از ضرر پیاده روی برای زانو چه می‌دانید؟ برخی از افراد بر این باورند که با شروع درد زانو نباید پیاده روی کرد. آنها معتقدند که: پیاده روی می‌تواند مفصل زانو را تحت تاثیر قرار داده و از این رو درد آن را افزایش دهد. همانطور که می‌دانید ورزش کردن می‌تواند در بازسازی غضروف‌ها نقش بسزایی داشته باشد. غضروف‌ها در هنگام ورزش کردن، مواد مغذی را از بدن دریافت نموده و از این طریق می‌توانند قدرت خود را افزایش دهند. همچنین با ورزش کردن صحیح و مناسب، ماهیچه‌ها تقویت شده و می‌توانند وزن بدن را به راحتی تحمل نمایند. این موضوع سبب کاهش درد زانو و رفع بسیاری از دردهای دیگر در ناحیه پا خواهد شد.

 در نظر داشته باشید که مهمترین روش برای بهره برداری از گزینه‌های ورزشی، توجه به توصیه و مشورت پزشک متخصص و یا فیزیوتراپیست است. بسیاری از افراد به جهت برخی از مشکلات مختلف، نباید از فعالیت‌های ورزشی، مانند: پیاده روی، برای کاهش درد استفاده نمایند.

[sc name=”didar”][/sc]

 ضرر پیاده روی برای زانو چیست؟

 شاید این سوال نیز برای شما پیش آید که: ضرر پیاده روی برای زانو چیست؟ امروزه شاهد افراد مختلفی هستیم که به عارضه آرتروز مبتلا هستند. این عارضه با عدم کنترل، به سرعت پیشروی کرده و سبب بروز مشکلات بسیار زیادی خواهد شد. بنابراین استفاده از روش‌های موثر برای کنترل و درمان آن، امری ضروری تلقی می‌گردد. یکی از راهکارهای مناسب برای کاهش درد و درمان آرتروز، استفاده از ورزش‌های ساده، مانند: پیاده روی و ….، می‌باشد.

 گاهی در هنگام راه رفتن (برای افرادی که به بیماری آرتروز مبتلا هستند)، دردهایی در قسمت زانو خودنمایی می‌کنند. این دردها مربوط به تورم زانوها هستند که با تحرک صحیح و دقیق فرد، کاهش خواهند یافت. به طوری که اغلب مبتلایان به آرتروز با افزایش تحرک، احساس بهتری را تجربه می‌کنند. توجه داشته باشید که پیاده روی از جمله ساده‌ترین ورزش‌ها برای کم کردن وزن و درمان بسیاری از بیماری‌ها نیز به شمار می‌رود.

نقش پیاده روی بر روی عملکرد زانو:

عوامل بسیار زیادی برای بروز درد در ناحیه زانو وجود دارند که می‌توانند سبب ایجاد ضرر پیاده روی برای زانو گردند. پیش‌تر به عارضه آرتروز و فواید پیاده روی برای کاهش تورم و درد، اشاره شد. حال می‌توان از ساییدگی مفصل زانو یاد کرد. بسیاری از افراد به دلایل مختلف با ساییدگی مفصل زانو مواجه می‌شوند. بنابراین تشخیص درد زانو و استفاده از راهکارهای مناسب برای درمان آن، با توجه به نظر پزشک متخصص انجام می‌پذیرد. چه بسا انجام برخی از ورزش‌ها مانند پیاده روی و یا شنا، تاثیرات مخربی بر روی ساییدگی غضروف زانو داشته باشند. بنابراین باید از توصیه پزشکی در این زمینه، بهره برداری کرد. اغلب دانشمندان در برخی از تحقیقات شاهد بوده‌اند که: پیاده روی‌های طولانی سبب تشدید ساییدگی مفصل زانو و در نتیجه بروز آسیب‌های جدی، شده‌‌اند.

 روش‌های درمانی مختلفی برای درمان درد زانو مورد استفاده قرار گرفته‌اند. بنابراین مهمترین راهکار برای استفاده و یا عدم استفاده از روش پیاده روی (برای کاهش درد) توجه به نظر پزشک متخصص می‌باشد. تنوع روش‌های درمانی سبب شده‌اند که بیماران به راحتی درد زانو را کاهش داده و و سلامت خود را کسب نمایند.

کاهش ضرر پیاده روی برای زانو با تکنیک‌های ساده:

برای اینکه بتوانید ضرر پیاده روی برای زانو را به شدت کاهش دهید، باید از تکنیک‌های مناسب پیاده روی مطلع گردید. استفاده از تکنیک‌های ساده، علاوه بر افزایش سلامت بدن، می‌تواند کاهش وزن و در نتیجه سلامتی زانوها را نیز به همراه داشته باشد. از جمله این تکنیک‌های منحصر بفرد، عبارتند از:

• گام‌های کوتاه و پیاده روی آرام
• انتخاب کفش مناسب که از وزن سبک و انعطاف پذیری بالا، برخوردار باشد.
• استفاده از حرکات ساده دستها در هنگام پیاده روی
• عمل صحیح پیاده روی (توجه به نحوه‌ی قرار دادن پاشنه و پنجه بر روی زمین)
• استفاده از چوب‌های مناسب برای پیاده روی

بر طبق بررسی‌ها هرساله تقریباً 1.62 میلیون جراحی ستون فقرات فقط در ایالات متحده انجام می‌شود. چیزی که در این میان از اهمیت بالایی برخوردار است، به‌حداقل‌رساندن میزان آسیب بافتی و درد پس از عمل جراحی به‌منظور بازگشت سریع‌تر بیمار به شرایط قبل از عمل و بهبودی است. در طی سال‌های اخیر، ما شاهد پیشرفت‌های بزرگی در حوزه فناوری، تجهیزات و روش‌های جراحی ستون فقرات بوده‌ایم. جراحی آندوسکوپی ستون فقرات (ESS) در حال حاضر مهم‌ترین نمونه از این پیشرفت به‌حساب می‌آید که در جراحی‌های  بیماران مبتلا به کمردرد و گردن استفاده می‌شود.

جراحی آندوسکوپی ستون فقرات چیست؟

این جراحی یک روش کمتر تهاجمی است که با استفاده از برش‌های کوچک (کمتر از 1 اینچ) و سیستم‌های لوله‌ای کوچک که در ترکیب با آندوسکوپ برای دیدن منطقه جراحی قرار گرفته‌اند، صورت می‌گیرد. به طور معمول، روش‌های جراحی اندوسکوپی برای درمان سایر نواحی بدن (به‌عنوان‌مثال، دستگاه گوارش) استفاده می‌شود، اما امروزه به دلیل پیشرفت‌ها در حوزه اپتیک، تجسم بافت‌ها و تصویربرداری ستون فقرات، جراحی اندوسکوپی را به یک انتخاب درمانی جراحی برای بسیاری از بیماران تبدیل کرده است.

جراحی آندوسکوپی ستون فقرات نوعی پیشرفته از جراحی ستون فقرات با حداقل تهاجم است که نسبت به روش‌های جراحی سنتی، زمان بهبودی و ریسک عود کمتری را دارا است. این روش همچنین می‌تواند به حفظ محدوده طبیعی تحرک ستون فقرات بعد از عمل نیز کمک کند. در برخی موارد، روش جراحی آندوسکوپی را می‌توان با استفاده از بی‌حسی موضعی به‌جای بیهوشی عمومی انجام داد و خطرات پزشکی را در بیمارانی که مسن‌تر هستند و یا دارای اختلالات پزشکی دیگری هستند که ممکن است خطر جراحی در حین بیهوشی را افزایش دهند، به‌شدت کاهش می‌دهد.

[sc name=”didar”][/sc]

تفاوت جراحی آندوسکوپی و سنتی

جراحی آندوسکوپی ستون فقرات نباید با روش‌های سنتی  مانند جراحی‌های کم تهاجمی، میکرو تهاجمی و یا لیزری ستون فقرات اشتباه گرفته شود. دستان مجرب یک جراح ستون فقرات که به طور منظم جراحی اندوسکوپی ستون فقرات را با استفاده از اندوسکوپ انجام می‌دهد، این جراحی به روشی متفاوت انجام می‌شود که مزایای بالقوه بسیاری را به بیماران ارائه می‌دهد، از جمله

لوله‌های دستگاه آندوسکوپ نیاز به برش بافت‌های نرم را کاهش می‌دهند (آسیب کمتر به بافت پوست و عضلات)

ازدست‌دادن خون کمتر

ناراحتی یا درد کمتر بعد از عمل

بهبودی سریع

بااین‌حال، جراحی اندوسکوپ ممکن است برای همه عارضه‌های ستون فقرات، مانند اسکولیوز، بی‌ثباتی ستون فقرات، سرطان یا تروماها مناسب نباشد. در این نوع موارد، جراح ممکن است یک روش سنتی باز یا با حداقل تهاجم ستون فقرات را توصیه کند.

مزایای جراحی آندوسکوپی ستون فقرات در مقابل خطرات آن

مانند هر نوع جراحی دیگری، برای جراحی آندوسکوپی ستون فقرات نیز، مزایا و خطراتی وجود دارد. به همین دلیل مهم است که شما و جراح ستون فقراتتان مزایای بالقوه و خطرات آن را دررابطه‌با درمان اختلال ستون فقرات با روش جراحی آندوسکوپی ستون فقرات در نظر بگیرید و در مورد آن صحبت کنید.

مزایای بالقوه: برش‌های کوچک و هدف‌گیری دقیق محل جراحی به معنای آسیب کمتر به پوست، عضلات و بافت‌های نرم است که منجر به ازدست‌دادن خون کمتر و بهبودی سریع‌تر می‌شود. علاوه بر این، اکثر روش‌های جراحی اندوسکوپیستون فقرات را می‌توان در حدود یک ساعت انجام داد و به بیمار اجازه می‌دهد چند ساعت پس از بیهوشی بعد از عمل روی پاهای خود بایستد.

خطرات بالقوه: استفاده از تجهیزات جراحی آندوسکوپی، یک مهارت جراحی بسیار تخصصی است که تا حدودی هنوز در مراحل اولیه است. به‌این‌ترتیب، تعداد نسبتاً کمی از جراحان ستون فقرات، تکنیک‌های جراحی اندوسکوپی را به طور منظم انجام می‌دهند تا مهارت داشته باشند. معمولاً جراحی آندوسکوپی ستون فقرات برای جراحی تجدیدنظر، موارد ناپایداری واضح ستون فقرات، اسپوندیلولیستزی با درجه بالا و یا سرطان روش مناسبی نیست.

جراحی آندوسکوپی ستون فقرات چگونه انجام می‌شود؟

ابتدا بیمار برای جراحی بی‌حس‌کننده موضعی را برای جلوگیری از درد دریافت می‌کند. یک‌برش پوستی 1 اینچی یا کوچک‌تر ایجاد می‌شود و یک تروکار لوله‌ای (به‌اندازه عرض یک مداد) وارد می شود. بسته به تشخیص و شرایط خاص بیمار، پزشک ممکن است با استفاده از یکی از دو روش به ستون فقرات دسترسی پیدا کند: یا اینترلامینار (از پشت ستون فقرات) یا ترانس فورامینال (کنار ستون فقرات)

سپس یک دوربین کوچک از طریق تروکار به ناحیه موردنظر ستون فقرات وارد می‌شود. در طول جراحی اندوسکوپ، دوربین تصاویر لحظه‌ای محل عمل را روی مانیتور در دید مستقیم جراح می‌دهد و درواقع این دوربین آندوسکوپی است که به جراح در طول عمل جراحی کمک و راهنمایی می‌کند.

پس از پایان عمل، دوربین آندوسکوپی و تروکار به‌آرامی برداشته شده و برش کوچک با بخیه و پانسمان کوچک بسته می‌شود.

آیا شما کاندیدای جراحی آندوسکوپی ستون فقرات هستید؟

بسیاری از بیمارانی که کاندید جراحی آندوسکوپی ستون فقرات هستند، دارای انواع اختلالات ستون فقرات تشخیص‌داده‌شده‌اند. برخی از این تشخیص‌ها عبارت‌اند از پارگی دیسک متوسط تا شدید، آرتروپاتی فاست، سیاتیک و تنگی نخاع. بااین‌حال، جراحی ستون فقرات همیشه اولین درمان نیست. به‌طورکلی توصیه می‌شود که انواع درمان‌های غیرجراحی (مانند تزریق ستون فقرات، فیزیوتراپی) قبل از هر نوع جراحی ستون فقرات از جمله جراحی آندوسکوپی انجام شود.

سخن پایانی

پیشرفت در فناوری و تکنولوژی، جراحی آندوسکوپی ستون فقرات را توسعه داده است: یک گزینه بسیار عالی برای جراحی ستون فقرات که انقلابی در این زمینه ایجاد کرده است. در دستان جراح ستون فقرات بسیار ماهر و باتجربه، مزایای بالقوه این نسخه جدید از جراحی کم تهاجمی ممکن است برای نسل جدیدی از بیمارانی که با کمردرد و گردن درد مزمن زندگی می‌کنند بهبود سریع‌تر و رهایی و تسکین درد را به دنبال داشته باشد.

تاثیر آب درمانی بر آرتروز چگونه است؟ استئوآرتریت یا آرتروز شایع‌ترین شکل آرتریت است که حدود 5 تا 10 درصد از کل جمعیت دنیا را تحت‌تأثیر قرار داده است. از عوامل تاثیر گذار بر این بیماری می‌توان به سن، عوامل ژنتیکی، آسیب قبلی، فشارهای مزمن در مفاصل و نیروهای مکانیکی غیرطبیعی اشاره نمود. یکی از دلایل عمده به‌وجودآمدن این بیماری چاقی است.

اضافه‌وزن باعث افزایش بارهای اضافی بر استخوان‌ها می‌شود و می‌تواند روند تخریب آن‌ها را تسریع کند. همچنین ضعف عضلات چهار سر ران با بروز استئوآرتریت در زانو در افراد مسنی که سابقه زانودرد نداشته‌اند بسیار مرتبط است. پژوهشی دراین‌رابطه نشان داده است که کاهش قدرت اندام تحتانی به‌وضوح با افزایش ناتوانی در افراد مبتلا به آرتروز مرتبط است. این موضوع نشان می‌دهد که آتروفی یا تحلیل عضلانی عاملی خطرآفرین برای آرتروز است.

[sc name=”didar”][/sc]

تأثیر آب‌ درمانی بر آرتروز مفصل ران: بررسی یک مطالعه

آب‌درمانی اغلب به بیماران مبتلا به آرتروز توصیه می‌شود، زیرا می‌تواند باعث کاهش تورم، تسکین درد، و کاهش بار روی مفاصل آسیب‌دیده شود.

تابه‌حال تحقیقات زیادی دررابطه‌با اثرات مفید و اثربخش آب‌درمانی انجام شده است. امروز می‌خواهیم باهم مقاله‌ای را که تأثیر این تمرینات را بر آرتروز مفصل ران بررسی نموده است با هم مرور کنیم.

یکی از روش‌های درمان آرتروز مفصل ران استفاده از امواج طول کوتاه به همراه تمرینات مربوط به این ناحیه است. این روند درمان، اغلب توسط فیزیوتراپ‌ها برای آرتروز مفصل ران استفاده می‌شود. در این تحقیق تلاش شد درمان با طول‌موج کوتاه در مقایسه با تمرینات آب‌درمانی مورد بررسی قرار گیرد.

چه کسانی در تحقیق تأثیر آب‌ درمانی بر آرتروز مفصل ران شرکت کردند؟

چهارده زن و مرد که از کلینیک‌های پزشکی به گروه تحقیقاتی ارجاع داده شده بودند، به طور تصادفی در دو گروه الف و ب قرار گرفتند. همه بیماران شرکت‌کننده در تحقیق حداقل یک ماه قبل از شروع کارآزمایی از یک رژیم دارویی یکسان استفاده کرده بودند که در طول دوره تحقیق نیز  تغییری نکرد. در گرو الف یک مرد و شش زن و در گروه ب چهار مرد و سه زن مورد بررسی قرار گرفتند. میانگین سن این افراد از 49 سال تا 81 سال بود. گروه الف تمرینات آب‌درمانی را دریافت کرد و گروه ب درمان‌های فیزیوتراپی.

تمرینات گروه الف و تاثیر آب درمانی بر آرتروز

گروه الف یک دوره شش هفته ای آب درمانی را با دو جلسه نیم ساعته در هفته دریافت کرد. تمرینات این گروه به شرح زیر بود:

1. راه رفتن به جلو و عقب.

2. راه‌رفتن به جلو و عقب روی انگشتان پا.

3. راه رفتن به پهلو به طرف چپ و راست.

4. راه رفتن به جلو و عقب با بلند کردن زانو.

5. بالا آوردن پا از جلو، عقب، و پهلو ها

6.  فشار دادن یک بالشتک باد شده به درون آب با پا.

7.  انجام حرکت دوچرخه در وضعیت شناوری به پشت.

8.  انجام حرکت قیچی در وضعیت شناوری به پشت.

9. زانو بلند، به صورت متناوب .

10. حرکات پای شنای کرال سینه.

تمرینات زمینی گروه ب

گروه B یک دوره شش هفته ای دیاترمی موج کوتاه و برنامه تمرینی تحت نظارت را دریافت کرد. درمان این گروه نیز مانند گروه الف دو بار در هفته انجام شد.  برنامه تمرینی این گروه شامل موارد زیر بود:

1.  پیاده‌روی در باشگاه به جلو و عقب.

2.  راه‌رفتن روی انگشتان پا به جلو و عقب.

3. راه‌رفتن به پهلو.

4.  بالاآوردن زانو تا قفسه سینه و پایین آوردن آن در حالت خوابیده به پشت.

5. تاب‌دادن پاها به جلو و عقب و طرفین.

6. دوچرخه ثابت

7.  خم و راست کردن زانوها بر روی تخته تعادل.

8.  دورکردن و نزدیک‌کردن پا بر روی تخته تعادل.

9. بالا رفتن و پایین آمدن بر روی پله 15 سانتی متری.

ارزیابی‌های انجام شده در رابطه‌ با آرتروز مفصل ران: شرایط و تست‌ها

ارزیابی‌های قبل از مداخلات تمرینی، توسط یک فیزیوتراپیست انجام شدند. این ارزیابی‌ها شامل پرسش‌نامه، دامنه حرکتی و تجزیه‌وتحلیل راه‌رفتن بود و تمامی موارد مورد ارزیابی، در شروع انجام تمرینات اندازه‌گیری و در پایان تمرینات نیز تکرار شدند. همچنین شخص ارزیابی‌کننده آگاهی درمورد اینکه هر فرد در چه گروه تمرینی قرار داشته است نداشت.

نتایج به‌دست‌آمده از تحقیق تاثیر آب درمانی بر آرتروز

این تحقیق در انتها مشخص کرد که در هر دو گروه روند بهبودی و درمان مشاهده شده است. اما در گروهی که تمرینات آب‌درمانی انجام داده بودند باتوجه‌به نتایج به‌دست‌آمده از پرسش‌نامه‌ها، بهبودی بیشتری مشاهده شد. همچنین پس از بررسی‌ها مشخص شد که بهبود خلق‌وخو در بیمارانی که آب‌درمانی را انجام داده‌اند در مقایسه با گروهی که فقط تمرینات زمینی و درمان با موج‌کوتاه را پشت سر گذاشته‌اند، بیشتر اتفاق افتاده است. در واقع این‌طور به نظر می‌رسد که بیماران از تمرینات آب‌درمانی بیشتر از سایر درمان‌ها لذت می‌برند. همچنین شاخص‌های مربوط به عملکرد در بیمارانی که تحت تمرینات آب‌درمانی قرار گرفته بودند بهبود قابل‌توجهی را نشان داد.

فاکتورهای مربوط به راه‌رفتن در هر دو گروه، قبل و بعد از تمرینات تفاوت چشمگیری پیدا نکرد. این موضوع می‌تواند ناشی از این قضیه باشد که شاخص‌های مورد ارزیابی دررابطه‌با راه‌رفتن در یک محیط مصنوعی و آزمایشگاهی انجام شده بودند، بنابراین ممکن است به طور دقیق شرایط عادی را منعکس نکرده باشند. درهرصورت این تحقیق نیز به‌مانند بسیاری دیگر از مطالعات پیشین تأثیرات آب‌درمانی را در بیماران مبتلا به آرتروز مفصل ران مؤثر ارزیابی نمود و می‌توان از این تمرینات برای بهبود این عارضه بهره جست.

اگر با علائمی مثل احساس خارش و سوزش در ران پا، تشدید درد هنگام راه رفتن یا ایستادن، بی حسی و ضعف کمر، درد سیاتیک، تشدید درد کمر هنگام عطسه یا سرفه کردن، اسپاسم عضلانی و دردی که هنگام استراحت نیز کاهش پیدا نمی کند، مواجه شده اید، شما به دیسک خفیف دچار هستید. برای بهبود دیسک خفیف روش های درمانی زیادی وجود دارد. فیزیوتراپی برای دیسک کمر خفیف، بهترین روش معالجه بدون دارو و جراحی است.

یکی از نکات جالب درباره دیسک کمر خفیف این است که اغلب تان حتی نمی دانید به این مشکل مبتلا هستید. وقتی علائم را پیگیری می کنید، متوجه دیسک خفیف می شوید. دیسک کمر خفیف بیماری است که بیشتر در افراد مسن اتفاق می افتد. دلیل این مسئله افزایش سن و خشک شدن تدریجی دیسک ها می باشد. دیسک کمر خفیف، منجر به از دست رفتن توان و انعطاف پذیری در کمر می شود.

[sc name=”didar”][/sc]

فیزیوتراپی برای دیسک کمر خفیف؛ بهترین درمان بدون جراحی

از نظر بیماران، فیزیوتراپی برای دیسک کمر خفیف، مناسب ترین روش بهبودی است؛ زیرا نیازی به جراحی نیست و با چند تکنیک فیزیوتراپی درمان می شود. فیزیوتراپی یک انتخاب آگاهانه و درست برای درمان بیماری های اسکلتی و عضلانی است. به خصوص وقتی در مراحل اول، شناسایی شود، بیماران به نتایج مطلوبی دست پیدا می کنند.

فیزیوتراپی برای دیسک کمر خفیف یا روش های درمانی دیگر

درست است که روش های درمانی دیگری برای معالجه دیسک کمر وجود دارد؛ اما اغلب بیماران ترجیح می دهند از فیزیوتراپی برای دیسک کمر خفیف استفاده کنند. دیسک کمر خفیف در نتیجه ترک های کوچک در لایه بیرونی دیسک به وجود می آید. در این حالت دیسک ها سالم و هنوز از حالت طبیعی خود خارج نشده اند. در صورتی که به درد های سیاتیکی مبتلا هستید، این علامت دیسک خفیف است. قبل شروع درمان، متخصص از طریق ام آر آی تشخیص می دهد که آیا شما دیسک کمر خفیف دارید یا نه. سپس ایشان راهکارهای درمانی را پیش روی تان قرار می دهد.

• دارو درمانی: برخی بیماران به جای فیزیو تراپی برای دیسک کمر خفیف، از دارو برای درمان استفاده می کنند. به نظر کوتاه ترین راه ممکن برای کاهش درد استفاده از دارو است؛ ولی داروها فقط درد را تسکین داده، درمان محسوب نمی شوند. داروهای تجویز شده، بیشتر داروهای ضد درد مثل ایبوپروفن، استامینوفن یا شل کننده عضلات هستند.
• درمان های خانگی یا خود مراقبتی: این روش به سبک زندگی شما ارتباط دارد. معمولا، دیسک های خفیف با استراحت 4 الی 6 هفته، کم کردن فعالیت های روزانه، استفاده از کمپرس آب گرم و اصلاح سبک زندگی بهبود پیدا می کنند.
• جراحی: استفاده از جراحی آخرین راهکار بعد فیزیوتراپی برای دیسک کمر خفیف است. در این متد، طی یک عمل جراحی بخشی از دیسک آسیب دیده برداشته شده تا دیگر فشاری بر روی اعصاب یا کانال نخاع وجود نداشته باشد.  
• تزریق استروئید: ممکن است دارو درمانی و فیزیوتراپی، برای درمان دیسک کمر خفیف هیچ کمکی نکند، در این مواقع استروئید تزریق می شود. استروئیدها التهاب اطراف دیسک را کاهش می دهند. تاثیر این تزریق یک هفته تا یک ماه است.
• فیزیوتراپی: فیزیو تراپی برای دیسک کمر خفیف، بهترین روش درمانی است که به بیماران کمک می کند، هر چه زودتر به فعالیت های معمول خود بازگردند. تکنیک های فیزیوتراپی از بازگشت احتمالی درد و آسیب های دیسک کمر جلوگیری می کنند. برای درمان دیسک کمر خفیف از تکنیک هایی مثل الکتروتراپی، تمرینات ورزشی و ترشح میوفاسیال به کار برده می شود.  

روش های فیزیوتراپی برای دیسک کمر خفیف

به طور کلی هدف فیزیو تراپی برای دیسک کمر خفیف؛ آموزش روش های صحیح بلند کردن اشیا، راه رفتن، ایستادن، تقویت عضلات کمر، ساق پا و شکم است. فیزیوتراپیست ها با ورزش و تمرینات تقویتی به کشش و افزایش انعطاف پذیری ستون فقرات بیماران کمک شایانی می کنند. مهم ترین متدهایی که فیزیوتراپ ها برای درمان دیسک کمر خفیف به کار می برند، عبارت است از؛

• فیزیوتراپی دیسک کمر خفیف با دستگاه: روش هایی مثل الکتروتراپی، اولتراسوند و لیزر درمانی، با تحریک عصب الکتریکی از طریق پوست و مداخله درمانی، جهت تسکین دیسک کمر خفیف به کار می روند. با ارسال پالس های الکتریکی، مغز فرمان مسدود کردن سیگنال های درد را دریافت می کند. بدین ترتیب با تولید اندورفین (مسکن طبیعی درد در بدن) دردهای کمر کاسته می شوند.
• تمرینات ورزشی: از دلایل مهم درد دیسک کمر خفیف، ضعیف شدن عضلات کمر است که این مسئله باعث ایجاد فشار زیاد بر ستون فقرات می شود. تمرینات ورزشی از بهترین تکنیک های فیزیو تراپی برای دیسک کمر خفیف است. از طریق تمرین های ورزشی مثل پلانک، مکنزی، تیلتینگ و یا کشش عضلات همسترینگ، عضلات کمر تقویت می شوند. برای داشتن یک برنامه ورزشی منظم حتما باید با یک فیزیوتراپ حرفه ای مشورت کنید.
• انتشار میوفاسیال: درد میوفاسیال در نتیجه آسیب های عضلانی به وجود می آید که بیش از حد روی یک عضله فشار وارد آورده، سبب تشدید درد می شود. فیزیوتراپیست ها برای کاهش درد میوفاسیال با اعمال فشار دستی آرام و ثابت بر روی کمر، موجب شل شدن و کشش عضلات کمر می شوند.   

جمع بندی مطالب

فیزیوتراپی برای دیسک کمر خفیف، یکی از بهترین شیوه های درمانی است. اغلب بیماران برای بهبود درد و آسیب های ناشی از دیسک کمر، آن را ترجیح می دهند. در فیزیوتراپی دیسک کمر خفیف، انجام تمرین های ورزشی و استقامتی همراه فیزیوتراپی با دستگاه، تاثیر بسیار بالایی در بهبودی دیسک کمر دارند. هر چند روش های دیگری چون دارو درمانی، جراحی و تزریق استروئید وجود دارد؛ اما فیزیوتراپی باعث بهبودی و عدم بازگشت درد کمر است و کمک می کند تا از عوارض روش هایی مثل دارو درمانی ایمن باشید.

وقتی به آسیب دیدگی های مختلفی چون دیسک کمر، گردن، مشکلات شانه، شکستگی، درد مفاصل یا زانو دچار می شوید، از خود می پرسید، چه زمانی فیزیوتراپی لازم است؟ می دانید چرا به فیزیوتراپی نیاز دارید؟ همه شما با انجام فعالیت های جسمانی ممکن است انواع درد های عضلانی را تجربه کنید. گاهی این دردها و ناراحتی ها موقتی بوده و با استراحت یا خوردن یک مسکن برطرف می شود. گاهی نیز دردها و آسیب ها به حدی هستند که با استراحت یا مصرف قرص ضد درد بهبود پیدا نمی کنند. در این حالت شما نیاز به درمان های بیشتری دارید.

[sc name=”didar”][/sc]

چه زمانی فیزیوتراپی لازم است؛ سوال رایج بیماران

اگر بخواهیم به این سوال پاسخ دهیم که چه زمانی فیزیوتراپی لازم است، باید گفت، شما هر زمان می توانید از خدمات فیزیوتراپی بهره مند شوید. فرقی نمی کند، این خدمات را برای یک پیچ خوردگی ساده و معمولی دریافت کنید یا برای مشکلات حادتری انتخاب نمایید. به طور کلی رویکرد فیزیوتراپی به حفظ سلامتی، جلوگیری از به وجود آمدن آسیب، درمان صدمات جسمی و توانمند سازی فیزیکی افراد متمرکز است.

تشخیص اینکه چه زمانی فیزیوتراپی لازم است، به عهده متخصصین ارتوپدی و فیزیوتراپی است که با ارزیابی بیماری، میزان آسیب و نوع درمانی که لازم دارید، آن را تجویز می کنند. طبق نگرش فیزیوتراپیست ها، هر کدام از شما، بدون در نظر گرفتن اینکه در چه سنی هستید یا چه صدمه ای دیده اید، می توانید از خدمات فیزیوتراپی بهره مند شوید.

در حقیقت وقتی با این سوال مواجه می شوید که چرا به فیزیوتراپی نیاز دارید، در حقیقت باید گفت، فیزیوتراپی برای تسکین و بهبود درد، تقویت عضلات، بالا بردن عملکرد حرکتی و افزایش کیفیت زندگی تان نقش فوق العاده ای دارد. همچنین آسیب ها و صدمات وارد شده به بدن تان را بدون نیاز به جراحی، درمان می کند.    

 مشکلاتی که نشان می دهد، چه زمانی فیزیوتراپی لازم است؟

اگر هنوز هم نمی دانید چه زمانی فیزیوتراپی لازم است، کافی است به فهرست دلایل مراجعه بیماران به مراکز فیزیوتراپی توجه کنید. در این لیست علل نیاز به فیزیوتراپی اشاره شده است. در واقع فیزیوتراپی توانسته به عنوان یکی از بهترین روش های درمانی مشکلات اسکلتی و عضلانی، جایگاه خود را ارتقاء دهد.

درد های مزمن

درد همیشه به معنای این نیست که شما به فیزیوتراپی نیاز دارید، ولی معمولا بیمارانی که در نتیجه آسیب های وارده، به مدت طولانی توانایی انجام فعالیت های روزانه خود را از دست داده اند، به فیزیوتراپی نیاز دارند. فیزیوتراپی مشکلات آنها را به کمترین حد رسانده و به بهبودی آنها کمک می کند.  

درمان دیسک کمر و گردن:

یکی از بهترین زمان هایی که نشان می دهد، فیزیوتراپی لازم است، هنگام درمان و بهبود دردها و التهابات ناشی از دیسک کمر و گردن است. توانبخشی کمک می کند تا فشار از روی اعصاب گردن و کمر برداشته شود.

دوران بارداری و پس از زایمان:

برای زنان باردار چه زمانی فیزیوتراپی لازم است، از جمله دغدغه های دوران بارداری و پس از زایمان است. معمولا زنان هنگام زایمان به آسیب های لگنی یا ستون فقرات مبتلا می شوند. فیزیوتراپی با آموزش تکنیک ها و حرکات اصلاحی مناسب، روند بهبودی در آنها را تسریع می کند.

بیماری های عصبی:

از مهم ترین افرادی که به فیزیوتراپی نیاز دارند، بیماران با مشکلات مزمن مثل فلج مغزی، ام اس، ضایعه نخاعی، سکته های قلبی و اختلالات حرکتی است.

عمل های جراحی:

برای بیماران بعد جراحی های اسکلتی و عضلانی، چرا و چه زمانی فیزیوترابی لازم است؟ اگر جزء بیمارانی هستید که به خاطر آسیب های شدید، تحت درمان جراحی قرار گرفته اید، فیزیوتراپی برای سرعت بخشی به بهبودی و بازتوانی یکی از ضرورت های مهم است. فیزیوتراپ ها حرکات اصلاحی، کششی و نحوه مراقبت بعد از جراحی را به بیماران آموزش می دهند.

مشکلات زیادی وجود دارد که به سوال چرا به فیزیوتراپی نیاز دارید، پاسخ مناسبی دهد. در حال حاضر سبک زندگی افراد، شرایط ابتلا به انواع آسیب های جسمی را بیشتر کرده است. مثلا نشستن به مدت طولانی پشت میز، عدم تحرک، استفاده طولانی مدت کامپیوتر و گوشی از جمله عواملی هستند که در زمان نه چندان دور شما را به فیزیوتراپی نیازمند می کنند. 

چه زمانی فیزیوتراپی در منزل لازم است؟

فیزیوتراپی در منزل برای بیشتر بیماران یک امتیاز است و آنها دوست دارند در خانه فیزیوتراپی شوند؛ اما در منزل،چه زمانی فیزیوتراپی لازم است. زمانی که توانایی حرکتی نداشته و نمی توانید به مرکز فیزیوتراپی مراجعه کنید، می توانید از این خدمات بهره مند شوید. در درمان انواع مشکلات و بیماری هایی مانند دیسک کمر، گردن، شانه، زانو، جراحی لگن، تعویض مفصل زانو، فلج مغزی، قطع نخاعی و آسیب های ورزشی می توانید از فیزیوتراپی درمنزل استفاده کنید. البته این به انتخاب شما و تشخیص فیزیوتراپیست بستگی دارد.

به طور کلی، به کار گیری فیزیوتراپی از نظر زمان، مکان، سن، جنس و نوع عارضه هیچ محدودیتی ندارد. این یک روش درمانی موثری است که تقریبا همه دردها، ضعف ها و صدمات فیزیکی را بهبود می دهد. علاوه بر این، زمانی که عملکرد حرکتی بدن شما دچار اختلال شود، فیزیوتراپی در منزل یا کلینیک، بهترین متد درمانی است.

جمع بندی مطالب:

چه زمانی فیزیوتراپی لازم است، سوال پر تکراری است که بیماران از متخصصین می پرسند. در واقع هر زمان دردهای ناشی از آسیب های جسمی مثل دیسک کمر، درد زانو، مفاصل، دیسک گردن و هر نوع مشکل اسکلتی و عضلانی را مشاهده کردید، نشان دهنده نیاز شما به فیزیوتراپی است. ممکن است برخی از آسیب ها خفیف بوده و با یک استراحت و مصرف مسکن، بهبود پیدا کند؛ اما وقتی بیماری طولانی شد و علائم بهبودی را مشاهده نکردید، حتما به فیزیوتراپی نیاز دارید. فیزیوتراپی هیچ گونه محدودیت سنی ندارد و هر زمان که لازم باشد، می توانید از خدمات توانبخشی استفاده نمایید. این شیوه درمانی با بهترین تکنیک ها و تجهیزات، در بهبود درد، تورم و التهابات مفصلی کمک شایانی می کند.

علت درد پایین کمر و پهلو چیست؟ در طی تحقیقاتی نشان داده شد که تقریباً 84 درصد از بزرگسالان در مقطعی از زندگی خود دچار کمردرد می شوند. این کمر درد می تواند در یک طرف ستون فقرات یا در هر دو پهلو و قسمت پایین کمر باشد. شناسایی محل دقیق درد می تواند سرنخ هایی در مورد علت آن به ما ارائه دهد.

قسمت کمری(لومبار) شما از پنج مهره تشکیل شده است. دیسک های بین مهره ای مانند بالشتک هایی ضربه گیر در بین این استخوان ها عمل می کنند. رباط ها مهره ها را در جای خود نگه می دارند و تاندون ها عضلات را به ستون فقرات متصل می کنند. کمر دارای 31 عصب است. همچنین اندام هایی مانند کلیه ها، پانکراس، روده و رحم در نزدیکی کمر شما قرار دارند.

همه این موارد گفته شده می توانند مسئول درد در پایین کمر و پهلو باشند، بنابراین دلایل بالقوه زیادی برای این موضوع وجود دارد و در حالی که بسیاری از آنها نیاز به درمان دارند، اما اکثر آنها جدی نیستند.

[sc name=”didar”][/sc]

چه چیز علت درد پایین کمر و پهلو می شود

دلایل بالقوه زیادی برای کمردرد وجود دارد. برخی از آنها ممکن است باعث دردی اختصاصی در ناحیه پهلو شوند و برخی دلایل دیگر ممکن است در هر قسمتی از کمر درد ایجاد کند. علل شایع کمردرد عبارتند از:

کشیدگی یا رگ به رگ شدن عضله

رگ به رگ شدن و کشیدگی معمولاً با یک چرخش ناگهانی در کمر اتفاق می‌افتد. گاهی بلند کردن یک جسم سنگین نیز باعث می شود تا عضلات کمر بیش از حد تحت کشش قرار گیرند و آسیب ببینند.این آسیب ها می توانند باعث تورم، مشکلات حرکتی و اسپاسم کمر شوند و در پی آن درد در پایین کمر و پهلو را ایجاد کنند.

سیاتیک

درد سیاتیک ناشی از فشرده شدن عصب سیاتیک است. این عصب از باسن و پشت پای شما می گذرد. سیاتیک معمولاً به دلیل فتق دیسک، خار استخوانی و یا تنگی نخاعی است که بخشی از عصب سیاتیک را تحت فشار قرار می دهد.

سیاتیک معمولا فقط یک طرف بدن را درگیر می کند  که این درد معمولا به صورت یک شوک الکتریکی یا سوزاننده توصیف می شود که به پایین ساق پا می رسد. درد ممکن است هنگام سرفه، عطسه یا نشستن طولانی بدتر شود. آسیب جدی سیاتیک می تواند باعث ضعف و بی حسی در پای شما شود.

بیرون زدگی دیسک

بیرون زدگی دیسک زمانی اتفاق می‌افتد که یک یا چند دیسک بین مهره‌ ای شما تحت فشار قرار گیرند و به خارج از کانال نخاعی بیرون بزنند.

این دیسک های برآمده و بیرون زده اغلب به اعصاب آن ناحیه فشار می آورند و باعث درد، بی حسی و ضعف می شوند. بیرون زدگی دیسک نیز یکی از علل شایع درد سیاتیک است.

بیرون زدگی دیسک می تواند در اثر آسیب نیز ایجاد شود. احتمال این عارضه همچنین با افزایش سن بیشتر می شود، زیرا دیسک ها به طور طبیعی تحلیل می روند. اگر دچار بیرون زدگی دیسک شده اید احتمالا ممکن است دردی در قسمت پایین کمر خود احساس کنید.

آرتروز

استئوآرتریت زمانی اتفاق می افتد که غضروف بین مفاصل شما شروع به شکستن کند. کمر یک ناحیه بسیار شایع برای بروز آرتروز است زیرا فشار ناشی از راه رفتن را تحمل می کند.

استئوآرتریت معمولاً در اثر ساییدگی و پارگی طبیعی ایجاد می‌شود، اما آسیب‌های قبلی کمر نیز می‌تواند احتمال بروز آن را افزایش دهد.

درد و خشکی از شایع ترین علائم آرتروز است. در این وضعیت حرکات چرخش یا خم شدن کمر ممکن است به خصوص برای بیمار دردناک باشد.

اختلال عملکرد مفاصل ساکروایلیاک

اختلال عملکرد مفاصل ساکروایلیاک (SI) نیز ساکروایلیت نامیده می شود. شما دو مفصل ساکروایلیاک در هر طرف ستون فقرات خو دارید، یعنی جایی که ستون فقرات به قسمت بالای لگن شما متصل می شود. ساکروایلیت به معنی التهاب این مفصل است که می تواند یک یا هر دو طرف را تحت تأثیر قرار دهد و باعث درد در قسمت پایین و پهلوی کمر شود.

سنگ کلیه یا عفونت

کلیه های شما نقشی حیاتی در دفع مواد زائد از بدن شما دارند. گاهی ممکن است سنگ کلیه در این اندام ها تشکیل شود. این سنگ‌ها می‌توانند به دلایل مختلفی مانند تجمع مواد زائد یا کمبود مایعات در کلیه‌ها ایجاد شوند.

سنگ های کوچک کلیه ممکن است هیچ علامتی ایجاد نکنند و خود به خود از بین بروند. اما سنگ های بزرگتر، ممکن است نیاز به درمان داشته باشند و می توانند این علائم را نیز ایجاد کنند:

• درد هنگام ادرار کردن
• درد شدید در پهلو
• خون در ادرار
• استفراغ
• حالت تهوع
• تب

عفونت کلیه معمولاً با عفونت دستگاه ادراری (UTI) شروع می شود و اغلب علائم مشابه سنگ کلیه را ایجاد می کند. در صورت عدم درمان، عفونت کلیه می تواند به طور دائم به کلیه های شما آسیب برساند.

اندومتریوز

در بیماری آندومتریوز سلول هایی که شبیه پوشش داخلی رحم به نام سلول های آندومتر هستند، در خارج از رحم رشد می کنند. این سلول‌ها می‌توانند هر ماه در هنگام پریودی، همراه با سلول های داخلی رحم متورم شوند خونریزی کنند.

این موضوع نی تواند باعث درد در پهلو ها و مشکلات دیگر می‌شود. آندومتریوز در زنان 30 تا 40 ساله بسیار شایع است. علائم دیگر این بیماری ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• دردهای قاعدگی بسیار دردناک
• دردپایین کمر
• دردلگن
• درد هنگام رابطه جنسی
• اجابت مزاج و یا دفع ادرار دردناک یا هنگام پریود شدن
• علائم دیگر عبارتند از:
• خونریزی بین قاعدگی (لکه بینی)
• دوره های پریودی سنگین
• مشکلات گوارشی مانند اسهال
• نفخ
• ناباروری

سایر علت درد پایین کمر و پهلو

التهاب پانکراس  و کولیت روده نیز هر دو می توانند باعث پایین کمر و پهلو شوند. با این حال این علائم، ممکن است نادر باشد. هر دو بیماری باید در اسرع وقت توسط پزشک درمان شوند.

 

علت درد کمر و پهلو در زنان

در حالی که بسیاری از علل درد کمر و پهلو مانند کشیدگی عضلات یا فتق دیسک بین زنان و مردان مشترک است، به یک علت مهم و اختصاصی در زنان نیز اشاره شده است و آن بیماری اندومتریوز می‌باشد.

در این وضعیت، بافتی مشابه پوشش داخلی رحم در خارج از آن رشد کرده و با هر چرخه قاعدگی، دچار التهاب و خونریزی می‌شود.

این فرآیند می‌تواند منجر به درد قابل توجهی در پایین کمر، لگن و پهلوها شود که اغلب با دردهای بسیار شدید قاعدگی و مشکلات گوارشی همراه است. بنابراین، درد در این نواحی برای زنان، به‌خصوص در سنین ۳۰ تا ۴۰ سالگی، می‌تواند مستقیماً با سیستم تولید مثل در ارتباط بوده و نیازمند بررسی تخصصی باشد.

جمع بندی

درد در ناحیه پایین کمر و پهلو یک مشکل رایج است که دلایل متنوعی از مسائل ساده عضلانی گرفته تا مشکلات اندام‌های داخلی را شامل می‌شود.

شایع‌ترین علل اسکلتی-عضلانی عبارتند از کشیدگی عضلات به دلیل حرکت ناگهانی، فتق دیسک که می‌تواند منجر به درد سیاتیک در یک طرف بدن شود، آرتروز ناشی از ساییدگی مفاصل، و التهاب مفصل ساکروایلیاک. علاوه بر این، مشکلات مربوط به اندام‌های داخلی نیز می‌توانند منشأ این درد باشند؛ از جمله سنگ یا عفونت کلیه که دردی تیز و شدید در پهلو ایجاد می‌کند و بیماری اندومتریوز در زنان که باعث درد دوره‌ای در ناحیه لگن و کمر می‌شود.

اگر مطالعه این مقاله شما را نگران کرده یا به دنبال راهی برای پایان دادن به دردهای مزمن خود هستید، قدم اول را درست برداشته‌اید. دکتر گلشنی با تخصص در زمینه حرکات اصلاحی، به شما کمک می‌کند تا با حرکاتی ساده و مؤثر، کنترل بدن خود را دوباره به دست آورید و از زندگی بدون درد لذت ببرید.

فیزیوتراپی یک روش درمانی معمول است که با کمک انواع تکنیک ها، به کاهش درد، بهبود عملکرد مفاصل، عضلات و استخوان ها منجر می شود. مهم ترین فواید فیزیوتراپی شامل ترمیم آسیب ها، تقویت عضلات، افزایش تحرک، بهبود کیفیت زندگی و افزایش قدرت بدنی است. معمولا بین جلسات فیزیوتراپی فاصله وجود دارد؛ اما بهترین فاصله بین جلسات فیزیوتراپی برای بیماران چقدر است؟ فاصله بین جلسات فیزیوتراپی چگونه معین می شود؟

تعیین بهترین فاصله بین جلسات فیزیوتراپی، به شرایط خود بیمار و آسیب های وارده به او بستگی دارد. ممکن است بیمار دیسک کمر داشته باشد یا از دیسک گردن رنج ببرد. امکان دارد بیمار یک عمل جراحی سنگین مثل تعویض لگن، فیوژن ستون فقرات یا تعویض زانو انجام داده باشد. حتی احتمال دارد، بیمار فقط برای یک زانودرد ساده به فیزیوتراپی مراجعه کند.در این صورت تعیین فاصله بین جلسات فیزیوتراپی مشروط به نوع و میزان آسیب دیدگی آنها است. تعداد و فاصله بین جلسات را متخصص فیزیوتراپی مشخص می کند.

 [sc name=”didar”][/sc]

بهترین فاصله بین جلسات فیزیوتراپی چقدر است؟

اینکه بهترین فاصله بین جلسات فیزیوتراپی چقدر است، به تشخیص متخصص فیزیوتراپی ارتباط دارد. فیزیوتراپیست ها بعد از ارزیابی وضعیت بیماران، تعداد و فاصله زمانی بین جلسات را تعیین می کنند. مثلا بیمارانی که در بیمارستان بستری هستند و به فیزیوتراپی تنفس نیاز دارند، انجام فیزیوتراپی برای این بیماران دو یا چند بار در روز است. همچنین بیمارانی که دارای آسیب های اندامی بوده، در بیمارستان بستری شده اند، روزانه بیش از دو بار در روز، توسط فیزیوتراپیست ها درمان می شوند.

این وضعیت برای بیمارانی که به مراکز و کلینیک های فیزیوتراپی مراجعه می کنند، فرق می کند. بهترین فاصله بین جلسات فیزیوتراپی برای مراجعه کنندگان به کلینیک، ممکن است هر روز و پشت سرهم بوده یا طبق نظر فیزیوتراپ، یک روز در میان یا هفتگی باشد. این فاصله های زمانی کاملا به شرایط بیمار بستگی دارد. بیمارانی که دارای التهاب و درد شدیدی هستند، جلسات فیزیوتراپی برای آنها پی در پی برگزار می شوند. برای افرادی که سالها است با بیماری دست و پنجه نرم می کنند، فاصله جلسه های فیزیوتراپی بیشتر در نظر گرفته می شوند تا بیماران فرصت ریکاوری و بهبودی داشته باشند.   

بهترین فاصله بین جلسات

به طور معمول، فیزیوتراپیست ها برای بیماران جلسات پشت سر هم تجویز می کنند؛ ولی انتخاب بهترین فاصله بین جلسات فیزیوتراپی به شرایط شما، نوع درد، نوع آسیب و عارضه ای که با آن درگیر هستید رابطه دارد. برای تسریع بهبودی، بهتر است با فیزیوتراپ ها همکاری کرده و در تمام جلسات معین شده شرکت کنید. درست است که برخی بیماران بعد از فیزیوتراپی دچار درد می شوند، اما به خوبی می دانید که این عوارض موقتی و با انجام چند فعالیت ساده، برطرف خواهد شد. پزشکان و فیزیوتراپیست ها در صورت مشاهده بعضی مشکلات در جلسات پی در پی برای بیماران، بین جلسات فاصله قرار می دهند. به طور کلی فواصل بین جلسات شامل یک روز در میان، دو روز در میان، پشت سر هم، یک هفته در میان و در بعضی مواقع یک ماه در میان است. 

بهترین فاصله بین جلسات فیزیوتراپی دیسک کمر و گردن

معین کردن بهترین فاصله بین جلسات فیزیوتراپی برای انواع کمردرد و گردن به تشخیص فیزیوتراپیست و میزان درگیری شما با بیماری ربط دارد. بعد از تشخیص عارضه و شدت آن، تعداد جلسات و فواصل زمانی بین آنها مشخص می شود و شما باید در زمان های تعیین شده به کلینیک مراجعه کنید. اگر جزء بیمارانی هستید که امکان رفتن به مراکز فیزیوتراپی را ندارید، فیزیوتراپی دیسک کمر در منزل درخواست کنید. در فیزیوتراپی دیسک گردن و کمر، معمولا سه جلسه اول پی در پی خواهد بود، از طرفی چون درد و ناراحتی در شروع درمان بسیار زیاد است، بعد از سه روز اول، فاصله بین جلسات بیشتر خواهد شد.   

بهترین فاصله جلسات فیزیوتراپی آسیب های زانو

در مجموع تعیین بهترین فاصله جلسات فیزیوتراپی برای آسیب های زانو، یک چارچوب خاصی وجود ندارد. این فاصله گذاری بر اساس نوع بیماری، شدت و تشخیص پزشک ارتوپد مشخص می شود. برای مثال بیماری دارای زانو درد مزمن است و پزشک تشخیص می دهد، فاصله بین جلسات فیزیوتراپی برای ایشان بیشتر باشد. طبق معمول در درمان آسیب های زانو بین هر جلسه درمانی، 4 تا 6 هفته فاصله وجود دارد. برای بیمارانی که جراحی مفصل زانو انجام داده اند، فواصل بین جلسه فیزیوتراپی ممکن است از جلسات پی در پی شروع و رفته رفته کمتر شود. با این حال فواصل جلسات با شرایط بیماران، ارتباط تنگاتنگی دارد.

جمع بندی مطالب

برای تعیین بهترین فاصله بین جلسات فیزیوتراپی باید به عوامل مختلفی توجه کرد. به طور معمول تعیین فواصل بین جلسه های فیزیوتراپی به شرایط بیمار، شدت آسیب دیدگی، ناحیه آسیب دیده و تشخیص پزشک متخصص بستگی دارد. برای مثال در مواردی مثل التهابات شدید مفصلی یا شکستگی ها، زمان بیشتری برای فیزیوتراپی لازم است و بیماران نمی توانند پی در پی در جلسات شرکت کنند. غالبا تعداد جلسات و فاصله بین آنها به اهداف درمانی و نیاز بیماران ارتباط داشته و تقریبا برای هر بیمار 1 تا 3 جلسه در هفته تعیین می شود. فاصله بین جلسات نیز ممکن است پشت سر هم، 1 روز در میان یا 2 روز در میان باشد.

اگر بخواهیم یک زمان بندی مشخص از بهترین فاصله بین جلسات فیزیوتراپی ارائه دهیم، فاصله جلسات 1 روز درمیان، پی در پی، 2 روز در میان، 3 روز درمیان، 1 هفته در میان یا 1 ماه در میان است. برای نمونه، بیمارانی که آسیب دیدگی های آنان مزمن است و به مدت طولانی با آن درگیر هستند، فاصله بین جلسات طولانی تر است.

بر روی لینک بزنید و ببینید علت درد بعد از فیزیوتراپی چیست؟

امروزه انجام تمرین برای تقویت مچ پا بسیار رواج یافته است. بسیاری از افراد علاقه مند به تقویت مچ پای خود از طریق این تمرین ها هستند. مچ پا همواره به تقویت نیاز دارد. برخی از افراد و ورزشکاران مچ پای ضعیفی دارند. این افراد می توانند از طریق تمرین های گوناگون، مچ پای خود را تقویت کنند. تقویت مچ پا سبب عملکرد بهتر آن می شود. امروزه با توجه به پیشرفت علم و مطالعات دقیق بر روی انسان، تمرین های مختلفی جهت تقویت اعضای بدن وجود دارد. یکی از این اعضای مهم مچ پا است. استفاده از تمرین برای تقویت مچ پا بسیار سودمند و نتیجه بخش خواهد بود.

[sc name=”didar”][/sc]

نتیجه و بازخورد این نوع از تمرینات:

تمرین برای تقویت مچ پا می تواند نتایج مطلوبی را برای فرد به ارمغان بیاورد. از طریق این تمرین ها می توان بازتوانی افراد بسیاری را به دست آورد. در برخی مواقع به دلایل مختلف مچ پا کارکرد گذشته خود را از دست می دهد. به همین علت برای تقویت و بازتوانی آن از تمرین های مختلفی استفاده می شود. این تمرین ها به قدری موثر هستند که می توانند فرد را به تمرینات گذشته بازگردانند. اگر این تمرین ها به درستی انجام شود کارایی مچ پای فرد حتی بهتر از گذشته می شود. این موضوع زندگی سالم و پویایی را برای فرد به ارمغان خواهد آورد.

افراد از پاهای خود بسیار کار می کشند. این موضوع تمرین برای تقویت مچ پا را ضروری می کند. عضلات و مفاصل متعددی در پاهای افراد وجود دارد. این مفاصل و عضلات به طور طبیعی در طول شبانه روز به پارگی و فرسایش دچار می شوند. مچ پا به طور کلی بر روی تعادل افراد موثر است. اگر کسی در ناحیه مچ پا ضعف داشته باشد ممکن است که پای او پیچ بخورد. در نهایت اگر اقدام به رفع آن نکنید و مچ پا را تقویت نکنید، دچار بی ثباتی مزمن می شوید. تمام این موضوعات دست به دست هم می دهند و تمرین برای تقویت مچ پا را ضروری می کنند.

عضلات مهم در تقویت مچ پا:

در تمرین برای تقویت مچ پا عضلات خاصی مدنظر قرار می گیرند. اگر قصد انجام برنامه ای برای تقویت پای خود دارید، لازم است توجه کنید که به طور مداوم آن را انجام دهید. تمرین مچ پا باید حدود 4 تا 6 هفته به طول بیانجامد. در غیر این صورت اثرگذاری چندانی نخواهد داشت. برای اینکه مچ پا به خوبی تقویت شود؛ پزشکان عضلات هدف را مشخص کردند. به طور کلی حرکات پا را عضلات مختلفی کنترل می کنند. ساق پا و تاندون ها و رباط های موجود در پا،  به واسطه تقویت این عضلات عملکرد بهتری خواهند داشت.

این عضلات عبارت اند از:

1. کمپلکس گاستروکنمیوس-سولئوس یا همان قسمت پشت ساق.
2. تیبیالیس انتریور در واقع می شود همان قسمت جلو ساق.
3. تیبیالیس پوستریور که نام عمق پشت ساق است.
4. پرونئوس لونگوس در واقع همان قسمت خارجی و تحتانی پشت ساق پا می باشد.
5. پرونئوس برویس یعنی همان قسمت خارجی و تحتانی پشت ساق پای افراد.
6. سولئوس درست همان قسمت پشت ساق را می گویند.
7. عضلاتی که خم کننده مچ پا به بالا می باشند.
8. عضلاتی که عامل خم کننده مچ پا به سمت پایین می باشند.
9. عضلاتی که چرخاننده مچ پا به خارج می باشند.
10. عضلاتی که وظیفه چرخانندگی مچ پا به سمت داخل را دارند.

تمامی این قسمت ها در تمرین برای تقویت مچ پا در نظر گرفته می شود. لازم است که پیش از هر گونه تمرینی از قبل به خوبی برای آن گرم کنید. سپس با توجه به منبعی معتبر، ورزش مناسب را انجام دهید. انجام تمرینات به طور متداول سبب بهبودی عملکرد مچ پای فرد می شود. به همین خاطر همواره بر روی متداول بودن تمرین ها تاکید می شود. تمرین برای تقویت مچ پا اصول بخصوص خود را دارد. لازم است که پیش از انجام تمرین به اصول آن توجه لازم و کافی داشته باشید. حرکات اصلاحی مناسب مچ پا

معمولا برای فیزیوتراپی دیسک کمر دو حالت مد نظر است. اول اینکه فیزیوتراپی روشی است برای پیشگیری از ایجاد دیسک کمر یا شدیدتر شدن آن. دوم اینکه فیزیوتراپی یک روش درمانی برای معالجه دیسک و تسکین دردهای کمر است. برای درمان و پیشگیری، انواع فیزیوتراپی دیسک کمر به کار برده می شود. علل فتق دیسک کمر، وارد شدن فشارهای بیش از اندازه به مهره های کمر است که به مرور زمان باعث بیرون زدگی دیسک ها شده، به سمت عصب ها یا کانال نخاعی متمایل می شوند.

[sc name=”didar”][/sc]

انواع فیزیوتراپی دیسک کمر؛ درمان های فعال و غیر فعال

از دید بیشتر بیماران، بهترین نوع درمان برای دیسک کمر، استفاده از روش های غیر تهاجمی یا غیر جراحی مثل فیزیوتراپی است. وظیفه فیزیوتراپی کاهش درد، درمان و پیشگیری از تشدید بیماری می باشد. فیزیوتراپی با کمک انواع تکنیک ها و روش های موثر در این زمینه بسیار موفق عمل کرده است. انواع فیزیوتراپی دیسک کمر در دو حوزه درمانی مورد توجه قرار می گیرند که به درمان های فعال و غیر فعال شناخته می شوند.

روش های درمانی غیر فعال شرایط بهتر برای بیماران با دیسک کمر فراهم می کند که توسط فیزیوتراپیست ها انجام می شوند. روش درمانی فعال، به درگیر کردن خود بیمار در فرایند درمان اشاره دارد که درمانگر با دادن یک برنامه حرکتی منظم، بیماران را به گرفتن نتایج بهینه سوق می دهد. در ادامه مقاله به معرفی انواع روش های درمانی فیزیوتراپی کمر (فعال، غیر فعال) می پردازیم.

انواع فیزیوتراپی دیسک کمر؛ تکنیک های غیر فعال

از انواع فیزیوتراپی دیسک کمر، می توان به تکنیک های غیر فعال اشاره کرد که توسط فیزیوتراپیست ها در منزل یا کلینیک اجرا می شوند. هدف از انجام این تکنیک ها کاهش درد، کاهش سفتی و التهابات کمر، افزایش قدرت کمر، بهبود کیفیت زندگی و پیشگیری از مشکلات احتمالی در آینده برای بیماران می باشد. درمان های غیر فعال شامل یخ درمانی، ماساژ درمانی، الکتروتراپی، اولتراسوند، کشش کمر، آب درمانی، گرما و سرما درمانی است.

ماساژ درمانی

اگر بخواهیم یکی از بهترین انواع فیزیوتراپی دیسک کمر را نام ببریم، ماساژ درمانی یک روش فوق العاده برای بهبود فشارهای عضلات کمر، التهاب، درد و سفتی کمر می باشد. ماساژ موجب افزایش گردش خون و گرم شدن بافت های نرم مثل رباط ها و تاندون ها می شود. فیزیوتراپیست ها با دستان درمانگر و جادویی خود، باعث خروج سموم از سلول ها می شوند.

آب درمانی

فیزیوتراپی از خواص جادویی آب برای درمان انواع کمر درد مثل فتق دیسک استفاده می کنند. آب درمانی شامل نشستن در وان، دوش گرفتن با آب گرم و راه رفتن در استخر می باشد. آرام سازی عضله ها و بهبود گردش خون از فواید آب درمانی است.

اولتراسوند

انرژی امواج صوتی (فراصوتی) یکی از انواع فیزیوتراپی دیسک کمر با دستگاه است که با نفوذ در اعماق بافت های کمر، موجب تسکین درد، اسپاسم و سفتی عضلات می شود. گرمای خفیف اولتراسوند، اکسیژن را به بافت ها رسانده و مواد زائد را خارج می کند.

الکتروتراپی

با کمک دستگاه تحریک الکتریکی عصب از روی پوست (الکتروتراپی) با کمک پالس های الکتریکی باعث برانگیخته شدن اعصاب عضله ها شده، دردهای اسپاسم را بهبود می بخشد. همچنین این دستگاه با آزاد کردن اندورفین (مسکن طبیعی در بدن) دردهای کمر را تسکین می دهد.

گرما، سرما و یخ درمانی: هر سه این درمان ها بخشی از تکنیک های فیزیوتراپی برای درمان دیسک کمر هستند. گرما خون را به داخل بافت هدایت کرده، باعث شلی ماهیچه ها و انعطاف پذیری کمر می شود. سرما جریان گردش خون را آرام تر کرده، تورم و التهابات را بهبود می دهد. یخ و سرما درمانی برای آسیب دیدگی هایی مثل پیچ خوردگی های کمر و تسکین درد موثر هستند.

 انواع فیزیوتراپی دیسک کمر؛ درمان های فعال

درمان های فعال نیز در دسته تکنیک های فیزیوتراپی برای دیسک کمر قرار دارند که مجموعه ای از حرکات کششی و ورزشی است. هدف آن تسکین درد های کمر، عضلات آسیب دیده، بالا بردن توان حرکتی، توان قدرتی و انعطاف پذیری می باشد. انواع فیزیوتراپی دیسک کمر در گروه درمان های فعال به بیماران کمک می کنند تا در آینده از دردهای دیسک کمر مصون باشند. تمرکز اصلی این تکنیک ها، ایجاد ثبات در عضلات و حرکات مفصلی است. مهم ترین روش های فیزیوتراپی در درمان فعال عبارت است از:

• حرکات تقویتی و ایجاد ثبات در عضلات مرکزی بدن (core stability exercises): کمک به حفظ تعادل، حفظ ستون فقرات و لگن است.
• حرکات انعطاف پذیری و کششی کمر: جهت کاهش فشار بیرون زدگی دیسک بر روی اعصاب کمر متمرکز است.
• ورزش های ویلیامز: برای تقویت کردن عضلات فلکسوری به کار می روند و بیشتر برای بیمارانی است که از تنگی کانال نخاع و مهره های کمری رنج می برند.
• تمرین در آب: این نوع تمرین با آب درمانی در درمان های غیر فعال فرق می کند. این تکنیک ها شامل حرکات ایروبیک در آب هستند.

جمع بندی مطالب

اغلب بیماران از انواع فیزیوتراپی دیسک کمر برای درمان استفاده کرده اند و کم و بیش با تکنیک های فیزیوتراپی در این زمینه شناخت دارند. تکنیک های فیزیوتراپی برای دیسک کمر شامل روش های درمانی فعال و غیر فعال می باشد. روش های درمانی فعال، اکثرا توسط فیزیوتراپیست ها انجام می شود و هدف از آنها، تسکین درد، افزایش قدرت کمر، کاهش سفتی و التهاب کمر است. ماساژ درمانی، الکتروتراپی، اولتراسوند، آب درمانی، کشش کمر، گرما، سرما و یخ درمانی در این دسته از درمان ها قرار دارند. درمان های فعال نیز بخش دیگری از انواع فیزیوتراپی دیسک کمر هستند که فلسفه آنها، آماده سازی و آموزش بیماران برای مصون ماندن از درد های تکرار شونده دیسک کمر در آینده می باشد. حرکات کششی و انعطاف پذیری، تقویت عضلات و ایجاد ثبات در عضلات مرکزی کمر جزء درمان های فعال هستند.  

آیا برای شما مهم است بدانید که آیا پوشک باعث پرانتزی شدن پای نوزاد میشود؟ برخی از افراد در این باره بسیار نگران هستند که مبادا پای کودکشان به هر دلیلی دچار اختلال شود؛ به همین خاطر امروزه این پرسش بسیار مطرح می گردد. زانوی پرانتزی در کودکان به علت دلایل گوناگونی ایجاد می شود. امروزه علم پزشکی در این باره بسیار تحقیق کرده است و اکثر مواردی که سبب ایجاد اختلال در پای کودکان می گردد مشخص شده است. برای پیشگیری از این اختلال، خوب است که درباره آن به اندازه کافی اطلاعات کسب کنید. به راستی آیا پوشک باعث پرانتزی شدن پای نوزاد میشود؟

پرانتزی شدن پای کودک و ارتباط آن با پوشک

خوب است که تمام عوامل موثر در پرانتزی شدن پای نوزاد را بشناسید. در پاسخ به این پرسش که آیا پوشک باعث پرانتزی شدن پای نوزاد میشود؟ می توانیم بگوییم: بله؛ البته هیچ جای نگرانی نیست چرا که عدم استفاده بی رویه از پوشک هیچ مشکلی به وجود نمی آورد؛ اما این استفاده بیش از حد از پوشک است که می تواند جای نگرانی داشته باشد. اگر دیدید که نوزاد شما در قسمت داخلی مفصل ها و زانوها بیش از حد قوس دارد؛ یا استخوان های مربوط به ران پا و ساق درست در یک خط قرار نمی گیرند، خوب است که با پزشک مشورت نمایید.

پاسخ به این پرسش:

در پاسخ به پرسش آیا پوشک باعث پرانتزی شدن پای نوزاد میشود می توانیم جواب های گوناگونی بدهیم. خوب است پیش از هر چیز بدانید که زانوهای پرانتزی در واقع به چه صورت هستند. اگر زانو نوعی تغییر شکل زاویه دار بدهد، اصطلاحا پا پرانتزی شده است.

در داخل ران ها کندیل وجود دارد؛ اگر این کندیل ها از یکدیگر فاصله بگیرند کودک پا پرانتزی می شود. پای پرانتزی در واقع به پاهایی گفته می شود که شبیه پرانتز و یا کمان هستند و حالت طبیعی خود را ندارند. عوامل گوناگونی بر روی پرانتزی شدن پا اثر دارند و البته باید گفت که درمان اختلالات پا در سنین کودکی راحت تر است.

[sc name=”didar”][/sc]

چرا پا پرانتزی میشود؟

آیا پوشک باعث پرانتزی شدن پای نوزاد میشود؟ یکی از عوامل پای پرانتزی در کودکان و نوزادان پوشک است؛ پای پرانتزی تنها به این دلیل در کودکان پیش نمی آید. دلایل دیگری از قبیل چاقی کودک نیز موثر است. بدیهی است که اضافه وزن در کج شدن پای کودکی که می خواهد به تازگی راه بیفتد بسیار موثر است؛ این اضافه وزن، سبب تغییر حالت در پاهای نوزاد می شود. توجه داشته باشید که بهتر است کودک زودتر از سن طبیعی خود راه نیفتد. چرا که این موضوع بر روی اختلالات پای کودک موثر است. به طور کلی دلایل متعددی در پرانتزی شدن پای کودکان تاثیر گذار هستند.

حال به خوبی به پاسخ پرسش آیا پوشک باعث پرانتزی شدن پای نوزاد میشود؟ دست یافتید. اگر متوجه پای پرانتزی در خود و یا کودکتان شدید آن را نادیده نگیرید؛ عده ای به غلط بیان می کنند که ما خانوادگی اینطور هستیم. اما این اشتباه است چرا که از طریق ورزش می شود این مشکل را رفع کرد. امروزه در سایت های مختلف، ورزش های گوناگونی برای رفع اختلالات پا وجود دارد.

نکته آخر

با آموختن این ورزش ها می توانید از شر پاهای پرانتزی خلاص شوید. در دنیای امروز، خوب است که افراد از پیشرفت علم و پزشکی جهت بهبود زندگی خود استفاده کنند. بسیاری از بیماری ها هستند که احتیاج به عمل ندارند؛ این نوع از بیماری ها در صورتی که به موقع تشخیص داده شوند و فرآیند درمان به شکل دقیق و جدی جلو برده شود، با آتل بندی، گچ گرفتن، کاردرمانی، حرکات اصلاحی و… قابل درمان هستند و جای نگرانی ندارند..