سندروم تونل کارپال چیست؟

آیا در دست یا بازو احساس سوزن‌سوزن‌شدن یا بی‌حسی می‌کنید؟ آیا این احساس برای چندین ماه ادامه داشته است یا باگذشت زمان بدتر شده است؟ اگر چنین است، ممکن است سندرم تونل کارپال (CTS) داشته باشید.

سندرم تونل کارپال سالانه میلیون‌ها نفر را در سراسر جهان تحت‌تأثیر قرار می‌دهد، بااین‌حال متخصصان هنوز کاملاً مطمئن نیستند که چه چیزی باعث بروز این سندروم می‌شود. احتمالاً عوامل مختلفی مانند سبک زندگی و ژنتیک می‌تواند در بروز این عارضه تأثیرگذار باشد.. با این حال، عوامل خطرآفرین در این رابطه به قدری متنوع هستند که تقریباً هر فردی در مقطعی از زندگی خود ممکن است یک یا چند مورد از آنها را تجربه کند.

سندروم تونل کارپال زمانی اتفاق می افتد که عصب مچ دست شما تحت‌فشار قرار گیرد. در بسیاری از موارد، این موضوع نتیجه یک فعالیت معمولی روزمره است: استفاده از ابزارهای دستی، نواختن آلات موسیقی یا کارهای یدی مانند تایپ‌کردن یا کار با رایانه.

سندرم تونل کارپال می‌تواند باعث بی‌حسی، سفتی و درد در انگشتان و دست شود. هیچ راه شناخته شده‌ای برای جلوگیری از سندروم تونل کارپال وجود ندارد، اما برخی ورزش‌ها می‌توانند شانس شما را برای تجربه این علائم کاهش دهند.

این اختلال معمولاً به‌آرامی و به‌تدریج شروع می‌شود و ممکن است فقط یک یا هر دودست شما را تحت‌تأثیر قرار دهد. این عارضه اغلب باعث می‌شود تا در انگشتان، به‌خصوص در انگشت اشاره و شست، بی‌حسی یا گزگز احساس کنید. همچنین ممکن است احساس ناراحتی یا ضعف در مچ دست خود داشته باشید.

در ادامه سه حرکت اساسی که می‌توانید در هر زمانی از روز آن‌ها را انجام دهید با هم بررسی خواهیم کرد. این حرکات کششی و تمرینات بسیار ساده هستند و به هیچ وسیله‌ای نیاز ندارند. می‌توانید به‌راحتی آنها را پشت میز خود، یا درحالی‌که در صف مترو و یا اتوبوس منتظر هستید، یا هر زمان که یک یا دو دقیقه وقت دارید، انجام دهید.

متخصصان عقیده دارند که مشکلاتی مانند تونل کارپال بهتر است با کشش‌هایی که در طول روز انجام می‌شود، برطرف شوند. فقط چند دقیقه در روز با این حرکات آسان از مچ دست خود محافظت کنید.

تمرین عنکبوت: عنکبوتی که روی آینه راه می‌رود!

انگشتان دودست خود را به هم بچسبانید و مچ دست‌ها را به سمت زمین خم کنید. سپس سعی کنید انگشتان خود را تا جایی که می‌توانید از هم باز کنید و آن‌ها را با جداکردن کف دست‌ها از هم درکنید. سعی کنید که در این حرکت همچنان انگشتان را کنار هم نگه دارید، و آن‌ها را از هم جدا نکنید. در این حرکت فاسیای کف دست، ساختارهای تونل کارپال و عصب مدیان،  یعنی عصبی که در سندرم تونل کارپال تحریک شده و تحت‌فشار قرار گرفته است، کشیده می‌شود. این تمرین بسیار ساده است و حتی ممکن است همکاران اداری شما متوجه انجام آن نشوند، بنابراین هیچ بهانه‌ای برای امتحان‌نکردن آن ندارید!

تکان‌دادن دست‌ها

انجام این حرکت به همان اندازه که به نظر می‌رسد ساده است: دستان خود را طوری تکان دهید که انگار تازه آنها را شسته‌اید و می‌خواهید آنها را با هوا خشک کنید.

این تمرین را هر ساعت یک یا دو دقیقه انجام دهید تا عضله‌های خم‌کننده دست و عصب مدیان در طول روز دچار گرفتگی و سفتی نشوند.

حتی می‌توانید این حرکت را با روال شستن دست‌های خود ترکیب کنید. زیرا شما مرتب دستان خود را می‌شویید، درست است؟ اگر نه از درمان تونل کارپال خود به‌عنوان دلیل دیگری برای شستشوی بیشتر دستان استفاده کنید!

کشش فلکسورهای مچ دست

این حرکت عمیق‌ترین کشش این تمرینات است:

بازوی خود را در مقابل خود دراز کنید، کف دست خود را به سمت پایین بگیرید. سپس مچ خود را به عقب خم کنید و دست خود را به سمت زمین بکشید. با دست دیگر خود به‌آرامی مچ دست خود را بیشتر خم کنید تا زمانی که کشش را در ساعد خود احساس کنید. حداقل 15 تا 30 ثانیه این حالت را نگه دارید و این حرکت را برای 2 تا 4 بار تکرار کنید.

حرکات کششی بخش مهمی از روتین زندگی سالم است. لازم نیست تمرینات خود را به این لیست محدود کنید. هر قسمت از بدن شما می‌تواند از افزایش گردش خون و تحرکی که حرکات کششی می‌توانند ایجاد کنند، بهره‌مند شود.

چشم‌انداز سندروم تونل کارپال چیست؟

اگر فکر می‌کنید که سندروم تونل کارپال را تجربه می‌کنید، با پزشک خود صحبت کنید. درمان سریع این عارضه ممکن است به تسکین علائم شما و جلوگیری از بدتر شدن آن کمک کند. تمرینات ذکر شده در بالا باید تنها بخشی از برنامه درمانی شما باشد. سایر درمان‌های تونل کارپال می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

استفاده از ماساژ یخ

استراحت‌های مکرر

استفاده از آتل مچ دست در شب

تزریق کورتیکواستروئید

همین امروز یک آتل مچ دست و بسته‌های سرد قابل‌استفاده مجدد تهیه کنید. درصورتی‌که این درمان‌ها علائم شما را بهبود ندهند، پزشک ممکن است جراحی را توصیه کند.

برخی از تغییرات سبک زندگی و داروهای بدون نسخه می‌توانند به کاهش علائم خفیف کمک کنند.

1. از انجام کارهای تکراری اجتناب کنید

اگر در حال تایپ‌کردن، نواختن گیتار یا استفاده از مته‌دستی هستید، سعی کنید تایمر را از قبل به مدت 15 دقیقه تنظیم کنید. وقتی خاموش شد، کاری را که انجام می‌دهید متوقف کنید و انگشتان خود را تکان دهید. دستان خود را دراز کنید و مچ دست خود را حرکت دهید تا جریان خون در این نواحی بهبود یابد.

2. روی مچ خود آتل ببندید

صاف نگه‌داشتن مچ دست می‌تواند به کاهش فشار روی عصب میانی شما کمک کند. اغلب بروز این علائم در شب شایع‌تر است، بنابراین پوشیدن آتل در عصر ممکن است به تسکین علائم قبل از شروع آنها کمک کند. اگر با کارهای تکراری در محل کار مشکل دارید، می‌توانید در طول روز نیز از آتل مچ دست استفاده کنید.

3. بارهای وارده به دست خود را کاهش دهید

اگر متوجه شدید که با انجام کارهایی مانند نوشتن، تایپ‌کردن دست‌های خود را تحت‌فشار قرار می‌دهید، دست خود را شل کنید یا نیرویی را که استفاده می‌کنید کاهش دهید. مثلاً سعی کنید از یک خودکار با بدنه نرم استفاده کنید یا به‌آرامی روی کلیدها ضربه بزنید.

4. مراقب خم‌شدن مچ دستان خود باشید

از فعالیت‌هایی که مچ دست شما را در هر دو جهت تا حد زیادی خم می‌کند خودداری کنید. سعی کنید تاحدامکان وضعیت مچ دست خود را خنثی نگه دارید.

5. دستان خود را گرم نگه دارید

گرم نگه‌داشتن دست‌ها می‌تواند به کاهش درد و سفتی کمک کند. پوشیدن دستکش‌های بدون انگشت یا گرم‌کردن دست‌ها با یک کیسه آب گرم می‌تواند در این زمینه مؤثر باشد.

6. به مچ دستانتان کشش بدهید.

می‌توانید تمرینات مچ دست را درحالی‌که در صف فروشگاه مواد غذایی ایستاده‌اید یا در محل کار پشت میز خود نشسته‌اید، انجام دهید. به‌عنوان‌مثال، مشت خود را 5 تا 10 بار باز و بسته کنید. این حرکت می‌تواند به ازبین‌بردن هرگونه فشار روی مچ دست شما کمک کند.

7. داروهای بدون نسخه را امتحان کنید

مسکن‌های بدون نسخه مانند آسپرین (Bufferin) و ایبوپروفن (Advil) ممکن است در کاهش علائم مفید باشند. این داروها نه‌تنها می‌توانند هر گونه دردی که ممکن است داشته باشید را تسکین دهند، بلکه می‌توانند التهاب اطراف عصب را نیز کاهش دهند.

اگر این نکات و ترفندها بر علائم شما تأثیری ندارد، به یک متخصص طب فیزیکی یا کاردرمانی مراجعه کنید. آنها می‌توانند تمرینات پیشرفته‌تری را برای آرام‌کردن دست‌ها و تسکین علائم به شما آموزش دهند.

درمان‌های پزشکی سندرم تونل کارپال

موارد جدی‌تر سندرم تونل کارپال ممکن است به کمک پزشک نیاز داشته باشد. پزشک شما ممکن است کورتیکواستروئیدها را برای کاهش درد و التهاب شما توصیه کند. این داروها میزان تورم و فشار وارد شده به عصب مدیان را کاهش می‌دهند. تزریق این داروها مؤثرتر از استفاده از استروئیدهای خوراکی است. اگر سندروم تونل کارپال شما ناشی از شرایط التهابی مانند آرتریت روماتوئید باشد، این درمان ممکن است مؤثر باشد.

پزشک شما همچنین ممکن است جراحی را برای کاهش فشار روی عصب توصیه کند. این مورد معمولاً شامل ایجاد یک یا دو برش در ناحیه آسیب‌دیده و همچنین برش رباط درگیر است. این کار باعث آزادشدن عصب و افزایش فضای اطراف عصب می‌شود. این رباط در نهایت دوباره رشد خواهد کرد و فضای بیشتری نسبت به قبل برای عصب شما فراهم می‌کند. اگر سندروم تونل کارپال شما شدید باشد، جراحی ممکن است علائم شما را به طور کامل برطرف نکند، اما به شما کمک می‌کند احساس بهتری داشته باشید و از آسیب بیشتر به عصب جلوگیری کنید.

کلام آخر

سندروم تونل کارپال می‌تواند دردناک باشد و زندگی روزمره شما را مختل کند. اگر مدتی است که علائم را تجربه کرده‌اید، به پزشک خود مراجعه کنید تا در مورد راه‌هایی که می‌توانید درد و فشار را کاهش دهید سؤال کنید.

اگر درمان‌های خانگی مؤثر نبودند، درباره سایر روش‌های درمانی موجود بیشتر جستجو کنید. این روش‌ها می‌تواند شامل تزریق کورتیکواستروئید یا جراحی باشند. تشخیص و درمان به‌موقع بهترین راه برای جلوگیری از آسیب دائمی عصبی است

سندرم درد مایوفاشیال یک اختلال درد مزمن است که در آن فشارآوردن به نقاط حساسی در عضلات که با نام نقاط ماشه‌ای شناخته می‌شوند، می‌تواند باعث درد در عضلات و یا درد ارجاعی در ناحیه‌ای به‌ظاهر نامرتبط در بدن شود.

این سندرم معمولاً پس از انقباض‌های مکرر عضله رخ می‌دهد که می‌تواند ناشی از حرکات تکراری مورداستفاده در مشاغل و یا فعالیت‌های ورزشی و گاهی تنش‌های عضلانی مرتبط با استرس باشد.

در سندروم درد مایوفاشیال، برخلاف سایر دردهای عضلانی ناشی از فعالیت‌ها، درد و ناراحتی بعد از استراحت باقی می‌ماند و یا حتی بدتر می‌شود. برای درمان این سندروم می‌توان از فیزیوتراپی، داروهای ضددرد، تزریق در نقاط ماشه‌ای و در نهایت تکنیک‌های آرام‌بخش استفاده نمود.

علائم سندروم درد مایوفاشیال

علائم و نشانه‌های سندرم درد مایوفاشیال ممکن است شامل موارد زیر باشد:

درد عمیق و دردناک در عضله

دردی که ادامه دارد یا بدتر می‌شود

وجود یک نقطه حساس در یک عضله

مشکل در خوابیدن به دلیل درد

علل به‌وجودآمدن سندروم درد مایوفاشیال

پس از آسیب‌دیدگی یا استفاده بیش از حد از عضلات، ممکن است در فیبرهای عضلانی شما نقاطی سفت و دردناک به وجود بیاید. به این مناطق حساس، نقاط ماشه‌ای می‌گویند. نقاط ماشه‌ای در عضله می‌توانند باعث کشیدگی و درد در سرتاسر عضله شوند. اگر این درد ادامه پیدا کند و بدتر شود، پزشکان آن را سندرم درد مایوفاشیال می‌نامند.

عوامل خطرآفرین در به‌وجودآمدن سندروم درد مایوفاشیال

سندرم درد مایوفاشیال توسط یک محرک مانند سفتی عضلانی ایجاد می‌شود که می‌تواند نقاط ماشه‌ای را در عضلات شما ایجاد کند. عواملی که ممکن است خطر به‌وجودآمدن نقاط ماشه‌ای را در عضلات شما افزایش دهند عبارت‌اند از:

آسیب عضلانی: آسیب عضلانی حاد یا تنش مداوم عضلات ممکن است منجر به ایجاد نقاط ماشه‌ای شود. به‌عنوان‌مثال، اگر یک نقطه در داخل یا نزدیک یک عضله تحت‌فشار زیادی قرار گیرد ممکن است به یک نقطه ماشه‌ای تبدیل شود. حرکات تکراری و وضعیت نامناسب نیز ممکن است خطر به‌وجودآمدن این نقاط را افزایش دهد.

استرس و اضطراب: افرادی که به طور مکرر استرس و اضطراب را تجربه می‌کنند ممکن است بیشتر در عضلات خود نقاط ماشه‌ای ایجاد کنند. بر اساس این تئوری، این افراد ممکن است بیشتر عضلات خود را منقبض کنند، و این فشار مکرر در عضلات، آن‌ها را مستعد ابتلا به نقاط ماشه‌ای می‌کند.

عوارض سندرم درد مایوفاشیال

عوارض مرتبط با سندرم درد مایوفاشیال ممکن است شامل موارد زیر باشد:

مشکلات خواب: علائم و نشانه‌های سندرم درد مایوفاشیال ممکن است خواب شبانه را دشوار کند. ممکن است در یافتن یک موقعیت خواب راحت مشکل داشته باشید و اگر در هنگام خواب حرکت کنید، ممکن است به یک نقطه ماشه‌ای برخورد کرده و بیدار شوید.

فیبرومیالژیا: برخی تحقیقات نشان می‌دهد که سندرم درد مایوفاشیال ممکن است در برخی افراد به فیبرومیالژیا تبدیل شود. فیبرومیالژیا یک بیماری مزمن است که با درد گسترده همراه است.برخی از پزشکان معتقدند که سندرم درد مایوفاشیال ممکن است در شروع این فرایند نقش داشته باشد.

تشخیص سندرم درد مایوفاشیال

در طول معاینه فیزیکی، پزشک ممکن است فشار ملایمی با انگشت خود به ناحیه دردناک وارد کند و احساس کند که این نواحی دارای تنش زیادی است. فشار بر روی نقاط ماشه‌ای می‌تواند پاسخ‌های خاصی را ایجاد کند. به‌عنوان‌مثال، ممکن است فرد دچار انقباض عضلانی شود.

درد عضلانی دلایل احتمالی زیادی دارد. پزشک ممکن است آزمایش‌ها و روش‌های دیگری را برای رد سایر علل درد عضلانی توصیه کند.

درمان سندرم درد مایوفاشیال

درمان این سندرم معمولاً شامل داروها، تزریق در نقطه ماشه‌ای یا فیزیوتراپی است. هیچ شواهد قطعی استفاده از یک درمان خاص را توصیه نمی‌کند، اما ورزش جزء مهم و ضروری هر برنامه درمانی در نظر گرفته می‌شود. گزینه‌ها و ترجیحات درمانی خود را با پزشک خود در میان بگذارید. ممکن است لازم باشد بیش از یک روش را برای یافتن تسکین درد امتحان کنید.

داروها

داروهای مورداستفاده برای سندرم درد میوفاشیال عبارت‌اند از:

مسکن‌ها: مسکن‌های بدون نسخه مانند ایبوپروفن و ناپروکسن سدیم  ممکن است به برخی افراد کمک کند. گاهی ممکن است پزشک مسکن‌های قوی‌تری را نیز تجویز کند. برخی از این مسکن‌ها ممکن است به‌صورت روی جلدی برای شما تجویز شوند و شما باید این مسکن‌ها را روی پوست خود در نقاط دردناک قرار دهید.

داروهای ضدافسردگی: بسیاری از انواع داروهای ضدافسردگی می‌توانند به تسکین درد کمک کنند. برای برخی از افراد مبتلا به سندرم درد مایوفاشیال ، به نظر می‌رسد آمی تریپتیلین باعث کاهش درد و بهبود خواب می‌شود

آرام‌بخش‌ها: کلونازپام (کلونوپین) به درمان اضطراب و خواب ضعیف که گاهی با سندرم درد مایوفاشیال رخ می‌دهد کمک می‌کند. البته این داروها باید بااحتیاط مصرف شود زیرا می‌تواند باعث خواب‌آلودگی شود و وابستگی ایجاد کند.

درمان به‌وسیله فیزیوتراپی و حرکات اصلاحی

یک فیزیوتراپیست و یا متخصص حرکات اصلاحی می‌تواند برنامه‌ای برای کمک به تسکین درد شما بر اساس علائم و نشانه‌های شما طراحی کند که ممکن است شامل موارد زیر باشد:

کشش. یک متخصص ممکن است شما را از طریق تمرینات کششی ملایم راهنمایی کند تا به کاهش درد در عضله آسیب‌دیده کمک کند. اگر در هنگام کشش احساس درد در نقطه ماشه‌ای دارید، فیزیوتراپ ممکن است محلول بی‌حس‌کننده را روی پوست شما اسپری کند.

آموزش وضعیت بدن. بهبود وضعیت بدن می‌تواند به تسکین درد میوفاشیال، به‌ویژه در ناحیه گردن کمک کند. ورزش‌هایی که عضلات اطراف نقطه ماشه‌ای شما را تقویت می‌کنند، به شما کمک می‌کنند از به‌کارگرفتن بیش از حد هر یک از عضلات جلوگیری کنید.

ماساژدادن. یک متخصص ممکن است عضله آسیب‌دیده شما را ماساژ دهد تا به تسکین درد شما کمک کند. متخصص ممکن است از ضربات دستی طولانی در امتداد عضله شما استفاده کند یا به نواحی خاصی از عضله شما فشار وارد کند تا تنش از بین برود.

حرارت. اعمال گرما از طریق کیسه آب گرم یا دوش آب گرم می‌تواند به کاهش تنش عضلانی و کاهش درد کمک کند.

سونوگرافی. در این نوع درمان از امواج صوتی برای افزایش گردش خون و گرما استفاده می‌شود و ممکن است باعث بهبودی عضلات آسیب‌دیده از سندرم درد مایوفاشیال شود.

استفاده از تزریقات در درمان سندرم درد مایوفاشیال

تزریق یک عامل بی‌حس‌کننده یا یک استروئید به نقطه ماشه‌ای می‌تواند به تسکین درد کمک کند. در برخی افراد، تنها واردکردن سوزن در نقطه ماشه‌ای به شکستن تنش عضلانی کمک می‌کند. این روش که روش سوزن خشک نامیده می‌شود، شامل قراردادن یک سوزن در چندین مکان در داخل و اطراف نقاط ماشه‌ای است. همچنین به نظر می‌رسد که استفاده از طب سوزنی برای برخی از افرادی که سندرم درد مایوفاشیال را تجربه می‌کنند مفید باشد.

اصلاح سبک زندگی و درمان‌های خانگی

اگر سندرم درد مایوفاشیال دارید اقدامات خودمراقبتی برای حفظ سلامت بدن شما ممکن است تمرکز شما را بر روی مقابله با درد آسان‌تر کند.

ورزش. ورزش ملایم می‌تواند به شما کمک کند بهتر با درد کنار بیایید. تا جایی که درد به شما اجازه می‌دهد، فعال بمانید. از پزشک یا فیزیوتراپیست خود در مورد تمرینات مناسب مشورت بگیرید.

ریلکس باشید. اگر استرس و تنش دارید، ممکن است درد بیشتری را تجربه کنید. راه‌هایی برای آرامش پیدا کنید. مدیتیشن، نوشتن و یا صحبت با دوستان همگی می‌توانند مفید باشند.

مراقب بدن خود باشید. از یک رژیم غذایی سالم پر از میوه و سبزیجات استفاده کنید. به‌اندازه کافی بخوابید تا با آرامش از خواب بیدار شوید. مراقب بدن خود باشید تا بتوانید انرژی خود را برای مقابله با درد خود صرف کنید.

چه عواملی باعث ایجاد گودی کمر یا هایپرلوردوز می‌شود؟ کمر به طور طبیعی دارای انحنای روبه‌داخل و لوردوز می‌باشد؛ اما اگر این قوس و انحنا بیش از حد به سمت داخل باشد، هایپرلوردوز یا گودی کمر نامیده می‌شود. این انحنای بیش از حد و هایپرلوردوز می‌تواند هم در ستون فقرات گردنی و هم در ستون فقرات کمری دیده شود.

همه افراد به طور طبیعی در قسمت ستون فقرات خود دارای انحنا هستند. این انحناها که شکل S  ستون فقرات شما را ایجاد می‌کنند، انحنای لوردوتیک (در قسمت گردن و کمر) و کیفوتیک (در قسمت سینه‌ای) نامیده می‌شوند. این انحناها کمک می‌کنند تا بدن شما:

نیروها و شوک‌های وارده را جذب کند.

وزن سر بر روی گردن را تحمل کند.

بالاتنه را به‌صورت متعادل بر روی لگن قرار دهد.

تثبیت و حفظ ساختار بدنی را به بهترین شکل صورت دهد.

و در نهایت این انحناها کمک می‌کنند تا حرکت کنید، خم شوید و سایر فعالیت‌های بدنی را در جهات مختلف به‌راحتی انجام دهید.

همانطور که گفتیم همه افراد یک منحنی لوردوز طبیعی در قسمت کمر دارند؛ اما اگر این منحنی بیش از حد به سمت داخل انحنا پیدا کند، به آن هایپرلوردوز یا گودی کمر گفته می‌شود. هایپرلوردوز می‌تواند کمر و گردن شما را تحت تاثیر قرار دهد. این ناهنجاری می‌تواند منجر به فشار بیش از حد بر ستون فقرات و باعث درد و ناراحتی شود. اگر این انحنا شدید باشد و درمان نشود، می‌تواند بر توانایی حرکت شما نیز تأثیر بگذارد.

درمان گودی کمر بستگی به این موضوع دارد که منحنی آن چقدر جدی است و اینکه فرد چگونه به این لوردوز مبتلا شده است. اگر با خم‌شدن به جلو انحنای کمر از بین برود، نگرانی پزشکی کمی وجود خواهد داشت و احتمالاً می‌توان با فیزیوتراپی و ورزش روزانه وضعیت بدنی را بهبود بخشید. اما اگر هنگام خم‌شدن به جلو، منحنی ثابت باقی بماند، باید به پزشک مراجعه نمود. در ادامه با ما باشید تا بدانید هایپرلوردوز یا گودی کمر به چه علت به وجود می‌آید و پزشک شما چگونه آن را تشخیص می‌دهد.

علل شایع گودی کمر

گودی کمر می‌تواند افراد را در هر سنی تحت‌تأثیر قرار دهد. برخی شرایط و عوامل می‌توانند خطر ابتلا به هایپرلوردوز را افزایش دهند. برخی از این عوامل می‌توانند شامل موارد زیر باشد:

اسپاندیلولیستزیس: این عارضه یک بیماری ستون فقرات است که در آن یکی از مهره‌های پایینی به سمت جلو و روی استخوان زیرین آن می‌لغزد و معمولاً با جراحی درمان می‌شود.

آکندروپلازی: آکندروپلازی یکی از شایع‌ترین انواع کوتولگی است.

پوکی‌استخوان: پوکی‌استخوان یک بیماری استخوانی است که باعث ازبین‌رفتن تراکم استخوان می‌شود و خطر شکستگی را افزایش می‌دهد.

استئوسارکوم: استئوسارکوم یک سرطان استخوان است که معمولاً در استخوان ساق پا، استخوان ران یا استخوان بالای بازو در نزدیکی شانه ایجاد می‌شود.

چاقی: چاقی یک بیماری همه‌گیر در سراسر جهان است که افراد را در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به بیماری‌های جدی مانند دیابت نوع 2، بیماری قلبی و سرطان قرار می‌دهد.

علائم هایپرلوردوز یا گودی کمر چیست؟

شایع‌ترین علامت هایپرلوردوز، درد عضلانی است. وقتی ستون فقرات شما به طور غیرطبیعی دچار انحنا می‌شود، عضلات شما در جهات مختلف کشیده می‌شوند و در نتیجه این موضوع باعث سفت‌شدن یا اسپاسم آنها می‌شود. اگر هایپرلوردوز گردنی دارید، این درد ممکن است به گردن، شانه‌ها و قسمت بالای کمر شما نیز کشیده شود. همچنین ممکن است دامنه حرکتی کمر شما محدودتر شود.

می‌توانید با درازکشیدن روی یک سطح صاف و بررسی اینکه آیا فاصله زیادی بین انحنای گردن و پشت شما و سطح وجود دارد، میزان لوردوز خود را بررسی کنید. اگر بتوانید به‌راحتی دست خود را در این فضا حرکت دهید، ممکن است هایپرلوردوز داشته باشید.

اگر علائم دیگری از جمله:

بی‌حسی

مورمورشدن

دردهایی مانند شوک الکتریکی

کنترل ضعیف مثانه

ضعف

مشکل در حفظ کنترل عضلات

را تجربه کردید، باید فوراً به پزشک مراجعه کنید؛ زیرا این علائم ممکن است نشانه‌های یک بیماری جدی‌تر مانند گیرافتادگی عصب باشد.

گودی کمر یا هایپرلوردوز در کودکان

هایپرلوردوز در دوران کودکی اغلب، بدون هیچ علت شناخته شده‌ای ظاهر می‌شود. به این ناهنجاری، لوردوز خوش‌خیم نوجوانان نیز می‌گویند. این ناهنجاری به این دلیل اتفاق می‌افتد که عضلات اطراف باسن کودک ضعیف یا سفت شده‌اند. لوردوز خوش‌خیم نوجوانان معمولاً با افزایش سن از بین می‌رود.

گاهی هایپرلوردوز می‌تواند نشانه دررفتگی مفصل ران باشد، به‌خصوص اگر کودک شما با ماشین برخورد کرده یا در جایی زمین‌خورده باشد.

سایر شرایطی که می‌تواند باعث ایجاد هایپرلوردوز در کودکان شود، معمولاً مربوط به سیستم عصبی و مشکلات عضلانی است که بسیار نادر هستند. شرایطی مانند فلج مغزی.

گودی کمر یا هایپرلوردوز در زنان باردار

بسیاری از زنان باردار در طی بارداری خود ممکن است کمردرد را تجربه کنند و علائم هایپرلوردوز، مانند شکم و باسن بیرون‌زده را داشته باشند. اما تحقیقات نشان می‌دهد که هایپرلوردوز در دوران بارداری در واقع برای تنظیم مجدد مرکز ثقل در ستون فقرات به وجود می‌آید.

به‌طورکلی کمردرد ممکن است به دلیل تغییر جریان خون در بدن اتفاق بیفتد و به‌احتمال زیاد این کمردرد پس از زایمان از بین خواهد رفت.

گودی کمر یا هایپرلوردوز چگونه تشخیص داده می‌شود؟

در ابتدا پزشک تاریخچه پزشکی شما را بررسی می‌کند، سپس یک معاینه فیزیکی انجام می‌دهد و در مورد علائم شما سؤال می‌کند تا متوجه شود که آیا شما به گودی کمر مبتلا هستید یا خیر. در طول معاینه فیزیکی، پزشک از شما می‌خواهد که به جلو و به پهلو خم شوید. پزشک با مشاهده این حرکات متوجه خواهد شد که:

منحنی انعطاف‌پذیر است یا خیر؟

دامنه حرکتی شما به چه صورت است؟

آیا ستون فقرات شما در یک راستا قرار دارد؟

پزشک در صورت وجود هر گونه ناهنجاری ممکن است سؤالاتی از شما بپرسد مانند:

چه زمانی متوجه انحنای بیش از حد کمر خود شدید؟

آیا به نظر شما منحنی نسبت به قبل بدتر شده است؟

آیا شکل منحنی تغییر می‌کند؟

کجا احساس درد می‌کنید؟

پس از محدودکردن علل احتمالی، پزشک آزمایش‌هایی از جمله عکس‌برداری با اشعه ایکس از ستون فقرات را برای بررسی زاویه انحنای لوردوز شما تجویز می‌کند. پزشک بر اساس زاویه عکس رادیولوژی شما و با درنظرگرفتن سایر عوامل مانند قد، سن و توده بدن، تشخیص می‌دهد که آیا گودی کمر دارید یا خیر.

نحوه درمان گودی کمر یا هایپرلوردوز

اکثر افراد مبتلا به گودی کمر به درمان پزشکی نیاز ندارند مگر اینکه این ناهنجاری بسیار شدید باشد. درواقع درمان گودی کمر به‌شدت انحنای شما و وجود علائم دیگر بستگی دارد.

گزینه‌های درمانی عبارت‌اند از:

دارو، برای کاهش درد و تورم

فیزیوتراپی روزانه، برای تقویت عضلات و دامنه حرکتی

کاهش وزن، برای کمک به وضعیت بدن

بریس، در کودکان و نوجوانان

جراحی، در موارد شدید با درگیری‌های عصبی

مکمل‌های غذایی مانند ویتامین D

چگونه از گودی کمر یا هایپرلوردوز پیشگیری کنیم؟

اگرچه دستورالعملی برای پیشگیری از گودی کمر وجود ندارد، اما می‌توانید برخی از تمرینات را برای حفظ وضعیت بدنی مناسب و سلامت ستون فقرات خود انجام دهید.

ایستادن طولانی‌مدت نیز ممکن است انحنای ستون فقرات شما را تغییر دهد. بر اساس یکی از مطالعاتی که در این زمینه صورت‌گرفته است، ایستادن زیاد به طور قابل‌توجهی منحنی کمر را افزایش می‌دهد. اگر به دلیل کار یا عادت، زیاد می‌ایستید، سعی کنید هرازچندگاهی با نشستن استراحت کنید.

چه زمانی برای گودی کمر یا هایپرلوردوز به پزشک مراجعه کنیم؟

اگر هنگام خم‌شدن به جلو، منحنی کمری شما از بین رفت، نیازی به درمان ندارید. اما اگر هنگامی که خم می‌شوید منحنی لوردوز باقی می‌ماند (منحنی انعطاف‌پذیر نیست)، باید به دنبال درمان باشید.

همچنین اگر دردی را تجربه می‌کنید که در انجام کارهای روزمره شما اختلال ایجاد می‌کند، باید به پزشک مراجعه کنید. انعطاف‌پذیری، تحرک و فعالیت‌های روزانه ما به‌سلامت ستون فقراتمان بستگی دارد. درمان گودی کمر یا هایپرلوردوز می‌تواند به پیشگیری از عوارض بعدی مانند آرتریت و کمردرد مزمن کمک کند.

درد گردن یکی از بیماری ‌هایی است که امروزه بسیاری از افراد به آن مبتلا می‌ شوند. درمان درد گردن تا حدودی دشوار است. به همین دلیل باید بهترین دکتر ارتوپد گردن در تهران را جهت درمان انتخاب کنید. در واقع اگر پزشک ارتوپد در کار خود حرفه ای نباشد درد گردن کاهش پیدا نمی کند. به همین دلیل امکان دارد خطرات بیشتری برای بیمار به وجود بیاید. اگر مایل هستید درد گردن خود را با استفاده از روش ‌های ارتوپدی درمان کنید باید به دنبال بهترین پزشک باشید. بهترین پزشک دوره های آموزشی مربوط به درمان درد گردن  را گذرانده است. به همین دلیل پزشک شدت علائم بیماری را مورد بررسی قرار می ‌دهد و سپس بر اساس نوع علائم بیمار یکی از روش‌ های درمانی را تجویز می‌ کند.

نکاتی برای انتخاب بهترین دکتر ارتوپد گردن در تهران

 اگر مایل هستید بهترین دکتر ارتوپد گردن در تهران را انتخاب کنید باید در مورد تخصص و تجربه پزشک اطلاعات کافی کسب نمایید. برخی از مهمترین نکاتی که جهت انتخاب بهترین پزشک ارتوپد اهمیت دارد عبارت است از :

1. تمامی روش های درمانی را برای بیمار توضیح دهد

یکی از مهمترین نکاتی که بهترین دکتر ارتوپد گردن تهران به آن توجه می کند این است که تمامی روش های درمانی را برای بیمار توضیح می دهد. هر یک از روش های درمانی که جهت درمان گردن درد به کار گرفته می‌ شوند متفاوت هستند. پزشک وظیفه دارد در مورد تمامی این روش ها و همچنین نحوه پاسخگویی آنها با بیمار صحبت کند. این مسئله که بیمار بداند هر یک از روش های درمان گردن درد بر اساس چه علائمی مورد استفاده قرار می گیرند و چه نتیجه ای ارائه می‌ دهند اهمیت زیادی دارد. در واقع بهترین جراح به خوبی می‌ داند که باید بیمار را برای قبل از عمل به چه صورت آماده کند.

2. تعداد موفقیت های درمانی زیادی داشته باشد

یکی دیگر از ویژگی هایی که بهترین دکتر ارتوپد گردن تهران دارد این است که موفقیت های درمانی زیادی داشته است. تعداد ارتوپدی هایی که پزشک انجام داده را به خوبی بررسی کنید تا مطمئن شوید پزشک مورد نظر تخصص و تجربه بیشتری دارد. در واقع اگر پزشک ارتوپدی های زیادی انجام داده باشد به خوبی می داند که درمان برای هر یک از انواع گردن درد پاسخگو است یا نیست. تخصص و تجربه پزشک در صورتی افزایش پیدا می کند که تعداد موفقیت های درمانی بیشتری داشته باشد.

3. بررسی نحوه برخورد بهترین دکتر ارتوپد گردن تهران

 یکی دیگر از نکاتی که زمان انتخاب بهترین دکتر ارتوپد گردن در تهران باید به آن دقت داشته باشید نحوه برخورد پزشک می باشد. بسیاری از پزشکانی که تخصص و تجربه زیادی دارند نحوه برخورد مناسبی با بیمار نخواهند داشت. این دسته از پزشکان محبوب نیستند و بیماران آنها را انتخاب نمی کنند. به همین دلیل زمانی که می خواهید بهترین پزشک را برای درمان گردن درد انتخاب کنید باید نحوه برخورد جراح با بیمار را بررسی نمایید. این مسئله که بیمار بتواند با پزشک به خوبی صحبت کند و تمامی علائم و نوع بیماری خود را به پزشک بگوید بسیار مهم است. برخی از پزشکان صبر حوصله ندارند. به همین دلیل بیماران با آنها نمی توانند ارتباط برقرار کنند.

4. رزرو نوبت به صورت اینترنتی باشد

 یکی از ویژگی‌ های دیگری که بهترین دکتر ارتوپد گردن تهران دارد این است که به صورت اینترنتی رزرو نوبت را انجام می دهد. بسیاری از بیماران نمی توانند برای رزرو نوبت کلینیک یا مطب پزشک به صورت حضوری مراجعه کنند. در واقع برخی از بیمارانی که در شهرستان هستند به صورت اینترنتی جهت رزرو نوبت اقدام می کنند. بر همین اساس بهترین پزشک تلاش می کند تا شرایط رزرو اینترنتی نوبت را برای بیماران فراهم کند. شما می توانید از طریق وب سایت بهترین نزد بهترین پزشک نوبت خود را رزرو کنید. همچنین خدمات و تمامی ویژگی هایی که پزشکی دارد را می توانید در وب سایت مورد بررسی قرار دهید.

5. بهترین دکتر ارتوپد گردن تهران روش های جدید درمان را می شناسد

یکی دیگر از ویژگی هایی که بهترین دکتر ارتوپد گردن در تهران دارد این است که روش های جدید و به روز برای درمان به کار می ‌گیرد. امروزه روش‌ های مدرن و پیشرفته ای جهت درمان گردن درد به کار گرفته می شوند. در واقع پزشکانی هستند که تجربه و تخصص زیادی کسب کرده ‌اند. آنها به خوبی می‌ دانند که با استفاده از روش های قدیمی امکان دارد بیماران پاسخ مناسبی دریافت نکنند. به همین دلیل از روش ‌های مدرن و جدید درمان ارتوپدی استفاده می کنند. شما می توانید تمامی تجهیزاتی که برای درمان گردن درد می باشد را مورد بررسی قرار دهید و سپس بهترین پزشک را انتخاب کنید.

تمرینات مک‌کنزی برای کمردرد چیست؟بسیاری از افراد در طول زندگی خود نوعی از کمردرد را تجربه می‌کنند. به‌عنوان مثل در ایالات متحده، کمردرد 75 تا 85 درصد از کل بزرگسالان را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد.

اگر کمردرد را تجربه می‌کنید، بهتر است با یک متخصص مشورت کنید تا علت آن تشخیص داده شود. این موضوع می‌تواند به شما کمک کند تا ایمن‌ترین و مؤثرترین گزینه درمانی را پیدا کنید.

یکی از این گزینه‌های درمانی می‌تواند پیروی از روش مکنزی باشد که گاهی اوقات تشخیص و درمان مکانیکی نیز نامیده می‌شود. این روش درمانی شامل مجموعه‌ای از دستورالعمل‌ها برای ارزیابی حرکت افراد و همچنین انجام تمرین‌هایی است که برای بهبود تحرک و وضعیت ستون فقرات طراحی شده‌اند.

برای بهره‌مندی از مزایای کامل تمرینات مک‌کنزی برای کمردرد، بهتر است تحت نظارت یک متخصص فیزیوتراپی این روش را انجام دهید تا بتواند ارزیابی و تمرینات مناسبی به شما ارائه دهد. بااین‌حال، می‌توانید چند تمرین مک‌کنزی را در خانه برای تسکین کمردرد امتحان کنید.

چگونه با خیال راحت تمرینات مک‌کنزی را امتحان کنیم؟

تمرینات مک‌کنزی برای کمردرد برای همه افراد مناسب نیست. اگر جراحی کمر انجام داده‌اید، بهتر است از انجام این برنامه تمرینی خودداری کنید. همچنین در صورت داشتن بیماری جدی در ستون فقرات، مانند شکستگی ستون فقرات، باید از انجام آن اجتناب کنید. البته اغلب توصیه این است که  قبل از انجام این تمرینات با پزشک خود مشورت کنید. متخصص می‌تواند به شما کمک کند تا مطمئن شوید که انجام این تمرینات کمردرد شما را بدتر نمی‌کند.

اگر تصمیم دارید تمرینات مک‌کنزی برای کمردرد را به‌تنهایی امتحان کنید، مطمئن شوید که به‌آرامی حرکات را انجام می‌دهید. حرکات ناگهانی ممکن است علائم شما را بدتر کند.

اگر علائم زیر را در یک یا هر دو پا احساس کردید، بلافاصله ورزش را متوقف کنید:

• افزایش درد
• بی‌حسی
• مورمور

ممکن است در حین انجام تمرینات مک‌کنزی کمردرد موقتی را احساس کنید. در صورت وجود درد در حین انجام یک تمرین قبل از حرکت به تمرین بعدی صبر کنید تا درد کاهش یابد.

تمرینات مک‌کنزی برای کمردرد

درازکشیدن به شکم روی زمین

این حرکت با تخلیه فشار بر روی کمر، درد را کاهش می‌دهد. همچنین به تنظیم ستون فقرات شما کمک می‌کند.

روی شکم خود دراز بکشید. بازوهای خود را در کنار بدن خود قرار دهید.

سر خود را به پهلو یا روبه‌پایین قرار دهید. سر خود را به پهلو یا روبه‌پایین قرار دهید. دقت کنید که پنجه‌های پا از زمین جدا نشود. 2 تا 3 دقیقه این حرکت را نگه دارید و تا هشت بار در روز آن را تکرار کنید..

درازکشیدن به شکم روی بالش

می‌توانید در ادامه برای حمایت از کمر، یک بالش زیر شکم خود اضافه کنید. رو به شکم دراز بکشید و یک بالش زیر شکم و لگن خود قرار دهید. بازوهای خود را در کناره‌های خود قرار دهید. سر خود را به پهلو یا روبه‌پایین قرار دهید. دقت کنید که پنجه‌های پا از زمین جدا نشود. 2 تا 3 دقیقه این حرکت را نگه دارید و تا هشت بار در روز آن را تکرار کنید.

شنا بر روی آرنج

این تمرین به بازیابی انحنای طبیعی کمر شما کمک می‌کند. این تمرین به‌عنوان اکستنشن کمر نیز شناخته می‌شود.

روی شکم خود دراز بکشید. خود را روی ساعد خود نگه دارید و شانه‌های خود را بالای آرنج خود قرار دهید.2 تا 3 دقیقه این حرکت را نگه دارید و سپس بالاتنه خود را پایین بیاورید. تا هشت بار در روز این حرکت را تکرار کنید.

شنا بر روی دستان

این حرکت نیز به بازیابی انحنای طبیعی کمر شما کمک می‌کند.

روی شکم خود دراز بکشید. دست‌های خود را زیر شانه‌های خود قرار دهید.

به‌آرامی بازوهای خود را صاف کنید و بالاتنه خود را بلند کنید. این حرکت را 2 ثانیه نگه دارید و سپس به موقعیت شروع بازگردید.

10 تکرار را کامل کنید و تا هشت بار در روز این تمرین را تکرار کنید.

باز کردن کمر به‌صورت ایستاده

اکستنشن ایستاده به حرکت خمشی به عقب کمر شما کمک می‌کند. انجام این تمرین نیز راحت است زیرا نیازی نیست روی زمین دراز بکشید.

صاف بایستید. دست‌های خود را روی کمر خود قرار دهید.

تا جایی که امکان دارد به سمت عقب خم شوید و زانوهای خود را صاف نگه دارید. 2 ثانیه این موقعیت را نگه دارید و به موقعیت شروع بازگردید. 10 تکرار را کامل کنید و تا هشت بار در روز آن را انجام دهید.

خم‌کردن کمر به‌صورت درازکش

خم‌شدن درازکش اولین گام در بازگرداندن حرکت خمشی به جلو در قسمت پایین کمر است. پس از بهبود کمردرد، با این تمرین شروع کنید تا دامنه حرکتی خود را دوباره به دست آورید.

اگر در پشت خود احساس راحتی نمی‌کنید، سر خود را روی بالش قرار دهید. این موضوع باعث کاهش فشار روی ستون فقرات شما می‌شود.

به پشت دراز بکشید. پاهای خود را صاف روی زمین قرار دهید و سعی کنید به‌اندازه عرض باسن از هم فاصله داشته باشند. هر دوزانو را به سمت قفسه سینه بالا بیاورید و دنبالچه خود را روی زمین نگه دارید. 2 ثانیه این وضعیت را نگه دارید و سپس به موقعیت شروع بازگردید.

6 بار این حرکت را انجام دهید و تا چهار بار در روز آن را تکرار کنید.

خم‌شدن به جلو در حالت نشسته

خم‌شدن در حالت نشسته به بازیابی حرکت خم‌شدن به جلوی کمر شما کمک می‌کند. این حرکت درواقع یک نسخه متوسط از دراز نشست محسوب می‌شود.

روی لبه یک صندلی بنشینید. پشت خود را صاف کنید و پاهای خود را صاف روی زمین قرار دهید. به جلو خم شوید. دستان خود را از بین پاهای خود به سمت زمین دراز کنید. 2 ثانیه این وضعیت را نگه دارید و سپس به موقعیت شروع بازگردید.

6 بار این حرکت را انجام دهید و تا چهار بار در روز آن را کامل کنید.

خم‌شدن ایستاده

خم‌شدن ایستاده، چالش‌برانگیزترین تمرین در این سری تمرینات محسوب می‌شود. این تمرین همچنین توانایی ستون فقرات شما را برای خم‌شدن به جلو افزایش می‌دهد.

بایستید و پاها را به‌اندازه عرض شانه باز کنید. باسن خود را به جلو خم کنید، زانوهای خود را صاف نگه دارید. دستان خود را به سمت زمین دراز کنید.

۱ تا ۲ ثانیه مکث کنید و سپس به موقعیت شروع بازگردید.

6 دفعه این حرکت را انجام دهید و تا دو بار در روز آن را کامل کنید.

اگر نمی‌توانید خیلی خم شوید نگران نباشید. این موضوع به‌مرورزمان بهبود خواهد یافت.

کلام آخر

تمرینات مک‌کنزی برای کمردرد یکی از روش‌های درمان کمردرد است. اگرچه این روش معمولاً توسط فیزیوتراپیست‌ها استفاده می‌شود، اما برخی از تمرینات وجود دارد که می‌توانید به‌تنهایی آن‌ها را امتحان کنید.

این تمرینات در ابتدا توسط یک فیزیوتراپیست به نام رابین مک‌کنزی توسعه داده شد. او نشان داد که گسترش ستون فقرات می‌تواند باعث تسکین درد قابل‌توجهی برای بیماران خاص شود. او مجموعه‌ای از مانورها و تمرین‌ها را برای کمک به بیماران برای ایفای نقش فعال‌تر در سلامت استفاده نمود.

هدف بلندمدت تمرینات مک‌کنزی برای کمردرد این است که به بیمارانی که از گردن درد یا کمردرد رنج می‌برند، آموزش دهد که چگونه با ورزش و سایر استراتژی‌ها، خود را درمان کرده و درد را در طول زندگی خود مدیریت کنند. اهداف دیگر این روش عبارت‌اند از:

کاهش سریع درد

بازگشت به عملکرد طبیعی در فعالیت‌های روزانه

به‌حداقل‌رساندن خطر دردهای مکرر (از وضعیت‌ها و حرکات دردناک خودداری کنید)

به‌حداقل‌رساندن تعداد مراجعات مجدد به متخصص ستون

تمرینات مک‌کنزی برای کمردرد، وضعیت‌های پیش‌رونده محسوب می‌شوند؛ یعنی باید به‌مرور بهتر و بهتر بتوانید آن‌ها را انجام دهید. اگر کمردرد شما حاد است، ممکن است نتوانید تمام این تمرینات را انجام دهید. در این صورت تا جایی که می‌توانید مراحل را طی کنید و با کاهش درد سعی کنید تمرینات را بیشتر نمایید.

تمرینات مک‌کنزی برای کمردرد برای تغییر موقعیت دیسک‌های بین مهره‌ای جابه‌جا شده و تقویت عضلات و ساختارهای اطراف کمر برای جلوگیری از آسیب مجدد طراحی شده است. اگرچه که بسیاری از حرکات و درمان مداوم را می‌توان در خانه انجام داد، اما مهم است که در ابتدا این تمرینات را زیر نظر یک پزشک شروع کنید تا اطمینان حاصل کنید که این حرکات را به‌درستی انجام می‌دهید و باعث آسیب بیشتر نمی‌شوید.

منبع:www.healthline.com

آیا تمرینات قدرتی بر بهبود پس از جراحی زانو تأثیر گذارند؟ آرتروز شایع‌ترین شکل آرتریت است که عمدتاً زانوها، لگن و دست‌ها را درگیر می‌کند. استئوآرتریت شایع‌ترین اختلال مفصلی در ایالات متحده است که تقریباً 12 درصد از بزرگسالان ایالات متحده در سنین 25 تا 74 سال را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. مطالعات دیگری تخمین زده‌اند که بین سال‌های 2011 تا 2008 سالانه 30.8 میلیون بزرگسال در ایلات متحده مبتلا به آرتروز زانو شده‌اند.

استئوآرتریت زانو یک بیماری چندعاملی پیش‌رونده و بسیار شایع است که با درد مزمن و ناتوانی عملکردی مشخص می‌شود. این بیماری علت اصلی ناتوانی و هزینه‌های اجتماعی در سالمندان محسوب می‌شود.

مهم‌ترین عامل خطرآفرین برای بیماری آرتروز

افزایش سن، جنسیت، اضافه‌وزن، آسیب زانو، استفاده مکرر از مفاصل، عدم فعالیت بدنی، تراکم استخوان پایین، ضعف عضلانی و شلی مفاصل، همگی در ایجاد آرتروز مفصلی نقش دارند. مطالعات متعدد نشان داده‌اند که چاقی مهم‌ترین عامل خطرآفرین برای این بیماری است؛ زیرا این عامل نه‌تنها با افزایش بار مفاصل عملکرد مکانیکی آن را مختل می‌کند بلکه، به لحاظ متابولیکی نیز در پیشرفت التهاب به دلیل ترشح فاکتورهای پیش التهابی توسط بافت چربی تأثیرگذار است.

جراحی آرتروپلاستی کامل زانو

در مراحل حاد این بیماری، جراحی تعویض مفصل زانو یکی از رایج‌ترین و مؤثرترین درمان‌ها برای کاهش درد و بهبود عملکرد محسوب می‌شود. جراحی آرتروپلاستی کامل زانو یکی از این روش‌های بسیار موفق برای کاهش درد و اصلاح ناپایداری و تغییر شکل مفصل زانو است.

اگرچه جراحی آرتروپلاستی کامل زانو برای تسکین درد مؤثر است، اما کاهش قدرت پا ممکن است سال‌ها پس از جراحی وجود داشته باشد. بسیاری از تخصصان معتقدند که کاهش قدرت اندام تحتانی در افراد مسن می‌تواند باعث بالارفتن احتمال زمین‌خوردن و در نتیجه منجر به کاهش توانایی انجام وظایف عملکردی شود. در واقع، در طی سال‌های اول پس از آرتروپلاستی کامل زانو، قدرت عضله چهار سر ران می‌تواند تا 60 درصد کاهش یابد و این بیماران دارای اختلالات عملکردی بیشتری نسبت به افراد هم سن خود هستند.

از طرفی برخی مطالعات نشان داده‌اند که بیماران مبتلا به استئوآرتریت شدید زانو می‌توانند درد زانو خود را کاهش دهند و قدرت عضله چهار سر ران و توانایی عملکردی خود را از طریق تمرینات ورزشی منظم بهبود بخشند. در سال‌های اخیر، تمرینات قبل از جراحی به‌عنوان روشی مؤثر برای بهبودی عملکردی پس از عمل پیشنهاد شده‌اند.

فیزیوتراپی و برنامه‌های تمرینی قبل از عمل (پیش توان‌بخشی) به‌عنوان یک راه بالقوه برای تسریع زمان بهبودی و بهینه‌سازی عملکردی پس از جراحی در بیمارانی که قصد انجام تعویض مفصل را دارند، پیشنهاد شده است. برنامه‌های ورزشی مختلفی برای بهبود قدرت عضلات پا و توانایی انجام حرکات عملکردی طراحی شده‌اند.

تأثیر برنامه‌های قدرتی بر بهبود پس از جراحی در آرتروز زانو: بررسی یک پژوهش

برنامه  تمرینی قبل از جراحی در افراد دارای آرتروز زانو که قصد عمل آرتروپلاستی کامل زانو را دارند، معمولاً سه تا هشت هفته طول می‌کشد و این برنامه تمرینی عمدتاً بر افزایش قدرت عضله چهار سر ران متمرکز است.

امروز قصد داریم تا یکی از مقالاتی را که در این زمینه پژوهشی را انجام داده است با هم بررسی کنیم. هدف از این مطالعه بررسی اثربخشی شش هفته برنامه تمرینی فیزیوتراپی قبل از عمل بر عملکرد، قدرت عضلانی و نتایج گزارش شده توسط بیمار در افراد تحت آرتروپلاستی کامل زانو بود.

این مقاله قبلاً به‌عنوان چکیده جلسه در شانزدهمین کنگره انجمن اروپایی تحقیقات توان‌بخشی در 23 تا 25 سپتامبر 2021 ارائه شده است.

شرکت‌کننده‌های مطالعه

این مطالعه در یک مرکز پزشکی مراقبت‌های عالی انجام شد. پس از تکمیل پرسش‌نامه‌ها، شرکت‌کنندگان آزمون 20 متر راه‌رفتن بر روی سطح صاف، آزمون ایستادن روی صندلی و آزمون اکستنشن ایزومتریک چهار سر ران را برای ارزیابی عملکرد مفصل زانو انجام دادند.

شرکت‌کنندگان دوباره پرسش‌نامه‌ها و تست‌های فیزیکی را در پایان تمرینات شش‌هفته‌ای درست قبل از جراحی و همچنین در چهار  و 12 هفته  پس از آرتروپلاستی کامل زانو انجام دادند.

معیارهای ورود و خروج به پژوهش

همه بیماران بالای 60 سال و مبتلا به آرتروز پیشرفته زانو (طبق معیارهای رادیولوژیک دستورالعمل‌های کالج روماتولوژی آمریکا) تشخیص‌داده‌شده بودند و از مارس 2014 در کلینیک ارتوپدی بیمارستان دانشگاه الکساندروپلیس یونان برای انجام آرتروپلاستی کامل یک‌طرفه زانو نوبت عمل جراحی داشتند. معیارهای خروج شامل شرایط پزشکی بود که شامل منع ورزش می‌شدند (بیماری‌های قلبی ریوی که مانع از انجام تمرینات متوسط می‌شد)، بیماری‌هایی که بر حرکات عملکردی تأثیر می‌گذاشتند (مشکلات عصبی عضلانی یا عصبی)، بیماری‌های روانی، جراحی‌های قبلی تعویض مفصل ران یا زانو و وجود دردهای شدیدی که مانع از انجام تمرینات و تست‌ها می‌شدند.

از مجموع 234 بیمار غربالگری شده، 98 نفر در نهایت وارد مطالعه ما شدند و 136 نفر از مطالعه خارج شدند. بیمارانی که پذیرفتند برنامه آموزشی فیزیوتراپی قبل از عمل را دنبال کنند در گروه آزمایش قرار گرفتند و در مقابل، بیمارانی که از پیروی از برنامه قبل از عمل خودداری کردند در گروه کنترل جای‌داده شدند.

از این 98 بیمار، 10 نفر به دلایل مختلف در مراحل مختلف مطالعه را کنار گذاشتند (چهار بیمار عوارض بعد از عمل داشتند، چهار بیمار تمایلی به ادامه مطالعه نداشتند و دو بیمار به شهر دیگری نقل‌مکان کردند) و در نهایت 44 بیمار در گروه مداخله و 44 بیمار در گروه کنترل قرار گرفتند و

آزمودنی‌های منتسب به گروه آزمایش پس از انجام اندازه‌گیری‌های پایه، در یک برنامه تمرینی شش‌هفته‌ای قبل از عمل شرکت کردند. این گروه تمرینات مقاومتی تحت نظارت را پنج جلسه در هفته به مدت شش هفته قبل از عمل و پنج جلسه دیگر در هفته به مدت چهار هفته بعد از عمل انجام دادند. از سوی دیگر، آزمودنی‌های منتسب به گروه کنترل قبل از عمل هیچ مداخله فیزیوتراپی نداشتند، اما همان برنامه آموزشی توان‌بخشی بعد از عمل (پنج جلسه در هفته به مدت چهار هفته) را دنبال کردند.

پس از عمل، همه بیماران پروتکل توان‌بخشی یکسانی را در بیمارستان به‌عنوان بخشی از درمان مراقبت معمول دریافت کردند. این برنامه بر روی بازیابی دامنه حرکتی زانو، قدرت و راه‌رفتن طبیعی تمرکز داشت. تمرینات قدرتی به‌ویژه بر روی قدرت بازکننده‌های زانو متمرکز بود. این تمرینات در ابتدا بدون اعمال بار خارجی شروع شد و با اضافه‌کردن حداکثر 2 یا 3 کیلوگرم پیشرفت کرد و روزانه به مدت چهار هفته انجام شد و هر جلسه تقریباً 60 دقیقه طول کشید.

مداخلات درمانی و تمرین‌ها

بیماران گروه آزمایش پنج‌روز در هفته و به مدت شش هفته قبل از آرتروپلاستی کامل زانو، تمرینات مقاومتی قبل از عمل را دریافت کردند. هر جلسه تمرین تحت نظارت یک فیزیوتراپیست بود که به طور خاص در تمرینات مقاومتی آموزش‌دیده بود. مدت‌زمان هر جلسه تقریباً 60 دقیقه بود. اگر یک شرکت‌کننده جلسه تمرینی را از دست داد، سعی می‌شد آن جلسه را در روز دیگری جایگزین کند.

برای شرکت‌کنندگان در گروه آزمایش یک برنامه تمرینی شامل یک گرم‌کردن هوازی ۱۰ دقیقه‌ای با استفاده از تردمیل یا دوچرخه ثابت، و به دنبال آن تمرینات دوطرفه پایین‌تنه (بالابردن ساق پا به‌صورت ایستاده، پرس پای نشسته، چرخش ساق پا، اکستنشن زانو، خم‌شدن زانو، و دورکردن پا) تجویز شد. این تمرینات سه ست با هشت تکرار و با دو دقیقه استراحت بین ست‌ها و تمرینات انجام شد. تمام تمرینات با 60 درصد حداکثر یک تکرار شروع شدند و به‌تدریج با افزایش 1-2 کیلوگرم در هفته، طبق تحمل، در طول مداخله شش‌هفته‌ای افزایش یافتند.

فقط درصورتی‌که تکرارهای بیشتر از حد مقرر امکان‌پذیر بود، بار افزایش می‌یافت. تمام جلسات با دو دقیقه تمرینات کششی برای بازکننده زانو، فلکسور زانو و فلکسور کف پا به پایان می‌رسید.

بیماران گروه کنترل هیچ برنامه آموزشی قبل از عمل را دنبال نکردند و به آنها آموزش داده شد که به مدت شش هفته قبل از عمل “طبق معمول زندگی کنند”. پس از عمل، آنها همان پروتکل تمرینی پیش‌رونده را مانند گروه آزمایش به مدت چهار هفته دنبال کردند.

نتایج پژوهش تمرینات قدرتی بر بهبود پس از جراحی زانو

ارزیابی تمام بیماران چهار هفته پس از عمل  نشان داد که حداکثر گشتاور بازکننده‌های زانو از نظر آماری تفاوت معنی‌داری بین دو گروه از بیماران نشان نداد و بین دو گروه آزمایش و کنترل تفاوتی دیده نشد.

تجزیه‌وتحلیل آماری نشان داد که برای نمرات آزمون پیاده‌روی 20 متری و آزمون ایستادن روی صندلی 30 ثانیه‌ای، بلافاصله و 4 هفته بعد از عمل بین دو گروه آزمایش و کنترل تفاوت دیده شد و گروه آزمایش بهبودی بیشتری در این زمینه از خود نشان دادند.

در نهایت، ارزیابی همه بیماران 12 هفته پس از عمل نشان داد که تغییرات در حداکثر گشتاور بازکننده‌های زانو تفاوت معنی‌داری را بین دو گروه از بیماران نشان می‌دهد. 9/8 درصد افزایش قدرت بازکننده‌های زانو برای بیماران گروه آزمایش نشان داده شد، درحالی‌که بیماران گروه کنترل در هفته 12 تفاوت معنی‌داری نشان ندادند.

بحث و نتیجه‌گیری پایانی

این مطالعه اثربخشی تمرینات قدرتی قبل از عمل را بر بهبود عملکرد زانو پس از جراحی آرتروپلاستی کامل زانو بررسی نمود. این مطالعه نشان داد که یک برنامه تمرین مقاومتی پیش‌رونده قبل از عمل، منجر به بهبود عملکرد، قدرت عضلانی و نتایج گزارش شده توسط بیمار در بیماران مسن تحت آرتروپلاستی کامل زانو شد.

پیشرفت‌های قابل‌توجه در این مطالعه را می‌توان به‌شدت تمرین بالا و استفاده از تمرین‌های یک‌طرفه در مقابل تمرینات دوطرفه نسبت داد. این پژوهش همچنین نشان داد که تمرینات قدرتی فشرده برای اکثر بیمارانی که در انتظار عمل آرتروپلاستی کامل زانو هستند امکان‌پذیر است؛ زیرا هیچ بیماری از گروه آزمایش به دلیل شدت تمرین از مطالعه خارج نشد.

توانایی نشستن و برخاستن از روی صندلی و توانایی راه‌رفتن از فعالیت‌های زندگی روزمره محسوب می‌شود. این پژوهش نشان داد که بهبود تدریجی عملکرد در هر دوی این حرکات عملکردی در میان گروه آزمایش اتفاق افتاده است.

این یافته‌ها نشان می‌دهد که بیماران گروه مداخله در مقایسه با بیماران گروه کنترل که هیچ مداخله تمرینی قبل از عمل را دنبال نکرده‌اند، بهبود قابل‌توجهی در قدرت عضله چهار سر نشان می‌دهند.

برای اکثر افراد، جراحی تعویض مفصل زانو باعث بهبود تحرک و کاهش سطح درد در درازمدت می‌شود. بااین‌حال، این جراحی ممکن است دردناک نیز باشد و مدتی طول بکشد تا بتوانید به‌راحتی روزهای قبل حرکت کنید. .

پس از انجام این عمل، احتمالاً با چالش‌های مختلفی روبرو خواهید شد. برای اکثر افراد، بهبودی می‌تواند 6 تا 12 ماه و در برخی موارد گاهی بیشتر نیز طول بکشد.

واقف بودن به این موضوع که پس از این جراحی قرار است با چه مواردی روبرو شوید، می‌تواند به شما کمک کند تا شرایط را به طور مؤثرتری پشت سر بگذارید و از زانوی جدید خود بیشترین بهره را ببرید.

رانندگی پس از جراحی تعویض مفصل زانو

یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های شما ممکن است شروع دوباره رانندگی باشد. اکثر افراد بسته به شرایط و توصیه‌های پزشکشان، پس از 4 تا 6 هفته می‌توانند رانندگی را آغاز کنند.

اگر جراحی روی زانوی چپ شما انجام شده باشد و با وسیله نقلیه‌ای با گیربکس‌اتوماتیک رانندگی می‌کنید، ممکن است ظرف چند هفته بتوانید دوباره رانندگی کنید.

به گفته متخصصان ارتوپدی، اگر زانوی راست خود را تحت عمل جراحی قرار داده باشید، ممکن است در حدود 4 هفته طول بکشد تا بتوانید دوباره رانندگی را از سر بگیرید.

اگر با وسیله نقلیه‌ای با گیربکس دستی رانندگی کنید ممکن است این زمان طولانی‌تر شود. درهرصورت برای رانندگی باید بتوانید زانوی خود را به‌اندازه کافی خم کنید تا از پدال‌ها استفاده کنید.

در صورت مصرف مسکن‌ها یا سایر داروها ممکن است توانایی شما در کار با وسایل نقلیه دچار اختلال شود، در این صورت باید از رانندگی اجتناب کنید.

در صورت لزوم، یک پلاکارد پارک معلولان تهیه کنید، به‌خصوص اگر مجبورید مسافت‌های طولانی را در هوای نامناسب طی کنید و از واکر یا سایر وسایل کمکی استفاده می‌کنید.

بازگشت به کار پس از جراحی تعویض مفصل زانو

در مورد اینکه چه زمانی باید به سرکار برگردید، انتظارات واقع‌بینانه داشته باشید. در بیشتر موارد، 3 تا 6 هفته طول می‌کشد تا بتوانید به کار خود بازگردید. اما اگر در خانه کار می‌کنید، ممکن است بتوانید ظرف 10 روز به سرکار خود بازگردید.

بااین‌حال، اگر کار شما کار فشرده است، احتمالاً به زمان بیشتری (مثلاً 3 ماه یا بیشتر) برای بازگشت به کار نیاز خواهید داشت.

در ابتدا از خودتان انتظار زیادی نداشته باشید. با رئیس و همکاران خود صحبت کنید تا آنها را از وضعیت خود، آگاه کنید و سعی کنید کم‌کم به ساعات کاری کامل برگردید.

مسافرت رفتن

سفر رفتن در این شرایط ممکن است برای شما دشوار باشد به‌خصوص اگر یک پرواز طولانی و فضایی تنگ برای پاهای خود داشته باشید.

در زیر به چند نکته برای حفظ عملکرد زانوهای شما در هنگام پرواز اشاره شده است:

پوشیدن جوراب‌های تنگ

دراز بکشید و هر یک ساعت بلند شوید و در بین صندلی‌های هواپیما قدم بزنید

به طور منظم هر پا را 10 بار در جهت عقربه‌های ساعت و 10 بار در خلاف جهت عقربه‌های ساعت بچرخانید.

هر پا را 10 بار به بالا و پایین خم کنید.

ورزش می‌تواند به جلوگیری از ایجاد لخته خون کمک کند.

زانوی شما ممکن است به دلیل تغییر در فشار کابین ورم کند.

قبل از هر سفر طولانی با پزشک خود شورت کنید تا مطمئن شوید که در چند ماه اول پس از جراحی مشکل خاصی برای زانوهای شما ایجاد نشود.

بعد از عمل جراحی، مسائل امنیتی فرودگاه ممکن است برای شما چالش‌برانگیزتر باشد؛ زیرا اجزای فلزی در زانوی مصنوعی شما می‌تواند فلزیاب‌های فرودگاه را فعال کنند. پس برای بررسی‌های بدنی بیشتر آماده باشید. سعی کنید لباسی بپوشید که نشان‌دادن برش زانو را به مأموران امنیتی آسان کند.

فعالیت جنسی

اغلب افراد می‌توانند چندین هفته پس از جراحی فعالیت جنسی خود را از سر بگیرند. بااین‌حال، به‌طورکلی بهتر است تا جایی که احساس درد ندارید این فعالیت را ادامه دهید و اگر دچار ناراحتی و درد زیادی شدید، آن را ادامه ندهید.

فعالیت‌های روزمره

به‌محض اینکه احساس کردید که می‌توانید به‌راحتی روی پاهای خود بایستید و آزادانه به اطراف حرکت کنید، می‌توانید آشپزی، نظافت و سایر کارهای شخصی و روزمره خود را از سر بگیرید. این را در نظر داشته باشید که ممکن است چند هفته طول بکشد تا بتوانید عصا یا واکر را به طور کامل کنار بگذارید و به اکثر فعالیت‌های روزانه خود بازگردید. همچنین ممکن است چندین ماه طول بکشد تا بدون درد زانو بزنید.

فعالیت‌های روزمره پس از بهبودی جراحی تعویض مفصل زانو

ورزش و گردش

فیزیوتراپیست شما را تشویق می‌کند که هر چه زودتر راه‌رفتن را شروع کنید. در ابتدا از یک وسیله کمکی استفاده خواهید کرد، اما بهتر است تا زمانی که به آن نیاز دارید از آن استفاده کنید. راه‌رفتن بدون وسیله به بازیابی قدرت زانوی شما کمک خواهد کرد.

جلسات فیزیوتراپی در هفته‌های اول بسیار مهم است؛ زیرا به درمانگر اجازه می‌دهد هرگونه مشکل زانو را تشخیص دهد.

می‌توانید ابتدا با راه‌رفتن فعالیت‌های خود را آغاز کنید و بعد از حدود 12 هفته شروع به انجام فعالیت‌های دیگر کنید.

شنا و سایر انواع ورزش‌های آبی گزینه‌های خوبی در این شرایط هستند، زیرا با کم‌کردن فشار از روی زانوهای شما می‌توانند باعث تقویت عضلات شما شوند. قبل از ورود به استخر مطمئن شوید که زخم شما کاملاً بهبودیافته است

از قراردادن وزنه بر روی پای خود و انجام لیفت پا بر روی دستگاه‌های وزنه‌برداری در چند ماه اول خودداری کنید. زانوی جدید می‌تواند شرکت شما در مجموعه‌ای از فعالیت‌ها را بسیار آسان‌تر از گذشته کند بااین‌حال، باید در نظر داشته باشید که ماه‌های اول فشار زیادی به مفصل وارد نکنید. می‌توانید برای شروع فعالیت‌های زیر را انجام دهید:

پیاده‌روی

گلف

دوچرخه‌سواری

از چمباتمه‌زدن، چرخاندن، پریدن، بلندکردن اجسام سنگین و سایر حرکاتی که ممکن است به زانوی شما آسیب برساند، خودداری کنید.

مراجعه به دندانپزشکی یا جراحی‌های دیگر

به مدت 2 سال پس از تعویض مفصل زانو، خطر ابتلا به عفونت بیشتر است به همین دلیل، ممکن است قبل از مراجعه به دندانپزشکی یا عمل جراحی تهاجمی دیگری نیاز به مصرف آنتی‌بیوتیک داشته باشید.

مصرف داروها

به هنگام بهبودی، برای مصرف داروها، به‌ویژه داروهای مسکن، دستورالعمل‌های پزشک خود را به‌دقت دنبال کنید. مصرف طولانی‌مدت داروها می‌تواند باعث آسیب به اندام‌های داخلی از جمله کبد و کلیه شود. برخی از داروها نیز می‌توانند اعتیادآور باشند. پزشک می‌تواند به شما کمک کند تا برنامه‌ای برای قطع تدریجی داروهای تسکین‌دهنده ایجاد کنید.

به‌غیراز داروها، موارد زیر می‌توانند به تسکین درد و کاهش التهاب کمک کنند:

یک رژیم غذایی سالم

کاهش وزن

ورزش

استفاده از سرما و گرما

بازگشت به حالت عادی

به‌مرورزمان به روال روزمره خود باز خواهید گشت. حتی ممکن است بتوانید فعالیت‌هایی را که با شروع زانودرد کنار گذاشته‌اید، از سر بگیرید کیفیت زندگی شما احتمالاً بهبود می‌یابد؛ زیرا می‌توانید راحت‌تر از قبل به فعالیت‌های دلخواه خود بپردازید.  

بسیار ضروری است که در هر مرحله از بهبودی، از پزشک خود مشورت بگیرید که چه کاری را باید انجام دهید. آنها می‌توانند ورزش‌ها و فعالیت‌هایی را به شما توصیه کنند که مطابق با نیازهای شما باشد. اگر در مورد فعالیت‌ها و بدن خود سؤالی دارید با پزشک، فیزیوتراپ یا کاردرمانی خود مشورت کنید. آنها می‌توانند به شما در درک بهتر زندگی و سبک زندگی پس از تعویض زانو کمک کنند

اگر در ستون فقرات، لگن، زانو یا مفاصل خود درد دارید، درمان دکامپرشن یا ترکشن می‌تواند گزینه‌ای برای کمک به احساس بهتر شما باشد. این درمان می‌تواند درد را بدون نیاز به جراحی کاهش دهد.

تکنیک دکامپرشن یا رفع فشار، درمانی است که به کاهش درد ناشی از فشار روی اعصاب به‌وسیله کشش ناحیه آسیب‌دیده کمک می‌کند. اگر سایر درمان‌ها مانند استراحت، فیزیوتراپی یا طب سوزنی کمکی نکرده باشند، این درمان ممکن است تأثیرگذار باشد.

فشار بر ریشه‌های عصبی نخاعی یک آسیب بسیار شایع است. این فشردگی می‌تواند روی باسن، زانو و سایر نواحی که اعصاب با مفاصل در تعامل هستند نیز تأثیر بگذارد. این بدان معنی است که فشرده‌سازی می‌تواند باعث تشدید درد شود و فعالیت‌های روزانه مانند نشستن و ایستادن را مختل می‌کند.

درمان رفع فشار یا دکامپرشن اغلب می‌تواند به تسکین درد عصبی بدون جراحی کمک کند و  خطرات و زمان بهبودی را کاهش دهد.

دکامپرشن یا ترکشن درمانی چیست؟

اعصاب ممکن است به دلایل زیادی فشرده شوند، از التهاب و آسیب گرفته تا پیری و تحلیل استخوان‌های اطراف مفاصل.

تکنیک دکامپرشن یا رفع فشار می‌تواند فضاهایی مانند ستون فقرات یا زانوها را که ریشه‌های عصب نخاعی از آنجا عبور می‌کنند را باز کند تا فشار روی آنها کاهش یابد. این تکنیک همچنین می‌تواند در تغییر موقعیت مفاصل و درمان دیسک‌های لغزنده تأثیرگذار باشد تا درد شدید و یا تخریب ادامه پیدا نکند.

برخی از روش‌های این درمان به‌وسیله کشش‌های مکانیکی انجام می‌شود. این موضوع می‌تواند شامل باز کردن دستی فضاهایی باشد که ریشه‌های عصب نخاعی از آن عبور می‌کنند. فیزیوتراپیست‌ها یا کایروپراکتیک‌ها معمولاً این نوع کشش را انجام می‌دهند.

یکی دیگر از درمان‌های رایج شامل استفاده از دستگاه‌های کششی است که گاهی اوقات به نام درمان غیرجراحی کاهش فشار نخاعی (NSD) شناخته می‌شوند. این دستگاه‌ها اساساً شکل پیشرفته‌تری از کشش مکانیکی را از طریق یک مکانیسم بازخورد رایانه‌ای انجام می‌دهند تا ریشه‌های عصب نخاعی را از حالت فشرده خارج کنند.

چگونه متوجه می‌شویم که به درمان دکامپرشن یا ترکشن نیاز داریم؟

درمان دکامپرشن یا رفع فشار معمولاً خط اول درمان برای درد عصبی ناشی از فشرده‌سازی نیست.

برای درد عصب فشرده‌شدهٔ خفیف یا موقت، پزشک ممکن است ابتدا درمان‌های زیر را به شما توصیه کند:

استراحت دادن به ناحیه آسیب‌دیده

استفاده منظم از یخ یا گرما

مصرف داروهای مسکن بدون نسخه

استفاده از تکنیک‌های تسکین درد خانگی، مانند کشش

پوشیدن بریس برای جلوگیری از درد یا آسیب بیشتر

اگر این درمان‌ها مؤثر واقع نشدند، پزشک ممکن است درمان دکامپرشن یا رفع فشار را توصیه کند.

همچنین شرایط زیر نیز ممکن است منجر به فشرده‌سازی عصب شوند و به درمان‌های دکامپرشن یا رفع فشار احتیاج پیدا کنند:

برآمدگی یا لغزش مکرر دیسک‌ها که ناشی از بیماری‌های مفصلی یا خودایمنی مانند آرتریت یا سندرم اهلرز دانلوس  (EDS) است.

بیماری‌های دژنراتیو دیسک که باعث فرسودگی سریع دیسک‌های ستون فقرات می‌شود.

آسیب‌های نخاعی یا بیماری‌هایی که می‌توانند باعث درد در ریشه‌های عصب نخاعی شوند (به این وضعیت اصطلاحاً رادیکولوپاتی گفته می‌شود)

سیاتیک که باعث درد شدید در ناحیه کمر، باسن و پاها می‌شود.

تنگی کانال ستون فقرات که روزنه‌های ستون فقرات را در اطراف اعصاب باریک می‌کند و باعث کمردرد می‌شود.

چه آزمایشاتی تعیین می‌کند که نیاز به درمان دکامپرشن وجود دارید یا خیر؟

برخی از آزمایش‌هایی که می‌تواند تعیین کند که آیا درمان دکامپرشن یا رفع فشار تأثیرگذار هستند یا خیر عبارت‌اند از:

اسکن استخوان: که به بررسی شکستگی‌ها، توده‌ها یا التهاب‌هایی که ممکن است باعث درد شوند، کمک می‌کند.

دیسکو گرافی: که از رنگ کنتراست و توموگرافی کامپیوتری (CT) برای جستجوی دیسک‌های آسیب‌دیده یا آسیب‌دیده استفاده می‌کند.

آزمایش‌های الکتریکی: مانند الکترومیوگرافی (EMG)، آزمایش‌های سرعت هدایت عصبی (NCV)، یا آزمایش‌های پتانسیل برانگیخته که برای نظارت بر سیگنال‌های الکتریکی از اعصاب به مغز شما استفاده می‌شوند.

اشعه ایکس: که برای بررسی استخوان‌هایی که ممکن است شکسته یا آسیب‌دیده‌اند و بر اعصاب مجاور فشار وارد می‌کنند، استفاده می‌شود.

تصویربرداری رزونانس مغناطیسی(MRI): که برای ایجاد نماهای دقیق و مقطعی از ناحیه آسیب‌دیده استفاده می‌شود.

درمان دکامپرشن یا ترکشن چگونه کار می‌کند؟

در این روش درمانی اغلب از دستگاه کشش یا NSD استفاده می‌شود. معمولاً این دستگاه‌ها را در مراکز درمانی کایروپراکتیک یا کلینیک‌هایی که بر روی مراقبت از گردن و کمر متمرکز هستند، خواهید دید.

برای درد مزمن، تورم یا آسیب مفاصل، ممکن است نیاز به شرکت در جلسات متعدد، از 5 تا 30 جلسه، بسته به درد و وضعیت شما باشد.

آیا این درمان روشی ایمن است؟

خطرات بسیار کمی در ارتباط با درمان دکامپرشن و یا رفع فشار وجود دارد. برخی از عوارض جانبی گزارش شده می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

درد خفیف و موقت در ناحیه آسیب‌دیده

اسپاسم عضلانی

حس سوزن‌سوزن‌شدن در پاها

و در صورت عدم درمان علت زمینه‌ای، وجود درد مداوم

برخی تحقیقات محدود نیز نشان می‌دهد که درمان دکامپرشن ممکن است در کاهش علائم مرتبط با فشرده‌سازی مؤثر باشد. مثلاً در جدیدترین مطالعه‌ای که در سال 2022 در این زمینه انجام شده است، 60 فرد مبتلا به بیرون‌زدگی دیسک در ناحیه کمر مورد بررسی قرار گرفتند.

محققان افراد را به دو گروه تقسیم کردند – 30 نفر که تحت درمان دکامپرشن یا رفع فشار بودند و 30 نفر که این درمان را پیگیری نکردند. نتایج نشان داد که درمان رفع فشار به بهبود قابل‌توجهی علائم در گروهی که آن را دریافت کرده بودند کمک کرد، درحالی‌که گروه دیگر هیچ بهبودی را تجربه نکردند.