شنا برای دیسک گردن

در مجموع 7 مهره از ستون فقرات در ناحیه گردن وجود دارد. بین هر مهره از ستون فقرات بالشتک هایی از جنس غضروف قرار دارد که دیسک نامیده می شود. به قسمت بیرونی دیسک “آنولوس فیروزوس” می گویند. همچنین داخل دیسک ساختاری ژله مانند به نام “نوکلئوس پولوزوس” وجود دارد. حال شنا برای دیسک گردن مفید است ؟

دیسک گردن چگونه به وجود می آید؟

 وقتی دیسک دچار پارگی و یا بیرون زدگی شود، این قسمت بیرونی و جامد دیسک پاره شده و ساختار ژله ای موجود در آن به بیرون نفوذ پیدا می کند. عارضه که در ناحیه گردن بسیار شایع است، فتق یا بیرون زدگی دیسک گردن نامیده می شود.

[sc name=”didar”][/sc]

تاثیر شنا برای دیسک گردن

ورزش شنا از پیشرفت بسیاری از بیماری ها مانند بیرون زدگی دیسک گردن جلوگیری می کند. تحقیقات نشان داده اند نتایج مثبتی در انواع درد های عضلانی به همراه دارد. ورزش شنا بسیاری از عضلات بدن را بدون اینکه تحت استرس و بار اضافه و بیش از حدی قرار دهد تقویت می کند و در صورت انجام منظم، می تواند مشکلات مربوط به گردن را نیز بهبود بخشد. اما توجه به این نکته ضروری است که به هنگام شروع ورزش باید از انجام حرکاتی که ریتم بسیار بالایی دارند خودداری نمود.

درواقع همواره ورزش باید متناسب با شرایط و ساختار بدنی فرد انجام شود. برای عملکرد صحیح عضله ها به بیماران توصیه می شود که تحت نظر یک مربی آموزش دیده این ورزش را آغاز کنند تا آسیب های ثانویه را به حداقل برسانند. همچنین این نکته را نیز باید مدنظر داشت که گاهی دیسک های گردنی که در اثر اسپاسم عضلانی، جابجایی مهره ها، آرتریت، روماتیسم، فرسایش استخوان ها، شکستگی مهره‌ها و غیره در ستون فقرات گردنی ایجاد می‌شود، نیاز به درمان جراحی دارد. اما خبر خوب این است که کسانی که از گردن درد رنج می‌برند می‌توانند به جای ورزش های پر برخوردی مانند فوتبال و بسکتبال به ورزش‌هایی کم برخوردتر مانند شنا و ایروبیک بپردازند و عضلات خود را برای جلوگیری از آسیب بیشتر تقویت کنند.

فواید شنا برای کاهش درد های گردن و کمر

 اگر شما هم مبتلا به دردهای مزمن گردنی و کمری هستید شاید این توصیه را زیاد شنیده باشید که شنا می تواند درد های شما را کاهش دهد. اما چرا شنا یک فعالیت مناسب برای این موضوع محسوب می شود و چه رابطه ای بین شنا و دردهای گردن و کمر وجود دارد؟

شنا یک نوع تمرین هوازی کم استرس است که انجام حرکات آن برای کمر آسان و به ویژه برای ستون فقرات مفید است. برخلاف دویدن، شنا فشار بسیار کمی بر ساختار ستون فقرات شما وارد می کند. این موضوع به این دلیل است که آب مانند یک تکیه گاه از بدن شما پشتیبانی می کند. شناور شدن نیز فشار را در تمام مفاصل بدن کاهش می دهد. از طرفی بدن در آب کمتر تحت تاثیر نیروی گرانش قرار می گیرد. این موضوع نیز می تواند بدن را در حالت ریلکس تری قرار دهد. همچنین شنا و سایر انواع ورزش در آب به افزایش ثبات ستون فقرات و اندام ها کمک می و می تواند استرس هایی را که باعث به وجود آمدن درد در ستون فقرات می شوند را کاهش دهد.

شنا برای دیسک گردن

شنا و تسکین درد

ممکن است هنگامی که با درد مزمن ناشی از دیسک گردن و یا کمر دست و پنجه نرم می کنید، در ابتدا احساس کنید که استراحت و اجتناب از ورزش می تواند بهتری گزینه موجود باشد. درصورتی که این تصمیم فقط میتواند به بدتر شدن شما کمک کند. استراحت بیش از حد می تواند باعث ضعیف شدن عضلات حمایت کننده کمر شود و دردها و وضعیت شما را تشدید نماید.

اگر از درد در ناحیه کمر،گردن، مفاصل یا درد اسکلتی عضلانی رنج می برید، شنا گزینه ای عالی برای شماست. چه این ورزش را به صورت آهسته و تفننی انجام دهید، چه در آب قدم بزنید یا ایروبیک در آب را انجام دهید. همه این فعالیت ها برای شما مفید خواهند بود. شنا می تواند فواید بسیاری برای بدن شما داشته باشد که به چند مورد از آن ها را در زیر اشاره خواهیک کرد:

سلامت قلب و عروق را بهبود می بخشد

استقامت بدنی را افزایش می دهد

به افزایش قدرت عضلانی کمک می کند

انعطاف پذیری را بهبود می بخشد

به ساخت عضلات قوی تر در کمر، شانه ها، پاها و تنه کمک می کند

تعادل را بهبود می بخشد

به هماهنگی عصبی عضلانی کمک می کند

پاسچر و وضعیت بدنی را بهبود می بخشد

مطالعه ای قابل توجه در سال 2009 در مجله ستون فقرات منتشر شد، که بررسی کرد چگونه تمرینات شنا می‌تواند به کمردرد مزمن کمک کند. این مطالعه نشان داد که تمرینات در آب، ناتوانی‌ها و کیفیت زندگی را بهتر از سایر ورزش‌هایی که خارج از آب انجام می‌شوند، بهبود می‌بخشد. چندین مطالعه دیگر نشان داده اند که شنا برای بهبود علائم آرتریت و فیبرومیالژیا نسبت به سایر اشکال ورزش موثرتر است.

فعالیت های مفید آبی

انواع فعالیت های آبی که اغلب توصیه می شود عبارتند از:

پیاده روی در آب: با اینکه در این فعالیت ممکن است از نظر فنی شنا نکنید، اما پیاده روی در استخر می تواند بسیار مفید باشد. مقاومت آب به ساخت عضلات شما کمک می کند. به خصوص اگر هنگام راه رفتن دستان خود را نیز تکان دهید دهید.

ایروبیک در آب :  ایروبیک در آب عضلات مختلف را درگیر می کند و در عین حال می تواند انعطاف شما را نیز افزایش می دهد.

تکنیک های مختلف شنا : می توانید برخی انواع شنا مانند شنای کرال پشت و شنای کرال سینه را چند بار در هفته به صورت آهسته امتحان کنید. انواع مختلف تکنیک های شنا، عضلات مختلف باسن، سینه و کمر شما را درگیر می کند. سعی کنید برای شروع حتما زیر نظر یک مربی این فعالیت را آغاز کنید. زیرا مربیان شنا می توانند در صورت لزوم نکاتی را در مورد تکنیک مناسب به شما ارائه دهند و اینگونه می توانید مطمئن شوید که فرم و تکنیک شما صحیح است.

استفاده از تخته های شناوری: این ابزار ها می تواند برای کسانی که در آب احساس راحتی نمی کنند، یک گزینه بسیار مناسب باشد و یک روش عالی برای لذت بردن از مزایای شنا با درگیری پایین است.

دیسک گردن و شنا: ملاحظات ضروری

این درست است که شنا می تواند عضلات حمایت کننده از گردن را تقویت کند اما همواره باید به این نکته توجه داشته باشید که اگر بعد شنا، درد شما افزایش می یابد، در روش های تکنیکی خود تجدید نظر داشته باشید..

توجه به این نکته ضروری است که در هنگام شنا، سر خود را به درستی با بدن خود هماهنگ کنید، به خصوص به هنگام انجام کرال سینه. در حالت عادی به هنگام انجام این شنا باید سر و بدن خود را از ابتدا تا انجام حرکت در یک خط مستقیم نگه دارید. ممکن است این موضوع در ابتدا برای شما ناراحت کننده به نظر برسد، اما موقعیت سر خنثی به معنی است در طول حرکت هواره  پایین استخر نگاه کنید. در ابتدای انجام این شنا، تمایل طبیعی این است که صورت و سر خود را بیرون از آب نگه دارید و به جلو نگاه کنید.

این حالت می تواند فشار غیرطبیعی و زیادی به ستون فقرات شما وارد کند. در نهایت منجر به گرفتگی، گردن درد و کمردرد می شود. توجه به این نکته به خصوص زمانی که سر خود را از آب برای نفس گیری بیرون می آورید، ضروری است. اکثر مبتدیان سر خود را بیش از حد از آب بیرون می آورند تا نفس بکشند. بالا بردن بیش از حد سر، چسباندن محکم آن به شانه یا چرخش بیش از حد سر نه تنها باعث گرفتگی و درد می شود، بلکه ممکن است گزگز و بی حسی را نیز به دنبال داشته باشد. با چرخاندن بدن خود در حین کرال سینه، از کشیدگی عضلات گردن خودداری کنید. نیاز به چرخاندن یا بلند کردن گردن را به حداقل برسانید.

در حین شنای پروانه نیز روی تنفس زودهنگام تمرکز کنید تا از کشیدن بیش از حد گردن جلوگیری کنید. اگر بعد از شنا درد گردن شما ادامه دارد، کمی از آن فاصله بگیرید و به گردن و مهره های خود فرصت استراحت بدهید. همچنین می توانید حرکات خود را تا زمانی که در آب راحت تر باشید تغییر دهید.

حرکات اصلاحی کف پای صاف:9 تمرین برای انجام در خانه

صافی کف پا که به آن افتادگی قوس پا نیز می‌گویند، یک ناهنجاری وضعیتی است که قوس‌های پا را تحت تأثیر قرار می‌دهد. افراد با کف پای صاف یا دارای قوس کم هستند و یا قوس و انحنای خوبی در اطراف قسمت داخلی کف پای خود ندارند. این افراد وقتی می‌ایستند، کف پای آن‌ها اغلب با زمین تماس کامل پیدا می‌کند. این وضعیت می‌تواند باعث درد و ناراحتی در برخی افراد شود، زیرا قوس کف پا نقش مهمی در تراز و وضعیت بدن دارد، بنابراین عدم وجود قوس می‌تواند این تعادل را مختل کند.

ما فهرستی از بهترین حرکات اصلاحی کف پای صاف را گردآوری کرده‌ایم که می‌توانید خودتان به‌راحتی در خانه انجام دهید تا به کاهش برخی از علائم دردناک مرتبط با این بیماری کمک کنید

[sc name=”didar”][/sc]

بهترین تمرین های حرکات اصلاحی کف پای صاف و افتادگی قوس کف پا

تمرینات تقویت قوس کف پای صاف می‌تواند به کاهش برخی از ناراحتی‌هایی که ممکن است تجربه کنید کمک کند و حتی می‌تواند وضعیت شما را در درازمدت بهبود بخشد. بسیاری از تمرینات برای صافی کف پا توصیه می‌شوند. این تمرینات حتی برای کسانی که صافی جزئی یا قوس پای سالم و طبیعی دارند هم بسیار مفیدند، زیرا هرچه قوس‌های کف پای شما قوی‌تر باشند، خستگی عضلانی کمتری را در پاها و ساق‌های خود احساس خواهید کرد.

هر یک از این حرکات اصلاحی کف پای صاف را می‌توان روزانه در عرض چند دقیقه در خانه انجام داد. این تمرینات از سطح مبتدی شروع می‌شوند و زمانی که احساس می‌کنید آماده هستید می‌توانید آن‌ها را به‌صورت چالش‌برانگیزتر انجام دهید.

در هنگام انجام تمرینات اگر شروع به احساس درد کردید، آن را متوقف کنید. به یاد داشته باشید، اگر عضلات شما احساس درد می‌کنند و یا فکر می‌کنید نیاز به استراحت دارید، می‌توانید برای یک روز تمرینات را متوقف کنید و به خود استراحت دهید.

۱. مچاله کردن حوله (Towel Scrunches)

مچاله کردن حوله یک تمرین بسیار ساده است که قوس‌ها را تقویت می‌کند و شما می‌توانید این حرکات اصلاحی کف پای صاف را به‌راحتی با وسایل ساده‌ای در منزل انجام دهید. برای انجام این تمرین احتیاج به یک حوله دارید. روی یک صندلی بنشینید و یک حوله را زیر پای خود صاف بگذارید. حالا سعی کنید تا حوله را فقط با استفاده از عضلات انگشتان پا بگیرید و جمع کنید.

توصیه می‌شود که دو ست از این تمرین را با هر کدام از پاها انجام دهید. این تمرین را با یک‌بار در روز و به‌وسیله یک حوله حمام معمولی شروع کنید و به‌مرور تعداد ست‌ها را افزایش دهید.

۲. بالا بردن پاشنه بر روی پله (Heel Raises on Step)

به صورتی روی یک پله بایستید که فقط انگشتان و پنجه پا روی پله قرار گیرند. حالا به‌آرامی به سمت پایین فشار وارد کنید و پاشنه پای خود را به سمت بالا بلند کنید. چند ثانیه نگه دارید سپس استراحت کنید و پاهای خود را دوباره پایین بیاورید.

برای اینکه این تمرین موثر واقع شود، باید پاشنه پا تا زیر خط پله پایین آورده شود. در ابتدا با ۱۰ تکرار این تمرین را انجام دهید و به مرور آن را زیادتر کنید. هدف شما در این تمرین باید این باشد که بتوانید سه ست ۱۰ تایی را بدون درد انجام دهید.

۳. اکستنشن انگشت پا (Toe Extension)

کشش عضلات بازکننده انگشتان پا بر روی عضلاتی که در قسمت بالایی پا قرار دارند متمرکز می‌شود. این تمرین به کنترل حرکت انگشتان پا کمک می‌کند. روی یک پا زانو بزنید و در همین حالت انگشتان پا را به‌آرامی به سمت پایین فشار دهید تا بند انگشتان برجسته شوند و بیست ثانیه این وضعیت را حفظ کنید. برای بهبود قدرت و انعطاف پذیری، این تمرین کششی را ۳ تا ۴ بار در هر جلسه تکرار کنید.

۴. کشش حوله (Towel Stretch)

کشش حوله می‌تواند تاندون آشیل را کشیده و گرفتگی یا التهاب این تاندون را از بین ببرد. روی زمین بنشینید و یک حوله را دور پنجه‌های پای خود حلقه کنید. مطمئن شوید که بالاتنه و زانوهای شما صاف می‌مانند و شروع به کشیدن حوله به سمت خود کنید تا زمانی که بتوانید کشش تاندون آشیل را احساس کنید. سی ثانیه نگه دارید، رها کنید و دوباره این تمرین را تکرار کنید. این کشش را ۱۰ بار و یک ست در روز تکرار کنید. این نیز از جمله حرکات اصلاحی کف پای صاف محسوب می‌شود.

کشش حوله

۵. کشش لک لک (Stork Stretch)

با یک پا روی زمین بایستید و به‌آرامی پای دیگر خود را بالا بیاورید تا فشار روی پایی که روی زمین است افزایش یابد. در همین حال تصور کنید که شخصی از زیر، روی قوس پای شما فشار وارد می‌کند و سعی کنید قوس کف پایی خود را افزایش دهید.

(اگر نیاز به حمایت دارید، می‌توانید نزدیک یک دیوار یا مبل بایستید) به مدت ۱۰ ثانیه در حالی که عضلات کف پای شما منقبض هستند، این وضعیت را حفظ کنید، سپس رها کنید و برای پای دیگر این تمرین را تکرار کنید. این حرکت، از بهترین حرکات اصلاحی کف پای صاف برای تقویت عضلات عمقی است.

۶. غلتک پا (Foot Rolling)

بر روی زمین و یا یک صندلی بنشینید. می‌توانید به‌جای غلتک از یک بطری نوشابه یخ‌زده نیز استفاده کنید. فشار متوسطی به غلتک وارد کنید و آن را زیر پای خود از پنجه تا پاشنه بغلتانید. این تمرین نه تنها پا را تحت کشش قرار می‌دهد، بلکه آن را ماساژ هم می‌دهد و می‌تواند به تسکین درد قوس کف پا نیز کمک کند.

۷. بالا بردن پاشنه (Heel Lift)

بایستید و هر دو پای خود را صاف روی زمین قرار دهید. اگر به پشتیبانی نیاز دارید می توانید از وسیله ای مانند میز و یا صندلی استفاده کنید.

حالا با استفاده از پنجه های پا، خود را از زمین بلند کنید. چند ثانیه در این حالت بمانید سپس به تدریج پای خود را پایین بیاورید. می‌توانید با قرار دادن یک جسم کوچک روی سینه پا و نگه داشتن آن در طول حرکت، این کار را چالش‌برانگیزتر کنید. هدف این است که 3 ست از این تمرین را با 10 تکرار در طول روز انجام دهید.

۸. کشش کف پا (Plantar Fascia Stretch)

پاهای خود را روی دیوار قرار دهید و قوس‌ها و پاشنه‌های خود را تاحدامکان صاف نگه دارید تا انگشتان پا کشیده شوند. همچنین می‌توانید برای راحتی و پشتیبانی بیشتر یک توپ تنیس یا فوم غلتک را در جلوی پا قرار دهید. این کشش را برای ده ثانیه نگه دارید. سعی کنید این تمرین را ۱۰ بار در هر ست، و ۳ تا ۴ بار در روز تکرار کنید.

۹. پابرهنه راه بروید

علاوه بر تمام تمرینات و حرکات اصلاحی کف پای صاف بالا، صرفاً بدون کفش بودن برای مدتی در روز می‌تواند به تقویت پاهای شما کمک کند. تحقیقات نشان داده است که راه رفتن با پای برهنه می‌تواند عضلات، استخوان‌ها، تاندون‌ها و رباط‌های پا را تقویت کند.

می‌توانید با پای برهنه در پارک و یا ساحل راه بروید و حتی از تشک ماساژ پا در هنگام انجام ورزش پاهای خود استفاده کنید. به طور کلی، استفاده مداوم از این حرکات اصلاحی کف پای صاف در کنار آگاهی از وضعیت بدن، به درمان بلندمدت کمک می‌کند.

جمع‌ بندی

کف پای صاف (افتادگی قوس پا) وضعیتی است که تعادل بدن را مختل کرده و باعث خستگی عضلانی و درد می‌شود، اما با رویکرد فعالانه و تمرین قابل مدیریت است. مؤثرترین روش، انجام منظم حرکات اصلاحی کف پای صاف است که بر تقویت قوس و افزایش انعطاف‌پذیری تاندون آشیل تمرکز دارد. تمرینات کلیدی شامل مچاله کردن حوله، بالا بردن پاشنه بر روی پله و کشش حوله است.

علاوه بر تمرینات، غلتک پا برای ماساژ و راه رفتن پابرهنه برای تقویت طبیعی عضلات پا توصیه می‌شود. در نهایت، انجام این حرکات باید بدون درد باشد و برای کسب بهترین نتیجه، استمرار روزانه در آن‌ها حیاتی است.

تأثیر اوزون تراپی در درمان کمردرد

امروزه اثربخشی اوزون تراپی در پزشکی و در زمینه‌های مختلفی مانند بیماری‌های قلبی عروقی، عفونت‌ها، ارتوپدی و دندانپزشکی به‌خوبی مشخص شده است. بااین‌وجود، به دلیل استفاده تجربی و نادرست برخی از پزشکان از این درمان، علم جدید ممکن است این روش را درمانی نامطمئن در نظر بگیرد. این مقاله به بررسی علمی و دقیق اوزون تراپی، به‌ویژه کاربرد آن در درمان کمردرد می‌پردازد تا تصویری روشن از این روش درمانی ارائه دهد.

اوزون تراپی چیست؟

اوزون تراپی یک روش درمانی است که از مخلوطی از گاز اکسیژن و اوزون برای اهداف پزشکی استفاده می‌کند و دارای دو اثر اصلی بر کمردرد است:

اثر مستقیم (مکانیکی): تزریق اوزون به طور مستقیم باعث کاهش حجم دیسک می‌شود. اوزون با خاصیت اکسیدکنندگی قوی خود، باعث از دست دادن آب هسته دیسک (نوکلئوس پالپوزوس) شده و در نتیجه اندازه برآمدگی دیسک را کاهش می‌دهد. این اثر مکانیکی، فشار را از روی ریشه‌های عصبی برداشته و در درمان برآمدگی یا فتق دیسک بسیار تأثیرگذار است.

اثر غیرمستقیم (ضدالتهابی): اوزون تراپی با کاهش تولید و آزادسازی اجزای التهابی مانند پروستاگلاندین‌ها، به طور مؤثری درد ناشی از التهاب را کاهش می‌دهد. این فرآیند نه تنها به تسکین فوری درد کمک می‌کند، بلکه به شروع فرآیند ترمیم با تحریک رسوب کلاژن نیز یاری می‌رساند.

روش‌های تزریق اوزون تراپی متفاوت است. تزریق داخل عضلانی اوزون در کمر، روشی کم‌تهاجمی، ایمن و مؤثر است که می‌تواند در کلینیک و بدون بیهوشی انجام شود. این روش همچنین هنگامی که بیمار نمی‌تواند داروهای ضددرد را مصرف کند، پیشنهاد می‌شود.

بررسی یک پژوهش بالینی در مورد تأثیر اوزون تراپی در درمان کمردرد
در یک پژوهش، اثرات اولیه تزریق کمری اوزون در درمان کمردرد ناشی از برآمدگی دیسک، پارگی دیسک، اسپوندیلولیستزیس و تنگی کانال نخاعی مورد بررسی قرار گرفت

اوزون تراپی چیست؟
اوزون تراپی چیست؟

[sc name=”didar”][/sc]

شرکت‌کنندگان در پژوهش

۲۴ نفر با میانگین سنی ۶۶.۲ سال در این پژوهش شرکت کردند. همه بیماران دارای سابقه بالینی کمردرد بودند و با ارزیابی‌های دقیق (اشعه ایکس و MRI) مورد بررسی قرار گرفتند. دلایل کمردرد آن‌ها شامل برآمدگی دیسک، سیاتیک، پارگی دیسک، تنگی کانال نخاعی و اسپوندیلولیستزیس بود.

تمام اقدامات به‌صورت سرپایی و از طریق تزریق داخل عضلانی در عضلات کمری انجام شد. هر بیمار ۱۲ تزریق از مخلوط اکسیژن و اوزون دریافت کرد. این مطالعه نشان داد که اوزون تراپی به این روش، نیازی به تجهیزات پیچیده یا بیهوشی ندارد.

اثربخشی تزریق اوزون بر کمردرد: آری یا خیر؟

۷۰ تا ۸۰ درصد از جمعیت جهان حداقل یک‌بار در طول زندگی کمردرد را تجربه می‌کنند. تا ۱۵ سال پیش، جراحی تنها راه درمان محسوب می‌شد، اما امروزه به دلیل عوارض آن، اقدامات محافظه‌کارانه‌تری ترجیح داده می‌شود. جراحی فقط در بیمارانی با درد غیرقابل‌تحمل یا نقایص عصبی پیش‌رونده پیشنهاد می‌شود.

روش کم تهاجمی و تأثیر اوزون تراپی در درمان کمردرد

امروزه روش‌های کم‌تهاجمی (مانند تزریق کورتیکواستروئیدها، طب سوزنی و مزوتراپی) در کنار فیزیوتراپی و کایروپراکتیک برای درمان کمردرد به کار گرفته می‌شود. در میان آنها، استفاده روزافزون از اوزون تراپی با استقبال خوبی مواجه شده است. این روش با مکانیسم‌های دوگانه خود (کاهش حجم دیسک و کاهش التهاب) به افزایش اکسیژن‌رسانی به بافت و کاهش درد کمک شایانی می‌کند.

از مزیت‌های اصلی اوزون تراپی می‌توان به این موضوع اشاره کرد که به‌صورت سرپایی در کلینیک‌ها و بدون نیاز به پیش‌درمان یا بیهوشی انجام می‌شود. در انتهای پژوهش ذکر شده، مشخص شد که بیمارانی که تحت اوزون تراپی قرار گرفته بودند، به طور معناداری کاهش درد داشتند و این درمان می‌تواند در کنار روش‌های دیگر، اثرات مطلوبی بر کاهش درد داشته باشد.

جمع بندی تأثیر اوزون تراپی در درمان کمردرد

تزریق کمری اوزون، درمانی کم‌تهاجمی، ایمن و ارزان محسوب شده و در تسکین درد و همچنین ناتوانی‌های کمری مؤثر است. در تحقیقات، درصد بسیار کمی از بیماران عوارض جانبی را گزارش کرده‌اند.

از طرفی انجام این تکنیک آسان است و در بسیاری از موارد نیازی به هدایت سی‌تی‌اسکن یا پشتیبانی متخصص بیهوشی ندارد. می‌توان اوزون تراپی را برای درمان کمردرد در عارضه‌هایی مانند برآمدگی دیسک کمر، تنگی کانال کمر، اسپوندیلولیستزیس و پارگی دیسک، به‌عنوان اولین انتخاب و یا برای به تأخیر انداختن جراحی مدنظر قرار داد. در نهایت، موفقیت اوزون تراپی به تشخیص صحیح و اجرای آن توسط متخصص مجرب بستگی دارد.

دکتر خوب برای کمر درد در تهران

اگر به دنبال دکتر خوب برای کمر درد در تهران هستید باید تجربه دکتر را به خوبی بررسی کنید. امروزه تعداد پزشکانی که جهت درمان کمر درد انتخاب می شوند زیاد هستند. در واقع شما بین تعداد زیادی از پزشکان شاید به راحتی نتوانید بهترین پزشک را انتخاب نمایید. فاکتورهای زیادی را جهت انتخاب بهترین پزشک کمردرد باید در نظر بگیرید و سپس بهترین پزشک را انتخاب کنید. اگر به خوبی در نظر داشته باشید که پزشک از چه روش هایی جهت درمان استفاده می کند می توانید طبق مشکلی که برایتان به وجود آمده است پزشک معتبر و حرفه ‌ای را انتخاب کنید.

دکتر حرفه ای کمر درد تهران

[sc name=”didar”][/sc]

چه فاکتورهایی زمان انتخاب دکتر خوب برای کمر درد در تهران اهمیت دارد ؟

برخی از مهمترین فاکتورهایی که زمان انتخاب دکتر خوب برای کمر درد در تهران باید به آنها دقت داشته باشید عبارت هستند از :

1. تخصص و تجربه پزشک

 یکی از مهمترین فاکتورهای زمان انتخاب بهترین پزشک کمر درد در تهران باید به آن دقت داشته باشید این است که تخصص و تجربه پزشک را بررسی کنید. هر یک از پزشکان در زمینه شناخت دردهای کمر تخصص و تجربه خاصی دارند. آنها از آنجایی که دوره‌ های علمی متفاوتی را گذرانده ‌اند تشخیص شان با یکدیگر فرق می کند. به همین دلیل باید تخصص و تجربه پزشک را از نظر حرفه ای که دارد مورد بررسی قرار دهید. بسیاری از پزشکان در زمینه شناخت انواع دیسک کمر حرفه ‌ای هستند. برخی دیگر از پزشکان برای شناخت دردهای کمر اطلاعات کافی در اختیار شما قرار خواهد داد. بر همین اساس ابتدا باید تخصص پزشکی را از نظر نوع علمی که دارد بررسی کنید تا بتوانید بهترین پزشکی را جهت درمان کمردرد انتخاب نمایید.

2. روش های درمانی پزشک

 یکی دیگر از فاکتورهایی که زمان انتخاب بهترین پزشک کمر درد در تهران باید به آن دقت داشته باشیم این است که روش های درمانی پزشک را بررسی نماییم. هر یک از پزشکان روش های درمانی متفاوتی را به کار می‌ گیرند. برخی از پزشکان ابتدا از روش ‌های غیر جراحی را جهت درمان کمر درد استفاده می کنند. اما برخی دیگر از پزشکان از روش ‌های جراحی استفاده خواهد کرد. البته بر اساس نوع درد و مشکلی که برای شما به وجود آمده است پزشک می‌ تواند یکی از روش های مناسب را جهت درمان معرفی کند. بهتر است که تمامی آزمایش های درخواست داده شده را تحویل دهید تا پزشک بتواند بهترین روش درمانی را انتخاب نماید. در صورتی که شدت کمر درد شما زیاد نباشد پزشک از روش های دارویی و غیر جراحی استفاده می ‌کند.

3. هزینه های دریافتی دکتر خوب برای کمر درد در تهران

یکی دیگر از نکاتی که جهت انتخاب دکتر خوب برای کمر درد در تهران باید به آن دقت داشته باشید هزینه‌ هایی است که پزشک دریافت می ‌کند. هر یک از پزشکان بر اساس تجربه و تخصصی که کسب کرده ‌اند هزینه متفاوتی را دریافت خواهند کرد. برخی از پزشکان تنها در بیمارستان ‌های خصوصی عمل جراحی را انجام می دهند. به همین دلیل شما باید هزینه بیشتری را جهت درمان و عمل جراحی پرداخت کنید. برخی دیگر از پزشکان در بیمارستان های دولتی جراحی کمر را انجام خواهند داد. توجه داشته باشید که استانداردهای مشخص شده ای جهت دریافت هزینه در نظر گرفته خواهد شد. بر همین اساس تمامی نکاتی که مربوط به دریافت هزینه جهت درمان کمر درد می باشد را باید بررسی نمایید.

4. بررسی نوبت دهی پزشک

 یکی دیگر از نکاتی که جهت انتخاب بهترین پزشک کمر درد در تهران باید به آن دقت کنیم نحوه نوبت دهی است. باید نحوه نوبت دهی پزشک را مورد بررسی قرار دهیم. بسیاری از پزشکان حرفه ای و متخصص، نوبت دهی شان طولانی مدت است. به همین دلیل اگر می خواهید تنها به نزد پزشک حرفه ای بروید باید هرچه سریعتر جهت دریافت نوبت اقدام کنید. اما برخی دیگر از پزشکان نوبت دهی شان سریعتر انجام می شود. به طور کلی به بسیاری از پزشکانی که حرفه ‌ای هستند نوبت دهی را سریع تر انجام می دهند تا بیماران رضایت خاطر داشته باشند.

دکتر کمر درد تهران

5. بررسی تجهیزات مطب پزشک خوب کمر درد در تهران

 یکی دیگر از نکاتی که جهت انتخاب دکتر خوب برای کمر درد در تهران باید به آن دقت داشته باشید این است که خدمات پزشک را مورد بررسی قرار دهید. بسیاری از پزشکان در مطب خود خدمات زیادی جهت درمان کمر درد ارائه می‌ دهند. اما برخی دیگر از پزشکان برای درمان کمر درد بیمار را به بیمارستان می فرستند. بنابراین اگر می خواهید رفت آمد کمتری داشته باشید بهتر است که یکی از پزشکان معتبر را انتخاب نمایید. در این صورت خدمات زیادی از مطب پزشک دریافت خواهید کرد

اثر تزریق PRP بر آرتروز مفصل زانو

بیش از سه دهه از استفاده از  PRP برای درمان آسیب‌های پس از جراحی و تخریب‌های مفصلی می‌گذرد. تحقیقات زیادی نشان داده‌اند که اثر تزریق PRP بر آرتروز مفصل زانو می‌تواند درمانی مؤثر برای التهاب مفاصل باشد. بااین‌حال تا به امروز، تحقیقات، اثربخشی تزریق پلاسمای غنی از پلاکت یا PRP را برای درمان مؤثر آرتروز به‌طورجدی تأیید نکرده‌اند. این موضوع هنوز محل بحث و گفتگو است. برخی از محققان استفاده از PRP برای درمان آرتروز را مؤثر نمی‌دانند. اما برخی مطالعات که اثربخشی این روش‌ها بررسی کرده‌اند، معتقدند که شواهد برای این موضوع دلگرم‌کننده بوده است. باید تحقیقات بیشتری در این زمینه انجام شود.

اثر تزریق PRP بر آرتروز مفصل زانو چیست؟

در یکی از این مطالعات بیمارانی که به طور متوسط 14 ماه زانودرد خفیف را تجربه کرده بودند مورد بررسی قرار گرفتند. زانوی این بیماران برای بررسی ابتلا به آرتروز توسط MRI مورد بررسی قرار گرفت و پس از این ارزیابی‌ها هر بیمار تحت تزریق PRP قرار گرفت. این بیماران بعد از طی دوره‌های 1 هفته‌ای، ۳ماهه، ۶ماهه و ۱ساله دوباره بررسی شدند. همچنین هر بیمار بعد از یک سال برای دومین بار تحت MRI زانو قرار گرفت. در پایان محققان دریافتند که بیماران پس از این دوره یک‌ساله تزریق PRP درد کمتری نسبت به سال قبل داشتند (اگرچه درد لزوماً از بین نرفته بود) همچنین نتایج حاصل از MRI نشان داد که روند دژنراتیو و تخریب مفصل زانو در اکثر بیماران پیشرفت نکرده بود.

اگرچه در طی این مطالعه بازسازی غضروف زانو برای بیماران تأیید نشد، اما این واقعیت که روند تخریب و دژنراتیو مفاصل زانو بدتر نشده، می‌تواند موضوعی قابل‌توجه باشد. زیرا شواهد نشان می‌دهد که آرتروز باعث می‌شود تا هرساله به طور متوسط 4 تا 6 درصد از غضروف‌های مفاصل زانو از بین بروند.

PRP برای همه جواب نمی‌دهد!

درست است که برخی مطالعات از تزریق PRP را برای کم‌شدن درد و التهابات در آرتروز حمایت می‌کنند؛ اما مطالعات بالینی زیادی نیز شواهدی محکم برای این موضوع ارائه نمی‌دهند. در چندین مطالعه بالینی، تزریق PRP و مصرف دارونماها هر دو به یک اندازه تأثیرگذار بودند و حتی در مطالعاتی که شواهدی مبنی بر اثربخشی PRP ارائه می‌کنند، تأکید شده است که ممکن است همه بیماران از این روش درمانی سود نبرند.

آیا درمان با PRP برای آرتروز بی‌خطر و مؤثر است؟

طرفداران PRP ادعا می‌کنند که این روش در برخی موارد به دلیل تفاوت در فرمولاسیون یا تزریق در درمان موفقیت آمیز علائم شکست خورده است. به عبارت دیگر، فاکتور های خاصی مانند روش های آماده سازی، مقدار PRP تزریق شده، و تعداد دفعات تزریق، می‌تواند بر اثربخشی این روش تاثیر گذار باشد.

ممکن است درمان PRP مانند سایر درمان‌های آرتروز، برای برخی افراد مؤثر باشد؛ اما برای برخی دیگر نه یا همراه با درمان‌های دیگر، مانند فیزیوتراپی، بهترین نتیجه را داشته باشد.

اثر تزریق PRP بر آرتروز مفصل زانو

مزایای درمان پلاسمای غنی از پلاکت (PRP)

پلاسمای غنی از پلاکت روشی اتولوگ است، به این معنی که از بدن بیمار خون گرفته می‌شود و به بدن خود او تزریق می‌شود، بنابراین روشی طبیعی است و خطرات کمی دارد.

سایر درمان‌های استئوآرتریت خفیف تا متوسط می‌تواند غیرقابل‌اعتماد باشد یا از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد. برخی عوارض جانبی و یا معایبی داشته باشد.

مطالعات نشان داده‌اند که تزریق کورتیزون درد آرتروز را کاهش می‌دهد، اما تزریق مکرر این دارو می‌تواند به‌مرورزمان باعث تضعیف رباط‌ها و تاندون‌ها شود و ممکن است اثرات مخربی بر سایر غضروف‌های سالم داشته باشد.

 همچنین استفاده از داروهای ضدالتهابی (NSAIDS) مانند آسپرین و ایبوپروفن می‌توانند درد را کاهش دهند، اما استفاده طولانی‌مدت از آن‌ها می‌تواند مشکلات معده، فشارخون و مشکلات قلبی را تشدید کند.

از طرفی جراحی‌های جزئی برای درمان آرتروز، مانند دبریدمان آرتروسکوپی، نتایج متفاوتی دارند و ممکن است اثر آن‌ها کمتر از درمان با دارونماها باشد.

جراحی‌های تعویض مفصل، جراحی‌های بسیار بزرگ و پرخطری هستند که نیاز به توان‌بخشی‌های طولانی‌مدت دارند و به‌عنوان آخرین گزینه برای آرتروزهای خیلی پیشرفته در نظر گرفته می‌شوند.

معایب درمان پلاسمای غنی از پلاکت (PRP)

از آنجایی که استئوآرتریت درمان مطمئنی ندارد و از طرفی خطرات کمی در ارتباط با تزریق پلاسمای غنی از پلاکت وجود دارد، برخی از پزشکان معتقدند درمان PRP ارزش امتحان‌کردن را دارد.

بیماران باید به‌خاطر داشته باشند که PRP درمان همه‌جانبه نیست و بهتر است از آن در ترکیب با درمان‌های غیرجراحی و تغییرات سبک زندگی مانند فیزیوتراپی، کاهش وزن، بریس ها وداروهای ضدالتهابی استفاده شود.

اگرچه مطالعات آزمایشگاهی نشان داده است که پلاسمای غنی از پلاکت یا همان PRP باعث بازسازی سلولی می‌شود، اما دانشمندان هنوز به طور مشخص نمی‌دانند که چگونه و چرا این اتفاق می‌افتد. کارشناسان هنوز سؤالات زیادی در مورد درمان پلاسمای غنی از پلاکت دارند.

مانند این سؤال که چه زمانی باید از این درمان استفاده کرد؟ و یا این که اگر این روش، درمان مؤثری برای آرتروز است، آیا باید از آن در مراحل اولیه آرتروز استفاده کرد یا فقط زمانی که همه گزینه‌های دیگر بی‌اثر بوده‌اند؟ غلظت بهینه پلاکت‌ها و گلبول‌های سفید خون چقدر است؟ چه مقدار پلاسمای غنی از پلاکت باید تزریق شود؟ چه زمانی و با چه تعداد دفعات تزریق باید انجام شود؟ آیا یک تزریق کافی است؟ بهترین پروتکل توان‌بخشی برای استفاده پس از تزریق PRP چیست؟

آینده درمان با PRP

در حال حاضر چندین کارآزمایی بالینی در حال انجام است که می‌تواند به افزایش دانش در مورد پلاسمای غنی از پلاکت کمک کند. تا زمانی که اطلاعات بیشتری به دست آورده نشود، پزشکان باید بر اساس داده‌های تحقیقاتی موجود، تجربه شخصی و ارتباط پزشک و بیمار این درمان را امتحان کنند.

چه کسانی کاندیدای تزریق پلاسمای غنی از پلاکت یا PRP هستند؟

دانشمندان هنوز در حال بررسی هستند که کدام بیماران مبتلا به آرتروز می‌توانند واجد شرایط تزریق PRP باشند. اگرچه که هنوز برای نتیجه‌گیری زود است، اما تحقیقات نشان می‌دهد که تزریق PRP برای بیماران جوان و کسانی که هنوز در مراحل اولیه بیماری هستند، می‌تواند مناسب‌تر باشد.

این بیماران ممکن است قبلاً درمان‌هایی مانند استراحت و فیزیوتراپی را امتحان کرده باشند؛ اما هنوز برای درمان‌هایی مانند جراحی‌های تعویض مفصل آمادگی لازم را نداشته باشند.

نکات قابل‌توجهی که باید قبل از تزریق PRP بدانید

هیچ فهرست جهانی پذیرفته شده‌ای که بتوان بر اساس آن افرادی که واجد شرایط تزریق PRP هستند را شنایی کرد وجود ندارد. اما سازمان‌های تخصصی مانند آکادمی جراحان ارتوپدی آمریکا و انجمن بین‌المللی پزشکی سلولی، شرایطی را که می‌توان برای بهبود آن‌ها درمان به‌وسیله تزریق PRP را پیشنهاد کرد ارائه کرده‌اند. بر اساس این موارد می‌توان تصمیم گرفت که آیا شما فرد مناسبی برای این درمان هستید یا خیر.

در ادامه چند مورد از این شرایط را بررسی می‌کنیم:

اگر درد آرتروز بر فعالیت‌های روزانه تأثیر گذاشته است.

درصورتی‌که سایر درمان‌های محافظه‌کارانه‌تر شکست‌خورده‌اند.

اگر فیزیوتراپی برای تقویت عضلات مفاصل کمکی نکرده است.

درصورتی‌که بیمار به داروهای ضدالتهابی (NSAIDs) مانند ایبوپروفن حساس است یا NSAIDها تسکین درد کافی را ندارند.

اگر آسپیراسیون مفصل نتیجه‌بخش نبوده است و یا تسکین درد کافی را فراهم نکرده باشد.

درصورتی‌که تزریق استروئید مؤثر نبوده و یا بیمار می‌خواهد از تزریق استروئید خودداری کند.

تزریق پلاسمای غنی از پلاکت معمولاً برای شدیدترین موارد استئوآرتریت توصیه نمی‌شود.

همچنین تزریق پلاسمای غنی از پلاکت ممکن است برای بیماران آرتروزی که شرایط زیر را دارند مناسب نباشد:

بیمارانی که وضعیت پزشکی خطرناکی دارند که می‌تواند با تزریق بدتر شود یا گسترش یابد، مانند کسانی که عفونت فعال، بیماری متاستاتیک، یا بیماری‌های پوستی خاص دارند

افرادی که اختلالات خونی دارند

کسانی که تحت درمان با دروهای ضدانعقاد خون هستند

افرادی که کم‌خون هستند

و زنانی که حامله هستند

علاوه بر این، بیمارانی که به محصولات گاوی حساسیت دارند باید به پزشک خود اطلاع دهند. اگر پلاسمای غنی از پلاکت با ماده افزودنی به نام ترومبین گاوی که از گاو گرفته می‌شود، ترکیب شود، ممکن است باعث واکنش آلرژیک در این افراد شود.

اثرات پیاده روی بر درد سیاتیک: مفید یا مضر؟

اثرات پیاده روی بر درد سیاتیک چیست؟ پیاده روی فعالیتی بسیار موثر برای تسکین درد سیاتیک است زیرا پیاده روی منظم باعث ترشح هورمون ضد درد اندورفین شده و التهاب را کاهش می دهد. اما توجه به این نکته ضروری است که وضعیت راه رفتن نامناسب نیز می تواند علائم سیاتیک شما را بدتر کند. بنا براین در این مقاله قصد داریم تا راه حل هایی را برای جلوگیری از این موضوع به شما ارائه دهیم.

[sc name=”didar”][/sc]

راه رفتن با گام های کوتاه

توجه کنید که در هنگام راه رفتن از برداشتن گام های بلند و ناگهانی خودداری کنید. وضعیت راه رفتن نادرست می تواند باعث فشار بیشتری بر دیسک های بین مهره ای شما شود و بالطبع عصب سیاتیک شما را بیشتر تحریک کند. برای جلوگیری از بدتر شدن درد سیاتیک به فشار پا هنگام تماس اولیه با زمین، طول گام و سرعت راه رفتن توجه کنید و این جمله را به خاطر بسپارید که رهرو آن نیست که گه تند و گهی خسته رود، رهرو آنست که آهسته و پیوسته رود!

دقت به مراحل گام برداری در هنگام پیاده روی

سعی کنید هنگام برخورد پا با زمین، اولین نقطه ای که با زمین تماس پیدا می کند پاشنه پای شما باشد و سپس قسمت میانی پای شما. پس از آن به آرامی وزن خود را روی انگشتان پا بیاندازید و به گام بعدی بروید. این نوع گام برداری خواه نا خواه گام های شما را کوتاه تر می کند، زیرا زمانی که شما پای خود را دور از بدن قرار می دهید نمیتوانید به خوبی روی انگشتان پا به سمت جلو بروید.

سرعت خود را پایین بیاورید. سرعت آهسته تر معمولاً به معنای قدم های کوتاه تر است. راه رفتن آهسته یعنی اینکه شما باید بتوانید به راحتی هنگام راه رفتن با شخص دیگری مکالمه داشته باشید.

هنگامی که به طور صحیح راه می روید، عضلات مرکزی شکم و کمر و همچنین عضلات لگن، ران و ساق پا به طور هماهنگ با یکدیگر عمل می کنند. این هماهنگی باعث می شود تا فشار بر روی ستون فقرات شما برداشته شود.

به کارگیری عضلات بزرگ و اصلی کمر در هنگام راه رفتن با درد سیاتیک

فعالیت عضلات مرکزی شکم باعث به حداقل رساندن فشار روی ستون فقرات می شود و این موضوع می تواند از آسیب بیشتر به ریشه های عصب سیاتیک محافظت کند. هنگامی که شما به صورت اشتباه راه می روید و وضعیت نادرستی را اتخاذ می کنید، استرس و خستگی عضلات مرکزی نیز به میزان قابل توجهی افزایش می یابد. خستگی و ضعف عضلات کمری به نوبه خود ممکن است باعث کمردرد اضافی شود و علائم سیاتیک شما را تشدید کند.

نحوه درست به کار گیری عضلات مرکزی به هنگام پیاده روی

سعی کنید تا جای ممکن صاف بایستید و سر و شانه های خود را به سمت عقب نگه دارید و روی نقطه ای در دور دست تمرکز کنید.

روی تنفس خود تمرکز کنید. تنفس ریتمیک باعث می شود تا تمرکز و هوشیاری ذهنی در حین پیاده روی شما افزایش یابد.

شکم خود را منقبض نگه دارید. در طول پیاده روی کمی شکم خود را به سمت داخل بدن بکشید. شاید باور نکنید ولی همین یک حرکت ساده در طی پیاده روی می تواند به تقویت عضلات مرکزی و شکم شما بسیار کمک کند. هرچقدر سرعت خود را بالاتر ببرید ممکن است، درگیر کردن عضلات شکم چالش برانگیزتر باشد. توجه کنید هنگامی که عضلات شکم خود را به داخل منقبض می کنید، احساس درد یا ناراحتی می کنید خیلی فشار را زیاد نکنید و آن را تا حد تحمل خود نگه دارید و به تدریج زمان و شدت انقباض را بیشتر کنید.

در حین پیاده روی یا انجام هر گونه فعالیتی، محدودیت های درد خود را درک کنید و به بدن خود توجه زیادی داشته باشید. هر گونه فعالیتی را که باعث ایجاد یا تشدید درد شما می شود را متوقف کنید.

اثر پیاده روی بر درد سیاتیک

حرکات کششی قبل از پیاده روی با درد سیاتیک

قبل از ورزش پیاده روی، کشش ملایم باید انجام شود تا مفاصل و عضلات برای افزایش دامنه حرکتی مورد نیاز آماده شوند. مهم است که پنج دقیقه پیاده روی آسان داشته باشید تا ماهیچه ها را قبل از کشش گرم کنید تا هنگام کشش کاملاً سرد نباشند.

در مورد بهترین راه برای انجام حرکات کششی با یک پزشک صحبت کنید و حتماً گردن، بازوها، باسن، عضلات فوقانی و تحتانی ساق پا (از جمله عضلات همسترینگ در پشت ران) و مچ پا را در نظر بگیرید.

تکنیک هایی برای پیاده روی موثر در هنگام درد سیاتیک

استفاده از تکنیک های زیر به بهبود فواید پیاده روی برای شما کمک می کند.

می توانید پیاده روی را با 5 دقیقه شروع کنید و به تدریج آن را افزایش دهید. در کل روزی 30 تا 40 دقیقه پیاده روی در روز میتواند به بهبود علائم کمردرد و درد سیاتیک شما کمک کند..

در حین راه رفتن وضعیت مناسب بدنی خود را حفظ کنید تا بتوانید از فواید هوازی پیاده روی بیشترین بهره را ببرید و از آسیب بیشتر به کمر خود جلوگیری نمایید. با هم برخی از این تکنیک ها و وضعیت های راه رفتن را دوباره مرور می کنیم:  

سر و شانه ها:

سر را به سمت بالا و در مرکز شانه ها نگه دارید و مستقیماً به سمت جلو و رو برو نگاه کنید. شانه ها را رها اما صاف نگه دارید و از خم شدن به جلو خودداری کنید..

عضلات شکم

استفاده فعالانه از عضلات شکم برای کمک به حمایت از تنه و ستون فقرات بسیار ضروری است. برای انجام این کار، شکم را کمی به سمت داخل کشیده نگه دارید و کاملاً صاف بایستید. تاکید دوباره می کنیم که هنگام راه رفتن از خم شدن به جلو خودداری کنید!

عضلات باسن:

به طور طبیعی حرکت رو به جلو از عضلات باسن شروع می شود. سعی کنید گام های خود را در وضعتی کاملا راحت و مناسب بردارید؛ نه خیلی بلند و نه خیلی کوتاه. اغلب افراد این گونه تصور می کنند که بهتر است به هنگام پیاده روی گام های بلندی بردارند، اما این موضوع کاملا باور غلطی است. گام های بلند می تواند فشار مضاعفی را بر زانو ها و ستون فقرات شما اعمال کند.

بازوها و دست ها:

بازوها باید نزدیک بدن نگه دارید و آرنج ها را با زاویه 90 درجه خم کنید. در حین راه رفتن، بازوها نیز باید حرکت کنند و با حرکت پای مخالف به جلو به عقب بروند. به یاد داشته باشید که دست ها را بیش از حد منقبض نکنید، و از مشت کردن دست ها به صورت محکم خودداری کنید.

پاها: با هر قدم، به آرامی روی پاشنه و سپس وسط پا فرود بیایید. به آرامی پا را به سمت جلو بغلتانید تا روی انگشتان پا قرار گیرید و برای گام بعدی آماده شوید.

علت کج گذاشتن پا به سمت داخل در بزرگسالان

آیا می‌دانید علت کج گذاشتن پا به سمت داخل در بزرگسالان چیست؟! حتما شما هم شاهد افرادی بوده‌اید که به طور ناخواسته در هنگام راه رفتن، پاها را به سمت  داخل می‌گذارند. این عارضه نوعی ناهنجاری شایع در بزرگسالان است که بسیاری از افراد با آن مواجه هستند. شاید این سوال برای شما پیش آید که علت بروز این اتفاق چیست؟!

دلایل مختلفی برای علت کج گذاشتن پا به سمت داخل در بزرگسالان بیان شده است. بررسی این دلایل توسط پزشکان و متخصصین، می‌تواند آنها را به سمت یک نتیجه ایده‌آل راهنمایی نماید. از جمله مهمترین دلایل برای این عارضه، می‌توان به موارد زیر اشاره نمود:

[sc name=”didar”][/sc]

مهمترین علت کج گذاشتن پا به سمت داخل در بزرگسالان:

برای دستیابی به علت کج گذاشتن پا به سمت داخل در بزرگسالان باید پاهای فرد را به طور کامل مورد بررسی قرار داد. گاهی این مشکل فقط در مچ پا ایجاد می‌شود. از جمله دلایلی که سبب بروز این مشکل در ناحیه مچ پا می‌شود، صافی کف پا است. صاف بودن کف پا موجب می‌شود که فرد توانایی ایستادن صحیح را از دست دهد. در این عارضه، فرد در هنگام ایستادن، از هیچ قوس و فاصله‌ای بین کف پا و سطح زمین برخوردار نبوده و یا این فاصله بسیار کم و ناچیز است. همین مشکل سبب چرخش زیاد مچ پا در آنها خواهد شد. همچنین این مشکل سبب می‌شود که قاعده‌ی قرار گرفتن مفاصل در یک راستا به هم بخورد. این مشکل سبب بروز آسیب دیدگی و دردهای مختلفی در ناحیه مفاصل ران، قوزک یا زانو، مفاصل پایین کمر و … خواهد شد.

از دیگر دلایل مهم برای دلیل کج گذاشتن پا به سمت داخل در بزرگسالان، می‌توان به عدم مقاومت و پایداری استخوان قوزک بر روی استخوان پاشنه، اشاره نمود. بسیاری از متخصصین بر این عقیده‌اند که در این عارضه، استخوان پاشنه از شیب زیادی نسبت به مفصل، برخوردار است. بنابراین قوزک پا به اجبار به سمت داخل و جلو، می‌لغزد. از این عارضه با عنوان هایپرپروناسیون نیز یاد می‌کنند.

مهمترین عوارض کج قرار دادن پا به سمت  داخل چیست؟

با بررسی‌های دقیق در زمینه‌ی علت کج گذاشتن پا به سمت داخل در بزرگسالان می‌توان به دلیل بروز درد در این ناحیه، پی برد. این عارضه مشکلات مختلفی را در هنگام راه رفتن برای افراد به همراه دارد. اغلب دلیل بروز این مشکل، مادرزادی شناخته شده است. بسیاری از افراد که بدن آنها مورد بررسی قرار گرفته است، دچار یک عارضه‌ی پاتولوژیک بوده‌اند.

برخی از افراد بر این باورند که این مشکل با گذشت زمان رفع شده و به خودی خود، از بین می‌رود. اما آیا این باور صحیح است؟!

عوارض کج گذاشت پا

علت کج گذاشتن پا به سمت داخل در بزرگسالان و راههای درمانی آن:

پس از پی بردن به دلیل کج گذاشتن پا به سمت داخل در بزرگسالان می‌توان از راهکارهای درمانی آن نیز بهره برداری کرد. توجه داشته باشید که خردسالان از کف پای صافی برخوردار هستند. اما با رشد بدن، چربی‌های نوزادی نیز از بین رفته و رفته رفته کف پای آنها از قوس مناسبی برخوردار می‌شود. تحقیقات بسیار زیادی بر روی استخوان قوزک پا انجام شده است. اما تمامی این تحقیقات حاکی از آن هستند که: هیچ استخوان کج شده‌ای در ناحیه قوزک پا، با افزایش رشد در راستای مفاصل دیگر قرار نمی‌گیرد.

حتی در بسیاری از موارد نیز این کج شدگی با افزایش رشد و راه رفتن، حالت کج شدگی بیشتری را نیز در بر خواهد  داشت. از این رو بهترین راهکار، استفاده از روش‌های درمانی مناسب برای رفع این عارضه و قرار گرفتن استخوان قوزک پا در راستای مفاصل دیگر است. اما از دیگر دلایلی که سبب می‌شوند که فرد به طور ناخواسته پا را به سمت داخل بگذارد، عبارتند از:

  • وجود خار پاشنه
  • برخورداری از انگشت‌های چکشی در ناحیه پا
  • بانیون‌ها
  • وجود اختلال در برخی از عملکردهای تاندون تیبیال خلفی

اگر دارای زانوی پرانتزی هستید این مقاله را از دست ندهید

ضرر پیاده روی برای زانو

از ضرر پیاده روی برای زانو چه می‌دانید؟ برخی از افراد بر این باورند که با شروع درد زانو نباید پیاده روی کرد. آنها معتقدند که: پیاده روی می‌تواند مفصل زانو را تحت تاثیر قرار داده و از این رو درد آن را افزایش دهد. همانطور که می‌دانید ورزش کردن می‌تواند در بازسازی غضروف‌ها نقش بسزایی داشته باشد. غضروف‌ها در هنگام ورزش کردن، مواد مغذی را از بدن دریافت نموده و از این طریق می‌توانند قدرت خود را افزایش دهند. همچنین با ورزش کردن صحیح و مناسب، ماهیچه‌ها تقویت شده و می‌توانند وزن بدن را به راحتی تحمل نمایند. این موضوع سبب کاهش درد زانو و رفع بسیاری از دردهای دیگر در ناحیه پا خواهد شد.

 در نظر داشته باشید که مهمترین روش برای بهره برداری از گزینه‌های ورزشی، توجه به توصیه و مشورت پزشک متخصص و یا فیزیوتراپیست است. بسیاری از افراد به جهت برخی از مشکلات مختلف، نباید از فعالیت‌های ورزشی، مانند: پیاده روی، برای کاهش درد استفاده نمایند.

[sc name=”didar”][/sc]

 ضرر پیاده روی برای زانو چیست؟

 شاید این سوال نیز برای شما پیش آید که: ضرر پیاده روی برای زانو چیست؟ امروزه شاهد افراد مختلفی هستیم که به عارضه آرتروز مبتلا هستند. این عارضه با عدم کنترل، به سرعت پیشروی کرده و سبب بروز مشکلات بسیار زیادی خواهد شد. بنابراین استفاده از روش‌های موثر برای کنترل و درمان آن، امری ضروری تلقی می‌گردد. یکی از راهکارهای مناسب برای کاهش درد و درمان آرتروز، استفاده از ورزش‌های ساده، مانند: پیاده روی و ….، می‌باشد.

 گاهی در هنگام راه رفتن (برای افرادی که به بیماری آرتروز مبتلا هستند)، دردهایی در قسمت زانو خودنمایی می‌کنند. این دردها مربوط به تورم زانوها هستند که با تحرک صحیح و دقیق فرد، کاهش خواهند یافت. به طوری که اغلب مبتلایان به آرتروز با افزایش تحرک، احساس بهتری را تجربه می‌کنند. توجه داشته باشید که پیاده روی از جمله ساده‌ترین ورزش‌ها برای کم کردن وزن و درمان بسیاری از بیماری‌ها نیز به شمار می‌رود.

نقش پیاده روی بر روی عملکرد زانو:

عوامل بسیار زیادی برای بروز درد در ناحیه زانو وجود دارند که می‌توانند سبب ایجاد ضرر پیاده روی برای زانو گردند. پیش‌تر به عارضه آرتروز و فواید پیاده روی برای کاهش تورم و درد، اشاره شد. حال می‌توان از ساییدگی مفصل زانو یاد کرد. بسیاری از افراد به دلایل مختلف با ساییدگی مفصل زانو مواجه می‌شوند. بنابراین تشخیص درد زانو و استفاده از راهکارهای مناسب برای درمان آن، با توجه به نظر پزشک متخصص انجام می‌پذیرد. چه بسا انجام برخی از ورزش‌ها مانند پیاده روی و یا شنا، تاثیرات مخربی بر روی ساییدگی غضروف زانو داشته باشند. بنابراین باید از توصیه پزشکی در این زمینه، بهره برداری کرد. اغلب دانشمندان در برخی از تحقیقات شاهد بوده‌اند که: پیاده روی‌های طولانی سبب تشدید ساییدگی مفصل زانو و در نتیجه بروز آسیب‌های جدی، شده‌‌اند.

پیاده روی و سلامت زانو

 روش‌های درمانی مختلفی برای درمان درد زانو مورد استفاده قرار گرفته‌اند. بنابراین مهمترین راهکار برای استفاده و یا عدم استفاده از روش پیاده روی (برای کاهش درد) توجه به نظر پزشک متخصص می‌باشد. تنوع روش‌های درمانی سبب شده‌اند که بیماران به راحتی درد زانو را کاهش داده و و سلامت خود را کسب نمایند.

کاهش ضرر پیاده روی برای زانو با تکنیک‌های ساده:

برای اینکه بتوانید ضرر پیاده روی برای زانو را به شدت کاهش دهید، باید از تکنیک‌های مناسب پیاده روی مطلع گردید. استفاده از تکنیک‌های ساده، علاوه بر افزایش سلامت بدن، می‌تواند کاهش وزن و در نتیجه سلامتی زانوها را نیز به همراه داشته باشد. از جمله این تکنیک‌های منحصر بفرد، عبارتند از:

  • گام‌های کوتاه و پیاده روی آرام
  • انتخاب کفش مناسب که از وزن سبک و انعطاف پذیری بالا، برخوردار باشد.
  • استفاده از حرکات ساده دستها در هنگام پیاده روی
  • عمل صحیح پیاده روی (توجه به نحوه‌ی قرار دادن پاشنه و پنجه بر روی زمین)
  • استفاده از چوب‌های مناسب برای پیاده روی

جراحی آندوسکوپی ستون فقرات

بر طبق بررسی‌ها هرساله تقریباً 1.62 میلیون جراحی ستون فقرات فقط در ایالات متحده انجام می‌شود. چیزی که در این میان از اهمیت بالایی برخوردار است، به‌حداقل‌رساندن میزان آسیب بافتی و درد پس از عمل جراحی به‌منظور بازگشت سریع‌تر بیمار به شرایط قبل از عمل و بهبودی است. در طی سال‌های اخیر، ما شاهد پیشرفت‌های بزرگی در حوزه فناوری، تجهیزات و روش‌های جراحی ستون فقرات بوده‌ایم. جراحی آندوسکوپی ستون فقرات (ESS) در حال حاضر مهم‌ترین نمونه از این پیشرفت به‌حساب می‌آید که در جراحی‌های  بیماران مبتلا به کمردرد و گردن استفاده می‌شود.

جراحی آندوسکوپی ستون فقرات چیست؟

این جراحی یک روش کمتر تهاجمی است که با استفاده از برش‌های کوچک (کمتر از 1 اینچ) و سیستم‌های لوله‌ای کوچک که در ترکیب با آندوسکوپ برای دیدن منطقه جراحی قرار گرفته‌اند، صورت می‌گیرد. به طور معمول، روش‌های جراحی اندوسکوپی برای درمان سایر نواحی بدن (به‌عنوان‌مثال، دستگاه گوارش) استفاده می‌شود، اما امروزه به دلیل پیشرفت‌ها در حوزه اپتیک، تجسم بافت‌ها و تصویربرداری ستون فقرات، جراحی اندوسکوپی را به یک انتخاب درمانی جراحی برای بسیاری از بیماران تبدیل کرده است.

تروکار لوله‌ای از طریق یک‌برش کوچک به ناحیه موردنظر دسترسی پیدا می‌کند

جراحی آندوسکوپی ستون فقرات نوعی پیشرفته از جراحی ستون فقرات با حداقل تهاجم است که نسبت به روش‌های جراحی سنتی، زمان بهبودی و ریسک عود کمتری را دارا است. این روش همچنین می‌تواند به حفظ محدوده طبیعی تحرک ستون فقرات بعد از عمل نیز کمک کند. در برخی موارد، روش جراحی آندوسکوپی را می‌توان با استفاده از بی‌حسی موضعی به‌جای بیهوشی عمومی انجام داد و خطرات پزشکی را در بیمارانی که مسن‌تر هستند و یا دارای اختلالات پزشکی دیگری هستند که ممکن است خطر جراحی در حین بیهوشی را افزایش دهند، به‌شدت کاهش می‌دهد.

[sc name=”didar”][/sc]

تفاوت جراحی آندوسکوپی و سنتی

جراحی آندوسکوپی ستون فقرات نباید با روش‌های سنتی  مانند جراحی‌های کم تهاجمی، میکرو تهاجمی و یا لیزری ستون فقرات اشتباه گرفته شود. دستان مجرب یک جراح ستون فقرات که به طور منظم جراحی اندوسکوپی ستون فقرات را با استفاده از اندوسکوپ انجام می‌دهد، این جراحی به روشی متفاوت انجام می‌شود که مزایای بالقوه بسیاری را به بیماران ارائه می‌دهد، از جمله

لوله‌های دستگاه آندوسکوپ نیاز به برش بافت‌های نرم را کاهش می‌دهند (آسیب کمتر به بافت پوست و عضلات)

ازدست‌دادن خون کمتر

ناراحتی یا درد کمتر بعد از عمل

بهبودی سریع

بااین‌حال، جراحی اندوسکوپ ممکن است برای همه عارضه‌های ستون فقرات، مانند اسکولیوز، بی‌ثباتی ستون فقرات، سرطان یا تروماها مناسب نباشد. در این نوع موارد، جراح ممکن است یک روش سنتی باز یا با حداقل تهاجم ستون فقرات را توصیه کند.

مزایای جراحی آندوسکوپی ستون فقرات در مقابل خطرات آن

مانند هر نوع جراحی دیگری، برای جراحی آندوسکوپی ستون فقرات نیز، مزایا و خطراتی وجود دارد. به همین دلیل مهم است که شما و جراح ستون فقراتتان مزایای بالقوه و خطرات آن را دررابطه‌با درمان اختلال ستون فقرات با روش جراحی آندوسکوپی ستون فقرات در نظر بگیرید و در مورد آن صحبت کنید.

مزایای بالقوه: برش‌های کوچک و هدف‌گیری دقیق محل جراحی به معنای آسیب کمتر به پوست، عضلات و بافت‌های نرم است که منجر به ازدست‌دادن خون کمتر و بهبودی سریع‌تر می‌شود. علاوه بر این، اکثر روش‌های جراحی اندوسکوپیستون فقرات را می‌توان در حدود یک ساعت انجام داد و به بیمار اجازه می‌دهد چند ساعت پس از بیهوشی بعد از عمل روی پاهای خود بایستد.

خطرات بالقوه: استفاده از تجهیزات جراحی آندوسکوپی، یک مهارت جراحی بسیار تخصصی است که تا حدودی هنوز در مراحل اولیه است. به‌این‌ترتیب، تعداد نسبتاً کمی از جراحان ستون فقرات، تکنیک‌های جراحی اندوسکوپی را به طور منظم انجام می‌دهند تا مهارت داشته باشند. معمولاً جراحی آندوسکوپی ستون فقرات برای جراحی تجدیدنظر، موارد ناپایداری واضح ستون فقرات، اسپوندیلولیستزی با درجه بالا و یا سرطان روش مناسبی نیست.

جراحی آندوسکوپی ستون فقرات چگونه انجام می‌شود؟

ابتدا بیمار برای جراحی بی‌حس‌کننده موضعی را برای جلوگیری از درد دریافت می‌کند. یک‌برش پوستی 1 اینچی یا کوچک‌تر ایجاد می‌شود و یک تروکار لوله‌ای (به‌اندازه عرض یک مداد) وارد می شود. بسته به تشخیص و شرایط خاص بیمار، پزشک ممکن است با استفاده از یکی از دو روش به ستون فقرات دسترسی پیدا کند: یا اینترلامینار (از پشت ستون فقرات) یا ترانس فورامینال (کنار ستون فقرات)

جراحی به روش ترانس فورامینال

سپس یک دوربین کوچک از طریق تروکار به ناحیه موردنظر ستون فقرات وارد می‌شود. در طول جراحی اندوسکوپ، دوربین تصاویر لحظه‌ای محل عمل را روی مانیتور در دید مستقیم جراح می‌دهد و درواقع این دوربین آندوسکوپی است که به جراح در طول عمل جراحی کمک و راهنمایی می‌کند.

پس از پایان عمل، دوربین آندوسکوپی و تروکار به‌آرامی برداشته شده و برش کوچک با بخیه و پانسمان کوچک بسته می‌شود.

آیا شما کاندیدای جراحی آندوسکوپی ستون فقرات هستید؟

بسیاری از بیمارانی که کاندید جراحی آندوسکوپی ستون فقرات هستند، دارای انواع اختلالات ستون فقرات تشخیص‌داده‌شده‌اند. برخی از این تشخیص‌ها عبارت‌اند از پارگی دیسک متوسط تا شدید، آرتروپاتی فاست، سیاتیک و تنگی نخاع. بااین‌حال، جراحی ستون فقرات همیشه اولین درمان نیست. به‌طورکلی توصیه می‌شود که انواع درمان‌های غیرجراحی (مانند تزریق ستون فقرات، فیزیوتراپی) قبل از هر نوع جراحی ستون فقرات از جمله جراحی آندوسکوپی انجام شود.

سخن پایانی

پیشرفت در فناوری و تکنولوژی، جراحی آندوسکوپی ستون فقرات را توسعه داده است: یک گزینه بسیار عالی برای جراحی ستون فقرات که انقلابی در این زمینه ایجاد کرده است. در دستان جراح ستون فقرات بسیار ماهر و باتجربه، مزایای بالقوه این نسخه جدید از جراحی کم تهاجمی ممکن است برای نسل جدیدی از بیمارانی که با کمردرد و گردن درد مزمن زندگی می‌کنند بهبود سریع‌تر و رهایی و تسکین درد را به دنبال داشته باشد.

تاثیر آب درمانی بر آرتروز

تاثیر آب درمانی بر آرتروز چگونه است؟ استئوآرتریت یا آرتروز شایع‌ترین شکل آرتریت است که حدود 5 تا 10 درصد از کل جمعیت دنیا را تحت‌تأثیر قرار داده است. از عوامل تاثیر گذار بر این بیماری می‌توان به سن، عوامل ژنتیکی، آسیب قبلی، فشارهای مزمن در مفاصل و نیروهای مکانیکی غیرطبیعی اشاره نمود. یکی از دلایل عمده به‌وجودآمدن این بیماری چاقی است.

اضافه‌وزن باعث افزایش بارهای اضافی بر استخوان‌ها می‌شود و می‌تواند روند تخریب آن‌ها را تسریع کند. همچنین ضعف عضلات چهار سر ران با بروز استئوآرتریت در زانو در افراد مسنی که سابقه زانودرد نداشته‌اند بسیار مرتبط است. پژوهشی دراین‌رابطه نشان داده است که کاهش قدرت اندام تحتانی به‌وضوح با افزایش ناتوانی در افراد مبتلا به آرتروز مرتبط است. این موضوع نشان می‌دهد که آتروفی یا تحلیل عضلانی عاملی خطرآفرین برای آرتروز است.

[sc name=”didar”][/sc]

تأثیر آب‌ درمانی بر آرتروز مفصل ران: بررسی یک مطالعه

آب‌درمانی اغلب به بیماران مبتلا به آرتروز توصیه می‌شود، زیرا می‌تواند باعث کاهش تورم، تسکین درد، و کاهش بار روی مفاصل آسیب‌دیده شود.

تابه‌حال تحقیقات زیادی دررابطه‌با اثرات مفید و اثربخش آب‌درمانی انجام شده است. امروز می‌خواهیم باهم مقاله‌ای را که تأثیر این تمرینات را بر آرتروز مفصل ران بررسی نموده است با هم مرور کنیم.

یکی از روش‌های درمان آرتروز مفصل ران استفاده از امواج طول کوتاه به همراه تمرینات مربوط به این ناحیه است. این روند درمان، اغلب توسط فیزیوتراپ‌ها برای آرتروز مفصل ران استفاده می‌شود. در این تحقیق تلاش شد درمان با طول‌موج کوتاه در مقایسه با تمرینات آب‌درمانی مورد بررسی قرار گیرد.

چه کسانی در تحقیق تأثیر آب‌ درمانی بر آرتروز مفصل ران شرکت کردند؟

چهارده زن و مرد که از کلینیک‌های پزشکی به گروه تحقیقاتی ارجاع داده شده بودند، به طور تصادفی در دو گروه الف و ب قرار گرفتند. همه بیماران شرکت‌کننده در تحقیق حداقل یک ماه قبل از شروع کارآزمایی از یک رژیم دارویی یکسان استفاده کرده بودند که در طول دوره تحقیق نیز  تغییری نکرد. در گرو الف یک مرد و شش زن و در گروه ب چهار مرد و سه زن مورد بررسی قرار گرفتند. میانگین سن این افراد از 49 سال تا 81 سال بود. گروه الف تمرینات آب‌درمانی را دریافت کرد و گروه ب درمان‌های فیزیوتراپی.

تأثیر آب‌ درمانی بر آرتروز

تمرینات گروه الف و تاثیر آب درمانی بر آرتروز

گروه الف یک دوره شش هفته ای آب درمانی را با دو جلسه نیم ساعته در هفته دریافت کرد. تمرینات این گروه به شرح زیر بود:

1. راه رفتن به جلو و عقب.

2. راه‌رفتن به جلو و عقب روی انگشتان پا.

3. راه رفتن به پهلو به طرف چپ و راست.

4. راه رفتن به جلو و عقب با بلند کردن زانو.

5. بالا آوردن پا از جلو، عقب، و پهلو ها

6.  فشار دادن یک بالشتک باد شده به درون آب با پا.

7.  انجام حرکت دوچرخه در وضعیت شناوری به پشت.

8.  انجام حرکت قیچی در وضعیت شناوری به پشت.

9. زانو بلند، به صورت متناوب .

10. حرکات پای شنای کرال سینه.

تمرینات زمینی گروه ب

گروه B یک دوره شش هفته ای دیاترمی موج کوتاه و برنامه تمرینی تحت نظارت را دریافت کرد. درمان این گروه نیز مانند گروه الف دو بار در هفته انجام شد.  برنامه تمرینی این گروه شامل موارد زیر بود:

1.  پیاده‌روی در باشگاه به جلو و عقب.

2.  راه‌رفتن روی انگشتان پا به جلو و عقب.

3. راه‌رفتن به پهلو.

4.  بالاآوردن زانو تا قفسه سینه و پایین آوردن آن در حالت خوابیده به پشت.

5. تاب‌دادن پاها به جلو و عقب و طرفین.

6. دوچرخه ثابت

7.  خم و راست کردن زانوها بر روی تخته تعادل.

8.  دورکردن و نزدیک‌کردن پا بر روی تخته تعادل.

9. بالا رفتن و پایین آمدن بر روی پله 15 سانتی متری.

ارزیابی‌های انجام شده در رابطه‌ با آرتروز مفصل ران: شرایط و تست‌ها

ارزیابی‌های قبل از مداخلات تمرینی، توسط یک فیزیوتراپیست انجام شدند. این ارزیابی‌ها شامل پرسش‌نامه، دامنه حرکتی و تجزیه‌وتحلیل راه‌رفتن بود و تمامی موارد مورد ارزیابی، در شروع انجام تمرینات اندازه‌گیری و در پایان تمرینات نیز تکرار شدند. همچنین شخص ارزیابی‌کننده آگاهی درمورد اینکه هر فرد در چه گروه تمرینی قرار داشته است نداشت.

نتایج به‌دست‌آمده از تحقیق تاثیر آب درمانی بر آرتروز

این تحقیق در انتها مشخص کرد که در هر دو گروه روند بهبودی و درمان مشاهده شده است. اما در گروهی که تمرینات آب‌درمانی انجام داده بودند باتوجه‌به نتایج به‌دست‌آمده از پرسش‌نامه‌ها، بهبودی بیشتری مشاهده شد. همچنین پس از بررسی‌ها مشخص شد که بهبود خلق‌وخو در بیمارانی که آب‌درمانی را انجام داده‌اند در مقایسه با گروهی که فقط تمرینات زمینی و درمان با موج‌کوتاه را پشت سر گذاشته‌اند، بیشتر اتفاق افتاده است. در واقع این‌طور به نظر می‌رسد که بیماران از تمرینات آب‌درمانی بیشتر از سایر درمان‌ها لذت می‌برند. همچنین شاخص‌های مربوط به عملکرد در بیمارانی که تحت تمرینات آب‌درمانی قرار گرفته بودند بهبود قابل‌توجهی را نشان داد.

فاکتورهای مربوط به راه‌رفتن در هر دو گروه، قبل و بعد از تمرینات تفاوت چشمگیری پیدا نکرد. این موضوع می‌تواند ناشی از این قضیه باشد که شاخص‌های مورد ارزیابی دررابطه‌با راه‌رفتن در یک محیط مصنوعی و آزمایشگاهی انجام شده بودند، بنابراین ممکن است به طور دقیق شرایط عادی را منعکس نکرده باشند. درهرصورت این تحقیق نیز به‌مانند بسیاری دیگر از مطالعات پیشین تأثیرات آب‌درمانی را در بیماران مبتلا به آرتروز مفصل ران مؤثر ارزیابی نمود و می‌توان از این تمرینات برای بهبود این عارضه بهره جست.