بمانید و نفس‌های عمیق بکشید.

۳. حرکت پاها به دیوار (Viparita Karani)

این حرکت یک روش عالی برای کاهش ورم پاها و آرامش سیستم عصبی است. یوگا قبل از خواب با این حرکت می‌تواند گردش خون را بهبود بخشد و به شما کمک کند بهتر بخوابید.

نحوه انجام:

1. نزدیک دیوار دراز بکشید و پاهای خود را به دیوار بلند کنید.

2. دستان خود را در کنار بدن بگذارید و چشم‌ها را ببندید.

3. به مدت ۵-۱۰ دقیقه در این حالت بمانید و به تنفس عمیق تمرکز کنید.

۴. حرکت پل (Setu Bandhasana)

حرکت پل برای تقویت عضلات پشت و باسن و همچنین بهبود انعطاف‌پذیری ستون فقرات بسیار مفید است.

نحوه انجام:

1. به پشت دراز بکشید و زانوها را خم کنید، پاها را روی زمین بگذارید.

2. دست‌ها را در کنار بدن قرار دهید و باسن را به آرامی از زمین بلند کنید.

3. به مدت ۱-۲ دقیقه در این حالت بمانید و به تنفس عمیق ادامه دهید.

۵. حرکت جسد (Savasana)

این حرکت آخرین حرکت یوگا قبل از خواب است که به شما کمک می‌کند تا کاملاً آرام شوید و ذهن خود را از هرگونه استرس و نگرانی پاک کنید.

نحوه انجام:

1. به پشت دراز بکشید و دستان خود را در کنار بدن قرار دهید.

2. پاها را کمی باز کنید و چشم‌ها را ببندید.

3. به مدت ۵-۱۰ دقیقه در این حالت بمانید و به تنفس عمیق تمرکز کنید.

۶. حرکت گربه-گاو (Marjaryasana-Bitilasana)

این حرکت ترکیبی از دو حرکت است که به افزایش انعطاف‌پذیری ستون فقرات و کاهش تنش عضلانی کمک می‌کند.

نحوه انجام:

1. در حالت چهار دست و پا قرار بگیرید.

2. برای حرکت گربه: هنگام بازدم، ستون فقرات را به سمت بالا گرد کنید و چانه را به سینه نزدیک کنید.

3. برای حرکت گاو: هنگام دم، ستون فقرات را به سمت پایین خم کنید و سر را به سمت بالا ببرید.

4. این حرکت را ۵-۱۰ بار تکرار کنید.

۷. حرکت پیچ کمر خوابیده (Supta Matsyendrasana)

این حرکت برای آرامش سیستم عصبی و بهبود انعطاف‌پذیری ستون فقرات بسیار مفید است.

نحوه انجام:

1. به پشت دراز بکشید و زانوها را به سمت سینه خم کنید.

2. زانوها را به سمت راست بگذارید و دست‌ها را در کنار بدن باز کنید.

3. سر را به سمت چپ بچرخانید و به مدت ۱-۲ دقیقه در این حالت بمانید.

4. حرکت را برای سمت دیگر نیز تکرار کنید.

۸. حرکت ماهی (Matsyasana)

این حرکت به باز کردن قفسه سینه و بهبود تنفس کمک می‌کند. یوگا قبل از خواب با این حرکت می‌تواند به شما کمک کند تا احساس آرامش بیشتری داشته باشید.

نحوه انجام:

1. به پشت دراز بکشید و دست‌ها را زیر باسن قرار دهید.

2. آرنج‌ها را به زمین فشار دهید و قفسه سینه را به سمت بالا ببرید.

3. سر را به آرامی به عقب خم کنید و به مدت ۱-۲ دقیقه در این حالت بمانید.

۹. حرکت قورباغه (Mandukasana)

این حرکت برای کاهش استرس و کشش عضلات داخلی ران و باسن بسیار موثر است.

نحوه انجام:

1. در حالت چهار دست و پا قرار بگیرید و زانوها را به سمت بیرون باز کنید.

2. دست‌ها را به جلو بکشید و پیشانی را روی زمین بگذارید.

3. به مدت ۲-۳ دقیقه در این حالت بمانید و به تنفس عمیق تمرکز کنید.

۱۰. حرکت تک پا (Eka Pada Rajakapotasana)

این حرکت به کشش عضلات باسن و کاهش تنش در ناحیه پایینی کمر کمک می‌کند.

نحوه انجام:

1. از حالت چهار دست و پا شروع کنید و زانوی راست را به سمت جلو و به سمت دست چپ بیاورید.

2. پای چپ را به سمت عقب بکشید و به آرامی به جلو خم شوید.

3. به مدت ۱-۲ دقیقه در این حالت بمانید و سپس حرکت را برای سمت دیگر تکرار کنید.

مزایای یوگا برای قبل از خواب

یوگا برای قبل از خواب یک روش بسیار موثر برای آرامش ذهن و آماده‌سازی بدن برای خواب است. این فعالیت‌ها نه تنها به بهبود کیفیت خواب کمک می‌کنند، بلکه تاثیرات مثبت زیادی بر روی سلامت عمومی و روانی دارند. در زیر به برخی از مزایای یوگا قبل از خواب پرداخته شده است:

۱. کاهش استرس و اضطراب

یوگا قبل از خواب با تمرکز بر تنفس عمیق و حرکات آرام بدن، می‌تواند به کاهش استرس و اضطراب کمک کند. این حالات راحتی و آرامشی که در حین انجام حرکات یوگا تجربه می‌شود، به دست آوردن احساس آرامش و تسکین ذهن را تسهیل می‌دهد.

۲. بهبود کیفیت خواب

مطالعات نشان داده‌اند که افرادی که قبل از خواب یوگا می‌کنند، بهتر و عمیق‌تر خواب می‌بینند. حرکات آرام یوگا می‌توانند احساس خستگی و خواب آلودگی را افزایش دهند و به تسهیل فرآیند خواب کمک کنند.

۳. افزایش انعطاف‌پذیری و انرژی

انجام یوگا قبل از خواب می‌تواند به کشش عضلات کمک کند و انعطاف‌پذیری بدن را بهبود بخشد. این حرکات همچنین می‌توانند به فرآیند بازسازی عضلات کمک کرده و باعث افزایش انرژی و آمادگی برای روز بعدی شود.

۴. کاهش دردهای عضلانی و آرامش عضلات

حرکات یوگا قبل از خواب می‌توانند به کاهش دردهای عضلانی کمک کنند، به خصوص اگر در روزهای پرفشاری بدن شما تنش داشته باشد. این حرکات باعث آرامش عضلات می‌شوند و بهبود جریان خون و کاهش ورم می‌آید.

۵. بهبود تمرکز و تمام شدن روز

یوگا قبل از خواب به شما کمک می‌کند تا ذهن خود را خالی کنید و از فشارهای روزانه خلاص شوید. این فعالیت‌ها به بهبود تمرکز شما کمک می‌کنند و به شما احساس حالتی آماده برای خواب می‌دهند.

۶. ارتقای آگاهی و خودشناسی

یوگا برای قبل از خواب می‌تواند به شما کمک کند با آگاهی بیشتری از بدن و ذهن خود، بهترین مراقبت را برای خود انتخاب کنید. این فعالیت‌ها به شما اجازه می‌دهند تا به طور کامل با خودتان ارتباط برقرار کنید و از وضعیت حالت خود در روز بهترین استفاده را ببرید.

نتیجه‌گیری

انجام حرکات یوگا برای قبل از خواب می‌تواند به بهبود کیفیت خواب و افزایش آرامش ذهن و بدن کمک کند. این 10 حرکت را به مدت یک هفته امتحان کنید و تاثیر مثبت آن‌ها را بر روی خواب و سلامت خود مشاهده کنید. یوگا قبل از خواب نه تنها به بهبود خواب کمک می‌کند بلکه به کاهش استرس و افزایش انعطاف‌پذیری بدن نیز مفید است.

مانند بسیاری از آسیب‌های زانو، پارگی مینیسک می‌تواند دردناک و ناتوان کننده باشد. متأسفانه، کاملاً رایج است. در واقع، پارگی مینیسک یکی از شایع‌ترین آسیب‌های غضروف زانو است.

پس مینیسک چیست؟ این یک تکه غضروف در زانوی شماست که مفصل را حمایت و تثبیت می‌کند. از استخوان‌ها در برابر سایش محافظت می‌کند؛ اما تنها چیزی که لازم است یک چرخش خوب زانو برای پاره شدن مینیسک است. در برخی موارد، تکه‌ای از غضروف خرد شده شکسته شده و در مفصل زانو گیر می‌کند و باعث قفل شدن آن می‌شود.

پارگی مینیسک در ورزش‌های تماسی مانند فوتبال و همچنین ورزش‌های غیر تماسی که نیاز به پریدن و برش دارند مانند والیبال و فوتبال رایج است. آن‌ها می‌توانند زمانی اتفاق بیفتند که فرد هنگام دویدن به طور ناگهانی جهت خود را تغییر دهد و اغلب همزمان با سایر آسیب‌های زانو مانند آسیب رباط صلیبی قدامی (ACL) رخ می‌دهد. پارگی مینیسک خطر ویژه‌ای برای ورزشکاران مسن‌تر است زیرا مینیسک با افزایش سن ضعیف می‌شود. بیش از 40 درصد از افراد 65 سال یا بالاتر به آن مبتلا هستند.

پارگی مینیسک چه احساسی دارد؟

علائم پارگی مینیسک عبارت‌اند از:

درد در زانو

تورم

احساس ترکیدن در هنگام آسیب دیدگی

مشکل در خم کردن و صاف کردن پا

تمایل به گیر یا قفل شدن زانوی شما

در ابتدا ممکن است درد بد نباشد. حتی ممکن است با مصدومیت بازی کنید؛ اما به محض شروع التهاب، زانوی شما احتمالاً کمی درد خواهد داشت.

برای تشخیص پارگی مینیسک، پزشک شما را معاینه کامل می‌کند. آن‌ها می‌خواهند جزئیاتی در مورد نحوه آسیب دیدگی شما بشنوند. اشعه ایکس ممکن است برای رد شکستگی استخوان و سایر مشکلات ضروری باشد. همچنین ممکن است نیاز به اسکن MRI (تصویربرداری تشدید مغناطیسی) داشته باشید که امکان ارزیابی دقیق‌تر غضروف زانو را فراهم می‌کند.

درمان پارگی مینیسک چیست؟

درمان پارگی مینیسک به اندازه و محل پارگی بستگی دارد. سایر عوامل مؤثر بر درمان شامل سن، سطح فعالیت و صدمات مرتبط است. قسمت بیرونی مینیسک که اغلب به عنوان «منطقه قرمز» نامیده می‌شود، بهبودی خوبی دارد و گاهی اوقات اگر پارگی کوچک باشد، می‌تواند خود به خود بهبود یابد. در مقابل، دو سوم داخلی مینیسک که به «منطقه سفید» معروف است، خون خوبی ندارد. اشک‌های این ناحیه به خودی خود بهبود نمی‌یابند زیرا این ناحیه فاقد رگ‌های خونی برای وارد کردن مواد مغذی شفابخش است.

خوشبختانه، همه پارگی‌های مینیسک نیاز به جراحی ندارند. اگر زانوی شما قفل نمی‌شود، ثابت است و علائم برطرف می‌شود، درمان غیر جراحی ممکن است کافی باشد. برای سرعت بخشیدن به بازیابی، می‌توانید:

به زانو استراحت دهید. اگر زانو دردناک است، فعالیت‌ها را به پیاده‌روی محدود کنید. برای کمک به تسکین درد از عصا استفاده کنید.

برای کاهش درد و تورم زانوی خود را یخ بزنید. این کار را به مدت 15-20 دقیقه هر 3-4 ساعت به مدت 2-3 روز یا تا زمانی که درد و تورم از بین برود، انجام دهید.

زانوی خود را فشرده کنید. برای کنترل تورم از یک باند کشی یا یک آستین نوع نئوپرن روی زانوی خود استفاده کنید.

زمانی که نشسته‌اید یا دراز کشیده‌اید، زانوی خود را با یک بالش زیر پاشنه بلند کنید.

داروهای ضد التهابی مصرف کنید. داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs)، مانند Advil، Aleve، یا Motrin، به کاهش درد و تورم کمک می‌کنند. با این حال، این داروها می‌توانند عوارض جانبی مانند افزایش خطر خونریزی و زخم داشته باشند. آن‌ها فقط باید گاهی اوقات استفاده شوند، مگر اینکه پزشک به طور خاص خلاف آن را بگوید.

از تمرینات کششی و تقویتی برای کمک به کاهش استرس به زانو استفاده کنید. از پزشک خود بخواهید که یک فیزیوتراپیست را برای راهنمایی توصیه کند.

از فعالیت‌های ضربه‌ای مانند دویدن و پریدن خودداری کنید.

با این حال، این درمان‌های محافظه کارانه همیشه کافی نیستند. اگر پارگی بزرگ، ناپایدار باشد یا باعث ایجاد علائم قفل شدگی شود، ممکن است برای ترمیم یا برداشتن لبه‌های ناپایدار، جراحی لازم باشد. این روش معمولاً بسیار ساده است و اغلب می‌توانید همان روز به خانه بروید. در صورت انجام تعمیر، ممکن است پس از آن به یک بریس برای محافظت نیاز داشته باشید.

برای 85٪ تا 90٪ از افرادی که برای پارگی مینیسک تحت عمل جراحی قرار می‌گیرند، نتایج کوتاه مدت خوب تا عالی است؛ اما در دراز مدت، افرادی که آسیب دیدگی مینیسک بزرگی دارند که قابل ترمیم نیست، ممکن است در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به آرتروز زانو باشند.

چه زمانی زانوی من بهتر می‌شود؟

زمان بهبودی زانوی شما به عوامل مختلفی بستگی دارد، از جمله شدت پارگی مینیسک شما. بهبودی کامل پس از جراحی ممکن است 4 تا 6 هفته طول بکشد، بسته به نوع عمل انجام شده و همچنین عوامل دیگر؛ اما به خاطر داشته باشید که افراد نیز با سرعت های متفاوتی بهبود می‌یابند. در بیشتر موارد از فیزیوتراپی پس از جراحی برای به حداقل رساندن عوارض و سرعت بخشیدن به بهبودی استفاده می‌شود.

اگر تیم پزشکی شما موافق باشد، می‌توانید فعالیت جدیدی را انجام دهید که درد زانو را در حین بهبودی تشدید نکند. به عنوان مثال، دوندگان می‌توانند شنا را امتحان کنند.

هر کاری انجام می‌دهید، عجله نکنید. سعی نکنید به سطح قبلی فعالیت بدنی خود بازگردید تا زمانی که:

می‌توانید بدون درد زانوی خود را به طور کامل خم کرده و صاف کنید.

هنگام راه رفتن، دویدن، دوی سرعت یا پرش، هیچ دردی در زانو احساس نمی‌کنید.

زانوی شما دیگر متورم نیست.

زانوی آسیب دیده شما به اندازه زانوی آسیب ندیده شما قوی است.

اگر استفاده از زانوی خود را قبل از بهبودی شروع کنید، ممکن است باعث آسیب بیشتر شود.

چگونه می‌توانم از پارگی مینیسک جلوگیری کنم؟

پیشگیری از پارگی مینیسک سخت است زیرا معمولاً در نتیجه تصادف است؛ اما برخی اقدامات احتیاطی ممکن است خطر آسیب دیدگی زانو را کاهش دهد. باید:

با تمرینات منظم عضلات ران خود را قوی نگه دارید.

قبل از شرکت با فعالیت‌های سبک بدن خود را گرم کنید

بین تمرینات به بدن خود زمان استراحت بدهید. عضلات خسته می‌توانند خطر آسیب را افزایش دهند.

اطمینان حاصل کنید که کفش‌های شما از ساپورت کافی برخوردار بوده و به درستی مناسب هستند.

انعطاف پذیری را حفظ کنید.

هرگز شدت تمرین خود را به طور ناگهانی افزایش ندهید. تغییرات را به آرامی انجام دهید.

تشخیص پارگی مینیسک

پارگی مینیسک اغلب در طول معاینه فیزیکی قابل تشخیص است. پزشک ممکن است زانو و پای شما را در موقعیت‌های مختلف حرکت دهد، راه رفتن شما را تماشا کند و از شما بخواهد که برای کمک به مشخص کردن علت علائم و نشانه‌های شما چمباتمه بزنید.

تست‌های تصویربرداری

اشعه ایکس. از آنجایی که مینیسک پاره شده از غضروف تشکیل شده است، در اشعه ایکس نشان داده نمی‌شود؛ اما اشعه ایکس می‌تواند به رد سایر مشکلات زانو که باعث علائم مشابه می‌شود کمک کند.

تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI). این از یک میدان مغناطیسی قوی برای تولید تصاویر دقیق از هر دو بافت سخت و نرم داخل زانو استفاده می‌کند. این بهترین مطالعه تصویربرداری برای تشخیص پارگی مینیسک است.

آرتروسکوپی

در برخی موارد، پزشک ممکن است از ابزاری به نام آرتروسکوپ برای بررسی داخل زانو استفاده کند. آرتروسکوپ از طریق یک برش کوچک در نزدیکی زانوی شما وارد می‌شود.

این دستگاه حاوی یک نور و یک دوربین کوچک است که تصویر بزرگ شده‌ای از داخل زانوی شما را روی مانیتور ارسال می‌کند. در صورت لزوم، ابزارهای جراحی را می‌توان از طریق آرتروسکوپ یا از طریق برش‌های کوچک اضافی در زانوی شما برای اصلاح یا ترمیم پارگی وارد کرد.

درمان پارگی مینیسک بسته به نوع، اندازه و محل پارگی شما اغلب به صورت محافظه کارانه شروع می‌شود.

مشکلات مرتبط با آرتروز اغلب با گذشت زمان با درمان آرتروز بهبود می‌یابند، بنابراین جراحی معمولاً اندیکاسیون ندارد. بسیاری از پارگی‌های دیگر که با قفل شدن یا انسداد حرکت زانو مرتبط نیستند با گذشت زمان کمتر دردناک می‌شوند، بنابراین نیازی به جراحی نیز ندارند.

پزشک ممکن است توصیه کند:

از فعالیت‌هایی که باعث تشدید درد زانو شما می‌شود، خودداری کنید، به خصوص هر فعالیتی که باعث چرخش زانوی شما می‌شود. اگر درد شما شدید است، استفاده از عصا می‌تواند فشار را از روی زانوی شما کم کند و باعث بهبودی شود.

یخ می‌تواند درد و تورم زانو را کاهش دهد. از یک بسته سرد، یک کیسه سبزیجات یخ زده یا یک حوله پر از تکه‌های یخ برای حدود 15 دقیقه هر بار استفاده کنید و زانوی خود را بالا نگه دارید. این کار را هر 4 تا 6 ساعت یک یا دو روز اول و سپس هر چند وقت یکبار انجام دهید.

مسکن‌های بدون نسخه نیز می‌توانند به کاهش درد زانو کمک کنند.

درمان پارگی مینیسک

فیزیوتراپی می‌تواند به تقویت عضلات اطراف زانو و پاها کمک کند تا به تثبیت و حمایت از مفصل زانو کمک کند.

عمل جراحی پارگی مینیسک

اگر علیرغم درمان توانبخشی زانوی شما همچنان دردناک است یا اگر زانوی شما قفل می‌شود، پزشک ممکن است جراحی را توصیه کند. گاهی اوقات امکان ترمیم پارگی مینیسک، به خصوص در کودکان و بزرگسالان وجود دارد.

اگر پارگی قابل ترمیم نباشد، مینیسک ممکن است با جراحی، احتمالاً از طریق برش‌های کوچک با استفاده از آرتروسکوپ، بریده شود. پس از جراحی، برای افزایش و حفظ قدرت و ثبات زانو باید تمریناتی انجام دهید.

اگر آرتروز پیشرفته و دژنراتیو دارید، پزشک ممکن است تعویض مفصل زانو را توصیه کند. برای افراد جوان‌تری که علائم و نشانه‌های پس از جراحی دارند اما آرتروز پیشرفته ندارند، پیوند مینیسک ممکن است مناسب باشد. این جراحی شامل پیوند مینیسک از جسد است.

یک ارائه دهنده مراقبت‌های بهداشتی اغلب می‌تواند شکستگی لگن را بر اساس علائم و موقعیت غیر طبیعی لگن و ساق پا تشخیص دهد. اشعه ایکس معمولا شکستگی را تایید می‌کند و محل شکستگی را نشان می‌دهد.

اگر اشعه ایکس شما شکستگی را نشان نمی‌دهد اما همچنان درد لگن دارید، ممکن است پزشک برای جستجوی شکستگی خط مو، ام آر آی یا اسکن استخوان را تجویز کند.

بیشتر شکستگی‌های لگن در یکی از دو محل روی استخوان بلند که از لگن تا زانو امتداد دارد (فمور) رخ می‌دهد:

گردن فمورال. این ناحیه در قسمت بالایی استخوان ران، درست زیر قسمت توپی (سر استخوان ران) مفصل گوی و سوکت قرار دارد.

ناحیه بین تروکانتریک این ناحیه کمی دورتر از مفصل ران، در قسمت فوقانی استخوان ران که به سمت بیرون بیرون زده است، قرار دارد.

دو نوع شایع شکستگی لگن

انواع شکستگی لگن

بیشتر شکستگی‌های لگن در یکی از دو مکان رخ می‌دهند – در گردن فمور یا در ناحیه بین تروکانتریک. محل شکستگی به تعیین بهترین گزینه‌های درمانی کمک می‌کند.

برای تشخیص بهتر موارد زیر کمک کننده هستند:

سی تی اسکن

ام آر آی

اشعه ایکس

درمان شکستگی لگن معمولاً شامل ترکیبی از ترمیم سریع جراحی، توانبخشی و دارو برای مدیریت درد و جلوگیری از لخته شدن خون و عفونت است.

عمل جراحی

نوع جراحی به طور کلی به محل و شدت شکستگی، اینکه آیا استخوان‌های شکسته به‌درستی در یک راستا قرار نگرفته‌اند (جا به‌ جا شده‌اند) و سن شما و شرایط سلامت زمینه‌ای بستگی دارد. گزینه‌ها عبارت‌اند از:

جراحی داخلی با استفاده از پیچ. پیچ‌های فلزی در استخوان قرار می‌گیرند تا در هنگام بهبودی شکستگی، آن را در کنار هم نگه دارند. گاهی اوقات پیچ‌ها به یک صفحه فلزی متصل می‌شوند که از استخوان ران (فمور) عبور می‌کند.

تعویض کامل لگن استخوان ران فوقانی و حفره استخوان لگن با قطعات مصنوعی (پروتز) جایگزین می‌شود. به طور فزاینده‌ای، مطالعات نشان می‌دهد که تعویض کامل مفصل ران مقرون به صرفه‌تر است و با نتایج بلندمدت بهتری در بزرگسالان سالم که به طور مستقل زندگی می‌کنند، همراه است.

تعویض جزئی لگن در برخی شرایط، قسمت سوکت لگن نیازی به تعویض ندارد. تعویض جزئی لگن ممکن است برای بزرگسالانی توصیه شود که سایر شرایط سلامتی دارند یا دیگر مستقل زندگی نمی‌کنند.

تکنیک‌های ترمیم شکستگی لگن

گزینه‌های ترمیم

شکستگی لگن را می‌توان با کمک پیچ‌های فلزی، صفحات و میله‌ها ترمیم کرد. در برخی موارد، تعویض مصنوعی (پروتز) قسمت‌هایی از مفصل ران ممکن است ضروری باشد.

اگر خون رسانی به قسمت توپی مفصل ران در طی شکستگی آسیب دیده باشد، جراحان ممکن است تعویض کامل یا جزئی لگن را توصیه کنند. این نوع آسیب که اغلب در افراد مسن مبتلا به شکستگی گردن فمور رخ می‌دهد، به این معنی است که استخوان کمتر به درستی ترمیم می‌شود.

توانبخشی شکستگی لگن

فیزیوتراپی در ابتدا بر روی دامنه حرکتی و تمرینات تقویتی تمرکز خواهد داشت. بسته به نوع عمل جراحی و اینکه آیا کمکی در خانه وجود دارد یا خیر، رفتن به یک مرکز مراقبت طولانی ممکن است ضروری باشد.

در مراقبت‌های طولانی مدت و در خانه، یک کار درمانگر تکنیک‌هایی را برای استقلال در زندگی روزمره، مانند استفاده از توالت، حمام کردن، لباس پوشیدن و آشپزی آموزش می‌دهد. یک کار درمانگر تعیین می‌کند که آیا ممکن است برای بازیابی تحرک و استقلال به واکر یا ویلچر نیاز باشد یا خیر.

برنامه توانبخشی

فیزیوتراپی

درمان شکستگی‌های گردن فمور، شکستگی‌های بین تروکانتریک هیپ و اکثر شکستگی‌های تنشی گردن فمور نیاز به مداخله جراحی دارد. شکستگی‌های استرسی اغلب در گردن استخوان ران رخ می‌دهد و بر اساس محل (به عنوان مثال، تحتانی یا فشرده، برتر یا کشش) طبقه بندی می‌شوند. شکستگی‌های تنشی پیش آگهی ضعیفی دارند و معمولاً ناپایدار هستند. شکستگی‌های فشاری ممکن است با مدیریت محافظه کارانه بهبود یابد.

شکستگی‌های فشاری معمولاً با چند روز استراحت و به دنبال آن تحمل وزن محافظت شده با عصا درمان می‌شوند. برای نظارت بر بهبود و پیشرفت شکستگی و ارزیابی هر گونه تغییر، فیلم‌های اشعه ایکس سریال مکرر توصیه می‌شود. درمان جراحی شکستگی‌های استرس تنشی و شکستگی لگن در مداخله جراحی مورد بحث قرار گرفته است.

عوارض شکستگی لگن

رایج‌ترین سیستم طبقه بندی مورد استفاده برای شکستگی‌های گردن فمور، طبقه بندی باغ است. شکستگی‌ها بر اساس میزان جابجایی و قطعات شکستگی به 4 گروه تقسیم می‌شوند. این سیستم طبقه بندی راهنمایی برای گزینه‌های درمانی و ایمپلنت‌های جراحی می‌دهد. 4 گروه زیر این سیستم طبقه بندی را تشکیل می‌دهند:

نوع I: شکستگی ناقص با نهفتگی والگوس

نوع I شکستگی گردن فمور.

نوع I شکستگی گردن فمور.

نوع II: شکستگی کامل بدون جابجایی

نوع III: شکستگی کامل با جابجایی جزئی قطعات شکستگی

نوع IV: شکستگی کامل با جابجایی کامل که به سر استخوان ران اجازه می‌دهد تا به حالت آناتومیک برگردد.

این طبقه بندی را می‌توان به شکستگی‌های غیر جابجا شده، نوع I و II، یا جابجایی نوع III و IV ساده‌تر کرد.

طبقه بندی شکستگی‌های بین تروکانتریک لگن بر اساس سیستمی است که توسط ایوانز در سال 1949 معرفی شد. این سیستم بر اساس الگوی شکستگی و توانایی به دست آوردن کاهش پایدار است. ایوانز اهمیت بازیابی قشر خلفی میانی را به عنوان یک عامل کمک کننده به ثبات شکستگی تشخیص داد. دیگران شکستگی‌های بین تروکانتریک را بر اساس تعداد قطعات شکستگی موجود طبقه بندی می‌کنند. با این حال، برای سهولت در توصیف و سادگی، این شکستگی‌ها به بهترین نحو به شرح زیر طبقه بندی می‌شوند:

پایدار: شکستگی‌هایی با قشر خلفی میانی دست نخورده

ناپایدار: شکستگی با ریزش قشر خلفی میانی، شکستگی با گسترش دیافیز

سیستم طبقه ‌بندی که بیشتر برای شکستگی‌های لگن کودکان استفاده می‌شود، کولونا است. در این طبقه بندی، پیش آگهی شکستگی به محل آسیب و تداخل آن با جریان خون به سر استخوان ران بستگی دارد.

نوع اول: شکستگی‌های ترانس اپی فیزیال، 8 درصد از شکستگی‌های لگن کودکان را تشکیل می‌دهند، میزان AVN به 100 درصد نزدیک می‌شود.

نوع دوم: شکستگی‌های ترانس سرویکال، 45 درصد از شکستگی‌های لگن کودکان را تشکیل می‌دهند، 80 درصد جابجا شده‌اند، نرخ AVN به 80 درصد نزدیک می‌شود.

نوع III: شکستگی‌های سرویکوتروکانتریک، 30 درصد از شکستگی‌های لگن کودکان را تشکیل می‌دهند، میزان AVN 20-30 درصد است.

نوع IV: شکستگی‌های بین تروکانتریک، 10 تا 15 درصد از شکستگی‌های لگن کودکان را تشکیل می‌دهند، عوارض کمتری نسبت به انواع I-III دارند.

شکستگی‌های استرسی را عمدتاً بر اساس یافته‌های MRI طبقه‌بندی کرده‌اند. 3 دسته اصلی شکستگی‌های فشاری، کششی و خستگی جابجا شده بودند. صدمات جانبی فشاری بر اساس اینکه آیا یک خط خستگی که به عنوان یک نوار خطی با شدت سیگنال پایین عمود بر خط نیرو در سراسر گردن فمور وجود دارد یا خیر، به نظر می‌رسد، تقسیم شدند.

2 زیرگروه آن‌هایی هستند که خط خستگی کمتر از 50 درصد عرض گردن فمور را نشان می‌دهند و آن‌هایی هستند که خط خستگی بزرگ‌تر یا مساوی 50 درصد دارند. یافته‌های جانبی تنش ظریف هستند. مشخصه آن‌ها افزایش شدت سیگنال در گردن فمور فوقانی در تصاویر بازیابی وارونگی معکوس با وزن T2 و زمان معکوس کوتاه (STIR) است. شکستگی‌های جابجا شده را می‌توان در رادیوگرافی ساده شناسایی کرد.

عوارض مرتبط با شکستگی‌های استرسی که درمان نشده یا اشتباه تشخیص داده شده‌اند، قابل توجه هستند. AVN، جوش نخوردن، بدشکلی واروس، استئونکروز و شکستگی گردن استخوان ران کاملاً جابجا شده ممکن است رخ دهد. این عوارض می‌تواند منجر به تغییرات جدی و تغییر دهنده زندگی در عملکرد و توانایی بیمار برای حرکت موثر و انجام فعالیت‌های روزمره شود.

مداخله جراحی

شکستگی‌های گردن فمور نوع I و II با جراحی و جا اندازی بسته و تثبیت داخلی انجام می‌شوند. انواع III و IV در مورد نوع ایمپلنت مورد استفاده برای درمان بحث برانگیز هستند. در بیماران جوان‌تر، کاهش بسته یا باز توصیه می‌شود. در بیماران مسن کمتر فعال، جایگزینی پروتز توصیه می‌شود که بیماران مبتلا به شکستگی‌های بین تروکانتریک هیپ نیاز دارند.

تثبیت ادرار با جراحی

در شکستگی‌های فشاری تنشی گردن استخوان ران حاد (مزمن)، اکثر نویسندگان درمان تهاجمی با تثبیت داخلی با پیچ‌های کانوله شده از راه پوست را توصیه می‌کنند. درمان پس از عمل مشابه موارد فوق است، پس از آن، یک برنامه فیزیوتراپی تحت نظارت برای فعالیت‌های پیشرونده، تقویت اندام تحتانی و حرکت با تحمل وزن کامل ترسیم می‌شود.

درمان شکستگی لگن کودکان نیاز به ارزیابی مناسب و معمولاً کاهش و تثبیت جراحی برای شکستگی‌های جابجا شده دارد. زمان درمان مهم است و ممکن است در نتیجه نهایی نقش داشته باشد.

شکستگی‌های گردن فمور و شکستگی‌های بین تروکانتریک هیپ اغلب در جمعیت‌های مسن رخ می‌دهد که عموماً دارای سایر تشخیص‌های پزشکی هستند. این شکستگی ممکن است به دلیل یک مشکل مرتبط با پزشکی مانند یک دوره سنکوپال، کم آبی، درمان بیش از حد یا سرگیجه باشد. علت زمین خوردن باید بررسی شود و برای کمک به رد دلایل پزشکی منجر به زمین خوردن و گرفتن مجوز پزشکی برای درمان و زمان مداخله جراحی، با متخصص داخلی مشورت شود. دلیل درمان جراحی شکستگی لگن این است که به بیمار اجازه حرکت زودهنگام داده شود و امیدواریم از عوارض پزشکی مرتبط با عدم فعالیت جلوگیری شود.

مصرف مکمل ویتامین D خوراکی با دوز بالا (≥800 IU روزانه) ممکن است به پیشگیری از شکستگی لگن و سایر شکستگی‌های غیر مهره‌ای در افراد بالای 65 سال کمک کند.

شکستگی لگن (راه‌ های درمان)

یک ارائه دهنده مراقبت‌های بهداشتی اغلب می‌تواند شکستگی لگن را بر اساس علائم و موقعیت غیر طبیعی لگن و ساق پا تشخیص دهد. اشعه ایکس معمولا شکستگی را تایید می‌کند و محل شکستگی را نشان می‌دهد.

اگر اشعه ایکس شما شکستگی را نشان نمی‌دهد اما همچنان درد لگن دارید، ممکن است پزشک برای جستجوی شکستگی خط مو، ام آر آی یا اسکن استخوان را تجویز کند.

بیشتر شکستگی‌های لگن در یکی از دو محل روی استخوان بلند که از لگن تا زانو امتداد دارد (فمور) رخ می‌دهد:

گردن فمورال. این ناحیه در قسمت بالایی استخوان ران، درست زیر قسمت توپی (سر استخوان ران) مفصل گوی و سوکت قرار دارد.

ناحیه بین تروکانتریک این ناحیه کمی دورتر از مفصل ران، در قسمت فوقانی استخوان ران که به سمت بیرون بیرون زده است، قرار دارد.

دو نوع شایع شکستگی لگن

انواع شکستگی لگن

بیشتر شکستگی‌های لگن در یکی از دو مکان رخ می‌دهند – در گردن فمور یا در ناحیه بین تروکانتریک. محل شکستگی به تعیین بهترین گزینه‌های درمانی کمک می‌کند.

برای تشخیص بهتر موارد زیر کمک کننده هستند:

سی تی اسکن

ام آر آی

اشعه ایکس

درمان شکستگی لگن معمولاً شامل ترکیبی از ترمیم سریع جراحی، توانبخشی و دارو برای مدیریت درد و جلوگیری از لخته شدن خون و عفونت است.

عمل جراحی

نوع جراحی به طور کلی به محل و شدت شکستگی، اینکه آیا استخوان‌های شکسته به‌درستی در یک راستا قرار نگرفته‌اند (جا به‌ جا شده‌اند) و سن شما و شرایط سلامت زمینه‌ای بستگی دارد. گزینه‌ها عبارت‌اند از:

جراحی داخلی با استفاده از پیچ. پیچ‌های فلزی در استخوان قرار می‌گیرند تا در هنگام بهبودی شکستگی، آن را در کنار هم نگه دارند. گاهی اوقات پیچ‌ها به یک صفحه فلزی متصل می‌شوند که از استخوان ران (فمور) عبور می‌کند.

تعویض کامل لگن استخوان ران فوقانی و حفره استخوان لگن با قطعات مصنوعی (پروتز) جایگزین می‌شود. به طور فزاینده‌ای، مطالعات نشان می‌دهد که تعویض کامل مفصل ران مقرون به صرفه‌تر است و با نتایج بلندمدت بهتری در بزرگسالان سالم که به طور مستقل زندگی می‌کنند، همراه است.

تعویض جزئی لگن در برخی شرایط، قسمت سوکت لگن نیازی به تعویض ندارد. تعویض جزئی لگن ممکن است برای بزرگسالانی توصیه شود که سایر شرایط سلامتی دارند یا دیگر مستقل زندگی نمی‌کنند.

تکنیک‌های ترمیم شکستگی لگن

گزینه‌های ترمیم

شکستگی لگن را می‌توان با کمک پیچ‌های فلزی، صفحات و میله‌ها ترمیم کرد. در برخی موارد، تعویض مصنوعی (پروتز) قسمت‌هایی از مفصل ران ممکن است ضروری باشد.

اگر خون رسانی به قسمت توپی مفصل ران در طی شکستگی آسیب دیده باشد، جراحان ممکن است تعویض کامل یا جزئی لگن را توصیه کنند. این نوع آسیب که اغلب در افراد مسن مبتلا به شکستگی گردن فمور رخ می‌دهد، به این معنی است که استخوان کمتر به درستی ترمیم می‌شود.

توانبخشی شکستگی لگن

فیزیوتراپی در ابتدا بر روی دامنه حرکتی و تمرینات تقویتی تمرکز خواهد داشت. بسته به نوع عمل جراحی و اینکه آیا کمکی در خانه وجود دارد یا خیر، رفتن به یک مرکز مراقبت طولانی ممکن است ضروری باشد.

در مراقبت‌های طولانی مدت و در خانه، یک کار درمانگر تکنیک‌هایی را برای استقلال در زندگی روزمره، مانند استفاده از توالت، حمام کردن، لباس پوشیدن و آشپزی آموزش می‌دهد. یک کار درمانگر تعیین می‌کند که آیا ممکن است برای بازیابی تحرک و استقلال به واکر یا ویلچر نیاز باشد یا خیر.

برنامه توانبخشی

فیزیوتراپی

درمان شکستگی‌های گردن فمور، شکستگی‌های بین تروکانتریک هیپ و اکثر شکستگی‌های تنشی گردن فمور نیاز به مداخله جراحی دارد. شکستگی‌های استرسی اغلب در گردن استخوان ران رخ می‌دهد و بر اساس محل (به عنوان مثال، تحتانی یا فشرده، برتر یا کشش) طبقه بندی می‌شوند. شکستگی‌های تنشی پیش آگهی ضعیفی دارند و معمولاً ناپایدار هستند. شکستگی‌های فشاری ممکن است با مدیریت محافظه کارانه بهبود یابد.

شکستگی‌های فشاری معمولاً با چند روز استراحت و به دنبال آن تحمل وزن محافظت شده با عصا درمان می‌شوند. برای نظارت بر بهبود و پیشرفت شکستگی و ارزیابی هر گونه تغییر، فیلم‌های اشعه ایکس سریال مکرر توصیه می‌شود. درمان جراحی شکستگی‌های استرس تنشی و شکستگی لگن در مداخله جراحی مورد بحث قرار گرفته است.

عوارض شکستگی لگن

رایج‌ترین سیستم طبقه بندی مورد استفاده برای شکستگی‌های گردن فمور، طبقه بندی باغ است. شکستگی‌ها بر اساس میزان جابجایی و قطعات شکستگی به 4 گروه تقسیم می‌شوند. این سیستم طبقه بندی راهنمایی برای گزینه‌های درمانی و ایمپلنت‌های جراحی می‌دهد. 4 گروه زیر این سیستم طبقه بندی را تشکیل می‌دهند:

نوع I: شکستگی ناقص با نهفتگی والگوس

نوع I شکستگی گردن فمور.

نوع I شکستگی گردن فمور.

نوع II: شکستگی کامل بدون جابجایی

نوع III: شکستگی کامل با جابجایی جزئی قطعات شکستگی

نوع IV: شکستگی کامل با جابجایی کامل که به سر استخوان ران اجازه می‌دهد تا به حالت آناتومیک برگردد.

این طبقه بندی را می‌توان به شکستگی‌های غیر جابجا شده، نوع I و II، یا جابجایی نوع III و IV ساده‌تر کرد.

طبقه بندی شکستگی‌های بین تروکانتریک لگن بر اساس سیستمی است که توسط ایوانز در سال 1949 معرفی شد. این سیستم بر اساس الگوی شکستگی و توانایی به دست آوردن کاهش پایدار است. ایوانز اهمیت بازیابی قشر خلفی میانی را به عنوان یک عامل کمک کننده به ثبات شکستگی تشخیص داد. دیگران شکستگی‌های بین تروکانتریک را بر اساس تعداد قطعات شکستگی موجود طبقه بندی می‌کنند. با این حال، برای سهولت در توصیف و سادگی، این شکستگی‌ها به بهترین نحو به شرح زیر طبقه بندی می‌شوند:

پایدار: شکستگی‌هایی با قشر خلفی میانی دست نخورده

ناپایدار: شکستگی با ریزش قشر خلفی میانی، شکستگی با گسترش دیافیز

سیستم طبقه ‌بندی که بیشتر برای شکستگی‌های لگن کودکان استفاده می‌شود، کولونا است. در این طبقه بندی، پیش آگهی شکستگی به محل آسیب و تداخل آن با جریان خون به سر استخوان ران بستگی دارد.

نوع اول: شکستگی‌های ترانس اپی فیزیال، 8 درصد از شکستگی‌های لگن کودکان را تشکیل می‌دهند، میزان AVN به 100 درصد نزدیک می‌شود.

نوع دوم: شکستگی‌های ترانس سرویکال، 45 درصد از شکستگی‌های لگن کودکان را تشکیل می‌دهند، 80 درصد جابجا شده‌اند، نرخ AVN به 80 درصد نزدیک می‌شود.

نوع III: شکستگی‌های سرویکوتروکانتریک، 30 درصد از شکستگی‌های لگن کودکان را تشکیل می‌دهند، میزان AVN 20-30 درصد است.

نوع IV: شکستگی‌های بین تروکانتریک، 10 تا 15 درصد از شکستگی‌های لگن کودکان را تشکیل می‌دهند، عوارض کمتری نسبت به انواع I-III دارند.

شکستگی‌های استرسی را عمدتاً بر اساس یافته‌های MRI طبقه‌بندی کرده‌اند. 3 دسته اصلی شکستگی‌های فشاری، کششی‌ و خستگی جابجا شده بودند. صدمات جانبی فشاری بر اساس اینکه آیا یک خط خستگی که به عنوان یک نوار خطی با شدت سیگنال پایین عمود بر خط نیرو در سراسر گردن فمور وجود دارد یا خیر، به نظر می‌رسد، تقسیم شدند.

2 زیرگروه آن‌هایی هستند که خط خستگی کمتر از 50 درصد عرض گردن فمور را نشان می‌دهند و آن‌هایی هستند که خط خستگی بزرگ‌تر یا مساوی 50 درصد دارند. یافته‌های جانبی تنش ظریف هستند. مشخصه آن‌ها افزایش شدت سیگنال در گردن فمور فوقانی در تصاویر بازیابی وارونگی معکوس با وزن T2 و زمان معکوس کوتاه (STIR) است. شکستگی‌های جابجا شده را می‌توان در رادیوگرافی ساده شناسایی کرد.

عوارض مرتبط با شکستگی‌های استرسی که درمان نشده یا اشتباه تشخیص داده شده‌اند، قابل توجه هستند. AVN، جوش نخوردن، بدشکلی واروس، استئونکروز و شکستگی گردن استخوان ران کاملاً جابجا شده ممکن است رخ دهد. این عوارض می‌تواند منجر به تغییرات جدی و تغییر دهنده زندگی در عملکرد و توانایی بیمار برای حرکت موثر و انجام فعالیت‌های روزمره شود.

مداخله جراحی

شکستگی‌های گردن فمور نوع I و II با جراحی و جا اندازی بسته و تثبیت داخلی انجام می‌شوند. انواع III و IV در مورد نوع ایمپلنت مورد استفاده برای درمان بحث برانگیز هستند. در بیماران جوان‌تر، کاهش بسته یا باز توصیه می‌شود. در بیماران مسن کمتر فعال، جایگزینی پروتز توصیه می‌شود که بیماران مبتلا به شکستگی‌های بین تروکانتریک هیپ نیاز دارند.

تثبیت ادرار با جراحی

در شکستگی‌های فشاری تنشی گردن استخوان ران حاد (مزمن)، اکثر نویسندگان درمان تهاجمی با تثبیت داخلی با پیچ‌های کانوله شده از راه پوست را توصیه می‌کنند. درمان پس از عمل مشابه موارد فوق است، پس از آن، یک برنامه فیزیوتراپی تحت نظارت برای فعالیت‌های پیشرونده، تقویت اندام تحتانی و حرکت با تحمل وزن کامل ترسیم می‌شود.

درمان شکستگی لگن کودکان نیاز به ارزیابی مناسب و معمولاً کاهش و تثبیت جراحی برای شکستگی‌های جابجا شده دارد. زمان درمان مهم است و ممکن است در نتیجه نهایی نقش داشته باشد.

شکستگی‌های گردن فمور و شکستگی‌های بین تروکانتریک هیپ اغلب در جمعیت‌های مسن رخ می‌دهد که عموماً دارای سایر تشخیص‌های پزشکی هستند. این شکستگی ممکن است به دلیل یک مشکل مرتبط با پزشکی مانند یک دوره سنکوپال، کم آبی، درمان بیش از حد یا سرگیجه باشد. علت زمین خوردن باید بررسی شود و برای کمک به رد دلایل پزشکی منجر به زمین خوردن و گرفتن مجوز پزشکی برای درمان و زمان مداخله جراحی، با متخصص داخلی مشورت شود. دلیل درمان جراحی شکستگی لگن این است که به بیمار اجازه حرکت زودهنگام داده شود و امیدواریم از عوارض پزشکی مرتبط با عدم فعالیت جلوگیری شود.

مصرف مکمل ویتامین D خوراکی با دوز بالا (≥800 IU روزانه) ممکن است به پیشگیری از شکستگی لگن و سایر شکستگی‌های غیر مهره‌ای در افراد بالای 65 سال کمک کند.

مشاوره با متخصص اطفال برای کمک به شکستگی لگن کودکان توصیه می‌شود. عوارض شکستگی لگن کودکان شامل AVN، بسته شدن زودرس فیزیال، کوتاه شدن استخوان ران، کوکسا وارا، گردن کوتاه فمور، ایست تروکانتریک و جوش نخوردن است.

مشاوره با متخصص اطفال برای کمک به شکستگی لگن کودکان توصیه می‌شود. عوارض شکستگی لگن کودکان شامل AVN، بسته شدن زودرس فیزیال، کوتاه شدن استخوان ران، کوکسا وارا، گردن کوتاه فمور، ایست تروکانتریک و جوش نخوردن است.

تشخیص زانوی آب آورده

ارائه دهنده مراقبت‌های بهداشتی شما احتمالاً با یک شرح حال دقیق و معاینه فیزیکی شروع می‌کند. پس از آن احتمالاً به آزمایشاتی نیاز خواهید داشت تا بفهمید چه چیزی باعث تورم زانوی شما شده است.

تست‌های تصویربرداری

تست‌های تصویربرداری می‌توانند به نشان دادن محل مشکل کمک کنند. گزینه‌ها عبارت‌اند از:

اشعه ایکس. اشعه ایکس می‌تواند شکستگی یا دررفتگی استخوان‌ها را رد کند و مشخص کند که آیا آرتروز دارید یا خیر.

سونوگرافی. این آزمایش از امواج صوتی برای بررسی اختلالات مؤثر بر تاندون‌ها یا رباط‌ها استفاده می‌کند.

ام آر آی. با استفاده از امواج رادیویی و میدان مغناطیسی قوی، MRI می‌تواند آسیب‌های تاندون، رباط و سایر آسیب‌های بافت نرم را که در اشعه ایکس قابل مشاهده نیستند، تشخیص دهد.

آسپیراسیون مفصل (آرتروسنتز)

یک سوزن برای خارج کردن مایع از داخل زانو استفاده می‌شود. سپس این مایع برای وجود موارد زیر بررسی می‌شود:

خون که ممکن است ناشی از جراحات یا اختلالات خونریزی باشد

باکتری‌هایی که ممکن است باعث عفونت شوند

مشکلات رایج در نقرس یا نقرس کاذب

درمانگر برای دریافت اطلاعات بیشتر از موارد زیر استفاده می‌کند:

آرتروسکوپی

ام آر آی

سونوگرافی

اشعه ایکس

درمان آب آوردن زانو

درمان بسته به علت تورم زانو، شدت آن و سابقه پزشکی شما متفاوت است. تمرینات فیزیوتراپی می‌تواند عملکرد و قدرت زانوی شما را بهبود بخشد. در برخی شرایط، زانوبند ممکن است مفید باشد.

جراحی آب آوردن زانو و روش‌های دیگر

برای درمان اصلی زانوی آب آورده و متورم ممکن است به موارد زیر نیاز داشته باشند:

آرتروسنتز. برداشتن مایع از زانو می‌تواند به کاهش فشار روی مفصل کمک کند. پس از برداشتن مقداری از مایع مفصلی، پزشک ممکن است برای درمان التهاب یک کورتیکواستروئید به مفصل تزریق کند.

آرتروسکوپی. یک لوله روشن (آرتروسکوپ) از طریق یک برش کوچک به مفصل زانو شما وارد می‌شود. ابزارهای متصل به آرتروسکوپ می‌توانند بافت شل را از بین ببرند یا آسیب زانوی شما را ترمیم کنند.

خود مراقبتی و آب آوردن زانو

مراقبت از خود در هنگام تورم زانو شامل موارد زیر است:

توقف تحرک. تا حد امکان از فعالیت‌های تحمل وزن خودداری کنید.

یخ و ارتفاع. برای کنترل درد و تورم، هر 2 تا 4 ساعت یک‌بار به مدت 15 تا 20 دقیقه روی زانوی خود یخ بمالید. وقتی روی زانوی خود یخ می‌گذارید، حتماً زانوی خود را بالاتر از سطح قلب خود بالا بیاورید. برای راحتی، بالش‌ها را زیر زانوی خود قرار دهید.

فشرده سازی. بستن زانو با باند کشی می‌تواند به کنترل تورم کمک کند.

مسکن‌ها. داروهای بدون نسخه مانند استامینوفن (تیلنول، سایرین) یا ایبوپروفن (Advil، Motrin IB، دیگران) می‌توانند به کاهش درد زانو کمک کنند.

آماده شدن برای قرار ملاقات با پزشک

اگر اقدامات خو مراقبتی، مانند یخ و استراحت، علائم را بهبود نمی‌بخشد، به پزشک مراجعه کنید. اگر یکی از زانوها قرمز شد و در مقایسه با زانوی دیگر شما در لمس گرم شد، فوراً به دنبال مراقبت پزشکی باشید. این می‌تواند نشانه عفونت در داخل مفصل باشد. شما ممکن است به یک ارائه دهنده مراقبت‌های بهداشتی که در مشکلات اسکلتی عضلانی و مفصلی تخصص دارد ارجاع دهید.

آنچه شما می‌توانید انجام دهید

علائم خود و زمان شروع آن‌ها را بنویسید.

اطلاعات کلیدی پزشکی خود، از جمله سایر شرایط را یادداشت کنید.

اطلاعات شخصی کلیدی، از جمله تغییرات عمده یا عوامل استرس‌زا در زندگی خود را یادداشت کنید.

فهرستی از تمام داروها، ویتامین‌ها یا مکمل‌های خود تهیه کنید.

دریابید که آیا کسی در خانواده شما بیماری خود ایمنی داشته است یا خیر.

از یکی از اقوام یا دوستان خود بخواهید که شما را همراهی کند تا به شما کمک کند آنچه ارائه دهنده مراقبت‌های بهداشتی می‌گوید را به خاطر بسپارید.

سؤالاتی را بنویسید تا از ارائه دهنده بپرسید.

سؤالاتی که باید از پزشک خود بپرسید

محتمل‌ترین علت علائم من چیست؟

به چه نوع آزمایشاتی نیاز دارم؟

چه درمان‌هایی در دسترس هستند؟

من شرایط سلامتی دیگری دارم. چگونه می‌توانم آن‌ها را با هم مدیریت کنم؟

از پزشک خود چه انتظاری دارید

ارائه دهنده مراقبت‌های بهداشتی شما احتمالاً تعدادی سؤال از شما می‌پرسد. آماده بودن برای پاسخ دادن به آن‌ها ممکن است زمان لازم را برای بررسی نکاتی که می‌خواهید عمیقاً مورد بحث قرار دهید، باقی بگذارد. ممکن است از شما سؤال شود:

آیا اخیراً از قسمت زانو آسیب دیده‌اید؟ اگر چنین است، آسیب را با جزئیات شرح دهید.

آیا زانوی شما قفل می‌شود یا احساس ناپایداری می‌کند؟

آیا زانوی شما گرم شده یا قرمز شده است؟ آیا تب دارید؟

آیا شما ورزش‌های تفریحی انجام می‌دهید؟ اگر بله چه ورزش‌هایی؟

آیا شما نوعی از آرتروز را دارید؟

آیا سابقه خانوادگی بیماری خود ایمنی دارید؟

زانو متورم زمانی اتفاق می‌افتد که مایع اضافی در داخل یا اطراف مفصل زانو شما جمع شود. ارائه دهندگان مراقبت‌های بهداشتی ممکن است به این وضعیت به عنوان یک افیوژن (uh-FU-zhun) در مفصل زانو اشاره کنند.

زانو متورم ممکن است نتیجه تروما، صدمات ناشی از استفاده بیش از حد، یا یک بیماری یا شرایط زمینه‌ای باشد. برای یافتن علت تورم، ممکن است پزشک شما نیاز به آزمایش نمونه‌ای از مایع برای عفونت، بیماری یا خون ناشی از آسیب داشته باشد.

برداشتن مقداری از مایع ممکن است به کاهش درد و سفتی مرتبط با تورم کمک کند. هنگامی که علت زمینه‌ای شناخته شد، درمان می‌تواند آغاز شود.

علائم آب آوردن زانو

علائم و نشانه‌ها معمولاً عبارت‌اند از:

تورم. پوست اطراف کاسه زانو شما می‌تواند به طور قابل توجهی پف کند، به خصوص زمانی که زانوی آسیب دیده را با زانوی دیگر خود مقایسه کنید.

سفتی، سختی. هنگامی که مفصل زانو حاوی مایع اضافی است، ممکن است نتوانید پای خود را به طور کامل خم یا صاف کنید.

درد. بسته به علت تجمع مایع، زانوی شما ممکن است بسیار دردناک باشد تا حدی که تحمل وزن بر روی آن غیرممکن باشد.

بسیاری از مشکلات، از آسیب‌های تروماتیک گرفته تا بیماری‌ها و سایر شرایط، می‌توانند باعث تورم زانو شوند.

نقش صدمات در آب آوردن زانو

آسیب به هر قسمت از زانوی شما می‌تواند باعث تجمع مایع اضافی مفصل شود. آسیب‌هایی که می‌توانند باعث تجمع مایع در داخل و اطراف مفصل زانو شوند عبارت‌اند از:

پارگی رباط، به ویژه رباط صلیبی قدامی (ACL)

پارگی غضروف (منیسک).

تحریک ناشی از استفاده بیش از حد

استخوان‌های شکسته

رباط صلیبی قدامی

آسیب ACL

رباط صلیبی قدامی (ACL) یکی از رباط‌های کلیدی است که به تثبیت مفصل زانو کمک می‌کند. استخوان ران (فمور) را به استخوان ساق پا (درشت نی) متصل می‌کند. معمولاً در طول ورزش‌هایی که شامل توقف‌های ناگهانی و تغییر جهت می‌شود، مانند بسکتبال، فوتبال، تنیس و والیبال، پاره می‌شود.

مینیسک پاره شده

مینیسک یک تکه C شکل از غضروف لاستیکی محکم است که به عنوان ضربه گیر بین استخوان ساق پا و ران عمل می‌کند. اگر زانوی خود را به طور ناگهانی بچرخانید در حالی که وزن را روی آن تحمل می‌کنید، ممکن است پاره شود.

نقش بیماری‌ها و شرایط در آب آوردن زانو

بیماری‌ها و شرایطی که می‌توانند باعث تجمع مایع در داخل و اطراف مفصل زانو شوند عبارت‌اند از:

آرتروز

روماتیسم مفصلی

عفونت

نقرس

نقرس کاذب

بورسیت

کیست‌ها

تومورها

عوامل خطر در آب آوردن زانو

عواملی که ممکن است خطر تورم زانو را افزایش دهند عبارت‌اند از:

سن. احتمال ایجاد زانو متورم مرتبط با آرتروز با افزایش سن افزایش می‌یابد.

ورزش‌ها. افرادی که در ورزش‌هایی که شامل چرخاندن زانو هستند، مانند بسکتبال، شرکت می‌کنند، احتمال بیشتری دارد که انواع آسیب‌های زانو را تجربه کنند که باعث تورم می‌شود.

چاقی. اضافه وزن به مفصل زانو فشار مضاعفی وارد می‌کند و به اضافه بار بافت و مفصل و تحلیل رفتن زانو کمک می‌کند که می‌تواند منجر به تورم زانو شود.

عوارض آب آوردن زانو

عوارض زانو متورم و آب آورده می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

از دست دادن عضلات. مایع موجود در زانو می‌تواند به عملکرد عضلات شما آسیب برساند و باعث ضعیف شدن و آتروفی عضلات ران شود.

کیسه پر از مایع (کیست بیکر). تجمع مایع در زانوی شما می‌تواند منجر به تشکیل کیست بیکر در پشت زانوی شما شود. کیست بیکر متورم می‌تواند دردناک باشد، اما معمولاً با یخ و فشرده سازی بهبود می‌یابد. اگر تورم شدید باشد، ممکن است لازم باشد مایع را با سوزن خارج کنید.

جلوگیری از آب آوردن زانو

زانوی آب آورده و متورم معمولاً نتیجه یک آسیب یا بیماری مزمن است. برای مدیریت سلامت کلی و جلوگیری از صدمات:

عضلات اطراف زانوی خود را تقویت کنید. عضلات قوی اطراف مفصل می‌تواند به کاهش فشار روی مفصل کمک کند.

ورزش کم سبک را انتخاب کنید. برخی از فعالیت‌ها، مانند ایروبیک در آب و شنا، فشار مداوم تحمل وزن را روی مفاصل زانو وارد نمی‌کنند.

وزن سالم را حفظ کنید. اضافه وزن به آسیب ساییدگی کمک می‌کند که می‌تواند منجر به تورم زانو شود.

فیبرومیالژیا باعث درد در عضلات و مفاصل در سراسر بدن شما می‌شود. همچنین می‌تواند باعث ایجاد احساس خستگی و علائم ذهنی مانند مشکلات حافظه شود. متخصصان نمی‌دانند چه چیزی باعث فیبرومیالژیا می‌شود و هیچ درمانی برای آن وجود ندارد؛ اما یک ارائه دهنده مراقبت‌های بهداشتی به شما کمک می‌کند تا درمان‌هایی را برای مدیریت علائم خود پیدا کنید.

فیبرومیالژیا چیست؟

فیبرومیالژیا یک وضعیت سلامتی طولانی مدت (مزمن) است که باعث درد و حساسیت در سراسر بدن شما می‌شود. باعث درد و خستگی اسکلتی عضلانی می‌شود.

افراد مبتلا به فیبرومیالژیا معمولاً علائمی را تجربه می‌کنند که در دوره‌هایی به نام شعله ور شدن ظاهر می‌شوند و می‌روند. گاهی اوقات، زندگی با فیبرومیالژیا می‌تواند خسته کننده و چالش برانگیز باشد. احساس خوب و تشدید ناگهانی علائم می‌تواند بسیار طاقت فرسا باشد. فیبرومیالژیا واقعی است و احساس شما نیز همینطور است.

کارشناسان نمی‌دانند چه چیزی باعث فیبرومیالژیا می‌شود، اما مطالعات نشان داده‌اند که برخی از شرایط سلامتی، استرس و سایر تغییرات در زندگی شما ممکن است باعث آن شوند. اگر یکی از والدین بیولوژیکی شما مبتلا به فیبرومیالژیا باشد، ممکن است احتمال ابتلا به فیبرومیالژیا بیشتر باشد.

هر درد جدید در بدن شما اغلب اولین علامت فیبرومیالژیا است – به ویژه در عضلات. به غرایز خود اعتماد کنید و به بدن خود گوش دهید. اگر درد، خستگی و سایر علائم جدید را تجربه می‌کنید – حتی اگر احساس می‌کنید که می‌آیند و می‌روند، به یک ارائه دهنده مراقبت‌های بهداشتی مراجعه کنید.

چه کسانی تحت تأثیر فیبرومیالژیا هستند؟

هر کسی ممکن است به فیبرومیالژیا مبتلا شود. افراد در هر سنی از جمله کودکان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. حدود 4 میلیون نفر در ایالات متحده با فیبرومیالژیا زندگی می‌کنند. احتمال تشخیص فیبرومیالژیا در زنان و افراد بالای 40 سال بیشتر است.

علائم فیبرومیالژیا چیست؟

دو علامت شایع فیبرومیالژیا درد و خستگی است. ممکن است تجربه کنید:

درد یا حساسیت عضلانی.

خستگی.

درد صورت و فک (اختلالات مفصل گیجگاهی فکی).

سردرد و میگرن.

مشکلات گوارشی، از جمله اسهال و یبوست.

مشکلات کنترل مثانه

فیبرومیالژیا می‌تواند علائم ذهنی و عاطفی ایجاد کند، از جمله:

مشکلات حافظه (که گاهی اوقات “مه فیبرو” یا “مه مغزی” نامیده می‌شود).

اضطراب

افسردگی.

بی خوابی و سایر اختلالات خواب.

چه چیزی باعث فیبرومیالژیا می‌شود؟

متخصصان نمی‌دانند چه چیزی باعث فیبرومیالژیا می‌شود.

برخی از ژن‌هایی که از والدین بیولوژیکی خود به ارث می‌برید ممکن است احتمال ابتلا به فیبرومیالژیا را افزایش دهند. مطالعات ارتباطی بین والدین بیولوژیکی مبتلا به فیبرومیالژیا و فرزندانشان پیدا کرده‌اند – این ممکن است به این معنی باشد که از طریق خانواده‌ها منتقل می‌شود.

افراد مبتلا به فیبرومیالژیا معمولاً نسبت به اکثر افراد به درد حساس‌تر هستند. کارشناسان هنوز ارتباط مستقیمی را پیدا نکرده‌اند، اما فکر می‌کنند جهش‌های ژنتیکی در ژن‌های مسئول تشکیل انتقال‌دهنده‌های عصبی در مغز شما که سیگنال‌های درد را به بدن شما ارسال و دریافت می‌کنند، ممکن است باعث فیبرومیالژیا شود.

عوامل خطر برای فیبرومیالژیا چیست؟

حتی اگر متخصصان نمی‌توانند به طور قطع بگویند که چه چیزی باعث فیبرومیالژیا می‌شود، برخی از شرایط سلامتی و سایر مسائل عوامل خطر برای ایجاد آن هستند. عوامل خطر فیبرومیالژیا عبارت‌اند از:

سن شما: افراد بالای 40 سال بیشتر در معرض ابتلا به فیبرومیالژیا هستند؛ اما ممکن است هر کسی از جمله کودکان را تحت تأثیر قرار دهد.

جنسیت شما در بدو تولد: زنان دو برابر بیشتر احتمال دارد فیبرومیالژیا را تجربه کنند.

بیماری‌های مزمن: افراد مبتلا به بیماری‌هایی مانند استئوآرتریت، افسردگی، اختلالات اضطرابی، کمردرد مزمن و سندرم روده تحریک پذیر بیشتر در معرض ابتلا به فیبرومیالژیا هستند.

عفونت‌ها: برخی از افراد پس از ابتلا به عفونت دچار فیبرومیالژیا می‌شوند، به خصوص اگر علائم شدیدی را تجربه کنند.

استرس: میزان استرسی که تجربه می‌کنید را نمی‌توان در آزمایش اندازه‌گیری کرد، اما استرس بیش از حد می‌تواند بر سلامت شما تأثیر بگذارد.

تروما: افرادی که ضربه فیزیکی یا عاطفی یا آسیب جدی را تجربه کرده‌اند، گاهی اوقات به فیبرومیالژیا مبتلا می‌شوند.

چه چیزی باعث تشدید فیبرومیالژیا می‌شود؟

برخی رویدادها یا تغییرات در زندگی شما می‌تواند باعث تشدید فیبرومیالژیا شود. هر کس متفاوت است و آنچه باعث ایجاد علائم برای برخی افراد می‌شود ممکن است برای شما نباشد. به طور کلی، هر چیزی که استرس شما را افزایش دهد می‌تواند باعث شعله‌ور شدن آن شود، از جمله:

استرس عاطفی ناشی از شغل، وضعیت مالی یا زندگی اجتماعی شما.

تغییرات در برنامه روزانه شما.

تغییر در رژیم غذایی یا عدم دریافت مواد مغذی کافی

تغییرات هورمونی

عدم خواب کافی یا تغییر هنگام خواب.

تغییرات آب و هوا یا دما.

مریض شدن.

شروع دارو یا درمان‌های جدید، یا تغییر چیزی در روال معمول درمان فیبرومیالژیا.

تشخیص و آزمایشات

فیبرومیالژیا چگونه تشخیص داده می‌شود؟

یک ارائه دهنده مراقبت‌های بهداشتی فیبرومیالژیا را با یک معاینه فیزیکی و بحث در مورد سابقه سلامتی شما تشخیص می‌دهد. آن‌ها در مورد علائم شما و زمانی که برای اولین بار متوجه آن‌ها شدید می‌پرسند.

هیچ آزمایشی وجود ندارد که بتواند فیبرومیالژیا را تشخیص دهد. معمولاً، تشخیص آن بخشی از تشخیص افتراقی است که این فرآیند به تشخیص نهایی شما منجر می‌شود.

ممکن است پزشک از آزمایش خون برای رد سایر علل شایع خستگی مانند کم خونی یا مشکلات غده تیروئید استفاده کند.

مدیریت و درمان

فیبرومیالژیا چگونه درمان می‌شود؟

هیچ درمان واحدی وجود ندارد که برای هر فرد مبتلا به فیبرومیالژیا مؤثر باشد. ارائه دهنده شما برای یافتن ترکیبی از درمان‌هایی که علائم شما را تسکین می‌دهد، با شما همکاری خواهد کرد. به ارائه دهنده خود بگویید کدام علائم را تجربه می‌کنید و چه زمانی تغییر می‌کنند (از جمله زمانی که در حال بهبود یا بدتر شدن هستند). درمان‌هایی که ممکن است نیاز داشته باشید عبارت‌اند از:

داروهای بدون نسخه (OTC) یا نسخه‌ای برای تسکین درد.

ورزش‌هایی مانند کشش یا تمرینات قدرتی.

خواب درمانی.

درمان شناختی رفتاری.

درمان مدیریت استرس.

داروهای ضد افسردگی

چهار مرحله فیبرومیالژیا چیست؟

فیبرومیالژیا یک وضعیت پویا است. این بدان معنی است که علائم فیبرومیالژیا را به ترتیب خاصی تجربه نخواهید کرد – هیچ نقشه راهی برای دانستن اینکه چه زمانی یا چگونه علائم فیبرومیالژیا روی شما تأثیر می‌گذارد وجود ندارد.

ارائه دهنده شما ممکن است فیبرومیالژیا را در مراحل مختلف بر اساس احساس شما درمان کند. این مراحل یک برنامه درمانی گام به گام نیستند. هر فردی متفاوت است و نحوه تأثیر فیبرومیالژیا بر بدن شما منحصر به فرد خواهد بود. مراحل بیشتر شبیه دسته بندی‌هایی هستند که می‌توانند به شما در درک درمان‌هایی که برای مدیریت علائم خود نیاز دارید کمک کنند. چهار مرحله درمان فیبرومیالژیا عبارت‌اند از:

درمان‌های غیر دارویی: ارائه ‌دهنده یا فیزیوتراپیست به شما حرکات کششی و تمریناتی برای شل کردن و تقویت عضلات و مفاصل شما می‌دهد.

درمان‌های روان‌شناختی: یک متخصص سلامت روان به شما کمک می‌کند تا راه‌هایی را برای حفظ یک تصویر سالم از خود شناسایی کنید. آن‌ها راهبردهایی را برای مدیریت علائمی که بر سلامت روانی و عاطفی شما تأثیر می‌گذارد، پیشنهاد می‌کنند.

درمان دارویی: مصرف دارو برای مدیریت علائم.

عملکرد روزانه: اگر علائم شدیدی را تجربه می‌کنید که شرکت در فعالیت‌های منظم شما را دشوار می‌کند، یک کار درمانگر می‌تواند به شما کمک کند تا برنامه‌های روزمره خود را دنبال کنید.

جلوگیری

چگونه می‌توانم از فیبرومیالژیا جلوگیری کنم؟

از آنجایی که متخصصان نمی‌دانند چه چیزی باعث فیبرومیالژیا می‌شود، نمی‌توانید از آن پیشگیری کنید. حفظ سلامت کلی شما می‌تواند به کاهش شدت علائم فیبرومیالژیا کمک کند:

استرس را تا جایی که می‌توانید مدیریت کنید.

یک برنامه غذایی و ورزشی را دنبال کنید که برای شما مفید است.

به اندازه کافی بخوابید و بهداشت خواب را رعایت کنید.

اگر فیبرومیالژیا داشته باشم چه انتظاری می‌توانم داشته باشم؟

باید انتظار داشته باشید که علائم فیبرومیالژیا را برای مدت طولانی مدیریت کنید – شاید تا آخر عمر. برخی از افراد مبتلا به فیبرومیالژیا پس از یافتن درمان‌هایی که برایشان مؤثر است، شعله‌ورهای کمتری را با علائم خفیف‌تر تجربه می‌کنند. از ارائه دهنده خود بپرسید که چند وقت یکبار برای تنظیم درمان یا تنظیم داروهایی که مصرف می‌کنید نیاز به قرار ملاقات‌های بعدی دارید.

فیبرومیالژیا یک بیماری واقعی است که تأثیر واقعی بر زندگی شما دارد. بعضی روزها ممکن است احساس کنید که «همه چیز در ذهن شماست»، اما اینطور نیست. اگر برای مدیریت استرس و سایر علائم عاطفی به کمک نیاز دارید با ارائه دهنده خود یا یک متخصص سلامت روان صحبت کنید.

عوارض فیبرومیالژیا چیست؟

افراد مبتلا به فیبرومیالژیا بیشتر به دلیل درد، خستگی یا علائم سلامت روان در بیمارستان بستری می‌شوند. همچنین به احتمال زیاد مشکلات حافظه و مشکل تمرکز را تجربه خواهید کرد.

به محض اینکه متوجه تغییراتی در علائم خود شدید، با ارائه دهنده خود صحبت کنید، به خصوص اگر احساس کردید که این تغییرات بر حافظه یا سلامت روان شما تأثیر می‌گذارد.

چه زمانی باید به ارائه دهنده مراقبت‌های بهداشتی خود مراجعه کنم؟

اگر علائم جدیدی مانند درد، خستگی یا تغییرات در سلامت روان خود را تجربه می‌کنید، به یک ارائه دهنده مراقبت‌های بهداشتی مراجعه کنید، از جمله:

افسردگی یا افکار خودکشی.

سردرد یا میگرن.

مشکلات حافظه یا احساس می‌کنید مغزتان “مه آلود” است.

مشکلات خواب

چه سوالاتی باید از پزشکم بپرسم؟

آیا فیبرومیالژیا یا بیماری دیگری دارم؟

به کدام آزمایشات نیاز خواهم داشت؟

کدام درمان‌ها برای من بهتر جواب می‌دهند؟

هر چند وقت یک‌بار برای تنظیم درمان‌هایم به قرارهای بعدی نیاز خواهم داشت؟

آیا باید با یک متخصص بهداشت روان کار کنم؟

آیا این بدان معناست که اعضای خانواده من بیشتر در معرض ابتلا به فیبرومیالژیا هستند؟

فیبرومیالژیا باعث درد در سراسر بدن شما می‌شود. همچنین می‌تواند باعث شود شما احساس خستگی کنید و فکر کنید ذهن شما توسط مه پوشانده شده است. هیچ درمانی برای فیبرومیالژیا وجود ندارد، اما ارائه دهنده مراقبت‌های بهداشتی به شما کمک می‌کند ترکیبی از درمان‌هایی را پیدا کنید که علائم شما را تسکین می‌دهد.

حتی اگر متخصصان نمی‌دانند چه چیزی باعث فیبرومیالژیا می‌شود، اما این واقعی است و علائم شما هم همینطور. ممکن است بیایند و بروند یا توصیف آن‌ها سخت باشد، اما احساس شما معتبر و مهم است. زندگی با یک بیماری مزمن مانند فیبرومیالژیا می‌تواند یک چالش باشد، اما شما مجبور نیستید به تنهایی این کار را انجام دهید. با ارائه دهنده خود یا یک متخصص سلامت روان در مورد مدیریت استرس و حفظ یک تصویر مثبت از خود صحبت کنید.

در گذشته، پزشکان 18 نقطه خاص از بدن فرد را بررسی می‌کردند تا ببینند وقتی محکم فشار داده می‌شد، چه تعداد از آن‌ها دردناک است. دستورالعمل‌های جدیدتر کالج روماتولوژی آمریکا نیازی به امتحان امتیاز مناقصه ندارد. در عوض، عامل اصلی مورد نیاز برای تشخیص فیبرومیالژیا، درد گسترده در سراسر بدن شما برای حداقل سه ماه است. برای برآورده کردن معیارها، باید حداقل در چهار مورد از این پنج ناحیه درد داشته باشید:

ناحیه فوقانی چپ، از جمله شانه، بازو یا فک

ناحیه فوقانی راست، شامل شانه، بازو یا فک

ناحیه تحتانی چپ، از جمله باسن، باسن یا ساق پا

ناحیه پایین سمت راست، از جمله باسن، باسن یا ساق پا

ناحیه محوری که شامل گردن، پشت، سینه یا شکم است

تست‌ها

پزشک شما ممکن است بخواهد سایر شرایطی که ممکن است علائم مشابهی داشته باشند را رد کند. آزمایش خون ممکن است شامل موارد زیر باشد:

شمارش کامل خون

سرعت رسوب گلبول قرمز

تست سیترولینه سیکلیک پپتید

فاکتور روماتوئید

تست‌های عملکرد تیروئید

آنتی بادی ضد هسته‌ای

سرولوژی سلیاک

ویتامین دی

اگر این احتمال وجود دارد که از کمبود خواب رنج می‌برید، پزشک ممکن است یک راه حل برای کیفیت خواب شبانه را توصیه کند.

همانطور که گفته شد به طور کلی، درمان‌های فیبرومیالژیا شامل درمان دارویی و استراتژی‌های خود مراقبتی است و تاکید بر به حداقل رساندن علائم و بهبود سلامت عمومی است. هیچ درمانی برای همه علائم کار نمی‌کند، اما امتحان انواع استراتژی‌های درمانی می‌تواند اثر تجمعی داشته باشد.

داروها

داروها می‌توانند به کاهش درد فیبرومیالژیا و بهبود خواب کمک کنند. انتخاب‌های رایج عبارت‌اند از:

مسکن‌ها. مسکن‌های بدون نسخه مانند استامینوفن (تیلنول، سایرین)، ایبوپروفن (ادویل، موترین IB، دیگران) یا ناپروکسن سدیم ممکن است مفید باشند. داروهای اپیوئیدی توصیه نمی‌شود، زیرا می‌توانند منجر به عوارض جانبی و وابستگی قابل توجهی شوند و به مرور زمان درد را تشدید کنند.

داروهای ضد افسردگی دولوکستین (Cymbalta) و میلناسیپران (Savella) ممکن است به کاهش درد و خستگی مرتبط با فیبرومیالژیا کمک کنند. پزشک شما ممکن است آمی تریپتیلین یا سیکلوبنزاپرین شل کننده عضلانی را برای کمک به بهبود خواب تجویز کند.

داروهای ضد تشنج. داروهای طراحی شده برای درمان صرع اغلب در کاهش انواع خاصی از درد مفید هستند. گاباپنتین (نورونتین) گاهی اوقات برای کاهش علائم فیبرومیالژیا مفید است، در حالی که پره گابالین (لیریکا) اولین دارویی بود که توسط سازمان غذا و دارو برای درمان فیبرومیالژیا تایید شده بود.

درمان‌ها

انواع درمان‌های مختلف می‌تواند به کاهش تأثیر فیبرومیالژیا بر بدن و زندگی شما کمک کند. مثال‌ها عبارت‌اند از:

فیزیوتراپی. یک فیزیوتراپیست می‌تواند تمریناتی را به شما آموزش دهد که قدرت، انعطاف پذیری و استقامت شما را بهبود می‌بخشد. تمرینات مبتنی بر آب ممکن است به ویژه مفید باشد.

کار درمانی. یک کار درمانگر می‌تواند به شما کمک کند تا تنظیماتی را در زمینه کاری خود یا نحوه انجام برخی وظایف انجام دهید که استرس کمتری بر بدن شما وارد کند.

مشاوره. صحبت کردن با یک مشاور می‌تواند به تقویت باور شما نسبت به توانایی هایتان کمک کند و راهبردهایی را برای مقابله با موقعیت‌های استرس‌زا به شما آموزش دهد.

خود مراقبتی

خود مراقبتی در مدیریت فیبرومیالژیا حیاتی است.

مدیریت استرس. برنامه‌ای برای جلوگیری یا محدود کردن فشار بیش از حد و استرس عاطفی تهیه کنید. هر روز زمانی را برای استراحت به خود اختصاص دهید. این ممکن است به معنای یادگیری نحوه نه گفتن بدون احساس گناه باشد؛ اما سعی کنید روال خود را به طور کامل تغییر ندهید. افرادی که کار را رها می‌کنند یا تمام فعالیت های خود را رها می‌کنند، نسبت به افرادی که فعال باقی می‌مانند، عملکرد بدتری دارند. تکنیک‌های مدیریت استرس مانند تمرینات تنفس عمیق یا مدیتیشن را امتحان کنید.

بهداشت خواب. از آنجایی که خستگی یکی از اجزای اصلی فیبرومیالژیا است، داشتن خواب با کیفیت ضروری است. علاوه بر اختصاص زمان کافی برای خواب، عادات خواب خوب را تمرین کنید، مانند رفتن به رختخواب و بیدار شدن در ساعت معین هر روز و محدود کردن چرت زدن در طول روز.

به طور منظم تمرین کن. در ابتدا، ورزش ممکن است درد شما را افزایش دهد؛ اما انجام آن به تدریج و به طور منظم اغلب علائم را کاهش می‌دهد. ورزش‌های مناسب ممکن است شامل پیاده روی، شنا، دوچرخه سواری و ایروبیک در آب باشد. یک فیزیوتراپیست می‌تواند به شما در ایجاد یک برنامه ورزشی در خانه کمک کند. حرکات کششی، وضعیت بدنی خوب و تمرینات تمدد اعصاب نیز مفید هستند.

فعال باشید. فعالیت خود را در سطح یکنواخت نگه دارید. اگر در روزهای خوب خود بیش از حد انجام دهید، ممکن است روزهای بد بیشتری داشته باشید. اعتدال به این معنی است که در روزهای خوب خود زیاده روی نکنید، اما به همین ترتیب به معنای محدود نشدن یا کم کاری در روزهایی است که علائم تشدید می‌شوند.

سبک زندگی سالم را حفظ کنید. غذاهای سالم بخورید. از محصولات تنباکو استفاده نکنید. مصرف کافئین خود را محدود کنید. هر روز کاری را انجام دهید که برایتان لذت بخش و رضایت بخش است.

طب جایگزین

درمان‌های مکمل و جایگزین برای مدیریت درد و استرس جدید نیستند. برخی از آن‌ها مانند مدیتیشن و یوگا هزاران سال است که انجام می‌شود؛ اما استفاده از آن‌ها در سال‌های اخیر محبوبیت بیشتری پیدا کرده است، به ویژه در افرادی که بیماری‌های مزمن مانند فیبرومیالژیا دارند.

به نظر می‌رسد که چندین مورد از این درمان‌ها به طور ایمن استرس را کاهش داده و درد را کاهش می‌دهند و برخی از آن‌ها در پزشکی رایج پذیرفته شده‌اند؛ اما بسیاری از روش‌ها ثابت نشده‌اند زیرا به اندازه کافی مورد مطالعه قرار نگرفته‌اند.

طب سوزنی. طب سوزنی یک سیستم پزشکی چینی است که بر پایه بازگرداندن تعادل طبیعی نیروهای زندگی با وارد کردن سوزن‌های بسیار ظریف از طریق پوست به اعماق مختلف است. بر اساس تئوری‌های غربی در مورد طب سوزنی، سوزن‌ها باعث تغییر در جریان خون و سطوح انتقال دهنده‌های عصبی در مغز و نخاع می‌شوند. برخی از مطالعات نشان می‌دهد که طب سوزنی به تسکین علائم فیبرومیالژیا کمک می‌کند، در حالی که برخی دیگر هیچ فایده‌ای ندارند.

ماساژ درمانی. این یکی از قدیمی‌ترین روش‌های مراقبت بهداشتی است که هنوز در عمل است. این شامل استفاده از تکنیک‌های مختلف دستکاری برای حرکت دادن عضلات و بافته‌ای نرم بدن شما است. ماساژ می‌تواند ضربان قلب شما را کاهش دهد، ماهیچه‌های شما را شل کند، دامنه حرکتی مفاصل شما را بهبود بخشد و تولید مسکن‌های طبیعی بدن شما را افزایش دهد. اغلب به کاهش استرس و اضطراب کمک می‌کند.

یوگا و تای چی. این تمرینات ترکیبی از مدیتیشن، حرکات آهسته، تنفس عمیق و آرامش است. مشخص شده است که هر دو در کنترل علائم فیبرومیالژیا مفید هستند.

از آنجایی که بسیاری از علائم و نشانه‌های فیبرومیالژیا شبیه به اختلالات مختلف دیگر است، ممکن است قبل از تشخیص به چند پزشک مراجعه کنید. پزشک خانواده شما ممکن است شما را به یک پزشک متخصص در درمان آرتریت و سایر بیماری‌های مشابه (روماتولوژیست) ارجاع دهد.

آنچه شما می‌توانید انجام دهید

قبل از قرار ملاقات، ممکن است بخواهید فهرستی بنویسید که شامل موارد زیر باشد:

شرح دقیق علائم شما

اطلاعاتی در مورد مشکلات پزشکی که در گذشته داشته‌اید

اطلاعاتی در مورد مشکلات پزشکی والدین یا خواهر و برادر شما

تمام داروها و مکمل‌های غذایی که مصرف می‌کنید

سوالاتی که می‌خواهید از پزشک بپرسید

از پزشک خود چه انتظاری دارید

علاوه بر معاینه فیزیکی، احتمالاً پزشک از شما می‌پرسد که آیا مشکل خواب دارید و آیا احساس افسردگی یا اضطراب داشته‌اید یا خیر.

ارتوپدی بر درمان سیستم اسکلتی عضلانی تمرکز دارد. این سیستم شامل ماهیچه‌ها، استخوان‌ها، مفاصل، رباط‌ها و تاندون‌ها می‌شود. فردی که در ارتوپدی تخصص دارد به عنوان ارتوپد شناخته می‌شود. ارتوپدها از روش‌های جراحی و غیر جراحی برای درمان مسائل اسکلتی- عضلانی مانند آسیب‌های ورزشی، درد مفاصل و مشکلات کمر استفاده می‌کنند

در این مقاله مروری بر ارتوپدی ارائه شده است. شرایط متفاوتی را که ارتوپدها درمان می‌کنند را تشریح می‌کند و توضیح می‌دهد که فرد در طول یک قرار ملاقات ارتوپدی چه انتظاراتی می‌تواند داشته باشد.

این مقاله همچنین مدارک لازم برای ارتوپد شدن را پوشش می‌دهد.

ارتوپدی چیست؟

ارتوپدی که به عنوان جراحی ارتوپدی نیز شناخته می‌شود، شاخه‌ای از پزشکی است که بر مراقبت از سیستم اسکلتی و بخش‌های به هم پیوسته آن تمرکز دارد. این قسمت‌ها شامل موارد زیر است:

استخوان‌ها

ماهیچه‌ها

مفاصل

تاندون‌ها

رباط‌ها

اعصاب

به طور کلی دو نوع ارتوپد وجود دارد: جراحی و غیر جراحی. اولی جراحان ارتوپد نامیده می‌شوند، در حالی که ارتوپدهای غیر جراحی شامل فیزیوتراپیست ها و متخصصان طب فیزیکی و توانبخشی هستند.

یک متخصص ارتوپد اغلب به عنوان بخشی از یک تیم بزرگتر درمان ارتوپدی کار می‌کند. این تیم ممکن است شامل موارد زیر باشد:

دستیاران پزشک

پزشکان و پرستاران

متخصصین کار و فیزیوتراپی

مربیان ورزشی

ارتوپدها چه چیزی را درمان می‌کنند؟

متخصصان ارتوپد طیف گسترده‌ای از بیماری‌های اسکلتی عضلانی را درمان می‌کنند. این شرایط ممکن است از بدو تولد وجود داشته باشد، یا ممکن است ناشی از آسیب یا ساییدگی ناشی از افزایش سن باشد.

در زیر برخی از شایع‌ترین شرایطی که ارتوپد ممکن است درمان کند آورده شده است:

درد مفاصل ناشی از آرتروز

شکستگی استخوان

آسیب‌های بافت نرم، آسیب‌هایی هستند که عضلات، تاندون‌ها و رباط‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهند

کمردرد

گردن درد

درد شانه و مشکلاتی مانند بورسیت

سندرم تونل کارپال

استفاده بیش از حد و آسیب‌های ورزشی، از جمله رگ به رگ شدن، تاندونیت، پارگی مینیسک و پارگی رباط صلیبی قدامی (ACL)

بیماری‌های مادرزادی مانند پای پرانتزی و اسکولیوز

سرطان استخوان

سؤالاتی که باید از پزشک ارتوپد پرسید

ممکن است شخصی بخواهد سؤالات زیر را بپرسد:

چه درمان‌های غیر جراحی در دسترس هستند؟

آیا من کاندیدای خوبی برای این روش هستم؟

جراح از چه روش‌های جراحی استفاده خواهد کرد؟

خطرات یا عوارض احتمالی این روش چیست؟

مزایای روش چیست؟

مزایا چقدر دوام خواهند داشت؟

میزان موفقیت این روش چقدر است؟

برای به دست آوردن بهترین نتایج چه کاری باید انجام دهم؟

جراح چگونه و در کجا این عمل را انجام خواهد داد؟

در صورت بروز عوارض، جراح چگونه آن‌ها را برطرف می‌کند؟

چگونه جراح ارتوپد را انتخاب می‌کنید؟

یک تصمیم حیاتی که یک فرد باید قبل از جراحی ارتوپدی بگیرد، انتخاب یک جراح دارای مجوز و معتبر از یک انجمن حرفه‌ای صالح است.

بررسی این نکته مهم است که جراح:

فارغ التحصیل یک دانشکده پزشکی معتبر است

دوره رزیدنتی را در رشته ارتوپدی به پایان رسانده است

دارای گواهینامه هیئت جراحی ارتوپدی آمریکا (ABOS) یا هیئت جراحی ارتوپدی استخوانی آمریکا (AOBOS)

تجربه و آموزش حرفه‌ای کافی برای انجام این روش را دارد

فقط در مراکز پزشکی معتبر کار می‌کند

به الزامات آموزش پزشکی، استانداردهای ایمنی بیمار و قوانین اخلاقی سختگیرانه پایبند است.

در طول یک قرار ملاقات چه چیزی را باید انتظار داشت

در اولین قرار ملاقات، متخصص ارتوپد برای تشخیص وضعیت فرد کار می‌کند. این می‌تواند شامل انجام معاینه فیزیکی و گرفتن اشعه ایکس باشد. در برخی موارد، پزشک ممکن است آزمایش‌هایی را در مطب انجام دهد یا آزمایش‌های اضافی را برای تأیید تشخیص تجویز کند.

تشخیص

روند تشخیص همچنین شامل ارتوپد می‌شود:

سؤال در مورد علائم فرد

بررسی پرونده پزشکی فرد برای جمع آوری اطلاعات بیشتر در مورد سابقه پزشکی و سلامت کلی آن‌ها

انجام معاینه فیزیکی

بررسی هرگونه اشعه ایکس که فرد قبل از قرار ملاقات انجام داده است

ارتوپد همچنین ممکن است آزمایش‌های تشخیصی اضافی را تجویز کند. این‌ها ممکن است شامل موارد زیر باشد:

یک اسکن MRI

یک سی تی اسکن

اسکن استخوان

یک سونوگرافی

مطالعات هدایت عصبی

آزمایش خون

یک متخصص ارتوپد ممکن است یک روش در مطب را برای کمک به تشخیص و درمان برخی بیماری‌های اسکلتی عضلانی انجام دهد.

اشعه ایکس متداول‌ترین و در دسترس ترین روش تصویربرداری تشخیصی است.

یک متخصص ارتوپد اغلب در مطب اشعه ایکس را انجام می‌دهد و به آن‌ها اجازه می‌دهد شرایط خاصی را در طول قرار ملاقات با فرد تشخیص دهند. آن‌ها همچنین ممکن است تزریقاتی مانند تزریق کورتیکواستروئید برای تسکین التهاب و انجام اسکن اولتراسوند انجام دهند.

برخی از آسیب‌های حاد مانند شکستگی‌ها و در رفتگی‌ها به ارتوپد نیاز دارند که استخوان یا مفصل را دستکاری کرده و با استفاده از آتل، گچ گیری یا بریس بی حرکت کند.

گزینه‌های درمان

علاوه بر درمان‌های داخل مطب، ارتوپد یک فرد ممکن است یک یا چند مورد از موارد زیر را برای درمان بیماری‌های اسکلتی- عضلانی مزمن توصیه کند:

داروهای ضد التهابی بدون نسخه

توانبخشی و فیزیوتراپی

برنامه‌های ورزشی خانگی

تزریقات

طب سوزنی

وسایل کمک حرکتی

جراحی، زمانی که سایر درمان‌ها با شکست مواجه شوند

انواع روش‌های ارتوپدی

یک ارتوپد ممکن است در شاخه خاصی از پزشکی ارتوپدی تخصص داشته باشد. به این شاخه‌ها فوق تخصص می‌گویند.

برخی از فوق تخصص‌های ارتوپدی عبارت‌اند از:

دست و اندام فوقانی

پا و مچ پا

انکولوژی ارتوپدی، از جمله مراقبت از تومور و سرطان

ارتوپدی کودکان

پزشکی ورزشی

جراحی ستون فقرات

جراحی تروما

جراحی تعویض مفصل

جراحان ارتوپد چه عمل‌هایی را می‌توانند انجام دهند؟

بخش‌های زیر به بررسی برخی از روش‌های جراحی می‌پردازد که ممکن است یک ارتوپد به عنوان بخشی از کار خود انجام دهد.

تعویض کامل مفصل (TJR)

جراحی TJR یکی از رایج‌ترین جراحی‌های انتخابی در ایالات متحده است.

در طی یک TJR یا آرتروپلاستی، پزشک سطوح فرسوده مفصل آسیب دیده را بر می‌دارد و از یک پروتز به عنوان جایگزین برای تکرار عملکرد یک مفصل سالم معمولی استفاده می‌کند.

بسیاری از افراد پس از تعویض کامل مفصل می‌توانند فعالیت‌های روزانه را با سرعت بیشتری انجام دهند.

جراحی آرتروسکوپی

جراحی آرتروسکوپی یک روش کم تهاجمی است که از آرتروسکوپ برای تشخیص مشکلات مفصلی استفاده می‌کند.

آرتروسکوپ یک دوربین بلند و نازک است – به اندازه یک سوراخ دکمه – که جراح ارتوپد آن را در مفصل فرد، معمولاً زانو یا شانه قرار می‌دهد. دوربین به یک مانیتور ویدئویی متصل می‌شود که به آن‌ها اجازه می‌دهد داخل مفصل را ببینند. سپس جراح می‌تواند از چندین ابزار کوچک و نازک برای رفع مشکلات مختلف با ایجاد برش‌های اضافی جزئی استفاده کند.

جراحی آرتروسکوپی زانو رایج‌ترین نوع جراحی ارتوپدی است که در ایالات متحده انجام می‌شود. یک متخصص ارتوپد ممکن است جراحی آرتروسکوپی را برای ترمیم آسیب‌های مشترک مفصلی مانند پارگی منیسک، پارگی ACL و پارگی روتاتور کاف انجام دهد.

بهبودی کامل پس از آرتروسکوپی ممکن است یک هفته تا چند ماه طول بکشد.

جراحی ترمیم شکستگی

یک جراح ارتوپد ممکن است جراحی ترمیم شکستگی را برای بازگرداندن آناتومی طبیعی استخوان شکستگی شدیدتر توصیه کند. برای تثبیت استخوان می‌توانند از انواع مختلف ایمپلنت استفاده کنند. از جمله میله‌ها، صفحات، پیچ‌ها و سیم‌ها هستند.

پس از جراحی ترمیم شکستگی، معمولاً فرد قدرت عضلانی و دامنه حرکتی ناحیه آسیب دیده را از دست می‌دهد. با این حال، پزشک تمرینات خاصی را برای بازگرداندن قدرت عضلانی طبیعی، حرکت مفاصل و انعطاف پذیری توصیه می‌کند.

جراحی پیوند استخوان

جراحان ارتوپد ممکن است پیوند استخوان با منبع مطمئن را برای تقویت بازسازی استخوان انجام دهند، زمانی که بدن فرد نتواند به اندازه کافی استخوان جدید تولید کند.

در جراحی پیوند استخوان، جراح ارتوپد از استخوان بدن فرد یا اهدا کننده برای ترمیم و تقویت استخوان‌های بیمار یا آسیب دیده استفاده می‌کند. آن‌ها همچنین ممکن است از یک جایگزین استخوان مصنوعی و عوامل بیولوژیکی در زمانی که پیوندهای طبیعی استخوان در دسترس نیستند استفاده کنند.

همجوشی ستون فقرات

در طی یک عمل جراحی فیوژن ستون فقرات، پزشک دو یا چند مهره را برای اصلاح مشکلات ستون فقرات ترکیب می‌کند. این روش به مهره‌ها اجازه می‌دهد تا به یک توده استخوانی منفرد تبدیل شوند.

یک جراح ارتوپد ستون فقرات ممکن است برای برخی از مشکلات کمر و گردن، از جمله اسکولیوز و آسیب به مهره‌ها یا دیسک‌های بین مهره‌ای، فیوژن ستون فقرات را انجام دهد.

تحصیلات

برای تبدیل شدن به یک جراح ارتوپد، فرد باید:

فارغ التحصیل از یک دانشکده پزشکی معتبر با مدرک دکترای پزشکی یا دکترای استئوپاتی

دریافت مجوز پزشکی و گواهی هیئت مدیره

آموزش مداوم پزشکی و امتحانات را برای به روز ماندن و حفظ گواهینامه‌ها تکمیل کنید

پس از تکمیل برنامه رزیدنتی 5 ساله، بسیاری از جراحان ارتوپد انتخاب می‌کنند که 1 تا 2 سال دوره آموزشی اضافی را در یکی از حوزه‌های فوق تخصصی بگذرانند.

خلاصه

ارتوپدی یک تخصص پزشکی است که بر درمان آسیب‌ها و بیماری‌های سیستم اسکلتی عضلانی تمرکز دارد. برخی از شرایط در بدو تولد وجود دارند، در حالی که برخی دیگر ممکن است به دلیل آسیب یا ساییدگی ناشی از افزایش سن رخ دهند.

ارتوپدها اغلب به عنوان بخشی از یک تیم ارتوپدی گسترده‌تر کار می‌کنند که ممکن است شامل دستیاران پزشک، پرستاران، مربیان ورزشی و درمانگران حرفه‌ای یا فیزیکی باشد. آن‌ها با هم به تشخیص، درمان و توانبخشی افراد مبتلا به شرایط اسکلتی عضلانی یا آسیب کمک می‌کنند.

همه ارتوپدها برای دریافت مجوز پزشکی خود باید آموزش‌های گسترده‌ای را طی کنند. آن‌ها باید برای حفظ آن به آموزش و آموزش مداوم ادامه دهند.

اسکن MRI با استفاده از آهنرباها و امواج رادیویی، تصاویری دقیق از داخل بدن شما بدون نیاز به جراحی ثبت می‌کند. این اسکن به پزشک اجازه می‌دهد علاوه بر استخوان‌ها، بافت‌های نرم مانند عضلات و اندام‌ها را نیز مشاهده کند.

ام آر آی کمر به طور خاص بخش کمری (لومبوساکرال) ستون فقرات شما را بررسی می‌کند که شامل مهره‌های کمری (L1 تا L5)، ساکروم و دنبالچه، به همراه عروق خونی، اعصاب، تاندون‌ها و رباط‌های آن است.

چرا MRI کمر انجام می‌شود

پزشک شما ممکن است MRI را برای تشخیص بهتر یا درمان مشکلات ستون فقرات، ناشی از درد، بیماری یا عفونت، توصیه کند. در صورت داشتن علائمی مانند کمردرد همراه با تب، نقایص مادرزادی ستون فقرات، آسیب‌دیدگی، کمردرد شدید، ام اس، مشکلات مثانه، یا علائم سرطان، ام آر آی کمر تجویز می‌شود. همچنین، این اسکن بخش مهمی از برنامه‌ریزی قبل از جراحی ستون فقرات است.

خطرات اسکن ام آر آی کمر

برخلاف سی‌تی اسکن، MRI از اشعه یونیزان استفاده نمی‌کند و گزینه‌ای ایمن‌تر، به‌ویژه برای زنان باردار و کودکان است. عوارض جانبی امواج رادیویی و آهنرباها مستند نشده است، اما خطراتی برای افرادی که ایمپلنت‌های فلزی (مانند ضربان‌ساز، پیچ یا پین) دارند، وجود دارد.

واکنش آلرژیک به رنگ کنتراست (گادولینیوم) نیز یک خطر نادر اما محتمل است. آگاهی از این موارد، بخش مهمی از آمادگی قبل از ام آر آی کمر محسوب می‌شود.

چگونه برای MRI کمر آماده شویم

رعایت نکات و دستورالعمل‌ها، کلیدی‌ترین بخش فرآیند است. آمادگی قبل از ام آر آی کمر تضمین‌کننده ایمنی شما و دقت تصاویر خواهد بود.

اطلاع‌رسانی به پزشک: اولین قدم در آمادگی قبل از ام آر آی کمر، اطلاع دادن به پزشک در مورد هرگونه ایمپلنت فلزی است. اگر ضربان‌ساز (پیس‌میکر) دارید، ممکن است پزشک سی‌تی اسکن را جایگزین کند.

حذف اشیاء فلزی: بخش مهم دیگر در آمادگی قبل از ام آر آی کمر، حذف تمام جواهرات، پیرسینگ، ساعت و هرگونه شیء فلزی قبل از ورود به اتاق اسکن است. به شما لباس مخصوص بیمارستان داده خواهد شد. حتماً در مورد موارد زیر به پزشک اطلاع دهید:

دریچه‌های مصنوعی قلب

پین، پیچ یا استنت

مفاصل یا اندام‌های مصنوعی

آلرژی و رنگ کنتراست: اگر اسکن شما با تزریق رنگ کنتراست انجام می‌شود، آمادگی قبل از ام آر آی کمر شامل اطلاع‌رسانی در مورد هرگونه سابقه آلرژی به پزشک است.

کلاستروفوبیا (ترس از فضای بسته): بسیاری از افراد در دستگاه MRI احساس ناراحتی می‌کنند. آمادگی قبل از ام آر آی کمر برای این افراد شامل صحبت با پزشک برای تجویز داروی ضد اضطراب است.

آرام‌بخش (Sedation): در برخی موارد، برای آرامش بیشتر به شما داروی آرام‌بخش داده می‌شود. اگر آرام‌بخش دریافت کردید، بخش مهمی از آمادگی قبل از ام آر آی کمر این است که هماهنگ کنید تا فردی شما را به خانه بازگرداند، زیرا اجازه رانندگی نخواهید داشت. رعایت دقیق این مراحل آمادگی قبل از ام آر آی کمر برای یک تجربه ایمن ضروری است.

نحوه انجام ام آر آی کمر

دستگاه MRI شبیه یک دونات بزرگ است که تختی متحرک شما را به مرکز آن هدایت می‌کند. اگر تمام مراحل آمادگی قبل از ام آر آی کمر را به درستی انجام داده باشید، کاملاً ایمن خواهید بود. کل فرآیند بین ۳۰ تا ۹۰ دقیقه طول می‌کشد.

در صورت استفاده از رنگ کنتراست، این ماده از طریق رگ به شما تزریق می‌شود. تکنسین از اتاق دیگری با شما در ارتباط خواهد بود. دستگاه هنگام تصویربرداری صداهای بلندی تولید می‌کند که برای آن به شما گوش‌گیر یا هدفون داده می‌شود. لازم است حین اسکن کاملاً بی‌حرکت بمانید.

بعد از ام آر آی کمر

پس از اتمام آزمون می‌توانید به فعالیت‌های روزمره خود بازگردید، مگر اینکه آرام‌بخش دریافت کرده باشید. تفسیر تصاویر توسط رادیولوژیست و بررسی آن توسط پزشک ممکن است تا یک هفته طول بکشد.

ام آر آی کمر چه چیزی را می‌تواند تشخیص دهد؟

این اسکن یک ابزار تشخیصی قدرتمند برای بررسی موارد زیر است:

• دلایل کمردرد: مانند کشیدگی عضلات یا آسیب مفاصل.
• سیاتیک: ناشی از تحریک ریشه عصب.
• کلودیکاسیون: که باعث مشکلات حرکتی و درد در پاها می‌شود.
• پزشکان از MRI کمر برای موارد زیر استفاده می‌کنند:
• بررسی تراز ستون فقرات
• تشخیص ناهنجاری‌های مادرزادی
• بررسی فتق دیسک کمر
• ارزیابی التهاب نخاع یا اعصاب
• بررسی وجود تومور
• نظارت بر آسیب‌ها یا وضعیت ستون فقرات پس از جراحی

پزشک معمولاً در ۶ هفته اول کمردرد MRI تجویز نمی‌کند، مگر اینکه علائم خطرناکی مانند تب، تروما، یا بی‌اختیاری ادرار و مدفوع وجود داشته باشد.

چگونه نتایج را درک کنیم

گزارش MRI می‌تواند مشکلات مادرزادی، تغییرات دژنراتیو (مانند فتق دیسک)، التهاب، عفونت، تومور، تنگی کانال نخاعی یا اسپوندیلولیستزیس (لغزش مهره) را نشان دهد. با این حال، گاهی ممکن است نتایج مثبت کاذب نیز وجود داشته باشد.

اطلاعات تکمیلی و نکات دیگر
مدت زمان: اسکن بین ۱۵ تا ۹۰ دقیقه طول می‌کشد. آمادگی قبل از ام آر آی کمر شامل برنامه‌ریزی برای این مدت زمان است.

خوردن و آشامیدن: معمولاً آمادگی قبل از ام آر آی کمر نیازی به ناشتا بودن ندارد و می‌توانید طبق معمول غذا بخورید و داروهای خود را مصرف کنید، مگر اینکه پزشک دستور دیگری داده باشد.

هزینه: هزینه MRI به مرکز درمانی، وسعت ناحیه اسکن، و نیاز به رنگ کنتراست یا آرام‌بخش بستگی دارد. آمادگی قبل از ام آر آی کمر و اطلاع از پوشش بیمه می‌تواند به مدیریت هزینه‌ها کمک کند.

ایمنی: به دلیل میدان مغناطیسی قوی، دستگاه صداهای بلندی تولید می‌کند و ممکن است ایمپلنت‌های فلزی را جابجا کند. به همین دلیل، رعایت کامل دستورالعمل‌های آمادگی قبل از ام آر آی کمر بسیار حیاتی است. عوارض جانبی نادر هستند اما می‌توانند شامل سوختگی‌های حرارتی، کاهش شنوایی، یا واکنش به رنگ کنتراست باشند.

در نهایت، ام آر آی کمر یک روش تشخیصی غیرتهاجمی و ایمن برای بررسی علت کمردرد و سایر مشکلات ستون فقرات است. انجام صحیح مراحل  نقش کلیدی در کسب نتایج دقیق و تجربه‌ای بدون استرس دارد.

آسیب دیدگی و برخی بیماری‌ها، از جمله آرتروز، می‌تواند باعث درد مچ دست شود. علائمی مانند تورم یا بی حسی می‌تواند بسته به علت زمینه‌ای متفاوت باشد. درد مچ دست را می‌توان به عنوان هر گونه ناراحتی احساس شده در مچ دست طبقه بندی کرد. می‌تواند ناشی از مسائل مختلفی باشد، از جمله:

آسیب حاد

آرتروز

نقرس

سندرم تونل کارپال

حتی اگر مچ قسمت کوچکی از بدن است، از هشت استخوان و همچنین رباط‌ها و تاندون‌ها تشکیل شده است که آن را به یک ناحیه تا حدودی ظریف تبدیل می‌کند.

علل درد مچ دست

شرایط زیر از علل شایع درد مچ دست هستند:

سندرم تونل کارپال

عصب مدیان یکی از سه عصب اصلی ساعد است. سندرم تونل کارپال زمانی اتفاق می‌افتد که عصب میانی تحت فشار قرار می‌گیرد یا تحت فشار قرار می‌گیرد. در سمت کف دست شما قرار دارد و به قسمت‌های زیر دست احساس می‌کند:

شست

انگشت اشاره

انگشت وسط

بخشی از انگشت حلقه

عصب میانی همچنین تکانه الکتریکی را به عضله منتهی به انگشت شست می‌دهد. سندرم تونل کارپال ممکن است در یک یا هر دو دست شما رخ دهد.

علاوه بر ایجاد درد مچ دست، سندرم تونل کارپال می‌تواند منجر به موارد زیر شود:

بی حسی

ضعف

سوزن سوزن شدن در کنار دست شما در نزدیکی انگشت شست

عوامل خطر برای سندرم تونل کارپال عبارت‌اند از:

انجام کارهای تکراری با دست، مانند تایپ کردن، طراحی، یا خیاطی

بارداری

داشتن برخی شرایط پزشکی مانند دیابت، آرتروز یا تیروئید کم کار

داشتن سابقه خانوادگی تونل کارپال، زیرا تفاوت‌های آناتومیک می‌تواند در خانواده‌ها ایجاد شود.

آسیب دیدگی مچ دست

آسیب به مچ دست نیز می‌تواند باعث درد شود. افتادن و گرفتن خود با دست یکی از راه‌های رایج برای آسیب رساندن به ناحیه است.

تورم، کبودی یا تغییر شکل مفاصل نزدیک مچ دست ممکن است علائم شکستگی، تاندونیت، تاندون یا پارگی رباط باشد. همچنین ممکن است اعصاب یا بافت اطراف مچ دست آسیب ببینند، حتی اگر استخوان آسیبی ندیده باشد.

نقرس

نقرس نوعی آرتروز التهابی است که معمولاً به دلیل تجمع اسید اوریک ایجاد می‌شود. اسید اوریک یک ماده شیمیایی است که وقتی بدن شما مواد غذایی حاوی ترکیبات آلی به نام پورین را تجزیه می‌کند تولید می‌شود.

بیشتر اسید اوریک در خون حل شده و از طریق ادرار از بدن خارج می‌شود. با این حال، در برخی موارد، بدن اسید اوریک بیش از حد تولید می‌کند و در موارد دیگر، بدن اسید اوریک را به اندازه کافی دفع نمی‌کند.

این اسید اوریک اضافی می‌تواند در مفاصل رسوب کند و در نتیجه باعث درد و تورم شود. درد نقرس اغلب در زانو، مچ پا، مچ دست و پا رخ می‌دهد. عوامل خطر رایج برای نقرس عبارت‌اند از:

مصرف بیش از حد الکل

مصرف بیش از حد غذاها و نوشیدنی‌های سرشار از فروکتوز

خوردن یک رژیم غذایی سرشار از غذاهای غنی از پورین، مانند گوشت قرمز و انواع خاصی از غذاهای دریایی

زندگی با چاقی

برخی داروها مانند دیورتیک ها

سایر شرایط مانند فشار خون بالا، دیابت و بیماری کلیوی

آرتروز

آرتروز التهاب مفاصل است. این بیماری می‌تواند باعث تورم و سفتی در قسمت آسیب دیده بدن شود. آرتروز دلایل زیادی دارد، از جمله ساییدگی و پارگی طبیعی، پیری و کار بیش از حد دست‌ها.

انواع مختلفی از آرتروز وجود دارد، اما رایج‌ترین انواعی که می‌توانند مچ دست را تحت تأثیر قرار دهند عبارت‌اند از:

آرتریت روماتوئید (RA) یک بیماری خود ایمنی است که می‌تواند هر دو مچ دست را درگیر کند. زمانی ایجاد می‌شود که سیستم ایمنی به اشتباه به پوشش مفاصل شما از جمله مچ دست حمله کند. این می‌تواند باعث تورم دردناک شود که در نهایت ممکن است منجر به فرسایش استخوان شود.

استئوآرتریت (OA) یک بیماری دژنراتیو مفصلی است که در بین افراد مسن شایع است. علت آن شکسته شدن غضروفی است که مفاصل را می‌پوشاند. بافت محافظ در طول فرآیند پیری یا در طول زمان و حرکت مکرر آسیب می‌بیند. این اصطکاک را افزایش می‌دهد زیرا استخوان‌های مفصل روی یکدیگر ساییده می‌شوند و در نتیجه تورم و درد ایجاد می‌شود.

در حالی که آرتروز ممکن است برای هر کسی اتفاق بیفتد، به خصوص با افزایش سن، برخی از عوامل خطر وجود دارند که می‌توانند شانس ابتلا به آن را افزایش دهند. با توجه به مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری، این عوامل عبارت‌اند از منبع مورد اعتماد:

زندگی با چاقی

زندگی با عفونت‌های درمان نشده

سیگار کشیدن

آسیب‌های مفصلی درمان نشده به دلیل استفاده بیش از حد (مانند خم شدن زانو)

کیست‌های گانگلیونی

این توده‌های خوش‌خیم، غیر سرطانی و معمولاً بی‌ ضرر اغلب در دست، معمولاً در پشت مچ دست ایجاد می‌شوند.

مشخص نیست چه چیزی باعث ایجاد کیست گانگلیون می‌شود، اما طبق گفته آکادمی جراحان ارتوپدی آمریکا، این کیست‌ها اغلب در موارد زیر ظاهر می‌شوند:

افراد 15 تا 40 ساله

ژیمیناست ها (به دلیل فشار مکرر به مچ دستشان)

زنان

بسیاری از اوقات، کیست‌های گانگلیون بدون درد هستند، اما اگر به مفصل یا عصب فشار وارد کنند، می‌توانند باعث درد در ناحیه مچ دست شوند. درمان کیست گانگلیون از انتظار برای از بین رفتن خود به خود، بستن آتل تا تخلیه آن متفاوت است.

تاندونیت مچ دست

مچ دست فرد حاوی تاندون‌های زیادی است. آن‌ها با هم به حرکت مچ دست، دست و انگشتان اجازه می‌دهند. تاندونیت مچ دست به التهاب تاندون داخل مچ اشاره دارد. این وضعیت معمولاً باعث درد و تورم می‌شود و ممکن است منجر به کاهش دامنه حرکتی در مچ دست شود.

عوامل زیر ممکن است باعث ایجاد یا ایجاد تاندونیت مچ دست شوند:

سن

وضعیت نامناسب در مچ دست

مفاصل نامناسب

آسیب حاد ناشی از سقوط یا ضربه دیگر

دیابت

افراد معمولاً می‌توانند علائم تاندونیت را با حداقل درمان از جمله کشش، آتل زدن و یخ زدگی تسکین دهند. داروهای OTC همچنین می‌توانند به کنترل درد و تورم کمک کنند.

فرد می‌تواند اقدامات پیشگیرانه‌ای برای جلوگیری از تاندونیت مچ دست انجام دهد. این‌ها شامل ورزش مچ دست و استراحت منظم از فعالیت‌های تکراری است که ممکن است آن‌ها را تحت فشار قرار دهد.

بیماری Kienbock

یک بیماری نادر که باعث می‌شود استخوان ماه در مچ به دلیل کمبود خون به آرامی تجزیه شود، بیماری Kienbock می‌تواند باعث ایجاد موارد زیر شود:

درد مچ دست

تورم

کاهش قدرت گرفتن

مشخص نیست که چه چیزی باعث بیماری Kienbock می‌شود و علائم می‌تواند از خفیف تا شدیدتر متغیر باشد. این بیماری را می‌توان با موارد زیر درمان کرد:

دارو

آتل بندی (منطقه)

جراحی برای افزایش جریان خون در ناحیه

علائم درد مچ دست

بسته به اینکه چه چیزی باعث درد مچ دست شما شده است، ممکن است با علائم زیر همراه باشد:

انگشتان متورم

مشکل در مشت کردن یا گرفتن اشیا

بی حسی یا احساس سوزن سوزن شدن در دست‌ها

درد، بی حسی یا گزگز که در شب بدتر می‌شود

درد ناگهانی و شدید در دست

تورم یا قرمزی در اطراف مچ دست

گرما در مفصل مچ دست

اگر مچ دست شما گرم و قرمز است و اگر دمای بیش از 100.4 درجه فارنهایت (38 درجه سانتیگراد) دارید، فوراً با پزشک خود تماس بگیرید. این علائم می‌تواند نشانه آرتروز عفونی باشد که یک بیماری جدی است.

همچنین اگر نمی‌توانید مچ دست خود را حرکت دهید یا اگر دست شما غیر طبیعی به نظر می‌رسد، باید فوراً با پزشک خود تماس بگیرید. ممکن است استخوانی شکسته باشید.

پزشک شما همچنین باید درد مچ دست را که بدتر می‌شود یا در توانایی شما برای انجام کارهای روزانه اختلال ایجاد می‌کند، ارزیابی کند.

درمان‌های درد مچ دست

گزینه‌های درمانی برای درد مچ دست بسته به علت آن می‌تواند متفاوت باشد.

درمان سندرم تونل کارپال ممکن است شامل موارد زیر باشد:

استفاده از مچ بند یا آتل برای کاهش تورم و کاهش درد مچ دست

استفاده از کمپرس گرم یا سرد هر بار به مدت 10 تا 20 دقیقه

مصرف داروهای ضد التهاب یا مسکن مانند ایبوپروفن یا ناپروکسن

تزریق استروئید

فیزیوتراپی

انجام عمل جراحی برای ترمیم عصب مدیان، در موارد شدید

درمان نقرس ممکن است شامل موارد زیر باشد:

مصرف داروهای ضد التهابی مانند ایبوپروفن یا ناپروکسن

نوشیدن مقدار زیادی آب برای کاهش غلظت اسید اوریک

کاهش مصرف غذاهای پرچرب و الکل

مصرف داروهایی که پزشک برای کاهش اسید اوریک در بدن شما تجویز کرده است

درمان کیست گانگلیون می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

استفاده از آتل برای جلوگیری از حرکت مچ دست

آسپیراسیون (تخلیه کیست)

برداشتن کیست با جراحی

بیماری Kienbock معمولاً با موارد زیر درمان می‌شود:

بی حرکت نگه داشتن مچ دست

مصرف داروهای مسکن

جراحی برای بازگرداندن جریان خون به مچ دست

جراحی برای یکنواخت کردن طول استخوان بازو

اگر دچار آسیب دیدگی مچ دست شده‌اید، می‌توانید با موارد زیر به بهبودی کمک کنید:

پوشیدن آتل مچ دست

به مچ دست خود استراحت دهید و آن را بالا نگه دارید

مصرف مسکن‌های خفیف مانند ایبوپروفن یا استامینوفن

قرار دادن کیسه یخ روی ناحیه آسیب دیده هر بار برای چند دقیقه برای کاهش تورم و درد

اگر آرتروز دارید، به فیزیوتراپ مراجعه کنید. یک فیزیوتراپ می‌تواند به شما نشان دهد که چگونه ورزش‌های تقویتی و کششی انجام دهید که می‌تواند به مچ دست شما کمک کند.

تشخیص علت درد مچ دست

پزشک معاینه فیزیکی انجام می‌دهد و آزمایش‌های خاصی را برای تشخیص علت درد مچ دست شما تجویز می‌کند. پزشک شما ممکن است کارهای زیر را انجام دهد:

مچ دست خود را به مدت 60 ثانیه به جلو خم کنید تا ببینید که آیا بی حسی یا گزگز ایجاد می‌شود

روی عصب مدیان ضربه بزنید تا ببینید آیا درد رخ می‌دهد یا خیر

قدرت مچ دست و انگشتان خود را آزمایش کنید

برای ارزیابی استخوان‌ها و مفاصل، از مچ دست خود عکس برداری با اشعه ایکس انجام دهید

برای ارزیابی سلامت عضلات و اعصاب خود، یک الکترومیوگرافی انجام دهید

برای بررسی آسیب عصبی، آزمایش سرعت هدایت عصبی را درخواست کنید

برای تشخیص هر گونه بیماری زمینه‌ای، آزمایش ادرار و خون را انجام دهید

از مفاصل شما نمونه کوچکی از مایع برای بررسی کریستال یا کلسیم گرفته خواهد شد

چگونه از درد مچ دست جلوگیری کنیم

از همه دردهای مچ دست نمی‌توان پیشگیری کرد، به خصوص وقتی صحبت از آرتریت یا ایجاد کیست باشد.

با این حال، می‌توانید با انجام برخی از استراتژی‌های زیر احتمال ابتلا به سندرم تونل کارپال را کاهش دهید:

استفاده از صفحه کلید ارگونومیک برای جلوگیری از خم شدن مچ دست به سمت بالا

هنگام تایپ کردن یا انجام فعالیت‌های مشابه اغلب به دستان خود استراحت دهید

کار با یک کار درمانگر برای کشش و تقویت مچ دست

برای کمک به پیشگیری از ابتلای بعدی نقرس، موارد زیر را در نظر بگیرید:

نوشیدن آب بیشتر و الکل کمتر

محدود کردن مقدار جگر و ماهی دودی یا ترشی که می‌خورید

خوردن فقط مقادیر متوسط پروتئین

مصرف دارو طبق دستور پزشک

در حالی که ممکن است نتوان به طور کامل از آرتروز پیشگیری کرد، اما می‌توانید شدت علائم آن را کاهش دهید:

کاهش استرس در صورت امکان

فعال بودن بدنی

با پزشک خود در مورد بهترین راه برای به حداقل رساندن درد خود کار کنید

وزن خود را در حد متوسط نگه دارید

محافظت از مفاصل خود با انتخاب فعالیت‌هایی که فشار بیش از حد به آن‌ها وارد نمی‌کند

تمریناتی برای کمک به درد مچ دست

اگر مچ دست شما صرفاً به دلیل کار بیش از حد آن‌ها احساس درد و درد می‌کند (مانند کار طولانی مدت با رایانه در یک موقعیت)، می‌توانید چند تمرین ساده مچ دست را در خانه انجام دهید تا به کاهش سفتی و تنش کمک کنید.

اگر تشخیص داده شد که تونل کارپال یا بیماری دیگری دارید که مچ دست شما را تحت تأثیر قرار می‌دهد، قبل از انجام هر گونه تمرین مچ دست با پزشک خود صحبت کنید.

باز و بسته کردن مچ دست

این تمرین شامل قرار دادن ساعد خود بر روی میز، با یک پد پارچه‌ای در زیر مچ دست است. بازوی خود را بچرخانید تا دستتان رو به پایین باشد. دست خود را به سمت بالا حرکت دهید تا زمانی که کشش ملایمی را احساس کنید. آن را به حالت اولیه برگردانید و تکرار کنید.

سوپینیشن و پرونیشن مچ دست

بایستید و بازوی خود را به پهلو و آرنج 90 درجه خم کنید. ساعد خود را بچرخانید تا دستتان به سمت بالا باشد و سپس آن را به سمت دیگر بچرخانید، به طوری که دستتان رو به پایین باشد.

انحراف مچ دست

ساعد خود را روی یک میز قرار دهید، در حالی که دست خود را آویزان کرده و زیر مچ خود را بالشتک کنید. انگشت شست خود را رو به بالا قرار دهید. دست خود را بالا و پایین حرکت دهید، انگار در حال تکان دادن هستید.

فعال بودن

مسائل مختلفی می‌توانند باعث درد مچ شوند، از نشستن طولانی‌ مدت پشت کامپیوتر گرفته تا مشکلات جدی‌تری مانند بیماری کین ‌باک یا آرتروز روماتوئید.

اگر دردی را در مچ دست خود تجربه کرده‌اید که به نظر می‌رسد از بین نمی‌رود، با پزشک خود در مورد علائم خود صحبت کنید. اکثر بیماری‌هایی که مچ دست را تحت تأثیر قرار می‌دهند را می‌توان با داروهای بدون نسخه، ورزش، آتل یا گچ گیری، جراحی یا ترکیبی از این درمان‌ها درمان کرد.