اثر تزریق PRP بر آرتروز مفصل زانو

بیش از سه دهه از استفاده از  PRP برای درمان آسیب‌های پس از جراحی و تخریب‌های مفصلی می‌گذرد. تحقیقات زیادی نشان داده‌اند که اثر تزریق PRP بر آرتروز مفصل زانو می‌تواند درمانی مؤثر برای التهاب مفاصل باشد. بااین‌حال تا به امروز، تحقیقات، اثربخشی تزریق پلاسمای غنی از پلاکت یا PRP را برای درمان مؤثر آرتروز به‌طورجدی تأیید نکرده‌اند. این موضوع هنوز محل بحث و گفتگو است. برخی از محققان استفاده از PRP برای درمان آرتروز را مؤثر نمی‌دانند. اما برخی مطالعات که اثربخشی این روش‌ها بررسی کرده‌اند، معتقدند که شواهد برای این موضوع دلگرم‌کننده بوده است. باید تحقیقات بیشتری در این زمینه انجام شود.

اثر تزریق PRP بر آرتروز مفصل زانو چیست؟

در یکی از این مطالعات بیمارانی که به طور متوسط 14 ماه زانودرد خفیف را تجربه کرده بودند مورد بررسی قرار گرفتند. زانوی این بیماران برای بررسی ابتلا به آرتروز توسط MRI مورد بررسی قرار گرفت و پس از این ارزیابی‌ها هر بیمار تحت تزریق PRP قرار گرفت. این بیماران بعد از طی دوره‌های 1 هفته‌ای، ۳ماهه، ۶ماهه و ۱ساله دوباره بررسی شدند. همچنین هر بیمار بعد از یک سال برای دومین بار تحت MRI زانو قرار گرفت. در پایان محققان دریافتند که بیماران پس از این دوره یک‌ساله تزریق PRP درد کمتری نسبت به سال قبل داشتند (اگرچه درد لزوماً از بین نرفته بود) همچنین نتایج حاصل از MRI نشان داد که روند دژنراتیو و تخریب مفصل زانو در اکثر بیماران پیشرفت نکرده بود.

اگرچه در طی این مطالعه بازسازی غضروف زانو برای بیماران تأیید نشد، اما این واقعیت که روند تخریب و دژنراتیو مفاصل زانو بدتر نشده، می‌تواند موضوعی قابل‌توجه باشد. زیرا شواهد نشان می‌دهد که آرتروز باعث می‌شود تا هرساله به طور متوسط 4 تا 6 درصد از غضروف‌های مفاصل زانو از بین بروند.

PRP برای همه جواب نمی‌دهد!

درست است که برخی مطالعات از تزریق PRP را برای کم‌شدن درد و التهابات در آرتروز حمایت می‌کنند؛ اما مطالعات بالینی زیادی نیز شواهدی محکم برای این موضوع ارائه نمی‌دهند. در چندین مطالعه بالینی، تزریق PRP و مصرف دارونماها هر دو به یک اندازه تأثیرگذار بودند و حتی در مطالعاتی که شواهدی مبنی بر اثربخشی PRP ارائه می‌کنند، تأکید شده است که ممکن است همه بیماران از این روش درمانی سود نبرند.

آیا درمان با PRP برای آرتروز بی‌خطر و مؤثر است؟

طرفداران PRP ادعا می‌کنند که این روش در برخی موارد به دلیل تفاوت در فرمولاسیون یا تزریق در درمان موفقیت آمیز علائم شکست خورده است. به عبارت دیگر، فاکتور های خاصی مانند روش های آماده سازی، مقدار PRP تزریق شده، و تعداد دفعات تزریق، می‌تواند بر اثربخشی این روش تاثیر گذار باشد.

ممکن است درمان PRP مانند سایر درمان‌های آرتروز، برای برخی افراد مؤثر باشد؛ اما برای برخی دیگر نه یا همراه با درمان‌های دیگر، مانند فیزیوتراپی، بهترین نتیجه را داشته باشد.

اثر تزریق PRP بر آرتروز مفصل زانو

مزایای درمان پلاسمای غنی از پلاکت (PRP)

پلاسمای غنی از پلاکت روشی اتولوگ است، به این معنی که از بدن بیمار خون گرفته می‌شود و به بدن خود او تزریق می‌شود، بنابراین روشی طبیعی است و خطرات کمی دارد.

سایر درمان‌های استئوآرتریت خفیف تا متوسط می‌تواند غیرقابل‌اعتماد باشد یا از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد. برخی عوارض جانبی و یا معایبی داشته باشد.

مطالعات نشان داده‌اند که تزریق کورتیزون درد آرتروز را کاهش می‌دهد، اما تزریق مکرر این دارو می‌تواند به‌مرورزمان باعث تضعیف رباط‌ها و تاندون‌ها شود و ممکن است اثرات مخربی بر سایر غضروف‌های سالم داشته باشد.

 همچنین استفاده از داروهای ضدالتهابی (NSAIDS) مانند آسپرین و ایبوپروفن می‌توانند درد را کاهش دهند، اما استفاده طولانی‌مدت از آن‌ها می‌تواند مشکلات معده، فشارخون و مشکلات قلبی را تشدید کند.

از طرفی جراحی‌های جزئی برای درمان آرتروز، مانند دبریدمان آرتروسکوپی، نتایج متفاوتی دارند و ممکن است اثر آن‌ها کمتر از درمان با دارونماها باشد.

جراحی‌های تعویض مفصل، جراحی‌های بسیار بزرگ و پرخطری هستند که نیاز به توان‌بخشی‌های طولانی‌مدت دارند و به‌عنوان آخرین گزینه برای آرتروزهای خیلی پیشرفته در نظر گرفته می‌شوند.

معایب درمان پلاسمای غنی از پلاکت (PRP)

از آنجایی که استئوآرتریت درمان مطمئنی ندارد و از طرفی خطرات کمی در ارتباط با تزریق پلاسمای غنی از پلاکت وجود دارد، برخی از پزشکان معتقدند درمان PRP ارزش امتحان‌کردن را دارد.

بیماران باید به‌خاطر داشته باشند که PRP درمان همه‌جانبه نیست و بهتر است از آن در ترکیب با درمان‌های غیرجراحی و تغییرات سبک زندگی مانند فیزیوتراپی، کاهش وزن، بریس ها وداروهای ضدالتهابی استفاده شود.

اگرچه مطالعات آزمایشگاهی نشان داده است که پلاسمای غنی از پلاکت یا همان PRP باعث بازسازی سلولی می‌شود، اما دانشمندان هنوز به طور مشخص نمی‌دانند که چگونه و چرا این اتفاق می‌افتد. کارشناسان هنوز سؤالات زیادی در مورد درمان پلاسمای غنی از پلاکت دارند.

مانند این سؤال که چه زمانی باید از این درمان استفاده کرد؟ و یا این که اگر این روش، درمان مؤثری برای آرتروز است، آیا باید از آن در مراحل اولیه آرتروز استفاده کرد یا فقط زمانی که همه گزینه‌های دیگر بی‌اثر بوده‌اند؟ غلظت بهینه پلاکت‌ها و گلبول‌های سفید خون چقدر است؟ چه مقدار پلاسمای غنی از پلاکت باید تزریق شود؟ چه زمانی و با چه تعداد دفعات تزریق باید انجام شود؟ آیا یک تزریق کافی است؟ بهترین پروتکل توان‌بخشی برای استفاده پس از تزریق PRP چیست؟

آینده درمان با PRP

در حال حاضر چندین کارآزمایی بالینی در حال انجام است که می‌تواند به افزایش دانش در مورد پلاسمای غنی از پلاکت کمک کند. تا زمانی که اطلاعات بیشتری به دست آورده نشود، پزشکان باید بر اساس داده‌های تحقیقاتی موجود، تجربه شخصی و ارتباط پزشک و بیمار این درمان را امتحان کنند.

چه کسانی کاندیدای تزریق پلاسمای غنی از پلاکت یا PRP هستند؟

دانشمندان هنوز در حال بررسی هستند که کدام بیماران مبتلا به آرتروز می‌توانند واجد شرایط تزریق PRP باشند. اگرچه که هنوز برای نتیجه‌گیری زود است، اما تحقیقات نشان می‌دهد که تزریق PRP برای بیماران جوان و کسانی که هنوز در مراحل اولیه بیماری هستند، می‌تواند مناسب‌تر باشد.

این بیماران ممکن است قبلاً درمان‌هایی مانند استراحت و فیزیوتراپی را امتحان کرده باشند؛ اما هنوز برای درمان‌هایی مانند جراحی‌های تعویض مفصل آمادگی لازم را نداشته باشند.

نکات قابل‌توجهی که باید قبل از تزریق PRP بدانید

هیچ فهرست جهانی پذیرفته شده‌ای که بتوان بر اساس آن افرادی که واجد شرایط تزریق PRP هستند را شنایی کرد وجود ندارد. اما سازمان‌های تخصصی مانند آکادمی جراحان ارتوپدی آمریکا و انجمن بین‌المللی پزشکی سلولی، شرایطی را که می‌توان برای بهبود آن‌ها درمان به‌وسیله تزریق PRP را پیشنهاد کرد ارائه کرده‌اند. بر اساس این موارد می‌توان تصمیم گرفت که آیا شما فرد مناسبی برای این درمان هستید یا خیر.

در ادامه چند مورد از این شرایط را بررسی می‌کنیم:

اگر درد آرتروز بر فعالیت‌های روزانه تأثیر گذاشته است.

درصورتی‌که سایر درمان‌های محافظه‌کارانه‌تر شکست‌خورده‌اند.

اگر فیزیوتراپی برای تقویت عضلات مفاصل کمکی نکرده است.

درصورتی‌که بیمار به داروهای ضدالتهابی (NSAIDs) مانند ایبوپروفن حساس است یا NSAIDها تسکین درد کافی را ندارند.

اگر آسپیراسیون مفصل نتیجه‌بخش نبوده است و یا تسکین درد کافی را فراهم نکرده باشد.

درصورتی‌که تزریق استروئید مؤثر نبوده و یا بیمار می‌خواهد از تزریق استروئید خودداری کند.

تزریق پلاسمای غنی از پلاکت معمولاً برای شدیدترین موارد استئوآرتریت توصیه نمی‌شود.

همچنین تزریق پلاسمای غنی از پلاکت ممکن است برای بیماران آرتروزی که شرایط زیر را دارند مناسب نباشد:

بیمارانی که وضعیت پزشکی خطرناکی دارند که می‌تواند با تزریق بدتر شود یا گسترش یابد، مانند کسانی که عفونت فعال، بیماری متاستاتیک، یا بیماری‌های پوستی خاص دارند

افرادی که اختلالات خونی دارند

کسانی که تحت درمان با دروهای ضدانعقاد خون هستند

افرادی که کم‌خون هستند

و زنانی که حامله هستند

علاوه بر این، بیمارانی که به محصولات گاوی حساسیت دارند باید به پزشک خود اطلاع دهند. اگر پلاسمای غنی از پلاکت با ماده افزودنی به نام ترومبین گاوی که از گاو گرفته می‌شود، ترکیب شود، ممکن است باعث واکنش آلرژیک در این افراد شود.

اثرات پیاده روی بر درد سیاتیک: مفید یا مضر؟

اثرات پیاده روی بر درد سیاتیک چیست؟ پیاده روی فعالیتی بسیار موثر برای تسکین درد سیاتیک است زیرا پیاده روی منظم باعث ترشح هورمون ضد درد اندورفین شده و التهاب را کاهش می دهد. اما توجه به این نکته ضروری است که وضعیت راه رفتن نامناسب نیز می تواند علائم سیاتیک شما را بدتر کند. بنا براین در این مقاله قصد داریم تا راه حل هایی را برای جلوگیری از این موضوع به شما ارائه دهیم.

[sc name=”didar”][/sc]

راه رفتن با گام های کوتاه

توجه کنید که در هنگام راه رفتن از برداشتن گام های بلند و ناگهانی خودداری کنید. وضعیت راه رفتن نادرست می تواند باعث فشار بیشتری بر دیسک های بین مهره ای شما شود و بالطبع عصب سیاتیک شما را بیشتر تحریک کند. برای جلوگیری از بدتر شدن درد سیاتیک به فشار پا هنگام تماس اولیه با زمین، طول گام و سرعت راه رفتن توجه کنید و این جمله را به خاطر بسپارید که رهرو آن نیست که گه تند و گهی خسته رود، رهرو آنست که آهسته و پیوسته رود!

دقت به مراحل گام برداری در هنگام پیاده روی

سعی کنید هنگام برخورد پا با زمین، اولین نقطه ای که با زمین تماس پیدا می کند پاشنه پای شما باشد و سپس قسمت میانی پای شما. پس از آن به آرامی وزن خود را روی انگشتان پا بیاندازید و به گام بعدی بروید. این نوع گام برداری خواه نا خواه گام های شما را کوتاه تر می کند، زیرا زمانی که شما پای خود را دور از بدن قرار می دهید نمیتوانید به خوبی روی انگشتان پا به سمت جلو بروید.

سرعت خود را پایین بیاورید. سرعت آهسته تر معمولاً به معنای قدم های کوتاه تر است. راه رفتن آهسته یعنی اینکه شما باید بتوانید به راحتی هنگام راه رفتن با شخص دیگری مکالمه داشته باشید.

هنگامی که به طور صحیح راه می روید، عضلات مرکزی شکم و کمر و همچنین عضلات لگن، ران و ساق پا به طور هماهنگ با یکدیگر عمل می کنند. این هماهنگی باعث می شود تا فشار بر روی ستون فقرات شما برداشته شود.

به کارگیری عضلات بزرگ و اصلی کمر در هنگام راه رفتن با درد سیاتیک

فعالیت عضلات مرکزی شکم باعث به حداقل رساندن فشار روی ستون فقرات می شود و این موضوع می تواند از آسیب بیشتر به ریشه های عصب سیاتیک محافظت کند. هنگامی که شما به صورت اشتباه راه می روید و وضعیت نادرستی را اتخاذ می کنید، استرس و خستگی عضلات مرکزی نیز به میزان قابل توجهی افزایش می یابد. خستگی و ضعف عضلات کمری به نوبه خود ممکن است باعث کمردرد اضافی شود و علائم سیاتیک شما را تشدید کند.

نحوه درست به کار گیری عضلات مرکزی به هنگام پیاده روی

سعی کنید تا جای ممکن صاف بایستید و سر و شانه های خود را به سمت عقب نگه دارید و روی نقطه ای در دور دست تمرکز کنید.

روی تنفس خود تمرکز کنید. تنفس ریتمیک باعث می شود تا تمرکز و هوشیاری ذهنی در حین پیاده روی شما افزایش یابد.

شکم خود را منقبض نگه دارید. در طول پیاده روی کمی شکم خود را به سمت داخل بدن بکشید. شاید باور نکنید ولی همین یک حرکت ساده در طی پیاده روی می تواند به تقویت عضلات مرکزی و شکم شما بسیار کمک کند. هرچقدر سرعت خود را بالاتر ببرید ممکن است، درگیر کردن عضلات شکم چالش برانگیزتر باشد. توجه کنید هنگامی که عضلات شکم خود را به داخل منقبض می کنید، احساس درد یا ناراحتی می کنید خیلی فشار را زیاد نکنید و آن را تا حد تحمل خود نگه دارید و به تدریج زمان و شدت انقباض را بیشتر کنید.

در حین پیاده روی یا انجام هر گونه فعالیتی، محدودیت های درد خود را درک کنید و به بدن خود توجه زیادی داشته باشید. هر گونه فعالیتی را که باعث ایجاد یا تشدید درد شما می شود را متوقف کنید.

اثر پیاده روی بر درد سیاتیک

حرکات کششی قبل از پیاده روی با درد سیاتیک

قبل از ورزش پیاده روی، کشش ملایم باید انجام شود تا مفاصل و عضلات برای افزایش دامنه حرکتی مورد نیاز آماده شوند. مهم است که پنج دقیقه پیاده روی آسان داشته باشید تا ماهیچه ها را قبل از کشش گرم کنید تا هنگام کشش کاملاً سرد نباشند.

در مورد بهترین راه برای انجام حرکات کششی با یک پزشک صحبت کنید و حتماً گردن، بازوها، باسن، عضلات فوقانی و تحتانی ساق پا (از جمله عضلات همسترینگ در پشت ران) و مچ پا را در نظر بگیرید.

تکنیک هایی برای پیاده روی موثر در هنگام درد سیاتیک

استفاده از تکنیک های زیر به بهبود فواید پیاده روی برای شما کمک می کند.

می توانید پیاده روی را با 5 دقیقه شروع کنید و به تدریج آن را افزایش دهید. در کل روزی 30 تا 40 دقیقه پیاده روی در روز میتواند به بهبود علائم کمردرد و درد سیاتیک شما کمک کند..

در حین راه رفتن وضعیت مناسب بدنی خود را حفظ کنید تا بتوانید از فواید هوازی پیاده روی بیشترین بهره را ببرید و از آسیب بیشتر به کمر خود جلوگیری نمایید. با هم برخی از این تکنیک ها و وضعیت های راه رفتن را دوباره مرور می کنیم:  

سر و شانه ها:

سر را به سمت بالا و در مرکز شانه ها نگه دارید و مستقیماً به سمت جلو و رو برو نگاه کنید. شانه ها را رها اما صاف نگه دارید و از خم شدن به جلو خودداری کنید..

عضلات شکم

استفاده فعالانه از عضلات شکم برای کمک به حمایت از تنه و ستون فقرات بسیار ضروری است. برای انجام این کار، شکم را کمی به سمت داخل کشیده نگه دارید و کاملاً صاف بایستید. تاکید دوباره می کنیم که هنگام راه رفتن از خم شدن به جلو خودداری کنید!

عضلات باسن:

به طور طبیعی حرکت رو به جلو از عضلات باسن شروع می شود. سعی کنید گام های خود را در وضعتی کاملا راحت و مناسب بردارید؛ نه خیلی بلند و نه خیلی کوتاه. اغلب افراد این گونه تصور می کنند که بهتر است به هنگام پیاده روی گام های بلندی بردارند، اما این موضوع کاملا باور غلطی است. گام های بلند می تواند فشار مضاعفی را بر زانو ها و ستون فقرات شما اعمال کند.

بازوها و دست ها:

بازوها باید نزدیک بدن نگه دارید و آرنج ها را با زاویه 90 درجه خم کنید. در حین راه رفتن، بازوها نیز باید حرکت کنند و با حرکت پای مخالف به جلو به عقب بروند. به یاد داشته باشید که دست ها را بیش از حد منقبض نکنید، و از مشت کردن دست ها به صورت محکم خودداری کنید.

پاها: با هر قدم، به آرامی روی پاشنه و سپس وسط پا فرود بیایید. به آرامی پا را به سمت جلو بغلتانید تا روی انگشتان پا قرار گیرید و برای گام بعدی آماده شوید.

علت کج گذاشتن پا به سمت داخل در بزرگسالان

آیا می‌دانید علت کج گذاشتن پا به سمت داخل در بزرگسالان چیست؟! حتما شما هم شاهد افرادی بوده‌اید که به طور ناخواسته در هنگام راه رفتن، پاها را به سمت  داخل می‌گذارند. این عارضه نوعی ناهنجاری شایع در بزرگسالان است که بسیاری از افراد با آن مواجه هستند. شاید این سوال برای شما پیش آید که علت بروز این اتفاق چیست؟!

دلایل مختلفی برای علت کج گذاشتن پا به سمت داخل در بزرگسالان بیان شده است. بررسی این دلایل توسط پزشکان و متخصصین، می‌تواند آنها را به سمت یک نتیجه ایده‌آل راهنمایی نماید. از جمله مهمترین دلایل برای این عارضه، می‌توان به موارد زیر اشاره نمود:

[sc name=”didar”][/sc]

مهمترین علت کج گذاشتن پا به سمت داخل در بزرگسالان:

برای دستیابی به علت کج گذاشتن پا به سمت داخل در بزرگسالان باید پاهای فرد را به طور کامل مورد بررسی قرار داد. گاهی این مشکل فقط در مچ پا ایجاد می‌شود. از جمله دلایلی که سبب بروز این مشکل در ناحیه مچ پا می‌شود، صافی کف پا است. صاف بودن کف پا موجب می‌شود که فرد توانایی ایستادن صحیح را از دست دهد. در این عارضه، فرد در هنگام ایستادن، از هیچ قوس و فاصله‌ای بین کف پا و سطح زمین برخوردار نبوده و یا این فاصله بسیار کم و ناچیز است. همین مشکل سبب چرخش زیاد مچ پا در آنها خواهد شد. همچنین این مشکل سبب می‌شود که قاعده‌ی قرار گرفتن مفاصل در یک راستا به هم بخورد. این مشکل سبب بروز آسیب دیدگی و دردهای مختلفی در ناحیه مفاصل ران، قوزک یا زانو، مفاصل پایین کمر و … خواهد شد.

از دیگر دلایل مهم برای دلیل کج گذاشتن پا به سمت داخل در بزرگسالان، می‌توان به عدم مقاومت و پایداری استخوان قوزک بر روی استخوان پاشنه، اشاره نمود. بسیاری از متخصصین بر این عقیده‌اند که در این عارضه، استخوان پاشنه از شیب زیادی نسبت به مفصل، برخوردار است. بنابراین قوزک پا به اجبار به سمت داخل و جلو، می‌لغزد. از این عارضه با عنوان هایپرپروناسیون نیز یاد می‌کنند.

مهمترین عوارض کج قرار دادن پا به سمت  داخل چیست؟

با بررسی‌های دقیق در زمینه‌ی علت کج گذاشتن پا به سمت داخل در بزرگسالان می‌توان به دلیل بروز درد در این ناحیه، پی برد. این عارضه مشکلات مختلفی را در هنگام راه رفتن برای افراد به همراه دارد. اغلب دلیل بروز این مشکل، مادرزادی شناخته شده است. بسیاری از افراد که بدن آنها مورد بررسی قرار گرفته است، دچار یک عارضه‌ی پاتولوژیک بوده‌اند.

برخی از افراد بر این باورند که این مشکل با گذشت زمان رفع شده و به خودی خود، از بین می‌رود. اما آیا این باور صحیح است؟!

عوارض کج گذاشت پا

علت کج گذاشتن پا به سمت داخل در بزرگسالان و راههای درمانی آن:

پس از پی بردن به دلیل کج گذاشتن پا به سمت داخل در بزرگسالان می‌توان از راهکارهای درمانی آن نیز بهره برداری کرد. توجه داشته باشید که خردسالان از کف پای صافی برخوردار هستند. اما با رشد بدن، چربی‌های نوزادی نیز از بین رفته و رفته رفته کف پای آنها از قوس مناسبی برخوردار می‌شود. تحقیقات بسیار زیادی بر روی استخوان قوزک پا انجام شده است. اما تمامی این تحقیقات حاکی از آن هستند که: هیچ استخوان کج شده‌ای در ناحیه قوزک پا، با افزایش رشد در راستای مفاصل دیگر قرار نمی‌گیرد.

حتی در بسیاری از موارد نیز این کج شدگی با افزایش رشد و راه رفتن، حالت کج شدگی بیشتری را نیز در بر خواهد  داشت. از این رو بهترین راهکار، استفاده از روش‌های درمانی مناسب برای رفع این عارضه و قرار گرفتن استخوان قوزک پا در راستای مفاصل دیگر است. اما از دیگر دلایلی که سبب می‌شوند که فرد به طور ناخواسته پا را به سمت داخل بگذارد، عبارتند از:

  • وجود خار پاشنه
  • برخورداری از انگشت‌های چکشی در ناحیه پا
  • بانیون‌ها
  • وجود اختلال در برخی از عملکردهای تاندون تیبیال خلفی

اگر دارای زانوی پرانتزی هستید این مقاله را از دست ندهید

ضرر پیاده روی برای زانو

از ضرر پیاده روی برای زانو چه می‌دانید؟ برخی از افراد بر این باورند که با شروع درد زانو نباید پیاده روی کرد. آنها معتقدند که: پیاده روی می‌تواند مفصل زانو را تحت تاثیر قرار داده و از این رو درد آن را افزایش دهد. همانطور که می‌دانید ورزش کردن می‌تواند در بازسازی غضروف‌ها نقش بسزایی داشته باشد. غضروف‌ها در هنگام ورزش کردن، مواد مغذی را از بدن دریافت نموده و از این طریق می‌توانند قدرت خود را افزایش دهند. همچنین با ورزش کردن صحیح و مناسب، ماهیچه‌ها تقویت شده و می‌توانند وزن بدن را به راحتی تحمل نمایند. این موضوع سبب کاهش درد زانو و رفع بسیاری از دردهای دیگر در ناحیه پا خواهد شد.

 در نظر داشته باشید که مهمترین روش برای بهره برداری از گزینه‌های ورزشی، توجه به توصیه و مشورت پزشک متخصص و یا فیزیوتراپیست است. بسیاری از افراد به جهت برخی از مشکلات مختلف، نباید از فعالیت‌های ورزشی، مانند: پیاده روی، برای کاهش درد استفاده نمایند.

[sc name=”didar”][/sc]

 ضرر پیاده روی برای زانو چیست؟

 شاید این سوال نیز برای شما پیش آید که: ضرر پیاده روی برای زانو چیست؟ امروزه شاهد افراد مختلفی هستیم که به عارضه آرتروز مبتلا هستند. این عارضه با عدم کنترل، به سرعت پیشروی کرده و سبب بروز مشکلات بسیار زیادی خواهد شد. بنابراین استفاده از روش‌های موثر برای کنترل و درمان آن، امری ضروری تلقی می‌گردد. یکی از راهکارهای مناسب برای کاهش درد و درمان آرتروز، استفاده از ورزش‌های ساده، مانند: پیاده روی و ….، می‌باشد.

 گاهی در هنگام راه رفتن (برای افرادی که به بیماری آرتروز مبتلا هستند)، دردهایی در قسمت زانو خودنمایی می‌کنند. این دردها مربوط به تورم زانوها هستند که با تحرک صحیح و دقیق فرد، کاهش خواهند یافت. به طوری که اغلب مبتلایان به آرتروز با افزایش تحرک، احساس بهتری را تجربه می‌کنند. توجه داشته باشید که پیاده روی از جمله ساده‌ترین ورزش‌ها برای کم کردن وزن و درمان بسیاری از بیماری‌ها نیز به شمار می‌رود.

نقش پیاده روی بر روی عملکرد زانو:

عوامل بسیار زیادی برای بروز درد در ناحیه زانو وجود دارند که می‌توانند سبب ایجاد ضرر پیاده روی برای زانو گردند. پیش‌تر به عارضه آرتروز و فواید پیاده روی برای کاهش تورم و درد، اشاره شد. حال می‌توان از ساییدگی مفصل زانو یاد کرد. بسیاری از افراد به دلایل مختلف با ساییدگی مفصل زانو مواجه می‌شوند. بنابراین تشخیص درد زانو و استفاده از راهکارهای مناسب برای درمان آن، با توجه به نظر پزشک متخصص انجام می‌پذیرد. چه بسا انجام برخی از ورزش‌ها مانند پیاده روی و یا شنا، تاثیرات مخربی بر روی ساییدگی غضروف زانو داشته باشند. بنابراین باید از توصیه پزشکی در این زمینه، بهره برداری کرد. اغلب دانشمندان در برخی از تحقیقات شاهد بوده‌اند که: پیاده روی‌های طولانی سبب تشدید ساییدگی مفصل زانو و در نتیجه بروز آسیب‌های جدی، شده‌‌اند.

پیاده روی و سلامت زانو

 روش‌های درمانی مختلفی برای درمان درد زانو مورد استفاده قرار گرفته‌اند. بنابراین مهمترین راهکار برای استفاده و یا عدم استفاده از روش پیاده روی (برای کاهش درد) توجه به نظر پزشک متخصص می‌باشد. تنوع روش‌های درمانی سبب شده‌اند که بیماران به راحتی درد زانو را کاهش داده و و سلامت خود را کسب نمایند.

کاهش ضرر پیاده روی برای زانو با تکنیک‌های ساده:

برای اینکه بتوانید ضرر پیاده روی برای زانو را به شدت کاهش دهید، باید از تکنیک‌های مناسب پیاده روی مطلع گردید. استفاده از تکنیک‌های ساده، علاوه بر افزایش سلامت بدن، می‌تواند کاهش وزن و در نتیجه سلامتی زانوها را نیز به همراه داشته باشد. از جمله این تکنیک‌های منحصر بفرد، عبارتند از:

  • گام‌های کوتاه و پیاده روی آرام
  • انتخاب کفش مناسب که از وزن سبک و انعطاف پذیری بالا، برخوردار باشد.
  • استفاده از حرکات ساده دستها در هنگام پیاده روی
  • عمل صحیح پیاده روی (توجه به نحوه‌ی قرار دادن پاشنه و پنجه بر روی زمین)
  • استفاده از چوب‌های مناسب برای پیاده روی

جراحی آندوسکوپی ستون فقرات

بر طبق بررسی‌ها هرساله تقریباً 1.62 میلیون جراحی ستون فقرات فقط در ایالات متحده انجام می‌شود. چیزی که در این میان از اهمیت بالایی برخوردار است، به‌حداقل‌رساندن میزان آسیب بافتی و درد پس از عمل جراحی به‌منظور بازگشت سریع‌تر بیمار به شرایط قبل از عمل و بهبودی است. در طی سال‌های اخیر، ما شاهد پیشرفت‌های بزرگی در حوزه فناوری، تجهیزات و روش‌های جراحی ستون فقرات بوده‌ایم. جراحی آندوسکوپی ستون فقرات (ESS) در حال حاضر مهم‌ترین نمونه از این پیشرفت به‌حساب می‌آید که در جراحی‌های  بیماران مبتلا به کمردرد و گردن استفاده می‌شود.

جراحی آندوسکوپی ستون فقرات چیست؟

این جراحی یک روش کمتر تهاجمی است که با استفاده از برش‌های کوچک (کمتر از 1 اینچ) و سیستم‌های لوله‌ای کوچک که در ترکیب با آندوسکوپ برای دیدن منطقه جراحی قرار گرفته‌اند، صورت می‌گیرد. به طور معمول، روش‌های جراحی اندوسکوپی برای درمان سایر نواحی بدن (به‌عنوان‌مثال، دستگاه گوارش) استفاده می‌شود، اما امروزه به دلیل پیشرفت‌ها در حوزه اپتیک، تجسم بافت‌ها و تصویربرداری ستون فقرات، جراحی اندوسکوپی را به یک انتخاب درمانی جراحی برای بسیاری از بیماران تبدیل کرده است.

تروکار لوله‌ای از طریق یک‌برش کوچک به ناحیه موردنظر دسترسی پیدا می‌کند

جراحی آندوسکوپی ستون فقرات نوعی پیشرفته از جراحی ستون فقرات با حداقل تهاجم است که نسبت به روش‌های جراحی سنتی، زمان بهبودی و ریسک عود کمتری را دارا است. این روش همچنین می‌تواند به حفظ محدوده طبیعی تحرک ستون فقرات بعد از عمل نیز کمک کند. در برخی موارد، روش جراحی آندوسکوپی را می‌توان با استفاده از بی‌حسی موضعی به‌جای بیهوشی عمومی انجام داد و خطرات پزشکی را در بیمارانی که مسن‌تر هستند و یا دارای اختلالات پزشکی دیگری هستند که ممکن است خطر جراحی در حین بیهوشی را افزایش دهند، به‌شدت کاهش می‌دهد.

[sc name=”didar”][/sc]

تفاوت جراحی آندوسکوپی و سنتی

جراحی آندوسکوپی ستون فقرات نباید با روش‌های سنتی  مانند جراحی‌های کم تهاجمی، میکرو تهاجمی و یا لیزری ستون فقرات اشتباه گرفته شود. دستان مجرب یک جراح ستون فقرات که به طور منظم جراحی اندوسکوپی ستون فقرات را با استفاده از اندوسکوپ انجام می‌دهد، این جراحی به روشی متفاوت انجام می‌شود که مزایای بالقوه بسیاری را به بیماران ارائه می‌دهد، از جمله

لوله‌های دستگاه آندوسکوپ نیاز به برش بافت‌های نرم را کاهش می‌دهند (آسیب کمتر به بافت پوست و عضلات)

ازدست‌دادن خون کمتر

ناراحتی یا درد کمتر بعد از عمل

بهبودی سریع

بااین‌حال، جراحی اندوسکوپ ممکن است برای همه عارضه‌های ستون فقرات، مانند اسکولیوز، بی‌ثباتی ستون فقرات، سرطان یا تروماها مناسب نباشد. در این نوع موارد، جراح ممکن است یک روش سنتی باز یا با حداقل تهاجم ستون فقرات را توصیه کند.

مزایای جراحی آندوسکوپی ستون فقرات در مقابل خطرات آن

مانند هر نوع جراحی دیگری، برای جراحی آندوسکوپی ستون فقرات نیز، مزایا و خطراتی وجود دارد. به همین دلیل مهم است که شما و جراح ستون فقراتتان مزایای بالقوه و خطرات آن را دررابطه‌با درمان اختلال ستون فقرات با روش جراحی آندوسکوپی ستون فقرات در نظر بگیرید و در مورد آن صحبت کنید.

مزایای بالقوه: برش‌های کوچک و هدف‌گیری دقیق محل جراحی به معنای آسیب کمتر به پوست، عضلات و بافت‌های نرم است که منجر به ازدست‌دادن خون کمتر و بهبودی سریع‌تر می‌شود. علاوه بر این، اکثر روش‌های جراحی اندوسکوپیستون فقرات را می‌توان در حدود یک ساعت انجام داد و به بیمار اجازه می‌دهد چند ساعت پس از بیهوشی بعد از عمل روی پاهای خود بایستد.

خطرات بالقوه: استفاده از تجهیزات جراحی آندوسکوپی، یک مهارت جراحی بسیار تخصصی است که تا حدودی هنوز در مراحل اولیه است. به‌این‌ترتیب، تعداد نسبتاً کمی از جراحان ستون فقرات، تکنیک‌های جراحی اندوسکوپی را به طور منظم انجام می‌دهند تا مهارت داشته باشند. معمولاً جراحی آندوسکوپی ستون فقرات برای جراحی تجدیدنظر، موارد ناپایداری واضح ستون فقرات، اسپوندیلولیستزی با درجه بالا و یا سرطان روش مناسبی نیست.

جراحی آندوسکوپی ستون فقرات چگونه انجام می‌شود؟

ابتدا بیمار برای جراحی بی‌حس‌کننده موضعی را برای جلوگیری از درد دریافت می‌کند. یک‌برش پوستی 1 اینچی یا کوچک‌تر ایجاد می‌شود و یک تروکار لوله‌ای (به‌اندازه عرض یک مداد) وارد می شود. بسته به تشخیص و شرایط خاص بیمار، پزشک ممکن است با استفاده از یکی از دو روش به ستون فقرات دسترسی پیدا کند: یا اینترلامینار (از پشت ستون فقرات) یا ترانس فورامینال (کنار ستون فقرات)

جراحی به روش ترانس فورامینال

سپس یک دوربین کوچک از طریق تروکار به ناحیه موردنظر ستون فقرات وارد می‌شود. در طول جراحی اندوسکوپ، دوربین تصاویر لحظه‌ای محل عمل را روی مانیتور در دید مستقیم جراح می‌دهد و درواقع این دوربین آندوسکوپی است که به جراح در طول عمل جراحی کمک و راهنمایی می‌کند.

پس از پایان عمل، دوربین آندوسکوپی و تروکار به‌آرامی برداشته شده و برش کوچک با بخیه و پانسمان کوچک بسته می‌شود.

آیا شما کاندیدای جراحی آندوسکوپی ستون فقرات هستید؟

بسیاری از بیمارانی که کاندید جراحی آندوسکوپی ستون فقرات هستند، دارای انواع اختلالات ستون فقرات تشخیص‌داده‌شده‌اند. برخی از این تشخیص‌ها عبارت‌اند از پارگی دیسک متوسط تا شدید، آرتروپاتی فاست، سیاتیک و تنگی نخاع. بااین‌حال، جراحی ستون فقرات همیشه اولین درمان نیست. به‌طورکلی توصیه می‌شود که انواع درمان‌های غیرجراحی (مانند تزریق ستون فقرات، فیزیوتراپی) قبل از هر نوع جراحی ستون فقرات از جمله جراحی آندوسکوپی انجام شود.

سخن پایانی

پیشرفت در فناوری و تکنولوژی، جراحی آندوسکوپی ستون فقرات را توسعه داده است: یک گزینه بسیار عالی برای جراحی ستون فقرات که انقلابی در این زمینه ایجاد کرده است. در دستان جراح ستون فقرات بسیار ماهر و باتجربه، مزایای بالقوه این نسخه جدید از جراحی کم تهاجمی ممکن است برای نسل جدیدی از بیمارانی که با کمردرد و گردن درد مزمن زندگی می‌کنند بهبود سریع‌تر و رهایی و تسکین درد را به دنبال داشته باشد.

تاثیر آب درمانی بر آرتروز

تاثیر آب درمانی بر آرتروز چگونه است؟ استئوآرتریت یا آرتروز شایع‌ترین شکل آرتریت است که حدود 5 تا 10 درصد از کل جمعیت دنیا را تحت‌تأثیر قرار داده است. از عوامل تاثیر گذار بر این بیماری می‌توان به سن، عوامل ژنتیکی، آسیب قبلی، فشارهای مزمن در مفاصل و نیروهای مکانیکی غیرطبیعی اشاره نمود. یکی از دلایل عمده به‌وجودآمدن این بیماری چاقی است.

اضافه‌وزن باعث افزایش بارهای اضافی بر استخوان‌ها می‌شود و می‌تواند روند تخریب آن‌ها را تسریع کند. همچنین ضعف عضلات چهار سر ران با بروز استئوآرتریت در زانو در افراد مسنی که سابقه زانودرد نداشته‌اند بسیار مرتبط است. پژوهشی دراین‌رابطه نشان داده است که کاهش قدرت اندام تحتانی به‌وضوح با افزایش ناتوانی در افراد مبتلا به آرتروز مرتبط است. این موضوع نشان می‌دهد که آتروفی یا تحلیل عضلانی عاملی خطرآفرین برای آرتروز است.

[sc name=”didar”][/sc]

تأثیر آب‌ درمانی بر آرتروز مفصل ران: بررسی یک مطالعه

آب‌درمانی اغلب به بیماران مبتلا به آرتروز توصیه می‌شود، زیرا می‌تواند باعث کاهش تورم، تسکین درد، و کاهش بار روی مفاصل آسیب‌دیده شود.

تابه‌حال تحقیقات زیادی دررابطه‌با اثرات مفید و اثربخش آب‌درمانی انجام شده است. امروز می‌خواهیم باهم مقاله‌ای را که تأثیر این تمرینات را بر آرتروز مفصل ران بررسی نموده است با هم مرور کنیم.

یکی از روش‌های درمان آرتروز مفصل ران استفاده از امواج طول کوتاه به همراه تمرینات مربوط به این ناحیه است. این روند درمان، اغلب توسط فیزیوتراپ‌ها برای آرتروز مفصل ران استفاده می‌شود. در این تحقیق تلاش شد درمان با طول‌موج کوتاه در مقایسه با تمرینات آب‌درمانی مورد بررسی قرار گیرد.

چه کسانی در تحقیق تأثیر آب‌ درمانی بر آرتروز مفصل ران شرکت کردند؟

چهارده زن و مرد که از کلینیک‌های پزشکی به گروه تحقیقاتی ارجاع داده شده بودند، به طور تصادفی در دو گروه الف و ب قرار گرفتند. همه بیماران شرکت‌کننده در تحقیق حداقل یک ماه قبل از شروع کارآزمایی از یک رژیم دارویی یکسان استفاده کرده بودند که در طول دوره تحقیق نیز  تغییری نکرد. در گرو الف یک مرد و شش زن و در گروه ب چهار مرد و سه زن مورد بررسی قرار گرفتند. میانگین سن این افراد از 49 سال تا 81 سال بود. گروه الف تمرینات آب‌درمانی را دریافت کرد و گروه ب درمان‌های فیزیوتراپی.

تأثیر آب‌ درمانی بر آرتروز

تمرینات گروه الف و تاثیر آب درمانی بر آرتروز

گروه الف یک دوره شش هفته ای آب درمانی را با دو جلسه نیم ساعته در هفته دریافت کرد. تمرینات این گروه به شرح زیر بود:

1. راه رفتن به جلو و عقب.

2. راه‌رفتن به جلو و عقب روی انگشتان پا.

3. راه رفتن به پهلو به طرف چپ و راست.

4. راه رفتن به جلو و عقب با بلند کردن زانو.

5. بالا آوردن پا از جلو، عقب، و پهلو ها

6.  فشار دادن یک بالشتک باد شده به درون آب با پا.

7.  انجام حرکت دوچرخه در وضعیت شناوری به پشت.

8.  انجام حرکت قیچی در وضعیت شناوری به پشت.

9. زانو بلند، به صورت متناوب .

10. حرکات پای شنای کرال سینه.

تمرینات زمینی گروه ب

گروه B یک دوره شش هفته ای دیاترمی موج کوتاه و برنامه تمرینی تحت نظارت را دریافت کرد. درمان این گروه نیز مانند گروه الف دو بار در هفته انجام شد.  برنامه تمرینی این گروه شامل موارد زیر بود:

1.  پیاده‌روی در باشگاه به جلو و عقب.

2.  راه‌رفتن روی انگشتان پا به جلو و عقب.

3. راه‌رفتن به پهلو.

4.  بالاآوردن زانو تا قفسه سینه و پایین آوردن آن در حالت خوابیده به پشت.

5. تاب‌دادن پاها به جلو و عقب و طرفین.

6. دوچرخه ثابت

7.  خم و راست کردن زانوها بر روی تخته تعادل.

8.  دورکردن و نزدیک‌کردن پا بر روی تخته تعادل.

9. بالا رفتن و پایین آمدن بر روی پله 15 سانتی متری.

ارزیابی‌های انجام شده در رابطه‌ با آرتروز مفصل ران: شرایط و تست‌ها

ارزیابی‌های قبل از مداخلات تمرینی، توسط یک فیزیوتراپیست انجام شدند. این ارزیابی‌ها شامل پرسش‌نامه، دامنه حرکتی و تجزیه‌وتحلیل راه‌رفتن بود و تمامی موارد مورد ارزیابی، در شروع انجام تمرینات اندازه‌گیری و در پایان تمرینات نیز تکرار شدند. همچنین شخص ارزیابی‌کننده آگاهی درمورد اینکه هر فرد در چه گروه تمرینی قرار داشته است نداشت.

نتایج به‌دست‌آمده از تحقیق تاثیر آب درمانی بر آرتروز

این تحقیق در انتها مشخص کرد که در هر دو گروه روند بهبودی و درمان مشاهده شده است. اما در گروهی که تمرینات آب‌درمانی انجام داده بودند باتوجه‌به نتایج به‌دست‌آمده از پرسش‌نامه‌ها، بهبودی بیشتری مشاهده شد. همچنین پس از بررسی‌ها مشخص شد که بهبود خلق‌وخو در بیمارانی که آب‌درمانی را انجام داده‌اند در مقایسه با گروهی که فقط تمرینات زمینی و درمان با موج‌کوتاه را پشت سر گذاشته‌اند، بیشتر اتفاق افتاده است. در واقع این‌طور به نظر می‌رسد که بیماران از تمرینات آب‌درمانی بیشتر از سایر درمان‌ها لذت می‌برند. همچنین شاخص‌های مربوط به عملکرد در بیمارانی که تحت تمرینات آب‌درمانی قرار گرفته بودند بهبود قابل‌توجهی را نشان داد.

فاکتورهای مربوط به راه‌رفتن در هر دو گروه، قبل و بعد از تمرینات تفاوت چشمگیری پیدا نکرد. این موضوع می‌تواند ناشی از این قضیه باشد که شاخص‌های مورد ارزیابی دررابطه‌با راه‌رفتن در یک محیط مصنوعی و آزمایشگاهی انجام شده بودند، بنابراین ممکن است به طور دقیق شرایط عادی را منعکس نکرده باشند. درهرصورت این تحقیق نیز به‌مانند بسیاری دیگر از مطالعات پیشین تأثیرات آب‌درمانی را در بیماران مبتلا به آرتروز مفصل ران مؤثر ارزیابی نمود و می‌توان از این تمرینات برای بهبود این عارضه بهره جست.

فیزیوتراپی برای دیسک کمر خفیف

اگر با علائمی مثل احساس خارش و سوزش در ران پا، تشدید درد هنگام راه رفتن یا ایستادن، بی حسی و ضعف کمر، درد سیاتیک، تشدید درد کمر هنگام عطسه یا سرفه کردن، اسپاسم عضلانی و دردی که هنگام استراحت نیز کاهش پیدا نمی کند، مواجه شده اید، شما به دیسک خفیف دچار هستید. برای بهبود دیسک خفیف روش های درمانی زیادی وجود دارد. فیزیوتراپی برای دیسک کمر خفیف، بهترین روش معالجه بدون دارو و جراحی است.

یکی از نکات جالب درباره دیسک کمر خفیف این است که اغلب تان حتی نمی دانید به این مشکل مبتلا هستید. وقتی علائم را پیگیری می کنید، متوجه دیسک خفیف می شوید. دیسک کمر خفیف بیماری است که بیشتر در افراد مسن اتفاق می افتد. دلیل این مسئله افزایش سن و خشک شدن تدریجی دیسک ها می باشد. دیسک کمر خفیف، منجر به از دست رفتن توان و انعطاف پذیری در کمر می شود.

[sc name=”didar”][/sc]

فیزیوتراپی برای دیسک کمر خفیف؛ بهترین درمان بدون جراحی

از نظر بیماران، فیزیوتراپی برای دیسک کمر خفیف، مناسب ترین روش بهبودی است؛ زیرا نیازی به جراحی نیست و با چند تکنیک فیزیوتراپی درمان می شود. فیزیوتراپی یک انتخاب آگاهانه و درست برای درمان بیماری های اسکلتی و عضلانی است. به خصوص وقتی در مراحل اول، شناسایی شود، بیماران به نتایج مطلوبی دست پیدا می کنند.

فیزیوتراپی برای دیسک کمر خفیف یا روش های درمانی دیگر

درست است که روش های درمانی دیگری برای معالجه دیسک کمر وجود دارد؛ اما اغلب بیماران ترجیح می دهند از فیزیوتراپی برای دیسک کمر خفیف استفاده کنند. دیسک کمر خفیف در نتیجه ترک های کوچک در لایه بیرونی دیسک به وجود می آید. در این حالت دیسک ها سالم و هنوز از حالت طبیعی خود خارج نشده اند. در صورتی که به درد های سیاتیکی مبتلا هستید، این علامت دیسک خفیف است. قبل شروع درمان، متخصص از طریق ام آر آی تشخیص می دهد که آیا شما دیسک کمر خفیف دارید یا نه. سپس ایشان راهکارهای درمانی را پیش روی تان قرار می دهد.

  • دارو درمانی: برخی بیماران به جای فیزیو تراپی برای دیسک کمر خفیف، از دارو برای درمان استفاده می کنند. به نظر کوتاه ترین راه ممکن برای کاهش درد استفاده از دارو است؛ ولی داروها فقط درد را تسکین داده، درمان محسوب نمی شوند. داروهای تجویز شده، بیشتر داروهای ضد درد مثل ایبوپروفن، استامینوفن یا شل کننده عضلات هستند.
  • درمان های خانگی یا خود مراقبتی: این روش به سبک زندگی شما ارتباط دارد. معمولا، دیسک های خفیف با استراحت 4 الی 6 هفته، کم کردن فعالیت های روزانه، استفاده از کمپرس آب گرم و اصلاح سبک زندگی بهبود پیدا می کنند.
  • جراحی: استفاده از جراحی آخرین راهکار بعد فیزیوتراپی برای دیسک کمر خفیف است. در این متد، طی یک عمل جراحی بخشی از دیسک آسیب دیده برداشته شده تا دیگر فشاری بر روی اعصاب یا کانال نخاع وجود نداشته باشد.  
  • تزریق استروئید: ممکن است دارو درمانی و فیزیوتراپی، برای درمان دیسک کمر خفیف هیچ کمکی نکند، در این مواقع استروئید تزریق می شود. استروئیدها التهاب اطراف دیسک را کاهش می دهند. تاثیر این تزریق یک هفته تا یک ماه است.
  • فیزیوتراپی: فیزیو تراپی برای دیسک کمر خفیف، بهترین روش درمانی است که به بیماران کمک می کند، هر چه زودتر به فعالیت های معمول خود بازگردند. تکنیک های فیزیوتراپی از بازگشت احتمالی درد و آسیب های دیسک کمر جلوگیری می کنند. برای درمان دیسک کمر خفیف از تکنیک هایی مثل الکتروتراپی، تمرینات ورزشی و ترشح میوفاسیال به کار برده می شود.  
تمرینات ورزشی برای دیسک کمر خفیف

روش های فیزیوتراپی برای دیسک کمر خفیف

به طور کلی هدف فیزیو تراپی برای دیسک کمر خفیف؛ آموزش روش های صحیح بلند کردن اشیا، راه رفتن، ایستادن، تقویت عضلات کمر، ساق پا و شکم است. فیزیوتراپیست ها با ورزش و تمرینات تقویتی به کشش و افزایش انعطاف پذیری ستون فقرات بیماران کمک شایانی می کنند. مهم ترین متدهایی که فیزیوتراپ ها برای درمان دیسک کمر خفیف به کار می برند، عبارت است از؛

  • فیزیوتراپی دیسک کمر خفیف با دستگاه: روش هایی مثل الکتروتراپی، اولتراسوند و لیزر درمانی، با تحریک عصب الکتریکی از طریق پوست و مداخله درمانی، جهت تسکین دیسک کمر خفیف به کار می روند. با ارسال پالس های الکتریکی، مغز فرمان مسدود کردن سیگنال های درد را دریافت می کند. بدین ترتیب با تولید اندورفین (مسکن طبیعی درد در بدن) دردهای کمر کاسته می شوند.
  • تمرینات ورزشی: از دلایل مهم درد دیسک کمر خفیف، ضعیف شدن عضلات کمر است که این مسئله باعث ایجاد فشار زیاد بر ستون فقرات می شود. تمرینات ورزشی از بهترین تکنیک های فیزیو تراپی برای دیسک کمر خفیف است. از طریق تمرین های ورزشی مثل پلانک، مکنزی، تیلتینگ و یا کشش عضلات همسترینگ، عضلات کمر تقویت می شوند. برای داشتن یک برنامه ورزشی منظم حتما باید با یک فیزیوتراپ حرفه ای مشورت کنید.
  • انتشار میوفاسیال: درد میوفاسیال در نتیجه آسیب های عضلانی به وجود می آید که بیش از حد روی یک عضله فشار وارد آورده، سبب تشدید درد می شود. فیزیوتراپیست ها برای کاهش درد میوفاسیال با اعمال فشار دستی آرام و ثابت بر روی کمر، موجب شل شدن و کشش عضلات کمر می شوند.   

جمع بندی مطالب

فیزیوتراپی برای دیسک کمر خفیف، یکی از بهترین شیوه های درمانی است. اغلب بیماران برای بهبود درد و آسیب های ناشی از دیسک کمر، آن را ترجیح می دهند. در فیزیوتراپی دیسک کمر خفیف، انجام تمرین های ورزشی و استقامتی همراه فیزیوتراپی با دستگاه، تاثیر بسیار بالایی در بهبودی دیسک کمر دارند. هر چند روش های دیگری چون دارو درمانی، جراحی و تزریق استروئید وجود دارد؛ اما فیزیوتراپی باعث بهبودی و عدم بازگشت درد کمر است و کمک می کند تا از عوارض روش هایی مثل دارو درمانی ایمن باشید.

فیزیو تراپی دیسک کمر خفیف

چه زمانی فیزیوتراپی لازم است

وقتی به آسیب دیدگی های مختلفی چون دیسک کمر، گردن، مشکلات شانه، شکستگی، درد مفاصل یا زانو دچار می شوید، از خود می پرسید، چه زمانی فیزیوتراپی لازم است؟ می دانید چرا به فیزیوتراپی نیاز دارید؟ همه شما با انجام فعالیت های جسمانی ممکن است انواع درد های عضلانی را تجربه کنید. گاهی این دردها و ناراحتی ها موقتی بوده و با استراحت یا خوردن یک مسکن برطرف می شود. گاهی نیز دردها و آسیب ها به حدی هستند که با استراحت یا مصرف قرص ضد درد بهبود پیدا نمی کنند. در این حالت شما نیاز به درمان های بیشتری دارید.

[sc name=”didar”][/sc]

چه زمانی فیزیوتراپی لازم است؛ سوال رایج بیماران

اگر بخواهیم به این سوال پاسخ دهیم که چه زمانی فیزیوتراپی لازم است، باید گفت، شما هر زمان می توانید از خدمات فیزیوتراپی بهره مند شوید. فرقی نمی کند، این خدمات را برای یک پیچ خوردگی ساده و معمولی دریافت کنید یا برای مشکلات حادتری انتخاب نمایید. به طور کلی رویکرد فیزیوتراپی به حفظ سلامتی، جلوگیری از به وجود آمدن آسیب، درمان صدمات جسمی و توانمند سازی فیزیکی افراد متمرکز است.

تشخیص اینکه چه زمانی فیزیوتراپی لازم است، به عهده متخصصین ارتوپدی و فیزیوتراپی است که با ارزیابی بیماری، میزان آسیب و نوع درمانی که لازم دارید، آن را تجویز می کنند. طبق نگرش فیزیوتراپیست ها، هر کدام از شما، بدون در نظر گرفتن اینکه در چه سنی هستید یا چه صدمه ای دیده اید، می توانید از خدمات فیزیوتراپی بهره مند شوید.

در حقیقت وقتی با این سوال مواجه می شوید که چرا به فیزیوتراپی نیاز دارید، در حقیقت باید گفت، فیزیوتراپی برای تسکین و بهبود درد، تقویت عضلات، بالا بردن عملکرد حرکتی و افزایش کیفیت زندگی تان نقش فوق العاده ای دارد. همچنین آسیب ها و صدمات وارد شده به بدن تان را بدون نیاز به جراحی، درمان می کند.    

 مشکلاتی که نشان می دهد، چه زمانی فیزیوتراپی لازم است؟

اگر هنوز هم نمی دانید چه زمانی فیزیوتراپی لازم است، کافی است به فهرست دلایل مراجعه بیماران به مراکز فیزیوتراپی توجه کنید. در این لیست علل نیاز به فیزیوتراپی اشاره شده است. در واقع فیزیوتراپی توانسته به عنوان یکی از بهترین روش های درمانی مشکلات اسکلتی و عضلانی، جایگاه خود را ارتقاء دهد.

درد های مزمن

درد همیشه به معنای این نیست که شما به فیزیوتراپی نیاز دارید، ولی معمولا بیمارانی که در نتیجه آسیب های وارده، به مدت طولانی توانایی انجام فعالیت های روزانه خود را از دست داده اند، به فیزیوتراپی نیاز دارند. فیزیوتراپی مشکلات آنها را به کمترین حد رسانده و به بهبودی آنها کمک می کند.  

درمان دیسک کمر و گردن:

یکی از بهترین زمان هایی که نشان می دهد، فیزیوتراپی لازم است، هنگام درمان و بهبود دردها و التهابات ناشی از دیسک کمر و گردن است. توانبخشی کمک می کند تا فشار از روی اعصاب گردن و کمر برداشته شود.

دوران بارداری و پس از زایمان:

برای زنان باردار چه زمانی فیزیوتراپی لازم است، از جمله دغدغه های دوران بارداری و پس از زایمان است. معمولا زنان هنگام زایمان به آسیب های لگنی یا ستون فقرات مبتلا می شوند. فیزیوتراپی با آموزش تکنیک ها و حرکات اصلاحی مناسب، روند بهبودی در آنها را تسریع می کند.

بیماری های عصبی:

از مهم ترین افرادی که به فیزیوتراپی نیاز دارند، بیماران با مشکلات مزمن مثل فلج مغزی، ام اس، ضایعه نخاعی، سکته های قلبی و اختلالات حرکتی است.

عمل های جراحی:

برای بیماران بعد جراحی های اسکلتی و عضلانی، چرا و چه زمانی فیزیوترابی لازم است؟ اگر جزء بیمارانی هستید که به خاطر آسیب های شدید، تحت درمان جراحی قرار گرفته اید، فیزیوتراپی برای سرعت بخشی به بهبودی و بازتوانی یکی از ضرورت های مهم است. فیزیوتراپ ها حرکات اصلاحی، کششی و نحوه مراقبت بعد از جراحی را به بیماران آموزش می دهند.

مشکلات زیادی وجود دارد که به سوال چرا به فیزیوتراپی نیاز دارید، پاسخ مناسبی دهد. در حال حاضر سبک زندگی افراد، شرایط ابتلا به انواع آسیب های جسمی را بیشتر کرده است. مثلا نشستن به مدت طولانی پشت میز، عدم تحرک، استفاده طولانی مدت کامپیوتر و گوشی از جمله عواملی هستند که در زمان نه چندان دور شما را به فیزیوتراپی نیازمند می کنند. 

چه زمانی فیزیوتراپی لازم دارید؟

چه زمانی فیزیوتراپی در منزل لازم است؟

فیزیوتراپی در منزل برای بیشتر بیماران یک امتیاز است و آنها دوست دارند در خانه فیزیوتراپی شوند؛ اما در منزل،چه زمانی فیزیوتراپی لازم است. زمانی که توانایی حرکتی نداشته و نمی توانید به مرکز فیزیوتراپی مراجعه کنید، می توانید از این خدمات بهره مند شوید. در درمان انواع مشکلات و بیماری هایی مانند دیسک کمر، گردن، شانه، زانو، جراحی لگن، تعویض مفصل زانو، فلج مغزی، قطع نخاعی و آسیب های ورزشی می توانید از فیزیوتراپی درمنزل استفاده کنید. البته این به انتخاب شما و تشخیص فیزیوتراپیست بستگی دارد.

به طور کلی، به کار گیری فیزیوتراپی از نظر زمان، مکان، سن، جنس و نوع عارضه هیچ محدودیتی ندارد. این یک روش درمانی موثری است که تقریبا همه دردها، ضعف ها و صدمات فیزیکی را بهبود می دهد. علاوه بر این، زمانی که عملکرد حرکتی بدن شما دچار اختلال شود، فیزیوتراپی در منزل یا کلینیک، بهترین متد درمانی است.

جمع بندی مطالب:

چه زمانی فیزیوتراپی لازم است، سوال پر تکراری است که بیماران از متخصصین می پرسند. در واقع هر زمان دردهای ناشی از آسیب های جسمی مثل دیسک کمر، درد زانو، مفاصل، دیسک گردن و هر نوع مشکل اسکلتی و عضلانی را مشاهده کردید، نشان دهنده نیاز شما به فیزیوتراپی است. ممکن است برخی از آسیب ها خفیف بوده و با یک استراحت و مصرف مسکن، بهبود پیدا کند؛ اما وقتی بیماری طولانی شد و علائم بهبودی را مشاهده نکردید، حتما به فیزیوتراپی نیاز دارید. فیزیوتراپی هیچ گونه محدودیت سنی ندارد و هر زمان که لازم باشد، می توانید از خدمات توانبخشی استفاده نمایید. این شیوه درمانی با بهترین تکنیک ها و تجهیزات، در بهبود درد، تورم و التهابات مفصلی کمک شایانی می کند.

فیزیوتراپی بهترین روش درمانی

علت درد پایین کمر و پهلو نشانه چیست؟

علت درد پایین کمر و پهلو چیست؟ در طی تحقیقاتی نشان داده شد که تقریباً 84 درصد از بزرگسالان در مقطعی از زندگی خود دچار کمردرد می شوند. این کمر درد می تواند در یک طرف ستون فقرات یا در هر دو پهلو و قسمت پایین کمر باشد. شناسایی محل دقیق درد می تواند سرنخ هایی در مورد علت آن به ما ارائه دهد.

قسمت کمری(لومبار) شما از پنج مهره تشکیل شده است. دیسک های بین مهره ای مانند بالشتک هایی ضربه گیر در بین این استخوان ها عمل می کنند. رباط ها مهره ها را در جای خود نگه می دارند و تاندون ها عضلات را به ستون فقرات متصل می کنند. کمر دارای 31 عصب است. همچنین اندام هایی مانند کلیه ها، پانکراس، روده و رحم در نزدیکی کمر شما قرار دارند.

اینفوگرافیک - علت درد پایین کمر و پهلو
اینفوگرافیک – علت درد پایین کمر و پهلو

همه این موارد گفته شده می توانند مسئول درد در پایین کمر و پهلو باشند، بنابراین دلایل بالقوه زیادی برای این موضوع وجود دارد و در حالی که بسیاری از آنها نیاز به درمان دارند، اما اکثر آنها جدی نیستند.

علت درد پایین کمر و پهلو

[sc name=”didar”][/sc]

چه چیز علت درد پایین کمر و پهلو می شود

دلایل بالقوه زیادی برای کمردرد وجود دارد. برخی از آنها ممکن است باعث دردی اختصاصی در ناحیه پهلو شوند و برخی دلایل دیگر ممکن است در هر قسمتی از کمر درد ایجاد کند. علل شایع کمردرد عبارتند از:

کشیدگی یا رگ به رگ شدن عضله

رگ به رگ شدن و کشیدگی معمولاً با یک چرخش ناگهانی در کمر اتفاق می‌افتد. گاهی بلند کردن یک جسم سنگین نیز باعث می شود تا عضلات کمر بیش از حد تحت کشش قرار گیرند و آسیب ببینند.این آسیب ها می توانند باعث تورم، مشکلات حرکتی و اسپاسم کمر شوند و در پی آن درد در پایین کمر و پهلو را ایجاد کنند.

سیاتیک

درد سیاتیک ناشی از فشرده شدن عصب سیاتیک است. این عصب از باسن و پشت پای شما می گذرد. سیاتیک معمولاً به دلیل فتق دیسک، خار استخوانی و یا تنگی نخاعی است که بخشی از عصب سیاتیک را تحت فشار قرار می دهد.

سیاتیک معمولا فقط یک طرف بدن را درگیر می کند  که این درد معمولا به صورت یک شوک الکتریکی یا سوزاننده توصیف می شود که به پایین ساق پا می رسد. درد ممکن است هنگام سرفه، عطسه یا نشستن طولانی بدتر شود. آسیب جدی سیاتیک می تواند باعث ضعف و بی حسی در پای شما شود.

بیرون زدگی دیسک

بیرون زدگی دیسک زمانی اتفاق می‌افتد که یک یا چند دیسک بین مهره‌ ای شما تحت فشار قرار گیرند و به خارج از کانال نخاعی بیرون بزنند.

این دیسک های برآمده و بیرون زده اغلب به اعصاب آن ناحیه فشار می آورند و باعث درد، بی حسی و ضعف می شوند. بیرون زدگی دیسک نیز یکی از علل شایع درد سیاتیک است.

بیرون زدگی دیسک می تواند در اثر آسیب نیز ایجاد شود. احتمال این عارضه همچنین با افزایش سن بیشتر می شود، زیرا دیسک ها به طور طبیعی تحلیل می روند. اگر دچار بیرون زدگی دیسک شده اید احتمالا ممکن است دردی در قسمت پایین کمر خود احساس کنید.

آرتروز

استئوآرتریت زمانی اتفاق می افتد که غضروف بین مفاصل شما شروع به شکستن کند. کمر یک ناحیه بسیار شایع برای بروز آرتروز است زیرا فشار ناشی از راه رفتن را تحمل می کند.

استئوآرتریت معمولاً در اثر ساییدگی و پارگی طبیعی ایجاد می‌شود، اما آسیب‌های قبلی کمر نیز می‌تواند احتمال بروز آن را افزایش دهد.

درد و خشکی از شایع ترین علائم آرتروز است. در این وضعیت حرکات چرخش یا خم شدن کمر ممکن است به خصوص برای بیمار دردناک باشد.

اختلال عملکرد مفاصل ساکروایلیاک

اختلال عملکرد مفاصل ساکروایلیاک (SI) نیز ساکروایلیت نامیده می شود. شما دو مفصل ساکروایلیاک در هر طرف ستون فقرات خو دارید، یعنی جایی که ستون فقرات به قسمت بالای لگن شما متصل می شود. ساکروایلیت به معنی التهاب این مفصل است که می تواند یک یا هر دو طرف را تحت تأثیر قرار دهد و باعث درد در قسمت پایین و پهلوی کمر شود.

سنگ کلیه یا عفونت

کلیه های شما نقشی حیاتی در دفع مواد زائد از بدن شما دارند. گاهی ممکن است سنگ کلیه در این اندام ها تشکیل شود. این سنگ‌ها می‌توانند به دلایل مختلفی مانند تجمع مواد زائد یا کمبود مایعات در کلیه‌ها ایجاد شوند.

سنگ های کوچک کلیه ممکن است هیچ علامتی ایجاد نکنند و خود به خود از بین بروند. اما سنگ های بزرگتر، ممکن است نیاز به درمان داشته باشند و می توانند این علائم را نیز ایجاد کنند:

  • درد هنگام ادرار کردن
  • درد شدید در پهلو
  • خون در ادرار
  • استفراغ
  • حالت تهوع
  • تب

عفونت کلیه معمولاً با عفونت دستگاه ادراری (UTI) شروع می شود و اغلب علائم مشابه سنگ کلیه را ایجاد می کند. در صورت عدم درمان، عفونت کلیه می تواند به طور دائم به کلیه های شما آسیب برساند.

اندومتریوز

در بیماری آندومتریوز سلول هایی که شبیه پوشش داخلی رحم به نام سلول های آندومتر هستند، در خارج از رحم رشد می کنند. این سلول‌ها می‌توانند هر ماه در هنگام پریودی، همراه با سلول های داخلی رحم متورم شوند خونریزی کنند.

این موضوع نی تواند باعث درد در پهلو ها و مشکلات دیگر می‌شود. آندومتریوز در زنان 30 تا 40 ساله بسیار شایع است. علائم دیگر این بیماری ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • دردهای قاعدگی بسیار دردناک
  • دردپایین کمر
  • دردلگن
  • درد هنگام رابطه جنسی
  • اجابت مزاج و یا دفع ادرار دردناک یا هنگام پریود شدن
  • علائم دیگر عبارتند از:
  • خونریزی بین قاعدگی (لکه بینی)
  • دوره های پریودی سنگین
  • مشکلات گوارشی مانند اسهال
  • نفخ
  • ناباروری

سایر علت درد پایین کمر و پهلو

التهاب پانکراس  و کولیت روده نیز هر دو می توانند باعث پایین کمر و پهلو شوند. با این حال این علائم، ممکن است نادر باشد. هر دو بیماری باید در اسرع وقت توسط پزشک درمان شوند.

 

علت درد کمر و پهلو در زنان
 علت درد کمر و پهلو در زنان

علت درد کمر و پهلو در زنان

در حالی که بسیاری از علل درد کمر و پهلو مانند کشیدگی عضلات یا فتق دیسک بین زنان و مردان مشترک است، به یک علت مهم و اختصاصی در زنان نیز اشاره شده است و آن بیماری اندومتریوز می‌باشد.

در این وضعیت، بافتی مشابه پوشش داخلی رحم در خارج از آن رشد کرده و با هر چرخه قاعدگی، دچار التهاب و خونریزی می‌شود.

این فرآیند می‌تواند منجر به درد قابل توجهی در پایین کمر، لگن و پهلوها شود که اغلب با دردهای بسیار شدید قاعدگی و مشکلات گوارشی همراه است. بنابراین، درد در این نواحی برای زنان، به‌خصوص در سنین ۳۰ تا ۴۰ سالگی، می‌تواند مستقیماً با سیستم تولید مثل در ارتباط بوده و نیازمند بررسی تخصصی باشد.

جمع بندی

درد در ناحیه پایین کمر و پهلو یک مشکل رایج است که دلایل متنوعی از مسائل ساده عضلانی گرفته تا مشکلات اندام‌های داخلی را شامل می‌شود.

شایع‌ترین علل اسکلتی-عضلانی عبارتند از کشیدگی عضلات به دلیل حرکت ناگهانی، فتق دیسک که می‌تواند منجر به درد سیاتیک در یک طرف بدن شود، آرتروز ناشی از ساییدگی مفاصل، و التهاب مفصل ساکروایلیاک. علاوه بر این، مشکلات مربوط به اندام‌های داخلی نیز می‌توانند منشأ این درد باشند؛ از جمله سنگ یا عفونت کلیه که دردی تیز و شدید در پهلو ایجاد می‌کند و بیماری اندومتریوز در زنان که باعث درد دوره‌ای در ناحیه لگن و کمر می‌شود.

اگر مطالعه این مقاله شما را نگران کرده یا به دنبال راهی برای پایان دادن به دردهای مزمن خود هستید، قدم اول را درست برداشته‌اید. دکتر گلشنی با تخصص در زمینه حرکات اصلاحی، به شما کمک می‌کند تا با حرکاتی ساده و مؤثر، کنترل بدن خود را دوباره به دست آورید و از زندگی بدون درد لذت ببرید.

بهترین فاصله بین جلسات فیزیوتراپی

فیزیوتراپی یک روش درمانی معمول است که با کمک انواع تکنیک ها، به کاهش درد، بهبود عملکرد مفاصل، عضلات و استخوان ها منجر می شود. مهم ترین فواید فیزیوتراپی شامل ترمیم آسیب ها، تقویت عضلات، افزایش تحرک، بهبود کیفیت زندگی و افزایش قدرت بدنی است. معمولا بین جلسات فیزیوتراپی فاصله وجود دارد؛ اما بهترین فاصله بین جلسات فیزیوتراپی برای بیماران چقدر است؟ فاصله بین جلسات فیزیوتراپی چگونه معین می شود؟

تعیین بهترین فاصله بین جلسات فیزیوتراپی، به شرایط خود بیمار و آسیب های وارده به او بستگی دارد. ممکن است بیمار دیسک کمر داشته باشد یا از دیسک گردن رنج ببرد. امکان دارد بیمار یک عمل جراحی سنگین مثل تعویض لگن، فیوژن ستون فقرات یا تعویض زانو انجام داده باشد. حتی احتمال دارد، بیمار فقط برای یک زانودرد ساده به فیزیوتراپی مراجعه کند.در این صورت تعیین فاصله بین جلسات فیزیوتراپی مشروط به نوع و میزان آسیب دیدگی آنها است. تعداد و فاصله بین جلسات را متخصص فیزیوتراپی مشخص می کند.

 [sc name=”didar”][/sc]

بهترین فاصله بین جلسات فیزیوتراپی چقدر است؟

اینکه بهترین فاصله بین جلسات فیزیوتراپی چقدر است، به تشخیص متخصص فیزیوتراپی ارتباط دارد. فیزیوتراپیست ها بعد از ارزیابی وضعیت بیماران، تعداد و فاصله زمانی بین جلسات را تعیین می کنند. مثلا بیمارانی که در بیمارستان بستری هستند و به فیزیوتراپی تنفس نیاز دارند، انجام فیزیوتراپی برای این بیماران دو یا چند بار در روز است. همچنین بیمارانی که دارای آسیب های اندامی بوده، در بیمارستان بستری شده اند، روزانه بیش از دو بار در روز، توسط فیزیوتراپیست ها درمان می شوند.

این وضعیت برای بیمارانی که به مراکز و کلینیک های فیزیوتراپی مراجعه می کنند، فرق می کند. بهترین فاصله بین جلسات فیزیوتراپی برای مراجعه کنندگان به کلینیک، ممکن است هر روز و پشت سرهم بوده یا طبق نظر فیزیوتراپ، یک روز در میان یا هفتگی باشد. این فاصله های زمانی کاملا به شرایط بیمار بستگی دارد. بیمارانی که دارای التهاب و درد شدیدی هستند، جلسات فیزیوتراپی برای آنها پی در پی برگزار می شوند. برای افرادی که سالها است با بیماری دست و پنجه نرم می کنند، فاصله جلسه های فیزیوتراپی بیشتر در نظر گرفته می شوند تا بیماران فرصت ریکاوری و بهبودی داشته باشند.   

بهترین فاصله بین جلسات

به طور معمول، فیزیوتراپیست ها برای بیماران جلسات پشت سر هم تجویز می کنند؛ ولی انتخاب بهترین فاصله بین جلسات فیزیوتراپی به شرایط شما، نوع درد، نوع آسیب و عارضه ای که با آن درگیر هستید رابطه دارد. برای تسریع بهبودی، بهتر است با فیزیوتراپ ها همکاری کرده و در تمام جلسات معین شده شرکت کنید. درست است که برخی بیماران بعد از فیزیوتراپی دچار درد می شوند، اما به خوبی می دانید که این عوارض موقتی و با انجام چند فعالیت ساده، برطرف خواهد شد. پزشکان و فیزیوتراپیست ها در صورت مشاهده بعضی مشکلات در جلسات پی در پی برای بیماران، بین جلسات فاصله قرار می دهند. به طور کلی فواصل بین جلسات شامل یک روز در میان، دو روز در میان، پشت سر هم، یک هفته در میان و در بعضی مواقع یک ماه در میان است. 

فاصله بین جلسات فیزیوتراپی

بهترین فاصله بین جلسات فیزیوتراپی دیسک کمر و گردن

معین کردن بهترین فاصله بین جلسات فیزیوتراپی برای انواع کمردرد و گردن به تشخیص فیزیوتراپیست و میزان درگیری شما با بیماری ربط دارد. بعد از تشخیص عارضه و شدت آن، تعداد جلسات و فواصل زمانی بین آنها مشخص می شود و شما باید در زمان های تعیین شده به کلینیک مراجعه کنید. اگر جزء بیمارانی هستید که امکان رفتن به مراکز فیزیوتراپی را ندارید، فیزیوتراپی دیسک کمر در منزل درخواست کنید. در فیزیوتراپی دیسک گردن و کمر، معمولا سه جلسه اول پی در پی خواهد بود، از طرفی چون درد و ناراحتی در شروع درمان بسیار زیاد است، بعد از سه روز اول، فاصله بین جلسات بیشتر خواهد شد.   

بهترین فاصله جلسات فیزیوتراپی آسیب های زانو

در مجموع تعیین بهترین فاصله جلسات فیزیوتراپی برای آسیب های زانو، یک چارچوب خاصی وجود ندارد. این فاصله گذاری بر اساس نوع بیماری، شدت و تشخیص پزشک ارتوپد مشخص می شود. برای مثال بیماری دارای زانو درد مزمن است و پزشک تشخیص می دهد، فاصله بین جلسات فیزیوتراپی برای ایشان بیشتر باشد. طبق معمول در درمان آسیب های زانو بین هر جلسه درمانی، 4 تا 6 هفته فاصله وجود دارد. برای بیمارانی که جراحی مفصل زانو انجام داده اند، فواصل بین جلسه فیزیوتراپی ممکن است از جلسات پی در پی شروع و رفته رفته کمتر شود. با این حال فواصل جلسات با شرایط بیماران، ارتباط تنگاتنگی دارد.

جمع بندی مطالب

برای تعیین بهترین فاصله بین جلسات فیزیوتراپی باید به عوامل مختلفی توجه کرد. به طور معمول تعیین فواصل بین جلسه های فیزیوتراپی به شرایط بیمار، شدت آسیب دیدگی، ناحیه آسیب دیده و تشخیص پزشک متخصص بستگی دارد. برای مثال در مواردی مثل التهابات شدید مفصلی یا شکستگی ها، زمان بیشتری برای فیزیوتراپی لازم است و بیماران نمی توانند پی در پی در جلسات شرکت کنند. غالبا تعداد جلسات و فاصله بین آنها به اهداف درمانی و نیاز بیماران ارتباط داشته و تقریبا برای هر بیمار 1 تا 3 جلسه در هفته تعیین می شود. فاصله بین جلسات نیز ممکن است پشت سر هم، 1 روز در میان یا 2 روز در میان باشد.

اگر بخواهیم یک زمان بندی مشخص از بهترین فاصله بین جلسات فیزیوتراپی ارائه دهیم، فاصله جلسات 1 روز درمیان، پی در پی، 2 روز در میان، 3 روز درمیان، 1 هفته در میان یا 1 ماه در میان است. برای نمونه، بیمارانی که آسیب دیدگی های آنان مزمن است و به مدت طولانی با آن درگیر هستند، فاصله بین جلسات طولانی تر است.

فواصل بین جلسات فیزیوتراپی برای بیماران

بر روی لینک بزنید و ببینید علت درد بعد از فیزیوتراپی چیست؟